Maart 2020. De hele wereld in ban van Corona en ik heb op dit moment maar één vraag. Gaat de CPC dit jaar wél door? Uit pure hufterigheid heb ik gebruik gemaakt van de kortingscodes die we als compensatie kregen om ook dit jaar twee afstanden te lopen terwijl ik dat voor mijn training helemaal niet nodig heb. Ik doe mezelf wel een stille belofte. Als dit jaar ook niet door gaat kap ik er mee. Ik schrijf niet meer in. Dan kijk ik volgend jaar last minute wel of ik een startnummer over kan nemen. 

Na een spannende week van meerdere keren per dag de berichtgeving volgen lijkt het niet zo ver te komen. Vandaag loop ik mijn zesde CPC en mijn dertigste officiële halve marathon. Maar eerst een opwarmertje van 10 km. En daar waar iedereen piept over het weer ben ik alleen maar blij dat hij gewoon doorgaat. Dat piepen doe ik dan achteraf wel. 

Ik mag starten in Wave 1 voor de 10 km die om 12:00 gepland staat. Als ik in een uurtje loop heb ik daarna anderhalf uur om bij te komen voordat ik in Wave 2 voor de 21 km mag. Bart en Linda lopen ook twee afstanden maar willen in Wave 3 starten om de tussentijd juist zo klein mogelijk te houden. Ik laat het even van het weer afhangen. Net als wat ik aan doe. Ik heb mijn setje voor de 10 km helder maar gooi de tas vol met van alles een extra exemplaar. Want stel je voor dat het toch heel warm blijkt, of dat ik helemaal zeiknat geregend ben. 

Omdat we na afloop de verjaardag van Richard vieren rijden we dit jaar met de auto naar Den Haag in plaats van met de metro. Het Malieveld valt mee, ondanks het slechte weer van de afgelopen weken is het niet zo heel erg drassig en terwijl we afstemmen waar iedereen zich bevindt lopen we richting kleedkamers want het is best fris. Eenmaal raceklaar kom ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat we het label voor de tassenafgifte verloren zijn. Gelukkig regelt Frank met zijn gebruikelijke charme een alternatieve oplossing dus even later ligt de tas hoog en droog met een mooi wit stuk tape en het handgeschreven labelnummer bij de afgifte. Om er vervolgens bij de ingang van het startvak achter te komen dat ik in alle consternatie mijn muziek vergeten ben. 

Ik weiger 10 km in mijn eentje zonder muziek te lopen en moet dus terug. Poging twee en terwijl Frank achter het hek blijft schuif ik tussen de lopers door naar voren. Het is fris maar wel droog. De speaker telt af en ik zwaai nog een keer naar Frank alvorens aan mijn eerste run van de dag te beginnen. De eerste kilometers zijn hetzelfde als de 21 km, pas bij het Vredespaleis buigen we af en rennen we richting Madurodam. Ik had een plan. De 10 km op een rustige 10 km p/u lopen en daarna de 21,1 km gewoon lekker doorlopen. Had. Want na 3 km weet ik al dat dat niet gaat lukken, tenzij ik nu heel erg gas terug ga nemen. 

Ik heb bliksemsnel overleg met mezelf. De halve marathon in zeg 2:15 lopen kan ik mezelf wel verkopen. De 10 km in meer dan een uur niet. Dat moet minimaal onder het uur maar is lastig uitkienen. ‘Fuck it’, is de simpele uitkomst van het overleg. Ik hou mezelf nu gewoon niet in en zie straks wel hoe het gaat. Loop ik die halve wel relaxt. Gewoon lekker doorpakken dus. Richting het Van Stolkpark en het Westbroekpark. Dit is voor het eerst dat ik de 10 km in Den Haag loop in al die jaren en ik vind het een leuke route. Doorlopen zonder helemaal stuk te gaan dus zodat ik ook nog een beetje van de omgeving kan genieten.

Na de parken draaien we de Nieuwe Parkweg op waar ik het 18 km bord zie hangen. De eindetappe van de halve waar ik straks nog een keer mag lopen. Van daar uit de Raamweg langs de manege, het oude Orange gebouw en weer richting Malieveld. In de laatste kilometer staan de jongens en meiden van The Hague Running Pack aan te moedigen en in de bocht roept Jeroen Tibbe me voor een foto. Dan zwaaien naar Frank en de finish en zit het er al weer op. 

We pikken de tas op en lopen naar het pannenkoekenhuis waar de rest kwartier gemaakt heeft. Daar waar het in elk geval warm is, want inmiddels krijg ik het toch weer koud ook al had ik tijdens het lopen besloten dat lange mouwen eigenlijk te warm zijn tijdens het lopen. Bart en Linda zijn toch in Wave 2 gestart en komen er ook al gauw aan. We wachten tot het tijd is voor de Meet & Greet, ik trek een shirt met korte mouwen aan, andere schoenen en sleeves en wandelen dan weer terug naar het Malieveld. Na de groepsfoto nog even schuilen in de kleedkamers tegen de wind en om 14:30 sta ik voor de tweede keer vandaag in het startvak.

Frank zijn we ergens onderweg naar het startvak verloren maar die loopt toch zijn eigen race. We gaan dit keer rustig van start maar toch iets te snel als we Bart ineens kwijt zijn. We wachten even op hem alvorens weer verder te rennen. Dan zie ik ineens Floske lopen, een oud collega van Orange, en we kletsen even bij. Ja, ze loopt nog steeds, nee ik zie haar niet meer zo vaak op de weg want ja, ze is meer aan het trailen. Ze was Frank onlangs nog tegen gekomen en ik herinner me weer dat hij dat verteld heeft. 

Bij het Vredespaleis laat ik mijn blik langs het publiek glijden. In training voor mijn eerste marathon stonden Tom & Sylvia hier met een groot spandoek aangezien ze aan de route wonen, en sindsdien kijk ik altijd met een schuin oog of ze er toevallig staan. En verdomd staat Tom inderdaad te kijken. Ik ren op hem af en begroet hem hartelijk, het is alweer even geleden dat we elkaar gesproken hebben. Bart en Linda rennen door maar die haal ik zo wel weer in. 

Ik neem afscheid van Tom met de belofte dat we na de vakantie gaan afspreken en ren gauw weer achter Bart en Linda aan. Ik ben nog maar net bij als Ronald langs de kant staat. Natuurlijk even zwaaien en als het goed is zien we hem straks nog een keer. Daarna wacht de volgende verrassing. Herman en Ed lopen ineens naast me. Herman wil een aanval doen op zijn PR. De CPC is daar altijd wel een goed parcours voor maar uiteindelijk blijft het de vorm van de dag. Ik wens hem succes als ze verder rennen.

Lang de tijd om ons te vervelen hebben we niet. We naderen al gauw het 7,5 km punt waar zoals beloofd Richard en Saskia staan. Natuurlijk zing ik hem even toe voor zijn verjaardag en na een knuffel en een ‘tot straks’ rennen we weer verder. Ik moet eerlijk zeggen dat het me reuze mee valt. Ik was wat huiverig voor twee races op een dag. De laatste keer is dat niet zo goed bevallen, maar ik heb het reuze naar mijn zin en loop relatief soepel. Misschien door alle afleiding. 

Afleiding als ik een paar kilometer later ineens een oud collega van ADP langs de kant hoor roepen. De ene verrassing na de andere. Natuurlijk stop ik ook nu om even gedag te zeggen. Om vervolgens weer een sprintje te trekken om weer bij Bart en Linda te komen. Het wordt zo langzamerhand een interval training in plaats van een duurloop. Zeker omdat ik weet dat er grote kans is dat er ook nog een huidige collega van Huisman moet staan ergens verderop. Maar eerst staat Ronald er nog een keer.

De collega staat er eerder dan verwacht maar des te leuker om haar te zien. Een knuffel, een praatje en een foto en weer door om te voorkomen dat ik te ver achterop raak. De rest van de route zal zonder onderbrekingen zijn. In elk geval zonder geplande onderbrekingen want we zijn de boulevard nog niet opgedraaid of ik hoor weer mijn naam schreeuwen. Ik moet even kijken maar het is Nicki van de manege, en dus ook nu even een praatje. Ik ben inmiddels gewend geraakt aan het stoppen, sprinten om bij te komen en weer rustig lopen, alhoewel dat laatste steeds meer een uitdaging begint te worden.

Op de boulevard hebben we een mooi zonnetje, de CPC zoals hij bedoeld is, en ik moet denken aan een week eerder toen ik hier met mijn Chinese collega was en de lucht grijs, regenachtig en het hard waaide. Wat een contrast met nu. Ik stop om even een foto voor haar te maken. Dan weer bij Bart en Linda en ineens pats boem uit het niets ligt Bart op straat. Gelukkig staat hij ook zo weer op en lijkt er niks aan de hand. Wat gebeurde er nou? Bart weet het zelf ook niet. Waarschijnlijk vermoeidheid en het niet goed optillen van zijn voeten.

We draaien de boulevard weer af en zien Herman weer lopen. Dit keer alleen. Ik loop even naast hem en vraag hoe het gaat en of hij de PR losgelaten heeft. Hij heeft het zwaar en ik kijk op mijn klokje. Nog 4 km en alhoewel ik niet weet hoever achter hij ons gestart is vermoed ik dat het hem vandaag niet gaat worden. Het zal een volgende keer moeten. Ik laat hem weer los en we komen bij het bord dat ik al eerder gezien heb vandaag, het 18 km bord. Klein heuveltje omhoog en daarna lekker naar beneden. Het is nu echt wel klaar met alle bekenden langs de kant of in de race, en ik ben er zelf ook wel een beetje klaar mee. Soms heb ik dat gewoon. Het ene moment nog vrolijk dartelend over het parcours en het volgende moment er zo klaar mee zijn dat ik naar de finish wil.

Sorry Bart, sorry Linda, maar vanaf kilometer 19 loop ik door zonder nog te stoppen. Ik weet dat ze in elkaars goede handen zijn en zie ze straks toch weer. De laatste twee kilometer is toch wel een beetje afzien dus ik ben blij als ik weer langs de cheerzone van The Hague Running Pack loop waar Chris en Frederike staan, en vervolgens Jeroen Tibbe die me dit keer te laat ziet. Opnieuw een blik langs het publiek of ik Frank zie die ongetwijfeld al binnen is maar nog niet zo ver dat hij al bij de finish kan staan. 

Eenmaal binnen haal ik mijn medaille bij dezelfde man als van wie ik de 10 km kreeg maar hij herkent me niet. Eenmaal door de sluis loop ik richting de garderobe als Frank belt. Die staat er al dus ik kan gelijk iets warms aan en een pakje chocomelk opentrekken. Even later zien we Bart lopen die ons vertelt dat Linda al onderweg naar huis is. Dan gaan wij ook maar richting auto en richting Saskia voor de verjaardag van Richard. Daar mogen we douchen en omkleden en bijkomen om daarna nog een hele gezellige avond te hebben.

De CPC is er wederom een die in de boeken mag. De CPC was in 2014 mijn eerste, in 2016 mijn test of ik de marathon kon lopen, in 2017 mijn nét niet onder de twee uur, in 2018 mijn PR, in 2019 degene die afgelast werd en nu in 2020 de dubbele van de ‘hetzalmetochnietweergebeurenohneegelukkig niet’. 

En alhoewel er een dikke kans bestaat dat de marathon misschien verplaatst wordt of helemaal niet door gaat, deze nemen ze me niet meer af!

Het is een vreemde dag. Frank zou oorspronkelijk mee gaan maar blijft toch liever Formule 1 kijken. Terwijl hij ‘s ochtends een lange duurloop doet lig ik nog in bed. Daarna bak ik pannenkoeken. Zelf. En op weg naar Hellevoetsluis zit Herman naast me in de auto en niet Frank. Eenmaal aangekomen op het startterrein vraagt iedereen dan ook waar hij uithangt. Thuis voor de buis dus. Nou ja, ieder zijn eigen feestje en wij bouwen het feestje hier. 

Het is gezellig druk met een hele hoop bekenden. De groepsfoto is dan ook aardig groot. Eenmaal in het startvak voor de 10 km, de 5 km is dan al geweest, wordt er ook nu een minuut stilte gehouden. Ditmaal voor Marcel en een van de vrijwilligers die onlangs overleden is door een ongeluk met een tractor. Daarna wordt er afgeteld en het startschot wordt gegeven met een kanonschot dat best hard klinkt.

De eerste kilometer is over klinkers en ietwat ongelijke ondergrond, en leidt ons door de haven van Hellevoetsluis. Ik loop voorzichtig, zoekend en met beleid. Sowieso is het best druk dus al had ik gewild, echt hard kan ik hier niet. Daarna draaien we de polder in. Een wijds landschap met schapen, paarden en koeien maar ook met vlak asfalt van het fietspad en de weg. Hier kan ik lekker lopen en, als ik mijn ritme heb gevonden, zelfs genieten van de omgeving in plaats van dat ik continue naar de weg loop te staren, bedacht op hobbels, bulten, kuilen en andere oneffenheden. Ik vind zelfs een polstasje van iemand die dat verloren is. Omdat ik toch geen haast heb pak ik hem op en doe hem om. Ik voel dat er van alles in zit en stel me zo voor dat iemand straks wanhopig zijn autosleutels kwijt is. Dan zou ik ook willen dat iemand hem vond, oppakte en mee nam. Ik geef hem straks wel af bij de organisatie.

Ik loop heerlijk, het zonnetje schijnt, ik heb een lekker muziekje in mijn oren en de omgeving is prachtig. Wat wil een mens nog meer op de zondagmiddag? Bij de drankpost wandel ik even, maak een praatje met een mede RMD-er die belangstellend vraagt naar mijn enkel en ga daarna weer lekker verder. Helaas duurt de pret niet eeuwig. Bij kilometer zeven zijn we terug in de stad en verandert de ondergrond weer in ongelijk met veel bochten, trappetjes, bruggetjes en schuine weg. En dat vind mijn enkel dan toch nog niet helemaal fijn. Als we tussen een aantal gebouwen door rennen krijg ik bijna een Urban Trail gevoel.

Ik pas mijn snelheid aan, wandel bij de trappetjes, laat iedereen voorbij gaan die daar behoefte aan heeft, lach nog even naar het vogeltje, probeer mijn bochtjes niet te scherp te maken en neem geen enkel risico bij de heuveltjes naar beneden. Op die manier bereik ik zonder kleerscheuren de finish en ik ben blij. Ondanks dat de laatste drie kilometer toch een beetje spannend waren en mijn enkel nu moe is heb ik toch maar mooi weer 10 km in de enkel. Dat geeft de burger moed voor verdere opbouw. In alle opwinding vergeet ik bijna het polstasje af te geven. Nieuwsgierig kijk ik toch even wat er in zit en ben eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld als er alleen maar powersnoepjes in zitten. Nou ja, ik geef hem toch maar af. Je weet nooit of iemand er aan gehecht is.

Op weg naar huis vraag ik aan Herman hoe het met Max gaat. Die blijkt na 300 meter in de eerste bocht gecrasht te zijn. Zit je dan thuis voor de buis terwijl je ook gezellig met je hardloopvrienden in het zonnetje een prachtig parcours in Hellevloetsluis had kunnen lopen. Maar ik zeg niks. Karma is a bitch en ik ga het lot niet tarten nu het de goede kant op gaat. Deze kan ik in elk geval afvinken.

Nu heb ik twee weken voor een belangrijke beslissing.

We hoeven pas om 12:00 te lopen maar mijn plekje op de registratiedesk voor de 30 km opent om 9:00. Met nog een ontbijtje dat opgegeten moet worden staat de wekker dus gewoon op werkstand, te weten 7:00. Gelukkig heb ik ondanks de dikke buik van de ‘All you can eat’ maaltijd gisteren goed geslapen en hoef ik alleen die dikke buik mee te slepen en geen dikke ogen. Het is even zoeken maar dan staan we toch op de juiste plek en melden ons ‘for duty’ bij de organisatie. Shirtje aan, op mijn post en dan is het wachten tot mensen hun startnummer komen halen.

Anita Dexters schuift even later bij me aan en we hebben uitgebreid kans om even bij te kletsen. Het is dan ook alweer even geleden dat we elkaar gezien hebben. Ze is de eerste in een lange reeks RMD-ers die voorbij komen want nadat ik nog twee keer naar de Jumbo ben geweest voor de lunchpakketjes gaat het los op de 30 km en voor we het weten staat er een lange rij om hun nummer op te pikken die we als een geoliede machine wegwerken. En dan is er ineens rust. Het is 12:00 en de 30 km en de 21 km zijn gestart. Tijd voor mij om me klaar te maken voor de 10 km, die drie kwartier later start.

Ik ben nog helemaal niet in hardloopmodus en we staan nog een tijdje buiten in het zonnetje te kletsen met deze en gene. Gelukkig is het maar drie minuten lopen naar de start dus we zijn toch nog ruim op tijd als we om 12:30 die kant op gaan. Ik wil nog één keer racen voordat ik mijn volledige focus op Zuid-Afrika leg en volgens schema moet dat vandaag dan maar gebeuren. Daarna is er niet echt gelegenheid meer voor nadat ik er van de week achter kwam dat ook op de dag van de pre-marathon 10 km Park16Hoven, ik eigenlijk 30 km moet lopen. Ieder wedstrijdje vanaf nu wordt dan ook echt een training. Vooral een training in langzaam lopen dat is…

Het startschot klinkt, mijn muziek gaat aan en ik zeg Frank gedag. En weg ben ik. Ik voel gelijk al dat het geen makkie gaat worden. Teveel gesnoept de laatste tijd, te eenzijdig getraind, stiekem toch een korte broek aan moeten trekken in plaats van een lange en te weinig motivatie om alles er uit te halen wat er in zit. Sub60 moet geen enkel probleem zijn maar ik wil eigenlijk wel sub55. Anders ben ik echt lui geworden. Voorlopig eerst maar naar het 5 km punt.

Zoals gewoonlijk loop ik weer als een kip zonder kop. Ik krijg weinig mee van het polderlandschap en kijk niet verder dan mijn stap lang is, slechts gefocust op mijn snelheid en de muziek in mijn oren. Een nummer per kilometer betekent 10 nummers. Ongeveer, mits het nummers van Metallica zijn en ik op een tempo van 5:00 per kilometer loop. Dat laatste lukt aardig, al moet ik er wel hard voor werken. Ik voel me niet echt in vorm en neem me voor om toch weer wat serieuzer het snoep te laten staan de komende periode. Nou ja, vanaf morgen dan.

De waterpost komt sneller dan verwacht en staat al op 4 km. Echt drinken doe ik niet maar ik spoel voornamelijk mijn mond en probeer wat water in mijn gezicht te gooien. Dan weer rap verder. Ik haak aan bij een dame die dan weer mij voorbij loopt, en dan weer ik haar. Ik haal mensen in en wordt ingehaald. Frank zie ik niet maar zal ongetwijfeld niet ver achter me zitten. 

Ik kom op mijn dode punt, zo net voorbij de 6 km. Nu moet ik ongeveer 2 km doorbijten en dan kan ik weer gaan aftellen. Maar eerst nog een paar vervelende bruggetjes en viaductjes, zowel bovenlangs als onderdoor, en natuurlijk even lachen naar Evert Buitendijk die weer trouw langs de kant staat om mooie foto’s te maken. Bij de tweede drankpost gun ik me een miniwandelmomentje. Ik neem me voor om door te lopen tot de 9 km en dan de laatste kilometer nog even aan te zetten. Ik heb uitgerekend dat ik rond de 51 minuten uit moet komen dus dat vind ik wel acceptabel. 

Als ik het viaduct weer uitloop gebeurt er echter iets geks. Ik ben bij de Jumbo waar ik de lunchpakketten gehaald heb. 2 seconden later zie ik op de weg het woord ‘Finish’ gekalkt staan met een pijl naar rechts. Ik kijk op mijn horloge. 8,6 km. ‘Nee!’, denk ik mezelf. ‘Nee, nee, nee!’ Dit is compleet foute boel. Ik kan er nog niet zijn, dit is minstens een kilometer te kort. Verslagen ren ik onmiskenbaar op de finish af en ik vraag mezelf af waar ik verkeerd gelopen ben. Waar heb ik iets gemist? Waar heb ik afgesneden? Want het zal toch niet zijn dat het parcours niet klopt? Niet met zoveel afwijking. Als ik over de mat ben staat Anita me op te wachten om water uit te delen en krijg ik een medaille. Maar het voelt niet goed. Mijn klokje zegt 8,78 km.

Ik check bij wat andere mensen en iedereen heeft hetzelfde. Rond de 8,7 km. Fuck. Dus toch het parcours. Ik besluit gelijk om de 10 km vol te maken. Ik wil geen medaille voor 8,7 km, ik wil een medaille voor 10 km. Ik zet mijn waterflesje weg en wil weg gaan als ik Frank binnen zie komen. Hij heeft ook de pest er in maar wil niet mee dus ik ga alleen. Langs de route terug op een punt waar geen publiek meer staat zet ik mijn klokje weer aan en ren een heen en weertje. Volledig uit mijn flow maar wel met herstel gehad pak ik een stukje heuvel erbij langs het spoor omdat dat een vrije weg geeft. Bij 9,5 km keer ik om en ren terug tot ik de vertrouwde vibratie van mijn horloge voel. 10 km in toch een verrassende 50:11. En daar zal ik het mee moeten doen.

Ik wandel terug naar de finish waar we een tijdje bekende RMD-ers opwachten die de 21 km en de 30 km lopen. Ondertussen leren we dat we ergens een lus gemist hebben omdat een verkeersregelaar de voorfietser de verkeerde kant op gestuurd heeft. Blijkbaar stond er een hek dat dicht was. Het maakt de frustratie er niet minder om, behalve dan de wetenschap dat het niet aan ons gelegen heeft. Maar goed, ik heb mijn snelle 10 km gelopen en zal me moeten gaan focussen op afstand vanaf nu. En een saucijzenbroodje en een klein ijsje verzachten de pijn ook wel enigszins. 

Als iedereen binnen is zoeken we nog even een terras op waar we tot het eind van de middag van het zonnetje genieten. Tegen de tijd dat we thuis zijn, gedoucht en gegeten hebben, de was gedraaid en ik de medaille opgehangen en het startnummer opgeruimd heb ben ik het eigenlijk alweer vergeten. Volgende week lopen we gewoon weer lekker relaxed een lange afstand.

De uitslagen staan inmiddels gecorrigeerd op 8,7 km online, en met mijn 44:01 op die afstand ben ik toch maar mooi 17de vrouw.

Omdat de start pas om twee uur is kan ik me het permitteren om de avond ervoor lekker uit eten te gaan en laat naar bed. Tenminste, dat denk ik. Ik slaap uit maar word brak en met hoofdpijn wakker. En nee dat is niet van de drank want ik drink niet. Écht niet! Vraag maar aan Frank. Gelukkig is het ‘maar’ tien kilometer. Frank maakt pannenkoeken. Iets meer dan normaal omdat hij per ongeluk de verhoudingen van meel en melk omdraait. En hij drinkt wel. Ik weet in elk geval wat we morgen ontbijten!

We parkeren bij stadion Galgenwaard met een vooraf geboekt ticket. Supergeregeld. De start is een kleine kilometer verderop en we komen langs het finish gebied waar we ook onze tas achter kunnen laten. Daar komen we Astrid van de RMD tegen en maken we een foto. Een foto die gemaakt wordt door een fotograaf die ik ken. Johann van de Facebookpagina ‘HARDlopen en meer fun’ blijkt de huisfotograaf van de Singelloop te zijn. Ik ben al langer lid van de groep en heb al een paar keer contact gehad met Johann maar het is leuk om elkaar nu eindelijk een keer in het echt te ontmoeten.

We zijn ruim op tijd als we naar de start lopen. Onderweg stoppen we nog even voor een foto bij ‘Reis je fit’ en komen Anitameisje Meike tegen die ook nog een foto maakt alvorens ons startvak op te zoeken. We staan in startvak 1. Het voordeel is dat we geen last zullen hebben van mensen die langzamer zijn, onervaren of al snel gaan wandelen, het nadeel is dat we waarschijnlijk opgejut worden om te snel te starten en door Jan en alleman ingehaald worden. Maar Frank wil snel lopen en eerlijk gezegd wil ik ook wel even kijken waar ik sta. Ik ben niet PR fit, heb stiekem een extra kilootje weer mee te slepen (of vier), en ben zoals gezegd een beetje brak.

We starten als een speer, wat ook wel te verwachten was. Tegenwoordig laat ik het maar gaan de eerste twee kilometer. Daarna moet ik noodgedwongen wel wat langzamer. Ik voel me vadsig en completely out of shape. En vooral lui als ik denk aan de langzame Berlijn marathon die ik honderd keer liever loop dan vandaag een snelle tien. Maar ja, ik heb een afspraak met mezelf gemaakt dus ik ren maar door. Metallica en Rammstein trekken me er wel doorheen hoop ik dan maar.

Ik ben aangenaam verrast door het feit dat we voornamelijk op asfalt lopen. Ik had klinkers verwacht, mijn minst favoriete ondergrond. Bovendien is de route erg leuk en staan er veel supporters langs de kant. Het is wel wat warmer dan ik had gedacht en mijn linkerbeen is ietwat onwillig. Beide problemen lossen zich gelukkig bij de waterpost op als ik even wandel en gelijk een beker water in mijn gezicht gooi. Ik peuter nog een winegum uit mijn Flipbelt voor de tweede helft en begin weer met rennen. Frank heb ik achter me gelaten maar geen idee hoe ver. Voor hetzelfde geld loopt hij me straks ineens weer voorbij.

Kilometer zes is snel maar des te langer zijn zeven, acht en negen. Helemaal omdat ik heel even een steek in mijn zij krijg. Bij 8 km kijk ik op mijn klokje en zie dat ik sowieso geen sub 50 ga halen. Maar het zal niet veel schelen een beetje afhankelijk van hoeveel motivatie ik nog kan opbrengen. Want alhoewel het nog maar twee kilometer is lijkt het wel of ik minder gedreven ben om snel te lopen sinds ik mijn sub 4 in Rotterdam gehaald heb. En ook die kilootjes kosten nu eenmaal tijd. Ik besluit om maar te focussen op het feit dat het nog maar twee kilometer is. Oftewel mezelf nog ongeveer tien minuten masochistisch afbeulen.

Bij kilometer 9 word ik weer blij omdat ik dan mag gaan aftellen. En de organisatie helpt me een handje als er vanaf 500 meter om de 100 meter een bord staat. Dat helpt enorm en het gaat ineens heel snel. Joepie de poepie bij de finish waar ik uiteindelijk 50:25 afklok. Ik wacht nog even op Frank die uiteindelijk twee minuten achter me zit en samen halen we de medaille op. We blijven niet lang hangen. We zijn alleen en we hebben het koud. En ondanks dat ik 25 seconden boven de 50 minuten heb, ben ik meer dan tevreden omdat ik met mijn vadsige lijf toch bijna 12 km per uur heb weten te lopen. Maar wil ik weer richting mijn PR’s gaan dan weet ik wat me te doen staat. Shit, heb ik net vier repen special edition Tony Chocolonely gekocht. Maar dat is zorg voor morgen. Voor vandaag geldt…

Singelloop Utrecht? Check!

Het doelbedrag blijkt wat ambitieus maar na twee bijstellingen en wat extra motivatie en reclame her en der wordt het uiteindelijke doel van € 1550 toch gehaald. En belofte maakt schuld dus ligt er vandaag een oranje tutu voor me klaar. 

We hoeven pas om 13:00 te lopen dus staan we relaxt op en eten op ons gemak een pannenkoek alvorens op de scooter te springen en richting het Zuiderpark te rijden. Het is fris en ik twijfel of ik de juiste beslissing genomen heb door een korte broek aan te trekken. Eenmaal op het terrein loop ik met mijn neus gelijk tegen de foodtruck van Dunkin Donuts aan. Oef, quelle horreur, dat mag ik helemaal niet maar het ziet er wel verdomd lekker uit. Daar is het laatste woord nog niet over gezegd.

We lopen naar de ontmoetingsplek van Team Matt, het team waar we voor lopen. Matt is er zelf ook en met hem gaat het goed, maar met al die andere kinderen waar Kika voor staat niet. Iets om even bij stil te staan. Inge geeft me mijn tutu die mooi kleurt bij het knaloranje T-shirt met de afbeelding van Matt dat we krijgen om in te lopen. Slechts een kleine kanttekening, het is een katoenen T-Shirt. Inge wilde een PR lopen maar het is inmiddels warm geworden en er is geen officiële tijdsregistratie dus het plan wordt omgezet naar lekker relaxt lopen. In welk geval we voor deze ene keer wel in katoen kunnen. 

Als we eenmaal opgedoft zijn maken we een paar foto’s. Ik voel me slechts een heel klein beetje opgelaten als ik richting WC loop en ik de blikken op me gericht voel maar de reacties zijn allemaal positief dus dat trekt gauw weg. We groeten nog wat bekenden en gaan dan richting start. Frank loopt ook met ons mee alsmede Myrna, ook Leader van de Crew. Na de warming up gaat de eerste wave. Wij mogen als tweede en met zijn vieren gaan we op weg.

We zijn nog niet koud begonnen of vlak voor ons gaan twee mensen op hun snufferd. Ik schrik er van maar gelukkig gaat het goed met ze. We lopen door. In de eerste kilometer loopt de temperatuur al aardig op en mocht ik twijfels gehad hebben qua broeklengte zijn deze volledig verdwenen. Het is warm en zelfs een beetje broeierig. Van de tutu merk ik niks behalve dan opnieuw de positieve reacties uit het publiek. Al kletsend lopen we ongemerkt het eerste rondje van 5 km. Daarna wordt het gelukkig wat rustiger op het pad want het is druk en smal. We hebben een hele tijd achter team LeBonheur gelopen maar nu gaan we ze voorbij voor wat meer ruimte.

De tweede helft gaat het tempo stiekem wat omhoog. Frank en Myrna lopen nu achter ons en Inge en ik lopen mooi gelijkmatig in cadans. Op onze T-shirts beginnen zich nu zweetvlekken te vormen maar we lopen nog steeds lekker. We kletsen nog steeds en zwaaien af en toe naar een fotograaf of een supporter en ook het tweede deel gaat redelijk ongemerkt voorbij. Voordat we het in de gaten hebben zijn we al weer bij de finish. Nog even hand in hand voor de foto en dan mogen we de medaille ophalen. 

We praten nog even na, drinken wat en delen een hotdog voor de ergste trek en als de mensen van de 5 km zijn gestart gaan we langzaam richting huis. Ik besluit om dan toch maar een donut te halen, als toetje voor vanavond, maar er staat een hele lange rij. Frank wacht geduldig op de scooter en dan denk ik aan de chocola die ik gisteren al gegeten heb en vraag ik mezelf af of ik die donut nu écht heel erg graag wil hebben. Het antwoord is nee en ik stap uit de rij en bij Frank achter op de scooter. Thuis maak ik een heerlijk gezond broodje geitenkaas en ‘s avonds na het eten neem ik nog een stukje chocola terwijl ik de foto’s bekijk.

Lopen in een oranje tutu. Eerlijk is eerlijk, Het geeft wél leuke plaatjes.

Vorig jaar hebben we de Inner Circle ook gelopen. Ik heb niet meer helemaal op het netvlies hoe het zat. Dat komt als Frank begint te piepen dat de 10 km twee rondjes van 5 km zijn. Ik wist het niet meer toen ik ons inschreef. Ik pak mijn verslag van vorig jaar er nog maar even bij. Oh ja, nou weet ik het weer. Toch handig zo’n online dagboek. Mij maakt het niet zo heel veel uit al heb ik ook liever één ronde, maar Frank gaat hem resoluut omzetten en dan lekker knallen op de 5 km.

Ik kan vanavond niet knallen. Zondag loop ik met Inge mee en na even gecheckt te hebben wil zij voor een PR van 51 minuten gaan. Omdat ik meeloop en dat voor mij ook best een snel tempo is en ik mezelf toch een klein beetje wil sparen zal ik moeten kiezen. Nou ja kiezen, kwestie van logisch gevolg. Trainingstempo dus. Gelukkig is het minder warm dan afgelopen week.

Eenmaal bij de start ontmoetten we een handjevol RMD-ers. Altijd gezellig. Na de groepsfoto gaan we naar de start waar we nog minstens 5 minuten moeten wachten. En dan gebeurt het ondenkbare. Frank schiet er als een speer vandoor, ik hou hem niet bij. Dat wil ik ook niet want ik moet twee keer zo ver maar toch. De eerste kilometer is vals plat omhoog om te eindigen op een dijk. En dan begint het me allemaal weer te dagen. De route, waar de waterpost staat, de brug en het heen en weertje. Ok, goed te doen.

Ik loop in een stevig tempo. Want ‘trainingstempo’, ‘lekker relaxt’ en ‘mezelf sparen’ werden ter plekke uit mijn vocabulaire gewist toen ik het startnummer omdeed. Om vervolgens vervangen te worden door ‘aanpoten’, ‘stevig doorlopen’ en ‘kijken hoe ver ik kom’. Toch merk ik dat ik stijf ben, voornamelijk van afgelopen dinsdag. Ach, dat zal er na 7 km wel uit zijn. 

Na de dijk en het stukje tussen de huizen door mag ik de brug op. Deze valt me meer mee dan ik dacht. Ik vlieg lekker naar beneden naar het heen en weertje. Pas aan het eind zie ik Frank aan de andere kant die me toeschreeuwt dat ik heel snel ga. ‘Valt wel mee’, denk ik bij mezelf, ‘het is geen 12 km p/u’. ‘Geen 12 km p/u’. Snob. Arrogant wijf. En dan denk ik aan de progressie die ik de afgelopen jaren gemaakt heb. Vooruit, het mag. Frank finisht zo’n 300 meter voor mij en ik ga mijn tweede rondje in. Ik grijp een bekertje water maar laat hem vallen. Helaas, pindakaas. 

De tweede keer vals plat omhoog lopen er twee mannen achter me die iets opmerken over mijn staartjes. Ik hoor niet helemaal wat ze zeggen tot ik het woord ‘Pipi Langkous’ hoor. ‘Ach ja’, denk ik met een glimlach op mijn gezicht. Het laatste stukje de dijk op lopen ze me voorbij en hazen zij mij in plaats van ik hen. Om ze vervolgens een halve kilometer later dan toch weer voorbij te lopen. Doei. 

De volgende drankpost pak ik opnieuw een bekertje water, dit keer wandelend zodat ik het deze keer niet laat vallen. Dan ga ik op weg naar het laatste stuk. De brug op en aan het eind staat Frank met zijn telefoon voor wat foto’s. Opnieuw vliegend de brug af en mijn stijfheid is inderdaad redelijk weg. Op het heen en weertje de laatste kilometer in maar versnellen zit er niet meer in. Een snelle rekensom leert dat ik rond de 51 minuten uit zal komen. De laatste draai bij de rotonde brengt me richting de finish, waar opnieuw Frank staat met zijn telefoon. En dan is het weer gedaan.

Bij de medailles staat Ineke en natuurlijk maken we een selfie. Ondertussen druppelen de andere RMD-ers binnen en komt Frank ook aanlopen. We praten nog wat na en kijken of we nog wat te drinken kunnen krijgen maar het enige café zit bomvol. Uiteindelijk besluiten we maar naar huis te gaan, tenslotte moeten we ook nog eten. Mijn uiteindelijk tijd is 50:35. Geen PR, daar ben ik nog lang niet aan toe, maar wel sneller dan vorig jaar en aanzienlijk sneller dan gepland. Die rekening krijg ik waarschijnlijk zondag wel gepresenteerd.

Maar dat zien we zondag dan wel weer. Zolang het kan loop ik lekker op de pof…

Deborah heeft beloofd om een vriendin door de 5 km heen te loodsen. Die loopt dus dubbel. Daar zijn drie andere ‘Anita’s’ bij aangehaakt. Ik niet, ik wil knallen op de 10 km. En dan komt Linda. Die wil wel maar durft ook niet. Totdat ze het toverwoord roept op Facebook. Ze noemt ons ‘Pussy’s’. Ik? Een Pussy? No way José! Drie minuten later heb ik me ook ingeschreven voor de 5 km, alsmede Linda. Dresscode? Rozer dan roze! Doelstelling? Zo veel mogelijk opvallen! We gaan het meemaken.

En zo gaat het roze hardloopsetje te weten BH, ondergoed en sokjes aan, de roze haarelastiekjes in, een roze zonnebril op, een roze slinger om, roze glitterlak op de nagels en vliegen de foto’s van een roze cowboyhoed, confettiekannonen, waterpistolen en het speciaal bestelde shirt met roze opdruk over de Whatsappgroep. Een feestje binnen het feestje.

Frank heeft ingeschreven voor de RMD trailclinic en ik heb hem gesommeerd, uuuuh ik bedoel natuurlijk liefjes gevraagd, of hij toch pannenkoeken wil bakken. Daar heb ik een half uurtje eerder opstaan dan wel voor over. Frank gaat om 8:30 weg en Deborah komt om 9:00 naar mij toe zodat we samen op de scooter naar het Zuiderpark kunnen. We zijn lekker vroeg en hebben rustig de tijd om ons startnummer voor de 5 km op te halen, onze tas af te gooien, fotootjes te maken, te plassen, en een rondje over het terrein te lopen alvorens we naar de Anita tent gaan. Daar krijg ik een ‘kadootje’. Ik mag de Performance Outer Top testen, maar daar op een ander moment meer over. Langzaam aan beginnen de Anita dames binnen te druppelen tot in elk geval de uiteindelijk zes musketiers die ook de 5 km lopen compleet zijn. We tuigen onszelf op en dan is het time to dance. De klok tikt 11:30.

We starten redelijk achteraan en lijken wel een stel uitbundige honden. Het water uit de pistolen is al bijna op nog voordat we gestart zijn en we trekken behoorlijk de aandacht. Exact wat de bedoeling is. De hoed en de zonnebril blijven niet makkelijk zitten tijdens het rennen maar we hoeven ook niet hard dus ik kan hem ook zo nu en dan vasthouden als het moet. Het is erg druk op het relatief smalle parcours. Gelukkig gaan we niet voor tijd. Warm is het ook en de hoed gaat dan ook af en toe even af. Om hem snel weer op te zetten als we langs de fotograaf lopen die ons gevonden heeft. Ik zie hem meerdere keren zijn camera op ons richten, op zijn fiets springen en snel doorrijden om vervolgens positie te nemen voor een nieuwe fotosessie. 

Tja, wat wil je dan ook met zo’n groep springende, zingende en dansende meiden in vol ornaat? Onze drillmaster schreeuwt ons regelmatig toe: ‘Move your body!’ waarop we braaf antwoorden: ‘Not your boobs’. Je kan gewoon niet om ons heen. Tot aan het irritante toe, maar het merendeel kan er wel om lachen en is zelfs blij met de straaltjes die uit de waterpistolen komen. De kilometers vliegen voorbij en voor we het weten zijn we al bijna bij de finish. We krijgen nog gauw een Anitavlag in handen gedrukt en met veel gejuich gaan we gezamenlijk over de finish. Mission one accomplished!

Terug bij de Anitatent zijn inmiddels alle dames gearriveerd. We kleden ons om in outfit nummer twee van de dag, eten wat, rusten wat en poseren voornamelijk heel veel voor onze huisfotografe Janneke Poort. Als we in positie staan om naar de start te gaan hoor ik ineens mijn naam. Als ik me omdraai zie ik door het hek vriendinnen Christa en Anita over de finish van de 7,5 km komen. Ik babbel even met ze maar moet gedag zeggen want de groep gaat weg. Ik hobbel er gauw achteraan. We maken een groepsfoto en dan mogen we naar de start. Een hele speciale start want niet alleen mogen we helemaal vooraan starten, onze eigen Marjon geeft het startschot!

De warming up is op zich al een feestje.  Een lang lint van Anitameisjes flankeert het voorste vak en het danst en springt dat het een lust is. Ik hou me een beetje gedeisd anders ben ik al moe voordat ik moet beginnen. Toch kan ik me niet helemaal van het enthousiasme onttrekken. Opnieuw hoor ik mijn naam en Rob Lagendijk van de RMD zwaait van achter het hek. Dan gaat de groene vlag omhoog en mag Marjon aan de bak. We zwaaien nog één keer naar haar, ik zet mijn muziek en mijn klokje aan en als de knal klinkt gaan we op weg. Mission two!

Het is nu ieder voor zich en ik zet er een behoorlijk tempo in. Te snel zoals gewoonlijk dus de kunst is om dit snel te temperen naar een rustiger tempo. Tenslotte is het best warm. Dat lukt na iets meer dan een kilometer. Het nadeel van helemaal vooraan starten is echter dat je alleen maar ingehaald wordt. Psychologisch gezien niet fijn. Ik probeer me er maar een beetje voor af te sluiten en concentreer me op het lopen. De eerste kilometers gaan goed maar tegen de tijd dat ik op km vier kom weet ik twee dingen zeker. Het is bloedheet en mijn hartslag is sky high. Bij de drankpost probeer ik dan ook serieus om iets rustiger te lopen. Een PR zit er toch niet in en ik merk dat ik de laatste tijd een beetje lui geweest ben. Bovendien heb ik het slechte excuus dat ik het idee heb dat ik met het lopen van de 5 km mijn coretemperatuur al omhoog gebracht heb en niet voldoende afgekoeld ben in de pauze.

Ondanks alles loop ik stug door en lach vooral breed naar iedere fotograaf die ik tegenkom. Niet alleen Rob maar ook Henk en Michel Kip staan langs de kant en ik profiteer van het feit dat Michel er is om zijn eigen meisje te fotograferen. Marieke is me bij de eerste drankpost al voorbij gerend en die zie ik ook niet meer terug. Toch valt het me wel mee, ik had verwacht dat ik veel meer ingehaald zou worden. Blijkbaar hebben meer dames last van de warmte. 

Ik ga de tweede ronde in en begin het wat zwaarder te krijgen. Ik concentreer me op mijn muziek en probeer in het snelle ritme mee te blijven stappen tot aan de tweede drankpost. Die duurt stiekem toch iets langer dan ik dacht, het voordeel is wel dat ik dan inmiddels al op 7 km zit en er dus nog maar drie hoef. Het tweede rondje is iets groter dan het eerste maar voor het laatste stuk pakt hij toch weer het oorspronkelijk parcours op. Daar is de 9 km en de Anita cheerzone! Ik ren al juichend door een dik gordijn van confetti. Wat is dit enorm leuk! Vlak voor mij dreigt Shiva, die mij een stukje terug inhaalde, te gaan wandelen. Als ik bij haar ben roep ik: ‘Kom op, nog 1 km!’. En samen rennen we de laatste kilometer. 

De laatste oh zo zware kilometer. Halverwege diezelfde kilometer hangt mijn tong op de grond maar ik wil niet opgeven. Even schiet er door mij heen: ‘Potverdorie, zeg ik tegen Shiva dat ze door moet lopen en zelf zit ik hier een potje in te storten.’ Dus ik ren door. Ik ren door omdat Shiva doorrent. En Shiva rent door omdat ik doorren. En zo rennen we samen door, tot over de finish. De finish, waar ik eindelijk alsnog mag instorten. Wat ik dan ook met veel genoegen doe. Mission two accomplished! Geen PR maar zoals gezegd had ik dat ook niet verwacht. Desalniettemin een meer dan waardig resultaat. 51:37.

Als ik weer enigszins als een normaal mens kan functioneren loop ik naar de uitgang om mijn tweede medaille van de dag op te halen. Die kan ik ook weer van mijn lijstje afstrepen, twee afstanden op één event. Leuk om te doen, maar niet als je op één van de afstanden wil knallen. Ik ga nog even langs de finish staan om andere Anita dames op de foto te zetten. Als Deborah ook binnen is gaan we op zoek naar Linda. We lopen bijna een kilometer terug als ze aan komt rennen. We haken aan en trekken haar ook nog even door de laatste kilometer heen. Wat is het toch een kanjer! 

Iedereen is nu binnen en er is nog nét genoeg tijd voor een extra groepsfoto alvorens we naar de prijsuitreiking moeten hollen. Naast al het opzien dat we gebaard hebben als Anitameisjes vandaag hebben we ook nog twee dames op het podium, en dan ook nog nummer één en twee. Trotser kunnen we niet zijn. Onze eigen Sabine mag de prijzen uitreiken. Dan loopt de dag langzaam op zijn einde en nadat Deborah me nog op een broodje kaassouflé trakteert en we nog een paar foto’s maken, want die hadden we nog niet genoeg, gaan we zo zoetjes aan naar huis. 

Vol van alle indrukken. Vol van een overdosis fun. Vol van trots als blijkt dat ik 8ste in mijn categorie geworden ben en 53ste overall. Vol van warmte van mijn verbrande kop, en mijn schouders voel ik toch ook wel een beetje. Maar vooral vol van liefde en vriendschap voor deze geweldige leuke groep meiden. Het was een dag vol met Anita geweld en niemand kon om ons heen.

En het bleef nog lang onrustig…

Dat bleek nog wel een uitdaging want alles was natuurlijk uitverkocht. Na even kort googelen vond ik een actie van de Markthal om twee startbewijzen te winnen. Met een tranentrekkend verhaal probeerde ik in de gunst te komen van de organisatie maar het mocht niet baten. Ze gingen naar iemand anders. Plan B was om twee startbewijzen over te nemen en na wat heen en weer gepost was het klusje toch verrassend snel geklaard.

En zo gaat vandaag het wekkertje gewoon weer op doordeweekse werktijd. We behelpen ons met een boterham met pindakaas en een banaan voor de 10 km FunRun, want dat is het, in plaats van pannenkoeken. Aankomende vakantie, de eieren zijn op en ik heb geen nieuwe gekocht. Ik heb startwave 1 en Frank startwave 3. Voor de Meet en Greet van de RMD zijn we er echter al om 9:00. Kunnen we mooi op ons gemak de startnummers ophalen. Frank heeft mazzel want hij heet gewoon Frank, mijn naam is vandaag Laura. Frank adviseert me om de naam om te vouwen maar ik verwacht geen drommen toeschouwers die langs de kant mijn naam zullen scanderen om me aan te moedigen. 

Om 9:15 maken we een groepsfoto met de aanwezige RMD-ers. Het merendeel start in Wave 2 dus wij besluiten mee te lopen om een groepje van 9 te vormen. Ik mag sowieso in een latere wave starten en Frank sneaken we wel naar binnen. Ze zijn echter streng en hij mag er niet door maar hij loopt 20 meter verder alsnog door het hek naar binnen om met ons mee te lopen. Bij de startboog maak ik een foto van het logo en de speaker begroet ‘Laura’. We mogen van start, rechtstreeks naar Centraal Station om via de BAR en de Luchtbrug naar het Hofplein Theater en Brouwerij Noord te lopen. Ik heb er aan gedacht om mijn selfiestick mee te nemen en stop dan ook regelmatig om uitgebreid foto’s te maken, soms tot een beetje ergernis van de anderen. 

Bij elke highlight en langs de kruispunten staan vrijwilligers om ons de goede kant op te wijzen of om ‘Laura’ veelvuldig aan te moedigen. Frank kan een ‘I told you so’ niet laten maar eerlijk gezegd vind ik het niet zo erg. Ik moet zelfs wel lachen als ik het Shantykoor in verwarring breng door eerst aan te komen lopen als ‘Laura’ om me vervolgens om te draaien en heel groot ‘Saskia’ achter op mijn shirt te hebben staan. Ze weten niet meer hoe ze me nu moeten noemen. Call me anything you like.

Na de drankpost met een drumband gaan we richting ons huis door het Oostelijk Zwembad, het Student Hotel, studentenvereniging Sanctus Laurentius en Metrostation Oostplein. In elk geval twee van de vier plekken waar ik al 10 jaar zo’n beetje dagelijks voorbij kom maar nooit binnen ben geweest. Misschien toch wel leuk zo’n Urban Trail. Na het Vendu notarishuis, de Kubuswoningen en de trappen van de Bibliotheek lopen we door de Markthal, en alhoewel de meeste kramen dicht zijn is uitgerekend de donutwinkel wel open. Mijn koninkrijk voor een donut! Helaas geen tijd om te stoppen en te shoppen.

Door de koopgoot verwachten we richting Schouwburgplein te lopen voor de finish maar die blijkt nog wat verder weg te liggen. We mogen eerst nog vier verdiepingen naar boven in de Bijenkorf om de kantoren te bewonderen. En daarna vier verdiepingen weer naar beneden. Bij de Decathlon mogen we gelukkig met de roltrap maar het Oude Luxor is weer meedogenloos. Natuurlijk gaan we daar wel even met Lee ‘You’ll never walk alone’ Towers op de foto. Nou ja, met zijn kartonnen standbeeld dan in elk geval. Nog even door de Doelen en als laatste verrassing nog een trapje of twee, of drie, of vier door de Pathé! Bij de uitgang een minibakje popcorn en als we naar buiten stappen is om de hoek dan toch écht de finish. Daar krijgen we een tasje die we mogen vullen met ons ontbijt, een stuk koek, een krentenbol en nog wat ‘hapjes’, en aansluitend natuurlijk de medaille. En of het nu kwam omdat ik geen verwachtingen had, we met een hele gezellige groep waren of dat mijn naam vandaag ‘Laura’ was, ik heb het reuze naar mijn zin gehad. Waarschijnlijk een beetje van alledrie.

Even later zitten we in de zon op het terras achter een biertje en een broodje en voordat ik het in de gaten heb sta ik zomaar ingeschreven voor een sprint triathlon op 3 juni. Ook zo’n dingetje van ‘ooit eens’. Gezellig met een paar vrienden. Geen tijdsdruk, geen verwachtingen. Onder mijn eigen naam, dat dan weer wel!

We zijn uitgenodigd door Anita, die ook meeloopt, om eerst bij haar pannenkoeken te eten. Ook Carmen eet en loopt mee dus mag Frank weer met zijn harem op stap. We zijn ruim op tijd en terwijl we wachten op de start, met vrienden en bekenden kletsen en een groepsfoto maken kijken we bezorgd naar boven. Ingesteld op bloedhitte is er toch regen voorspeld. Met mijn dunste shirtje uit Valencia aan krijg ik het fris als die bewuste regen vlak voor het startschot daadwerkelijk uit de hemel valt. Het is niet veel, maar toch…

Frank bepaalt inderdaad het tempo en we lopen mooi samen synchroon op een gelijkmatig tempo. Frank loopt op gevoel en het is voor hem gelijk een test hoe het met zijn knie staat. Ik kijk wel regelmatig op mijn klokje en zie dat we in het begin een mooie 10 km p/u lopen die later langzaam een beetje versnelt naar 11 km p/u. De regenwolken zijn inmiddels weggetrokken en de zon komt door, waardoor de temperatuur al snel oploopt. Dat lijkt er meer op! In elk geval meer op het warme rondje dat we vorig jaar gelopen hebben. Sterker nog, door de eerdere regen is de luchtvochtigheid ook goed vertegenwoordigt. Toch blij met mijn dunne shirtje dus.

Desondanks houden we mooi tempo in tegenstelling tot menig andere loper die door de warmte moet gaan wandelen of zwaar in tempo zakt. Ik ben me tevens veel bewuster, ‘zijn we hier vorig jaar ook langs geweest?’, van waar we lopen. Eigenlijk een prachtige natuuromgeving met een wisselende ondergrond, waterpartijen en een paar bruggetjes. Op 5 km drinken we een bekertje water. Frank heeft zijn ‘Geen getrut’ shirt aan, wat het gesponsorde shirt van de loop is. Daardoor krijgt hij de nodige extra aanmoedigingen. Voorbij km 7 komen we terug vlak bij de start waar Marco staat met de camera. Maar we zijn nog niet klaar en krijgen nog een rondje door een mooi stukje natuur. Een van de weinige dingen die ik me nog herinner van vorig jaar, met name omdat ik hier voor het eerst menig RMD-er voorbij liep die normaal gesproken sneller waren dan ik. Inmiddels met nadruk op waren want ze hebben me tot op heden niet meer ingehaald.

Als het rondje klaar is komen we nog een keer Marco tegen en mogen we richting finish. Geen sprintje, geen aanzet maar ook geen inkakken, dus netjes op tempo over de lijn. We krijgen nog een mooie medaille en dan kunnen we even uitblazen. Alles is goed gegaan, ik heb meer last van mijn bil dan Frank van zijn knie maar minder dan twee weken terug dus dat is een goed teken. En met een mooie tijd van 57:02 waarbij we dit keer geen seconde verschil hebben en ik verrassend toch nog 12de wordt bij de dames, hebben we onze lunch wel weer verdiend voor vandaag.

We praten nog wat na en gaan op weg naar huis voor een douche en een boterham. Thuis, waar we uiteindelijk pas twee uur later aankomen omdat de boterham een broodje halen werd en een broodje halen een terrasje pakken werd en een terrasje pakken uiteindelijk een lunch op het terras aan de Kralingse Plas werd. Ach ja, voor die ene dag in het jaar dat het mooi weer is in Nederland. 

Geen getrut, nietwaar?

Het is inderdaad een bijzonder fenomeen. In de oude dagen was hardlopen alleen iets voor mannen. Denk maar aan het altijd terugkerende verhaal van Kathrine Switzer en de Boston Marathon. Met alleen haar voorletters bij de inschrijving en een onopvallende hoody aan liep ze stiekem tussen de mannen om te laten zien dat vrouwen ook een marathonafstand konden lopen. De organisator probeerde haar met geweld uit de wedstrijd te trekken toen hij er achter kwam. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn.

Nu ben ik helemaal geen Dolle Mina of ga prat op Girl Power. Ik weet namelijk dat vrouwen sterker zijn dan mannen in een heleboel opzichten dus dat hoef ik niet te bewijzen, maar ik ben toch wel blij dat er af en toe zo’n doorbraak is omdat die helaas nu eenmaal noodzakelijk blijkt. En ik geef eerlijk toe dat ik ook best trots ben als ik weer eens sneller gelopen heb dan menig heerschap. Daar hoef ik niks voor tussen mijn benen te hebben bungelen. Zit sowieso alleen maar in de weg tijdens het hardlopen.

Terug naar het fenomeen Ladiesrun. Ik vrees voornamelijk ontstaan vanuit een commercieel inzicht om een hele nieuwe doelgroep aan te boren. Feit is namelijk dat vrouwen het hardlopen over het algemeen heel anders benaderen dan mannen. Mannen zijn veel meer prestatiegericht, vrouwen lopen meer voor de gezelligheid of hun gezondheid. Uitzonderingen daargelaten getuige huize Dorenbos waar het net andersom is, maar dat terzijde. Bovendien zijn vrouwen ook eerder bezig met leuke outfits terwijl een man sneller functioneel zal kijken. Sorry dames, ook hier weer uitzonderingen daargelaten maar dat is nou eenmaal zo. Daar ben ik zelf dan ook wel weer ‘traditioneel’ in, met mijn matching haarelastiekjes, nagellak en het feit dat ik graag nadenk over leuke loopsetjes, het liefst afgestemd op de kleur van mijn hardloopschoenen.

Hoe het ook zij, commercieel of niet, ik vind het mooi dat het concept een al dan niet bedoelde positieve bijwerking heeft. Namelijk meer vrouwen aan het lopen krijgen. Of is het juist zo dat de Ladiesrun ontstaan is omdát er steeds meer vrouwen zijn gaan hardlopen? Het maakt niet uit, uiteindelijk is het voor veel dames de motivatie om voor de eerste keer aan een wedstrijd mee te doen. En hopelijk niet de laatste. Daarnaast heeft de saamhorigheid en de lol tijdens zo’n event ook wel wat. Ik bedoel, als je met 40.000 vrouwen aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs staat voor La Parissiene dan staat het kippenvel toch echt op mijn armen. En ook de sfeer die in Ahoy heerst begin juni voor onze eigen Ladiesrun010 heeft zo zijn charme. Het is sowieso een van de weinige keren van het jaar dat ik mij in volledig roze hul om 10 km te rennen. Want dat hoort er gewoon bij.

Is het dan oneerlijk dat mannen niet hun ‘eigen’ run hebben? Of hebben wij vrouwen gewoon nog een hoop jaren hardlopen in te halen? Ik zou zeggen, mannen verenigt u en organiseer je eigen mannen run. Van mij mag het. Sterker nog, van mij mag je ook best een roze tight met een mooi topje aantrekken, je nagels lakken en je haren in een staart binden. En dan tussen tig duizend vrouwen die je de oren van het hoofd kleppen door de straten van Rotterdam, of welke stad dan ook, in knalroze outfit meerennen. Als je dat nou zo graag wilt. Krijg je ook een mooie medaille.

Hé, gezellig!

P.s. -WINACTIE-

Op 10 juni a.s. vindt de festivaleditie van de Ladiesrun plaats. Anita Active is officiële sponsor en omdat ik fan van Anita ben heb ik een leuke actie!

Heb jij je ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam? En wil jij beter en makkelijker hardlopen? Dan is nu je kans! Vertel mij je mooiste, grappigste, ontroerendste, spannendste, of liefste verhaal voor je deelname aan de Ladiesrun en win een privétraining van mij voor jou en een vriendin!

In anderhalf uur kijk ik naar jullie looptechniek en geef ik jullie tips en tricks om beter en sneller te kunnen hardlopen. En misschien lopen jullie dan zelfs wel een PR tijdens de Ladiesrun!

Maandag 23 april maak ik de winnaar bekend!

Voorwaarden:
– Je bent aantoonbaar ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam
– De training vindt plaats op een samen af te spreken dag en tijdstip tussen 25 mei en 8 juni
– De training vindt plaats in het Zuiderpark in Rotterdam, waar ook het parcours van de Ladiesrun doorheen loopt
– Deelname is voor eigen risico
– Tijdens de training worden er foto’s gemaakt voor Social Media