Verdriet om het gemis, boosheid om dat ellendige virus in de wereld, teleurstelling om wat niet gaat worden, angst voor het onbekende, opluchting dat we nu weten waar we aan toe zijn en ergens ook blijdschap. Blijdschap omdat dat wat een feestje had moeten worden het eigenlijk al niet meer was en nu een herkansing krijgt. Na weken van onzekerheid, gaat de CPC door?, gaat de marathon door?, gaat onze vakantie wel door?, valt er ook een soort last van me af.  De situatie is nu duidelijk en ik hoef niet meer in spanning te zitten. Om vervolgens weer de diepe teleurstelling te voelen van het feestje dat in het water gevallen is. 

De wereld is al twee volle maanden in de ban van Corona. Het komt nu echt dichtbij. We kunnen er niet meer omheen, het niet meer ontkennen, en het raakt ons op allerlei mogelijke manieren. De ene afgelasting of verplaatsing na de andere vult nu ons inboxen, onze tijdlijnen en onze Whatsappgroepen. Daar waar we een paar weken geleden nog aan het aftellen waren, hou ik er nu rekening mee dat de CPC voorlopig mijn laatste hardloopwedstrijd is geweest. Een soort laatste stuiptrekking voordat de wereld stopte met draaien. En ik liep twee afstanden alsof ik het ergens onbewust wist. 

Wat nu? Ik weet het niet. Iedereen heeft zijn ogen gericht op het najaar. Terwijl niemand weet hoe de wereld er dan uit zal zien. Misschien staan we alsnog vrolijk aan de voet van de Erasmusbrug, misschien worden evenementen alsnog definitief afgelast. We zullen het moeten afwachten maar voorlopig is mijn hardloopagenda akelig leeg. Niks om naar uit te kijken, ik durf niet eens in te schrijven voor iets. Van ergens naartoe leven wordt het ineens leven bij de dag. Net als in een slechte rampenfilm waar ik er te veel van gezien heb maar verontrustende overeenkomsten begin te zien. Mijn gestructureerde leven met de geplande hoogtepunten valt uiteen. Niet de makkelijkste situatie voor iemand die soms autistische trekjes heeft.

Ik denk aan mijn moeder die haar schouders optrekt en in mijn hoofd hoor ik haar stem: ‘Ja schat, zo is het leven. Je hebt er geen controle over en als je alles krampachtig probeert te regisseren zal het leven je in de situatie brengen waarin je wel zal moeten loslaten. Je wordt gewoon keihard met je voeten terug in de realiteit gezet. Wen er maar aan, want het wordt alleen maar erger naarmate je er harder tegenin probeert te gaan.’ 

De CPC ging door, de Rotterdam Marathon wordt verplaatst en onze vakantie blijft nog onzeker. En dan realiseer ik me dat ik in deze situatie eigenlijk inderdaad maar een ding kan doen. De enige manier om er mee om te gaan is  loslaten. Don’t you hate it when your mom is right? Well, honey, I’ve got news for you. Your mom is ALWAYS right! 

Het leven valt niet te sturen, acceptatie is de enige optie die effectief is. Dat, en doorgaan met hardlopen. Een duurloop of een interval, een bekend rondje of nieuwe routes ontdekken, op het asfalt of een trail, alleen of met hardloopvrienden. Voor dat moment waarop die marathon wél plaatsvindt, waarop die wedstrijd wél gelopen wordt, waarop die agenda niet leeg is en er naar dat ene moment toegewerkt kan worden. Tot die tijd rennen we maar gewoon door. Sterk en met vertrouwen waarbij ik bovendien een ding zeker weet.

You’ll never run alone!

Kut. Ik maak Frank wakker met het bericht dus zijn dag begint ook goed. Er schiet van alles door mij heen. Vooral teleurstelling maar ook een stukje gelatenheid. Het is inmiddels niet meer de eerste keer. Boosheid vanwege dat stomme weer in Nederland, onbegrip voor de organisatie en de burgemeester van Den Haag, de vraag of ze dan niet eerder kunnen starten of de 10 km door kunnen laten gaan. Maar diep in mijn hart snap ik ook wel dat ze het risico niet nemen gezien de enorme organisatie er omheen en dat je dat ook niet zomaar om kan gooien. Wordt zo wel een duur grapje dat hardlopen, al helemaal omdat ik twee startnummers heb. Tenslotte zegt het schema 30 km vandaag.

Maar tussen al die emoties door blijft natuurlijk de hamvraag, wat nu? Lopen moet ik toch maar de truc van de Bruggenloop twee jaar terug waarin we met een klein groepje alsnog de route gelopen hebben zal vandaag niet opgaan. Omdat we gisteren al voorzichtig voorbereid zijn op de mogelijkheid dat het niet door zou kunnen gaan heb ik al aan Oostvoorne gedacht. Mijn eerste reactie is echter: ‘Nee, ik ga niet, ik moet 30 km lopen.’ De tweede reactie is echter: ‘Het is beter dan niets en ik ben ook wel weer toe aan een stukje metaal.’ We checken het op internet. Of deze wel doorgaat en of je überhaupt nog kan na-inschrijven. Het is een dubbele ja. Maar omdat er veel mensen aangeven te komen als alternatief voor de CPC wordt het ook nog spannend of we wel een startnummer kunnen krijgen. Ook dat mogelijke probleem wordt getackeld als ik me bedenk dat we anders gewoon een eigen route van vorig jaar kunnen lopen, 25 km via de GPX op de Garmin.

Plan B gemaakt pak ik alle spullen bij elkaar terwijl Frank getrouw pannenkoeken bakt. Zodra we klaar zijn gaan we op pad om ervoor te zorgen dat we er zo vroeg mogelijk zijn. Als we er bijna zijn krijg ik een berichtje via de Messenger. We kunnen twee startnummers overnemen zodat we zeker weten dat we kunnen starten. Deal! Als dat geregeld is kunnen we even rustig gaan zitten. De RMD-ers druppelen binnen en het is een vrolijk weerzien. Toch voel ik me ontheemd. Het autistische deel van mijn brein heeft zich nog niet aangepast aan de omschakeling van Den Haag naar Oostvoorne. Bovendien ben ik het er nog steeds niet mee eens. Buiten valt er af en toe wel een regenbuitje en het waait een beetje, maar van code geel, laat staan oranje, is er nog geen spoor.

Om 11:30 gaan we naar buiten voor de groepsfoto, want tja, als we er dan toch zijn. Daarna richting start. Yvonne, Ketura, Roos, Rob en Harold gaan samen lopen en ik besluit aan te haken. Frank loopt in principe ook mee, maar volgt zijn eigen tempo. Ik zet wel mijn muziek aan en verder zie ik het wel. Mijn plan gaat niet verder dan hier, vanaf nu is het go with the flow.

The flow gaat goed. Het is heerlijk om nergens over na te denken, gewoon te rennen en alleen maar met de groep mee te hoeven rennen. Ik hoef niet op mijn snelheid te letten, niet te rekenen, niet in te delen, alleen maar bij te blijven. We krijgen een kleine regenbui over ons heen, alhoewel het meer voelt alsof we door een wolk rennen dan dat het echt regent, en het waait, maar ik heb het niet koud en loop eigenlijk wel lekker. Het tempo is ook goed. Sneller dan gepland met de CPC maar tenslotte loop ik ook minder vandaag dus het mag wel. 

Op 5 km staat de eerste drankpost. Ik loop een beetje vooruit zodat ik rustig een bekertje kan pakken. Helaas is de tafel aan mijn kant leeg dus ik moet dwars oversteken naar de andere tafel voor een bekertje water. Met als gevolg dat ik even aan moet zetten om weer bij de groep te komen. Niet snel daarna begin ik in mijn comfortzone te komen. Ik ren af en toe een stukje vooruit om een foto te kunnen maken, probeer te lachen en te ontspannen en om me heen te kijken naar het landschap. Ik herken een heleboel stukken van onze eigen route een jaar eerder en de wijken met mooie huizen waar we doorheen lopen en waar ik met mijn oom en nicht regelmatig doorheen gereden ben. Ik vraag me af of we misschien zelfs nog wel langs het huis van mijn oom lopen, die ook in Oostvoorne woont.

Ondertussen stevenen we af op de 10 km. Frank loopt al een tijdje voor ons en ook Harold laat ons los om vooruit te snellen. Omdat ook Yvonne ons heeft laten gaan lopen we nog met zijn vieren, Roos, Ketura, Rob en ik. En dat loopt helemaal prima. Het blijft verder droog en er komt zelfs af en toe een zonnetje door. De wind waait wel stevig, meestal van voren of van de zijkant maar af en toe ook in de rug en dan kunnen we vliegen. De 15 km dienen zich dan ook snel aan. 

Omdat ik best trek heb peuter ik nog een gelletje uit mijn Flipbelt. Een krijgertje uit Berlijn maar die moeten tenslotte ook op. Cola smaak, maar ik vind hem niet echt lekker. Hij werkt wel, er zit cafeïne in en ik voel de boost voor de laatste kilometers. Omdat zowel Ketura als Roos mij en Rob aansporen om gas te geven doen we precies dat, we geven gas. We zitten dan op 17 km. De zon schijnt en we krijgen de wind vol in de rug mee. Voldoende aanleiding om nog even flink de sokken er in te zetten. Frank halen we niet meer in maar met een gemiddelde snelheid van ruim 12 km per uur rennen we richting het voetbalveld en de finish. Ik kijk nog terloops naar links en zie het Oostvoornse meer. Megagrote golven met witte koppen geven toch wel een beetje aan dat er behoorlijk wat wind staat en een klein stukje van het ‘Ik ben het er niet mee eens!’ gevoel brokkelt af. Vooruit dan maar.

Ik loop nog even 100 meter door want mijn klokje zegt 21 km exact maar als ik hem daarna uit zet ben ik best verbaasd en meer dan tevreden met de 1:56 en een beetje. Een paar minuten later komen ook Ketura en Roos binnen en dan begint het toch weer te regenen. Frank haalt de tas uit de auto en binnen drinken we nog wat en praten wat na met deze en gene. Uiteindelijk gaan we toch op zoek naar ons warme bad. Ik heb hele gemengde gevoelens. Ik heb goed gelopen, het was erg gezellig, het weer viel 100% mee maar de CPC is toch onvervangbaar. Hoe dan ook, ik zal er mee moeten leven want het is wat het is.

Volgende week de Road through Rotterdam. Ook erg gezellig en met alleen maar RMD-ers. Gewoon 35 km, zoals het hoort. Op een relaxt tempo van 9,5 km per uur. Route bepaald, verzorgingsposten geregeld, tempogroepen ingedeeld. En het is een belangrijk onderdeel van mijn training. Ik heb er zin in en we gaan gewoon lekker lopen. Als het tenminste niet afgelast wordt wegens een beetje wind en regen. Het zal toch niet?

Nee joh, Rotterdammers kunnen wel tegen een stootje!