Januari begon rustig. Traditioneel op 1 januari natuurlijk een nieuwjaarsloopje om het jaar af te trappen. De kater er uit lopen of in mijn geval het gevoel van ‘shit, ik had het me zo voorgenomen maar toch weer te veel oliebollen gegeten!’. Bovendien was ik toen al bezig met de voorbereidingen voor Tokio, wat ik bij voorbaat al de piek van het jaar vond. Ik liep nog een stukje mee met Mike die de Duinhopper 500 km liep en we gingen naar de Filipijnen, waar lopen een uitdaging was. Alleen een weg waar auto’s en brommertjes heen en weer scheurden en ik de keuze had van links heen en weer en rechts heen en weer. De maand ging niet echt van harte qua lopen maar ging uiteindelijk toch voorbij.

Februari was al niet veel beter. Op de een of andere manier kon ik er niet echt lekker meer inkomen en bleef maar moe. Was die Bello met zijn 100 mijl dan toch te veel geweest? Of was het slepen van die extra kilo’s die ik gekweekt had en niet meer kwijt raakte de boosdoener? Achteraf gezien had ik toen waarschijnlijk ook al een tijdje last van de overgang, maar dat was wel het laatste waar ik aan dacht. Ik liep in elk geval de Lansingerlandrun op mijn tandvlees om toch nog een lange duurloop voor Tokio van 30 km in de benen te hebben. 

En toen kwam maart. In maart moest het gebeuren. We vlogen naar Tokio en ik kwam thuis. Wat een geweldige stad, wat een geweldig land en wat heb ik genoten! Oh ja, ik liep ook nog de marathon. Bij lange na niet hoe ik hem had willen lopen, ik moest alles op alles zetten om binnen de 5 uur te blijven, wat ternauwernood lukte, maar de hele reis maakte alles goed. Als ik dood ga en naar de hemel, kom ik in Tokio terecht. Een week later was ik alweer terug in Nederland en was daar de klassieker, de CPC. Mijn eerste halve ooit en sindsdien geen jaar gemist, als hij doorging tenminste. Ik mocht het startschot geven, wat niet kon omdat ik zelf liep, dus deze doorgegeven aan een goede vriend. Ik liep niet eens zo slecht gezien de omstandigheden. De marathon kwam er alweer snel achteraan dus op de bezem voor de ‘Road through’ in de zeikregen. Op mijn verjaardag hadden we op de valreep nog een RRC run en kon ik iets van mijn bucketlist afvinken, namelijk op de foto met Martin ‘ik vind het met de auto al ver’ van Waardenberg. 

April doet wat hij wil. Ik liep een ‘secret trail’ en we vlogen naar Mallnitz met een deel van ons Roparun team om in de sneeuw de laatste voorbereidingen voor Rotterdam te doen. Bij de start ging ik met mijn nieuwe buurman Lee op de foto en verbaasde ik vooral mezelf door weer prima te lopen, naar omstandigheden dan. Daarna snel weer focus op de trails want ik had nog een appeltje te schillen met het Petranpad.

Dat Petranpad kwam begin mei. Slechter getraind, zwaarder, vermoeider en dus in slechtere conditie dan het jaar ervoor, maar met twee uur extra op de klok stond ik aan de start. Met de gedachte ‘we zien wel waar het schip strandt’ ging ik aan de wandel. Alleen, want Frank ging vooruit. Het ging goed, ik haalde zelfs mensen in en kwam Frank op 80 km weer tegen die iemand op sleeptouw had genomen. De laatste 30 km was afzien maar we haalden het dit keer wél binnen de tijd. We hadden een kwartiertje over. Maar binnen de tijd is binnen de tijd en het Petranpad konden we afstrepen. Dat we de week erna gingen helpen bij de Black Devils in plaats van meelopen was dan ook niet geheel onlogisch. Tenslotte hadden we eind van de maand ook nog de Roparun. 

Na de Roparun was het ineens juni en kon ik me gaan opmaken op het volgende doel, Chicago! Pas in oktober maar wederom iets om naar uit te kijken. In Juni deed ik niet veel bijzonders. Een Inner Circle Run loopje hier, een Haute Ardenne trailtje daar met twee afstanden in twee dagen, toen het een beetje begon te dagen dat er misschien iets met me aan de hand was. Al die rare pieken en dalen met het lopen, die hardnekkige kilo’s, de pijn in mijn lijf, de vermoeidheid, de slapeloze nachten, en de moodswings. Het grote woord viel en ik begon me er een beetje in te verdiepen. Zou ik in de overgang zijn en daar last van hebben? Hoe het ook zij, ik baalde er wel van. Maar ja, wat doe je er aan?

Gelukkig is het zomer in Juli en is het geoorloofd om tijdens een Urban Trail in Den Haag langzaam te lopen en vaak te stoppen voor een foto. Het was spannend of we naar Groningen mochten voor Rammstein. Uiteindelijk ging het door om twee dagen erna dood te gaan in het Drents-Friesewold dankzij de ergste allergieaanval ever. Met blote benen door hoog gras lopen als je daar niet tegen kan was dan ook niet echt een goed plan. De rondvaart door Giethoorn maakte het wel weer ok. Ik ging nog even bij mijn moeder in Spanje op visite voor haar verjaardag en maakte daar mijn rondjes om bij terugkomst een leuke dag met Hipro te hebben. 

In Augustus pakten we onze koffers voor de grote verbouwing en trokken we tijdelijk naar Pijnacker. In het begin was het nog leuk, ontdekte ik een hele nieuwe omgeving in de polder en vinkte alle kunstwerken in de openbare ruimte van Pijnacker en omstreken af. Maar wat vier weken moesten zijn werden, met veel stress, drie maanden en zag ik de zomer langzaam in de herfst veranderen. Als afleiding hadden we een weekendje Trail des Fantomes met direct daarna de Ronde van West waar ik me elk jaar weer voor laat overhalen door vriendin Linda. En ik maar denken dat we 5 kilometer zouden lopen in plaats van 10. 

Een warme September met een nog hetere Airborne Freedom Trail die ik desondanks uitliep. Wederom als laatste binnen, wat zo langzamerhand de norm geworden is, maar wetende dat ik The Great Escape de week erna niet ging uitlopen. Met voorbedachte rade gestart in de hoop in elk geval 42 km te lopen haalde ik het tot 56 km. Ik zat nog tien minuten binnen de cut off en heb heel even getwijfeld, maar ik wist dat het vanaf dat moment heel zwaar ging worden, ik het sowieso niet ging halen en had mezelf gegund om te stoppen, dus dat heb ik toch maar gedaan. Verstandige beslissing, niet per definitie de leukste. 

Oktober werd afgetrapt met de Harbourrun met Huisman. Ook alweer zo’n warme dag en niet echt in de staat om de eer hoog te houden maar als organisator toch gewaardeerd dus mijn steentje weer bijgedragen. Vlak daarna mochten we weer in het vliegtuig stappen op weg naar Chicago. Another field day! Chicago was ook weer helemaal geweldig en dankzij de goede omstandigheden liep ik wederom naar omstandigheden best goed. Ik dronk bij de finish zelfs bier. Terug in Nederland nam ik op de valreep een startnummer over van Els voor de 10 km van Barendrecht met Linda en haalde ik bijna het uur. Misschien dat het ooit weer wat wordt met mij op dat vlak. We namen ook eindelijk, éindelijk afscheid van Pijnacker en ik mocht mijn rondjes weer in mijn eigen omgeving lopen. Heerlijk om weer 5 km over de bruggen te kunnen lopen! Natuurlijk nam ik afscheid in stijl en liep met Linda en Bart de 10 km van de Halve van Oostland, om het af te leren. Daarmee was dit hoofdstuk definitief afgesloten.

November begon gelijk goed met een fantastisch Anita weekend en de Berenloop. Op zaterdag de 10 km en op zondag ‘we zijn er nou toch’ de halve marathon, met iets meer regen dan de dag ervoor. Ik begon met racen en switchte na 5 km naar standje genieten en had wéér een field day. Lang kon ik niet op mijn gat zitten daarna, ik mocht gelijk weer op het vliegtuig naar Tsjechië. Voor mijn werk dit keer maar een setje hardloopkleding ging mee in de handbagage. Niet dat de omgeving erg inspirerend was om te lopen, maar het blijft lopen in het buitenland, het leukste wat er is. Daarna langzaam gaan voorbereiden op een nieuwe Bello in december. In Scheveningen, Zoetermeer en zelfs België, en vooral veel in de zeikregen. Ja, het is zowaar herfst in Nederland.

En dan is het December. Maand van de lichtjes, de eerste kerstbomen, de zakkende temperaturen en Voorne’s Duintrail om af te trappen. Even een check voor de Bello en dit jaar dus gewoon weer de 42 km in plaats van afsnijden op de 28 km. Man, man, man, het was droog maar wat een wind tegen op het strand. Gek genoeg liep ik stiekem wel lekker en lijkt het er op dat die stomme overgang een beetje stabiliseert. Ook de traditionele Bruggenloop de week er na liep eigenlijk wel prima en kon ik eindelijk aan de oliebollen. Daarna mocht ik weer écht aan de bak. Hoe zou het dit jaar gaan? Zou ik het weer halen? Zou ik beter lopen of juist slechter? En hoeveel pijn zou ik dit jaar lijden? Het was zeker warmer, het bleef droog maar er was veel modder. Heel veel modder. Ik wil niet zeggen dat het beter of slechter ging. Het eerste stuk ging beter, niet per definitie sneller. De pijn kwam later en anders. Kramp in de kuit maakte de laatste 20 km een hele uitdaging en ik moest Frank toch weer missen, maar ik heb het toch weer gehaald. Daarmee niet alleen het jaar goed afgesloten, maar ook de doelstellingen voor 2024 gezet.

En wat zijn die doelstellingen dan? In Januari doen we rustig aan maar Februari trappen we af met de Kroondomeintrail. Die vind ik spannend omdat de cut off 5:30 is. En nee, dat haal ik niet ‘makkelijk’. Ik vind het bijna spannender dan wat ik het laatste weekend van februari van plan ben. Project D, oftewel project Duinhopper. Een onofficiële trailloop, volledig self supporting van Hoek van Holland naar Den Helder. Niet in een rechte lijn langs het strand maar kris kras door de duinen, ergo de naam Duinhopper, van 220 km. Iets waar ik nog niet zo lang geleden niet aan moest denken, maar waar ik nu een poging voor ga wagen. Niet in de 48 uur die er voor staat, de tijd vind ik niet belangrijk, maar voor mij is de uitdaging de afstand. Gewoon starten onder mijn eeuwige motto ‘we zien wel waar het schip strandt’. (Stukjes) meelopen mag, supporten wordt sowieso gewaardeerd!

Heb ik dan weer genoeg gedaan voor de rest van het jaar? Nee niet echt. Natuurlijk staan de CPC, Rotterdam en de Roparun weer op de planning maar in Juni ga ik een, nu wél georganiseerde, multistage doen. 270 km in 6 dagen, de Liberation Trail. Ook al langer op mijn lijstje en ik word er niet jonger op. De tweede helft van het jaar weet ik nog niet, dat zie ik along the way wel. Eerst deze twee dingen maar eens volbrengen. Hopelijk is mijn lijf het daar ook mee eens en heb ik weer een goed jaar. Een ding weet ik wel. Je moet altijd iets hebben om naar uit te kijken. Wat zijn jullie vooruitzichten voor 2024?

Ik wens iedereen een heel leuk uiteinde en een fantastisch 2024, of je nu wel of niet loopt. Maak er iets moois van! I know I will…

2022 was het jaar dat Corona nog wel aanwezig was maar dat we weer dingen ‘mochten’ en konden doen. Lees, we mochten weer met hordes mensen door de straten van de stad rennen. En ook al merkte ik dat ik dat een beetje verleerd ben, in meerdere opzichten, heb ik dat dan ook weer veel gedaan. 

Maar het jaar werd afgetrapt met wat ik de twee jaren daarvoor had gedaan. Namelijk lopen met een klein groepje ergens in een verloren bos, dit keer in België, waar je weinig mensen tegen komt. Het was koud, het was ver, het was lang maar het was prachtig en episch. We gingen op zoek naar sneeuw en vonden het. En dat deden we niet één maar wel twee keer. Zo vormde zich de ‘Bende van ellende’. We hebben het al vaker gezegd. De reden dat we tegenwoordig van die gekke dingen doen komt gewoon omdat we verkeerde vrienden hebben.

Toch moest er ook wat meer in de urban jungle gelopen worden, want dit jaar stond in het teken van de onmogelijke combinatie van trail en asfalt. Eigenlijk is het niet te combineren maar aangezien ik nou eenmaal niet kan kiezen doe ik allebei. Van schema’s was dus ook helemaal geen sprake, alles ging gewoon dwars door elkaar heen. 27 km trail gevolgd door een halve marathon in Gorinchem, om twee weken later weer een 51 km rondje Peperbus te rennen. En de Road through Rotterdam niet te vergeten die voor mij meer bedoeld was voor het eerste ijkpunt van het jaar, de marathon van Parijs!

Al langer op mijn lijstje maar meestal samenvallend met Rotterdam. Dit jaar zat er een week tussen en gingen de hardloopvriendinnen er heen dus een perfecte smoes om mee te gaan. En in een week kan er een hoop gebeuren dus liep ik de week erna Rotterdam ook, want ik ga voor de Marathon Master titel. Parijs was warm maar weer een superavontuur #iloverunningabroad, en in Rotterdam kwam er een lang gekoesterde droom uit. Nee geen laatste loper, geen PR, geen handshake van de winnaar, maar eindelijk na al die jaren kon ik met Lee Towers op de foto! En dan te bedenken dat ik aan de start nul zin had, niet in de mood was en er enorm tegen op zag. Dat alles was stante pede weg dankzij Lee. Ik liep een heerlijke marathon.

Veel tijd om bij te komen was er niet. Er moest geswitched worden naar de trails. Het Petranpad van 112 km stond op het programma. Grootste uitdaging? De tijdslimiet. Die haalde ik niet, sterker nog, ik mocht het niet afmaken en kreeg mijn allereerste DNF achter mijn naam. Maar wel een grens van de langste afstand verlegd en 107 km was het nieuwe normaal.

We maakten een uitstapje naar Luxemburg waar ik in een sprookjesbos terecht kwam. Wat is het daar mooi, niet alleen om te trailen. Genoeg getraind voor de Roparun? Misschien wel in kilometers en ook nog wel op asfalt, maar niets en niemand had ons voor kunnen bereiden op de twee dagen zeikregen waar we in liepen. Als dat soort dingen gebeuren krijg ik altijd een soort verzadigingspunt waarop het me allemaal niet meer kan schelen. De foto dat ik vrolijk in de plassen sta te stampen en die later op de jaarkalender van de Roparun terecht gekomen is, is daar het bewijs van. De finish op de Coolsingel viel wel een beetje in het water, maar hé, 2023 nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Bijkomen deed ik in een flitsbezoek aan mijn moeder in Spanje voor haar verjaardag, waar ik natuurlijk ook weer wat kilometers maakte door de straten van mijn jeugd. Ik vierde daarna eindelijk mijn 50ste verjaardag en moest de volgende ochtend vechten tijdens de eerste halve marathon van Rotterdam in jaren. Inmiddels hartje zomer gingen we traditiegetrouw naar de Ardennen en de Ourthe. Als ik het jaar daarvoor 60 km kon lopen zou 69 km me toch ook wel lukken. Het lukte, maar wat heb ik me vergist in die extra 9 km. Met pijn en moeite haalde ik net de 3 km per uur en werd mede daardoor de winnares van de omgekeerde lijst. Frank had pech en moest uitstappen maar samen uit, samen thuis dus die stond braaf eenzaam en alleen op het uitgestorven finishterrein op me te wachten.

3 dagen later liet ik me omlullen om een 10 km te rennen. Over asfalt, zonder heuvels. Nou ja, de bultjes van het fietspad voelden wel zo maar het hoofd weegt zwaarder dan de benen dus toen het hoofd bijna bij de finish riep: ‘Inhalen die hap!’ trokken de benen toch nog een klein sprintje.

We mochten bijkomen in Bonaire, waar we naast duiken, eten en luieren ook nog wat aan warmtestage deden. Mijn lijf tot het uiterste testend was ik koud een dag terug en liep met een jetlag en met Carola de halve van Hellevoetsluis. Iets met een Vestingloopheldmedaille. Nou ja, liep. De eerste 10 km gingen nog wel, daarna was het strompelen en het besef dat ik misschien toch maar weer eens gericht moest gaan trainen. Dat schemaloos switchen van trail naar asfalt en weer terug is toch niet zo heel erg effectief. Wel leuk, dat dan weer wel. Maar misschien toch ergens een keer een keuze maken. En daar ben ik zoals gezegd dan weer heel erg slecht in.

Toch maar weer trailen dan. Bovendien kwam The Great Escape er aan, en moest er toch een beetje geoefend worden. Ze zeggen wel eens dat een slechte generale een goede uitvoering betekent. Dat kan wel zijn, maar goed voor je ego en zelfvertrouwen is het niet. Tijdens de 42 km van de Airborne Freedom trail stortte ik op 19 km al in. Tergend langzaam en met de bezemwagen in mijn nek hijgend strompelde ik door terwijl ik Frank al vooruit had gestuurd. De enige geruststellende gedachte die ik had was dat Frank in elk geval op tijd binnen zou zijn om de bus te halen en de auto op te pikken. Dat ik hem bij de laatste drankpost weer tegen kwam omdat hij verkeerd gelopen was had ik geen rekening mee gehouden en maakte dat ik (we) noodgedwongen toch een beetje door moest lopen.

Een week later was dan die Great Escape. Die begon eigenlijk wonderbaarlijk goed. De eerste helft liepen we in zes uur. De tweede helft was iets zwaarder, getuige het feit dat we daar tien uur en drie kwartier over deden. Alle hoogtemeters zaten dan ook wel aan het eind. Ik hou er echter een belangrijke conclusie aan over. We zijn nog lang niet klaar voor de honderd mijl. Voorlopig maar even negeren dan en de blik weer op het asfalt leggen.

Een virtuele vestingloop, de uitgestelde CPC en dan met het vliegtuig op naar Londen voor de marathon. Één van de hoogtepunten van het jaar, want wat was dat een geweldige marathon. Helaas wat last van dameskrampjes, om niet te zeggen dat ik de tweede helft van de marathon achteruit van de pijn liep, maar de sfeer maakte een hoop goed. Ik liep uit in Bergen op Zoom waar ik eindelijk de reeks afmaakte en de Vestingloopheld medaille in ontvangst mocht nemen. 

Tijdens de halve marathon van Barendrecht forceerde ik mijn linkerbilspier die ik tijdens het paardrijden een beetje verrekt had. Daar zou ik nog lang ‘plezier’ van hebben. Maar geen tijd om me er al te druk over te maken want we gingen naar New York! Daar trad ik al mijn goede voornemens met voeten. Plan was om rustig aan te doen, niet te veel te lopen en goed te slapen. Ik liep te veel, sliep slecht en maakte me veel te druk. En het was ook nog eens heel erg warm. Van alle doelstellingen op de marathon haalde ik er uiteindelijk slechts één, en dan ook nog een die ik ter plekke aan moest passen en bedacht. Binnen de 5 uur binnen zijn. Ik had nog een minuut over! 

Na New York moest ik verplicht een dikke week rustig aan doen en helemaal niet lopen. Een unicum sinds ik ooit begon met regelmatig lopen. Oververmoeid en zwaar verkouden deed ik maar even niks en ging alsnog vroeg naar bed. Dat hielp en langzaam aan werd ik weer een beetje mens. Voorzichtig aan kwam de Bello Gallico ook weer op het netvlies. Het ging aan alle kanten goed tot mijn paard een bok gaf en de bil weer volledig de vernieling in geholpen werd. En niet alleen de bil, maar ook de hamstring liet van zich horen. Hoeveel pech kan je hebben.

Ik had twee weken om te herstellen, en een Duintrail en een Bruggenloop nog op de planning. Tijdens de Duintrail deed ik iets wat ik zelden eerder had gedaan. Ik was verstandig en kortte de afstand in. Opnieuw had ik de bezemwagen hijgend in mijn nek en liep het aan alle kanten niet lekker, excusez le mot. Na het besluit om 27 km te lopen in plaats van 42 km ging het een stuk beter maar er was nog veel werk aan de winkel. De Bruggenloop een week later ging een klein beetje beter maar het bleef de vraag of het genoeg was. 

En toen was het moment daar. Dat wat ófwel het absolute hoogtepunt ófwel het absolute dieptepunt van het jaar zou worden. Het werd het allebei. Honderd mijl, 162 km, op de Bello Gallico was in alle opzichten de overtreffende trap van wat ik ooit gedaan heb. Zowel gruwelijk als fantastisch, waarbij ik binnen zeven uur na afloop het gruwelijke vergeten ben en het fantastische onthoud. Reden genoeg om te besluiten het nog een keer te gaan doen.

En nu, op de tweede dag van het nieuwe jaar, kunnen we gaan vooruitblikken op de plannen voor 2023. En er staat nu alweer genoeg op de planning. Niks geleerd van 2022 is het weer een mengelmoes van trail en asfalt. Zaken uit het verleden die afgemaakt moeten worden. De marathon van Tokyo, het meerjarenplan van Rotterdam Marathon Master en Chicago. En natuurlijk zijn we tijdens de Roparun weer van de partij. 

Als ik dit jaar weer een honderd mijler wil lopen denk ik dat er ook nog wel wat langere trailtjes op het programma staan. De Fantomes, maar ook nog unfinished business op het Petranpad misschien. En er zijn vast nog wel wat andere leuke trailtjes te verzinnen. We gaan het allemaal wel zien. Hoe dan ook, het wordt vast weer een fantastisch (hardloop)jaar en ik wens iedereen uiteraard hetzelfde. 

Gaan we dan alleen maar lopen? Nee hoor, over drie weken gaan we duiken op de Filipijnen. And guess what? We kunnen daar niet hardlopen!