Ik heb me al ingeschreven als ik de uitnodiging van mijn voormalige werkgever ADP krijg om mee te lopen. Verschil nummer 1. Ik werk niet meer bij ADP. Maar natuurlijk lijkt het mij leuk om met ze mee te lopen. Mijn eigen startnummer kan ik kwijt aan Anita. Die loopt toch alles wat los en vast zit. Het groepje is wat kleiner dan vorig jaar, maar nog steeds gezellig om wat collega’s te zien. En natuurlijk loopt Annemieke, mijn ‘pupil’ richting de CPC, ook mee, dus gaan we samen op weg naar de Ahoy. Maar uiteraard niet nadat we hardloopvoer naar binnen hebben gewerkt, de door Frank met liefde gebakken pannenkoeken. Hij zal foto’s maken, zoals ik dat gisteren in Rozenburg heb gedaan.

Ik ben dit jaar gast in plaats van organisator, verschil nummer 2, dus ik hoef niet om 10:00 al aanwezig te zijn. 13:00 is de richttijd, om 13:30 staat de groepsfoto gepland. We zijn netjes op tijd maar het terrein doet me leeg aan. Natuurlijk, de 5 km zijn al naar huis en de 7,5 km zijn nu aan het lopen. We lopen naar de Business Area waar de collega’s al staan te wachten. ‘Wat zie je er goed uit!’ is het eerste wat ik te horen krijg. Het grootste verschil met vorig jaar, kilootje of 15. Ik begin al aan mijn nieuwe ik te wennen, behalve als ik foto’s van ‘vroeger’ zie. Eerst schrik ik dan, om vervolgens met een grote glimlach te bedenken hoe goed ik me voel. Ik vertel de collega’s waar ik me tegenwoordig mee bezig hou en we praten bij. Niet lang, want het startsein nadert en we moeten natuurlijk nog plassen en naar de start wandelen. Nog even snel de groepsfoto en dan gaan we op weg.

We mogen in startvak B. De stemming zit er goed in en ik overdenk wat ik ga doen. Het is warmer dan warm, en het advies is dan ook om niet voor een PR te gaan en veel te drinken. Tenminste, dat is wat ik aan Annemieke meegeef. Maar ja, do as I say, don’t do as I do, want het kriebelt enorm. Op de Hitlandrun had ik een PR van 52:41, verschil nummer 4, en was het ook warm, maar daar hadden we geen officiële tijdsregistratie. Bovendien ben ik donderdag lekker gemasseerd, loop ik met muziek en is de Ladiesrun traditiegetrouw voor mij een snel parcours. Gelukkig hebben ze drie drinkposten in plaats van twee. Na een startvakselfie en een high five wachten we op het startsein. En als dat gegeven wordt ben ik weg.

Frank staat ergens rond km 1 al, en ik zie hem al van ver. Sowieso eerder dan hij mij. Marco Vink staat naast hem en geeft aanwijzingen wie er aan komt en gefotografeerd moet worden. Ik loop een behoorlijk tempo maar voel de warmte. De eerste kilometers gaan echter wel lekker en als ik Frank rond de 3 km opnieuw passeer met een high five van Marco, zit ik goed op schema voor mijn PR. Mijn thermostaat begint echter aardig op te lopen. Ik wilde de eerste drankpost overslaan, maar doe het toch maar niet want ik heb al vanaf de start een droge mond. Dan op weg naar mijn tweede checkpoint. Ik zie Evert Buitendijk onderweg, maar te laat. Op 5 km klok ik 26 minuten maar ik weet nu al dat ik dat niet nog 5 km vol ga houden. Het is écht warm, zelfs ik moet dat nu toegeven. Ik pas mijn tempo iets aan en probeer vol te houden tot de tweede drankpost. Ik heb dorst en honger, of misschien alleen maar heel erg dorst.

Even voorbij de 6 km eindelijk de drankpost. Ik wandel wat langer dan normaal, drink en probeer de halve powerbar weg te kauwen die ik nog over had van vorige week. Ik krijg hem bijna niet weg en spuug de laatste hap net zo hard weer uit. Hij valt ook verkeerd samen met het water, en naast de warmte heb ik nu ook last van mijn maag. Ik geef mijn PR poging maar op. Verschil nummer 5. Toch nog verstandig. Even later heb ik weer wat afleiding als ik Frank voor de derde en laatste keer zie. Ik kan nog lachen voor hem. ‘Je gaat goed’, roept hij, maar ik roep terug dat het te warm is, en ik bedenk me dat de Ladiesrun ieder jaar stiekem toch weer een beproeving is. Goede resultaten, maar ik moet er altijd wel hard voor werken. Ik kan in elk geval nog rennen, velen gaan lopen en langs de kant ligt zelfs een meisje dat geveld is door de warmte.

De 8 km komt sneller dan verwacht, ik kom Michel en Marieke nog even tegen, maar ik kijk enorm uit naar het 9 km bordje. Ik pak ook de derde drankpost nog mee en heb even contact met een dame waar ik de laatste drie kilometer mee opgetrokken heb. Zij is duidelijk ook een ervaren loopster, maar moet ook toegeven aan de warmte en gaat wandelen. Dan opnieuw Evert langs het parcours en nu zie ik hem wel op tijd, en hij mij ook. ‘Saskia, de ijdele’ staat op, dus gaat de zonnebril even af, de liefste glimlach op en de duimen omhoog. Daarna het 9 km bordje en ga ik bedenken vanaf waar ik nog wil gaan versnellen. En dan heerlijk toegeven aan mijn zwakte om dat moment elke keer uit stellen. Uiteindelijk wordt het pas als ik het laatste hoekje om ben en nog maar een kleine 50 meter te gaan heb. Heldin! Desalniettemin heb ik zeker niet te klagen en een prima tijd neergezet, 54:25. En ik ben 89ste overall en 5de in mijn categorie. Verschil nummer 6. Na het ophalen van mijn medaille en de rest binnen zien komen, haal ik wat te drinken. Frank is inmiddels ook weer gearriveerd en als we wat nagepraat hebben gaan we lekker naar huis. Na het douchen rijden we naar een terras om een enorm bord spareribs weg te werken en later als toetje thuis op de bank de nieuwste smaak Magnum, Peanutbutter, weg te smikkelen.

Sommige dingen veranderen nu eenmaal nooit!

Ladiesrun betekent roze. Toen we met de shirtjes bezig waren was de vraag of we een eigen shirt met ADP bedrukking zouden bestellen, of het knalroze officiële mouwloze shirtje van de Ladiesrun. Met 20 dames was de stemming 19 voor het officiële shirt, en 1 stem tegen. Van ondergetekende. Ik bedoel, niemand zit toch 10 km op mijn wapperende kipfilets te wachten? Maar tegen zoveel overmacht is er geen beginnen aan en zal ik er aan moeten geloven. En als je iets doet, moet je het goed doen, dus gaat de epilady over de onderbenen, er een scheermes in de oksels en worden de nageltjes in zoeter-dan-zoet zachtroze gelakt. En laat ik nou toevallig gisteren nieuwe schoenen gekocht hebben in de mooie kleuren geel met roze. Meer roze dan dit wordt het niet!

Eenmaal in Ahoy is het nog rustig en komen de dames van de 5 km langzaam binnendruppelen. Mijn taak begint als de eerste ADP-ers aankomen, de rust is voorbij. Een non-stop heen en weer lopen, foto’s maken, lockers afgeven, groepsfoto laten maken, mee naar de start, terug naar de finish en de volgende groep weer opvangen. Ik heb twee meiden van de Facebookgroep gevraagd om mee te lopen, Maaike en Anita, en het is dolle boel als ze aankomen. Ondertussen zie ik ook wat mannelijke leden rondlopen, die komen supporten, en zelfs Marjon van Anita Active komt me tussen neus en lippen door even succes wensen. Als ook wij onze groepsfoto gemaakt hebben kunnen we zelf richting start. De warming-up hebben we inmiddels gemist, maar het is warm genoeg en als we naar buiten stappen is het eindelijk begonnen met regenen. Zachtjes en het zorgt voor een klein beetje verkoeling.

We lachen, gieren en brullen en zijn druk in de weer met foto’s maken als het startschot al klinkt. ‘Ik ga niet racen’, neem ik mezelf voor. Natuurlijk Sas, dat gelooft zo langzamerhand niemand meer. Ikzelf trouwens ook niet, maar het blijft gewoon psychologisch wisselgeld. Ik loop lekker weg, voor mijn gevoel weer veel te hard, maar niet zo hard dat ik verwacht later in te storten. Ik zie een collega langs het parcours en merk Marco van RMD 2017 te laat op. Of eigenlijk hij mij als ik hem roep. Hij doet nog een mislukte poging met zijn camera.

Het regent nu wat harder maar ik merk er weinig van. Ik focus me op de 3 km, daar is water en ik heb dorst. Even een rustmomentje pakken en dan weer door naar het 5 km punt. Ik besluit om deze snelheid proberen vast te houden om in elk geval een leuke tijd op de 5 te klokken, wat er daarna gebeurt is dan minder relevant. Bij de matten zie ik al aan mijn klokje dat ik niet sneller ben dan vorig jaar, maar toch nog wel snel. Nu die andere 5 ‘gewoon’ nog even uitlopen. De warmte valt me stiekem mee dankzij de regen, maar ik voel mijn bil en vooral mijn liezen. Kadootje van gisteren toen ik toch weer bijna van mijn paard viel tijdens het springen. Ik bleef zitten, maar moest wel mijn liezen stretchen om dat voor elkaar te krijgen. Misschien toch maar stoppen met paardrijden. Of met hardlopen. Even denken, uh, nee!

De 6 km dient zich al snel aan, weer een waterpost, en in tegenstelling tot wat ik normaal doe, en dat is inkakken voor de 7, 8 en 9 om daarna nog even te knallen, hou ik nu mijn snelheid vast ook op deze kilometers. Met als gevolg dat ik op 9,5 km alsnog instort. Marco staat er weer en nu ben ik op tijd, dus een hele kleine opleving voor de foto alvorens me door de laatste halve kilometer heen te slepen. Het resultaat van mijn tactiek is echter wel dat ik ruim onder het uur blijf. 57:42, geen PR maar zeker veel sneller dan gehoopt en verwacht.

Bij de finish doe ik alsof ik het onmogelijke gepresteerd heb, alles voor de eeuwige wanhopige poging tot een leuke finishfoto. Ik tref een paar van de dames en we wachten de rest ook op alvorens door en terug te lopen naar de business area. Ik neem de medaille in ontvangst. Alhoewel, medaille? Een kettinkje…, met een muntje…, en een stukje metaal met de afbeelding van een hardlopende dame. ‘Een muntje voor een winkelwagentje’, schiet er oneerbiedig door mijn hoofd, gevolgd door, ‘als ik die tussen de rest hang valt hij helemaal in het niet.’ Ik voel me een ondankbare hond maar ja, als het om medailles gaat, size does matter! Ergens vind ik hem ook wel leuk omdat hij zo afwijkt van wat je normaal krijgt. Ergens, en van er naar te staren wordt hij toch écht niet groter, dus stop ik hem maar in mijn kontzakje. Ik zou hem zo maar kwijt kunnen raken.

Terug in de business area zie ik nog een paar van de dames, maken we nog wat foto’s en gaan we zo langzamerhand afscheid nemen zodat iedereen weer richting huis kan. Naar een warme douche en droge kleding. En ik naar mijn social media verplichtingen, de bank en ik geloof dat we nog een zak chips hebben liggen. Ik kom Aloha Carmen nog tegen, maak nog een laatste foto en zoek de scooter op. Gelukkig deze week geen wedstrijdjes meer, alleen mijn rustige trainingsschema.

Boring…