Ik trek het shirt aan dat ik er bij gekocht heb. Het ziet er mooi uit maar het is net een hobbezak. Maatje L is normaal gesproken prima maar het is een herenmodel want ze hebben geen rekening gehouden met dat er ook dames meelopen, of ze hebben zich er gewoon makkelijk vanaf gemaakt. Sowieso lijkt hij groot te vallen dus hij komt bijna tot mijn knieën. Zucht, dat kan er ook nog wel bij. Frank kijkt Formule I en Max heeft net zo’n slechte dag als dat ik me voel. Als dat maar geen voorbode is. Maar goed, het moet toch gebeuren. Vandaag loop ik mijn eerste evenement weer in ruim vier maanden. Vandaag loop ik de vijftigste editie van de CPC. Althans, ik ga starten.

Ik wil op tijd weg want ik moet mijn startnummer nog ophalen. Frank zal op de boulevard gaan staan om de laatste 5 km met mij mee te lopen. Gelukkig heb ik een kluisje gehuurd, dan kunnen we daar de tas in kwijt. Hopen we, want alhoewel ik een medium kluisje heb kan ik niet meer terugvinden wat de afmetingen zijn. Nou ja, zal wel passen toch? Ik wil om 10 uur de deur uit maar we hebben wat discussie hoe laat de trein nou vertrekt. Ik heb 10:20 in mijn hoofd, Frank denkt 10:30. Ik wil geen risico lopen want ik heb al genoeg zenuwen om laat aan te komen en te moeten haasten. 10:00 de deur uit dus. Eenmaal bij Blaak hebben we allebei gelijk maar pakken toch die van 10:20 ook al moeten we dan overstappen op Centraal. Als we in de trein zitten kan ik eindelijk een beetje ontspannen, alhoewel mijn humeur nog steeds op storm staat ondanks het mooie loopweer.

Bij het Malieveld moeten we nog een heel eind naar de ingang lopen. Oh ja, dat was vorig jaar ook al. Het is heel druk en ik merk dat ik dat ook niet meer gewend ben. Linda is in de kleedkamer voor de dames maar we lopen eerst naar de lockers zodat we niet alleen weten waar die is maar ook of de tas nu past. Als we hem gevonden hebben staan we voor een heel klein lockertje. Noemen ze dit een medium? Met hoe de dag tot nu toe verloopt had ik het kunnen weten. Met proppen past de tas net maar er moet nog de nodige kleding in. Dan maar alle belangrijke dingen er uit halen en die in een ander plastic tasje doen. Dan kan dat straks in de locker en laat ik de grote tas wel in de kleedtent.

We vinden Linda en nadat ik me raceklaar gemaakt heb gaan we nog even naar de wc. We hebben gelukkig tijd en die heb ik nodig want ik heb Frank zijn buff en petje niet uit de tas gepakt dus ik moet terug naar de kleedkamer. Linda gaat op zoek naar haar collega die met Frank zijn startnummer loopt. Als het euvel verholpen is neem ik afscheid van Frank en ga ik naar mijn startvak. Ik heb een knieband gekocht en na wat twijfel of ik hem aan het begin of aan het eind omdoe toch maar aan het begin. Ik heb er 10 km mee getest. Het liep wel lekker maar na 8 km begon hij te irriteren dus waarschijnlijk moet hij halverwege uit. Ik sta nog geen tien minuten in het startvak te wachten en hij irriteert me nu al. Uit dat ding! Dat voelt een stuk beter, misschien zie ik Frank straks nog even langs de kant, dan kan ik hem afgeven. And now, we wait.

Het lijkt eeuwen te duren maar dan komt er toch beweging in de rij en lopen we de straat richting start op. Ik moet zeggen dat deze methode in elk geval beter is dan andere jaren waar het altijd een chaos was om het startvak in te komen. We mogen redelijk doorlopen en ik sta voor mijn gevoel ook redelijk vooraan. Mooi, ik kan alle extra tijd gebruiken. Ik eet de helft van mijn ontbijtkoek en kijk nog of ik Linda ergens zie maar dan moet ik me concentreren op mijn race. Als ik over de startmat stap is het officieel. Ik ben begonnen.

Ik heb Frank beloofd om rustig aan te lopen maar dat was ik toch wel van plan. Ik voel mijn knie en mijn heup en dat valt me een beetje tegen. Ik had gehoopt dat ik net als de afgelopen weken in elk geval pijnvrij kon starten. Maar het is wat het is. Ik kijk uit naar Frank als ik hem inderdaad zie staan. Hij maakt foto’s of filmt, geen idee. Ik grijp naar mijn knieband en geef hem af. ‘Tot straks schat!’ Vanaf nu is het volle concentratie in modus muziek aan en gaan. De eerste kilometer is veel te snel op 6 minuut de kilometer. Nou ja, het is de eerste en die gaat altijd wat sneller. De tweede is echter nog sneller op 5:50. Dat is niet de bedoeling maar voor mijn gevoel loop ik helemaal niet zo snel. Misschien komt het door de afleiding dat de route wat aangepast is. We lopen uiteindelijk wel weer naar het Vredespaleis en er omheen, en ik kijk of ik nog bekenden zie. Dat is niet het geval maar ik word desondanks door menig toeschouwer aangemoedigd.

De eerste vijf kilometer gaan als vanouds snel voorbij en ik loop eerst de mat over voordat ik een bekertje water pak. De drankpost staat precies hier en ik kan nog net water pakken voordat ze overgaan op sportdrank. Ik loop gemiddeld tien kilometer per uur. Niet het rustige aan dat ik Frank beloofd heb maar ik heb het al lang in de gaten. Ik kan gewoon niet langzaam lopen op een evenement. Iedere keer dat ik denk ‘nu ga ik wat rustiger lopen’ is de kilometer uiteindelijk toch weer op 5:45/5:50. Dit is blijkbaar mijn comfortabele pace op dit moment. Of misschien mijn ‘ik heb een pesthumeur’ pace, mijn ‘ik heb al vier maanden niet echt kunnen racen en ben net een koe die na de winter de wei in mag’ pace, of mijn ‘wat zeur je nou, het is eigenlijk perfect loopweer’ pace. Maar ik weet donders goed welke pace dit is. Dit is een ‘ik ben vijf kilo afgevallen’ pace.

Mijn knie blijft zeer doen maar wordt niet erger. En dan komt de gevaarlijke gedachte van mijn innerlijke duiveltje omhoog. Als het dan toch zeer doet en het niet erger wordt, waarom dan niet gewoon zo door blijven lopen en kijken waar het schip strand? Nog voor ik de gedachte afgemaakt heb heb ik al besloten. De dood of de gladiolen. En ik ga altijd voor de gladiolen! Ik blijf dus gewoon lekker doorlopen ook al weet ik dat ik er op korte termijn een prijs voor zal moeten betalen. Maar de CPC was een doel want de vijftigste editie, bla, bla, bla. Dan zien we daarna wel weer verder. Opnieuw een wijziging in het parcours als ik richting de 10 km loop. Ook deze passeer ik met gemiddeld tien kilometer per uur en even los van de pijn in mijn poot gaat het lopen zelf me verbazingwekkend makkelijk af. Ik ben niet moe of buiten adem, dat had ik niet verwacht.

Na het tien kilometer punt ga ik even wandelen en eet de tweede helft van mijn ontbijtkoek. De weg loopt hier een beetje naar beneden dus ik dribbel rustig door. Naar beneden is altijd nog steeds gratis. De kilometers gaan ook nog steeds snel en soepel als ik op 14 km ineens Linda voor me zie lopen. Ik haal haar in en zeg dat ik niet langzaam kan lopen. Zij wel, waardoor zij wel geniet en ik niet. Mijn slechte humeur ben ik al wel vergeten maar genieten doen we op de trails. Op de weg heb ik een doel en dat doel is nu uitlopen. De rekening krijg ik nu toch wel dus ik kan net zo goed alles er uit halen. Ook hier is er nog een wijziging van het parcours en ik kom van een hele andere kant om de boulevard op te lopen. Maakt niet uit, daarboven staat Frank dus daar moet ik naar uitkijken. Die zal wel gaan schelden dat ik me niet aan mijn belofte gehouden heb. Sorry schat, je kan een dier zijn natuur nu eenmaal niet veranderen.

Ik zie hem al snel staan als ik het heuveltje op loop. Hij kijkt naar me uit en ik ga wandelen en zwaai. Hij ziet me en trekt zijn jasje uit. ‘Zo dame, wij moeten even praten’ is het eerste wat hij tegen me zegt. Dat was te verwachten en ik antwoord gelijk dat ik het gewoon niet kan, rustig lopen tijdens een race. Ik ga weer rennen en Frank rent mee die zich gelijk beklaagt dat ik zo snel ga. Ik hou wat in maar niet te veel. Toevallig voel ik nu mijn knie even niet. Het is druk op de boulevard en als we aan het einde komen mogen we naar beneden voor mijn snelste kilometer tijdens deze race. Ik klok 5:33. Oeps. Eenmaal beneden ga ik wel iets rustiger lopen en pak de extra drankpost mee. Bij 19 kilometer begin ik voor het eerst mijn beenspieren te voelen en een beetje vermoeidheid. Tijd voor een laatste stuiptrekking.

Het oude terminatorgevoel komt naar boven en ik blijf rennen. De pijn in mijn knie is terug en ik voel nu ook wel dat hij zich begint uit te breiden. Niet veel en langzaam, maar toch. De grens komt in zicht, maar ook de finish dus nog even volhouden. Ik tel af naar de 20 km want dan is het er nog maar één en ik kan nu écht niet meer stoppen met doorrennen. Frank loopt nog mee tot aan de bocht en gaat er dan af als ik de laatste honderden meters wegwerk. Ik ben superblij als ik over de finish kom. 2:04:41, dat had ik nooit, maar dan ook nooit gedacht toen ik vanochtend opstond. Ik loop door om mijn medaille op te halen en vlak voor de uitgang zie ik een man met een Aafjeshirt staan en Frank op het startnummer. Dat moet Linda haar collega zijn die Frank zijn nummer overgenomen heeft. Dat klopt en terwijl we op Linda wachten praten we wat. Als ze er is gaan we naar de uitgang en zie ik Frank al in de verte bij de lockers die kijkt waar ik ben. Eenmaal elkaar gevonden pakken we onze spullen, kleden ons om en lopen het terrein af. Daar nemen we afscheid van Linda alvorens we in de trein stappen terug naar huis. Lekker douchen en op de bank met een icepack op mijn knie. Misschien dat ik morgen dan wat korting op de rekening van vandaag krijg.

Ongeveer twee maanden geleden zag ik het heel erg somber in. Vanaf daar ben ik voorzichtig een beetje gaan opbouwen en kreeg ik momenten van hoop. Momenten van hoop maar ook momenten van wanhoop als ik weer een terugval had. Maar alles in het teken van in elk geval de CPC. Want, de vijftigste editie bla, bla, bla. Ik heb het niet alleen gehaald maar ik heb gezien de omstandigheden een geweldige race gelopen. Dat is de CPC zoals ik hem ken. Dit is de elfde keer dat ik hem loop en ik heb hier mijn beste en mijn slechtste halve marathon gelopen. En alles ertussenin met een paar huzarenstukjes. Vorig jaar twee weken na de Duinhopper, dit jaar met een knieblessure en nauwelijks training, beiden rond de twee uur. Het moet niet gekker worden. Kan het gekker? Tja, ik heb ook nog een startbewijs voor de Rotterdam Marathon.

Will I be back?

De eerste berichten waren dat het twijfelachtig was of de boot vrijdagochtend kon varen. De tweede berichten bevestigden dat en er werd geregeld dat we of donderdagmiddag met de veerdienst konden of vrijdagochtend. Vanwege het meerijden was ik enigszins afhankelijk van anderen maar ik vond het prima om donderdagmiddag al te gaan. Ik werd wel iets eerder opgehaald, namelijk al om 12:30. Dat werd voor de zekerheid 11:30 toen Deborah voor mijn neus stond, maar ik hoefde niet te haasten want ze had wat marge genomen. Dus toch nog even snel naar boven om mijn regenbroek te pakken ‘want we gingen ook fietsen’.

Bepakt en bezakt reden we naar Harmelen, waar we over zouden stappen in de auto van Stans en Frouke richting Harlingen. Toen we er bijna waren belde Frouke. We moesten haast maken, change of plans. Wat bleek? Bijna alle veerdiensten waren geschrapt en er zat er nog maar één in de planning. Als we die wilden halen moesten we gelijk door en plankgas geven. Een snelle rekensom gaf aan de het heel, maar dan ook heel erg krap werd, maar eigenwijs als we zijn gingen we het toch proberen. Is niet gelukt. Zelfs als we niet verkeerd waren gereden hadden we het niet gered. We waren een half uur te laat. Hadden ze best op ons kunnen wachten toch?

Dan ben je dus ineens midden in een storm gestrand in Harlingen, of all places. Gedeelde smart is halve smart want naast ons vier waren ook Joyce en Elly op pad gegaan. Wat doe je dan op een regenachtige donderdagmiddag in Harlingen? Dan ga je shoppen of de kroeg in. Of allebei. Eerst nog even hotelletje boeken en een crompouce proeven die, ondanks dat ik vaak tegen dit soort verbasteringen ben (met sommige dingen moet je niet kloten maar de nieuwsgierigheid won het), stiekem verdomd lekker is. We blijven ook maar gelijk eten in de kroeg en zoeken daarna een klammig bed in een oud pakhuis, of was het toch een weeshuis, op?

De volgende ochtend wandelen we richting Rederij Doeksen om de eerste veerboot van 8:15 te pakken en een klein uurtje later arriveren we zonder enig probleem in Terschelling. Was dat nou alle paniek gisteren? Marjon staat ons op te wachten en loodst ons naar de boot wat het komende weekend ons onderkomen zal zijn. We krijgen onze kamers toegewezen en kunnen de koffers uitpakken. De ruimte is wat krap maar met een beetje creativiteit kom ik een heel eind. Daarna tijd om te gaan ontbijten want op alleen suikerbollen kan ik niet leven. We redden het nét qua tijd om de rest op te pikken en ik eet een meer dan verantwoorde toast met avocado en ei. Het enige verantwoorde dat ik dat weekend zal eten.

Als de rest er ook is maken we de tijd vol met kletsen, winkelen in het dorp  en foto’s maken. Naast het pakket dat we thuis al kregen met de nieuwste BH van Anita, die met dat mooie glimmende randje waar iedereen al maanden geleden van liep te kwijlen, een massagetight, een hardloopshirt, een thermosfles, een jasje en een supercomfy ‘berentrui/jurk/broekpak’ van Lingadore, ligt er op ons bed nóg wat te wachten. Het lijkt wel zo’n TellSell reclame. There’s more? Yes Bill, there’s more! Want we krijgen nóg een massagetight, de nieuwe PanAlp, en een huispak bestaande uit een broek en trui van Pastunette. Ik heb een ernstig geval van keuzestress want wat moet ik nou aantrekken? Ik had tevens de helft van mijn kleding thuis kunnen laten.

Dan is het tijd om te lunchen nadat Marjon en Jeanique de boodschappen gehaald hebben. Met uitdagingen want het tij is zo hoog dat de steiger onder water ligt. We zijn nu nagenoeg compleet met ook Nicole, Joyce X, Monique, Ilonka, en Renate. Carola is de laatste die aankomt en is onze invulling voor de middag. Zij gaat ons de Disqtraining geven. We steggelen even over waar maar het wordt het Seinpaalduin waar we met de ondertussen opgehaalde huurfietsen naar toe kunnen. De training is superleuk maar ik vind hem een beetje zwaar. Niet vanwege die ene harde regenbui, of twee, die over komt, maar vooral omdat ik er pas na de training achter komt dat hij bij mij op de hoogste weerstand staat. Weer niet goed opgelet maar de lol en de foto’s zijn er niet minder om. Na de training terug naar de boot om even te chillen en daarna gaan we lekker eten. Na het eten zoeken we onze kajuit op voor een ietwat onrustige nacht.

Ik denk vroeg wakker te zijn maar het is al rond acht uur. Vandaag lopen we de 10 km die om 10:40 van start gaat. Tijd genoeg om te ontbijten en aan te kleden om daarna de fiets pakken naar de start. We zijn vroeg en na wat foto’s duiken we de kleedkamer in want het is best fris. Jeanique gaat voor het podium op de 10 km, Carola loopt de 5 km en de rest gaat gewoon lekker lopen. We hebben mazzel want het zonnetje schijnt en de sfeer is uitgelaten. Als het tijd is kijken we eerst hoe Carola start en gaan vervolgens zelf klaar staan. Dan mogen we weg en alhoewel we proberen bij elkaar te blijven lukt mij dat niet. 

Ik ben een langzame starter en stijf van het bed dus ga ik mijn eigen gang maar. Bovendien kom ik weer langs plekken waar ik gewoon foto’s wil maken en daar neem ik dan ook de tijd voor. Bovendien moet ik morgen ook nog. Bij de verzorgingspost van de 5 km begin ik een beetje lekker te lopen en kom ik bij Joyce X en Ilonka. 2 km lang trek ik een beetje met ze op, dan loop ik weer voor, dan lopen zij weer voor. Op 7 km kom ik Mar de Lion tegen en raken we aan de praat waardoor ik haar iets snellere tempo overneem. Nog wat foto’s onderweg, Jelle die langs de kant staat en dan zijn daar de laatste meters naar de finish. Ik maak nog een soort sprongetje en dan is het alweer voorbij.

Ik voeg me bij de rest, Ilonka en Joyce X komen nog binnen en dan kijken we nog hoe Jeanique op het podium haar prijs in ontvangst mag nemen. Ze is derde geworden dus missie geslaagd, podium gehaald. Uiteindelijk gaan we terug naar de boot waar het weer een gezellige boel is. Nog even het dorp in want morgen gaan we dobbelen en er moeten kadootjes gekocht worden. Het eten wordt verzorgd door onder andere Deborah die pasta met gehakt voor ons maakt en er is genoeg te snoepen als toetje. Toch ga ik niet te laat naar bed want morgen gaan we vijf vrouw sterk ook de halve marathon nog lopen. Gelukkig start die pas om 12:00.

Na weer een onrustige nacht, het is toch niet je eigen bed en een beetje krap, ben ik nu wel vroeg wakker. Het is weer droog en zonnig alhoewel er wel wat regen verwacht wordt bij de start, en met Marjon en Deborah maken we weer wat foto’s. Het ontbijt bestaat uit kwark met cruesli en ik neem de tijd om me klaar te maken. Ik, Elly, Renate, Nicole en Monique lopen de halve, de rest mag zich melden bij de organisatie voor instructies. Voornamelijk langs het parcours staan en medailles uitdelen. In het startvak komen we Edgar tegen en er is even paniek als we onze jasjes af willen geven maar er niemand is omdat iedereen al aan het werk is. Stans is onze redding en neemt ze mee. 

Dan is het aftellen, klinkt de hoorn van de vuurtoren en mogen we van start, precies als er een regenbui over ons uitstort. Niet heel hard maar toch, het is best fris. Doorlopen dan maar. Het eerste deel van de route weet ik nog wel, meer vanwege de virtuele marathon die Frank en ik hier liepen tijdens Corona dan die eerste keer in 2017 dat ik hem met Anita liep. Ook nu start ik relatief rustig maar ik merk dat ik wel gefocust ben op doorlopen en tempo. Dan kom ik rond de 5 km langs een bankje waar twee grote teddyberen in een regenpak zitten. Daar moét ik een foto mee maken en dan realiseer ik me dat ik aan het ‘racen’ ben, wat ik helemaal niet meer kan. Fysiek niet maar ook mentaal niet. 

Op dat punt besluit ik dat ik hier loop voor de lol en zet ik de knop om. Vanaf dat moment heb ik ook lol. Ik vraag een dame op de fiets of ze een foto van me wil maken bij het Stryper Wyfke, op dat moment nog niet wetende dat het de moeder van Jelle is. Hoe klein kan de wereld zijn. Ik geniet van de doorkomsten door de dorpen, heb een lekker deuntje in mijn oren en loop met een glimlach op mijn gezicht. Fotootje hier, even wandelen daar en dan op weg naar het strand. Het strand. Jaaaaaa, het strand. Natuurlijk nog wat foto’s en dan lekker in de wind afwisselend rennen en wandelen. Ik heb een gekke bui en vraag een ouder echtpaar om even te filmen. Ik trek mijn shirt uit en ren even over het strand om de mooie BH te showen!

Helaas is het strand na 2 km weer voorbij en duiken we de duinen in. Ook nu loop ik gewoon lekker rennend en wandelen af en aan. Tijdens het rennen heb ik best een snelle pace dus al met al valt het allemaal wel mee. Na de duinen komt het bos en de laatste kilometer is weer in het dorp. Nog even een foto bij de grote opblaasbeer en dan richting de finish, die nu vanaf de andere kant komt. Bij de finish krijg ik de medaille van Deborah omgehangen en daarna loop ik richting boot. Niet omdat ik het koud heb maar wel om te douchen en om te kleden en de rest te gaan helpen. Tegen de tijd dat ik dat gedaan heb blijkt dat we niet meer hoeven te helpen. Met Monique en Elly ga ik even bij de finish van de marathon kijken en zie Jelle finishen. Marjon is haar auto naar het vasteland wezen brengen en is inmiddels ook terug.

Uiteindelijk krijgt ik het toch koud en begint het ook donker te worden dus loop ik terug naar de boot. Ik vind een briefje van 5 euro die ik gelijk uit kan geven aan drie hele dure blikjes cola zero want voor de rest is er niks te krijgen op het eiland. Als ik toch bij de viskraam ben neem ik gelijk maar een bakje kibbeling mee want ik heb toch een beetje trek. Ik krijg daardoor wel een enorme plensbui over me heen maar je moet er wat voor over hebben.

Op de boot en als iedereen terug is bestellen we eten. Ik zit nog vol van de kibbeling en neem een minipizza Hawaii. Lekker vloeken in de kerk en ik heb dat al 20 jaar niet gegeten dus het mag. Als iedereen gegeten heeft is het tijd voor het dobbelspel en komen de kadootjes op tafel. Ik scoor in de eerste rond vier kadootjes maar die ben ik in ronde twee ook bijna gelijk weer kwijt. We hebben de grootste lol en ik eindig de avond met een kaarsje in een Terschelling glas. Leuk voor Frank, die is van de kaarsen. 

Tegen de tijd dat sommige dames aanstalten maken om naar bed te gaan komt de schipper vertellen dat er Noorderlicht is. Dát moet ik zien! Ik duik het dek op maar hoe goed we ook turen, ik zie niks, waarschijnlijk omdat er te veel licht is. De schipper zegt dat de beste plek bij Paviljoen De Walvis is, in de buurt van het Seinpaalduin. Ik mag de boot nog af ook al is de loopplank eigenlijk al binnen, en dribbel naar het Paviljoen. Daar zie ik ook niks en ook nu wint de nieuwsgierigheid het van het ongemak dus loop ik in het donker in mijn eentje over het wandelpad naar het uitkijkpunt. Ik ben niet bang maar weet dat bepaalde mensen, lees Frank, dit niet tof zouden vinden. Maar ja, Frank is er nu niet hé?

Eenmaal op het uitkijkpunt zie ik nog steeds niks. Er zijn wat wolken maar ik heb meer last van het licht van de vuurtoren. Dan komt mijn redding. Ik zie een foto in de groepsapp van het licht en maak zelf ook een foto van de lucht richting het noorden. En ja hoor, op de foto is het duidelijk te zien. Gek dat de camera het zoveel beter ziet dan het blote oog. Maar nu dat ik weet waar ik naar moet kijken, iets anders dan wat we in Noorwegen gezien hebben, kan ik het ook met het blote oog een beetje zien. Ik maak nog wat foto’s en besluit maar weer richting boot te gaan. Dan kan de schipper ook naar bed. Ik neem de andere trap die gewoon in het dorp uitkomt en dribbel terug naar het schip, waar de schipper vertelt dat hij ook op het uitkijkpunt stond. Ik heb hem niet gezien. Hij laat me nog een mooie foto die zijn vrouw gemaakt heeft zien en dan ga ik naar bed.

Ik heb voor de volgende ochtend een soort van zonsopgangsloopje bedacht, een beetje á la Chicago. Joyce, Elly, Monique, Nicole en Renate gaan ook mee. De route is 5 km en bij 4 km moeten we op het uitkijkpunt staan. De zon komt om 7:46 op dus klokslag 7:15 wil ik weg. Als we op weg zijn en ik een beetje naar de route moet zoeken bedenk ik me dat we voor het écht mooie we eigenlijk 10 minuten eerder hadden moeten zijn, maar daar is nu niets meer aan te doen. Het is al best licht en omdat het bewolkt is zie je weinig zon. Toch is het mooi als we op het Seinpaalduin staan en we maken dan ook uitgebreid foto’s. 

Het laatste stuk wijken we nog even uit over de pier voor wat extra foto’s en moeten opschieten want er komt een enorme plensbui aan. Ik wil echter croissantjes en cola halen bij de Spar waardoor we precies in de bui belanden als we weer naar buiten stappen. Even wachten tot het ergste voorbij is en dan naar de boot om te douchen, te ontbijten en alle koffers in te pakken want om 10:00 varen we terug. Tegen de tijd dat we klaar voor vertrek zijn komt er weer een enorme plensbui aan. We vertrekken eerst op de motor en omdat ik de enige ben met een regenbroek duikt iedereen behalve ik naar binnen. Daardoor mag ik de matroos, een vrolijke blonde griet genaamd Marte, helpen.

Ondanks mijn regenkleding worden mijn schoenen en sokken zeiknat waardoor ik het toch koud krijg, maar goed, op een gegeven moment gaat de regen over en tegen de tijd dat we dan toch de zeilen heisen schijnt de zon. Langs Vlieland liggen zeehonden op het strand en de verwachte vaartijd is oorspronkelijk vier uur, maar omdat we wind tegen hebben wordt het twee uur langer. We helpen allemaal hard met de zeilen en alle andere zaken die gedaan moeten worden om ons veilig naar de overkant te brengen als dan toch eerder dan verwacht we rond 14:00 in Harlingen aankomen. Daar varen we rustig de haven in en moeten we weer aan de bak om alle zeilen weer in te halen en netjes op te bergen.

Als dat is gebeurd en we aangemeerd zijn begint het ritueel van opruimen en afscheid nemen. ‘Wie wil de zak paprika’s, kan het overgebleven brood weg en wie drinkt de cola op?’. ‘Er ligt hier nog een oplader van iemand en Nicole, vergeet je startnummer niet!’. ‘Ik ga vast de auto halen, gooien jullie de koffers op de kade?’. Dan is iedereen klaar om te vertrekken en wordt er druk geknuffeld en afscheid genomen. Deborah, Frouke en ik stappen uiteindelijk ook bij Stans in de auto om eerst richting Harmelen en daarna richting Rotterdam te rijden. Met een beetje mazzel ben ik precies op tijd terug voor mijn Roparun meeting.

Het was een fantastisch weekend dat ons nog lang zal heugen, we zijn gruwelijk verwend met alle kadootjes en het was enorm gezellig om iedereen te zien en te spreken, en sommige beter te leren kennen. Misschien volgend jaar weer maar dat moeten we even afwachten. Lijkt me een goed plan. Voor nu kan ik maar één ding zeggen.

Het was een Berengezellig Anitaweekend! 

Lekker om 11:00 starten dus een beetje uitslapen, ontbijtje doen en dan op ons gemakje richting Outdoor Valley om daar te starten. Niet dus, want ze hebben vanwege Corona het programma omgegooid zodat we nu om 8:30 moeten starten. ‘Sasje pesten’ door de organisatie, en ook Deborah zal een offer moeten brengen omdat die de avond ervoor een feestje heeft. Maar alles voor de medaille en het shirt en natuurlijk het bijwonen van de eerste editie. Maar goed, het is net als het aftrekken van een pleister. Als je het in één keer doet, doet het minder zeer. 

Dus als om 7:00 de wekker gaat sta ik ook maar gelijk op en spring onder de douche. Niet dat het veel helpt want de ogen blijven dicht. Gelukkig kan ik ook met dichte ogen mijn hardloopkleding aantrekken en een boterham uit de vriezer halen en in de magnetron gooien voor ontbijt. Ook Deborah is mooi op tijd en om 8:00 brengt Frank ons naar Outdoor Valley nadat ik drie keer gewisseld heb tussen een rugzakje en een camelback.

Daar aangekomen zijn mijn ogen inmiddels soort van open en zien we een aantal bekenden. We hoeven niet lang te wachten tot het startsein en we nemen afscheid van Frank die zich nuttig maakt door ondertussen boodschappen te doen. We zijn nog geen paar honderd meter onderweg als ik al twee keer gestopt ben om een steentje uit mijn schoenen te halen en we Herman tegen komen die de 10 km gaat lopen. Kortom, we zijn gelijk de laatsten van onze wave, maar ach, er is toch geen tijdsregistratie en het doel is toch ‘relaxt lopen en bijkletsen.’

Dat laatste lukt prima want we hebben elkaar al even niet gesproken. Het is een prachtige dag en de eerder voorspelde regenbuitjes staan al helemaal niet meer in de planning. Niet voor de komende paar uur in elk geval. Ik voel mijn benen wel maar wandelen lukt prima. De route loopt langs de Rotte waar ik ook vaak hardloop omdat het een van mijn favoriete routes is. We besluiten ter plekke om binnenkort hier ook weer eens samen te rennen. Als we bij de brug komen op 2,5 km wil ik foto’s maken als Deborah ziet dat er een fotografe van de organisatie staat. Dan kunnen we haar beter een foto laten nemen, zowel met de officiële camera als ook met mijn telefoon. 

We maken even kort een praatje alvorens we weer verder wandelen. Het begint al aardig warm te worden en de eerste lopers van de 10 km komen achter ons op lopen. Net als de eerste wandelaars van de tweede wave. Als ik die verhitte koppies zie ben ik zó blij dat ik vandaag niet hard hoef te lopen, maar ik weet in mijn hart dat als ik gisteren niet gelopen zou hebben, ik vandaag de halve marathon gedaan had.

Bij het sluisje zitten we op 5 km, op de helft, en daar staat niet alleen René Simons muziek te maken maar ook Rob Sportfotografie om de lopers vast te leggen. Aangezien hij gekscherend ons weigert te fotograferen als we wandelen doen we speciaal voor hem 5 meter hardlopen. Ook nu blijven we even hangen voor een praatje maar naarmate er steeds meer lopers komen die hij moet fotograferen laten we hem weer met rust en wandelen verder.

Opnieuw een onderbreking als een kilometer later Herman ons inhaalt. Hij wandelt een stukje met ons mee, we maken een foto en dan rent hij weer verder terwijl wij wat eten. Op 7,5 km kruisen we de A20 en zijn we weer ‘in de stad’. Inmiddels is het behoorlijk druk geworden met zowel wandelaars als hardlopers en moeten we regelmatig een klein stukje opzij. Ik begin mijn benen wel weer te voelen maar toch gaat het ongemerkt. Ik heb de route op mijn horloge staan maar eigenlijk is het niet nodig aangezien alles heel goed aangegeven staat. 

Dan komen we bij de Binnenrotte en bij Van Zanten waar al veel lopers lekker op het terras zitten. Mijn klokje zegt 10 km maar ook dat de route nog 300 meter is en inderdaad, we moeten nog even doorlopen tot het eind voor de officiële finish. Daar staat Evert Buitendijk klaar met zijn camera en ook nu gaan we ‘rennend’ de finish over. We krijgen onze mooie medaille en een muntje voor een drankje en ook Frank is inmiddels gearriveerd. Wij lopen vast terug naar Van Zanten als Frank weer eens uitgebreid staat te kletsen met deze en gene. 

Bij Van Zanten genieten we heerlijk op het terras van wat te drinken en te eten. Frank sluit aan en omdat Ysbrand, Marilene en Linda de halve marathon lopen komt Ronald er even later ook bij. Zelfs Bart en Patricia komen kijken en we wachten op Ysbrand en de dames. Als iedereen binnen is zitten we prinsheerlijk op het terras de rest van de lopers ‘binnen te halen’. Er komen veel bekenden langs tot het moment dat er regen aan komt en we er een eind aan breien. Eenmaal thuis zijn we toch wel moe en duiken we allebei nog héél even ons bed in voor een klein middagdutje.

De laatste dag dat we het op jetlag kunnen gooien…

Later heb ik dat gelukkig los kunnen laten, mits er een goede reden voor was. Ik leerde dat even wandelen om water te drinken of om wat te eten tijdens een verzorgingspost juist strategisch beter was voor het eindresultaat. En als ik gewoon met iemand mee liep, voor de lol of voor support, dan moest er soms ook even gewandeld worden. Geen enkele schande dus. Gelukkig maar, want toen ik mijn PR op de marathon liep in 2018, met 3:59:29, heb ik de laatste 7 km ook afwisselend gewandeld. Interval noemde ik het toen, maar het was gewoon keihard tussendoor wandelen. Het was toen ook wel erg warm weer, maar dat terzijde.

Het échte tussendoor wandelen heb ik pas de laatste jaren geleerd, tijdens het trailen. Daar is wandelen gewoon een onderdeel van het lopen. Bij een 50 km trail door de heuvels is het onmogelijk om niet tussendoor te wandelen. Om te eten, om die steile heuvel op te gaan of gewoon om even van de omgeving te genieten. Zelfs de grotere ultratrail goden onder ons wandelen tijdens de langere afstanden. 

Het is zelfs nu al zo erg, dat als ik op asfalt loop ik regelmatig denk, ‘wanneer mag ik even wandelen’? Het mooie is aan de andere kant dat ik misschien niet meer gewend ben om die 10 km non stop te rennen, maar als ik heel even wandel wel in een split second hersteld ben. Wandelen is dus inmiddels een zeer gewaardeerd en zelfs strategisch ingepland onderdeel van mijn hardloopstrategie.

Maar dat is wandelen tijdens het hardlopen. Wat als wandelen juist het doel wordt? Sinds een paar weken heb ik sowieso iets herontdekt, namelijk dat wandelen an sich een hele positieve invloed heeft op mijn coronakilo. Sinds het me eindelijk gelukt is om de 30 dagen streak van 10.000 stappen per dag vol te maken in de Garmin app heb ik hem door kunnen zetten en heb inmiddels al 66 dagen achter elkaar mijn doel behaald. En hoe langer ik het vol hou, hoe meer ik mijn best doe om het vast te houden. Net als destijds ooit stoppen met roken, omdat het zo zonde was om weer te beginnen. Dan had ik al die dagen voor niets niet gerookt. Zo voelde dat tenminste. Terug naar het dagelijks wandelen, het helpt om die coronakilo onder controle te krijgen. 

Ooit heb ik stiekem in mijn achterhoofd ook nog wel de gedachte om mee te doen aan de Nijmeegse Vierdaagse. Geïnspireerd op toen ik nog een klein meisje was en op de lagere school mee deed aan de avond Vierdaagse. Mijn aller-, állereerste medaille ooit. Helaas kon ik de vervolg opzetstukjes niet verdienen het jaar daarna omdat we gingen verhuizen. Dat trauma heb inmiddels meer dan verholpen. 

Of die Nijmeegse Vierdaagse er ooit gaat komen weet ik niet. Wandelen is écht anders dan hardlopen. Je gebruikt andere spieren, hebt andere schoenen nodig en moet ook anders trainen. Voorlopig ben ik uitgenodigd door Anita Active voor de Leiden Wandel marathon. Samen met een buddy ga ik een halve marathon wandelen. Dat wordt een behoorlijke uitdaging, maar wel eentje die ik natuurlijk niet uit de weg ga. Hoe ik dat ga aanpakken? Gewoon, net als met het hardlopen. We beginnen met 5 km. En je weet wat ze zeggen.

‘A journey of a thousand miles begins with a simple step’

Dat laatste, daar wil ik het overigens met de dames nog eens even over hebben. Want deed hij dat überhaupt wel toen je hem kocht? Nee hé, ga je het nou weer over die fantastische Anita Active BH’s hebben? Ja dat ga ik! Weet je waarom? Omdat het gewoon zeer doet. Zeer voor diegene die de boel niet op slot zet en zeer aan mijn ogen als ik ze zie gaan. Vanochtend op weg naar mijn werk zag ik er weer een. Een tietenschudster, een borstenbungelaarster, een boezemshaker, een boobymover, een voorgeveltrilster. Hop, hop, hop, met iedere pas ging ze vooruit en de boel ging omhoog en omlaag met een actieradius van ongeveer anderhalve kilometer. Ze sloegen zowel loopster als omstanders nog net niet in het gezicht. En dan denk ik bij mezelf, ‘meid, meid, meid, wat doe je jezelf en die mooie borsten van je toch aan?’

Ik was op jonge leeftijd al gezegend met een aardig gevulde boezem, waar ik veel succes mee heb gehad. Het heeft me in elk geval een hoop gratis drankjes en permanent entree tot menig disco verschaft. Ach ja, je bent jong en je gebruikt wat de natuur je gegeven hebt. Pas op latere leeftijd word je daar wat kritischer in en hou je het exclusief. Nou ja, de meesten van ons dan. Het enige waar je niet bij stil staat is dat je niet eeuwig jong blijft en dat je er aandacht en zorg aan moet geven om het mooi te houden. Aangezien ik vroeger nogal eens gierig kon zijn kocht ik mijn kleding bij de goedkopere winkels en aan goede lingerie gaf ik al helemaal geen geld uit. Met als gevolg dat diezelfde natuur die me in eerste instantie goed bedeeld had, in de vorm van zwaartekracht net zo hard toesloeg. Ergens tot aan mijn navel zullen we maar zeggen.

Reden te meer om er nu extra goed voor te zorgen. Aan het hangwerk valt niet zo veel meer te doen zonder menselijk ingrijpen, maar voorkomen dat ik er last van heb tijdens het stevigere beweegwerk des te meer. Of ik nu ren, spring, of op een paard zit te hobbelen lijkt het in elk geval alsof het betere chirurgwerk plaats gevonden heeft. Alleen Frank weet hoe het zit. Nou ja, jullie nu dus ook, maar niet verder vertellen. Of eigenlijk juist wel. Maar goed, even los van het oog in het kader van ijdelheid is het nou eenmaal ook zoveel fijner als het punt van je zwaartekracht tijdens het rennen gewoon in het midden van je lijf zit en niet bij iedere pas dan weer 3 meter links en dan weer 3 meter rechts hangt. 

Terug dus weer naar alle dames die daar geen aandacht aan besteden. Het klinkt misschien gek, maar sinds ik ambassadrice van Anita Active ben kijk ik naar de borsten van andere vrouwen tijdens het rennen. Ik kan er niks aan doen, het is nou eenmaal het eerste waar mijn oog naar trekt tijdens het passeren. Soms zie ik ze al van een kilometer aankomen. Moet ik gelijk aan een liedje denken. ‘Zie je die borsten gaan, dan komt de hardloopster met een flut-BH er achter aan, la, la, la, la…’ De tekst was geloof ik iets anders maar past prima. 

Ik heb dames er ook al regelmatig op aangesproken. De meesten weten helemaal niet wat het doet, staan er niet bij stil. Wat de vastberadenheid van mijn missie alleen maar versterkt. Het uitbannen van alle slechte BH’s in de wereld. Vooral sport BH’s maar ook in het dagelijks leven koop ik alleen nog maar BH’s die aan de kritische eisen van stevigheid en ondersteuning voldoen. Weg met de losse niemendalletjes waar je niks aan hebt, branden met de zacht elastische frutsels die een belofte doen van ‘ik ondersteun je’ maar ondertussen net zo hard mee bewegen. Voor mij alleen nog maar stevige structuren en precisie raamwerk. Ze zeggen wel eens dat er niks erger is dan een bekeerde gelovige. Ik was ook ooit onwetend maar nu heb ik geen excuus meer. 

Even voor alle duidelijkheid. Het mag best mooi zijn, sterker nog, mijn collectie bestaat uit allerlei kleuren en soorten. Ik ben verwend, ik weet het want net als met schoenen heb ik altijd wel een bijpassend setje in de juiste kleur, en voor elke activiteit heb ik een andere soort qua model en stevigheid. Maar de belangrijkste stelregel is dat het past. Je kan de mooiste meest fancy en kwalitatief beste sport BH hebben, als hij te klein of te groot is heb je er nog niks aan. Sterker nog, dan is de remedie nog erger dan de ziekte.

Maar weet je wat het allerergste is? Ik heb Frank er ook al mee besmet. Zit ik tijdens het lopen met mijn gedachten ergens anders, roept Frank na het passeren: ‘Nou, die kan ook wel een Anitaatje gebruiken.’ Wat dat betreft is hij een bevoorrecht mens. Want welke man kan nu zeggen dat hij toestemming van zijn vrouw heeft om naar de borsten van andere vrouwen te kijken!

Alleen tijdens het hardlopen dan hé?

Maar waarom zou je in hemelsnaam zo’n Performance Outer Top willen hebben? Ik heb toch al de perfecte sport BH? Sterker nog, ik heb er inmiddels een heleboel, in allerlei kleuren en uitvoeringen? Nou, niet in de laatste plaats omdat hij gewoon MOOI is! Want alhoewel Rotterdam wel wat gewend zal zijn op het gebied van schaars geklede mensen op straat, en ik weinig gêne heb, schroom ik toch wel een beetje om alleen in mijn BH over straat te gaan rennen als het heel erg warm is. Wat dat betreft nog een oneerlijk voordeel voor mannen. Die kunnen niet alleen overal waar ze willen staand plassen, maar niemand kijk raar op als ze in blote borst over de Erasmusbrug hollen. En met een singlet krijg ik nooit een bruine buik.

Ik zie mezelf al helemaal rennen, als een soort strakke sexy Bo Derek in de film ‘10’ (Jezus, ben je oud dan als je jezelf vergelijkt met Bo Derek rennend over het strand. Halle Berry in Casino Royale dan?). Alleen dan zonder de kraaltjes in mijn vlechten. In werkelijkheid heb ik natuurlijk nog steeds een blubberbuik, niet vanwege het vet maar vooral vanwege los vel. Maar een mens mag dromen toch?

De tweede reden is omdat de Performance Outer Top, hoe vaker je het zegt, hoe makkelijker het uit je mond rolt, nét nog een beetje extra ondersteuning geeft. Vooral bedoeld voor dames bij wie onze maker een beetje extra klei over had. Frank is er nog steeds niet overheen, maar daar hoorde ik vroeger ook bij. Gelukkig is de POT ook bedoeld voor dames die dat extra beetje klei door de jaren heen verloren zijn. Dames zoals ik, bij wie de meloenen teruggeworpen zijn naar trieste uitgelekte theezakjes. Een hoop los vel dus. En die kunnen dus ook wel een extra laagje gebruiken. Want twee is beter dan één niet waar? En in dit geval is 1+1 gewoon 3.

Tot zover de theorie. Marjon heeft bij de Ladiesrun een verrassing voor me. De bestelde top, (heeeeeee, top, dat is POT omgedraaid. Een extraatje voor het OCD deel van mijn brein) is binnen en ik kan hem gelijk passen. De maat is goed en zoals Nico in De Marathon al riep, hij zit heerlijk. Zelfs ik kan het bijna niet omschrijven. Hij voelt zacht en toch stevig. Een beetje zoals Frank. Je moet alleen even een klein truukje weten om hem goed aan te trekken zodat alles goed zit. Dat zeg ik, een beetje zoals Frank. Op de Ladiesrun hebben we een andere outfit, maar ik kan niet wachten om hem uit te proberen. 

Die gelegenheid komt een paar weken later, als de temperaturen weer tot onmenselijke hoogten gestegen zijn. De zomer is begonnen in Nederland. Een rondje langs De Esch lijkt me wel een goede plek. Het voelt nog wat onwennig als ik met volledig blote armen en blote buik de flat uitstap. Er zijn loodgieters bezig met de centrale riolering, die hebben nu ook een leuke dag. Tenslotte ben ik een ‘hot blonde’ in een strak broekje en een mooie top. Voor de zekerheid hou ik toch mijn buik maar een beetje in. Eenmaal buiten voel ik de hitte van de zon en de stad en weet ik nu al dat ik heel blij ga zijn.

Tijdens het lopen zit de boel lekker strak. Ik hou van strak. Het geeft me een veilig gevoel. Ik voel me ook stoer. Kijk mij eens hip wezen! Halverwege stop ik dan ook voor een paar selfies. Op dat moment zet Tom Jones een heel toepasselijk liedje in. Want naast stoer voel ik me ook wel een beetje een ‘Sex Bomb’. Ik heb net mijn nichtjes van 15 en 16 een week op bezoek gehad, die weten wel hoe je moet poseren voor een mooie Instagram foto. Toch ziet het er bij mij net even iets anders uit. Ik ben blijkbaar nog niet zo ervaren. Of zou het komen omdat ik geen 16 meer ben? Nee joh, gewoon beter opletten hoe ze dat doen de volgende keer. 

Als ik thuis ben ben ik tevreden. Ik heb lekker gelopen, ik heb het niet warm gehad ondanks de brandende zon, en het is de eerste stap naar een nieuwe aftekening van de zon op mijn lijf. Heb ik vast een onderlaagje als ik straks nog een week naar Spanje ga want dan neem ik hem zeker mee. Misschien dat ik dan wel een beetje insmeer met zonnebrand want dat zijn we vandaag natuurlijk weer vergeten. Lees, daar was ik te lui voor. 

Als ik het zo bekijk dan heb ik inmiddels bijna een complete Anita outfit buiten de schoenen om. Ondergoed, sportBH, top en zelfs Anita sokken. Nu alleen nog een Anita hardloopbroek. Maar die hebben ze niet. Of toch wel? Spoiler alert! Hoe dan ook jullie weten dat ik sowieso fan van Anita ben, en opnieuw kan ik uit de grond van mijn hart zeggen:

De Performance Outer Top is TOP!

P.s. Meer weten over de top? Klik hier Anita

Deborah heeft beloofd om een vriendin door de 5 km heen te loodsen. Die loopt dus dubbel. Daar zijn drie andere ‘Anita’s’ bij aangehaakt. Ik niet, ik wil knallen op de 10 km. En dan komt Linda. Die wil wel maar durft ook niet. Totdat ze het toverwoord roept op Facebook. Ze noemt ons ‘Pussy’s’. Ik? Een Pussy? No way José! Drie minuten later heb ik me ook ingeschreven voor de 5 km, alsmede Linda. Dresscode? Rozer dan roze! Doelstelling? Zo veel mogelijk opvallen! We gaan het meemaken.

En zo gaat het roze hardloopsetje te weten BH, ondergoed en sokjes aan, de roze haarelastiekjes in, een roze zonnebril op, een roze slinger om, roze glitterlak op de nagels en vliegen de foto’s van een roze cowboyhoed, confettiekannonen, waterpistolen en het speciaal bestelde shirt met roze opdruk over de Whatsappgroep. Een feestje binnen het feestje.

Frank heeft ingeschreven voor de RMD trailclinic en ik heb hem gesommeerd, uuuuh ik bedoel natuurlijk liefjes gevraagd, of hij toch pannenkoeken wil bakken. Daar heb ik een half uurtje eerder opstaan dan wel voor over. Frank gaat om 8:30 weg en Deborah komt om 9:00 naar mij toe zodat we samen op de scooter naar het Zuiderpark kunnen. We zijn lekker vroeg en hebben rustig de tijd om ons startnummer voor de 5 km op te halen, onze tas af te gooien, fotootjes te maken, te plassen, en een rondje over het terrein te lopen alvorens we naar de Anita tent gaan. Daar krijg ik een ‘kadootje’. Ik mag de Performance Outer Top testen, maar daar op een ander moment meer over. Langzaam aan beginnen de Anita dames binnen te druppelen tot in elk geval de uiteindelijk zes musketiers die ook de 5 km lopen compleet zijn. We tuigen onszelf op en dan is het time to dance. De klok tikt 11:30.

We starten redelijk achteraan en lijken wel een stel uitbundige honden. Het water uit de pistolen is al bijna op nog voordat we gestart zijn en we trekken behoorlijk de aandacht. Exact wat de bedoeling is. De hoed en de zonnebril blijven niet makkelijk zitten tijdens het rennen maar we hoeven ook niet hard dus ik kan hem ook zo nu en dan vasthouden als het moet. Het is erg druk op het relatief smalle parcours. Gelukkig gaan we niet voor tijd. Warm is het ook en de hoed gaat dan ook af en toe even af. Om hem snel weer op te zetten als we langs de fotograaf lopen die ons gevonden heeft. Ik zie hem meerdere keren zijn camera op ons richten, op zijn fiets springen en snel doorrijden om vervolgens positie te nemen voor een nieuwe fotosessie. 

Tja, wat wil je dan ook met zo’n groep springende, zingende en dansende meiden in vol ornaat? Onze drillmaster schreeuwt ons regelmatig toe: ‘Move your body!’ waarop we braaf antwoorden: ‘Not your boobs’. Je kan gewoon niet om ons heen. Tot aan het irritante toe, maar het merendeel kan er wel om lachen en is zelfs blij met de straaltjes die uit de waterpistolen komen. De kilometers vliegen voorbij en voor we het weten zijn we al bijna bij de finish. We krijgen nog gauw een Anitavlag in handen gedrukt en met veel gejuich gaan we gezamenlijk over de finish. Mission one accomplished!

Terug bij de Anitatent zijn inmiddels alle dames gearriveerd. We kleden ons om in outfit nummer twee van de dag, eten wat, rusten wat en poseren voornamelijk heel veel voor onze huisfotografe Janneke Poort. Als we in positie staan om naar de start te gaan hoor ik ineens mijn naam. Als ik me omdraai zie ik door het hek vriendinnen Christa en Anita over de finish van de 7,5 km komen. Ik babbel even met ze maar moet gedag zeggen want de groep gaat weg. Ik hobbel er gauw achteraan. We maken een groepsfoto en dan mogen we naar de start. Een hele speciale start want niet alleen mogen we helemaal vooraan starten, onze eigen Marjon geeft het startschot!

De warming up is op zich al een feestje.  Een lang lint van Anitameisjes flankeert het voorste vak en het danst en springt dat het een lust is. Ik hou me een beetje gedeisd anders ben ik al moe voordat ik moet beginnen. Toch kan ik me niet helemaal van het enthousiasme onttrekken. Opnieuw hoor ik mijn naam en Rob Lagendijk van de RMD zwaait van achter het hek. Dan gaat de groene vlag omhoog en mag Marjon aan de bak. We zwaaien nog één keer naar haar, ik zet mijn muziek en mijn klokje aan en als de knal klinkt gaan we op weg. Mission two!

Het is nu ieder voor zich en ik zet er een behoorlijk tempo in. Te snel zoals gewoonlijk dus de kunst is om dit snel te temperen naar een rustiger tempo. Tenslotte is het best warm. Dat lukt na iets meer dan een kilometer. Het nadeel van helemaal vooraan starten is echter dat je alleen maar ingehaald wordt. Psychologisch gezien niet fijn. Ik probeer me er maar een beetje voor af te sluiten en concentreer me op het lopen. De eerste kilometers gaan goed maar tegen de tijd dat ik op km vier kom weet ik twee dingen zeker. Het is bloedheet en mijn hartslag is sky high. Bij de drankpost probeer ik dan ook serieus om iets rustiger te lopen. Een PR zit er toch niet in en ik merk dat ik de laatste tijd een beetje lui geweest ben. Bovendien heb ik het slechte excuus dat ik het idee heb dat ik met het lopen van de 5 km mijn coretemperatuur al omhoog gebracht heb en niet voldoende afgekoeld ben in de pauze.

Ondanks alles loop ik stug door en lach vooral breed naar iedere fotograaf die ik tegenkom. Niet alleen Rob maar ook Henk en Michel Kip staan langs de kant en ik profiteer van het feit dat Michel er is om zijn eigen meisje te fotograferen. Marieke is me bij de eerste drankpost al voorbij gerend en die zie ik ook niet meer terug. Toch valt het me wel mee, ik had verwacht dat ik veel meer ingehaald zou worden. Blijkbaar hebben meer dames last van de warmte. 

Ik ga de tweede ronde in en begin het wat zwaarder te krijgen. Ik concentreer me op mijn muziek en probeer in het snelle ritme mee te blijven stappen tot aan de tweede drankpost. Die duurt stiekem toch iets langer dan ik dacht, het voordeel is wel dat ik dan inmiddels al op 7 km zit en er dus nog maar drie hoef. Het tweede rondje is iets groter dan het eerste maar voor het laatste stuk pakt hij toch weer het oorspronkelijk parcours op. Daar is de 9 km en de Anita cheerzone! Ik ren al juichend door een dik gordijn van confetti. Wat is dit enorm leuk! Vlak voor mij dreigt Shiva, die mij een stukje terug inhaalde, te gaan wandelen. Als ik bij haar ben roep ik: ‘Kom op, nog 1 km!’. En samen rennen we de laatste kilometer. 

De laatste oh zo zware kilometer. Halverwege diezelfde kilometer hangt mijn tong op de grond maar ik wil niet opgeven. Even schiet er door mij heen: ‘Potverdorie, zeg ik tegen Shiva dat ze door moet lopen en zelf zit ik hier een potje in te storten.’ Dus ik ren door. Ik ren door omdat Shiva doorrent. En Shiva rent door omdat ik doorren. En zo rennen we samen door, tot over de finish. De finish, waar ik eindelijk alsnog mag instorten. Wat ik dan ook met veel genoegen doe. Mission two accomplished! Geen PR maar zoals gezegd had ik dat ook niet verwacht. Desalniettemin een meer dan waardig resultaat. 51:37.

Als ik weer enigszins als een normaal mens kan functioneren loop ik naar de uitgang om mijn tweede medaille van de dag op te halen. Die kan ik ook weer van mijn lijstje afstrepen, twee afstanden op één event. Leuk om te doen, maar niet als je op één van de afstanden wil knallen. Ik ga nog even langs de finish staan om andere Anita dames op de foto te zetten. Als Deborah ook binnen is gaan we op zoek naar Linda. We lopen bijna een kilometer terug als ze aan komt rennen. We haken aan en trekken haar ook nog even door de laatste kilometer heen. Wat is het toch een kanjer! 

Iedereen is nu binnen en er is nog nét genoeg tijd voor een extra groepsfoto alvorens we naar de prijsuitreiking moeten hollen. Naast al het opzien dat we gebaard hebben als Anitameisjes vandaag hebben we ook nog twee dames op het podium, en dan ook nog nummer één en twee. Trotser kunnen we niet zijn. Onze eigen Sabine mag de prijzen uitreiken. Dan loopt de dag langzaam op zijn einde en nadat Deborah me nog op een broodje kaassouflé trakteert en we nog een paar foto’s maken, want die hadden we nog niet genoeg, gaan we zo zoetjes aan naar huis. 

Vol van alle indrukken. Vol van een overdosis fun. Vol van trots als blijkt dat ik 8ste in mijn categorie geworden ben en 53ste overall. Vol van warmte van mijn verbrande kop, en mijn schouders voel ik toch ook wel een beetje. Maar vooral vol van liefde en vriendschap voor deze geweldige leuke groep meiden. Het was een dag vol met Anita geweld en niemand kon om ons heen.

En het bleef nog lang onrustig…

Het is inderdaad een bijzonder fenomeen. In de oude dagen was hardlopen alleen iets voor mannen. Denk maar aan het altijd terugkerende verhaal van Kathrine Switzer en de Boston Marathon. Met alleen haar voorletters bij de inschrijving en een onopvallende hoody aan liep ze stiekem tussen de mannen om te laten zien dat vrouwen ook een marathonafstand konden lopen. De organisator probeerde haar met geweld uit de wedstrijd te trekken toen hij er achter kwam. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn.

Nu ben ik helemaal geen Dolle Mina of ga prat op Girl Power. Ik weet namelijk dat vrouwen sterker zijn dan mannen in een heleboel opzichten dus dat hoef ik niet te bewijzen, maar ik ben toch wel blij dat er af en toe zo’n doorbraak is omdat die helaas nu eenmaal noodzakelijk blijkt. En ik geef eerlijk toe dat ik ook best trots ben als ik weer eens sneller gelopen heb dan menig heerschap. Daar hoef ik niks voor tussen mijn benen te hebben bungelen. Zit sowieso alleen maar in de weg tijdens het hardlopen.

Terug naar het fenomeen Ladiesrun. Ik vrees voornamelijk ontstaan vanuit een commercieel inzicht om een hele nieuwe doelgroep aan te boren. Feit is namelijk dat vrouwen het hardlopen over het algemeen heel anders benaderen dan mannen. Mannen zijn veel meer prestatiegericht, vrouwen lopen meer voor de gezelligheid of hun gezondheid. Uitzonderingen daargelaten getuige huize Dorenbos waar het net andersom is, maar dat terzijde. Bovendien zijn vrouwen ook eerder bezig met leuke outfits terwijl een man sneller functioneel zal kijken. Sorry dames, ook hier weer uitzonderingen daargelaten maar dat is nou eenmaal zo. Daar ben ik zelf dan ook wel weer ‘traditioneel’ in, met mijn matching haarelastiekjes, nagellak en het feit dat ik graag nadenk over leuke loopsetjes, het liefst afgestemd op de kleur van mijn hardloopschoenen.

Hoe het ook zij, commercieel of niet, ik vind het mooi dat het concept een al dan niet bedoelde positieve bijwerking heeft. Namelijk meer vrouwen aan het lopen krijgen. Of is het juist zo dat de Ladiesrun ontstaan is omdát er steeds meer vrouwen zijn gaan hardlopen? Het maakt niet uit, uiteindelijk is het voor veel dames de motivatie om voor de eerste keer aan een wedstrijd mee te doen. En hopelijk niet de laatste. Daarnaast heeft de saamhorigheid en de lol tijdens zo’n event ook wel wat. Ik bedoel, als je met 40.000 vrouwen aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs staat voor La Parissiene dan staat het kippenvel toch echt op mijn armen. En ook de sfeer die in Ahoy heerst begin juni voor onze eigen Ladiesrun010 heeft zo zijn charme. Het is sowieso een van de weinige keren van het jaar dat ik mij in volledig roze hul om 10 km te rennen. Want dat hoort er gewoon bij.

Is het dan oneerlijk dat mannen niet hun ‘eigen’ run hebben? Of hebben wij vrouwen gewoon nog een hoop jaren hardlopen in te halen? Ik zou zeggen, mannen verenigt u en organiseer je eigen mannen run. Van mij mag het. Sterker nog, van mij mag je ook best een roze tight met een mooi topje aantrekken, je nagels lakken en je haren in een staart binden. En dan tussen tig duizend vrouwen die je de oren van het hoofd kleppen door de straten van Rotterdam, of welke stad dan ook, in knalroze outfit meerennen. Als je dat nou zo graag wilt. Krijg je ook een mooie medaille.

Hé, gezellig!

P.s. -WINACTIE-

Op 10 juni a.s. vindt de festivaleditie van de Ladiesrun plaats. Anita Active is officiële sponsor en omdat ik fan van Anita ben heb ik een leuke actie!

Heb jij je ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam? En wil jij beter en makkelijker hardlopen? Dan is nu je kans! Vertel mij je mooiste, grappigste, ontroerendste, spannendste, of liefste verhaal voor je deelname aan de Ladiesrun en win een privétraining van mij voor jou en een vriendin!

In anderhalf uur kijk ik naar jullie looptechniek en geef ik jullie tips en tricks om beter en sneller te kunnen hardlopen. En misschien lopen jullie dan zelfs wel een PR tijdens de Ladiesrun!

Maandag 23 april maak ik de winnaar bekend!

Voorwaarden:
– Je bent aantoonbaar ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam
– De training vindt plaats op een samen af te spreken dag en tijdstip tussen 25 mei en 8 juni
– De training vindt plaats in het Zuiderpark in Rotterdam, waar ook het parcours van de Ladiesrun doorheen loopt
– Deelname is voor eigen risico
– Tijdens de training worden er foto’s gemaakt voor Social Media

Anitameisje Deborah pikt me op, dubbelluxe en zeer welkom gezien een uur minder slaap, om team Rotterdam te vertegenwoordigen. Samen reizen we af richting Haarlem waar we de trein voor het laatste stukje Zandvoort pakken. Eenmaal daar wacht het treintje van Reis je Fit ons op en maken we een leuke foto. Daarna is het nog maar een klein stukje lopen waar we de VIP box in mogen. Heel sjiek staan we op de gastenlijst. De gezelligheid is al volop aanwezig en het is een weerzien van bekenden van andere evenementen en kennismaken met nieuwe Anitameisjes. Een fijne afleiding van het wachten tot aan de start.

Er worden broodjes geserveerd maar ik wil eigenlijk niet eten voor de wedstrijd behalve dan mijn eigen energiebar. Dan hoor ik een stemmetje. ‘Saskia’, roept die. Ik kijk om maar zie niks of niemand bijzonders. Nog een keer, nu iets indringender. ‘Saskia,…Sas, hierzo, op de bar!’ Ik kijk naar de bar en zie nu waar de stem vandaan komt. Een groot plateau met brownies die me vragen of ik ze wil eten. Ze vragen het zo lief dat ik toegeef. Één stukje kan nog net voor de wedstrijd, daar zal ik geen last van krijgen.

Als iedereen er is, omgekleed en van startnummer voorzien, gaan we naar buiten voor de groepsfoto en daarna naar het startvak. Nog meer luxe want we mogen starten vlak achter de wedstrijdlopers. We hebben nog een dik kwartier, dat natuurlijk volgemaakt wordt met selfies, foto’s, filmpjes en een hoop heen en weer bewegen. Tja, wat wil je dan ook met 30 vrolijke bloggende en instagrammende vrouwen op een hardloopevenement? De fotograaf heeft er zijn handen vol aan om het allemaal bij te houden!

Maar dan is het toch tijd om te starten. Ik heb maar één doel. Make Anita Proud! Mijn pijnlijke been van de CPC is zo goed als terug naar zijn natuurlijke staat. Dat wil zeggen, permanent zeuren maar niet zo erg dat ik er veel last van heb tijdens het lopen. Ik geef Metallica een seintje dat ze kunnen beginnen met spelen en vertrek achter de écht snelle dames van onze club. Die lopen vandaag voornamelijk op trainingstempo en gezien de inspanning die ik moet plegen om ze bij te houden heb ik nog een lange weg te gaan.

Ik herinner me nog van drie jaar gelden het schuine parcours op het circuit, maar het op en neer gaan ervan was ik even vergeten. Misschien toch maar eens mijn eigen wedstrijdverslagen terug lezen de volgende keer? Gelukkig is Zandvoort mentaal goed op te delen. In feite zijn het namelijk maar drie stukjes van 4 km en dat is goed te doen. Desondanks ben ik de dames kwijt aan het einde van het circuit, als we een steile heuvel, die ik gemakshalve ook vergeten was, richting strand oplopen. En dat is maar goed ook, want op dat tempo had ik mezelf vroegtijdig kapot gelopen.

Het strand op is een klein stukje maar altijd zwaar, het zand daarna daarentegen is lekker hard. Toch realiseer ik me dat zandlopen per definitie zwaarder is dan asfalt omdat je weinig vering hebt. Leuke interessante feitjes die ik tijdens mijn opleiding geleerd heb. Ik kan toch redelijk tempo houden en het strand is iets korter dan de volle 4 km. In opperste concentratie loop ik door en daardoor zie ik de Anita fotograaf pas op het allerlaatste moment. Dat wordt vast een vrolijke foto. Not! Ik kom nog wat RMD-ers tegen maar Ik ken ze niet persoonlijk en ik heb al mijn aandacht bij het lopen nodig. Sorry jongens, volgende keer weer. Het strand af is net weer wat zwaarder dan er op. Niet alleen een langer stukje, maar gelijk daarna een opnieuw conveniently vergeten heel stuk steil omhoog het duin op. Gelukkig komt juist op dat moment mijn favo nummer voorbij. Desondanks laten mijn benen me even niet onmiskenbaar weten dat ze dit niet leuk vonden en even bij moeten komen. Dat kan. Op de klinkers met wind tegen en zolang ze maar doorlopen. Uitrusten doen ze maar als ik vanavond weer op de bank zit.

Het laatste deel van 4 km is aftellen. Op ongeveer km 10 word ik ingehaald door twee mede Anitameisjes die op hun gemak al kletsend voorbij komen. Ik beken, inwendig loop ik te vloeken ook al weet ik dat ik me niet moet meten aan anderen maar alleen aan mezelf. Het is in elk geval een goede stimulans om de Terminatorknop aan te zetten. Het helpt, op 11,5 km loop ik ze weer voorbij. Stiekem weet ik diep in mijn hart dat als ze gas geven ze me schaamteloos en zonder enige moeite achterlaten maar soms is een illusie leuker dan de realiteit, zelfs als je weet dat het een illusie is. Na een laatste heuvel en een zeer onaangenaam stukje grindpad, ja ook allebei uit mijn geheugen gewist, kom ik het circuit weer op voor de laatste paar honderd meter tot aan de finish. Aanzetten zit er niet meer in, tempo houden wel.

Eenmaal over de finish kan ik weer op adem komen. Ik ben nét niet onder het uur gebleven. Mijn kritische kant is een beetje teleurgesteld, mijn realistische kant weet dat ik het heel goed gedaan heb gezien het toch wel zware parcours. Ik tref een stel andere Anitameisjes na de medailleuitreiking en opnieuw vullen we onze tijd met het maken van foto’s en filmpjes. Iets minder lang dan bij de start in verband met afkoeling, waarna we weer naar ons stekje in de VIP lounge teruglopen. Zucht, net als de CPC van twee weken geleden kan ik wel wennen aan deze luxe. Ik heb het koud dus ik kleed me om en pak nu wel een broodje.

Langzaamaan komt iedereen binnen en als de bitterballen rond gaan zijn we vol verwikkeld in de verhalen over hoe het gegaan is, wat het volgende doel is en andere races die we gelopen hebben. En natuurlijk de eerste foto’s delen met elkaar en op Social Media. Het Anita geweld zal vandaag niemand ontgaan, de wereld zal weten dat we in Zandvoort gelopen hebben!

Deborah en ik begaan de vergissing om comfortabel op een bank te gaan zitten om er vervolgens niet meer af te komen. Pas als de laatste meiden naar huis gaan kunnen we het opbrengen om ook op te staan en afscheid te nemen. Terwijl we naar het station lopen zien we een enorme file. Die was ik niet vergeten, we hebben er destijds twee uur over gedaan om überhaupt Zandvoort uit te komen. Dan is de optie met de trein die we nu hebben een stuk beter. Op weg naar huis hebben we het uitgebreid over de aankomende marathon. Nog twee weken. Maar eerst? Eerst nog de patatrun, de kapper, mijn verjaardag vieren, nóg een keer mijn verjaardag vieren met High Tea en een etentje, een training geven met Anita aan de Running Angels, de Stripdagen, de Ronde van Park16hoven en shoppen en nog een keer uit eten. En dat alles met tussendoor de laatste trainingen, paardrijden, de sportschool en solliciteren. Pfff, als ik er aan denk word ik al moe.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, ik loop liever een marathon!