En dan zit je zomaar met je gat aan het strand in Denemarken. Het strand? Ja, het strand.

‘Schat, waar gaan we dit jaar naar toe op vakantie?’ Tja, geen idee. Dit jaar duiken even overslaan want dat staat volgend jaar weer op de planning. Een rondreis met de auto is een goed alternatief. Italië staat nog op het lijstje maar niet in de zomer, Oostenrijk hebben we al een keer gedaan. Wat dan? Ik wil nog steeds een keer naar Scandinavië en/of Denemarken. Denemarken, en dan naar Kopenhagen. Kunnen we van daar uit naar Stockholm en door naar Oslo en dan terug. Goed plan, tot Frank de route bekijkt en er achter komt dat het wel erg veel kilometers in de auto zijn. Plan B dan maar, alleen Denemarken en daar rond. Drie weken later hebben we een strak plan en zien we in twee weken tijd de highlights van Denemarken, inclusief een dagtripje naar Malmö. Zelfs het concert van Iron Maiden in Arnhem zit er in verwerkt.

En zo rijden we woensdagmiddag richting Arnhem. Daar aangekomen rennen we een rondje door het bos en pakken we de gehuurde fietsen om naar het Gelredome te rijden. Onderweg eten we noodgedwongen bij de Mac en zijn we precies op tijd voor een sterk staaltje Death Metal van Avatar, het voorprogramma uit… Zweden. Om vast in Scandinavische sferen te komen. Iron Maiden speelt van 21:00 tot 23:00 de ballen uit hun broek en als we net als Assepoester om 0:00 weer terug in het hotel zijn mogen we nog een drankje aan de bar voordat we in bed duiken, onze oren nasuizend van het muzikale geweld dat Eddie achter gelaten heeft. De loveswing laten we maar voor wat hij is.

De volgende ochtend gaat de wekker om 7:00. Tenslotte hebben we vakantie. Maar we willen een beetje op tijd weg want we hebben toch nog een aardig ritje voor de boeg. In tegenstelling tot de meeste mensen stoppen we niet in Hamburg, althans niet op de heenweg, maar rijden we naar Gravenstein. Een idyllisch plaatsje net over de grens met Duitsland waar het buitenverblijf van het Deense koninklijke huis te vinden is, en dat je kan bezoeken. Een tip van internet. Maar eerst onze Gaestehus in Kvaersk opzoeken, dat 8 km van Gravenstein af ligt. Eenmaal gevonden dumpen we de koffers en rijden gelijk door naar het slot.

Het slot met een oprijlaan en een bordje in het Deens dat zo maar ‘Verboden toegang’ zou kunnen betekenen. Gelukkig spreken wij geen Deens en als we bij de ingang van het hek komen zien we een frons gemengd met een lichte paniek verschijnen op het voorhoofd van de wachter die zo te zien net alcohol mag kopen. Frank stapt uit als de knul op ons af komt lopen en vraagt hem waar we hier kunnen parkeren. ‘Parkeren? Je mag hier niet parkeren. Je mag hier helemaal niet zijn. Je moet weg.’ Maar mogen we het slot dan niet bezoeken? Er staat op de website dat ze tot 18:00 open zijn? Niet dus en ondanks zijn jonge leeftijd worden we resoluut weggestuurd. Zijn kompaan die in een zijstraat staat houdt goed in de gaten of hij bij moet springen maar wij zijn brave Hollanders, keren om en rijden weer weg.

We rijden dan het stadje maar in en parkeren de auto op een klein parkeerterreintje naast een andere auto met een Nederlands kenteken. De eigenaren komen er net aanlopen en die leggen uit dat het slot alleen te bezoeken is als er niemand is. Helaas voor ons is Margaretha thuis en mogen we niet op theevisite. En je weet dat ze thuis is als de wachters voor de deur staan. Jammer. Dan maar het bruisende centrum van Gravenstein in. Bruisend van stilte dat is, want terwijl we richting het haventje lopen komen we niks en niemand tegen, zien niemand en alle winkels zijn dicht. Dat wordt nog wat met eten straks. We vinden een tentje dat wel open lijkt en daar kunnen we wat drinken terwijl we bedenken wat te doen straks. Google Maps laat vooral pizzeria’s zien op de kaart maar er is ook een restaurantje in de buurt met buffet in het weekend en gewoon eten door de weeks.

We wandelen er naar toe als ik al een idee krijg dat dit niet helemaal mijn beeld bij een gezellig restaurantje voor twee is. Het is onderdeel van een complex met een tropisch zwembad en een grote familie gaat naar binnen. Vandaag hebben ze toch ook buffet. Goed, dat hebben we gezien. We wandelen terug naar ‘het centrum’ maar niks voldoet aan onze eisen. Ik vrees dat we een ander dorp moeten zoeken. We rijden eerst maar terug naar het Gaesteshus om even rustig te zitten en verder te gaan met het maken van een plan de campagne. Ik Google dus nog even verder en vind een strandtentje 14 km verderop. ‘Is dat wat?’ We wagen het er maar op en rijden naar Aabenraa.

Aabenraa is een stadje aan het Aabenraa fjord met een strandje. Ons tentje ligt aan datzelfde strandje met een terras, zon en gezelligheid. We eten een heerlijke gedeelde Oksekød, zijnde een roasted beef, en een Deens appeltoetje na. Daarna terug naar het Gaesteshus om ons voor te bereiden op de dag van morgen richting Kopenhagen. De vakantie is begonnen, maar het is wel weer bewezen. Geloof niet alles wat je op internet leest!

Vrijdag

Op naar Kopenhagen! We hebben geen wekker maar zijn gewoon om 8:00 wakker. We hebben niks in huis dus het is douchen, inpakken en wegwezen. We hebben gisteren besloten om het plan iets om te gooien omdat we pas om 16:00 in het hotel kunnen inchecken. We zouden dinsdag op de weg van Kopenhagen naar Billund in Odense stoppen maar op de heenweg komen we er ook langs. We gaan nu vast Odense in, dan zien we later wel wat we dinsdag doen.

Odense it is en daar gaan we ook ontbijten. Ik zou ik niet zijn als ik niet een route langs de bezienswaardigheden zou hebben én een bakker om te eten. Denemarken staat bekend om zijn ‘pastry’ dus dat moet ik afvinken. In anderhalf uur parkeren we in Odense, home of Hans Christian Andersen. Hier staat dan ook het huis van HC Andersen, het museum van HC Andersen, de voetstappen van HC Andersen, meerdere standbeelden van HC Andersen, het steegje van HC Andersen, de HC Andersen straat, kunstwerken van de sprookjes van HC Andersen en een winkel waar je spulletjes van HC Andersen kan kopen. Maar eerst naar de bakker voor een broodje zalmsalade en een authentiek Deens kaneelbroodje. Het goede nieuws is dat het kaneelbroodje goddelijk is, en het nog betere nieuws is dat deze bakker ook in Kopenhagen te vinden is. Nu de magen gevuld zijn starten we onze route.

Als eerste komen we Het Tinnen Soldaatje tegen met zijn ene been. Deze ubertoerist zet gelijk de camerastand op overuren maken. De route voert ons verder door het centrum van Odense en alle highlights die het stadje te bieden heeft. Highlights van vooral HC Andersen. Het voelt een beetje als de Efteling met alle sprookjes die we tegenkomen. Het is gezellig druk zonder dat je over de hoofden kan lopen. Precies goed, net als het weer. Niet koud maar bewolkt dus ook niet te warm. Twee uur later staan we weer bij de auto om onze weg te vervolgen.

Richting Kopenhagen komen we over de Grote Beltbrug. Dat is nog eens andere koek dan de Erasmusbrug. De reis gaat voorspoedig en rond een uur of drie komen we aan in Kopenhagen. Daar blijkt dat we geen hotel hebben maar een compleet appartement. Ook goed. Uitzicht aan de voorkant op een bouwplaats en de metro. Minder goed. Uitzicht op de binnenplaats en een dakterras aan de achterkant. Vooruit dan maar. We maken weer een plan de campagne, bestaande uit een broodje eten, winkelen, lopen en dan avondeten. Naast het appartementencomplex zit een soort open haven waar zwemgelegenheid aangelegd is. Het ziet er dan ook zwart van de jonge hippe Denen, want deze wijk lijkt een beetje een opkomende hippe wijk te zijn. We halen dan ook een cultureel verantwoord pitabroodje en zegen ons neer op de trappen bij het water het schouwspel van zonnebadende en waterbadende Denen bekijkend. Als het broodje op is lopen we naar de fancy supermarkt en de nodige kronen armer maar ontbijt, nootjes en drinken rijker wandelen weer terug. Hoog tijd om te gaan rennen.

Ik heb een route van 6 km gemaakt naar de zeemeermin en weer terug. Dan kan er daarna van alles gebeuren, maar dan hebben we die zeemeermin in elk geval gezien. Pakken we morgen een stadswandeling met de rest van de highlights van Kopenhagen. Om er te komen moeten we saai langs het spoor en het is stiekem best warm. Bovendien is het pitabroodje nog heel erg aanwezig. Maar eenmaal bij de haven is dat allemaal stante pede vergeten. We hoeven niet te zoeken naar de kleine zeemeermin, die écht heel klein is. We lopen rechtstreeks naar de drommen toeristen. Toch valt het mee, het standbeeld staat dichter bij de kant dan ik dacht en het is niet eens zo heel moeilijk om van redelijk dichtbij een foto te maken waar ik wél en andere mensen vooral niet op staan.

We zijn dan ook snel klaar en rennen door richting de vesting. In plaats van dwars er doorheen doen we een stukje over de wallen. Maar eerst moeten we langs de wachters. Deze hebben minder fancy kleren aan als de wachters bij slot Gravenstein, maar zijn net zo jong. Frank vraagt of ik met ze op de foto wil. Stiekem wil ik dat eigenlijk wel maar ik vind het stom om te vragen. Uiteindelijk doet Frank het. Ik mag niet te dicht bij komen maar op de achtergrond mag wel. Later zie ik dat de jongen op diezelfde achtergrond heel lief naar me lacht. Smelt. Als we klaar zijn met de vesting rennen we weer heel saai langs het spoor alleen nu aan de andere kant. Terug in het appartement lekker douchen en heel even zitten alvorens we gaan eten. Dat doen we in weer een uitstekend tentje aan de haven, ik heb er een neus voor, om daarna lekker op tijd naar bed te gaan. Ik kan hier wel aan wennen.

Zaterdag

De missie van vandaag, de wisseling van de wacht om 12:00 zien. En alle highlights van Kopenhagen. Maar eerst word ik er op uitgestuurd om broodjes te halen voor het ontbijt. Natuurlijk mag een kaneelbroodje daar niet aan ontbreken, anders heb je geen echt ontbijt in Denemarken. Met voldoende brandstof in het lijf pakken we de gehuurde fietsen en gaan we op pad. De route start op het Radhusplads maar voor ons is het makkelijker om hem halverwege bij de zeemeermin op te pikken. Van daar uit kunnen we naar de wisseling van de wacht.

Als we bij de zeemeermin aankomen ben ik blij dat we gisteren al geweest zijn. Het is zaterdagochtend en het staat vol met bussen en nog voller met toeristen. Het is nu onmogelijk om een foto te maken zonder dat er andere mensen op staan. Dat brengt me gelijk op een idee. Wat als ik dinsdagochtend bij zonsopgang er naar toe ren? Dan is er vast niemand. Frank verklaart me wederom voor gek, what else is new? Ondertussen fietsen we de menigte gauw voorbij. We stoppen bij het Kastellet, de vesting. Mijn schatje van gisteren is er niet maar er staan andere schatjes. Nu nemen we de tijd om alles te bekijken in plaats van er bovenlangs rennen.

Rond 11:15 is het tijd om naar Amalienborg te gaan waar de wisseling plaatsvindt. Ik wil er om 11:30 zijn want ik heb geen idee hoe druk het is en of we dan iets kunnen zien. Lukt het vandaag niet, dan kunnen we morgen ook nog maar dan weet ik waar ik rekening mee moet houden. Hierdoor pakken we de route wel andersom maar dat geeft niet. Als we daar aankomen valt het op zich wel mee. Het is druk maar er is voldoende ruimte om iets te zien. Ik maak wat foto’s van een wachter, het is zowaar een dame, om de tijd te doden. Dan zien we mensen allemaal richting dezelfde plek gaan dus doen wij dat ook maar. Er is een duidelijke lijn waar we achter moeten staan en dan is het wachten op de wacht. Om 11:55 begint het schouwspel dat tot 12:30 duurt.

Het is minder spectaculair dan ik had verwacht. Internet had het over muziek maar het is doodstil op de commando’s en een pingeltje dat de wachters een seintje geeft dat ze iets moeten doen na. Ik zei toch dat je internet niet kan vertrouwen? Toch is het leuk om te zien. Deze kunnen we ook weer aan de collectie toevoegen van Londen en Athene, waar we ook wisselingen van de wacht gezien hebben. Als het voorbij is lopen we de menigte achterna om de Frederiks Kirke te bekijken, een mooie koepelkerk, ook wel Marmorkirke genoemd omdat er veel marmer in verwerkt zit. Daarna pakken we de fietsen weer richting Nyhavn om er achter te komen dat we a: tegen het verkeer in fietsen, b: je hier als fietser niet zo maar alle kanten op mag fietsen en c: de Denen er behoorlijk chagrijnig van worden als je het wel doet. Wat dat betreft lijkt het wel een beetje op Amsterdam. Lekker schelden op toeristen op de fiets die niet uitkijken. Was de route andersom fietsen toch niet zo handig.

Dacht ik dat er bij de zeemeermin veel toeristen waren, in Nyhavn zijn het er nog veel meer. Had ik ook op internet gelezen en dat klopt dan weer wel. Nog meer reden om ergens vroeg hier naar toe te rennen. Eerst maar wat drinken en een toilet opzoeken. Vocht er uit en vocht er in. Als dat gebeurd is heb ik eigenlijk ook wel een beetje trek en we laten ons verleiden om, tip van het internet, een authentieke Deense hotdog te eten van een straatkraampje. En eerlijk is eerlijk, ik ben niet zo van de worst, maar deze smaakt wel helemaal prima. We besluiten om de route toch maar op de juiste manier verder uit te rijden om verdere verkeerschaos te voorkomen en steken door naar SMK – Staten Arts Museum en Rosenberg Slot.

We zetten de fietsen neer en duiken de tuin in waar we dood lopen omdat je aan de achterkant van het slot zit en van daar uit niet naar de voorkant kan. Dan maar terug en met de fiets aan de hand even checken hoe het zit met entree, ik wil hier morgen naar binnen, en dan een stukje omrijden naar de volgende bezienswaardigheid. Dat is de ronde toren. Hier gaan we wel gelijk in en we worden beloond met een mooi uitzicht over de stad. Als we het zat zijn pakken we de fiets weer. Het is inmiddels 15:30 geweest en lopen wederom met de fiets aan de hand. We zijn in de langste winkelstraat van Kopenhagen, Strøget, en dat is voetgangersgebied. Hier scoren we twee hele belangrijke dingen. Allereerst een Flødebol, de Deense variant van de chocozoen. Oh nee, ik lees net dat ik het absoluut niet mag vergelijken. Dat dat hetzelfde is als zeggen dat een Porsche of een Ferrari hetzelfde is als een Kia Picanto. Vol verwachting eet ik hem op. Waar smaakt het naar? Naar een chocozoen.

Het tweede dat we scoren is ons souveniertje voor in de vitrinekast. Uiteraard een heel klein maar foeilelijke kitscherige ‘Kleine zeemeermin’ op haar rots. Nu kan ik zeggen dat ik in Denemarken en Kopenhagen ben geweest. We wandelen weer verder tot we het zat zijn. Of eerlijk gezegd, tot we de drukke menigte zat zijn. We maken een kleine detour waar we weer gewoon kunnen fietsen en komen uit op wat feitelijk het beginpunt van de route is. Het Radhusplads, met een fontein, de ingang van pretpark Tivoli en, ik begon hem al te missen, een standbeeld van Hans Christian Andersen waar ik natuurlijk mee op de foto ga. Ik lijk wel een toerist. We rijden nog langs Christianborgslot, een paar musea, de beurs en de kamer van koophandel, de Holmens Kirke en eindigen weer bij Nyhavn maar dan aan het einde. Aan de andere kant van het water ziet Frank terrasjes en we kruisen de brug om daar wat te drinken. Het blijkt de Reffen Street Food Market en het lijkt verdomd veel op de Phoenix Factory bij Rotterdam Zuid. Daar hebben we nooit gezeten maar hier doen we het natuurlijk wel.

Ik heb stiekem wel een klein beetje trek en zie iets wat ook op het lijstje van ‘moet je absoluut gedaan of gegeten hebben in Denemarken’. Smørrebrød. Een plak roggebrood met uitgebreid beleg. Ik bestel er een met varkensvlees en meuk, want ook hier geldt, ik hou helemaal niet van roggebrood maar hier is het het lekkerste wat ik ooit gegeten heb. Nou ja, as a matter of speech. En het is maar goed dat ik in kronen moet betalen en elke keer moeite heb met omrekenen want anders zou ik als gierige Hollander een rolberoerte krijgen. Denemarken en vooral Kopenhagen is fantastisch maar niet bepaald goedkoop. Nou ja, daar werken we ons de pleuris voor zullen we maar zeggen. De Reffen Street Food Market ligt overigens in de vrijstad Christiana. Een gemeenschap van hippies met hun eigen regels buiten de regering om. Althans dat willen ze graag.

Nu we de hele route zo’n beetje gehad hebben fietsen we terug naar ‘huis’, waar we even een uurtje zitten alvorens we weer op pad gaan voor het avondeten. Dit keer een Frans restaurantje, 10 minuten fietsen. Lang leve de fiets. Ik hou het rustig met een vegetarische risotto en een bakje broccoli en zie zelfs af van een ijsje toe. Mijn broeken zitten alweer veel te strak en morgen kan ook nog. Tijdens het eten wijzigt mijn plan om dinsdag vroeg naar de zeemeermin te gaan voor de zonsopgang naar om dit morgen te doen, en na wat invloed van Frank en het besef dat ik niet alleen om 4:30 op zou moeten maar vooral ook het feit dat het al dagen bewolkt is en ik waarschijnlijk allejezus vroeg mijn bed uit moet om helemaal niks te zien naar om het helemaal niet te doen. In ruil daarvoor gaat Frank met me mee, staan we om 7:00 op om om 8:00 te gaan lopen en doen we de route van vandaag 10 km rennend langs de highlights en dan hopelijk zonder toeristen. Zelfs daarvoor duik ik eigenlijk alweer veel te laat mijn bed in, maar Kopenhagen kunnen we van het lijstje strepen.

Kopenhagen? Check!

Zondag

Zoals beloofd gaan we vandaag om 8:00 het rondje van de highlights van gisteren rennen. Ik heb de route een klein beetje aangepast want ik heb iets ontdekt. Er is namelijk een tweede kleine zeemeermin vlakbij de originele. Deze heet ‘De genetisch gemanipuleerde kleine zeemeermin’. Ik zweer het je! En dát moet ik natuurlijk zien dus laat ik de route daar langs lopen en wordt het 10,5 km. We eten een krentenbol en pakken daarna de fiets richting het startpunt, zijnde het Nike monument. En het is inderdaad lekker rustig, op de vele hardlopers na, maar daar heb ik met foto’s maken geen last van.

Eerst lopen we naar mijn genetische mutatie, die er inderdaad heel bijzonder uitziet. Daarna terug en pikken we de route op. De ‘gewone’ zeemeermin is op het eind van de route want eerst gaan we richting Rosenborg Slot. Gelukkig is de tuin al open en ik zie toch her en der al een verdwaalde toerist lopen. Ik maak mijn foto’s en laat Frank er ook een paar maken, dan is het toch wel handig dat hij er bij is, en we rennen door naar de Ronde Toren en de winkelstraat Strøget die nu uitgestorven is. Wat een verschil met gisteren. Ik realiseer me nu ook pas hoe dichtbij alles eigenlijk bij elkaar ligt als we binnen no time alweer op het stadhuisplein zijn. Hoezo hebben we hier gisteren de hele dag over gedaan op de fiets?

Via Christiansborg en de kade komen we bij Nyhavn. Het is rustig maar niet helemaal toeristvrij en voor het mooie zijn we eigenlijk al een uurtje te laat. Het lukt me toch om wat foto’s zonder mensen te maken maar als ik bij het anker op het pleintje kom hebben ze net een bus toeristen gedropt die het pleintje overspoelen. Na een rondje om het grote plein ernaast zijn ze gelukkig doorgelopen en kan ik alsnog vrij op het anker voor mijn foto. Dan richting Amalienborg waar de wachters weer trouw de wacht houden. Vooruit, nog één keer op de foto met ze als we doorgaan richting alweer het einde van de route, de Kleine Zeemeermin. Daar is duidelijk dat de toeristen non-stop afgezet worden van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Het is zondagochtend 9:30 en het staat helemaal vol.

We laten haar dan ook links liggen en misschien ga ik toch dinsdag alsnog met de zon op kijken. We zien wel hoe het loopt. We pakken onze fiets weer en rijden naar het appartement waar we douchen en ontbijten. Daarna is het tijd voor het dagprogramma. We hebben kaartjes voor Rosenborg Slot om 12:30 wat ons net genoeg tijd geeft om naar de wijk Nørrebro te gaan en daar een beetje rond te rijden. Het is een beetje een achterbuurt dat ze aan het opknappen zijn, maar zo te zien hebben ze nog een lange weg te gaan. Na wat dwalen in de wijk komen we in de hoofdstraat en bij het rode plein. Een plein met veel graffiti, speeltoestellen en een poging om een soort internationale sfeer te creëren. Zowaar staan er een paar ‘Amsterdammertjes’ en ook de Spaanse stier van de Osborne reclames ontbreekt niet.

Inmiddels is het tijd voor het slot waar we netjes op tijd aankomen. Even in de rij en dan mogen we naar binnen om een kijkje te nemen hoe ze in de 17de eeuw leefden aan het hof. Een voor een werken we de kamers af, inclusief de wc met blauwe tegeltjes uit Delft. Op de tweede verdieping staat de troon met de drie zilveren leeuwen waar een alleraardigste dame een foto van ons maakt. Daarna duiken we de kelder en de schatkamer in waar de kroonjuwelen liggen. Een deel ervan wordt vandaag de dag ook gewoon nog gebruikt en gedragen door het koninklijke echtpaar. Als we alles gezien en gelezen hebben is het tijd voor lunch. Onze portie cultureel verantwoorde activiteiten weer afstrepend.

We vinden een plekje waar ik een geitenkaassalade kan krijgen. Daarna is het plan om naar Christiania te gaan. Daar in de buurt wil ik eerst even langs het opera gebouw en het Reffen Street Food Market. Ik dacht dat we daar al geweest waren maar dat bleek toch iets anders te zijn gisteren. Eenmaal daar komen we in een surrealistische wereld. Een terrein in de middle of nowhere met allemaal oude meuk waar ineens allemaal zeecontainers staan die elk een streetfood tentje herbergen. Uiteraard alles zeer kleurrijk gedecoreerd met streetart. Er loopt ook van alles rond, jong, oud, hip, saai, locals, toeristen en lokale buitenlanders. Frank koopt een biertje en ik een ijsje om even te gaan zitten en alles in ons op te nemen. Onze portie hip and happening activiteiten hebben we hiermee ook afgevinkt.

Van Reffen fietsen we naar Christiania. Die moet ik even uitleggen. Christiania is een alternatieve buurt op een voormalige militaire basis, waar in de jaren 70 allemaal hippies woonden. Ze willen volledig onafhankelijk zijn van de Deense regering en leven volgens hun eigen regelgeving. Dacht ik dat Reffen surrealistisch was, het kan nog veel surrealistischer. Tenminste, als je oude bende gelijkstelt aan surrealistisch. De streetart is mooi maar het voelt als een filmdecor van een post -apocalyptische wereld. De meningen zullen er over verdeeld zijn maar het is niks voor mij en ik voel me er onprettig. We lopen er een rondje overheen, ik maak wat foto’s en dan vinden we het mooi geweest en gaan terug richting appartement.

Eten doen we twee uurtjes later in een Steak restaurant. Zo’n niks aan de hand steak met friet. Het toetje eet ik ‘thuis’ van mijn favobakker waar we samen werken aan een route voor morgen in Malmö, uitvissen welke metro we moeten hebben, hoe laat en hoe het werkt met de trein en fietsen huren. Alweer fietsen? Ja, alweer. Toen Frank zei dat hij vakantie wilde vieren en dus niet te veel ging hardlopen had hij er niet bij gezegd dat ik meer ging fietsen dan ik het afgelopen jaar gedaan heb #pleurishekelaanfietsen. Maar goed, het is nu eenmaal de snelste en efficiëntste manier om de stad te ontdekken, en daar ben ik dan wel weer voor te porren. Fietsen it is. Daarna lekker naar bed en dromen over ABBA, IKEA, balletjes en knäckebröd.

Op naar nieuwe avonturen!

Maandag

Vandaag gaat het gebeuren. Vandaag gaan we over de Öresundbrug naar Malmö, Zweden. We hebben de afgelopen twee dagen gekeken of we de brug konden zien vanaf Kopenhagen maar dat was alleen gelukt als we gisteren nog een half uur gefietst hadden vanaf Christiania en daar hadden we geen zin in. Bovendien gaan we er vandaag overheen dus dan kunnen we hem zien. Mocht dat om wat voor reden toch niet lukken dan kunnen we morgen altijd nog met de auto ergens naar toe rijden om hem te zien.

We willen rond 9:30 in Malmö zijn dan hebben we genoeg tijd om rustig de fietsen om 10:00 op te halen, de trein is ongeveer een half uur reizen en we moeten ook nog met de metro naar het station. Al met al heb ik berekend 8:30 de deur uit, dus de wekker gaat om 7:00. Het zal weer eens niet zo zijn. Frank haalt zijn broodjes en we ontbijten en trekken keurig netjes om 8:25 de deur achter ons dicht. De metro is een avontuur. Niet zozeer het kopen van de kaartjes, dat ging onverwachts supermakkelijk, maar wel het feit dat ze hier geen bestuurders hebben. Natuurlijk wil ik voorin achter het grote raam zitten en als twee kleine kinderen doen we net of we in de Efteling in de achtbaan zitten. Eenmaal op het centraal station aangekomen wil ik liever naar het loket dan een kaartje uit de machine trekken en ook dat gaat makkelijk. We kunnen op elk moment op de trein stappen en de eerstvolgende gaat over vijf minuten. Let’s go dan maar.

De trein brengt ons over de brug naar Malmö. Waar we geen rekening mee gehouden hebben is dat de brug twee verdiepingen heeft, een voor de auto’s en een voor de trein. Die voor de trein is beneden en bovendien zitten we er in, dus we zien helemaal niks van de brug. We moeten een beetje om onze onnozelheid lachen. In Malmö aangekomen pikken we de fietsen op en zijn we er helemaal klaar voor. We volgen de route die we geplot hebben en het zonnetje schijnt. Kan het nog beter? We fietsen eerst richting de kustlijn en de wijk waar een bijzonder gebouw staat, de Turning Torso. Een landmark van Malmö dat zich kenmerkt door de draaiing in het gebouw. Het ziet er heel raar uit met schuine ramen. Nadat ik een paar foto’s heb gemaakt fietsen we verder naar een uitkijkpunt dat de Titanic Lovepoint genoemd wordt. Een klein uitsteeksel boven het zeewater waar je Kate en Jack op de boeg van het schip na kan doen. En ja, zo suf als het klinkt zo suf is het ook. Natuurlijk doen wij dat ook, zo suf zijn we dan ook wel weer, en een dame die in de buurt is maakt de foto.

Maar er is nog meer te zien vanaf dit punt want niet alleen zien we Kopenhagen aan de overkant liggen, links van ons straalt in al zijn glorie de Ørendsunbrug! Frank is superblij, ik denk heel praktisch dat we dat morgen dan niet meer hoeven te doen. Een paar plaatjes verder heb ik eigenlijk wel trek dus we strijken neer op een terrasje voor een bak koffie en hé kijk nou! Ze hebben Zweedse kaneelbroodjes! Die smaken vast anders dan de Deense kaneelbroodjes dus doe er maar twee. We vervolgen onze weg over de route richting het centrum en het Malmöhus Slott. Een oud fort dat tegenwoordig dienst doet als museum. We stappen af om het te bekijken maar gaan niet naar binnen. Daarna komen we langs de Malmö opera, een park met mooie beelden, een aantal ‘ouwe gebouwen’, en leuke pleintjes. Als we een kerkje binnen stappen voor wat foto’s wijst Frank me op het feit dat er een begrafenis bezig is. Oeps, sorry, my bad… Verder met de Tour dan maar. Malmö is een prima stadje, maar toch missen we een beetje de vibe van Kopenhagen.

Het is inmiddels bijna 13:00, zijn al op het einde van onze route op één ding na en zitten in het centrum en de winkelstraten. Tijd om te lunchen en te bedenken wat we verder willen doen. We strijken neer op een vol terras in de volle zon en bekijken het menu. Ik heb zo’n vermoeden dat we niet in Malmö blijven eten vanavond zoals oorspronkelijk het plan was dus dit is mijn enige kans om Zweedse gehaktballen te eten. En laten die nu net op het menu staan. Frank is er ook wel voor te porren dus even later worden er twee borden met Zweedse ballen op tafel gezet. Eerlijk is eerlijk, ze zijn heerlijk en niet alleen omdat ik trek heb. Ondertussen bespreken we de opties en de plannen. We zijn het er beiden over eens. We laten de fietsen staan, lopen nog even door de winkelstraat en zoeken de laatste bezienswaardigheid van onze route op en pakken dan gewoon lekker de trein terug. Als het in Kopenhagen net zo zonnig is als hier kunnen we nog even zwemmen aan de kade en eten we vanavond gewoon lekker in het tentje van vrijdag.

Zo gezegd zo gedaan. Ik moet behoorlijk wat geduld hebben om alleen op de foto te kunnen bij een mooie fontein want de toeristen lopen af en aan en zonder enige opmerkzaamheid dat ik sta te wachten om een foto te maken gaan ze zelf op de hotspot staan voor hun eigen foto. Of hun kinderen hangen aan de fontein terwijl de ouders op hun telefoon staan te koekeloeren. Als je enige frustratie en irritatie bespeurt in voorgaande zin dan klopt dat. Maar uiteindelijk wordt mijn geduld beloond en maakt Frank de foto met ‘slechts’ een stel aan de zijkant. Die shoppen we er dan later wel af. Daarna lopen we nog even naar een pleintje en dan terug naar de fiets om weer naar het station te gaan. We leveren de fietsen weer in en hebben om 14:50 de trein terug naar Kopenhagen.

We hebben een beetje pech want er is een storing ergens op het spoor dat leidt tot in totaal een half uur vertraging. Een half uur vertraging op een rit van een half uur is best veel maar aan de andere kant hoeven we ook niet op een bepaald tijdstip ergens te zijn. Eenmaal terug in het appartement is het minder zonnig dan in Malmö dus de vraag is of we nog gaan zwemmen. Uiteindelijk wint de YOLO het van het hangen op bed dus trekken we ons zwemgoed aan, pakken een handdoek en lopen naar de kade. Daar is het druk genoeg dus ik waag de sprong en duik het water in. Het is even fris in het begin maar went snel en dan kan ik zeggen ‘ik heb ooit eens gezwommen in het open water aan de kade in Kopenhagen’. Frank volgt en we zwemmen wat heen en weer voordat we er weer uit gaan. We zitten daarna nog even in de zon om wat op te drogen en gaan dan douchen en klaar maken voor het eten. Vandaag scoor ik een burger en Frank eet een pastaatje. Thuis weer een toetje en dan spullen klaarleggen want ik ga het gewoon doen morgen, wat Frank ook zegt.

Stay tuned!

Dinsdag

Ik word wakker. Het is midden in de nacht maar ik heb geen idee hoe laat. De wekker is nog niet gegaan dus het is in elk geval nog geen 4:30. Ik check mijn i-pad en het is 3:53. Ik blijf nog even doezelen en als ik weer kijk is het 4:20. Ik ga er maar uit, heel zachtjes om Frank niet wakker te maken. Dat heb ik gisteren beloofd toen ik hem vertelde wat ik ging doen. Hij verklaarde me voor gek, maar hij kent me ook langer dan vandaag. Resistance is futile. Ik kleed me aan en het lijkt wel of het buiten helemaal niet zo donker is. Misschien is dat ook wel zo, tenslotte is het zomer en ik zit richting het noorden. Ik vind het toch ook al druk op dit tijdstip. Ik zie auto’s en vrachtwagens rijden en ook de metro rijdt al. Of moet ik zeggen nog steeds? Zou hij non-stop rijden omdat er toch geen bestuurder in zit? Het zal wel, ik moet op pad anders mis ik mijn tijdslot nog. Krentebolletje mee en ik sluip naar buiten. Eenmaal beneden ga ik aan de wandel.

Ik moet twee kilometer langs een saaie weg maar heb tijd dus ik hoef me niet te haasten. Ondertussen vraag ik me af of ik de enige zal zijn straks. Tegen de tijd dat ik bij de zeemeermin ben weet ik het antwoord. Nee dus. Er zitten vier alternatieve jongeren die daar zo te zien de hele nacht gezeten hebben. Ze groeten vriendelijk en na een klein praatje weet ik dat ze uit Polen komen, maar één dag in Kopenhagen zijn en vandaag weer weg gaan. En alhoewel ik daar liever alleen had gezeten zal ik het er mee moeten doen, de muziek in de vreemde taal die ze afspelen accepterend. Gelukkig zitten ze dusdanig dat ik foto’s kan maken zonder dat ze er op staan. Nu begint het wachten. Ik zet mijn klokje op ‘Hervat later’ en Garmin geeft aan dat het bedtijd is en of ik zeker weet dat ik mijn activiteit straks wil hervatten. Met andere woorden, zelfs Garmin zegt dat ik gestoord ben.

Officieel moet om 5:10 de zon opkomen maar net als bij de zonsondergang in Nederland hangt er een mistige waas aan de horizon. Hierdoor heb ik op zich wel mooi licht, maar geen zon achter de meermin. Ik blijf rustig wachten en ondertussen komt er een jongen aanlopen met een fotocamera die zich bij ons voegt. Ik spreek hem aan en vraag waar hij vandaan komt. Frankrijk, en net als ik komt hij speciaal voor de mooie plaatjes en ligt zijn vrouw nog in bed die hem voor gek verklaarde dat hij zo vroeg opstond. Zo ben je nooit de enige. Naarmate de tijd verstrijkt begint de zon zich langzaam maar zeker een opening door de wolken te worstelen om uiteindelijk in volle glorie te schijnen. Dit is het plaatje waar ik het voor gedaan heb. Inmiddels is het 5:50. Frank zou zeggen: ‘Je had dus gewoon een half uur langer in je bed kunnen blijven liggen.’ Ja, dat had gekund, maar dat heb ik niet gedaan. En ik ben blij, het had ook niks kunnen zijn als er dikke wolken waren geweest.

Met moeite ruk ik me los van het tafereel en vervolg mijn route. Ik heb nog een stukje richting Nyhavn en dan door de tuin van Rosenborg Slot, langs de Søren en dan richting hotel. Totaal ongeveer 8,5 km. Ik ren over de stoep richting Amalienborg mijn hoofd nog vol van de mooie plaatjes die ik net gemaakt heb als ik pootje gehaakt word door een stoeptegel. Hij steekt net een halve centimeter uit, genoeg om mij ter aarde te laten storten. En dan geeft zo’n stoeptegel niet echt mee. Het eerste wat ik denk is ‘Wat zal Frank zeggen?’. Hij zei gisteren nog zo, ‘Doe je voorzichtig?’. Niet vanwege enge kerels of iets dergelijks, maar hij kent me langer dan vandaag dus wel vanwege zwikkende enkels en/of valpartijen, want als ik gefocust ben op plaatjes schieten zie ik niks en niemand meer om me heen. Mijn knie en elleboog liggen open en branden als een gek. Heb ik weer maar er zit niks anders op dan opstaan. Niks gebroken? Dan gewoon doorrennen en dat doe ik dan ook maar.

De wacht staat nog steeds braaf bij Amalienborg en er is verder niemand op het plein. De kerk ligt er prachtig bij en als ik bij Nyhavn kom is het ook rustig genoeg om nog wat plaatjes te schieten. Eigenlijk zou ik hier gelijk doorlopen maar kan het niet laten om toch even de straat in te duiken tot aan het bruggetje en van daar uit weer terug. Ik kom bij de tuin van Rosenborg Slot. Officieel gaat die pas om 7:00 open en dat is het volgens mij nog niet, maar de deuren staan uitnodigend open dus ik ga gewoon naar binnen. De zon staat nu hoog genoeg om het slot in haar licht te laten baden. Nog meer fotomomentjes. Aan de andere kant van de tuin verlaat ik hem weer en ren richting de Søren rivier. Daar loop ik nog een stukje langs alvorens de kortste weg terug naar het hotel te lopen. Nou ja vooruit, met een mini detour voor nog twee foto’s en de kilometers vol te maken tot tien.

Als ik het appartement binnenkom is Frank al wakker en ik roep maar gelijk dat ik niet voorzichtig ben geweest. Hij ziet mijn verwondingen en trekt een hopeloos gebaar. Ja schat, je bent nu eenmaal niet met een modepoppetje getrouwd. Ik vertel mijn avonturen en laat hem de foto’s zien. Heel mooi, maar niet waard om om 4:30 op te staan is zijn oordeel. Gelukkig vind ik het het wel waard en daar gaat het om. We laten elkaar daar lekker in vrij. Na het douchen halen we ontbijt en pakken in terwijl we besluiten wat te doen met de rest van de dag. Odense hebben we al gehad en ChatGPT biedt uitkomst met een paar suggesties. Het wordt Vejle.

We rijden om 10:00 weg en zijn rond 13:00 in Vejle. Dat betekent eerst lunch en als we naar het uitgekozen tentje lopen komen we langs een straat waar allemaal paraplu’s in hangen. Oh ja, die had ik gezien dus foto! Die is Instagram waardig. Na de lunch willen we naar het Fjordenhuis en het hertenkamp. We gaan lopen maar als we langs de parkeergarage komen waar de auto staat begint het te regenen. Change of plans, we pakken gewoon lekker de auto. Het Fjordenhuis is een groot bouwwerk, ik vermoed kantoorpanden, aan de kust en een echt architectonisch hoogstandje. We lopen er heen, maken wat foto’s en gaan weer door.

Het hertenkamp blijkt een soort drive through te zijn á la safaripark Beekse Bergen. Het is niet heel groot maar we zien al gauw herten liggen, zitten, staan en lopen. Uitstappen dus want ze zijn helemaal niet bang. Er loopt zelfs een wit hert tussen en ook een paar kleine Bambi’s. Te schattig en er komt rook uit de fotocamera. Als ik alle herten in allerlei posities gefotografeerd heb gaan we maar weer door. Er is nog een UNESCO monument dat ik wil zien maar dat ligt een stukje verderop. Het Jelling Monument is van koning Harold Blauwtand, waar ook Bluetooth naar vernoemd is, en er liggen twee runestenen waarop hij officieel optekende dat hij overstapte op het Christendom. Er staat ook nog een kerkje en twee grafheuvels. We rijden er heen en hebben weer een paar regenbuien. Het zijn overwaaiende regenwolken dus het is af en aan regenachtig en zonnig. We bekijken het monument en weten het droog te houden. Daar rijden we door naar onze eindbestemming voor vandaag, Billund.

We zitten in een B&B met een gedeelde badkamer. Ze hadden niet veel anders en het is maar voor één nacht maar we zullen ons appartement in Kopenhagen wel missen. Het ziet er in elk geval mooi uit. Prima toch? Tot er een vliegtuig laag over vliegt. Oh, hadden we dat niet verteld? Billund heeft een vliegveld. Niet groot, maar wel met grote lawaaierige vliegtuigen die laag overvliegen, en de B&B ligt er vlak naast. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Het weer blijft wisselvallig en voor morgen is er regen voorspeld als we in Legoland zijn. Nou ja, we zullen het wel zien, we kunnen er toch niks aan veranderen. We hangen een beetje rond tot het tijd is om te gaan eten. We kunnen kiezen uit Italiaans, afhaal of een redelijk restaurant in een hotel. De keuze is niet moeilijk. Vanavond in elk geval vroeg naar bed en morgen een klein beetje uitslapen.

Woensdag

We slapen een beetje uit vandaag tot iets over acht. Het eerste dat ik doe is naar buiten kijken. Ze hebben de hele dag regen voorspeld maar het is droog en door de wolken heen zie ik zelfs een beetje zon. Korte broek, t-shirt, vestje en een regenjasje mee dus. Als we gedoucht hebben en alles ingepakt, rijden we naar de plaatselijke bakker annex café. Het is er afgeladen, vooral met gezinnen met kinderen zowel Deens als buitenlanders. Tja, je bent in Billund omdat je daar woont en voor Lego of de plaatselijke horeca werkt, of omdat je Lego komt bezoeken en van de plaatselijke horeca gebruik maakt. We kopen een broodje als ontbijt en ik streep weer een ‘moet je in Denemarken gegeten’ item van mijn lijst af en koop een chocolade Romkugler voor ergens op de dag. Wat dat betreft moet ik niet te lang in Denemarken blijven, ze hebben hier veel te veel lekkers.

Als ons broodje op is rijden we naar Legoland. De eigenaresse van het restaurant van gisteren waarschuwde ons dat de woensdagen in de laatste twee weken van juli de drukste dagen van het jaar zijn. Hebben we weer goed gepland! Maar ze gaf ons ook de tip om gelijk naar de achterkant van het park te gaan en dan van achter naar voor te werken. Die tip nemen we ter harte en inderdaad is het achterin het park rustig als we daar aankomen. De wachtrijen voor de achtbanen en attracties zijn rond de 5 minuten. We beginnen met het spookslot en ook al is er niks engs aan, gewoon een wandeling door het gebouw, vergaap ik me aan alles wat ze van Lego kunnen maken. Ik heb als kind nooit met Lego gespeeld, ik was een Playmobil kind, dus ik ken het niet zo. Er zit nog wel een kleine attractie aan vast als we in een apparaat mogen zitten, omhoog gehesen worden en ze ons een paar keer laten vallen.

Na het spookslot is het drakenkasteel aan de beurt, een achtbaan. Frank wordt gecontroleerd of hij niet te lang is en daar waar ik denk dat ze een grapje maakt blijkt het écht zo te zijn. Hij past ook maar net in het karretje en moet zijn benen kruisen om de beveiliging dicht te krijgen. Het ritje is kort en niet zo wild als in de Efteling maar ik vind het prima zo. We pakken gelijk door met de volgende, nu in de vorm van karretjes, de Xtreme racers. Deze gaan vooral snel en met veel zigzag. We willen door naar de Polar Xplorer maar belanden in The Temple.

Thema is Egypte en in de karretjes moeten we laserschieten op de poppen. Het gaat bijna mis als we een stukje hebben waarin we meermaals rondgedraaid worden zodat we duizelig zijn en het schieten lastiger is. Ik ben namelijk enorm gevoelig voor zeeziekte. Ik overleef het en we gaan gelijk nog een keer want door het schieten hebben we helemaal niet op de omgeving gelet. Als we weer bij het draaistukje komen doe ik mijn ogen dicht maar in plaats van dat het helpt lijkt het of het juist erger is. Raar, meestal helpt ogen dicht wel. Ik moet dan ook even bijkomen voordat we echt de Polar Xplorer in gaan.

Ook dit is een achtbaan die lekker snel gaat op onverwachte momenten. Dan staan we halverwege stil en krijgen een filmpje te zien. Plotseling vallen we een meter naar beneden. Oef, die hadden we niet zien aankomen maar maakt de rit extra leuk. Toch was dit voor mij iets te veel van het goede. Ik ben misselijk en het trekt niet echt weg mede door het broodje van vanochtend en mijn ietwat verkrampte schouders en nek van de spanning. Het duurt dan ook minstens een half uur van rustig wandelen, zitten en Frank die de boel even los masseert voordat ik me weer een beetje ok voel. Ik ben wel even klaar met achtbanen nu. Voordeel is wel, ik hoef voorlopig geen eten.

Frank vindt het ook wel goed zo en via de Pirate Boats, waar heb ik zoiets eerder gezien #fatamorganaindeefteling, en Ninjago World komen we langs een Ferrari gemaakt van Lego en The Great Lego reef, waar ze een echt aquarium hebben inclusief haaien en roggen. Een mooie gelegenheid om de boel een beetje tot rust te brengen. Bovendien zijn de wachtrijen nu overal rond de 30 minuten dus we hebben het goed gedaan. Tegen de tijd dat we in Miniland komen, een soort Madurodam maar dan alles gemaakt van Lego, heb ik zelfs weer zin in de Romkugler. We bekijken alle gebouwen van Miniland waar ze zelfs een stuk van Nederland en Amsterdam, inclusief NS trein, nagebouwd hebben en we vast een voorproefje van Aarhus krijgen.

Naast Miniland zie ik karretjes voor de Safari en natuurlijk wil ik daar in. Frank niet, maar ja, hij heeft geen keus. Ook niet voor de bootjes om een aantal Lego wereldgebouwen te bekijken. Inmiddels loopt het al tegen de middag, heb ik zowaar een beetje échte trek en is er de hele dag nog geen druppel regen gevallen. We besluiten nog één attractie te doen, iets met vliegen dat we vanochtend tegenkwamen maar vanwege mijn misselijkheid even overgeslagen hebben. De wachttijd is ook hier nu 30 minuten maar het is binnen en dat is maar goed ook want de enige regenbui van de dag valt nu.

De attractie blijkt een apparaat waar we in zitten met de benen los en een groot videoscherm die een film projecteert waarop het lijkt alsof we heel snel en slingerend vliegen. Ik hou het nog geen tien seconden vol en voel alle misselijkheid van die ochtend bij elkaar opgeteld opkomen. Ik sluit mijn ogen, probeer twee keer om een half oog open te doen maar laat het daar bij. Ik red het nét en hol naar buiten als het eindelijk klaar is. Dankzij de frisse lucht hou ik alles binnen maar daar is dan ook alles mee gezegd. Frank lacht me uit als hij ook naar buiten komt. Hij zal het ontkennen maar ik zie het aan zijn gezicht. Het geeft niet, hij mag dat en ik lach mezelf ook uit. Gelukkig trekt het snel weg en terwijl we ons richting de uitgang begeven delen we een pitabroodje. Nog even langs de Lego winkel waar ik een sleutelhanger met een Lego blokje koop. Niet zo maar een Lego blokje, een GOUDEN Lego blokje. Als je iets doet moet je het goed doen. Nou ja, goudkleurig dan.

We rijden door naar onze volgende stop, Aarhus. Hier blijven we twee nachten. Na het inchecken zoeken we een restaurantje op en tijdens het eten maken we het plan voor morgen. Stukje hardlopen en daarna alle bezienswaardigheden die Aarhus te bieden heeft. Na het eten scoor ik nog een ijsje als toetje en wandelen we terug naar het hotel waar we lekker in bed duiken. Legoland was leuk, ik had het niet willen missen want je moet er een keer geweest zijn, maar ik vond een aantal dingen heel erg op de Efteling of Disney lijken en ik zal er alleen nog eens heen gaan als kleine kinderen, bijvoorbeeld kleinkinderen, daar een reden toe geven.

Maar dan neem ik wel een pilletje tegen zeeziekte in!

Donderdag

Aarhus is de tweede grootste stad in Denemarken. Gisteren uitgebreid gekeken wat hier zoal te doen en te zien is en een mooie wandelroute gemaakt van ongeveer 8 km. Pakken we alle highlights mee. Maar eerst een rondje hardlopen en wel richting The Infinite Bridge, een ronde vlonder aan het strand die gedeeltelijk in zee loopt. Hier kan je oneindige rondjes rennen. Ik hoef er maar één dus maken we een route er naartoe. Eerst door de stad, dan langs het strandje, waar ik nog één keer terugdenk aan de kleine zeemeermin en mijn beste imitatie op een rots doe, en dan zijn we bij de brug. Rondje links, rondje rechts, foto, video, Frank hetzelfde menu en dan gaan we weer terug via het Marselismonument en het Mindepark.

Na het douchen zoeken we een bakker voor een broodje zalm. Op zijn Deens, dus geen gerookte zalm maar echte gebakken zalm. Romkugler er achter aan als toetje and we’re good to go. We zijn ietwat afgeweken van de route die we bedacht hadden maar geen probleem, alles ligt bij elkaar. We gaan eerst naar Salling Aarhus, een groot warenhuis met een supergave rooftop. Terrassen met niveauverschillen, veel groen en een uitkijkpunt die uit het gebouw steekt en boven de straat hangt, met een glazen paneel in de vloer. Ik overwin mijn angst om er op te gaan staan, alles voor de foto, en we wandelen de rooftop rond.

Van daar uit lopen we door de winkelstraat en komen langs de grote kerk waar we natuurlijk even binnen kijken. Dan blijkt dat we op de route zitten maar de terugweg dus we zoeken even de juiste richting op. Dat is naar de haven om de bijzondere woningen die ze de IJsbergen noemen op te zoeken. Een soort kubuswoningen maar dan op zijn Deens. Het is even lopen maar daarmee worden we wel getrakteerd op een impressie van de haven van Aarhus. Bovendien is het wederom schitterend weer dus geen straf. De IJsbergen staan in de wijk Aarhus Ø en daar staat ook de Lighthouse, het hoogste gebouw van Denemarken met een uitzichtpunt. Je kan er op maar ik vind het te duur voor even omhoog voor het uitzicht. Ik heb net op de rooftop al uitzicht gehad. Dat was gratis, dan ga ik nu geen 28 euro p.p. betalen. En als iemand dan vindt dat ik een krenterige Hollander ben, so be it. Daar kan ik bijna 10 Romkugler voor kopen en dan weet ik wel waar ik mijn geld aan uitgeef.

We hebben dorst gekregen en strijken neer bij het openbare stadszwembad. Het lijkt op waar we in Kopenhagen gezwommen hebben, maar dit is echt gebouwd als een paar zwembaden. Typisch Deens. Zo vaak zullen ze niet dit weer hebben dus er wordt goed gebruik van gemaakt. Als onze drankjes op zijn gaan we weer op pad. We komen weer langs de kerk, lopen door een parkje en komen bij Møllestien, het meest gefotografeerde straatje van Aarhus. Ik vind het mooi maar om het nu het allermooiste straatje van Aarhus te noemen? Opvallend is ook dat er veel huisjes te koop staan. Waarschijnlijk zijn ze de eeuwige toeristen een beetje zat.

We lopen door naar onze laatste stop, Den Gamle By, het openluchtmuseum waar je kan zien hoe de Vikingen vroeger leefden. Ik wil er eigenlijk wel in maar ze gaan al over een uur dicht en de aanbevolen tijd die je nodig hebt is toch wel twee uur. We besluiten onze plannen voor de volgende dag iets om te gooien om er morgenochtend nog even heen te gaan alvorens we naar Mols Bjerge en door naar Hadsund rijden. We duiken nog even de botanische tuin in en kunnen daarna dus terug naar het hotel waar we een drankje doen voordat we weer op zoek gaan naar avondeten. We besluiten naar ons, inmiddels favoriete, straatje te lopen en daar te kijken. Daar belanden we bij Bistro 65 waar ik een uitstekende ossenhaas krijg. Met een heerlijke rode saus. Is weer eens iets anders dan Bearnaisesaus wat je hier letterlijk bij élk gerecht zo’n beetje krijgt. Ook weer iets typisch Deens, naast het feit dat ze ultrabraaf zijn in het verkeer, niet één maar twee rode stoplichten voor voetgangers hebben voor extra veiligheid, heel vriendelijk zijn, extreem netjes Engels praten, heel veel gebak eten en 95% van de restaurants pizza & pasta, burgers of sushi serveren.

Natuurlijk scoor ik daarna een ijsje, zij het twee mini ijsjes die ik gisteren ook al had zien liggen. Ik moet er wel voor in de rij staan want de Denen zijn op pad vanavond. Eenmaal terug in het hotel drinken we nog wat voordat we het licht uitdoen en lekker gaan slapen. Morgen naar ons laatste logeeradres voordat we terugrijden naar Nederland en de vakantie alweer voorbij is. Maar dat is pas over vijf dagen. Vijf dagen waarin we nog de nodige avonturen kunnen beleven.

Welterusten!

Vrijdag

We beginnen de dag met een ontbijtje in ons favo straatje. Op een alleraardigst binnenplaatsje van een koffietentje eten we heel hip twee minigerechtjes de neus voor een half fortuin. Daarna wandelen we naar Den Gamble By voor onze reis terug in de tijd. Eerst in de jaren ‘70 om uiteindelijk bij verschillende huizen en ambachten van de 18de en 19de eeuw te kijken. Als we alles gezien hebben lopen we terug naar de uitgang waar we weer in de jaren ‘70 belanden. Daar kunnen we ook wat huizen binnen gaan en krijgen spontaan een depressie. Zoveel jeugdherinneringen van dingen die we ook hadden. Die telefoon met draaischijf, die zwart/wit televisie met knoppen, de LP’s, het behang op de muren. Allemaal zaken die de jeugd van tegenwoordig bestempelt als dingen van ‘vroeger’, maar voor ons dingen zijn die we daadwerkelijk meegemaakt hebben. Waarom dan die depressie? Nou, zo oud zijn we dus al…

We vluchten gauw weg, halen de auto en rijden naar het natuurgebied van Mols Bjerge, naar Kalø Slotruin. Een oude ruïne van een kasteel dat ik in mijn zoektocht ‘leuke dingen om te bezoeken in Denemarken’ gevonden heb. Lekker de verlaten natuur in zonder mensen. We kopen een broodje bij de bakker voor als we daar zijn want dan is het tegen lunchtijd en in de rimboe is er natuurlijk niks te vinden. Als we daar aankomen ontvouwt zich een Instagram VS realiteit tafereel. Het lijkt Kinderdijk wel zo druk met toeristen en families met kinderen. En niet alleen op de parkeerplaats, de snackbar of het restaurant dat aan het begin van de dijk naar de ruïne ligt. De ruïne waar ze stalen trappen in gebouwd hebben zodat je er op kan klimmen. So much for lekkere verlaten natuur zonder mensen en rimboe. Zwaar gedesillusioneerd wandelen we de kilometer over de dijk naar de ruïne, kijken wat rond, maken wat foto’s, eten onze broodjes en wandelen weer terug. Ok, de omgeving is mooi en vooruit, we hebben weer schitterend weer dus ik zal verder niet klagen.

Van daar uit rijden we door langs de kust naar de Jernhatten Ridge. Ook daar is een parkeerplaats en lopen er een aantal toeristen maar gelukkig is het er lang niet zo druk als bij Kalø Slotsruin en na 500 meter staan we op een mooi uitkijkpunt over het strand en de zee. Lang blijven we niet hangen, niet in de laatste plaats omdat we nog anderhalf uur moeten rijden naar in feite onze laatste stop in Denemarken, Hotel Møllehuset in Hadsund, een B&B bij het Visborggaard Slot. We komen rond 17:30 aan en belanden in een aflevering van Fawlty Towers. De deur van de B&B is open, de lampen branden maar er is in geen velden of wegen iemand te bekennen. We bellen het informatienummer maar krijgen de voicemail. Wat nu?

We lopen nog eens rond, alle deuren van de kamers staan open maar nee, niemand. Nog maar een keer bellen. Weer voicemail. Hmmm, misschien in het slot? Maar daar staat duidelijk ‘Privé’. Dan wordt Frank teruggebeld en horen we een dame die iets onverstaanbaars roept over dat er iemand komt. ‘3 minuten’ en dan wordt er opgehangen. Inderdaad komt er een Land Rover aangereden uit het slot. Wat zal het zijn, 300 meter? Hoe dan ook, een man stapt uit en in grappig Engels geeft hij ons een soort van uitleg over de kamer en de B&B. Avondeten gaat niet want dat moeten we van tevoren doorgeven, ontbijt morgen kan wel ‘ja, ja’. Avondeten morgen ook dan maar. We krijgen een drankje en de rest moeten we maar een beetje uitzoeken. Dan is hij weer verdwenen. Als we onze intrek in de kamer doen komt de beheerster, die feitelijk de gravin van het slot is, ook langs en die lijkt wat beter te passen in de rol van gastvrouw. Ze legt ons van alles uit, beantwoord onze vragen, geeft tips over restaurants, routes en dingen om te bezoeken.

Nu alles duidelijk is kunnen we ons plan trekken. Dat is naar een naastgelegen havendorpje rijden om daar wat te eten. Het wordt de haven zelf en een visrestaurant. Vooral gebakken vis in een krokant jasje, een beetje campingvoedsel wat past bij de toeristen die er rondlopen. Er is een camping nabij en de haven ligt ook vol met buitenlandse bootjes. Na het eten rijden we terug en gaan in de centrale kamer zitten om het plan voor morgen te maken. Natuurgebied met een stukje rennen.

Het laatste deel van de rondreis is begonnen.

Zaterdag

Ik heb vannacht niet heel erg goed geslapen want het is toch elke keer weer wennen in een nieuw bed. Het enige nadeel van elke keer doorreizen maar goed. Vandaag hebben we ontbijt in de B&B. Het is weer een surrealistische happening. In een zaaltje dat zo uit het kasteel gekopieerd is met servies dat antiek lijkt en in elk geval vroeger bij mijn oma thuis stond en een medley van klassieke muziek op de achtergrond. Frank en ik kijken elkaar aan en krijgen bijna de slappe lach. Het ontbijt zelf bestaat uit hele kleine broodjes met hele kleine glaasjes sap en een theekopje gevuld met yoghurt en ministukjes appel. Alles bij elkaar meer dan voldoende maar ik krijg het gevoel dat ik bij een upper class theekransje zit. De aalbessenjam is vol trots door de jonge knul van de staff gemaakt en hij glundert als we zeggen dat hij erg lekker is.

Na het ontbijt gaan we richting Rold Skov waar we een trailroute van 21 km gemaakt hebben. Het is een half uurtje rijden. We beginnen op gravelpaden en realiseren ons na een paar kilometer dat het gewoon een wandelroute is. Niet helemaal wat we verwacht hadden, zijnde bospaadjes en single tracks. Nou ja, we lopen, het bos is mooi ook al is het gewoon bos en het is rustig. Misschien is dat ook wel omdat de zon vandaag een rustdag heeft. Sterker nog, nadat we een meertje voorbij gelopen zijn begint het zelfs een beetje te regenen. Het is eerst niet hard, dan wordt het iets harder maar echt plenzen doet het gelukkig niet. Toch is het genoeg om iets meer dan vochtig te worden.

Ik kijk uit naar elanden maar diep in mijn hart weet ik wel dat ik ze niet ga zien. De vraag is of ze hier überhaupt zitten. Volgens de brochure wel maar als dat zo is zullen ze diep in het bos zitten en zijn ze dermate schuw dat ze ons van drie kilometer ver af zullen horen en wegduiken. Maar goed, je weet nooit wat voor andere dingen je tegen komt. Dat merken we als we zo’n beetje halverwege onze route zitten. Nu komen er wel wat meer bospaadjes en op een gegeven moment komen we zelfs heuvels met hei tegen die prachtig in bloei staat. Daar lopen we ook tegen een kudde schapen aan die ons pad versperren. Ze zijn bang en nieuwsgierig tegelijk want ze komen op ons aflopen om daarna gauw weer weg te rennen.

We mogen heuvel op en worden getrakteerd op een prachtig uitzicht. Van daar uit even langs de weg een stukje asfalt en beginnen we aan de terugweg. Een terugweg die zich vooral kenmerkt door mountainbike parcours. We hebben wel wat mountainbikers gezien eerder maar hier zijn ze in geen velden of wegen te bekennen. We slingeren over het pad en tegen de tijd dat ik het wel een beetje zat ben en er geen zin meer in heb zijn we weer bij de auto. Bovendien heb ik enorme trek. We zoeken een restaurantje op voor de lunch, het Rovershol, waar we eerder langsgelopen zijn. Frank gaat voor de burger en ik neem de Beef Sandwich, wat in feite ook gewoon een soort hamburger is. Het enige verschil is dat dit een hamburger met ‘alles’ er op is, en vooral heel erg veel saus. Wel lekkere saus maar vooral ook veel. Een indigestie op je bord, die tot de laatste hap naar binnen gaat.

Daarna rijden we terug naar het hotel waar we douchen en even relaxen, lees Frank kijkt F1 kwalificatie en ik maak een hardlooproute voor maandagochtend, alvorens we om het kasteel heen een wandeling maken. Om 19:00 eten we in het hotel, kip met aardappeltjes en vijgen met prut toe, en bereid ik me voor op morgen, een dagtrip naar Aalborg.

Zondag

We rijden richting het Noorden vandaag. Aalborg is de hoofdstad van Jutland en qua grootte nummer vier op het lijstje. De andere drie hebben we al gehad, Kopenhagen, Aarhus en Odense. Maar groot is relatief in Denemarken. Het lijstje met bezienswaardigheden wordt dan ook steeds kleiner maar goed, ik heb toch een route van ongeveer 5 km.

Het is een klein uurtje rijden en tegen een uur of tien zijn we in Aalborg. De auto in een Q-Park lekker dichtbij. De Denen zijn super modern. Nergens slagbomen of bonnetjes, gewoon je kenteken scannen en bij vertrek betalen je kenteken ingeven om te kijken hoe lang je gestaan hebt, alles digitaal. Ik heb gisteren een leuk tentje uitgezocht om te ontbijten. Ziet er goed uit, mijn broodje hummus is op zijn zachts gezegd vreemd maar de worteltaart is goddelijk. Frank heeft een omelet uit de oven. Tja, dat kan natuurlijk ook.

Als alles op is gaan we aan de wandel. Het is zondag en erg rustig. Toch zijn de meeste winkels wel gewoon open. Niet dat ik iets nodig heb van de Only, H&M of de Zara. We bekijken de kerk, het mooie straatje, gaan ook hier bij Salling de rooftop op en aan de andere kant van het spoor ligt een parkje met ‘zingende bomen’. Bomen gepland door bekende muziekartiesten en een kleine installatie die de hits van die artiest afspeelt.

Als we op alle knopjes gedrukt hebben lopen we terug en strijken neer op een terrasje. Daar maken we balans op. Het is 12:00, we hebben nog een uurtje nodig. Wat gaan we de rest van de dag doen? We zitten relatief dicht bij het noordelijkste punt van Denemarken, Skagen en Grenen. Daar komen de Noordzee (Skarregat) en de Oostzee (Kattegat) samen. Het is anderhalf uur rijden en daarna moet je ook nog tweeëneenhalf uur terug, maar hoe gaaf zou het zijn? En hebben we iets beters te doen? Het besluit is snel genomen.

We maken onze route nog even af langs de Dom van Aalborg en het Aalborg Slot en lopen terug naar de auto. Daar wacht ons een verrassing. In tegenstelling tot de ervaringen tot nu toe hadden we het parkeren van tevoren moeten betalen door een kaartje te kopen. Rare jongens die Denen, we staan gewoon in een parkeergarage? Nou ja, dat is nu toch al te laat. Op de voorruit van de auto prijkt een akelig wit bonnetje van een dikke prent. Oh nee, parkeerbelasting noemen ze dat geloof ik.

Terwijl we eerst nog even naar een Viking begraafplaats rijden betaal ik met een chagrijnige kop de boete, daarna pak ik dat gevoel beet en gooi het net zo snel weer weg. Het heeft geen zin om er in te blijven hangen en het vakantiegevoel er door te laten verpesten. De Viking begraafplaats zijn een soort hunebedden maar dan anders. Stenen in de grond in ronde patronen. Ook weer gezien.

De weg naar Skagen gaat voorspoedig tot we in het stadje komen. Van daar uit moeten we naar het strand en het laatste stukje moet je sowieso lopen naar de landtong. Het is filerijden naar de parkeerplaats. Daar moeten we ook betalen en kunnen maximaal een uur staan. Naar de punt en terug over het strand is 3 km dus dat moeten we net kunnen redden. Vanaf de parkeerplaats is het file lopen naar het eindpunt. Onderweg heb je kans op zeehonden die liggen te zonnebaden maar dat zal vooral buiten de spits zijn. Toch komen we er onderweg drie tegen. Ze zijn dood, dat dan weer wel, maar toch.

Als we bij het eindpunt zijn is het filestaan. Desondanks is het een gaaf gezicht om de golven van de twee zeeën tegen elkaar aan te zien botsen. Er ligt een stuk zand waar je op kan staan en natuurlijk gaan de schoenen en sokken uit en sta ik even later tot aan de knietjes in het water. Alles voor de foto. Als je hem ziet zou je denken dat er niemand is maar we weten beter. Instagram vs reality. Ook Frank gaat uit de schoenen en dan moeten we ons terug naar de auto haasten omdat de parkeertijd afloopt. Eén boete per dag vind ik wel genoeg.

We vangen de terugweg aan maar rijden niet rechtstreeks naar de B&B. We gaan via Lille Vildmose en één van de uitkijktorens. Wie weet wat we daar zien. Morgen gaan we ook naar Lille Vildmose maar dan pakken we een ander stuk. Alles voor de elanden.

Het pad naar de uitkijktoren is nog best lang. Eenmaal daar hebben we uitzicht over een grote vlakte maar die lijkt behoorlijk leeg. Ik speur door de lens van de camera want dan kan ik inzoomen en zie aan de overkant drie herten lopen. Of reeën, dat kan ik dan net niet zien. We besluiten er een eind aan te breien en naar, zucht het kan écht niet anders, het Italiaanse restaurant in Hadsund te rijden. Daarvoor moeten we een stuk door het park. Ik wil eerst nog een heel klein stukje terug omdat ik dacht iets gezien te hebben toen we aankwamen. Het blijkt niks maar terwijl we keren zien we in een veldje twee reetjes. Zoomfoto en dan alsnog naar het restaurant. Dan zien we ineens een auto langs de kant en een man wijzen. We stoppen.

Je raadt het niet. Het is een eland! Een kleintje die lekker staat te grazen, maar het is een eland, no doubt about it! Hij staat achter wat takken en gras maar het lukt om herkenbare foto’s te maken. Goed, we kunnen naar huis! Maar eerst nog wat eten want zo langzamerhand heb ik toch wel trek gekregen.

Pizza, pizza, pizza, effe wachten, nog effe wachten, … oooooooh pizza!

Uiteindelijk neem ik geen pizza maar ga voor de lamskoteletjes. De eigenaar komt nog even aan onze tafel staan en spreekt Nederlands. Tijdens het praatje komt aan bod dat we een eland gezien hebben. Hij gelooft het bijna niet en noemt ons de gelukkigste mensen op aarde. Ze schijnen dus toch wel heel erg schuw te zijn. Sommige mensen gaan meerdere keren naar het wildpark en zien nooit een eland en wij rijden er ‘even’ doorheen en bingo. Goedmakertje voor de parkeerticket zullen we dan maar zeggen. IJsje toe en dan lekker naar bed. Morgen nog een rondje hardlopen en dan ‘s middags nog maar een keer naar het park, gewoon omdat het kan en omdat we dat nu eenmaal gepland hebben. Tevens onze laatste volle dag in Denemarken alweer.

Maandag

De laatste dag is alweer aangebroken. Vandaag staat in het teken van de natuur. We trappen af met een 10 km rondje over de Mariager Fjord Panoramarute. We rijden eerst even langs de enige bakker die er in de wijde omtrek te vinden is voor een soort krentenbol. Tenminste, Frank heeft iets met stukjes chocola en ik iets met stukjes noot. De krenten denken we er dan maar bij. Gelukkig heb ik ook nog een banaan bij me.

We zijn vroeg op pad gegaan want het is een half uurtje rijden. Alles is hier namelijk een half uurtje rijden, behalve het meeste noordelijke puntje van Denemarken gisteren. Dat was iets langer. Rond half negen gaan we van start en we mogen gelijk omhoog. Een mooie single track door het bos heuveltje op, heuveltje af. Onderweg zien we koeien in de verte waarvan ik verwacht dat we die straks op de terugweg tegen gaan komen, en er staat weer een kudde schapen op ons pad. Luid mekkerend staan diegenen die op het pad liggen op en rennen weg als we er aan komen. Ik ben blij dat we deze route genomen hebben, hij is schitterend. De gravin, die overigens geen officiële gravin blijkt te zijn, had het ons al aangeraden.

Na de nodige klimmetjes en afdalinkjes komen we nog even langs een golfbaan en dan een trap naar beneden, naar een haventje bij Hobro. Hier is officieel de start van de route maar omdat wij van de andere kant komen was het logischer om daar te beginnen. De terugweg is relatief vlak en loopt langs de oever van het fjord. Hier komen we inderdaad de eerdere koeien tegen die lekker aan de oever liggen. Vanwege al het vee moeten we honderdduizend hekjes door die Frank allemaal braaf voor me openhoudt. Dan lopen we over een houten vlondertje langs een soort strandje waar een koe lekker een plekje in het zand gevonden heeft om te gaan liggen. Dat kom je niet vaak tegen, een koe op het strand.

We lopen weer door en ik voel even aan het water. Het is niet koud en ik zou hier best kunnen zwemmen, maar vandaag even niet. We komen aan het eind van de route waar we heuvel op moeten om terug naar de auto te kunnen en lopen langs een soort kunstwerken gemaakt van gekleurde lappen. Frank besluit zijn petje hier letterlijk aan de wilgen te hangen. Die was ‘op’ en zo krijgt hij een mooie bestemming. We rijden terug naar de B&B om lekker te douchen, nadat ik een spin zo groot als mijn onderarm van het douchegordijn geplukt heb, en daarna iets te zoeken voor ontbijt/brunch/lunch.

Daarvoor gaan we richting Øster Hurup, het paradijs voor camping- en strand toeristen waar we de eerste avond gegeten hebben. Restaurant Vildmose is de beoogde plek maar als we aan tafel zitten en het menu bekijken is het alleen burgers. We zijn het er beiden over eens dat we eigenlijk gewoon een broodje willen dus gaan we weer weg om verder te kijken. Alle overige restaurants zijn wat we al weten, pizza, pasta, burger of sushi. Uit pure ellende duiken we de supermarkt maar in waar ze zowaar belegde broodjes hebben. Een broodje rosbief en een cola dan maar, met een napoleon hoedje als toetje (dat rijmt!). Een koekje in de vorm van, je raadt het niet, een napoleon hoedje. Ik heb ze al dagen zien liggen dus nu moet het maar, na morgen kan het niet meer.

We eten ons broodje in de auto want het is gaan regenen, en nadat we gemopperd en geklaagd hebben over de hoeveelheid mayonaise op het broodje, de regen en de toeristen, rijden we naar het Lille Vildmose informatiecentrum. Je kan naar binnen voor zo’n 16 euro, maar je kan ook gewoon gratis een route door het gebied lopen. En je kan de winkel in, waar ze superzachte pluchen elandknuffels hebben met ultraschattige droopy eyes. Ik zet mijn liefste smekende gezicht op en Frank koopt er een voor me. Ik weet het nu zeker, hij is de liefste!

Het is inmiddels weer droog en we doen een rondje rond het meer van ongeveer 8 km. Eerst een paar kilometer door het, overigens natte, gras waar ik zo van hou (not!), en langs een kudde paarden. Wilde? Geen idee maar paarden zijn altijd goed. Na het gras komen we op een bospad waar we vooral veel spinnenwebben en weinig elanden zien. Als we op een gegeven moment mensen tegen komen weten die ons te vertellen dat een dame vanochtend de elandstier heeft gezien hier. Tja, daar hebben we niet veel aan. We wandelen door en realiseren ons weer dat we gisteren écht geluk gehad hebben.

De route brengt ons naar een uitkijkpost waar we heel erg hard uitkijken maar niks zien. We lopen weer verder en komen op een punt waarop we terug richting het centrum kunnen zoals we de route gemaakt en aangezet hebben, of spontaan nog een stuk aan de route vastplakken voor een andere uitkijkpost en zo’n 4 km extra. Het is nog vroeg en omdat het plan is om na de wandeling zo’n beetje te gaan eten in de buurt, om daarna nog eens her en der te kijken lopen we door. We moeten nog 1,6 km tot aan de uitkijkpost over een soort dijk. Op een gegeven moment zien we iets van een trap waarvan we niet helemaal weten wat het is. De trap gaat over het hek naar een ander gedeelte, de route loopt rechtdoor. Rechtdoor over de route dan maar, maar als het wel heel lang duurt voordat we bij de uitkijkpost komen ga ik toch twijfelen. Uiteindelijk blijkt dat die trap toch richting de uitkijktoren was maar nu zijn we al te ver door.

We lopen nu langs een smal pad langs het hek en ik begin steeds meer te twijfelen of we wel goed lopen. Frank is er van overtuigd omdat we nog steeds bordjes tegenkomen die de route aangeeft maar het pad ziet er niet veel gebruikt uit, we lopen steeds verder van de auto vandaan en we moeten ergens het water over. Google Maps helpt niet want hier midden in de rimboe hebben we geen dekking en als ik het onverhoopt wel heb zie ik geen wegen of paden lopen. Op hoop van zegen dan maar. Frank krijgt gelijk, uiteindelijk moeten we naar rechts en gaan het water over een weiland in richting een weg. Het weiland geeft weer fijn gras, graspollen en brandnetels. De laatste keer dat hier iemand gelopen heeft betaalden we nog in guldens zo lijkt het. Maar het weiland geeft ons ook nog iets anders als Frank ineens wijst op een slang die lekker opgekruld midden op het pad in het zonnetje ligt. Je zal er maar op gaan staan… Addertje onder het gras!

We komen bij een weg en weten nu niet alleen waar we ongeveer zijn, maar ook dat het nog heel ver lopen is om terug bij de auto te komen. Maar er is maar één manier om daar te komen en dat is gewoon de weg volgen en teruglopen. De route die ik op mijn op klokje had staan is nog twee kilometer weg, daar moeten we eerst naar terug. Als we nog 500 meter van de route af zijn komen we op een splitsing met de keuze links of rechts de weg volgen, of een paadje rechtdoor door een bos. Ik ga voor het paadje rechtdoor, Frank wil op de weg blijven. Dit keer gaan we voor mijn keuze en die blijkt goed als we op een recht pad komen die ons direct weer het gebied in leidt richting onze oorspronkelijke route.

Als we het hek door zijn kijk ik naar links en zie in de verte bruine ‘dingen’ die zo maar herten kunnen zijn. Ik pak de camera, zoom in en het zijn inderdaad zo’n zes edelherten. Machtig en prachtig om te zien en ik baal dat het veld voor mij om dichterbij te komen vol met brandnetels staat. Ik zal het met zoomfoto’s moeten doen maar deze hebben we in elk geval in de pocket en mogen we wat mij betreft ook afvinken. We lopen verder en komen weer op de route. Die loopt nu volledig over de geasfalteerde weg en als mijn klokje hem ook weer officieel opgepikt heeft weten we hoe ver we nog moeten en waar we op uit gaan komen. 3,65 km ver en 15,5 km in totaal. Nou, dan mag ik vanavond vast wel weer een toetje.

Het is nog steeds droog maar wel zwaar bewolkt als we wandelend en soms dribbelend over de weg lopen. In de verte zien we nog twee kraanvogels en een roofvogel vliegen maar daar blijft het wel bij. Als we eindelijk terug zijn bij het centrum staat alleen onze auto er nog en die van het personeel want ze zijn inmiddels dicht. Ondertussen hebben we ook besloten dat we het wel best vinden zo en na het eten niet meer op pad gaan. Beter dan dit zal het waarschijnlijk toch niet worden. We rijden weer naar Øster Hurup, niet in de laatste plaats omdat dat nu eenmaal het dichtste bij is maar ook omdat er ergens anders ook niet heel veel betere restaurants te vinden zijn. Bij gebrek aan beter belanden we bij een Steak House. Net op tijd, want het is weer gaan regenen. Het ‘Amerikaanse’ steakhouse wordt gerund door een halve Griek. De sizzling rib-eye is leuk bedacht op een bloedhete ijzeren plaat maar niet echt goed doordacht als je je steak ‘rare’ wil hebben want dat ding kookt gewoon door. Snel eten is gewoonweg niet snel genoeg. Het geheel wordt gegarneerd met doorgekookte groenten en hard krokant gefrituurde spicy aardappels. Als je zout spicy noemt. Ok, technisch gezien is zout ook een specerij, maar niet helemaal wat ik had verwacht. Of ben ik gewoon verwend?

Ik duik nog even de supermarkt in voor een cola en een mergpijpje, dat geen mergpijpje is maar een verkapte Romkugler, als toetje en dan rijden we lekker naar huis waar we toch nog even douchen en in de zitkamer hangen tot het tijd is om naar bed te gaan. De laatste nacht in Denemarken is aangebroken, morgen rijden we naar huis met een tussenstop in Hamburg. Daarna in elk geval twee nachten in mijn eigen bed voordat we weer op pad gaan want zaterdag moeten we de Trail des Fantomes lopen. Lopen, omdat we nog niet genoeg kilometers gemaakt hebben de afgelopen twee weken…

Dinsdag

We willen een beetje op tijd gaan rijden zodat we op tijd in Hamburg zijn. Kunnen we daar nog een beetje rondlopen. We ontbijten in de B&B nadat we al onze spullen weer in de koffers hebben gekregen. De vriendelijke jongeman van dag één maakt een eitje voor ons klaar. We hebben aangegeven uit te willen checken en ineens staat de gravin voor onze neus. Die is gebeld. We rekenen af en ze probeert ons nog van alles mee te geven. Verder dan een flesje water komt ze niet, we hebben niks nodig. We lopen nog een rondje door de kasteeltuin want daar waren we nog niet aan toe gekomen en springen in de auto op weg naar het zuiden.

Vlak voor de grens stoppen we nog even om te tanken en onze laatste kronen uit te geven. Dat gaat niet zonder hindernissen. Wat kunnen we kopen voor 48 kronen? Twee croissantjes en een reepje chocola als blijkt dat de chocola duurder is dan we dachten. Toch weer pinnen dan. Ik wil nog een Romkugler Dubai style maar het meisje vergist zich en pakt een Dubai koek. Ik kom er pas achter als ik al betaald heb en krijg dus weer kronen terug. Zo komen we er nooit vanaf. Een kaneelbroodje dan nog maar en die ene kroon die over is mag ze houden. Zo, daar zijn we vanaf.

Rond 14:00 zijn we in Hamburg en kunnen we inchecken. Om de vakantie goed af te sluiten hebben we een goed hotel geboekt in het centrum, met valet parking en een welkomstdrankje. Daarna trekken we er op uit. Het is mooi weer en binnen tien minuten staan we via de dure winkelstraat op het Rathausplatz. We kijken wat rond en drinken vervolgens wat aan het water. Daarna wandelen we naar de kerk en door het winkelcentrum. Na de kerk lopen we weer terug en kan ik het niet laten. Ik moét een hamburger in Hamburg eten dus lang leve de McDonalds. Frank stelt voor om naar de Reeperbahn te lopen. Hij had er alleen niet bij gezegd dat het een half uur lopen is.

We lopen via het grote stadspark als we uitkomen bij een reuzenrad dat we eerder hebben gezien toen we de stad in reden. Het blijkt een kermis en ik wil er even overheen. De kermis blijkt echter groter dan gedacht dus we zijn nog wel even bezig. Ik verbaas me over de hoeveelheid eettentjes, ik bedoel hoeveel tentjes met worst, ijs of gebrande amandelen kan je hebben, maar vooral ook over de ‘authentieke Hollandse frieten’. Er trekt een regenwolk over en we moeten even schuilen voordat we naar de Reeperbahn kunnen. Het wordt bestempeld als een ‘must see’ en een gezellig uitgaansgebied. Ik vind het maar een vieze bende met sex & drugs & rock ‘n roll, maar dan zonder de rock ‘n roll. Gauw maar weer wegwezen hier en ik mis schoon, netjes en beschaafd ‘we doen alles volgens de regeltjes’ Denemarken nu al.

We wandelen terug naar het hotel waar we besluiten om daar in de Brasserie te eten. Hoeven we de deur niet meer uit en het zag er goed uit. Dat is het ook want het eten is uitstekend. Daarna maken we een route om hard te lopen morgenochtend. Ik bedoel, ik moet in Hamburg natuurlijk ook gewoon een rondje lopen ook al is het maar 5 km. Daarna lekker slapen. Morgen weer in mijn eigen bed.

Woensdag

De koek is op. Een beetje verloren pluk ik de laatste kruimels van het bord om ze op te eten en daarmee zeker te weten dat ik alles opgegeten heb. Kruimels in de vorm van nog één rondje lopen in Hamburg. Natuurlijk ga ik nog een rondje lopen in Hamburg. En Frank? Natuurlijk gaat Frank mee. Vanaf het hotel lopen we naar het Rathaus, want dat is de meest iconische plek in Hamburg dus daar moet een loopfoto. Een hele uitdaging want het Rathaus is heel groot, en ik ben heel klein. Voordeel is wel, het is nog niet druk. Van daar uit loopt de route naar het grote park en 2,5 km door de verschillende onderdelen daarvan. Aan het eind is het even zoeken voor de weg terug naar het hotel.

Daar douchen we en lopen naar Speicherstadt want dat hebben we nog niet gezien en kunnen daar gelijk ontbijten. Het enige tentje gaat echter pas om 10:00 open dus we lopen eerst nog even door naar de Elbphilharmonie. Daar kan je gratis op maar je moet wel een kaartje halen. Of € 3 pp betalen als je online een kaartje wil ritselen. Er staat een rij voor de gratis kaartjes en Frank heeft honger dus we gaan toch eerst maar ontbijten.

Twee croissantjes, een bakje yoghurt en wat fruit later lopen we terug en is de rij weg. We kunnen zo een kaartje krijgen en naar binnen. Met een lange roltrap Maastunnel waardig gaan we naar boven, lopen rond het gebouw met een mooi uitzicht over het water, de haven en de stad en gaan weer naar beneden. Ook weer gedaan. Nog 2 dingen op het lijstje. De Sint Michielskerk waar we blijkbaar vanochtend tijdens het lopen al langs geweest zijn, en een foto van mij op een van de bruggen ‘aanbevolen op internet’ en wij geloven alles wat er op internet staat dus hoppakee, op naar de brug. Daarna liggen er geen kruimels meer en kan het afgelikte bord zo weer schoon in de kast.

Ik scoor nog wat zoetigheid voor in de auto en dan gaan de koffers er in en typt Frank de onvermijdelijke woorden in de navigatie, ‘Thuis’. De weg is lang en saai met veel file vanwege wegwerkzaamheden, what else is new, en rond een uur of half zeven draaien we eindelijk de straat in. Thuisbezorgd bellen en wassen draaien voordat we op de bank ploffen en het normale leven weer oppakken. Het normale leven dat één dag duurt want vrijdag vertrekken we richting België voor de Trail des Fantomes. Als je wil weten hoe die gegaan is, lees het hier ‘Op weg naar de marathon’.

Zes landen in zes weken als je Frankrijk (Parijs) meetelt eind juni. Nederland als startpunt, Duitsland, Denemarken, Zweden (oh ja, daar waren we ook een dag) en straks België. Dat ik tussendoor ook nog in Spanje ben geweest is bonuspunten voor mij want Frank was niet mee. Het grootste bewijs van al dit geglobetrot is de variëteit aan lege flesjes Cola Zero uit al die verschillende landen die in de auto liggen en nu dienst doen als waterflesjes. Maar goed, even focussen op Denemarken.

De moeite waard? Absoluut. Leukste plek? Voor mij was dat toch Kopenhagen. Leukste vibe, meeste te doen en de accommodatie die we hadden was super. Hoogtepunt is op een gedeelde eerste plaats de zonsopkomst bij de kleine zeemeermin, het noordelijkste puntje van Denemarken en de eland. Verder vind ik de Denen erg prettig, vriendelijk, beleefd, spreken ze goed Engels en ze maken heerlijk brood en gebak. Het is er schoon en netjes en ze houden zich allemaal keurig aan de regeltjes. De natuur is mooi en wijds en wij hebben enorme mazzel gehad met de beste zomer in jaren. Gravenstein zou ik overslaan.

Denemarken, ja ik zou er wel kunnen wennen. Indtil næste gang.

Dat verandert allemaal als er bezoek uit het buitenland komt. Was het vroeger een vriend uit Spanje, zijn het dit keer mijn nichtjes. Niet dat ze voor het eerst hier zijn, maar het is alweer zes jaar geleden en inmiddels zijn ze behoorlijk volwassen geworden. Je weet wel, met een baantje of studerend, auto rijdend en met vriendjes en zo. In de afgelopen jaren dat ik in Spanje was hebben we het er vaak genoeg over gehad. ‘Wanneer komen jullie weer eens naar Nederland?’ En nu is het eindelijk zover. Een weekje, van dinsdag tot dinsdag.

De hamvraag is dan natuurlijk, wat willen ze doen en zien. Want natuurlijk is shoppen in Rotterdam leuk maar ik wil ze de Full Dutch Experience geven en dan wel één die ze zelf ook leuk vinden. Toen ze nog veel jonger waren was het makkelijk beslissen voor ze. De Efteling, Madurodam, Scheveningen en Blijdorp. Bam, de week zat vol. Nu kom ik daar niet meer mee weg. Ze mogen er over nadenken. Qua eten heb ik wel een idee. Ze lusten veel, staan open voor nieuwe ervaringen en ik weet dat er makkelijk een biefstuk in gaat. Voor ontbijt is het simpel, ze drinken tegenwoordig koffie.

Ongeveer twee weken voordat ze komen krijg ik een bescheiden lijstje. Amsterdam staat bovenaan. Dat was te verwachten. Rotterdam is natuurlijk de mooiste stad van Nederland en gaat ook zeker bezocht worden, maar Amsterdam heeft nu eenmaal, terecht of niet, een onweerstaanbare aantrekkingskracht voor iedere buitenlander. ‘En dan zomaar Amsterdam of specifieke plekken?’ Ze hebben er duidelijk werk van gemaakt. De Albert Cuypmarkt, een museum met keuze uit Van Gogh, Banksy of het Verzetsmuseum, die laatste vanwege hun interesse in de tweede Wereldoorlog. Oh, en we moeten een koek kopen bij Van Stapele. Bij wie? Nog nooit van gehoord maar het blijkt een chocolade koek te zijn gevuld met witte chocola, alleen te koop in één winkel op het Rokin. 

Wat staat er nog meer op het lijstje? De Zaanse Schans, de kaasmarkt in Gouda, Brugge en/of Gent en de herdenking van de Airborne landing op de Ginkelse Heide heb ik zelf toegevoegd want dat hadden we al gepland. Oh, en ze moeten nog met een kennis afspreken die uit Boxtel komt, in principe op vrijdag. Ik sla aan het plannen, rekenen en me laten informeren. Zaterdag is de Airborne, naar Brugge en/of Gent wil ik Frank mee hebben dus dat moet dan op zondag. De kaasmarkt in Gouda is er niet meer maar als alternatief zouden we Alkmaar kunnen doen. Is wel een eindje rijden en moet op vrijdag maar als ik het nou combineer met de Zaanse Schans? Want Amsterdam hebben we toch wel een hele dag voor nodig. Ik heb ook al een speciaal restaurant geboekt op vrijdag en zondag dan naar de Chinees met Frenk en zijn vriendin er bij? Moet die afspraak met die knul maar op een andere dag.

Zo maak ik de planning een beetje rond tot dat het dinsdag is en ik ze op ga halen van het vliegveld. Ik was alleen even vergeten dat ik die avond EHBO les had op de zaak. Het weerzien is hartelijk en ik had ze al gewaarschuwd dat ik ze thuis drop en dan nog even weg moet. Frank zit braaf thuis te wachten zodat ze niet alleen zijn. Kan hij gelijk weer zijn Spaans afstoffen. Als ik ‘s avonds na mijn les thuis kom had ik me nergens zorgen over hoeven maken. Alles loopt vanzelf, Frank heeft zich prima gered en we eten pasta met kip. De meiden duiken lekker hun kamer in en wij nog even op de bank. Ging dat vroeger niet ook zo als ik bij mijn oom en tante en nicht in Nederland ging logeren?

De volgende dag slapen ze een beetje uit en werk ik thuis. Frank heeft ze gisteren even de weg naar de stad laten zien dus ze kunnen zelf die kant op. Aan het eind van de ochtend zijn ze er klaar voor om pas eind van de middag weer terug te komen. Die hebben zich wel vermaakt. ‘S Avonds moet ik paardrijden en ik neem iedereen mee, ook Frank. Kunnen zij op de manege eten terwijl ik mijn les rij. Natuurlijk moeten ook de paarden even geaaid en het feest is helemaal compleet als mijn instructrice aangeeft dat ze na afloop van de les best een rondje mogen stappen als ze dat willen. Er wordt even geaarzeld maar dan gaat toch eerst de één en daarna de ander om voor het eerst van hun leven op een paard te zitten. Weer een ervaring rijker.

Donderdag staan we toch redelijk vroeg op en rijden na ontbijt en na de file naar Amsterdam. Ik heb helemaal uitgezocht wat het handigste is. De trein is schreeuwend duur met zijn drieën dus dan toch maar met de auto. Parkeren bij de P+R van het Olympisch Stadion en van daar uit met de tram naar de Albert Cuyp. Ben ik zelf ook nog nooit geweest. Het is allesbehalve druk en eerlijk gezegd niet heel indrukwekkend. Het leukste vind ik nog het standbeeld van André Hazes waar ik dan ook mee op de foto ga, ook een beetje om Frank ‘antiamsterdam’ te plagen. Sorry schat. 

Aan het eind van de markt wandelen we richting het Verzetsmuseum. Uiteraard onderweg poserend voor de camera bij bruggen en grachten. Ik heb zelf maar voor het Verzetsmuseum gekozen omdat Banksy onderdeel was van een expositie en Van Gogh me iets te cultureel was. Bovendien past het mooi in thema van zaterdag. Het is al 14:00 als we eindelijk klaar zijn. We hebben honger maar de koekjeszaak gaat in principe om 16:00 dicht. We nemen de tram naar Rokin en zoeken de zaak op. Het is een kleine winkel en herkennen hem gelijk aan de rij die er staat. Hij is echter niet lang en gaat snel. Tenslotte kan je er maar één ding kopen. Chocoladekoekjes met witte chocola er in. De dames vinden de doos prachtig die bij 6 koeken komt. Vooruit dan maar, doe maar een doos. Ik wil er ook wel een proberen en ik zal er een aan Frank geven.

Morgen, want nu eerst lunchen. We pakken een terrasje alvorens op zoek te gaan naar het volgende doelwit. Al maanden komt er op Facebook een advertentie voorbij van stroopwafels de Luxe, oftewel een stroopwafel met smarties er op of stukjes caramel. Dat is dan weer mijn ding. Ook alleen in Amsterdam te krijgen, ergens op de Kalverstraat bij Van Wonderen in een piepklein winkeltje, en de grootste tourist trap die ik zo’n beetje in mijn leven gezien heb. € 11,50 voor een stroopwafel met smarties? ‘Ze zijn niet goed bij hun hoofd’ denk ik bij mezelf. Belachelijk, veel te duur voor iets dat ik ongeveer ook voor drie euro bij de AH kan kopen, dus ik koop er één voor mezelf, er één met marshmallows voor de meiden én een blikken doos met assorti omdat ik niet kan kiezen uit de acht soorten die ze hebben en ik er niet twee kan kopen om in een doos of zak mee te nemen. ‘Alleen het blik of een losse hier nu vers gemaakt mevrouw’. In het Engels natuurlijk want niemand spreekt meer Nederlands tegenwoordig.

Toegegeven, hij is wel lekker als ik smakkend en mijn vingers vol met stroop smerend met de meiden door de Kalverstraat slenter. Ook nu is het niet druk en vallen de winkels een beetje tegen. Op de Dam maken we een foto en lopen we naar de Wallen. De oudste moet een of andere glazen pot kopen voor haar vriend in een coffeeshop, The Green House en die zit op de Wallen. We stappen de coffeeshop binnen en worden vergast door de enorme wolken wiet die er in de lucht hangen. Ik probeer door de rook heen te kijken of ik iets zie dat lijkt op een glazen pot om te kopen maar zie niks. Dan maar even vragen aan de gast achter de bar. Die is echter zo stoned als een garnaal en er komt geen zinnig woord uit. Laat maar, dit wordt niks, ze hebben het gewoon niet. Mijn nichtje belt haar vriendje om ‘het slechte nieuws’ te vertellen en hem gelijk een uitbrander te geven dat hij haar zo’n tent in gestuurd heeft. Ik doe mijn best om niet te lachen. We lopen terug naar de Dam en omdat het al laat is besluiten we dat het mooi geweest is en we terug naar huis gaan. Tenslotte is het nog even rijden en staat er morgen weer genoeg op het programma. Als we eindelijk thuis zijn eten we zelfgemaakte hamburgers met friet van de snackbar en duiken we vroeg ons bed in.

Het is vrijdag en ook nu moeten we toch op tijd weer opstaan. Om 9:00 stappen we weer de auto in om opnieuw richting 020 te rijden. Het moet niet gekker worden maar we rijden er voorbij richting Alkmaar. Parkeren gaat ondanks alle waarschuwingen goed en we komen netjes aan op de kaasmarkt. Ik ben hier ooit een keer eerder geweest, toen met een vriend ook uit Spanje. De meiden kijken hun ogen uit, ze zijn dol op kaas. Ik kan het dan ook niet laten om een tasje te kopen met kaasproducten van een dame in een typisch ‘kaasmeisje’ outfit. Zo’n outfit heb ik ook ooit gehad en uitgerekend nog gedragen in de discotheek in Valencia tijdens een Oktoberfest. Geen idee wat er mee gebeurd is. Hoe dan ook, ik vind dat als ik een tasje gekocht heb ze ook wel even met haar op de foto mogen en dat vind het meisje gelukkig ook. Even later mogen ze zelfs van een van de kaasmannen een kaas vasthouden voor een foto. Waarschijnlijk een oude kaas snoeperd, excusez het flauwe grapje. Als we genoeg gezien hebben drinken we koffie, lopen nog een rondje door het centrum en koop ik drie kaasjes op de markt.

Tijd voor de Zaanse Schans. We rijden er heen en als we er bijna zijn zie ik op de hoek van de straat een pannenkoekenhuis genaamd Dutch Pancake Co. Ik vraag aan de meiden of ze een pannenkoek willen eten als lunch. Natuurlijk willen ze dat, poffertjes hadden ze in Rotterdam al gehad. Ik draai de weg af en het kost wat moeite om de auto te parkeren maar dan staat hij toch. Die kan eigenlijk wel blijven staan want de Zaanse Schans is vijf minuten lopen vanaf hier. Scheelt me weer € 15 parkeergeld. Die kunnen dan beter uitgegeven worden aan de veel te dure en achteraf beetje karige pannenkoeken, maar we zitten op het terras, hebben uitzicht op de Schans en de zon schijnt. De Dutch Pancake Co, ik had het kunnen weten. Ze spreken niet eens Nederlands. 

Om 14:00 is het toch écht tijd om naar de Schans te lopen. De Zaanse Schans is grotendeels gratis maar ik heb natuurlijk wederom veel te dure ‘improve your experience’ tickets gekocht omdat ik de meiden niets wilde ontzeggen. We krijgen er wel een audiotour bij. Dat wil zeggen een plattegrond via internet op je telefoon met wat verhaaltjes over de gebouwen en geschiedenis. We blijken niet helemaal bij de start van de tour te staan maar dat mag de pret niet drukken. Genoeg gelegenheid voor foto’s en die verhaaltjes kunnen ook in een andere volgorde.

Ook hier was ik wel eens geweest met een vriend uit Spanje maar ik kan me eigenlijk alleen de molens nog herinneren. We lopen langs alle gebouwen, gaan elk mini-museum in, de gratis én diegenen waar je apart voor moet betalen tenzij je een ticket hebt. Ik blijf Hollands hé, ik heb er voor betaald dus we zullen naar binnen gaan ook! Naast de gebouwen mogen we ook een paar molens in. Als we aan het eind van de route zijn duiken we nog even snel het molenmuseum in en wandelen dan terug voor het zaanmuseum en de Verkade experience. Ik gok dat we daar gratis koek krijgen. Eigenlijk gaan ze al bijna dicht maar we mogen nog naar binnen. In een sneltreinvaart lopen we langs de geschiedenis van Albert Heijn en Verkade om inderdaad aan het eind een koekje te krijgen. We liggen in een deuk. Nog even snel naar de wc, ook inbegrepen bij de tickets, en rijden dan naar huis want om 19:00 heb ik gereserveerd bij een restaurant. We zijn netjes om 18:20 thuis, pikken Frank op, gaan heerlijk uit eten en duiken ons bed weer in voor morgen, het volgende avontuur.

Het is hard werken zo’n dutch experience als de wekker wéér om 7:00 afgaat. Zelfs ik heb vandaag moeite om me uit bed te trekken, laat staan de meiden. Maar het is voor het goede doel zullen we maar zeggen. Rond 8:00 rijden we richting station Ede-Wageningen waar we de auto proberen te parkeren. Van daar uit zijn er pendelbussen. Als we er bijna zijn en in de file terecht dreigen te komen stuur ik Frank de wijk in waar we wonder boven wonder alsnog vlakbij kunnen parkeren. We lopen naar het station. We moeten naar de wc maar er staat een lange rij. Dan gauw naar de pendelbussen waar een nog langere rij staat. Het lijkt de Efteling wel op een mooie zaterdag midden in de zomervakantie.

Het is al ruim 10:30 als we eindelijk op de Ginkelse Heide zijn, waar we zowaar Ed en Terry tegen gekomen. Het programma is dan bezig met de Mass Dropping en ik krijg spontaan kippenvel. Het is wel heel erg druk. Ik had drukte verwacht maar niet zoveel. We wandelen richting het monument wat volledig afgezet is voor de ceremonie straks. Ondertussen vergapen we ons aan de vliegtuigen en de parachutisten. Dan komt de koning er aan. We wurmen ons een beetje tussen de menigte om enigszins zicht te hebben op het podium. In de brandende zon wachten we op de start van de ceremonie en luisteren we daarna naar de verhalen die verteld worden. We hopen dat de koning gaat spreken maar dat gebeurt niet. Pas aan het eind van de ceremonie, een uur later, legt hij een krans en geeft de veteranen een hand. Meer dan dat wordt het helaas niet.

Tijd om wat te eten maar ook nu is het erg druk overal met lange rijen. Het lukt om een hamburger en wat te drinken te scoren. Omdat het netwerk zo slecht is moet alles cash dus lang leve de noodbriefjes. We lopen terug naar de hei om de tweede ronde van de Mass Dropping te kijken. Daarna komen er nog wat parachutisten in vrije val met een vlag en dan wandelen we rustig terug naar de ophaalplek van de pendelbussen. Het luchtprogramma is zo goed als afgelopen en we voorzien weer veel drukte als we langer blijven hangen. Druk is het toch wel getuige ook nu weer de enorm lange rijen voor de pendelbus, maar er zit niks anders op. Naar de auto lopen, zo’n 4 km, vinden de dames geen optie, inclusief mijzelf. Ruim twee uur later zitten we thuis op de bank en ik laat me er met geen tien paarden meer aftrekken dus eten wordt besteld om straks lekker thuis te laten bezorgen. En alhoewel er een film op de planning staat eindigt de avond in diepzinnige gesprekken over onze familie en al haar eigenaardigheden.

 Vooruit, nog één keer vroeg op alhoewel we vandaag niet strak op de klok staan. We gaan naar Brussel. Gewoon de auto lekker in een garage in het centrum dumpen en van daar uit de stad in. Vlak voor vertrek krijg ik een appje van een vriendin. ‘Ga je met de trein? Het is autoloze zondag vandaag in Brussel.’ Hé, wat? Één keer per jaar heeft Brussel autoloze zondag en dat is natuurlijk vandaag! Lang leven internet, we kunnen parkeren bij de Expo en van daar uit met het OV, dat dan wel weer gratis is. We wilden toch ook nog het Atomium laten zien dus twee vliegen in één klap. 

We hebben geen file en zijn ruim op tijd in centrum Brussel, inclusief foto’s bij het Atomium en de metro met overstap. Weet iemand hoe laat het is? Ja hoor, het is wafeltijd! We zoeken een tentje op en nemen hem mee. Van daar uit lopen we over het Beursplein naar Manneke Pis. Er staat een grote groep mensen als blijkt dat hij aangekleed wordt door de lokale vereniging uit Asturias of all places. De Spanjaarden zijn gekleed in traditionele kledij en maken muziek en dansen. We blijven natuurlijk een tijdje staan kijken als er een rare stoet voorbij komt met een kar met daarop een motorblok. We komen er niet helemaal uit waar dit over gaat. Iets met autoloze zondag? 

Als de rust weer een beetje teruggekeerd is wandelen we verder en komen op de Grote Markt uit en door de Galeries Royales Saint Hubert. Ik wil bonbons kopen maar ben kieskeurig want ik wil natuurlijk wel de beste en niet de geijkte. Geen Neuhuis dus en zeker geen Leonidas. Ik heb iets gevonden maar dat is een stukje lopen. In de Galeries zie ik niks bijzonders en we komen bij de kathedraal. Daar eerst maar naar binnen dan. Daarna wil ik ook wel wat eten en we vinden een plek op een plein waar we een broodje kunnen krijgen. 

Als ons broodje op is wil ik nu toch écht op zoek naar bonbons en kom uiteindelijk uit dat ik toch naar de chocolatier wil die ik eerder had gevonden. Laurent Gerbaud. Een rib uit mijn lijf maar na deze week moet ik toch al aan de geelhonger dus dan kan dit er ook nog wel bij. Ik koop een zakje en dan willen we een stukje van de route van de stripmuren lopen. Tijd vliegt echter en na nog wat drinken halen hebben eigenlijk nog maar een half uur. Vanavond eten we bij de Chinees met Frenk en Kyra en die zijn er om 18:00. We besluiten dan ook om maar gewoon rustig richting metro te gaan. Nog even een andere chocoladewinkel in te gaan en dan is het toch écht tijd. Er is onderweg wel wat verkeer maar niet idioot gek dus we zijn op tijd terug. 

Op tijd om Frenk en Kyra te ontvangen en naar de Chinees te gaan. De ándere Chinees. Geen Babi Pangang of Foe Yong Hai, maar Peking eend, Tja Sieuw broodjes, oesters en Dim Sum. Laten we nou toevallig vlak bij Capri zitten dus na afloop halen we daar een ijsje als toetje en wandelen naar huis.

Maandag doen we rustig aan. Frank en ik gaan gewoon aan het werk terwijl de meiden ‘s ochtends lekker uitslapen en ‘s middags met een vriend uit Boxtel afgesproken hebben. Ik heb zelfs tijd voor een rondje langs de Kralingse Plas. Kan ik vast weer een beetje wennen aan het ‘gewone’ leven straks. Frank moet naar de verkenning van de Rotterdam Running Crew en ik had de meiden beloofd om samen naar ‘A bridge too far’ te kijken zodat ze het achtergrond verhaal van de Airborne leren kennen. Hebben we gelijk voldaan aan de opdracht ‘Werken aan de opvoeding’. Daarmee komt ook de laatste dag tot een einde, maar niet nadat ‘Tio Frank’ vast een kadootje voor zijn verjaardag gekregen heeft samen met een geschreven kaart in bijna perfect Nederlands, en ze voor mij een bosje bloemen tevoorschijn toveren. Mijn hart smelt.

Dan breekt de dag aan dat de dames weer naar huis vliegen. De ochtend staat in het teken van koffers pakken, foto’s kijken en op de valreep die ene film kijken op Amazon die ze vanwege regionale restricties alleen hier kunnen zien. ‘Hardcore never dies’, waar hálen ze het vandaan. Dan is toch écht het moment aangebroken dat ik ze naar het vliegveld moet brengen. Na heel veel knuffels, ‘ik hou van jullie’s en ‘we gaan elkaar missen’ zwaai ik ze uit en gaan we elk op weg naar ons eigen leven en terug naar onze eigen routine.

Na een week eindeloos toerist in eigen land maak ik de balans op. Ik heb een ernstig slaapgebrek, mijn lijf is stijf van het vele lopen en slenteren, ik ben overprikkeld door alle indrukken en het me voortbewegen tussen de drommen toeristen, ik heb tig foto’s te verwerken, heb een godsvermogen betaald voor tourist traps, overrated slecht eten en waardeloze prullaria en kan geen molen, klomp, tulp of kaas meer zien. Maar de week samen met mijn nichtjes, de ervaringen die we samen hebben gedeeld, de diepe gesprekken en de herinneringen die we gemaakt hebben? Zoals MasterCard dat zegt, priceless!

Toen we het huis kochten hebben we er een nieuwe badkamer en nieuwe wc in laten zetten. Gestuct, geverfd, vloerbedekking op de grond en dat was het wel zo’n beetje. De keuken was redelijk nieuw en natuurlijk hebben we inmiddels de vaatwasser, koelkast en combimagnetronoven vervangen, maar voor de rest weinig aan gedaan. Vooruit, een keer opnieuw geverfd, dubbel glas en de vloerbedekking laten reinigen. Maar geen drastische zaken.

Niet dat Frank het niet geprobeerd heeft hoor. ‘Schat, ik wil iets met het huis!’. Of ‘Kunnen we de meubels niet anders indelen?’ En zelfs ik kan niet ontkennen dat zijn ‘Het afbladderen van de keukenkastjes is niet om aan te zien!’ wel hout sneed. Maar ja, ik vind het allemaal niet zo belangrijk, zag op tegen het gedoe en hou niet van veranderingen in dat opzicht.

Dus elke keer als Frank weer zo’n bui had riep ik steevast ‘ga je gang, maak een plan en dan hebben we het er over.’ Een klein beetje inschattend dat het dan waarschijnlijk wel weer over zou waaien want druk druk druk en it takes two voor dit soort dingen. En dat gebeurde ook, wetende dat er een dag zou komen dat ik er niet meer onderuit kon. En die dag is er dan nu. Gelukkig heb ik al jaren aan het idee kunnen wennen zo.

Natuurlijk is het wel zo dat als je iets doet, je het goed moet doen. Bovendien kan je tegenwoordig je geld beter in je huis stoppen dan op de bank en kan je beter verbouwen dan nieuw kopen. Want onze locatie is fantastisch en met de ruimte is ook niks mis. Dus is dat, ietwat rigoureuze plan, dan nu ook gemaakt. De keuken er uit, de vloer er uit, de deuren van het balkon er uit en om Frank gelukkig te maken, ook de laatste stukjes muur van de woonkamer er uit.

Eigenlijk had hij dit al willen doen toen we er in trokken, want hij is van het open. Ik ben juist een beetje van het gesloten. Lekker veilig, lekker overzichtelijk, alhoewel dat laatste je ook kan zeggen van juist een open ruimte. Maar goed.

Ben ik er dan allemaal niet blij mee? Zie ik het wel zitten? Ja hoor, daar gaat het niet om. Zoals gezegd zie ik ook wel dat de keukenkastjes er niet uitzien, net als het tapijt. En zelf erger ik me al jaren aan de deuren van het balkon die slecht sluiten en altijd in de weg zitten als we op datzelfde balkon willen zitten. Een schuifpui is daarbij mooi, strak en onderhoudsvriendelijk. En ook al is het maar een paar weken per jaar, een airco in de slaapkamer is ware luxe. Misschien straks wel noodzakelijk kwaad bij de huidige klimaatverandering.

De grootste uitdaging is altijd het project opstarten. Vindt maar een goede aannemer en dan ook nog één die tijd heeft. We hebben mazzel. Een kennis van Frank op de zaak is toevallig ook aan het verbouwen en kent wel ‘een mannetje’. We bellen hem en hij is gelijk enthousiast en komt kijken. 

Alles wat we willen kan en we hebben een goed gevoel bij deze vent. Hij mag een offerte maken. Als we die krijgen moeten we even aan het zuurstof maar besluiten dat we het er voor over hebben om een periode aan de geelhonger te gaan. Dan komt de volgende vraag. Wanneer?

De aannemer belt even rond, rekent wat, kijkt in zijn agenda en krabt even achter zijn oren. ‘September tot en met december zitten we vol maar 8 augustus zou kunnen.’ Slik, dat is over drie weken en tussendoor ben ik een paar dagen naar Spanje en hebben we nog een concert in Brussel staan! Gelukkig houden we wel van een uitdaging. 8 augustus it is.

We schieten gelijk in de actie en beetje in de stressmodus. We hebben een kleine drie weken om een nieuwe keuken uit te kiezen, en vloer te selecteren, een container te laten plaatsen, het huis leeg te trekken en vrienden te mobiliseren. 

Bovendien is er nog een ander heel klein detail. We zullen een paar weken het huis uit moeten en waar gaan we dan wonen? Centerparks of een willekeurig andere vakantiepark is niet alleen heel duur maar heeft geen ruimte voor een paar weken achter elkaar. Tenslotte is het vakantieperiode. Onze vrienden zijn heel lief maar ons een paar weken over de vloer willen we ze écht niet aandoen. 

Karma biedt uitkomst. Ik noem onze verbouwing en bijbehorende uitdaging tussen neus en lippen door op de zaak als blijkt dat een collega een appartement huurt waar hij de komende weken niet verblijft. We mogen er in! Dat worden een hoop zakken drop want daar is hij dol op. Maar wij zijn superblij. 

Terwijl ik in Spanje zit maakt Frank zich nuttig en bekijkt vast vloertegels, regelt een container, gaat langs de Ikea en is begonnen met inpakken. Ondertussen kijk ik van een afstandje mee naar het ontwerp van de keuken, reduceer het aantal opties voor vloertegels en maak vast een lijstje voor waar we aan moeten denken als we een paar weken ons huis uit zijn.

Eenmaal terug in Nederland gaat alles in een sneltreinvaart. Vooral het inpakken moet met beleid maar wel op doorgepakt worden want je hebt altijd meer dan je denkt. Maar als de keuken en de vloer besteld zijn, alles ingepakt en klaar om de container in te gaan en de koffers met kleding voor een paar weken volgestopt zitten kunnen we weer een beetje van ademhalen. 

Rest mij eigenlijk nog maar één ding om te doen. Afscheid nemen. Dag lieve vloerbedekking die mij al jaren zo heerlijk op blote voeten heeft laten lopen. Waar ik lekker op de grond lag of zat en mijn planking oefeningen deed of spieren stretchen. Dag stukje muur dat het rommelige computerhoekje aan het oog onttrok. En waar aan de andere kant de kast met administratie stond. Dag blauwe muren van de slaapkamer die zo mooi bij het bed kleurden. En vooral ook dag al die losse frutsels die ik in de loop van de jaren verzameld en opgespaard heb en waarvan ik ook wel diep in mijn hart weet dat het meuk is en het best naar de kringloop kan.

Wij trekken straks de deur achter ons dicht en geven ons huis voor de komende weken over aan de kundige handen van de aannemer en zijn mannen. Als we terugkomen is ons nederige stulpje weer helemaal nieuw, opgeknapt en gemoderniseerd. 

En als we dan daarna weer thuis aankomen, dan schreeuwen we heel hard: ‘Move that bus!’

We wisten toen nog niet waar we aan toe waren. Onze planning zei april en zo’n beetje half maart wisten we het zeker, de wereld ging op slot en wij bleven thuis. Althans voorlopig. Nu drie jaar later komt het er dan toch van. De voucher bleef geldig en nieuwe vliegtickets, waar we het geld van terug hadden gekregen, werden weer geboekt. En omdat het verblijf al lang geleden betaald was hadden we zelfs nog wat ruimte voor een beetje luxe. April en mei zaten volgeboekt, maart kwamen we zelf in de knel met een loopje ergens in Azië, dus werd het eind januari. Niet wetende dat dat achteraf wel heel goed uitkwam als je dringend behoefte hebt aan warmte en zon. Dus koffertjes gepakt en vogeltjes gevlogen.

Dag 0

Het eerste deel van onze reis zit er op. Gistermiddag na een voedzame lunchmaaltijd bij de McDonalds op Schiphol, te gast bij Emirates richting Dubai en Cebu. En aangezien Emirates wel op tijd vliegt waren we braaf rond het midden nachtuur op Dubai AirPort na vlucht één. Met onze Promotional upgrade naar Business Class mochten we voor vlucht twee van Dubai naar Cebu later wel met de benen languit in het voorste deel van het vliegtuig genieten van een Pokebowl met een glas champagne, maar niet in de Business Lounge op Dubai er op wachten. Gelukkig hoefden we maar een uurtje in de stalen stoeltjes bij de gate te wachten voordat we moesten boarden.

De Pokebowl werd verteerd dankzij een paar uurtjes slaap, gewoon languit, op een matras in de stoel, met een kussen en een dekentje, om vervolgens lieftallig gewekt te worden voor het ontbijt. De keuze is reuze maar de warme pannenkoekjes met sinaasappelprut en custard wonnen het van de omelet met champignons. Bakje fruit erbij, croissantje met jam en de blueberry muffin maakte het compleet.

Eenmaal in Cebu aangekomen was het weer alert zijn om de vier proeven te doorstaan om bij het hotel te komen. De check op de boarding pass, check op de health form, paspoortcontrole en immigratie en als laatste de douane politie. Nadat we akkoord bevonden waren, we geen enge ziektes het land binnenbrachten noch illegale waar naar binnen smokkelden mochten we de confrontatie met de eindbaas aan, zijnde de taxi naar het hotel.

Twee man/vrouw die ons een oor probeerde aan te naaien later, stapten we in de ’White cab’ die ons voor een iets kleiner oortje naar het hotel bracht. Omdat deze jonge dame, die er in de spiegel op dit moment wel een beetje oud uitziet, haar stappen nog moest maken, zijn we een gezellige wandeling door het altijd pittoreske Cebu gaan maken. Het doel was de pier waar we morgen de ferry moeten pakken, maar na twintig minuten meer uitlaatgassen dan in een heel jaar op de Maasboulevard ingeademd te hebben, het trotseren van meer mensen en verkeer dan in centrum Amsterdam tijdens de gay pride, het letterlijk moeten sprinten bij het oversteken (zelfs het verkeerslicht zegt het), en de aanblik van de sloppenwijken van de haven waar zelfs de Braziliaanse favelas een luxe villawijk bij lijken, zijn we maar weer omgekeerd. 

Even een vergelijkend warenonderzoek voor het avondeten in de immense shopping mall gedaan, heel toepasselijk SM Cebu geheten, gezien de gigantische keuzestress van Fast Food ketens, bekend en onbekend, uiteindelijk maar besloten om ons over te leveren aan Mr. Google voor een steakhouse in de buurt, waar we hopelijk een enigszins overeenkomstig beeld van internet versus realiteit gaan beleven. Plan is lopend heen, met de taxi terug. Het wordt met de taxi heen en lopend terug. De spareribs zijn net zo lekker als dat ze er uit zien en het toetje doe ik in de mall, waar ik een klein ijsje scoor, smaak Candy Wonderland. Daarna lekker naar bed want morgen komen ze ons om 5:00 halen voor de ferry van 6:00. 

Dag 1

Na een paar uur dommelen om proberen het opgetrokken vocht uit mijn enkels te krijgen verliezen we het gevecht tegen de jetlag. Kortom, we hebben een siësta gehad en nu is het etenstijd! Voor het gevoel acht uur ‘s avonds, op het klokje 3 uur ‘s nachts. Gelukkig komen ze ons om 5 uur halen, storten we ergens op de dag wel weer in. Mijn ‘avondeten’ bestaat uit een zakje gedroogd fruit, gehamsterd uit het vliegtuig, en een crunchy bar, nog even gauw uit mijn trailvest gevist voordat we vertrokken onder het motto ‘misschien krijg ik ergens trek en dan heb ik wat te knagen’. 

Rond 4:35 gaan we naar beneden om uit te checken. De supermarkt naast het hotel is goed voor een ontbijtje in de vorm van een bapao. Iets anders wat voor ontbijt door kan gaan hebben ze niet. We wachten braaf tot ze ons komen halen, wat niet gebeurt. Om 5:30 pakken we uiteindelijk zelf maar een taxi naar de pier want om 6:00 vertrekt de ferry. Daar staan ze ons op te wachten met onze tickets, maar ze staan er niet. In de drukte en het donker begin ik nu toch wel lichtelijk gestresst zo niet geïrriteerd te raken, helemaal omdat we niemand kunnen bellen. Sta je daar straks in je goeie goed en met je goeie gedrag.

Om 5:52 komt er dan toch iemand naar ons toelopen die onze tickets blijkt te hebben. Ze houden het spannend want de laatste call tot boarden is al geweest. Mijn hartslag piekt in elk geval meer dan dat het in welke hardloopwedstrijd de afgelopen jaren dan ook gedaan heeft. We rennen naar binnen, eerst nog even allebei een mondmasker op die mijn Douwe Dabbert knapzak op weet te hoesten, 50 peso’s betalen voor toegang tot de kade, inchecken, bagage afgeven, 200 peso’s betalen voor de bagage, door de security en dan de ferry op. En dat allemaal in 6 minuten want om 5:58 zitten we op onze plek, Frank ergens links, ik ergens rechts. Business class, dat dan weer wel. Nou maar hopen dat de koffers ook meegegaan zijn.

Na een kleine twee uur varen over een rustig zeetje en driekwart van een Marvel film gezien te hebben, ik bedoel, waarom zou je een film van 2,5 uur opzetten op een trip van 2 uur, komen we aan in Bohol. De koffers zijn mee en de chauffeur staat dit keer wél op ons te wachten. Dat zijn auto ingebouwd staat is een kleinigheidje vergeleken met al het andere. Maar even later rijden we dan toch door tig kleine dorpjes aan de rand van de kust in nog eens twee uur naar het resort. Daar krijgen we een welkomst drankje en nadat we ons in ons riante huisje hebben geïnstalleerd kunnen we ook nog ontbijten. De vakantie kan beginnen!

Het is een klein beetje met ons ziel onder ons arm rondlopen en ronde twee tegen de jetlag. Dit keer hou ik het maar op gelijk spel, want we blijven wel wakker en doen slechts op een enkel moment heel even een powernapje. Als de boot met duikers terugkomt weten we waar we aan toe zijn en kunnen we duikplannen gaan maken. Er zit een Amerikaanse vriendengroep van 14 man met ons op het resort en we kunnen met de middagduik mee. Na een korte uitleg moeten we gelijk aan de bak want de boot vertrekt over een kwartiertje. 

Het gaat bijna automatisch en als we het water inspringen weet ik weer waarom ik de Filipijnen zo’n gave duiklocatie vindt. Meerdere soorten naaktslakken, anemoonvissen, schorpioenvissen en mijn geliefde krabbetjes en garnaaltjes. De camera maakt nu al overuren en onze checkdive is ruim een uur lang. We zwemmen rustig terug naar de pier van Magic Oceans. Ik heb nu al zin in morgen.

We wachten ongeduldig op het avondeten, tenslotte hebben we de lunch soort van overgeslagen, en komen langzaam maar zeker in de ultieme relaxmodus. Stress out, relax in. Het eten is prima en na nog een uurtje napraten op ons privé terrasje terwijl we naar de krekels en het kabbelende water van de zee luisteren duiken we ons bed in voor Ronde 3: Frank & Sas versus Jetlag. 

Dag 2

We hebben zowaar door de nacht heen geslapen. Met horten en stoten maar toch. In tegenstelling tot gisteren regent het vandaag. Later blijkt dat het de afgelopen weken al heel veel geregend heeft en dat een hele droge dag eerder een uitzondering is. Het maakt niet uit, het is nog steeds warm en ik heb nog steeds vakantie. Qua duiken is het alleen jammer dat de kustwacht vanwege het slechte weer aangegeven heeft dat er niet uitgevaren mag worden. Dat slechte weer moet dan elders op het eiland zijn want los van de regen is het windstil en de zee vlak. Maar goed, het zal wel.

Na het ontbijt gaan we dan ook duiken op het huisrif. De rest van de mensen gaan voornamelijk op een georganiseerde walvishaai tour en zijn dus weg. Het huisrif is helemaal prima en naast de slakjes en visjes zien we maar liefst drie schildpadden, waarvan een hele grote, en een zeeslangetje. Daarna even lekker relaxen bij het huisje want ik moet nog een hoop bijslapen. De regen is inmiddels opgehouden. Ik verwacht dat dit het patroon voor de komende week zal zijn.

Om een uurtje of elf krijg ik de reutel in mijn reet en wil een stukje wandelen. Je weet wel, de stappenteller roept. Ik zag iets van een heuvel met een uitkijkpunt dichtbij dus daar wil ik even kijken. Frank gaat mee. Al snel blijkt dat we de heuvel helemaal niet op kunnen dus wandelen we langs de weg tot 2,5 km en weer terug. Onderweg krijgen we wat regen over ons heen en moeten we wat koeien ontwijken maar we zijn mooi op tijd terug voor de lunch. 

Tijdens de lunch horen we dat ze het gefixt hebben met de kustwacht dus we mogen met de boot weg, maar niet te ver. We varen drie hele minuten naar het naastgelegen duikcentrum waar we een stromingsduik maken langs een prachtige zacht koraal muur en worden getrakteerd op een Mantis Shrimp, een anemoonkreeft en opnieuw vier schildpadden. Daarna lekker omkleden en een cocktail aan de bar drinken alvorens we weer aan tafel aanschuiven voor het avondeten. 

We delen de tafel met een Engels stel, Brian en Suzie, die morgen hun laatste dag hebben, en een Nederlands stel, Frank en Linda, dat vandaag hun eerste dag heeft. Daarnaast is Patrick er, een reporter van het maandblad Duiken, en nog twee Engelse stellen, Alex en Nigel en Carol en Melvin. Het bleef nog lang gezellig aan de bar.

Dag 3

Vannacht toch weer moeite om te slapen dus de wekker verstoort ruw mijn dromen als ik toch in slaap gevallen ben. Na een pannenkoek ontbijt snel de boot op voor twee duiken achter elkaar. Vandaag wordt het een ‘wall’ dagje, mooie steile wanden met veel koraal en genoeg critters. Daarnaast gaan we op zoek naar de pygmee seahorse. We moeten wachten tot de tweede duik voordat we hem vinden maar ik heb twee problemen. Ik zie het niet meer, en de camera ook niet. Beiden zijn we te oud, of dat stomme beest is gewoon te klein. Maar ik vrees het eerste.

Gelukkig is het naaktslakken vangen. Gotta catch them all! Met mijn camera dan, en ik mag weer de nodige varianten aan mijn verzameling toevoegen. Nog wat extra mantis shrimp, krabbetjes en kreeftjes, schorpioenvissen, murenes en Frank vindt op de derde (middag)duik ook nog zo maar een scorpion leaf. Tussendoor lekker lunchen, achteraf nog even een wandeling voor de stappen en daarna bar, eten en slapen. Morgen (alweer) weekend!

Dag 4 

Vannacht iets beter geslapen maar desondanks is de wekker weer wreed vroeg. Gelukkig is het ook nu voor een goed doel. Na voor het eerst in mijn leven wentelteefjes, Filipino style dat wel, gegeten te hebben ‘duiken’ we de boot op. We gaan nu iets verder weg en naar een zandvlakte voor twee duikjes in de stroming. De buit bestaat daar uit eerst twee frog fish en een zeeslangetje, en daarna een zeemotje. En natuurlijk weer een paar nieuwe naaktslakken. Twijfel of we ‘s middags ook nog gaan duiken maar met de plannen voor morgen en overmorgen doen we het maar gewoon. Chicken sandwich voor de lunch, half uurtje chillen en dan is het alweer tijd.

Voor de middagduik gaan we weer naar Mandarin Garden (with no mandarin). Daar zijn we al een keer geweest dus hoe spannend kan het zijn? Net zo spannend als een witte frogfish, allemaal nieuwe slakjes, garnaaltjes, twee schildpadden en een hele grote slang. Tja, the same dive is never the same. 

Daarna maak ik mijn dagelijkse wandeling om aan mijn stappen te komen. De landweg uit van het resort af, daarna is de keuze links langs de weg of rechts langs de weg. Rechts zijn we gisteren geweest maar er is meer te zien dus toch maar die kant op. Soms met gevaar voor eigen leven. Niet zozeer vanwege de langsrazende brommers of tuktuks, ook niet vanwege de schurftige hondjes of de overstekende kippen, maar vooral vanwege de kinderen die vol enthousiasme gedag zeggen. Als je dan geen gedag terug zegt worden het moordlustige monsters die met een angstaanjagende grijns op hun gezicht om je heen komen staan en je ledematen van je romp af rukken. Dus plak ik een glimlach van oor tot oor op mijn bakkes en zet mijn beste koningin Máxima wuifhandje op. Ik overleef de trip. Nauwelijks, maar toch. De avond eindigt in de inmiddels dagelijkse routine. Drank aan de bar, eten, slapen. Met deze keer nog een spelletje Mexican Train met de Amerikanen.

Dag 5

We zitten alweer op de helft, wat vliegt het toch altijd voorbij. Vandaag maken we twee duiken en varen gelijk door naar het strand voor een BBQ. Tenslotte is het zondag. We gaan vandaag naar de verste duikstek die er is, Lamanok Island, bijna drie kwartier varen. Eenmaal in het water denk ik dat het niet veel soeps gaat worden, maar al gauw grossieren we weer in nieuwe naaktslakken en vinden we zelfs een spookfluitvis. Die kan ook van de wishlist af. Murenes hadden we al maar een murene met een poetsgarnaal nog niet, net als de flying gurnard. Dan gaat Frank uit zijn dak en vraagt vriendelijk om de camera (lees, trekt hem bijna uit mijn handen). Er zit een bootvisje op mijn vin die ik zelf niet kan zien natuurlijk. Een kleine pannenkoek (blue spotted ray) vindt dat ik te dicht bij kom. Daarna op naar duik twee.

De tweede duik is op Seahorse Point (no seahorse), en weer denk ik dat het niks word, maar worden we getrakteerd op een zwarte frogfish die ik bijna niet zie, een electric clam en vind ik tijdens de decostop zelf nog een hele grote steenvis. De naaktslakken en garnaaltjes noem ik al niet eens meer.

Na de duik gaan we aan land op een strandje en krijgen we voor de lunch zoals gezegd een BBQ met kip en varkensspiezen. Zondag is feest- en familiedag voor de Filipijnen, die uitbundig op het strand aanwezig zijn, zwemmen en ook picknicken. Na de BBQ houden we het qua duiken voor gezien vandaag.

Eenmaal terug en gedoucht wil ik naar een uitkijkpunt. Het is een kleine 6 km lopen dus doen we het dribbelend waar het kan en wandelend als we omhoog moeten, wat heen nagenoeg het hele stuk is want we moeten de berg op. Het regent een beetje, eigenlijk net genoeg om het lekker te vinden. Eenmaal in het dorp bij het uitkijkpunt moeten we het laatste stukje via een stenen trap omhoog, maar die is door de regen en het mos zo glibberig dat we geen risico nemen. Terug naar het resort dan maar, nu bergafwaarts. Onderweg natuurlijk stoppen voor wat foto’s. Een run zonder foto’s is geen run.

Terug duiken we de bar in en spelen we wat spelletjes Mexican Train Domino (you should try it), met de Amerikanen. Het is een soort Rummikub. We spelen tot het etenstijd is. Het is de laatste dag van de Amerikaanse groep en we hebben een buffet met onder andere speenvarken en er speelt een liveband. Die weet niet wat ze overkomt als blijkt dat iedereen wel van stevige rock houdt. AC/DC, Metallica, Bon Jovi, kom maar door. Frank zingt zelfs ‘Enter Sandman’ mee. Natuurlijk spelen ze ook klassiekers van ABBA en disco. Er wordt veel gedanst en gedronken en het bleef nog lang onrustig in Bohol.

Dag 6

Geen wekker vandaag! We gaan ‘s middags pas duiken dus een beetje uitslapen, ontbijt en dan rennend naar het centrum van het dorp om daar rond te kijken. Het druppelt een beetje maar verder is het droog. We gaan rennen dus ontbijt bestaat uit twee pannenkoeken. Daarna gaan we op weg. Door de hoge luchtvochtigheid is het best benauwd, dus beetje dribbelen en beetje wandelen, vooral heuveltje op, is de truc. Er komt nog een busje van Magic Oceans langs die vrolijk toetert. Als we ongeveer halverwege zijn staat er een bord ‘Century Baltena tree’. Ik wil kijken. Na bijna 600 meter zijn we bij het strand en hebben niks gezien. Weer zo’n tourist trap. Terug dan maar.

Uiteindelijk komen we in het dorp. Ook niks bijzonders. Dat had ik wel verwacht en ik kwam toch voor de lagoon. Als we daar eenmaal zijn blijkt dat ook niet spannend, maar goed ik heb het gezien. Anda? Check! Ik wil met een Filipijnse taxi terug maar eerst nog even bij het Veterans monument kijken. Als we daar een foto gemaakt hebben ziet Frank het busje van Magic Oceans weer. We hebben mazzel, we kunnen mee terug rijden. Dan zijn we net op tijd voor de lunch.

Omdat we nog twee duiken moeten maken neem ik een salade, lekker licht verteerbaar. Daarna gaan we naar DapDap. Veel speuren op een zandvlakte en een klein pijpvisje doet het goed. Tegen het einde van de duik zit er een bidsprinkhaankreeft in een holletje. Terwijl de rest daar mee bezig is ziet Frank een loslopende. En dan ook nog een die niet bang is maar juist prachtig mooi ieder keer rechtop gaat staan alsof hij wil zeggen ‘kom maar op’. Hoe dan ook maak ik een van mijn beste onderwater foto’s aller tijden. Ik heb zelfs nog een lucky shot als ik een foto van een pijpvisje maak die, zie ik later in het groot, eitjes draagt.

Terug op het resort hebben we een uurtje voordat we alweer de Mandarin Dive moeten doen. Deze is op het huisrif. Als we er zijn zoekt Jay-R, onze gids, naar de mandarijnvissen als ik er een zie zwemmen. Ik sein maar word genegeerd. Even later vindt hij er zelf ook een. Ze komen niet echt naar buiten en zijn erg schuw dus is het schieten op goed geluk. Naar ruim een half uur zwemmen we terug en zie ik onderweg drie sepiolaatjes en een mooie murene. Frank is bijna door zijn lucht heen en er staat sterke stroming en golfslag, dus gaan we er uit.

Gedoucht wachten we op het eten en check ik mijn foto’s. Er zijn er zelfs vier aardig gelukt. Vandaag was blijkbaar een mazzeldag. Na het eten blijven we nog even aan de bar hangen met onze Nederlandse buren en nieuwe Engelse vrienden. Daarna naar bed, maar eerst nog twee losgeweekte teennagels van mijn rechter voet trekken. Souveniertje uit New York nog en ik had er al rekening mee gehouden dat dat ging gebeuren. Links was ik er al een kwijt van de week. Alleen de linker grote teen biedt nog dapper weerstand maar tegen zowel water geweld kan hij vast niet op dus die zal ook nog wel sneuvelen voor het einde van de vakantie.

Dag 7

De wekker staat weer op 6:30 maar we dreigen ons bijna te verslapen als we allebei weer indommelen. Om 7:00 schrik ik wakker dus gauw ontbijten. Daarna weer op de boot. We krijgen een andere gids mee en ik heb de indruk dat hij iets minder ervaren is. Bovendien begint mijn camera kuren te vertonen. De knopjes raken verzadigd met zout water en blijven op diepte door de druk dan hangen. Ikzelf begin ook een beetje verzadigd te raken. Al heel veel gezien dus weinig nieuwe dingen meer. Het kan namelijk niet elke duik spectaculair zijn. We blijven voor mijn mening te lang hangen rond de 20 m en gaan aan het eind dan redelijk abrupt omhoog. Dan wijst Patrick naar beneden en zie ik een school pijlstaartinktvisjes. Ik daal weer af maar ze zitten te diep en zwemmen weg. Eenmaal boven water blijkt dat we de witte frogfish van de andere groep gemist hebben. Zo’n duik dus.

De tweede duik is al niet veel beter. Ook nu blijft de camera hangen, uiteraard daar waar het pygmee zeepaardje zit. 10 meter hoger lukt het wel weer maar niet met mij. Ik ben overduidelijk niet in mijn hum vandaag en er komt ook niet veel soeps meer uit mijn foto’s. Zelfs de murene met zijn bek wijd open is niet echt mooi. We houden het voor gezien verder vandaag. Morgen weer, vanmiddag lekker een massage.

Na de lunch maak ik nog een wandeling voor mijn stappen. Het regent weer maar vooruit. Het is dry season maar ‘no dry’. Niet dat het koud is, het is nog steeds rond de dertig graden, maar niks droogt door de aanhoudende vochtigheid. Zelfs de handdoeken en de lakens op het bed zijn vochtig, laat staan mijn bikini’s en kleding. Vlak voor het eten heb ik een heerlijke hand-en voetmassage. Daarna genieten we weer van het avondeten, ik trakteer mezelf op nog een Ube milkshake en dan naar bed.

Dag 8

Volgens de buienradar zou het de hele dag zon moeten zijn maar als we opstaan regent het. Tegen de tijd dat we op de boot zitten wordt het toch droog en komt inderdaad de zon die de rest van de dag schijnt. Eindelijk alle handdoeken, bikini’s en kleding droog! Eenmaal in het water duiken we gelijk op een schildpad. Voor de rest vermaak ik me met close ups van de prachtige zachte koralen aan de wand en Larry, onze gids, vindt ook nog een zwarte frogfish. Aan het eind van het duik nog een gave wolk van kleine visjes. We eindigen zoals we begonnen zijn, met een schildpad.

De tweede duik zitten we gelijk op een gele frogfish. Daarna duiken we een grot in waar een oud kluisje in ligt. Voor de rest een rustige duik. Vanmiddag nog een duikje, en dan morgen de laatste volle dag want vrijdag moeten we alweer rekening houden met ons vertrek. Ik lunch een tosti Hawaï Filipino style en dan is het alweer opschieten. We gaan weer naar Turtle Point, waar we de eerste duik geëindigd zijn. Een paar slakjes en Patrick maakt een mooie foto van ons samen naast een struik zacht koraal. En wonder boven wonder zitten er op Turtle Point wél schildpadden. Ik zie er twee maar mis het moment dat Frank er met een zwemt in een soort geul. Ach ja, je kan niet alles hebben.

Terug op Magic Oceans ga ik gelijk wandelen. Onderweg kom ik een hitsige geit tegen die blatend op me af komt. Ik blijf rustig staan en hij zet zijn kop tegen mijn been voor een aai. Als ik weer beweeg springt hij met letterlijke bokkensprongen heen en weer over de weg en gaat gezellig op zijn achterbenen staan. Ik wandel verder terwijl hij blatend de andere kant van de weg op schiet. 

Als ik klaar ben met wandelen gaan we lekker aan de bar zitten, wachtend op het eten. 
Foto: Patrick Kranenbroek

Dag 9

Vandaag maken we de ochtendduiken op Lamanok Island. Ik heb hoop maar maak me geen illusies. Er is een wit zeepaardje gespot. Het is lang varen en er staan best wat golven dus wat je noemt een beetje een ‘bumpy ride’. Eenmaal daar duiken we op de zandvlakte op zoek naar. Hij zou op 18 m moeten zitten dus het is behoorlijk uitzwemmen. Op de vlakte is verder niks en als we de 18 m aantikken krijg ik het even benauwd. Ik wil naar boven! Precies op de dat moment zie ik de gids van de andere groep seinen, die zitten op een rif. Gelukkig maar en de paniekaanval is gelijk ook weer weg. De rest van de duik voornamelijk slakjes.

Ook duik twee is dus op het eiland. Of liever gezegd er onder, en is een herhaling van zetten. Oftewel slakjes, slakjes, slakjes, waarvan in elk geval een hele mooie nieuwe voor de verzameling. Dan zwem ik langs een zweepkoraal met een varen en heb het niet in de gaten. Het rechterhandje gaat er dan ook dwars doorheen, met alle gevolgen vandien. Daar gaat mijn duim! It burns like hell en hij wordt vast zwart en valt er straks af. Daar ga ik nog wel even plezier van hebben want het is gewoon een brandwond. 

Ik ben een beetje bléh van de golven dus op de terugweg doezel ik een beetje weg op de bank tot Frank zegt dat we er zijn. Niets dat een Magic Ocean burger niet kan verhelpen. Na de lunch, mijn wandeling en even relaxen gaan we het beleven, een nachtduik op het huisrif! Vorige keer hebben we 30 minuten bij de mandarijnen gehangen dus weinig tijd gehad om de rest te zien, dat gaan we vanavond goed maken. Desondanks wil ik toch wel even bij de mandarijntjes kijken. We missen echter het ‘mandarijnenbos’ op de heenweg en terug zijn we al te laat. Dan de rest maar. De rest. Ja kom maar door. Don’t be shy. Kom dan. Kreeftjes, krabbetjes, garnaaltjes, jagende murenes, sepia’s, sepiola’s en natuurlijk de blue ringed octopus. Waar zijn jullie dan? Het is dat ik een krab met anemonen op zijn kop zie maar voor de rest is het very much Nusa Penida Manta Point (no manta). Deze gaat in de top drie van saaiste nachtduiken ever!

Als troost neem ik na het eten maar een mango milkshake aan de bar. Morgen alweer de laatste dag. Tevens wordt ‘ons’ clubje gehalveerd want zowel Frank en Linda,  Carol en Melvin en Patrick vertrekken morgen. We krijgen dan ook een farewell song van de crew. Wij gaan zaterdag met Alex en Nigel op de ferry naar het vliegveld. Het klopt wel, ik ben inmiddels van mijn jetlag af.

Dag 10

De laatste dag. Hij komt altijd. Maar gelukkig kunnen we nog twee duiken maken én het is zonnig, dus dat is gunstig voor de drogen van de spullen vanmiddag. Om het te vieren neem ik bij het ontbijt een bak yoghurt met muesli en een pannenkoek. 

Omdat we in de wissel van gasten zitten zijn er al een paar weg en moeten er nog een paar komen dus we zijn met drie op de boot. We duiken op Snappers Cave en daarna Coral Garden. Bij de feitelijke Snappers Cave blijf ik rustig bij de ingang wachten. Ik heb het niet zo op donkere nauwe ruimtes onder water. Dan seint Frank. Er zit een kreeft. En dus wurm ik mij natuurlijk in een donker nauw gat omhoog om de kreeft te fotograferen. Alles voor de foto. Ik kom er bijna niet meer uit omdat mijn fles overal blijft hangen. Onderwaterpapparazzi noemt Frank mij.

Tijdens de tweede duik staat er een beetje stroming. Een beetje? Er staat veel stroming. Veel? Er staat heel veel stroming. We vliegen langs het rif, raken bijna onze balans kwijt, schieten over het rifdak en ik zie in 60 seconden vier schildpadden voorbij flitsen. Dan breken we de duik af, dit heeft geen zin en is niet zonder risico. Dive time 29 minuten. Ze dachten, ‘het is de laatste duik, laten we hem avontuurlijk maken!’ Gierend van het lachen komen we weer boven. We have come an end. We wachten tot de andere gids, Larry, met de andere gast, Tim, ook boven water is en varen terug naar de pier. Daar wordt alles zorgvuldig uitgespoeld en in de zon te drogen gelegd.

Een laatste lunch, voor deze ene keer mét toetje, uitvissen hoe het zit met uitchecken en dan een beetje hangen op de kamer. Wandelingetje maken, spullen beginnen in te pakken en dan op de valreep nog een lekkere massage. Inmiddels is er een nieuwe lichting aangekomen. Twee Amerikanen en tijdens het eten nog een. Helaas, we maken kort kennis want wij zijn weg de volgende ochtend. Nog een laatste drankje aan de bar samen met Nigel en Alex en dan naar bed.

Departure day

De wekker gaat extra vroeg vandaag want we worden om 7:00 al weggebracht en moeten nog ontbijten. De terugweg gaat soepel. Samen met Alex en Nigel zitten we in een luxe busje en kan ik nog een tukje doen. Dan de boot op waar we dit keer wel gewoon op tijd zijn en rustig kunnen boarden. Ook op de boat doe ik een beetje wegdoezelen en aan de andere kant staat de chauffeur ons nu netjes op te wachten om ons naar het vliegveld te brengen. And now we wait.

Terwijl Frank, Nigel en Alessandra aan het bier zitten maak ik mijn stappen vol. Dan is het tijd voor ons om te boarden en nemen we afscheid van onze new found friends. Frank heeft tevergeefs geprobeerd om een upgrade te krijgen maar voor duizend piek pp zijn we toch nét niet rijk genoeg. De vlucht duurt lang en dan zijn we pas op de helft als we eindelijk via Clark in Dubai aankomen. And now we wait again. Doordat er een vlucht verschoven is hebben we een tussenstop van zeven uur. Die brengen we vooral hangend op een stoeltje door, beetje op Social Media kijken en de blaren op mijn hand doorprikkend, want de reactie na twee dagen is toch behoorlijk erger dan ik had verwacht.

Dan wil Frank wat eten en heeft McDonalds geroepen, dus ga ik op jacht en vind een McDonalds. Natuurlijk vind ik die. Tenslotte gaat het om eten. En dus eten we om 4:30 Dubai tijd een hamburger. In Rotterdam is het dan 1:30 en in Cebu 8:30. Jetlag is a bitch. Maar uiteindelijk is het dan toch tijd om te boarden voor de vlucht naar Amsterdam. Ook nu weer vooral veel slapen, voor zover je het slapen kan noemen. Na een opnieuw lange vlucht zij we dan weer in Nederland, waar het vooral heel erg koud is. Koffer pakken en dan nog even naar huis rijden.

Twee uurtjes met het busje naar de ferry, twee uurtjes met de ferry naar Cebu, uurtje met de auto naar het vliegveld, vier uurtjes op het vliegveld, twaalf uurtjes in het vliegtuig naar Dubai, zeven uurtjes op het vliegveld, zes uurtjes met het vliegtuig naar Schiphol, uurtje met de auto en dan na 38 uur eindelijk ‘Home Sweet Home’. 

Magic Oceans Dive Resort je was heerlijk, je was fijn, je was aardig, je was geweldig, je was vakantie en hope to see you again! En ach, die afgestorven hand is maar een kleinigheidje. Ik leer wel met links schrijven.

Ik open de site van Transavia en vul de datum in. Donderdag heen, zondag terug. Twee dagen vrij van de zaak moet kunnen. Via Rotterdam zijn er geen vluchten, via Schiphol wel. Maar ja, Schiphol. Masochist tijdens het hardlopen prima, maar om nou voor vier dagen compleet de stress van een heel jaar op te pakken? Eindhoven dan misschien en jawel, via Eindhoven kan ook. Ik moet het nog met Frank bespreken en vrij regelen op kantoor maar dat zijn details want in mijn hoofd is het al besloten. Ik vlieg naar Spanje voor de verjaardag van mijn moeder!

Twee dagen later is het ook definitief bevestigd. 6:55 vliegen betekent ongeveer 4:00 de deur uit maar dan haal ik wel het maximale uit de dag. Idem voor zondag 20:00 terug. Mag ook wel voor die prijs. Daar komt het vervoer naar Eindhoven, het parkeren en de taxi in Spanje nog bij maar je moet dat vakantiegeld toch ergens aan uitgeven, nietwaar? Bovendien heb ik een plannetje bedacht want ik vertel niks, dan is het een verjaardagsverrassing. De enige die in het complot zit is mijn zus die daar ook woont, want ze moet natuurlijk wel thuis zijn als ik aan kom. Maar ook dat is snel geregeld en rest mij alleen nog wachten tot het zo ver is.

De zondag ervoor bel ik haar nog heel onschuldig. ‘Dag mam, hoe is het? Alles goed? Ga je nog wat doen voor je verjaardag? Nee, ik denk niet dat het er in zit dat we dit jaar nog die kant op komen. Nou, ik spreek je donderdag nog wel.’ Is het liegen als je dingen gewoon niet vertelt? Gedurende de week krijg ik ook nog een appje van mijn zus. ‘Mama komt hier koffie drinken omdat de werkster er is!’ Nou, dan laat ik me toch gewoon bij mijn zus afzetten?

Op woensdagavond heb ik alles klaar liggen. Voor vier dagen heb ik alleen handbagage nodig en alles past in mijn suitcase. Oh, deodorant niet vergeten. En mijn borstel! Tot zes keer toe stap ik uit bed om nog iets te pakken, voor de rest moet ik het maar doen met wat ik nu heb en anders koop ik het ter plekke wel. De wekker staat op 3:30 maar om 3:16 ben ik wakker en besluit er maar uit te gaan. Ik kan beter in Eindhoven wat langer wachten dan in bed blijven liggen, weinig slapen doe ik toch wel. Bovendien kwamen er al verontrustende berichten dat inmiddels ook Eindhoven omgetoverd is tot een dependance van de Efteling.

Ik douche, kleed me aan, pak mijn spullen en geef Frank nog een kus als ik als een dief in de nacht het huis uit sluip. Off we go! Navigatie aan en gaan. Het is zowaar rustig op de weg en het voordeel van dit onchristelijke tijdstip is dat ik de files vermijd. In elk geval de files op de weg. Eenmaal aangekomen op Eindhoven AirPort volg ik braaf de navigatie als ik voor de slagboom van een parkeerterrein voor personeel sta. Dit klopt niet! Ik rij weer weg en lees de mail nog maar eens. P5 moet ik zijn. Where on earth is P5?

Ik rij richting de terminal en als ik twee rondjes gereden heb zie ik het staan, P5. Ik volg de borden en sta even later weer voor diezelfde ingang van de personeelsparking. Hmmm, misschien een stukje doorrijden anders. Ja hoor, voorbij de bocht hangt een megagroot bord ‘P5-Lang Parkeren’. Het is nog vroeg zullen we maar zeggen. Opnieuw trek ik een parallel met de Efteling op een zaterdag in vakantietijd want het hele terrein staat volgestouwd met auto’s. Pas bij de letter O vind ik een plekje om mijn bolide voor de komende vier dagen te stallen. Maar goed, hij staat. Op naar de volgende uitdaging.

Het is rustig als ik richting de terminal wandel tot het moment dat ik naar binnen moet. De draaideur is nog net vrij maar vlak daar achter staan de mensen opgepropt als haringen in een ton. Beelden van de metro in Tokyo flitsen door mijn hoofd. Daar hebben ze ook mensen in dienst die reizigers naar binnen proppen om er per keer zo veel mogelijk te vervoeren. Misschien een ideetje voor de Nederlandse vluchthavens deze zomer? Lijkt me een prima vakantiebaantje voor een student. 

Ik wurm me naar binnen en vraag me af waar deze mensen nu eigenlijk voor in de rij staan. Ik wacht het niet af en nadat ik over een tiental hoofden geklommen ben kom ik in iets meer ruimte er achter. Inchecken, inchecken, inchecken. Het voordeel van alleen handbagage, ik hoef niet in te checken. De rij voor de toegang tot de security check is echter niet veel beter. Ik herhaal, niet de rij voor de security check, maar de rij voor de toegang tot de security check.

Op de een of andere wonderlijk manier sta ik echter aan de goede kant van de dubbele rij, gescheiden door een zwart lint. Aan mijn kant is het een stuk korter dus ik sluit braaf aan. Het is inmiddels 5:05. Dit is blijkbaar de rij die oorspronkelijk bedoeld is voor de Fast Track, maar die ze wijselijk maar niet in gebruik hebben. Ik bedoel, als iedereen de Fast Track neemt is het toch geen Fast Track meer. Dit staaltje menselijk gedrag zie je ook terug in de supermarkt, als er een rij staat voor de zelfscankassa terwijl de klassieke caissière met de loopband er naast uit haar neus zit te eten.

Als ik er door ben mag ik naar de daadwerkelijke security check. Het valt mee, de rij is niet lang. Maar het is nog steeds vroeg en dus vergeet ik wederom het Efteling effect. Aan het eind van de korte rij kom ik de hoek om, om vervolgens de lange zig zag lijn van mensen te zien staan. Taaa, ta, ta, taaa, ta, ta, tataraaaa… Welkom bij het Zomercarnaval! Maar goed, ik heb nu toch niks beters te doen en al met al valt het stiekem toch wel mee. Binnen een half uur loop ik door de tax free shop, mede dank zij het feit dat het merendeel van de reizigers weliswaar pukkelige opgeschoten jongelui zijn, maar die wél gelijk snappen dat je je handbagage in de bak moet doen, hun trui al uitgedaan hebben en hun riemen los.

De knop ‘we gaan op reis’ in mijn hoofd staat aan. Dat betekent automatisch dat mijn maag schreeuwt om voedsel, ongeacht het tijdstip,  omdat reizen en eten bij mij op de een of andere manier onlosmakelijk aan elkaar verbonden zit. Het is 5:30 ‘s ochtends maar zet me nu een stuk brontosaurus voor mijn neus en ik eet hem op. En dus tel ik een klein fortuin neer voor een croissantje met jam. Aardbeienjam, Frank kan trots op me zijn. Voor drinken heb ik geen geld meer maar ik bedenk me net op tijd dat ik een leeg waterflesje in mijn tas heb zitten die ik lekker Hollands kan vullen met de kraan uit het toilet.

Nadat het croissantje ergens tussen mijn mond en mijn maag in mijn slokdarm gedesintegreerd is zoek ik een plekje bij de gate. Om vervolgens tien minuten later weer naar de wc te moeten. Dan mogen we boarden en naar het vliegtuig lopen. Er staan maar liefst acht Transavia toestellen op een rij opgesteld en als kippen die van de loopband rollen worden we door middel van hekken via een gedwongen route naar het juiste toestel gedirigeerd, op weg naar onze final destination. 

De vlucht gaat voorspoedig. Het schreeuwkind linksachter geeft het na een kwartier brullen toch maar op waardoor ik nog een uurtje slaap kan pakken. Dan langzaam wakker worden als we alweer beginnen met dalen. Omdat ik geen ruimbagage heb ben ik snel weg zodra we het vliegtuig uit mogen. Nu is het wachten op de geboekte taxi. Na 20 minuten blijkt een klein misverstand. Ik zit al even te wachten, net als de dochter van de taxichauffeur, die invalt voor haar vader, en gewoon naast mij staat. Haar instructies waren ‘twee mensen’, maar ik ben alleen dit keer. Nou ja, we hebben elkaar nu gevonden.

In het uurtje dat het rijden is praat ze me bij over het reilen en zeilen in Spanje. Moraal van het verhaal, alles is schreeuwend duur geworden. Ach, what else is new? In Nederland is het al niet anders. Dan zijn we bij de afslag voor het huis van mijn zus. Nu wordt het spannend want mijn moeder is ook onderweg, en alhoewel de verrassing er niet minder om zal zijn, is het toch leuker als ik er al ben in plaats van dat ze me op straat tegen komt. 

Het lukt net. Mijn zus staat me al op te wachten en snel word ik naar boven gedirigeerd. Mijn nichtjes staan klaar om te filmen als mijn moeder nog geen vijf minuten later aan komt. De deur gaat open, ze komt boven en loopt de hoek om naar de huiskamer en dan… Tadaaaaaaa! Happy birthday! Verrassing! Geëmotioneerd vallen we elkaar in de armen. Ze had écht niks in de gaten. Het is het begin van vier hele leuke dagen. Mission accomplished en ergens in mijn achterhoofd hoor ik Henny Huisman zingen:

‘Surprise, surprise. Het onverwachte is de mooiste prijs.

De verrassing brengt u zomaar van de wijs. Wij gaven u vanavond deze show kado,

Surprise,surprise…’

Ik meldde me aan en mocht na wat uitleg meedoen. Je moet klein beginnen dus gewoon basis stembureaulid leek me een goede opstap. Beetje stembiljetten uitreiken, kiezers welkom heten of controle houden op de stembussen. Daarnaast kon je kiezen tussen 2 shifts, bijvoorbeeld shift 1 die het stembureau opende. Dan was je rond 16:00 klaar en kon je lekker op de bank ploffen. Of de tweede shift en dan moest je na afloop ook nog afsluiten en tellen, maar dat kon dan tot ergens in de nacht duren.

Ik besloot om maar gewoon de eerste shift te nemen, eerst maar eens kijken wat het allemaal inhield. Het was leuk, het was leerzaam en het jaar er op waren er weer verkiezingen en was ik nog steeds niet aan het werk dus ik ging op herhaling. Nog steeds leuk, toch ook weer leerzaam want ‘hoe zat het ook alweer’ en wederom een goede invulling van de dag.

Daarna ging ik aan het werk en gingen er een paar jaar voorbij dat ik er geen tijd meer voor had. Tot de huidige verkiezingen. Het kriebelde toch en even snel in mijn agenda kijkend met de planning er naast zou het moeten kunnen om dit keer een tweede shift te doen. Maak ik het tellen ook eens mee. Bovendien daag ik mezelf maar eens uit en besluit om me op te geven als plaatsvervangend voorzitter. Tenslotte moet er wel progressie in zitten. Ik heb mazzel, ik kan ook nog eens terecht bij mij om de hoek. Wel zo makkelijk.

Zo gezegd, zo gedaan. Agenda geblokt en aangemeld. En dan is het afwachten tot ik meer informatie krijg over de training die ik moet volgen. Als plaatsvervangend voorzitter moet ik niet alleen een training volgen en een examen doen, maar ook een webinar bijwonen. Nee, we krijgen het niet kado want het is toch wel een verantwoordelijkheid. 

Een paar weken later zit het bewuste mailtje met de informatie in mijn mailbox, en op een verloren woensdagavond als er toch niks bijzonders op TV is open ik de training. 6 modules van ongeveer 20 á 30 minuten per module. Zo heee, ik moet er echt voor werken. Maar wie A zegt moet ook B zeggen en ik heb het eerder gedaan dus hoe moeilijk kan het zijn? Natuurlijk heb ik weer geen rekening gehouden met het feit dat er in de afgelopen jaren toch wel wat veranderd is. En dat ik veel meer moet weten dan ‘alleen’ stembureaulid. Maar goed, de bedoeling was om weer wat te leren.

Ik worstel me door alle modules heen en besluit om nog geen examen te doen. Je hebt maar twee pogingen dus ik laat het allemaal maar even bezinken. Drie weken later doorloop ik de modules nog een keer en besluit dan om maar door de zure appel heen te bijten. Met een beetje van mezelf en een beetje van de handleiding, die we tenslotte op de dag zelf ook ter beschikking hebben, haal ik opgelucht de benodigde 80% score. Sterker nog, ik mis alleen vraag 13. Figures.

Op de valreep volg ik ook nog de webinar via een Zoom meeting. Opnieuw zenuwen als blijkt dat ik niet alleen moet luisteren, maar dat er ook nog vragen gesteld kunnen worden die ik live moet beantwoorden. Shit, ik hoop maar dat ik het goede antwoord weet anders kom ik in de knel met mijn faalangst. Ik heb mazzel. De eerste vraag weet ik én ik ben gelijk aan de beurt. Gezien het aantal deelnemers is de kans klein dat ik nog een keer bevraagd wordt. 

De webinar is leuk en vooral nuttig om te horen dat er ook voorzitters en plaatsvervangend voorzitters zijn die dit voor het eerst doen. Natuurlijk steek ik er ook nog wat van op en met twee keer door de modules heen én de webinar moet het op de dag zelf wel lukken. Een week voor de verkiezingen krijg ik dan ook mijn definitieve benoeming als plaatsvervangend voorzitter. 

Op de dag zelf moet ik me uiterlijk om 15:30 melden. Ik ga ietwat laat weg van mijn werk maar met 5 minuten lopen vanaf huis ben ik ruim op tijd. Rugzakje met eten mee, want vanwege Corona is er geen catering, en helaas ben ik er ook niet meer aan toegekomen om alle informatie nog één keer door te nemen, ondanks mijn goede voornemens. Nou ja, gelukkig kan ik naast de voorzitter zitten en rustig meekijken. Nog een reden waarom ik me als plaatsvervangend voorzitter aangemeld heb. 

Eenmaal aangekomen bij het stembureau ga ik eerst zelf even stemmen. Kan ik snel kijken hoe een en ander geregeld is. Daarna is het wachten. Al snel sluiten twee jonge studentes zich bij mij aan, ook stembureauleden. We raken aan de praat. Ze doen dit voor het eerst en weten slechts ongeveer wat er van ze verwacht wordt. Ik vraag of ze een bericht hebben gehad van onze voorzitter, want dat is wel gebruikelijk namelijk. Ze antwoorden ontkennend. Ik heb zelf ook geen bericht gehad, behalve dan van de gemeente met codes voor de iPad. Het is de voorbode voor wat spannende momenten.

Inmiddels is het 15:30 en er heeft zich nog een stembureaulid bij ons gevoegd. De voorzitter is echter in geen velden of wegen te bekennen. Een lichte paniek begint me te bekruipen. Straks ben ik ineens voorzitter en zit ik met twee mensen die het nog nooit gedaan hebben en een dame die alleen ervaring met tellen heeft. Bovendien missen we ook nog eens iemand want één iemand is afgehaakt. En mijn laatste infoshot was minstens drie weken geleden, los van het feit dat ik me voornamelijk geconcentreerd heb op mijn eigen taak en niet zo zeer op de taken van de rest, laat staan die van de voorzitter. 

Shift 1 geeft aan nog even te wachten en het zweet breekt me uit naarmate de minuten voorbij strijken. Dan opluchting alom als er een dame binnen komt die zich identificeert als voorzitter. Blijkt dat de oorspronkelijke voorzitter ziek is en zij als vervanger gestuurd is. Nog even een akkefietje als de aanmelding niet helemaal lukt maar na een belletje met de helpdesk en de voortvarendheid van de voorzitter van shift 1 kunnen we dan toch aan de bak.

We nemen positie en stellen ons voor. Dan blijkt dat onze voorzitster last minute opgeroepen is en de training niet gevolgd heeft. Tot overmaat van ramp doet ze dit voor het eerst en weet dus niet wat ze moet doen. Ok, dus we hebben een man/vrouw te weinig, iedereen doet dit min of meer voor het eerst, en de voorzitster weet niet wat te doen. Eigenlijk ben ik diegene met min of meer de meeste ervaring/kennis. Ok dan!

De paniek is nu compleet maar zoals gewoonlijk komt er bij mij altijd een punt dat als de chaos het grootst is, alle paniek verdwijnt en ik instinctief ga handelen. Als een soort fatalisme dat over me heen komt met een instelling van ‘erger dan dit kan het toch niet worden, dus alles wat ik doe is goed.’ Geen last meer van faalangst komen we er dan vast wel uit.

Ik dirigeer iedereen op positie, leg uit wat ik weet en me herinner, priegel op mijn mobiel voor het handboek en app Frank in de tussentijd om mijn leesbril en mijn iPad mee te nemen straks. Dan kan ik het toch net even beter zien en lezen. We beginnen aan onze taken en na drie keer zit de routine er snel in. Stempas en identiteitsbewijs controleren, stempas scannen, stembiljetten uitreiken, stembiljetten in de bus en naar buiten bonjouren. 

We draaien een uurtje en hebben het inmiddels wel onder de knie als de stemapp blijft hangen. Uitloggen en weer inloggen, maar dat blijkt niet zo makkelijk. Omdat onze voorzitster ergens anders aangemeld staat kan ze niet opnieuw inloggen en de helpdesk neemt niet op. We ‘sluiten’ min of meer het stembureau door de mensen naar de overkant te sturen waar gelukkig ook een stembureau is. Ondertussen hebben we wat stemweigeraars die willen dat we een petitie tekenen. En wij maar in de wacht bij de helpdesk. Ach ja, je wil een uitdaging of je wilt het niet?

We zijn al ruim een kwartier verder als we besluiten opnieuw te bellen. Ik probeer het ook maar gewoon en wonder boven wonder krijgen we nu snel iemand aan de lijn. Weer 5 minuten later kunnen we weer draaien. De stemweigeraars hebben we ook vriendelijk maar dringend verzocht het pand te verlaten. Zonder te tekenen uiteraard. Het probleem dat shift 1 het protocol niet afgetekend heeft lossen we later dan wel op. 

Naarmate de avond vordert hebben we gelukkig ook veel lol met elkaar en krijg ik de kans om toch ook even weer in te lezen op wat er straks allemaal nog moet gebeuren. Omdat ik aan het eind van mijn eigen straat zit zie ik ook nog een paar buren voorbij komen, wat wel zo leuk is. Op een paar kleine akkefietjes na, zoals een verkeerd getelde volmacht, wat mensen die in de verkeerde wijk staan en een stempas die bijna niet ingenomen wordt, loopt het tot aan de sluiting eigenlijk best wel soepeltjes.

Om 21:00, nadat we op de valreep nog een stemmer hebben gehad, ‘sluiten’ we het stembureau en gaan we uitvogelen wat er nu moet gebeuren. Gelukkig is er een extra teller gekomen, die overigens ook voor het eerst mee helpt, en een senior teller die wel ervaring heeft. Samen met mijn voorzitster, de checklist in de app en de handleiding proberen we stap voor stap het telproces in gang te zetten. Maar niet nadat we de doos met snacks opengemaakt hebben waar iedereen gretig op aanvalt.

Alhoewel het proces van de stembiljetten uit de bussen halen, openvouwen, sorteren en daarna tellen even zijn weg moet vinden lukt het ons toch om met minimale verschillen alles netjes te tellen. Een klein verschil is volgens onze ervaren teller heel gebruikelijk en het officiële tellen gebeurt toch pas morgen en overmorgen. Het tellen zelf gaat sneller dan het doorlopen en afvinken van alle stappen in de checklist op de app. Natuurlijk hebben we niet genoeg elastiekjes, vragen we ons af waar die rode en groene stickers voor zijn en hebben we minstens drie keer de verkeerde enveloppen in handen. Maar vereende krachten leiden uiteindelijk tot een goed resultaat. En dat de instructies soms tegenstrijdig zijn, tja, daar kunnen wij ook niks aan doen.

Een kleine 2,5 uur later zijn alle stemmen geteld, zitten alle papieren in de juiste enveloppen en zakken, tenminste dat hopen we, en alles opgesloten en verzegeld in de stembussen. Het aftekenen en opruimen kan beginnen. Het is uiteindelijk twaalf uur ‘s nachts als we de dames en enige heer toestemming geven om het stembureau te verlaten en kijken de voorzitster en ik nog even of nu echt alles opgeruimd is. Dan vertrekt zij ook naar Ahoy want ze moet nog een en ander inleveren daar.

Ik wil ook naar huis maar onze portier is niet officieel ingezet bij de verkiezingen en heeft instructie om weg te gaan als wij ook weg gaan. Formeel moeten eerst de stembussen en alle andere materialen opgehaald zijn door een vervoerder, die door de stembureau app als het goed is een SMS gekregen heeft. Als het goed is. Ik voel me verantwoordelijk om nog even te blijven tot die overdracht gedaan is alhoewel ik geen flauw idee heb of er ook een SMS verstuurd is en of er een vervoerder gaat komen, laat staan hoe lang dat duurt.

Ik bel de helpdesk maar guess what, die zijn dicht en naar huis. Hmmm, ik ga het niet zeggen (ambtenaren), dus blijf ik nog maar even wachten. Ik stem af met de beste jongeman, die ook maar last minute te horen heeft gekregen dat hij op ons moet wachten, dat ik tot half één wacht en dat we daarna maar gewoon naar huis gaan. Dan komen ze de boel morgenochtend maar halen. Als ik om 3 minuten voor half één van de WC kom staat de vervoerder er. Hij neemt alleen de bussen mee, de rest blijft staan. Dat zoeken ze dan toch morgen maar uit. Ik zeg gedag en wandel rustig naar huis.

Het stemmen is voltooid, het tellen is gedaan en mijn bijdrage aan de community is weer volbracht. En volgend jaar? Dan ga ik gewoon weer als het in mijn agenda past.

Ik denk dat ik het dan wel aandurf om me op te geven als voorzitter.

Ik heb nog lang daarna als vaste prik gekeken maar de introductie van de halve finales, de opeenstapeling van slechte inzendingen van Nederland en het oplopende freakshow gehalte hebben door de jaren heen mijn interesse naar het niveau ‘wie heeft er eigenlijk gewonnen’ op de volgende dag gebracht. Mijn laatste actieve herinnering dat ik nog daadwerkelijk interesse toonde was in het jaar van de vuurwerkramp in Enschede. Ik was niet thuis maar had het opgenomen om daarna te kijken. Ik kon de band ongezien wissen. 

En toen kwamen The Common Linnets. We werden tweede en heel even leek het er op dat we eindelijk als Nederland weer een goede vibe hadden gevonden op Eurovisie. Met een schuin oog hield ik daarna het Songfestival weer een beetje in de gaten. Ik haalde Frank zelfs over om gewoon voor de lol weer eens een finale te kijken. Het was grappig maar we hadden ons portie weer gehad. 

In 2019 hing er echter iets in de lucht. Ik had nog nooit van Duncan Laurence gehoord en vond Arcade eigenlijk naar een zeiknummer. Maar soms ben je op het juiste moment op de juiste plek, dus op de bewuste avond van de finale zapte ik tijdens een reclame van een film rechtstreeks naar het optreden van onze Duncan. Daarna keken we de film af en switchte ik toch naar de puntentelling. Voor Frank werd het te laat, ik dacht bij mezelf ‘stel je voor dat hij wint, dan wil ik het wel zien!’. Hij won, ik zag het. Na 44 jaar kwam het Songfestival weer naar Nederland.

De strijd tussen de steden barstte los maar er kon er natuurlijk maar één winnen. Rotterdam, who else? Als ik al twijfels had wist ik het nu zeker, ik ging proberen kaarten te krijgen. Op de bewuste dag dat de verkoop open ging zat ik op kantoor met 2 telefoons en mijn laptop klaar in de wachtrijen. Kansloos natuurlijk. Ik zou genoegen moeten nemen met de sfeer in de stad te zijner tijd. Corona gooide echter de hele wereld overhoop. Alles werd afgelast, ook het Songfestival. Geen ‘Dinge Dong’ in de stad, geen ‘Euphoria’ in mijn hart en alleen een ‘Waterloo’ defeat. 

We zijn een jaar verder en de wereld gaat iets beter. Goed genoeg om het Songfestival, zij het in aangepaste vorm, door te laten gaan. Als er dan ook nog besloten wordt dat het een Field Lab Event wordt waardoor er iets van publiek bij mag zijn plant zich een zaadje in mijn ziel. Zou het dan toch kunnen? Het zaadje dreigt direct om zeep geholpen te worden als blijkt dat alleen de mensen die vorig jaar een kaartje hadden uitgenodigd worden om dit jaar ook een kaartje te kopen. Toch gloort er hoop aan de horizon. Ik krijg een mail van Eneco en kan twee kaartjes winnen. Ik doe mee met de actie en ik voel het aan mijn onderbuik. Ik ga naar het Songfestival!

Ondertussen begint het te leven in de stad, en daarmee groeit mijn zaadje snel uit tot een spruit. Er hangen banners, er staat een klok bij het kunstdepot, de Ahoy wordt opgetuigd en het zingt door de stad. Ik maak een hardlooproute langs al deze highlights en als ik bij Ahoy sta wil ik meer dan ooit naar het Songfestival. En ik wil zo’n gave ‘Rotterdam Make it Happen’ songfestival sjaal die niet te koop blijkt. Hoe ga ik dat nou allemaal fixen?

‘s Avonds op de bank ga ik op internet op zoek naar de sjaal. Die vind ik niet maar ik vind wel iets anders, namelijk een bericht van de Belgische songfestival site. Die weet mij te vertellen dat de verkoop van de overgebleven kaarten dinsdag in de verkoop gaan, maar dat je je wel eerst moet aanmelden via een formulier. Ik besluit mijn geluk met Eneco niet af te wachten en het formulier in te vullen. 

De hele dinsdag zit ik in spanning tot ik om 13:00 eindelijk een mailtje met de link en een code krijg. Ik mag in elk geval meedingen. Om 15:58 log ik in. Om 16:06 word ik uit mijn lijden verlost en is het onmogelijke gebeurd. Ik heb 2 kaarten voor het songfestival!

Er zijn nog wel wat voorwaarden. Allereerst ben ik wel zo arrogant dat ik naar de finale wil. Die is op zaterdag maar we hebben net besloten dat we twee dagen weggaan naar vrienden op de camping en hebben ook al een B&B geboekt. Gelukkig is de juryfinale een dag eerder, die ook de complete show behelst, dus wordt het vrijdag. Daarnaast is het zoals gezegd een Field Lab Event en moet ik getest worden, iets waar ik eigenlijk op tegen ben. Of in elk geval getracht heb om gedurende de totale Corona periode niet te hoeven testen. Maar ja, principes zijn er om overboord te gooien. Het is maar wat je belangrijk vindt. Zo opportunistisch ben ik in dit geval van ook wel weer. Kom op, dit is once in a lifetime want de eerstvolgende keer dat Nederland weer wint ben ik al dood en begraven!

De moeilijkste hobbel is echter het tweede kaartje. Voor Frank? Ik dacht het niet. Ik heb het hem twee keer gevraagd om het zeker te weten. ‘Schat, als ik kaartjes voor het Songfestival scoor, wil je dan mee?’ Hij weet het zeker. ‘Nee!’ Da’s duidelijk, maar wie dan wel? Mijn ‘Frank to be’ moet aan drie voorwaarden voldoen. Als eerste willen testen, wat toch wel een grote drempel is voor velen. Als tweede kunnen, ook niet geheel onbelangrijk. En als laatste is het leuk vinden toch ook wel handig. Gelukkig vind ik de perfecte kandidaat en wil Leonie met me mee. Gezien het feit dat we samen 100 km hebben gelopen moet dit toch ook lukken.

En dan tel ik langzaam de werkweek af tot aan vrijdag 21 mei. Een zeer drukke werkweek overigens. Een zeer zenuwslopende week eigenlijk. De testafspraak is gemaakt en staat voor vrijdagochtend. De hele week voel ik irritatie in mijn keel. Van de hooikoorts, of toch stiekem Corona? En wat als ik nou vals positief test? Ik heb geen klachten maar dat zegt niks. Ik kan ook asymptotisch zijn. Ik wil de stad in om merchandise te scoren maar wat als ik ineens niet kan? Dan is de teleurstelling dubbel groot en zit ik ook nog eens met die zooi. En dan is er nog de kwestie van de sjaal.

Dinsdagavond bedenk ik me dat als de merchandise pakketten van ‘Rotterdam Make it happen’ uitgedeeld zijn aan diverse groepen mensen, er misschien mensen tussen zitten die er niks mee hebben. Die zouden dan heel misschien zo’n sjaal wel op marktplaats kunnen zetten. Ik besluit het te proberen. Ik had niet hoeven twijfelen. Marktplaats staat er vol mee, maar ze zijn ook erg gewild. Collectors items en er wordt grif op geboden. Ik probeer mijn geluk bij vier advertenties, drie waar ik moet bieden en een met een vast bedrag. Die laatste reageert snel en ik mag hem kopen. Yes! Ik wil hem gelijk ‘s ochtends vroeg de volgende dag halen maar moet tot de avond wachten. Als ze hem in de tussentijd maar niet alsnog aan iemand anders verkoopt.

Ik krijg ook een positieve reactie op een van mijn biedingen en besluit die ook maar te kopen. Moet ik wel overdag even snel op en neer naar Hoogvliet, maar in 35 minuten ben ik verzekerd trotse bezitster van in elk geval een sjaal met mondkapje. Geef ik die andere aan Leonie om de experience compleet te maken. Gelukkig gaat ‘s avonds ook alles goed en eindig ik de laatste dag voor de show met twee sjaals en twee mondkapjes. Ik kan nog kiezen ook want op de andere kant staat de titel van een winnend lied. Ik ga voor Nederlands trots ‘Dinge Dong’ en maak daarmee de cirkel rond. Krijgt Leonie ‘What’s another year’. 

Gedurende de week kijk ik voor het eerst van mijn leven ook naar beide halve finales. Om er even in te komen en de liedjes vast een beetje te leren kennen. Afsluitend Beau in songfestival stijl met gasten, quizzen en bespreking van de liedjes en artiesten. Nauwlettend volg ik het nieuws en voor deze ene week staat mijn leven in het teken van het songfestival. Zelfs Frank ontkomt er niet aan. 

Het is eindelijk vrijdag. Mijn testafspraak staat om 8:30 maar berichten eerder die week van lange wachtrijen zorgt dat ik er om 8:15 al ben. Er is echter niemand lijkt het. Er lopen slechts een handje overduidelijke songfestival fans rond. Ik mag gelijk doorlopen en om 8:23 zit ik op een krukje in een hokje met mijn hoofd naar achteren terwijl de jongeman tegenover mij met een ultradun lang wattenstaafje via mijn neus een paar hersencellen wegschrapt. Op een beetje ongemak na is het na een paar seconden weer voorbij. Net als een uitstrijkje maken, maar dan zonder je benen wijd. Hij weet me te vertellen dat ik binnen een half uur uitslag heb.

Ik wandel terug naar huis en ga gelijk maar even langs de bakker voor mijn lunchbroodje. Ze hebben niet mijn gebruikelijke broodje en terwijl de verkoopster vraagt wat ik wil hebben komt de SMS binnen dat mijn uitslag er is. Ik wijs een willekeurig broodje aan, het zal ongetwijfeld lekker zijn, en reken met trillende handen af. Eenmaal buiten open ik mijn mail. Ik kan wel janken. Bizar hoe opgelucht ik me voel als de uitslag negatief blijkt en hoe onbewust ik me er toch de hele week druk over gemaakt heb. Als een kip zonder kop loop ik de Albert Heijn binnen waar ik helemaal niet hoef te zijn. Ik laat Leonie en Frank weten dat ik negatief ben. Nu nog even wachten tot zij ook uitslag heeft terwijl ik weer naar huis loop. 

Thuis komt er van werken niet veel terecht en na een paar calls ga ik alsnog naar de stad om te kijken of ik wat merchandise of een leuk t-shirt kan scoren. Ik kom thuis met slechts een paar regenboogsokken en twee regenbooghaarbandjes. Dan ook het verlossende woord van Leonie en vanaf dat moment gaan alle remmen los. We gaan naar het songfestival!

Om 18:00 is ze bij mij en komen helemaal in de stemming. We moeten er op een specifiek tijdslot zijn maar ik heb tot dan alleen maar zien staan dat de deuren om 18:30 open gaan en om 20:30 sluiten. Tijd zat dus om een pizza te eten, Frank brengt ons weg. Terwijl we bij de pizzeria op onze pizza staan te wachten zie ik ineens dat ik een bericht van de organisatie gemist heb. Ons tijdvak is bekend. Oh, dus toch een specifiek tijdvak, niet zijnde 18:30-20:30. We moeten ons tussen 19:00 en 19:15 melden. Het is op dat moment 18:37. De pizza’s zijn in de maak.

Fuck! Snel check ik Google maps. Naar Ahoy is 20 minuten rijden. Dus uiterlijk 18:55 weg, maar ook nog de pizza krijgen, naar huis en pizza opeten. Inmiddels is het 18:41. You do the math. Er zit maar één ding op. Ik bel Frank en het noodplan treed in werking. Wij nemen de pizza’s aan, rijden naar huis terwijl Frank naar beneden komt en neemt een mes en servetjes mee samen met mijn jas en de sjaals. We switchen gelijk zodat hij naar Ahoy kan rijden en wij in de auto onze pizza opeten. Met twee lege dozen achterlatend in de auto, pizza in onze maag en een sjaal om onze nek staan we om 19:13 in de rij voor de entree bij Ahoy. Who said it couldn’t be done? 

Nadat we gecheckt zijn mogen we naar binnen en kunnen we songfestival lucht opsnuiven. We hebben tijd dus eten nog een ijsje, maken wat foto’s en zoeken onze plek op. Een DJ vult de tijd tot het 20:40 is en we opgewarmd worden met oude liedjes en een film van 65 jaar songfestival. Dan tellen we af en ‘Let the show begin!’

De vier presentatoren Chantal, Jan, Edsilia en Nikkie dienen zich aan, introduceren de show en dan realiseer ik me iets bijzonders. Wij zien het grote podium en alles wat er in de zaal gebeurt, maar op TV zien ze iets anders, namelijk filmpjes met een voice over. Wij zien de filmpjes op kleine schermen waar met dikke letters ‘Prohibited to film te screen’ doorheen staat en horen geen voice over. Dan wordt de camera geswitched naar het podium en begint de eerste act. We zijn los.

De hele avond vult zich vervolgens met de acts van alle landen. De show is fantastisch, iedereen zingt goed, het publiek is uitzinnig, en er zitten geen slechte artiesten tussen. Nou ja, nagenoeg niet. Het is grappig om te zien hoe bepaalde zaken op het podium lopen. Decors die door mannen er onder voortbewogen worden wat je op TV niet ziet, het green screen van Griekenland dat wij gewoon zien maar op TV er heel anders uit ziet en het rondrennen van de cameramannen voor de beste shot. Maar het meest indrukwekkend is misschien nog wel de enorme vakmanschap van de mensen die in de 30 seconden dat het filmpje tussen de acts door duurt de decors wisselen.

Met een enorme precisie en snelheid wordt de voorgaande artiest het podium af gedirigeerd, het decor weggehaald en het volgende decor opgezet terwijl de nieuwe artiest alweer klaarstaat om alles voor zijn of haar land te geven. Ondertussen swingen we met Albanië, emotioneren we bij Zwitserland, zwijmelen we bij Portugal, rocken we met Finland, voelen we een beetje medelijden met IJsland die niet kunnen optreden vanwege een Corona besmetting, liggen we in een deuk om Duitsland en Noorwegen, gaan we uit ons dak met Italië, willen we de tent afbreken bij Ukraine en juichen we de longen uit ons lijf bij Nederland, ook al is het zeker niet het beste liedje uit de serie.

Als alle 26 artiesten hun ding gedaan hebben krijgen we nog een zeer indrukwekkende clip met aansluitend een overgang op het life optreden van Afrojack met Glennis Grace en Wulf. Nog een filmpje door songfestival geschiedenis, het roof top optreden van een paar oud songfestival winnaars en als afsluiter een filmpje van Duncan Laurence die zijn nieuwe liedje zingt. Rond twaalf uur is de show afgelopen en gaan ze nog repeteren met het uitdelen van de punten. Omdat het toch nep is, het best laat en wij best moe zijn gaan we lekker naar huis. Net als ongeveer driekwart van de zaal.

Bij de uitgang kan ik het niet laten en zwicht ik om toch een t-shirt te kopen en vooruit, ik besluit mijn jarenlang trouwe dienende smoezelige ‘was ooit wit maar nu niet meer’ keycord te vervangen voor een van het songfestival. Eenmaal thuis vraagt Frank als goed echtgenoot nog even hoe het geweest is zodat ik mijn verhaal kwijt kan en na nog een uur stuiteren in bed val ik uiteindelijk onrustig in slaap. En wat dat songfestival betreft zit ik er weer helemaal in. Dus, waar gaan we volgend jaar heen?

Parijs, Rome, Reykjavik of wordt het toch Kiev?

Twee jaar geleden waren wij voor het eerst in New York om de marathon te lopen. En we waren op slag verliefd. Omdat we toen vooral ook focus op de marathon hadden en we een klein beetje onze benen moesten sparen hebben we niet alles gedaan wat we wilden doen. Kan iemand dat überhaupt in een week tijd in New York? En dus was er maar een logische conclusie om dit probleem op te lossen. We moesten nog een keer terug.

Omdat gappie Gaston nog wat in te halen had, lees de marathon nog moest lopen nadat hij twee jaar geleden onverwachts ziek werd en niet mee kon, was het natuurlijk prachtig als we een en ander konden combineren. Een dinsdagavond op de bank browsend naar vliegtickets bezegelde ons lot. ‘En toen hadden we zomaar ineens tickets geboekt…’ Een hotel in New Jersey en in de buurt van waar we destijds ook zaten bleek ook betaalbaar en we waren toch al bekend met de busdienst naar Manhattan dus dat kwam helemaal goed. We gingen opnieuw naar New York! En konden ook Gaston nog aanmoedigen tijdens de marathon.

Donderdag

De vlucht met United Airlines gaat soepel. Omdat Economy vol zit krijgen deze mazzelaars een upgrade naar Economy Plus. Het eten is zoals je mag verwachten op een 8 uur vlucht. Niet echt lekker maar het dient zijn doel. We landen op Newark, wat lekker dicht bij het hotel is, en een Uber brengt ons binnen 20 minuten naar ons onderkomen voor de komende zeven dagen. Onze vakantie kan beginnen.

Omdat we vanwege het tijdverschil in de middag aankomen en we verder toch niks beters te doen hebben duiken we gelijk de bus naar Manhattan in. We stappen uit op 42nd street en doen onze beste investering van de hele vakantie. We kopen een zeven dagen unlimited metrokaart. Omdat we toch wel een beetje trek hebben stappen we in de valkuil van McDonalds en ik verbaas me over de enorme berg slagroom die er op de milkshake gespoten wordt. Oh ja, Amerika is het land van veel. Veel in hoeveelheid, veel in keuzes en veel in eigenlijk alles. Qua eten hebben ze hier drie basisingrediënten; vet, zout en suiker. En het ging toch al niet zo best met mijn lijn de laatste tijd. Als we terug zijn moet ik maar weer streng op dieet. Maar nu nog even niet.

Onze missie van vanmiddag is de Brooklyn Bridge. Vorige keer zijn we niet verder gekomen dan de voet van de brug, dit keer lopen we helemaal door naar de andere kant. Het is enorm druk want het stikt er van de toeristen. Het mag de pret niet drukken, tenslotte zijn wij ook toerist. Na ook aan de overkant wat rondgelopen te hebben zijn we een beetje moe en nemen de metro terug naar Manhattan. Ik zoek mijn vriend Carlo nog even op voordat we de bus weer instappen en ik koop een toetje voor vanavond, een stuk rainbowcake. Nou vooruit, ik koop ook een toetje voor morgenavond, een stuk carrot cake. Dat vind ik wel weer genoeg. Om mee te beginnen.

Terug in de Meadows gaan we op zoek naar Jenny & Gaston. Ze zijn niet bij de Cheeseburger in Paradise, de stamkroeg van Rijnmond en waar we ze verwacht hadden, en ook niet in hun hotel, dus gaan we zelf maar ergens eten. Op weg naar iets geschikts kijk ik nog heel even in de Outback waar ze stomtoevallig wél zitten. We schuiven aan en blijven maar gelijk eten. Steak, what else? Daarna slaat de jetlag genadeloos toe en lopen we terug naar ons hotel en duiken ons bed in. Eindelijk.

Vrijdag

Natuurlijk zijn we belachelijk vroeg wakker. Geen probleem, ik wilde toch voor het ontbijt een rondje lopen. Ik weet nog een beetje waar we destijds onze trainingsrondjes gedaan hebben en Runkeeper is geduldig dus ik heb een mooie 7 km uitgestippeld. Uiteindelijk lopen we toch iets anders omdat Frank wil kijken of we ook via een andere weg naar de overkant van ons hotel kunnen komen. Dat kan dus niet en we moeten dezelfde weg terug. Na gedoucht en aangekleed te hebben zijn we net op tijd voor het ontbijt. Een ontbijt op papieren bordjes en plastic bestek. Met scrambled egg, smakeloze wafels, mierzoete yoghurt en droge bagels. Het lijkt er op dat we toch wel een klein beetje een budget hotel hebben, maar omdat in Amerika alles groter is, is onze kamer gewoon een grote suite en het bed is prima dus wij klagen niet. 

Het plan voor vandaag is Bleecker Street en omdat er slecht weer voorspeld is hebben we ‘s middags met Jenny & Gaston afgesproken in het Museum of Natural History. Ik wil namelijk dino’s zien. Op Bleecker Street moet een plakkaat hangen die je vaak in films ziet maar we vinden hem niet. Ik zie wel een schoenenzaak met allerlei leuke schoenen. En ze hebben nog uitverkoop ook! Frank en ik proberen nog meer korting af troggelen met onze ‘good wife, bad husband act’, maar ze trappen er niet in. Het resultaat is dat ik zonder schoenen naar buiten loop. Ach misschien is dat maar beter ook. Ik heb al zoveel schoenen.

We gaan richting het museum waar we Jenny & Gaston treffen. Als lunch eten we een beroemde hotdog van Nathan’s. Het blijkt een tourist trap maar ja, eten moeten we toch. We duiken het museum in waar we de rest van de middag doorbrengen ondanks dat de beloofde regen uitblijft. Ik zie in elk geval meer dino’s dan ik had gehoopt dus ik ben blij. Na het museum gaan we richting Times Square om ons te laten verblinden door alle lichtreclames. Maar eerst drinken we nog een biertje en sneuvelen er nog wat Chicken wings. Dan is het etenstijd! En natuurlijk gaan we naar de Dallas BBQ om de Texan Beef Ribs te eten. Ze zijn iets kleiner dan ik me herinner maar smaken nog steeds prima. Opnieuw laat de man met de hamer niet lang op zich wachten maar gelukkig zitten we dicht bij het busstation op weg naar ons bed. Time flies when you are having fun.

Zaterdag 

Staten Island is ook een ‘hebben we vorige keer niet gedaan en staat op het lijstje’ ding. Uiteraard met de gratis ferry, dus nemen we de metro naar het eindpunt downtown. Het is fris, winderig en bewolkt maar wel droog. De moderne terminal is groot en er zijn veel mensen die de ferry nemen. We hoeven niet lang te wachten. Het tochtje duurt ongeveer een half uur en brengt ons langs Lady Liberty. Tegen de tijd dat we bij Staten Island aankomen ben ik er achter dat er verder niet zo veel te beleven is op het eiland. Tenminste, niks dat wij zonder vervoer kunnen doen. We besluiten ter plekke om om te lopen en de klaarliggende ferry gelijk terug te nemen naar Manhattan. Hebben we toch maar een mooi boottochtje gemaakt. 

Het zonnetje is inmiddels doorgekomen en er staat nog iets op het lijstje dus we gooien onze plannen om en pakken de metro all the way down to Coney Island. Dat is nog best een eind met de metro maar een groot gedeelte gaat boven de grond waardoor we een beetje kunnen sightsee-en. Voornamelijk wat lijkt een Russische wijk te zijn. Eenmaal op Coney Island wacht ons een kleine verrassing. Het seizoen is nét afgelopen dus alles is dicht, op de beroemde hotdog franchise van Nathans na. We hebben best een beetje trek en lopen naar binnen, maar eerlijk gezegd is het weer dezelfde smakeloze vette hap dus we lopen net zo snel weer naar buiten. ‘We kijken nog even verder.’ 

We wandelen de pier op en vergapen ons aan de grote hoeveelheid attracties en achtbanen. Het doet allemaal een beetje apocalyptisch aan, zo stil en leeg. Toch zijn er ook op de boulevard een paar eettentjes open maar niks kan mij bekoren dus na de virtuele ‘check’ voor Coney Island pakken we gewoon lekker de metro terug. Het nieuwe plan is Little Italy, daar een pizzatje pakken, dan een beetje door Chinatown struinen en dan vind ik het wel weer mooi geweest. Zo gezegd, zo gedaan. Omdat we relatief laat en veel gegeten hebben stoppen we onderweg bij Walmart om gewoon een simpele bak sla te kopen als avondeten en verder niets. Zelfs dat blijkt nog wel een uitdaging met alle grootverpakkingen en het gebrek aan groenvoer maar uiteindelijk vinden we toch iets dat er voor door kan gaan. In het hotel duiken we lekker in bed, eten onze sla en zappen hersenloos door de kanalen van de TV tot we in slaap vallen. Morgen M-day.

Zondag

Het is weer een schitterende dag die we inluiden met een rondje hardlopen. Ook nu heb ik een route opgezocht gebaseerd op de training van twee jaar geleden. Tegen de tijd dat we klaar zijn en aan het ontbijt zitten starten de rolstoeldeelnemers op de Verrazano Bridge. We gaan op tijd naar ons eerste cheeringpunt op Mile 6 in Brooklyn waar we ons installeren met camera en de Rotterdamse vlag. And now we wait…

Er komen vele lopers voorbij en de herinneringen van twee jaar geleden komen naar boven. Via wifi van het nabij gelegen hotel kunnen we Gaston volgen tot het moment dat hij ook daadwerkelijk aan komt rennen. We kletsen even en dan gaat hij weer door terwijl wij gauw de metro pakken naar punt twee, de Rijnmond Cheering zone op het 26 km punt op first avenue. Daar ontmoeten we Jenny en dit keer is het de Starbucks die voor de wifi zorgt. Het duurt even maar dan is hij toch daar. Hij lacht nog dus het gaat goed. Ook nu stopt hij even, praten we wat en eet hij wat maar dan moet hij toch weer door.

Voor ons teken om door te steken naar fifth avenue en het derde aanmoedigingspunt. Jenny gaat met ons mee. Er is echter een kleine misrekening. Daar waar wij dachten dat we met alleen recht doorsteken weer op het parcours zouden komen blijkt dat ze veel eerder het park in lopen. Ergo, wij moeten een heel stuk terug lopen én we staan in de bocht daar waar hij ons niet verwacht omdat we gezegd hebben dat we eerder staan. Nou ja, het moet maar. Terwijl we een goed plekje zoeken raken we Jenny kwijt en omdat we ook geen wifi hebben is het gokken wanneer Gaston er aan komt. Gelukkig gokken we goed en zien we hem aankomen. Na een beetje schreeuwen ziet hij ons ook maar loopt wel door.

Voor ons betekent het nu alleen nog maar naar de uitgang van het finishgebied lopen en hem daar opwachten. We zijn al met al bijna een uur later als hij bij de ontmoetingsplek van Rijnmond is. Op dat moment komt Jenny ook weer boven water. We spreken af na het eten bij het feest en gaan naar het hotel om even op te warmen en te chillen. Ik merk tijdens het eten dat ik een beetje van slag ben. De vermoeidheid, het ‘slechte’ eten en wellicht de onbewuste emoties eisen hun tol. Bovendien valt de bestelde steak enorm tegen en is het gaan regenen. Na tien uur lopen we naar de Cheeseburger in Paradise om ons aan te sluiten bij het Rijnmond feest en Gaston te feliciteren. Ik merk echter dat ik niet lekker in mijn vel zit. Ik bestel een grote cocktail die ik prompt uit mijn handen laat vallen waardoor de helft ervan op de grond en op Frank zijn jas valt. Dat is de letterlijke druppel. Ik probeer zo goed en zo kwaad als het kan Frank zijn jas schoon te wassen, drink de overgebleven helft van mijn cocktail op en sein Frank dat ik graag naar het hotel wil. Die snapt me en nadat we gedag gezegd hebben zoeken we lekker ons bed op. Morgen weer een dag.

(Lees het volledige verslag van de marathondag hier)

Maandag

Er is slecht weer voorspeld en dit keer regent het ook écht. Maar ja, we zullen er toch iets van moeten maken. We gaan dit keer richting het noorden, naar Harlem, maar eerst wil ik langs de New Balance winkel. Ik heb mijn zinnen gezet op een paar NYC marathonhardloophandschoenen met de naam van de vijf wijken elk op een vinger. Die had ik twee jaar geleden al gezien dus deze kans laat ik me niet voorbij glippen. Eenmaal in de winkel is het een gekkenhuis. Er staan rijen om de kleding te bekijken en te passen en er is niks geen ‘50% off’ sale, of wat voor sale dan ook. Maar in het gedeelte van de winkel waar geen rij staat hangen mijn handschoenen. Er is alleen een probleem. Er hangt nog exact een paar, maat XL. Te groot voor mij, nergens anders te krijgen en wat er hangt is wat er is. Ik besluit echter dat ik ze best aan kan ook al zijn ze te groot en koop ze. The gloves are mine!

Nu de buit binnen is springen we weer in de metro, eerst op weg naar de George Washington Bridge. Van daar uit een stuk terug naar Colombia University. Het is gelukkig opgedroogd maar we hebben trek gekregen. Bovendien voel ik mijn voeten zo langzamerhand. We strijken neer in een soort self service eettentje, een soort Amerikaanse La Place, naast het Mount Sinaï St. Luke Hospital. Blijkbaar ook bekend van TV. Na een broodje bekijken we de nabij gelegen Cathedral Church st. John the Divine. De grootste kerk ter wereld. Hij is alleen nog niet af. We wandelen langs de rivier naar de hoogste kerk ter wereld, de Riverside Church met 21 verdiepingen, en kijken naar het dichte mausoleum van General Grant. De laatste puf gebruiken we om naar het Apollo Theater te lopen en de mini walk of fame te bewonderen. Dan is onze koek voor vandaag ook weer op. Het weer is het met ons eens want het is weer gaan regenen. We doen nog een poging om de Public Library te bekijken maar die is dicht vanwege een event.

In het hotel rusten we uit voordat we Jenny & Gaston weer opzoeken voor hun laatste avondmaal. Ze vliegen morgen weer naar huis, wij hebben nog min of meer drie dagen. Met mijn biefstuk gaat het niet helemaal goed en als goedmakertje krijg ik een gratis toetje. Tja, daar kan ik geen nee tegen zeggen dus ik bestel ook nog een stuk NY Cheesecake. Je bent in New York of je bent het niet. Het is natuurlijk weer veel te veel en met een dikke buik waggel ik terug naar het hotel. Het regent nog steeds en morgen is er ook nog regen voorspeld. We zien het wel. In het hotel zappen we nog even en dan is ook deze dag weer voorbij.

Dinsdag

Ik begin al lekker aan het nieuwe ritme te wennen. We worden niet meer zo vroeg wakker. Fijn dat we nog maar drie dagen hier zijn voordat ik weer terug mag gaan wennen. Dat gaat me zeker drie weken kosten. Opnieuw regent het vandaag en het ziet er naar uit dat we het dit keer écht niet droog gaan houden. Het moet maar.

Frank wil naar The Bronx en ik wil naar het Yankee Stadium dus dat komt goed uit. We kijken of we naar binnen kunnen. Dat kan. A raison van $ 25 p.p. Omdat het zeikregent doen we het maar, lopen we in elk geval droog. Bij de kassa staat zowaar iemand van de RMD hardloopcommunity. Grappig om elkaar zo tegen te komen. We gaan om 11 uur door de Security check als blijkt dat wij kaartjes voor 11:20 hebben. Wachten in het Hardrock café dan maar, dat officieel nog niet open is dus ook geen koffie voor Frank. Als het dan toch tijd is mogen we aansluiten bij een groep voor de Tour. Wist je trouwens dat de naam Yankees van de namen Jan en Kees afgeleid zijn? Weer wat geleerd!

Een grappige oude baas, duidelijk een Yankees fan, neemt ons eerst mee naar een klein museum met foto’s, kleding, gesigneerde ballen en een replica van alle gewonnen kampioenschapsringen. Daarna krijgen we een rondleiding door het stadion zelf. Leuk om te zien. We sluiten af bij de Hall of Fame. Grappig, ik heb niks met honkbal en toch ken je een aantal namen uit films. Babe Ruth en Mickey Mantle komen voorbij.

Omdat het na afloop nog steeds regent gaan we door naar de volgende check op de lijst. De oester bar in Grand Central. Het staat overal aangegeven en we vragen ons af hoe we die in godsnaam hebben kunnen missen vorige keer. We gaan aan een soort bar in U-vorm zitten en bestellen een tonijnburger en 8 oesters, allemaal van Amerikaanse makelij. Over decadent gesproken. Zit je gewoon in New York op Grand Central oesters te eten! 

Met de buik vol oesters gaan we richting Macy’s. In navolging van Harrods en Galeries Lafayette is dit ook een megawarenhuis waar het eigenlijk te druk en te veel voor me is. Ik wil dan eigenlijk ook rechtsomkeer naar de uitgang maken maar goed, ik wil het toch ook wel even zien. Na drie verdiepingen en zes keer verdwaald te zijn loop ik in de kelder dan toch tegen een spijkerbroek aan die voldoet aan het predikaat ‘Leuk hé? Gekocht in New York’. Hij blijkt niet alleen betaalbaar maar ook nog eens in de aanbieding. Omgerekend € 60. Koopje. En het mooiste van alles? We kunnen weer weg.

Van Macy’s gaan we naar 42nd street. Metrotechnisch gezien komen we goed uit om een derde poging te wagen om de bibliotheek te bezoeken. En driemaal scheepsrecht want dit keer is hij wél open. Het is inderdaad een mooi gebouw. We zijn er wel relatief snel doorheen dus we moeten plan de campagne maken. We willen eigenlijk wel in Manhattan eten maar het is nog vroeg. Ik opper om naar de film te gaan. Het wordt Venom en na een biertje in het tegenover gelegen restaurant duiken we de bios in. Daar wacht ons de verrassing van ons leven. Brede luxe leren stoelen, die elektrisch verstelbaar zijn. Ergo we kunnen met het bovenlijf naar achteren en met het onderlijf omhoog. Dat is nog eens luxe! En een kaartje is niet eens duurder dan in Nederland. Pathé eat your heart out!

Na de film krijgen we van Jenny & Gaston een tip voor een bistrootje waar we iets anders dan fast food kunnen eten. We zoeken hem op en een heerlijk risotto met kreeft is het resultaat. Beter dan weer zo’n vette hap met patat. Dan slaat de vermoeidheid weer toe en gaan we gauw terug naar het hotel. De laatste volle dag is alweer in aantocht.

Woensdag

Het is uitgeregend en de zon straalt. Mooi, dat kunnen we goed gebruiken. Het plan is om naar Central Park te gaan en daar te gaan hardlopen. Dan terug, douchen en ontbijten in Manhattan. Het ontbijt uit het hotel komt me namelijk echt mijn neus uit. Om 7:00 hebben we de bus en het is al spitsuur. We zijn dan ook al ruim een uur later als we aan ons rondje beginnen. Maar wat een heerlijk rondje. Ik heb ongeveer 10 km uitgestippeld. Het is enorm druk met andere hardlopers en de laatste resten van de marathon zijn ook nog zichtbaar. Als we langs het grote meer lopen kunnen we het natuurlijk niet laten om een paar foto’s te maken. Een dikke 10 km later zijn we weer bij ons startpunt en duiken we de metro in. Nog even snel een ‘oatmeal cookie’ achter de kiezen duwen anders redden we het niet.

Terug in het hotel is het douchen, omkleden en voor de tweede keer die dag met de bus naar Manhattan. Dicht bij het busstation heb ik iets gevonden waar we kunnen ontbijten, een hip mediterraans tentje waar niet zo veel toeristen komen. Daarna lopen we richting de rivier op zoek naar de start van het Highline Park, een oude spoorlijn waar ze een soort boardwalk van gemaakt hebben. Hij is langer dan ik denk en we zijn best een tijd onderweg om van de ene naar de andere kant te komen. Als we bij het einde zijn zitten we in Chelsea en vlak bij de Chelsea market. Daar duiken we dan ook maar even in en lopen een rondje, drinken een biertje, nou ja, Frank een biertje en ik een citroenmilkshake, en gaan van daar uit naar Brooklyn voor een laatste wandeling.

De grootste uitdaging is ook weer, ‘waar gaan we eten?’. We hebben twee mogelijkheden uitgezocht uit ons boekje. Probleem, het boekje is uit 2009. En inderdaad blijkt optie A permanent gesloten en optie B verhuisd en ineens heel erg duur. Dan roept Frank ineens ‘Tribecca Grill’, het restaurant van Robert de Niro. Een dag eerder al naar gekeken en geprobeerd te reserveren maar dat lukte niet. Nu kom ik er zo doorheen en we hebben iets meer dan een half uur om er te komen. We hebben maar een kwartier nodig maar we mogen gelijk aan tafel. Ook nu gewoon lekker eerlijk normaal voedsel. Een salade met Mozarella, een steak met een beetje puree en een soort citroentaartje toe. Ze maken voor Frank zelfs een Irish Coffee. We storten weer in en haasten ons naar het hotel. Vannacht vroeg op. Rammstein kaartjes kopen!

Donderdag

Frank boft. De wekker staat om 3:00 maar ik ben om 2:54 al wakker. Ik sta op zonder herrie te maken en start zowel de laptop als de I-pad op. Mij zullen ze niet krijgen. Een uur lang ververs ik regelmatig de browsers in de verwachting dat ik in een wachtrij kom. Die blijft uit. Dan is het tien uur in Nederland en start de wachtrij wél. Voor de zekerheid start ik ook mijn telefoon maar op. 3 x wachtrij is 3x kans. Inloggen, even in de wachtrij voor de site, bewijzen dat je geen robot bent, kaartjes selecteren en dan in de officiële wachtrij. 3 minuten tellen af. Na 3 minuten een melding. ‘Het is erg druk. Probeer het opnieuw als je in de wachtrij wil blijven.’ Ik druk en opnieuw 3 minuten. En dan begint het circus. Eindeloos staren naar 3 minuten aftellen, melding dat het druk is, probeer opnieuw, huh? alweer bewijzen dat ik geen robot ben? 3 minuten aftellen, huh? alweer kaartjes selecteren? En dat dan op 3 browsers. Ondertussen zit ik in een T-shirt te bevriezen onder de airco. Frank slaapt nog en ik heb beloofd hem niet wakker te maken dus op zoek gaan naar kleding is geen optie.

Na drie kwartier ben ik er bij 1 browser eindelijk door. ‘Helaas, je geselecteerde kaarten zijn niet meer beschikbaar, kies andere…’ Met als gevolg dat ik helemaal opnieuw moet beginnen. Ruim 2 uur later heb ik welgeteld 2 van de 3 gewenste kaartjes, rang 4 zitplaatsen, waarvan er 1 links van het veld en 1 rechts. En de dag moet nog beginnen. Slapen doe ik nu toch niet meer. Hopelijk helpt het wel om sneller van mijn jetlag af te komen.

Rond een uur of zeven is Frank ook wakker en na een uurtje lummelen gaan we bewegen. Douchen, koffer pakken en alles klaarleggen en uitchecken alvorens nog één keer met de bus richting Manhattan. Op het programma staat ontbijten, een beetje ronddwalen in Lower Manhattan en dan misschien toch nog een hamburger scoren. Rond een uur of twee met de bus terug en rond drie uur naar het vliegveld.

We stappen uit in de buurt van het WTC en lopen richting het Financial Centre. Daar moet een Winter Garden zijn waar we eerder die week niet meer aan toe gekomen zijn. Het blijkt een grote shopping mall met een paar plastic palmbomen, maar het gebouw met al haar ramen geeft een mooi plaatje. Er is ook een grote foodcourt in een Frans thema dus ze hebben zowaar echt stokbrood met gekookte beenham. We laten het ons smaken als ontbijt alvorens we via een soort boulevard langs de Hudson naar de punt wandelen. Het is koud maar het zonnetje schijnt en we hebben een prachtig uitzicht op New Jersey, Ellis Island en nog één keer Lady Liberty. Ik ga even op een bankje zitten om het beeld op me in te laten werken.

De wandeling eindigt in Battery Park en we lopen weer omhoog Wall Street in om de Raging Bull nog even te aaien. Nou ja aaien, Grab ‘m by the balls! Dan begint de tijd te tikken en na drie besluiteloze momenten over waar ik een hamburger wil eten eindigen we op 42nd street bij de Dallas BBQ. Onderweg komen we nog een celebrity tegen die na even navragen Conan O’Brian blijkt te zijn. Gezicht komt me vaag bekend voor, naam nooit van gehoord. Dus maak ik natuurlijk een foto van hem. Dan is het tijd. Ik neem nog even afscheid van Carlo en krijg zomaar een stuk rainbow cake mee voor in het vliegtuig. Wat aardig. Ik geef hem $8 fooi voor de moeite.

We hebben de bus terug volgens schema en zelfs de bestelde Uber komt exact om 15:00 zoals we gepland hebben. Op het vliegveld inchecken en wachten tot het tijd is om te boarden. We verzachten de pijn met een biertje en een milkshake en krijgen opnieuw een upgrade naar Economy Plus. Goeie maatschappij dat United Airlines! Het lukt me om de hele vlucht min of meer te slapen. Ik sla zelfs twee keer het eten over en dat wil wat zeggen. Voordat ik het weet zijn we alweer op Schiphol, pikken de auto op en rijden naar huis. Daar wacht ons opruimen, drie wassen, boodschappen doen (in elk geval een tas vol met groente en fruit) en vechten tegen de jetlag. De stap op de weegschaal sla ik nog even over, ik durf niet.

New York, you were great. We were part of it. We will meet again!

Toen ik voor mijn werk verhuisde was het niet duidelijk waar ik zes maanden later zou zitten. Dat kon overal in Nederland zijn en ik had geen zin om elke keer een nieuwe tandarts te zoeken, dus zolang ik niet formeel gesetteld was vond ik het niet erg om twee keer per jaar voor controle naar Bussum te rijden. Eventuele gaatjes werden altijd direct gevuld dus dat ging jaren goed. Toen ik eenmaal gesetteld was, was ik zo verknocht aan dokter Kilian dat ik nooit meer naar een andere tandarts omgekeken heb.

Ook de jaren erna was het nooit een probleem. Die enkele keer dat ik een wortelkanaalbehandeling moest hebben en dokter Kilian zijn nek brak uitgezonderd. Niet schrikken, hij heeft het overleefd en kan alles weer, maar zijn toenmalige vervangster, nou ja, ik heb met dat akkefietje in een maand tijd iets vaker naar Bussum gereden dan ik gemiddeld in vijf jaar deed. Kan gebeuren. 

Frank verklaart me nog steeds voor gek maar ook nu ik geen auto heb zorgt hij er braaf voor dat hij zijn afspraken zo inplant dat ik zijn auto mag lenen voor mijn halfjaarlijkse controle annex grondige reiniging. Dat ging voor deze keer even mis. Geen probleem, ik ga gewoon met de trein. Via Utrecht is er op zich een prima verbinding naar Naarden-Bussum.

Om die halve wereldreis niet alleen voor 20 minuten tandartsstoel te maken combineer ik het nuttige met het aangename. Ik moet nog een 8 km rondje lopen en dat kan prima over de Bussumse Hei. Het blijft droog, ik heb dat de vorige keer ook gedaan en heb berekend dat als ik vanaf de tandarts naar station Hilversum ren ik precies 8 km kan rennen. Een prima plan! Ik vraag nog even of mede Anitameisje Janneke zin heeft om mee te rennen, die woont in Hilversum, maar ze moet helaas werken.

En zo gaat vandaag om 6:30 de wekker. Frank heeft aangeboden om me op Rotterdam Alexander af te zetten. Daar moet ik de trein van 7:58 hebben dan ben ik om 9:10 in Bussum. Met mijn afspraak om 9:30 haal ik dat makkelijk. En mocht er iets gebeuren onderweg dan kan ik ook nog een trein later nemen, dan ben ik er om 9:17. Ik wil om 7:45 op het station zijn dus Frank wil om 7:15 de deur uit. Just in case. Prima, vroeg is het toch wel. Omdat ik ga rennen en verder niks mee wil nemen trek ik mijn loopspullen aan en neem alleen het meest essentiële mee. Mijn Flipbelt met een waterflesje, mijn oortjes en mijn telefoon. Voorruit, ik gooi ook nog een proteïnereep in mijn zak. Voor de zekerheid neem ik een dun jasje mee voor erna. Die kan ik wel om mijn middel binden tijdens het rennen. Mijn horloge gaat om en heel enthousiast zet ik mijn zonnebril op mijn hoofd. Ik verwacht zon want het wordt 22 graden. Na wat twijfel korte broek dus. Ik ben er helemaal klaar voor!

Als we de deur uitstappen regent het zachtjes. Ik check de buienradar maar om 9:00 is het droog. Eenmaal op het station voel ik me toch wat ongemakkelijk. Het is pas 7:30 dus ik ben lekker op tijd maar door de regen loopt iedereen in lange broek en dikke jassen. Ben ik nu gek? Zo koud is het toch niet en het droogt zometeen op. Omdat ik vroeg ben check ik de NS app en zie tot mijn vreugde dat ik een trein eerder kan pakken naar Utrecht, die van 7:43 richting Leeuwarden. Die vreugde verdwijnt stante pede als de omroepster aangeeft dat de bewuste trein door verschillende storingen vertraging heeft. Intussen wordt het op het perron steeds drukker.

Om 7:55 komt hij eindelijk binnenrijden. En dan komt de twijfel. Zal ik deze vast pakken of wachten op mijn ‘eigen’ trein? Je kan maar vast in Utrecht zijn, aan de andere kant zit deze inmiddels propvol en het spookwoord ‘storingen’ zingt nog na achter in mijn brein. Wat als ik deze nu pak en hij weer een storing krijgt? Sta ik daar straks stil ergens tussen Gouda en Woerden en kom ik te laat. Ik besluit op mijn eigen trein te wachten, die komt toch over drie minuten binnen en ik heb de route en aansluitingen nu al in mijn hoofd zitten. Een wijs besluit.

Een dom besluit als de deuren van de trein dichtgaan en deze langzaam het station uitrijdt. Ondertussen verschijnt er een bericht op het bord en een nieuwe aankondiging van de NS dame. Mijn eigen trein is gecancelled! Hij komt niet over drie minuten binnen. Hij komt gewoon überhaupt niet. De eerstvolgende trein naar Utrecht is om 8:13, of die van 8:09 naar Gouda, waar je kan overstappen voor Utrecht. Gelukkig had ik marge ingepland en zal ik om 9:17 aankomen in Bussum.

Ik trap er natuurlijk geen tweede keer in en neem de trein van 8:09 om in Gouda over stappen naar Utrecht. Het maakt niks uit, uiteindelijk zal ik toch moeten wachten op de trein naar Bussum. Mijn nieuwe trein rijdt niet verder dan Amersfoort vanwege een aanrijding ergens in het oosten van het land. Amersfoort is ver genoeg, ik hoef maar tot Utrecht. Als we aankomen op perron 12 ren ik gauw naar perron 1 om daar op de trein richting Hilversum te stappen. Ondertussen gaat het zeikweer onvermoeid door. Opgeleukt met onweer. De weerapp geeft nu aan dat het om 10:00 droog wordt. In elk geval zo rond de tijd dat ik wil gaan rennen. Vooruit dan maar.

Op perron 1 ben ik even in verwarring. Ik kijk op de borden maar zie niets staan. Dan de app maar weer en het drama voltrekt zich onder mijn ogen. Blikseminslag op de route. Alle treinen richting Hilversum zijn gecancelled! Ik geloof mijn ogen niet maar het staat er toch echt. Hoe kom ik nu in Bussum? De app geeft uitkomst. Terug naar perron 12, naar de trein waar ik net uitgestapt ben. Doorrijden tot Amersfoort en daar overstappen naar Hilversum om dan weer over te stappen naar Bussum. Dit verzin je toch niet!

Gelukkig hoorde ik de conducteur vlak voor het uitstappen zeggen dat ze een korte stop van 7 minuten zouden maken alvorens door naar Amersfoort te rijden. Ik trek een sprintje terug naar perron 12 en spring net op tijd weer in de trein. Op dit moment toch wel handig dat ik mijn hardloopschoenen aan heb. Volgens planning zou ik nu om 9:40 in Bussum aan moeten komen. Wetende dat ik dan nog 550 meter naar de tandarts moet lopen kom ik zeker een kwartier te laat. Met een zucht pak ik mijn telefoon om te bellen.

De assistente is aardig en begrijpt het maar ja, er is een half uur ingepland. Controle zal de dokter dan nog wel kunnen doen maar gebitsreiniging zit er niet meer in. Maar ik ken mijn tandarts. Al 23 jaar, dus daar zal vast wel een mouw aan te passen zijn. Desalniettemin blijft het vervelend. Ondertussen zit ik te wachten tot de Sprinter uit Amersfoort vertrekt richting Hilversum. Als we daar bijna zijn check ik voor de zoveelste keer de app.

Ik krijg een halve hartverzakking als het reisadvies van Hilversum naar Bussum grijs uitvlakt en aangeeft niet beschikbaar te zijn. Een klein kwartier te laat valt nog iets van te maken, helemaal niet aankomen niet. Als ik een halve seconde daarna de app ververs geeft hij weer normale dienst aan. Dat dacht ik ook! Er is een grens aan de hoeveelheid pech die je achter elkaar kan hebben. Zelfs als je met de NS reist. 

Om exact 9:40 kom ik dan eindelijk aan op station Naarden-Bussum. Buiten regent het nog steeds en ik trek opnieuw een sprintje richting de tandarts. Daar aangekomen staat hij al op me te wachten en zegt dat ik rustig aan moet doen. Hortend en stortend vertel ik hem mijn avonturen waarop hij onze lange relatie bezegelt met de woorden: ‘De assistente wist natuurlijk niet dat je helemaal uit Rotterdam komt, dus we doen gewoon rustig alles. Dan moeten de andere patiënten maar even wachten.’ Ik ga in de stoel liggen en ontspan. Hij stelt me niet teleur. 

Met mijn gebit is alles in orde, hij maakt de boel nog even schoon, update het dossier met twee nieuwe foto’s en ik krijg ook nog mijn inmiddels gebruikelijke fluorbehandeling vanwege mijn blote tandhalzen. We zijn snel klaar, het is 10:05. Ik maak gelijk een nieuwe afspraak en mag gaan rennen. 8 km, ongeveer een uurtje. Precies de tijd waarin ik vanwege de fluorbehandeling niet mag eten of drinken, maar dat is ingecalculeerd. 

Voordat ik naar de hei ren check ik nog even de NS app. Er rijden nog steeds geen treinen tussen Utrecht en Hilversum, dus naar Hilversum rennen heeft geen zin. Dan kan ik beter via Weesp, Amsterdam, Schiphol en Den Haag terug naar Rotterdam. Weesp? Daar werkt Marjon van Anita. Ik stuur haar snel een app of ze vandaag op kantoor is en zin heeft om te gaan lunchen. Misschien dat ik van deze dramadag nog iets positiefs kan maken. Buiten regent het nog steeds maar ik kan moeilijk nog een uur blijven wachten. En dus zet ik mijn tanden op elkaar en ren de regen in.

Tegen de tijd dat ik bij de hei ben is het zowaar droog. Eindelijk! Niet dat de zon doorbreekt want het blijft grijs en vochtig. Desondanks is het heerlijk rennen over de hei. Ik maak een foto en gooi deze in de groepsapp van de Anitadames waarmee ik een paar weken terug hier ook gelopen heb voor onze ijsjesdate. Terwijl ik mijn telefoon weer wegstop zie ik een appje van Frank en van Deborah binnenkomen. Straks. Eerst verder rennen. Maar als ik daar mee bezig ben bedenk ik me dat Deborah niet zomaar appt. Ik heb een hardloopdate met haar a.s. vrijdag voor 12 km. Wat als ze nu appt dat die niet door kan gaan? Dan kan ik beter hier mijn tijd besteden en 12 km nu lopen. Doe ik vrijdag die 8 km wel. Ik check de Whatsapp en inderdaad heb ik goed gegokt. Het wordt vandaag dus 12 km. 

Ik loop kris kras over de hei om kilometers te maken. Ondertussen ontvang ik weer een paar appjes. Marjon is de hele dag buiten de deur dus lunchen gaat niet en Janneke vraagt gekscherend of ik langs kom op haar werk bij de school. Een snelle rekensom geeft aan dat met twee extra kilometers het wel zou kunnen. En dus draai ik alsnog richting Hilversum op weg naar Janneke. Ondertussen gaat mijn telefoon. Ik besluit toch maar even op te nemen. Het is het opleidingsinstituut. Over de opleiding die ik over twee weken ga starten. HBO Arbeidsrecht op de dinsdagavond in Rotterdam. Ze hebben slecht nieuws. Vanwege te weinig inschrijvingen gaat hij niet door op deze avond/locatie. Het alternatief is op de vrijdagavond in Amsterdam of Eindhoven. Hmmm even denken. Nee, ik denk het niet. Ook de zaterdagen is geen optie voor mij gezien de data. Dan blijft er niets anders over dan de E-Learning variant. Shoot, ik had me zo verheugd op de bijeenkomsten! Het is overduidelijk zo’n dag vandaag.

Ik ben snel in Hilversum en het is enorm leuk om Janneke te zien. We kletsen wat, ik drink een glas water en ga dan toch écht weer op weg terug naar Bussum voordat ik te veel afkoel. En terwijl ik de kortste route richting het station neem begint het weer te regenen en te onweren. Natuurlijk, dat kan er ook nog wel bij! Ik twijfel heel even bij de McDonalds omdat ik al met al nog steeds de hele dag niks gegeten heb. Ik ben sterk en duik in plaats daarvan de AH in voor een appel en een rozijnen-notentwister. 

Vanaf dat moment gaat alles beter. Verkleumd duik ik snel de trein richting Schiphol in en de overstap naar Rotterdam gaat ook soepel. Dat ik in de Intercity Direct zit en de blijkbaar vereiste toeslag niet heb betaald kan me op dat moment even niks schelen. Knappe conducteur die mij hier na alles op aan gaat spreken of een boete gaat geven. Hij blijft uit, alsof hij ook wel weet dat vandaag geen goede dag is om te controleren. Want het is me een dagje wel. Leuk, zo’n uitje met de stichting. Stichting Rampenfonds. Rond 14:30 ben ik eindelijk terug in Rotterdam.

Rotterdam. Waar het droog is en de zon schijnt…

Want dat is het. Het gaat om het beeld dat mensen hebben. Van jou en in het algemeen. Boven de 40 jaar ben je oud in de ogen van iemand die nog geen 40 is. En voor iemand die 40+ is, is 60 oud. Toen wij naar Spanje emigreerden was mijn moeder 35. Ik was toen 12 en vond haar oud. Inmiddels ben ik veel ouder dan zij op die leeftijd en voel me allesbehalve oud. Sterker nog, als ik mijn stiefzoon van 28 spreek heb ik soms het idee dat ik  jonger ben dan hij. En zo zijn er duizenden 40- en 50- plussers die ook zo in het leven staan.

De discussie loopt binnen de arbeidsmarkt maar breekt er maar moeilijk doorheen. Iedereen roept dat er genoeg ‘ouderen’ zijn die prima een bepaalde functie kunnen vervullen en een hele waardevolle bijdrage kunnen leveren aan het bedrijf vanwege hun kennis en ervaring. En dat ze vaak niet eens zo heel veel duurder hoeven te zijn omdat geld minder belangrijk is geworden. Ik kan er over meepraten. Bovendien zijn ze gemotiveerder, hebben minder afleiding omdat kinderen al het huis uit zijn en zijn erg gemotiveerd omdat ze hun kennis graag willen delen. En het is al aangetoond dat ze ook nog eens minder vaak ziek zijn omdat ze minder stress hebben. Levenservaring is namelijk voor meerdere zaken nuttig.

Waarom is het dan toch zo moeilijk om door dat beeld heen te breken? Om de jongere generatie die de selectie van het personeel doet dat vooroordeel opzij te laten zetten? Wat is er voor nodig om verder te kijken dan de geboortedatum en naar het potentieel te kijken en mensen gewoon uit te nodigen? Om gewoon de vraag te stellen, ‘wat is je salariseis’ en ‘wat wil je nog leren’? Want ook ‘ouderen’ willen nog leren. Ik heb vorig jaar nog een opleiding voor hardloopinstructeur gevolgd en ga in september gewoon een HBO opleiding starten. Omdat ik het leuk en interessant vind. Why not?

Natuurlijk zijn er ook uitgebluste ouderen. Net zo goed dat je jonge mensen met een burn out hebt. Of jongeren die niet weten wat ze willen, te druk zijn met hun gezinsleven of gewoon bepaalde kwaliteiten niet hebben, of dat nu kennis, vaardigheden of karakter is. Maar de kunst is om juist niet naar de leeftijd te kijken maar naar de persoon die er achter zit. Want uiteindelijk ben je zo oud als dat je je voelt, of misschien moet ik in dit geval wel zeggen als dat je je gedraagt. Om het pleidooi af te sluiten, ik heb in mijn tijd als manager mensen aangenomen die een paar jaar van hun pensioenleeftijd verwijderd waren. Deze mensen bleken de meest gemotiveerde en loyale werknemers te zijn binnen het team. Zo gemotiveerd en loyaal, dat ze ook nog even doorgewerkt hebben na hun pensioen zodat ik rustig de tijd had om een goede vervanger te vinden. Vaak een jongere vervanger omdat dat de wens van het bedrijf was, maar die nooit meer zo goed geworden zijn als die oudere werknemer.

Dus, durf jij als recruiter, manager of HR collega baanbrekend te zijn en verder te kijken dan de geboortedatum? Of neem je geen risico en hou je vast aan de gedachte dat je binnen een jong en dynamisch bedrijf ook jonge en dynamische collega’s aan moet nemen? Want dan ben je misschien jong van leeftijd, maar heb je in mijn ogen wel een hele oude gedachtegang. En zo krijg je die vacatures nooit vervuld.

Wanneer is oud té oud voor jou?