Dat laatste, daar wil ik het overigens met de dames nog eens even over hebben. Want deed hij dat überhaupt wel toen je hem kocht? Nee hé, ga je het nou weer over die fantastische Anita Active BH’s hebben? Ja dat ga ik! Weet je waarom? Omdat het gewoon zeer doet. Zeer voor diegene die de boel niet op slot zet en zeer aan mijn ogen als ik ze zie gaan. Vanochtend op weg naar mijn werk zag ik er weer een. Een tietenschudster, een borstenbungelaarster, een boezemshaker, een boobymover, een voorgeveltrilster. Hop, hop, hop, met iedere pas ging ze vooruit en de boel ging omhoog en omlaag met een actieradius van ongeveer anderhalve kilometer. Ze sloegen zowel loopster als omstanders nog net niet in het gezicht. En dan denk ik bij mezelf, ‘meid, meid, meid, wat doe je jezelf en die mooie borsten van je toch aan?’

Ik was op jonge leeftijd al gezegend met een aardig gevulde boezem, waar ik veel succes mee heb gehad. Het heeft me in elk geval een hoop gratis drankjes en permanent entree tot menig disco verschaft. Ach ja, je bent jong en je gebruikt wat de natuur je gegeven hebt. Pas op latere leeftijd word je daar wat kritischer in en hou je het exclusief. Nou ja, de meesten van ons dan. Het enige waar je niet bij stil staat is dat je niet eeuwig jong blijft en dat je er aandacht en zorg aan moet geven om het mooi te houden. Aangezien ik vroeger nogal eens gierig kon zijn kocht ik mijn kleding bij de goedkopere winkels en aan goede lingerie gaf ik al helemaal geen geld uit. Met als gevolg dat diezelfde natuur die me in eerste instantie goed bedeeld had, in de vorm van zwaartekracht net zo hard toesloeg. Ergens tot aan mijn navel zullen we maar zeggen.

Reden te meer om er nu extra goed voor te zorgen. Aan het hangwerk valt niet zo veel meer te doen zonder menselijk ingrijpen, maar voorkomen dat ik er last van heb tijdens het stevigere beweegwerk des te meer. Of ik nu ren, spring, of op een paard zit te hobbelen lijkt het in elk geval alsof het betere chirurgwerk plaats gevonden heeft. Alleen Frank weet hoe het zit. Nou ja, jullie nu dus ook, maar niet verder vertellen. Of eigenlijk juist wel. Maar goed, even los van het oog in het kader van ijdelheid is het nou eenmaal ook zoveel fijner als het punt van je zwaartekracht tijdens het rennen gewoon in het midden van je lijf zit en niet bij iedere pas dan weer 3 meter links en dan weer 3 meter rechts hangt. 

Terug dus weer naar alle dames die daar geen aandacht aan besteden. Het klinkt misschien gek, maar sinds ik ambassadrice van Anita Active ben kijk ik naar de borsten van andere vrouwen tijdens het rennen. Ik kan er niks aan doen, het is nou eenmaal het eerste waar mijn oog naar trekt tijdens het passeren. Soms zie ik ze al van een kilometer aankomen. Moet ik gelijk aan een liedje denken. ‘Zie je die borsten gaan, dan komt de hardloopster met een flut-BH er achter aan, la, la, la, la…’ De tekst was geloof ik iets anders maar past prima. 

Ik heb dames er ook al regelmatig op aangesproken. De meesten weten helemaal niet wat het doet, staan er niet bij stil. Wat de vastberadenheid van mijn missie alleen maar versterkt. Het uitbannen van alle slechte BH’s in de wereld. Vooral sport BH’s maar ook in het dagelijks leven koop ik alleen nog maar BH’s die aan de kritische eisen van stevigheid en ondersteuning voldoen. Weg met de losse niemendalletjes waar je niks aan hebt, branden met de zacht elastische frutsels die een belofte doen van ‘ik ondersteun je’ maar ondertussen net zo hard mee bewegen. Voor mij alleen nog maar stevige structuren en precisie raamwerk. Ze zeggen wel eens dat er niks erger is dan een bekeerde gelovige. Ik was ook ooit onwetend maar nu heb ik geen excuus meer. 

Even voor alle duidelijkheid. Het mag best mooi zijn, sterker nog, mijn collectie bestaat uit allerlei kleuren en soorten. Ik ben verwend, ik weet het want net als met schoenen heb ik altijd wel een bijpassend setje in de juiste kleur, en voor elke activiteit heb ik een andere soort qua model en stevigheid. Maar de belangrijkste stelregel is dat het past. Je kan de mooiste meest fancy en kwalitatief beste sport BH hebben, als hij te klein of te groot is heb je er nog niks aan. Sterker nog, dan is de remedie nog erger dan de ziekte.

Maar weet je wat het allerergste is? Ik heb Frank er ook al mee besmet. Zit ik tijdens het lopen met mijn gedachten ergens anders, roept Frank na het passeren: ‘Nou, die kan ook wel een Anitaatje gebruiken.’ Wat dat betreft is hij een bevoorrecht mens. Want welke man kan nu zeggen dat hij toestemming van zijn vrouw heeft om naar de borsten van andere vrouwen te kijken!

Alleen tijdens het hardlopen dan hé?

Maar goed, we hebben de Ladiesrun vandaag. Riep ik een paar weken terug bij de inschrijving nog heel stoer tegen Deborah ‘natuurlijk doen we de 10 km, dat kan makkelijk!’, vraag ik me nu af waarom ik überhaupt ingeschreven heb. Maar ik weet wel waarom, ik kan mezelf immers niet helpen. En het is ook gewoon leuk. We starten pas om 14:15 dus de planning zegt 13:00 aanwezig is 12:30 van huis weg. Uitgebreid de tijd dus om nog een was draaien, de vaatwasser uit te ruimen en administratie bij te werken. Frank is al wezen lopen terwijl ik nog krakkemikkig in bed lag te zijn. Gelukkig kan ik weer enigszins op mijn rechterbeen staan. Na de boksclinic van vrijdagavond schoot mijn been midden in de nacht volledig in de kramp met als gevolg dat je gisteren een baksteen kapot kon slaan op mijn kuit. Meestal is het Frank die dan als een speenvarken naast zijn bed staat te gillen, dit keer was het mijn beurt, met het verschil dat ik het geluidloos ondergaan heb om de lieverd niet wakker te maken. Tja, het zwakke geslacht hé? 

Hij bakt voor de verandering weer eens pannenkoeken voor me, dat dan weer wel. En ik krijg een verrassing want het wordt een variatietip, pannenkoek met appel. Omdat we tussen ontbijt en lunch in zitten eet ik er drie in plaats van twee. Je weet wel, van die ‘daarkrijgjespijtvanmaartochdoejehet’ beslissingen. Deborah is er netjes op tijd en die heeft nog meer pijn in haar kuiten dan ik gisteren had. Waar zo’n boksclinic toch al niet goed voor is. Moet ze ook niet de dag ervoor ook nog eens haar benen trainen, dat krijg je er nou van. Gelukkig hebben we wel gelachen. Nu is het als een boer met kiespijn, of moet ik zeggen als een boer met spierpijn?

We rijden met de scooter naar het Zuiderpark. Frank gaat mee op de fiets om te supporteren en foto’s te maken. Als we daar aankomen is het niet zo heel erg druk. De meeste dames van de 5 km zijn al naar huis en de 7,5 km is ook al aan de gang. We kunnen dan ook op ons gemak de startnummers halen en naar de WC. Toch voelt het een beetje raar. Vorig jaar waren we hier al vroeg, met 30 vrouwen en een groot Anitafeest. Vandaag doen we het met z’n vieren als ook Nicole en Patricia aan komen lopen. 

Omdat ik nog steeds als een kip zonder kop rondloop ben ik mijn startnummerband vergeten en moet het ouderwets met speldjes doen. Het zonnetje begint door te komen en we zeggen ook nog een paar RMD-dames gedag. Dan gaan we maar in het startvak staan en wachten op de warming up. Het is een groot feest. Vanwege de warmte maar nog meer vanwege onze spierpijn dansen we wel mee maar slaan de feitelijke warming up over. Met de zon zijn we wel warm genoeg. 

We staan redelijk vooraan en ik zie Frank met de fotocamera in de aanslag. Als we mogen gaan rennen zorgen we er dan ook voor dat we rustig aan lopen en aan de goede kant. Die foto’s hebben we vast in de pocket. Het valt me mee met de warmte en alhoewel ik Deborah even terug moet houden, lopen we toch al gauw zo’n 11 km per uur. Na anderhalve kilometer heb ik de neiging om uit te kijken naar een busje met nummer 335. Ik moet echter door en ben benieuwd of ik nog weet hoe dat moet. Het gaat echter voorspoedig en de kilometers vliegen aan me voorbij zonder moeite. Slechts een enkele pannenkoek dreigt op te spelen tijdens het lopen. Told you so!

Langs de lijn staan diverse bekenden. Douglas, de man van Anita waar ik volgende week een triathlon date mee heb, mensen van de Rotterdam Running Crew, mensen van de RMD en Robert Lathouwers, waar ik toevallig vanochtend nog voor ingeschreven heb om zaterdag een training van bij te wonen via Asics. We zwaaien naar zijn mobiel, aan foto’s geen gebrek deze run. Op 2,5 km staat de drankpost waar Petra ons toejuicht en waar we even rust pakken. Op ongeveer 4 km zie ik Frank in de verte op een brug zitten. Hij kletst met een buurman dus ik zwaai om zijn aandacht trekken. Dat lukt en we kunnen weer poseren. We maken een hartje van onze handen, dat heeft Deborah me een kilometer eerder geleerd toen we langs een officiële fotograaf liepen. 

Tot 5 km gaat het goed, dan schiet de hartslag van Deborah omhoog. Bovendien beginnen haar kuiten toch wel op te spelen. Zelf zit ik weer in mijn flow en voel me steeds beter. Wat moet dat toch irritant zijn voor anderen. We wandelen even zodat Deborah haar hartslag weer omlaag kan brengen alvorens we weer verder rennen. Ons doel is 59:59 en we hebben nog marge dus dat moet lukken. We wisselen af met rennen, soms even wandelen en zeker ook dansen bij de diverse bands die langs de route staan. 

Dat brengt ons uiteindelijk naar de 9 km, nog 1 km te gaan. Ineens loopt Carmen naast me en rent even mee. Zo lang al niet meer gezien maar ze zal er zijn bij de Ekiden. Ze waarschuwt dat Frank op links staat dus daar lopen we dan maar naar toe voor nog meer foto’s. De finish volgt direct daarna. 59:59 was wel heel erg plannen maar we zitten er niet ver naast met 59:02. Ik vind de medaille mooi dit jaar en hij past bij alle ‘hartjes’ foto’s die we gemaakt hebben.  Deborah schiet gelijk de massagetent in terwijl we wachten op Frank. Als hij er is nemen we nog wat te drinken en snoepen een patatje alvorens we de scooter weer opzoeken richting huis. 

De eerste wedstrijd na de Roparun staat weer op de teller. Ik kan het nog, 10 km achter elkaar. Vanaf nu kunnen we weer aan een nieuw schema beginnen. Athens the Classic. En om gelijk goed in de stemming te komen doen we maandag een testrun met Hoka One One en Run2Day, donderdag de Inner Circle run, zaterdag training met Robert en zondag de Olympische afstand triathlon. Gewoon, omdat het kan.

Of toch omdat ik gewoon nog steeds heel erg van snoepen hou?

Maar waarom zou je in hemelsnaam zo’n Performance Outer Top willen hebben? Ik heb toch al de perfecte sport BH? Sterker nog, ik heb er inmiddels een heleboel, in allerlei kleuren en uitvoeringen? Nou, niet in de laatste plaats omdat hij gewoon MOOI is! Want alhoewel Rotterdam wel wat gewend zal zijn op het gebied van schaars geklede mensen op straat, en ik weinig gêne heb, schroom ik toch wel een beetje om alleen in mijn BH over straat te gaan rennen als het heel erg warm is. Wat dat betreft nog een oneerlijk voordeel voor mannen. Die kunnen niet alleen overal waar ze willen staand plassen, maar niemand kijk raar op als ze in blote borst over de Erasmusbrug hollen. En met een singlet krijg ik nooit een bruine buik.

Ik zie mezelf al helemaal rennen, als een soort strakke sexy Bo Derek in de film ‘10’ (Jezus, ben je oud dan als je jezelf vergelijkt met Bo Derek rennend over het strand. Halle Berry in Casino Royale dan?). Alleen dan zonder de kraaltjes in mijn vlechten. In werkelijkheid heb ik natuurlijk nog steeds een blubberbuik, niet vanwege het vet maar vooral vanwege los vel. Maar een mens mag dromen toch?

De tweede reden is omdat de Performance Outer Top, hoe vaker je het zegt, hoe makkelijker het uit je mond rolt, nét nog een beetje extra ondersteuning geeft. Vooral bedoeld voor dames bij wie onze maker een beetje extra klei over had. Frank is er nog steeds niet overheen, maar daar hoorde ik vroeger ook bij. Gelukkig is de POT ook bedoeld voor dames die dat extra beetje klei door de jaren heen verloren zijn. Dames zoals ik, bij wie de meloenen teruggeworpen zijn naar trieste uitgelekte theezakjes. Een hoop los vel dus. En die kunnen dus ook wel een extra laagje gebruiken. Want twee is beter dan één niet waar? En in dit geval is 1+1 gewoon 3.

Tot zover de theorie. Marjon heeft bij de Ladiesrun een verrassing voor me. De bestelde top, (heeeeeee, top, dat is POT omgedraaid. Een extraatje voor het OCD deel van mijn brein) is binnen en ik kan hem gelijk passen. De maat is goed en zoals Nico in De Marathon al riep, hij zit heerlijk. Zelfs ik kan het bijna niet omschrijven. Hij voelt zacht en toch stevig. Een beetje zoals Frank. Je moet alleen even een klein truukje weten om hem goed aan te trekken zodat alles goed zit. Dat zeg ik, een beetje zoals Frank. Op de Ladiesrun hebben we een andere outfit, maar ik kan niet wachten om hem uit te proberen. 

Die gelegenheid komt een paar weken later, als de temperaturen weer tot onmenselijke hoogten gestegen zijn. De zomer is begonnen in Nederland. Een rondje langs De Esch lijkt me wel een goede plek. Het voelt nog wat onwennig als ik met volledig blote armen en blote buik de flat uitstap. Er zijn loodgieters bezig met de centrale riolering, die hebben nu ook een leuke dag. Tenslotte ben ik een ‘hot blonde’ in een strak broekje en een mooie top. Voor de zekerheid hou ik toch mijn buik maar een beetje in. Eenmaal buiten voel ik de hitte van de zon en de stad en weet ik nu al dat ik heel blij ga zijn.

Tijdens het lopen zit de boel lekker strak. Ik hou van strak. Het geeft me een veilig gevoel. Ik voel me ook stoer. Kijk mij eens hip wezen! Halverwege stop ik dan ook voor een paar selfies. Op dat moment zet Tom Jones een heel toepasselijk liedje in. Want naast stoer voel ik me ook wel een beetje een ‘Sex Bomb’. Ik heb net mijn nichtjes van 15 en 16 een week op bezoek gehad, die weten wel hoe je moet poseren voor een mooie Instagram foto. Toch ziet het er bij mij net even iets anders uit. Ik ben blijkbaar nog niet zo ervaren. Of zou het komen omdat ik geen 16 meer ben? Nee joh, gewoon beter opletten hoe ze dat doen de volgende keer. 

Als ik thuis ben ben ik tevreden. Ik heb lekker gelopen, ik heb het niet warm gehad ondanks de brandende zon, en het is de eerste stap naar een nieuwe aftekening van de zon op mijn lijf. Heb ik vast een onderlaagje als ik straks nog een week naar Spanje ga want dan neem ik hem zeker mee. Misschien dat ik dan wel een beetje insmeer met zonnebrand want dat zijn we vandaag natuurlijk weer vergeten. Lees, daar was ik te lui voor. 

Als ik het zo bekijk dan heb ik inmiddels bijna een complete Anita outfit buiten de schoenen om. Ondergoed, sportBH, top en zelfs Anita sokken. Nu alleen nog een Anita hardloopbroek. Maar die hebben ze niet. Of toch wel? Spoiler alert! Hoe dan ook jullie weten dat ik sowieso fan van Anita ben, en opnieuw kan ik uit de grond van mijn hart zeggen:

De Performance Outer Top is TOP!

P.s. Meer weten over de top? Klik hier Anita

Deborah heeft beloofd om een vriendin door de 5 km heen te loodsen. Die loopt dus dubbel. Daar zijn drie andere ‘Anita’s’ bij aangehaakt. Ik niet, ik wil knallen op de 10 km. En dan komt Linda. Die wil wel maar durft ook niet. Totdat ze het toverwoord roept op Facebook. Ze noemt ons ‘Pussy’s’. Ik? Een Pussy? No way José! Drie minuten later heb ik me ook ingeschreven voor de 5 km, alsmede Linda. Dresscode? Rozer dan roze! Doelstelling? Zo veel mogelijk opvallen! We gaan het meemaken.

En zo gaat het roze hardloopsetje te weten BH, ondergoed en sokjes aan, de roze haarelastiekjes in, een roze zonnebril op, een roze slinger om, roze glitterlak op de nagels en vliegen de foto’s van een roze cowboyhoed, confettiekannonen, waterpistolen en het speciaal bestelde shirt met roze opdruk over de Whatsappgroep. Een feestje binnen het feestje.

Frank heeft ingeschreven voor de RMD trailclinic en ik heb hem gesommeerd, uuuuh ik bedoel natuurlijk liefjes gevraagd, of hij toch pannenkoeken wil bakken. Daar heb ik een half uurtje eerder opstaan dan wel voor over. Frank gaat om 8:30 weg en Deborah komt om 9:00 naar mij toe zodat we samen op de scooter naar het Zuiderpark kunnen. We zijn lekker vroeg en hebben rustig de tijd om ons startnummer voor de 5 km op te halen, onze tas af te gooien, fotootjes te maken, te plassen, en een rondje over het terrein te lopen alvorens we naar de Anita tent gaan. Daar krijg ik een ‘kadootje’. Ik mag de Performance Outer Top testen, maar daar op een ander moment meer over. Langzaam aan beginnen de Anita dames binnen te druppelen tot in elk geval de uiteindelijk zes musketiers die ook de 5 km lopen compleet zijn. We tuigen onszelf op en dan is het time to dance. De klok tikt 11:30.

We starten redelijk achteraan en lijken wel een stel uitbundige honden. Het water uit de pistolen is al bijna op nog voordat we gestart zijn en we trekken behoorlijk de aandacht. Exact wat de bedoeling is. De hoed en de zonnebril blijven niet makkelijk zitten tijdens het rennen maar we hoeven ook niet hard dus ik kan hem ook zo nu en dan vasthouden als het moet. Het is erg druk op het relatief smalle parcours. Gelukkig gaan we niet voor tijd. Warm is het ook en de hoed gaat dan ook af en toe even af. Om hem snel weer op te zetten als we langs de fotograaf lopen die ons gevonden heeft. Ik zie hem meerdere keren zijn camera op ons richten, op zijn fiets springen en snel doorrijden om vervolgens positie te nemen voor een nieuwe fotosessie. 

Tja, wat wil je dan ook met zo’n groep springende, zingende en dansende meiden in vol ornaat? Onze drillmaster schreeuwt ons regelmatig toe: ‘Move your body!’ waarop we braaf antwoorden: ‘Not your boobs’. Je kan gewoon niet om ons heen. Tot aan het irritante toe, maar het merendeel kan er wel om lachen en is zelfs blij met de straaltjes die uit de waterpistolen komen. De kilometers vliegen voorbij en voor we het weten zijn we al bijna bij de finish. We krijgen nog gauw een Anitavlag in handen gedrukt en met veel gejuich gaan we gezamenlijk over de finish. Mission one accomplished!

Terug bij de Anitatent zijn inmiddels alle dames gearriveerd. We kleden ons om in outfit nummer twee van de dag, eten wat, rusten wat en poseren voornamelijk heel veel voor onze huisfotografe Janneke Poort. Als we in positie staan om naar de start te gaan hoor ik ineens mijn naam. Als ik me omdraai zie ik door het hek vriendinnen Christa en Anita over de finish van de 7,5 km komen. Ik babbel even met ze maar moet gedag zeggen want de groep gaat weg. Ik hobbel er gauw achteraan. We maken een groepsfoto en dan mogen we naar de start. Een hele speciale start want niet alleen mogen we helemaal vooraan starten, onze eigen Marjon geeft het startschot!

De warming up is op zich al een feestje.  Een lang lint van Anitameisjes flankeert het voorste vak en het danst en springt dat het een lust is. Ik hou me een beetje gedeisd anders ben ik al moe voordat ik moet beginnen. Toch kan ik me niet helemaal van het enthousiasme onttrekken. Opnieuw hoor ik mijn naam en Rob Lagendijk van de RMD zwaait van achter het hek. Dan gaat de groene vlag omhoog en mag Marjon aan de bak. We zwaaien nog één keer naar haar, ik zet mijn muziek en mijn klokje aan en als de knal klinkt gaan we op weg. Mission two!

Het is nu ieder voor zich en ik zet er een behoorlijk tempo in. Te snel zoals gewoonlijk dus de kunst is om dit snel te temperen naar een rustiger tempo. Tenslotte is het best warm. Dat lukt na iets meer dan een kilometer. Het nadeel van helemaal vooraan starten is echter dat je alleen maar ingehaald wordt. Psychologisch gezien niet fijn. Ik probeer me er maar een beetje voor af te sluiten en concentreer me op het lopen. De eerste kilometers gaan goed maar tegen de tijd dat ik op km vier kom weet ik twee dingen zeker. Het is bloedheet en mijn hartslag is sky high. Bij de drankpost probeer ik dan ook serieus om iets rustiger te lopen. Een PR zit er toch niet in en ik merk dat ik de laatste tijd een beetje lui geweest ben. Bovendien heb ik het slechte excuus dat ik het idee heb dat ik met het lopen van de 5 km mijn coretemperatuur al omhoog gebracht heb en niet voldoende afgekoeld ben in de pauze.

Ondanks alles loop ik stug door en lach vooral breed naar iedere fotograaf die ik tegenkom. Niet alleen Rob maar ook Henk en Michel Kip staan langs de kant en ik profiteer van het feit dat Michel er is om zijn eigen meisje te fotograferen. Marieke is me bij de eerste drankpost al voorbij gerend en die zie ik ook niet meer terug. Toch valt het me wel mee, ik had verwacht dat ik veel meer ingehaald zou worden. Blijkbaar hebben meer dames last van de warmte. 

Ik ga de tweede ronde in en begin het wat zwaarder te krijgen. Ik concentreer me op mijn muziek en probeer in het snelle ritme mee te blijven stappen tot aan de tweede drankpost. Die duurt stiekem toch iets langer dan ik dacht, het voordeel is wel dat ik dan inmiddels al op 7 km zit en er dus nog maar drie hoef. Het tweede rondje is iets groter dan het eerste maar voor het laatste stuk pakt hij toch weer het oorspronkelijk parcours op. Daar is de 9 km en de Anita cheerzone! Ik ren al juichend door een dik gordijn van confetti. Wat is dit enorm leuk! Vlak voor mij dreigt Shiva, die mij een stukje terug inhaalde, te gaan wandelen. Als ik bij haar ben roep ik: ‘Kom op, nog 1 km!’. En samen rennen we de laatste kilometer. 

De laatste oh zo zware kilometer. Halverwege diezelfde kilometer hangt mijn tong op de grond maar ik wil niet opgeven. Even schiet er door mij heen: ‘Potverdorie, zeg ik tegen Shiva dat ze door moet lopen en zelf zit ik hier een potje in te storten.’ Dus ik ren door. Ik ren door omdat Shiva doorrent. En Shiva rent door omdat ik doorren. En zo rennen we samen door, tot over de finish. De finish, waar ik eindelijk alsnog mag instorten. Wat ik dan ook met veel genoegen doe. Mission two accomplished! Geen PR maar zoals gezegd had ik dat ook niet verwacht. Desalniettemin een meer dan waardig resultaat. 51:37.

Als ik weer enigszins als een normaal mens kan functioneren loop ik naar de uitgang om mijn tweede medaille van de dag op te halen. Die kan ik ook weer van mijn lijstje afstrepen, twee afstanden op één event. Leuk om te doen, maar niet als je op één van de afstanden wil knallen. Ik ga nog even langs de finish staan om andere Anita dames op de foto te zetten. Als Deborah ook binnen is gaan we op zoek naar Linda. We lopen bijna een kilometer terug als ze aan komt rennen. We haken aan en trekken haar ook nog even door de laatste kilometer heen. Wat is het toch een kanjer! 

Iedereen is nu binnen en er is nog nét genoeg tijd voor een extra groepsfoto alvorens we naar de prijsuitreiking moeten hollen. Naast al het opzien dat we gebaard hebben als Anitameisjes vandaag hebben we ook nog twee dames op het podium, en dan ook nog nummer één en twee. Trotser kunnen we niet zijn. Onze eigen Sabine mag de prijzen uitreiken. Dan loopt de dag langzaam op zijn einde en nadat Deborah me nog op een broodje kaassouflé trakteert en we nog een paar foto’s maken, want die hadden we nog niet genoeg, gaan we zo zoetjes aan naar huis. 

Vol van alle indrukken. Vol van een overdosis fun. Vol van trots als blijkt dat ik 8ste in mijn categorie geworden ben en 53ste overall. Vol van warmte van mijn verbrande kop, en mijn schouders voel ik toch ook wel een beetje. Maar vooral vol van liefde en vriendschap voor deze geweldige leuke groep meiden. Het was een dag vol met Anita geweld en niemand kon om ons heen.

En het bleef nog lang onrustig…

Het is inderdaad een bijzonder fenomeen. In de oude dagen was hardlopen alleen iets voor mannen. Denk maar aan het altijd terugkerende verhaal van Kathrine Switzer en de Boston Marathon. Met alleen haar voorletters bij de inschrijving en een onopvallende hoody aan liep ze stiekem tussen de mannen om te laten zien dat vrouwen ook een marathonafstand konden lopen. De organisator probeerde haar met geweld uit de wedstrijd te trekken toen hij er achter kwam. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn.

Nu ben ik helemaal geen Dolle Mina of ga prat op Girl Power. Ik weet namelijk dat vrouwen sterker zijn dan mannen in een heleboel opzichten dus dat hoef ik niet te bewijzen, maar ik ben toch wel blij dat er af en toe zo’n doorbraak is omdat die helaas nu eenmaal noodzakelijk blijkt. En ik geef eerlijk toe dat ik ook best trots ben als ik weer eens sneller gelopen heb dan menig heerschap. Daar hoef ik niks voor tussen mijn benen te hebben bungelen. Zit sowieso alleen maar in de weg tijdens het hardlopen.

Terug naar het fenomeen Ladiesrun. Ik vrees voornamelijk ontstaan vanuit een commercieel inzicht om een hele nieuwe doelgroep aan te boren. Feit is namelijk dat vrouwen het hardlopen over het algemeen heel anders benaderen dan mannen. Mannen zijn veel meer prestatiegericht, vrouwen lopen meer voor de gezelligheid of hun gezondheid. Uitzonderingen daargelaten getuige huize Dorenbos waar het net andersom is, maar dat terzijde. Bovendien zijn vrouwen ook eerder bezig met leuke outfits terwijl een man sneller functioneel zal kijken. Sorry dames, ook hier weer uitzonderingen daargelaten maar dat is nou eenmaal zo. Daar ben ik zelf dan ook wel weer ‘traditioneel’ in, met mijn matching haarelastiekjes, nagellak en het feit dat ik graag nadenk over leuke loopsetjes, het liefst afgestemd op de kleur van mijn hardloopschoenen.

Hoe het ook zij, commercieel of niet, ik vind het mooi dat het concept een al dan niet bedoelde positieve bijwerking heeft. Namelijk meer vrouwen aan het lopen krijgen. Of is het juist zo dat de Ladiesrun ontstaan is omdát er steeds meer vrouwen zijn gaan hardlopen? Het maakt niet uit, uiteindelijk is het voor veel dames de motivatie om voor de eerste keer aan een wedstrijd mee te doen. En hopelijk niet de laatste. Daarnaast heeft de saamhorigheid en de lol tijdens zo’n event ook wel wat. Ik bedoel, als je met 40.000 vrouwen aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs staat voor La Parissiene dan staat het kippenvel toch echt op mijn armen. En ook de sfeer die in Ahoy heerst begin juni voor onze eigen Ladiesrun010 heeft zo zijn charme. Het is sowieso een van de weinige keren van het jaar dat ik mij in volledig roze hul om 10 km te rennen. Want dat hoort er gewoon bij.

Is het dan oneerlijk dat mannen niet hun ‘eigen’ run hebben? Of hebben wij vrouwen gewoon nog een hoop jaren hardlopen in te halen? Ik zou zeggen, mannen verenigt u en organiseer je eigen mannen run. Van mij mag het. Sterker nog, van mij mag je ook best een roze tight met een mooi topje aantrekken, je nagels lakken en je haren in een staart binden. En dan tussen tig duizend vrouwen die je de oren van het hoofd kleppen door de straten van Rotterdam, of welke stad dan ook, in knalroze outfit meerennen. Als je dat nou zo graag wilt. Krijg je ook een mooie medaille.

Hé, gezellig!

P.s. -WINACTIE-

Op 10 juni a.s. vindt de festivaleditie van de Ladiesrun plaats. Anita Active is officiële sponsor en omdat ik fan van Anita ben heb ik een leuke actie!

Heb jij je ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam? En wil jij beter en makkelijker hardlopen? Dan is nu je kans! Vertel mij je mooiste, grappigste, ontroerendste, spannendste, of liefste verhaal voor je deelname aan de Ladiesrun en win een privétraining van mij voor jou en een vriendin!

In anderhalf uur kijk ik naar jullie looptechniek en geef ik jullie tips en tricks om beter en sneller te kunnen hardlopen. En misschien lopen jullie dan zelfs wel een PR tijdens de Ladiesrun!

Maandag 23 april maak ik de winnaar bekend!

Voorwaarden:
– Je bent aantoonbaar ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam
– De training vindt plaats op een samen af te spreken dag en tijdstip tussen 25 mei en 8 juni
– De training vindt plaats in het Zuiderpark in Rotterdam, waar ook het parcours van de Ladiesrun doorheen loopt
– Deelname is voor eigen risico
– Tijdens de training worden er foto’s gemaakt voor Social Media

Anitameisje Deborah pikt me op, dubbelluxe en zeer welkom gezien een uur minder slaap, om team Rotterdam te vertegenwoordigen. Samen reizen we af richting Haarlem waar we de trein voor het laatste stukje Zandvoort pakken. Eenmaal daar wacht het treintje van Reis je Fit ons op en maken we een leuke foto. Daarna is het nog maar een klein stukje lopen waar we de VIP box in mogen. Heel sjiek staan we op de gastenlijst. De gezelligheid is al volop aanwezig en het is een weerzien van bekenden van andere evenementen en kennismaken met nieuwe Anitameisjes. Een fijne afleiding van het wachten tot aan de start.

Er worden broodjes geserveerd maar ik wil eigenlijk niet eten voor de wedstrijd behalve dan mijn eigen energiebar. Dan hoor ik een stemmetje. ‘Saskia’, roept die. Ik kijk om maar zie niks of niemand bijzonders. Nog een keer, nu iets indringender. ‘Saskia,…Sas, hierzo, op de bar!’ Ik kijk naar de bar en zie nu waar de stem vandaan komt. Een groot plateau met brownies die me vragen of ik ze wil eten. Ze vragen het zo lief dat ik toegeef. Één stukje kan nog net voor de wedstrijd, daar zal ik geen last van krijgen.

Als iedereen er is, omgekleed en van startnummer voorzien, gaan we naar buiten voor de groepsfoto en daarna naar het startvak. Nog meer luxe want we mogen starten vlak achter de wedstrijdlopers. We hebben nog een dik kwartier, dat natuurlijk volgemaakt wordt met selfies, foto’s, filmpjes en een hoop heen en weer bewegen. Tja, wat wil je dan ook met 30 vrolijke bloggende en instagrammende vrouwen op een hardloopevenement? De fotograaf heeft er zijn handen vol aan om het allemaal bij te houden!

Maar dan is het toch tijd om te starten. Ik heb maar één doel. Make Anita Proud! Mijn pijnlijke been van de CPC is zo goed als terug naar zijn natuurlijke staat. Dat wil zeggen, permanent zeuren maar niet zo erg dat ik er veel last van heb tijdens het lopen. Ik geef Metallica een seintje dat ze kunnen beginnen met spelen en vertrek achter de écht snelle dames van onze club. Die lopen vandaag voornamelijk op trainingstempo en gezien de inspanning die ik moet plegen om ze bij te houden heb ik nog een lange weg te gaan.

Ik herinner me nog van drie jaar gelden het schuine parcours op het circuit, maar het op en neer gaan ervan was ik even vergeten. Misschien toch maar eens mijn eigen wedstrijdverslagen terug lezen de volgende keer? Gelukkig is Zandvoort mentaal goed op te delen. In feite zijn het namelijk maar drie stukjes van 4 km en dat is goed te doen. Desondanks ben ik de dames kwijt aan het einde van het circuit, als we een steile heuvel, die ik gemakshalve ook vergeten was, richting strand oplopen. En dat is maar goed ook, want op dat tempo had ik mezelf vroegtijdig kapot gelopen.

Het strand op is een klein stukje maar altijd zwaar, het zand daarna daarentegen is lekker hard. Toch realiseer ik me dat zandlopen per definitie zwaarder is dan asfalt omdat je weinig vering hebt. Leuke interessante feitjes die ik tijdens mijn opleiding geleerd heb. Ik kan toch redelijk tempo houden en het strand is iets korter dan de volle 4 km. In opperste concentratie loop ik door en daardoor zie ik de Anita fotograaf pas op het allerlaatste moment. Dat wordt vast een vrolijke foto. Not! Ik kom nog wat RMD-ers tegen maar Ik ken ze niet persoonlijk en ik heb al mijn aandacht bij het lopen nodig. Sorry jongens, volgende keer weer. Het strand af is net weer wat zwaarder dan er op. Niet alleen een langer stukje, maar gelijk daarna een opnieuw conveniently vergeten heel stuk steil omhoog het duin op. Gelukkig komt juist op dat moment mijn favo nummer voorbij. Desondanks laten mijn benen me even niet onmiskenbaar weten dat ze dit niet leuk vonden en even bij moeten komen. Dat kan. Op de klinkers met wind tegen en zolang ze maar doorlopen. Uitrusten doen ze maar als ik vanavond weer op de bank zit.

Het laatste deel van 4 km is aftellen. Op ongeveer km 10 word ik ingehaald door twee mede Anitameisjes die op hun gemak al kletsend voorbij komen. Ik beken, inwendig loop ik te vloeken ook al weet ik dat ik me niet moet meten aan anderen maar alleen aan mezelf. Het is in elk geval een goede stimulans om de Terminatorknop aan te zetten. Het helpt, op 11,5 km loop ik ze weer voorbij. Stiekem weet ik diep in mijn hart dat als ze gas geven ze me schaamteloos en zonder enige moeite achterlaten maar soms is een illusie leuker dan de realiteit, zelfs als je weet dat het een illusie is. Na een laatste heuvel en een zeer onaangenaam stukje grindpad, ja ook allebei uit mijn geheugen gewist, kom ik het circuit weer op voor de laatste paar honderd meter tot aan de finish. Aanzetten zit er niet meer in, tempo houden wel.

Eenmaal over de finish kan ik weer op adem komen. Ik ben nét niet onder het uur gebleven. Mijn kritische kant is een beetje teleurgesteld, mijn realistische kant weet dat ik het heel goed gedaan heb gezien het toch wel zware parcours. Ik tref een stel andere Anitameisjes na de medailleuitreiking en opnieuw vullen we onze tijd met het maken van foto’s en filmpjes. Iets minder lang dan bij de start in verband met afkoeling, waarna we weer naar ons stekje in de VIP lounge teruglopen. Zucht, net als de CPC van twee weken geleden kan ik wel wennen aan deze luxe. Ik heb het koud dus ik kleed me om en pak nu wel een broodje.

Langzaamaan komt iedereen binnen en als de bitterballen rond gaan zijn we vol verwikkeld in de verhalen over hoe het gegaan is, wat het volgende doel is en andere races die we gelopen hebben. En natuurlijk de eerste foto’s delen met elkaar en op Social Media. Het Anita geweld zal vandaag niemand ontgaan, de wereld zal weten dat we in Zandvoort gelopen hebben!

Deborah en ik begaan de vergissing om comfortabel op een bank te gaan zitten om er vervolgens niet meer af te komen. Pas als de laatste meiden naar huis gaan kunnen we het opbrengen om ook op te staan en afscheid te nemen. Terwijl we naar het station lopen zien we een enorme file. Die was ik niet vergeten, we hebben er destijds twee uur over gedaan om überhaupt Zandvoort uit te komen. Dan is de optie met de trein die we nu hebben een stuk beter. Op weg naar huis hebben we het uitgebreid over de aankomende marathon. Nog twee weken. Maar eerst? Eerst nog de patatrun, de kapper, mijn verjaardag vieren, nóg een keer mijn verjaardag vieren met High Tea en een etentje, een training geven met Anita aan de Running Angels, de Stripdagen, de Ronde van Park16hoven en shoppen en nog een keer uit eten. En dat alles met tussendoor de laatste trainingen, paardrijden, de sportschool en solliciteren. Pfff, als ik er aan denk word ik al moe.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, ik loop liever een marathon!

In mei gestart met de opleiding to hardloopinstructeur, om mijn passie over te kunnen brengen op anderen, maar ook om anderen te helpen hun grenzen te verleggen. Als ik een marathon kan lopen, kan iemand anders dat ook! Met 20 kilo minder ging ik steeds harder rennen, gemiddeld 2 km per uur sneller, en verloor ik ook mijn schaamte om saaie zwarte broeken te dragen. In fleurige hardloopkleding brak ik PR na PR, Iiep mijn eerste halve marathon onder de twee uur, Rotterdam beter dan ooit, en belandde zelfs in een geval onverwachts op het podium. Niet slecht voor een oude muts!

We gingen trailen, we liepen wat vaker in het buitenland waaronder my second home town Valencia, we rekenden af met oud zeer op de Afsluitdijk, en ik nam een besluit dat hardlopen boven paardrijden zette in de rangorde. Ik werd Leader of the Pack van de Rotterdam Running Crew! Wat een eer dat ik ‘aangenomen’ werd. Ik kreeg er een hele nieuwe familie bij.

Over familie gesproken. Die werd groter en groter, en groeit nog steeds. Binnen de RMD groep leer ik nog steeds iedere dag nieuwe mensen kennen. Lieve zorgzame mensen met dezelfde grote passie als wij, hardlopen. Maar buiten het hardlopen om is het contact ook heel hartelijk, en heb ik er een aantal vrienden bij gekregen. En dan had ik natuurlijk nog alle leuke uitjes met Anita Active. Zeilen, het weekend op Terschelling met de Berenloop en het paaldansen. Ja, ik kan alleen maar hoogtepunten bedenken in 2017. Ok, één klein dieptepuntje toen mijn nieuwe baan niet bleek te zijn wat ik er van verwachtte, maar dat vergeten we maar snel. Ik ben een gelukkig mens.

‘All I want for Christmas is you!’ Mariah Carey zingt het tot in den treuren. Gelukkig heb ik ‘You’ all, dus in feite heb ik niks meer te wensen. Nou ja, niks? Vooruit, ik geef toe dat ik een paar nieuwe hardloopschoenen nodig heb en ook mijn oordopjes houden het niet langer dan een uur meer uit omdat ze aftakelen. En als ik in 2018 blessurevrij kan blijven lopen word ik daar ook wel blij van. En dan misschien toch ook die PR op de marathon. Oh, en als ik zo brutaal mag zijn, dan nog één dingetje toevoegen? Iets heel kleins. Echt iets heel kleins. Gewoon, omdat het kan. En om een beetje te plagen.

Mag ik in 2018 ook 1 seconde sneller zijn dan Frank?

Merry Christmas and a happy running 2018 everyone!

Maar jij schrijft toch over hardlopen? Ja. En deze blog gaat over paaldansen? Ja. Dat heeft toch niets met hardlopen te maken? Nee. Ja. Het is maar hoe je het bekijkt. Want als ik één ding gemeen vind van het hele hardlopen, is dat je nagenoeg niet kan hardlopen zonder op den duur blessures te krijgen als je niet ook aan krachttraining doet. Tenzij je van geboorte uit al een killer body hebt. En dat heb ik dus niet. Ik kan ongetraind met mijn body namelijk nog geen deuk in een pakje boter slaan. Maar dat terzijde.

Krachttraining dus. En dat kan je op heel veel verschillende manieren doen. De sportschool, bootcampen, cross training, body pump of… juist ja, paaldansen kan ook. Uitermate geschikt om je kracht op de proef te stellen. Bovendien heb ik na jaren dansen op een podium in een kooi in de discotheek altijd al een keer willen paaldansen. Now is my chance. 20 jaar te laat weliswaar, maar beter laat dan nooit.

Dus hoe werkt dat nou, dat paaldansen? Nou gewoon, je gaat aan een paal hangen en je danst. Toch? Nee? Niet? Niet! Na ontvangst met een glaasje bubbels, want het is een productlancering, maar zonder alcohol, want we moeten nog aan een paal hangen, kleden we ons om. Mijn ego wordt in elk geval gelijk al gestreeld. ‘We hadden geen 80C omhanden dus we hebben je maar even een 75C gegeven, kan je later ruilen. Oh kijk nou, hij past eigenlijk als gegoten! Wil je een stukje brownie, je kan het hebben?’ Speciaal voor mij, en voor al die andere meiden ook omdat dat nu eenmaal de lanceerkleur is, in het rood, met bijpassend rood haarbandje, dat dan weer wel exclusief voor mij.

Fleur geeft de workshop. En net als bij het hardlopen, eerst een goede warming up. Als ik een kwartier later voor pampus lig na te hijgen vraag ik me af hoe het nou zit met die conditie van me. Heb ik vorige week écht een marathon gelopen? Alleen het onderdeeltje planken ging goed, maar ja, dat doe ik dan ook dagelijks voor een sterke core. En ja, misschien zit het tussen mijn oren, maar ik geloof écht dat het helpt. Als ik het opgebracht heb om op te staan kunnen we aan de slag.

Move 1 is relatief makkelijk. Aan je armen hangen en om de paal heen swingen. Mijn dansjaren komen nu wel van pas en mijn gazellesoepelheid van het lopen ook. Dat ik na twee keer zwaaien het gevoel heb dat ik drie rondjes in een achtbaan heb gereden mag de pret niet drukken. Zwaaien we gewoon de andere kant op om tegenwicht te geven. Move 2 noemt ze de ‘Brandweer’. Ze doet het even voor. Ik spring. Zo simpel. Zo gracieus. Zo soepel. Zo sexy. Tenminste, zo zag het er bij Fleur uit. Ik voel alleen het schuren van de paal tegen mijn rechterwreef en mijn linkerhiel, en het getrek aan mijn armen. En ik maar denken dat ik 20 kilo afgevallen was. Zo voelt het nu niet. Ik voel mee eerder een nijlpaard. Maar net als tijdens het lopen van een marathon na de klap met de hamer, gaan we dapper verder.

Move 3 in aantocht. We haken onze rechterkuit om de paal, maken een klein sprongetje, moeten klemmen en dan het andere been buigen om rond de paal te draaien. Diezelfde rechterkuit die tijdens het hardlopen altijd zo ontzettend goed zijn best doet, schiet nu stante pede en onherroepelijk in de kramp. Een ultieme vorm van protest tegen dit misbruik van mijn spieren. Niks meer mee te beginnen. ‘En nee, dat ligt niet aan mijn ongetrainde kuit, maar gewoon aan het feit dat ik inderdaad vorige week die marathon heb gelopen’, lieg ik mezelf maar voor. We proberen het gewoon de andere kant op. De linkerkuit is solidair met rechts, en schiet ook in de kramp. Nou ja, ben ik in elk geval in evenwicht. Op naar move 4.

Armen aan de paal, buikspieren aanspannen en beentjes optillen in een V. En dan toch profijt van het dagelijks planken, want dit kan ik. Ongeveer. Move 5 ziet er dan weer wat uitdagender uit, want in een paal klimmen staat dan weer heel erg ver weg van hardlopen. Om dan ergens halverwege je benen om de paal te klemmen en te gaan ‘zitten’. Met je armen los. Als ik het klimmen achterwege laat lukt wonder boven wonder het zitten best aardig. Mijn benen laten me niet in de steek, maar dat hebben ze eigenlijk nog nooit gedaan. Behalve die ene keer, maar dat was lang geleden en zijn we allang weer vergeten. Buikspieren weer aanspannen en ik kan zelfs een arm loslaten. ‘Kijk mama, met één hand!’ Wel ten koste van de huid aan de binnenkant van mijn dijen, want die paal blijft stroef. No pain, no gain.

De laatste move is de ultieme uitdaging. Aan je armen hangen en je benen omhoog en naar achteren gooien om je op je kop langzaam langs de paal naar beneden te laten glijden. Ik durf niet maar met hulp van Fleur lukt het toch een beetje. En eenmaal een keer gedaan, durf ik het nog wel een keer. Net als die psychologische drempel van een 30 km run. Ik heb wel wat hulp nodig. Deborah geeft me een duwtje en moedigt me aan als ik mezelf naar beneden laat zakken. ‘Glijden, glijden, glijden’, roept ze. En ik glij. Tergend langzaam, maar ik glij. Het lijkt wel of ik in slow motion beweeg, en als ik eindelijk de grond raak barstten we uit in een slappe lachbui. Dit is het meest hilarische dat ik in maanden heb meegemaakt. Ook goed voor de buikspieren. Na een groepsfotoshoot en een solofotoshoot met je ‘Best Move’ aan de paal, krijgen we nog wat te eten en te drinken en is de workshop ten einde.

En zo valt het me toch nog mee hoeveel ik voor elkaar krijg met een paal tussen mijn benen. Ik ga bijna denken dat ik er iets van bak. Maar om het er écht goed uit te laten zien zal ik die core training toch wat verder op moeten schroeven. Ik verwacht dan ook rare bewegingen als ik morgen uit bed stap. Áls ik überhaupt al uit bed kan stappen. Hoe dan ook, enorm leuk om een keer mee te maken en mijn respect voor paaldanseressen is ook weer fors gestegen. Maar ik zal het eerlijk toegeven.

Ik loop liever een marathon!

Inmiddels alweer 3 jaar geleden dat ik mijn boobs mishandelde met een slechtzittende BH tijdens de marathon en ik door Anita Active benaderd werd om eens iets anders te proberen. Dat was ook 20 kilo en 4 cupmaten geleden, want van de volle G is een bescheiden C overgebleven. Gelukkig mag ik, ook nu ik in een showmodelletje pas, nog steeds meelopen in hun Business Team. En omdat Terschelling toch een beetje buitenland is, het visum is 3 weken geleden goedgekeurd, blijven we het hele weekend.

Het Anita geweld begint al op vrijdagavond. Ik mag meerijden met Deborah, ‘collega’ van de Rotterdam Running Crew, en om 14:45 hebben we de boot richting het eiland, waar we Joyce en Esther treffen. Andrea (Run Andrea Run) is medeorganisator en vangt ons bij aankomst op. Later zullen Nydia, Manon, Jacolien en Dinie zich bij ons voegen, en zondag komt Miny. Stuk voor stuk dames die de nodige prestaties leveren op hardloopgebied en je overal tegen kan komen op Social Media. Marjon is onze steun en toeverlaat als het gaat om Anita affaires en brengt de enige man in het gezelschap mee, Clemens, Marketing directeur van Anita internationaal. De ‘lucky gozert’ zoals iemand op Facebook reageerde, die mag zich het hele weekend tussen de dames begeven. Medesponsor van het weekend is lingeriewinkel Lijftijd op Terschelling, vlak bij de start en waar we heerlijk luxe ons basecamp op kunnen slaan tijdens raceday. En dat maakt de setting compleet voor een heerlijk weekend. Oh ja, en dan lopen zondag ook nog even een halve marathon. Tenminste, Joyce en Esther lopen zaterdag ook nog de 10 km. En ik dacht dat ik veel liep. Jacolien en Miny lopen zondag de hele. Oh, hadden ze ook een hele? Hmmm, het is dat ik over 2 weken in Valencia loop. Maybe next year…

We laten onze spullen in de winkel en wachten tot iedereen er is. In de tussentijd laat ik me verleiden tot lokale lekkernijen van de bakker naast de lingeriewinkel, en omdat ook mijn gewone BH’s inmiddels allemaal te groot zijn snuffel ik ook nog even in de winkel. Mijn oog valt op een prachtig zwart wit exemplaar die ook nog eens mooi zit. Uiteraard van Rosa Faia, uit de stal van Anita, want ze maken niet alleen sport BH’s. Heeft Frank toch ook wat aan mijn weekendje weg. Daarna gaan we lekker eten in West-Terschelling, en na afloop met de bus naar onze huisjes in Hoorn. Prima verbinding, behalve het feit dat hij maar 1 px per uur rijdt, dus dat wordt wel plannen de komende dagen.

De volgende dag hebben we ‘vrij’. Na het ontbijt gaan we eerst kijken bij de dames van de 10 km. Dan snel rennen voor de bus terug en de lunch want om 14:00 hebben Deborah en ik een huifkartocht gereserveerd terwijl de rest gaat wandelen of fietsen. Ik krijg flashbacks van 14 jaar geleden toen Frank voor mij een verrassingsweekend paardrijden op Terschelling geregeld had. Toen zaten we ook in Hoorn. Paardrijden had nu ook gekund, maar niet iedereen kan het en diegenen die het kunnen durven het niet aan vanwege verwachte spierpijn. Een huifkartocht is ook enorm leuk en toch ook iets met paarden. Met een aantal anderen gaan we op weg.

De rit brengt ons door de bossen en over het strand en we krijgen een glimp van de prachtige natuur van het eiland. Daar mogen we morgen gedeeltelijk doorheen lopen en de menner weet uitgebreide verhalen te vertellen over het landschap, het eiland, de paarden maar ook over de Berenloop. Na ruim 2,5 uur brengt hij ons weer terug naar de manege, die 3 minuten lopen van ons huisje is, en beginnen we aan de voorbereidingen van ons avondmaal. Uiteraard pasta. Na een gezellige quiz waarin we elkaar nog beter leren kennen zoeken we ons bed op. Morgen, hoe kan het ook anders, vroeg op.

Ik word iets voor de wekker wakker. Nadat ik al mijn spullen weer in de tas gepropt heb en mijn running outfit aangetrokken, loop ik met mijn pannenkoekenmix naar het andere huisje waar we met z’n allen zullen ontbijten. Om 9:55 staat de bus al te wachten om ons naar de start te brengen. We kunnen heerlijk onze spullen weer in de winkel zetten om op ons gemak een groepsfoto te maken. Het is behoorlijk fris dus de warme winkel is een uitkomst. En uiteraard zes keer plassen op een gewoon toilet is ook wel erg fijn.

Dan is het eindelijk tijd om naar de start te lopen. We moeten wel twintig hele meters lopen voordat we in het startvak staan. Ik loop vandaag met Deborah mee, haar tweede halve marathon ooit, dus ik kan genieten vandaag. Voor het startschot wordt de toeter van de vuurtoren geluid en we mogen op weg. Eindelijk opwarmen. We lopen eerst door de dorpsstraat om vervolgens langs de haven richting de Hoofdweg en het oosten van het eiland te gaan. Er staat enorm veel publiek langs de kant die enthousiast staan toe te juichen. Ik vind het nu al een feest en ga gelijk druk aan de slag met het maken van foto’s. Het is met recht de Berenloop, want overal langs de kant vind je een overdaad aan teddyberen. Sommige mensen hebben er een waar kunstwerk van gemaakt, met beren die thee drinken, aan het zonnen zijn, een hele heg versierd met beren, beren die aan een paal hangen, over een postbus leunen of dansend in de armen van een oude dame.

De kilometers vliegen voorbij, er is muziek en ik ren, dans, straal, glunder en geniet. Wat een enorm leuke loop! Ik zie zelfs onze huifkarman in zijn tuin staan met een glas bier. Ik zwaai en hij herkent me en zwaait terug. We krijgen ook een hoop commentaar op onze shirts, want het ‘moveyourbodynotyourboobs’ onttrekt toch wel een aantal glimlachjes van zowel mannen als vrouwen. Zeker als we af en toe even wandelen om iets te eten of te drinken. Ja, ja, maar we halen de beste mensen gewoon weer in als we weer aan het rennen slaan.

Op kilometer 12 gaan we het strand op, waar een stevige tegenwind staat. Het deert me niet, ik ren net zo makkelijk heen en weer, maak opnieuw foto’s en probeer Deborah een beetje uit de wind te houden. Ook de kou voel ik niet, ik voel me net een paard met teveel energie dat zich lekker mag uitleven in rengalop over het strand. En het is maar 3 km. Bij 15 km gaan we het strand dan ook alweer af. Vlak daarna staat een drankpost en zie ik Sil de Strandjutter tussen de vrijwilligers staan. Breed lachend deelt hij bekertjes water uit met zijn grote snor en zijn lange wapperende grijze haren. Hij doet me aan wijlen mijn vader denken. Daar moét ik mee op de foto. Het wordt de mooiste foto van dit weekend.

Ik zoek Deborah weer op en we gaan de laatste 5 km door de duinen in. Ik geniet nu ook weer, dit keer van de prachtige omgeving van het eiland. Wat dat betreft heeft het parcours alle elementen in zich. Het zonnetje laat zich nu ook voorzichtig zien en de bomen geven een paar kilometer later wat beschutting voor de wind. Het strand heeft toch de nodige energie van Deborah gevraagd dus we doen iets rustiger aan. Het verbaast me hoe toch ook in het bos weer de nodige supporters staan, en als ik een foto maak met een houten standbeeld van, hoe kan het ook anders, een beer, krijg ik de nodige opmerkingen. Ik moet doorlopen en het gaat van mijn tijd af. En ik denk bij mezelf, ‘ach tijd, vandaag ben ik aan het genieten en tijd is niet belangrijk’! Daarom stoppen we ook nog bij een man met een berenpak om samen op de foto te gaan.

We komen weer bij de bewoonde wereld en gaan de laatste kilometer in. Nog één foto bij een enorme opblaasbeer en ik moet nog snel rennen om Deborah voor de finish weer in te halen. Samen lopen we de laatste meters over de rode loper. Ik zoek naar de finishfotograaf, die er niet staat, en dan zijn we klaar. De Anita meisjes wachten ons vlak voorbij de medailles op. Zelfs die is mooi! Ik kan met recht zeggen dat dit één van de leukste loopjes is die ik ooit gedaan heb, zo niet het leukste loopje. En ik heb er een hoop gedaan inmiddels. Na wat warms aangetrokken te hebben wachten we op de eerste lopers van de marathon.

De informatievoorziening is slecht en er is verwarring bij de namen van de dames, maar dan blijkt tot onze verbazing toch dat Jacolien als eerste aan komt rennen richting finish. ‘Onze’ Jacolien wint zomaar gewoon even de Berenloop 2017! Het feest is helemaal compleet als een half uur later ook Miny een PR gelopen heeft. Iedereen is nu binnen en we kunnen wat gaan drinken. Om half zes nog even de prijsuitreiking en dan vertrekken de eerste dames alweer richting het vasteland. De rest eet nog een hapje met elkaar. Tapas, voor mij om vast in de sfeer van Valencia te komen. Dan is het voor ons ook tijd om richting boot te vertrekken en de reis naar huis te aanvaarden, met een tas vol souvenirs en een hart vol met fijne herinneringen. Het waren drie fantastische dagen. Nu écht afbouwen en aftellen.

Valencia, agarrate fuerte que vamos allá!

Gelukkig hoeven we vandaag niet zo allejezus vroeg op. De wekker staat ‘pas’ om 8:00 en ondanks dat Frank om 7:00 al Formule I gaat kijken en ik dan toch wakker word, mag ik me nog even omdraaien. Simcha rijdt mee en meldt zich om 9:00 zodat we om 10:00 de deur uit kunnen. Netjes volgens planning. Onderweg naar Eindhoven komen we aardig wat regen tegen, maar gelukkig is het daar droog. In het Beursgebouw verzamelen zich al gauw een meute groene shirts. Ouderwets gezellig, maar ik merk dat ik er niet helemaal bij ben. En dan moet ik ook nog mijn best doen omdat we vandaag op mijn manier gaan lopen, zijnde zonder doel, snel aan het begin, dan een stuk vlak en na 16 km versnellen. Ik zie er een beetje tegenop.

We hebben best lang de tijd eer we moeten starten en volgen via de app hoe het een paar andere leden op de marathon vergaat. Tegen de tijd dat zij finishen moeten wij richting het startvak, dat nog minstens 10 minuten lopen is. En ik moet ook nog, hoe kan het ook anders, plassen. Onderweg kom ik nog wat ‘Anita meisjes’ tegen die ook lopen vandaag. We wensen elkaar succes. Met gemengde gevoelens sta ik aan de start en zal blij zijn als we mogen beginnen met lopen. Gelukkig hoef ik niet lang te wachten, het startsein is gegeven.

De eerste kilometers is het behoorlijk zigzaggen. Iedere ervaren loper zal roepen dat dat toch geen zin heeft en het vanzelf open trekt, maar ik heb ruimte nodig, anders kom ik niet in mijn ritme. Frank probeert zo goed en zo kwaad als het gaat te volgen, maar heeft zijn omvang als handicap. Ik hou als alternatief dan maar af en toe in. Langs de kant horen we ineens Maaike en Marcel schreeuwen. Lieve Maaike, die helemaal uit Heerenveen komt om iedereen aan te moedigen, en ook Marcel maakt daarvoor de nodige reiskilometers. Wat zijn het toch kanjers. Het helpt om in een betere stemming te komen, en al gauw gaat al mijn concentratie naar het lopen in plaats van naar mijn hersenspinsels.

Na vier kilometer is de eerste drankpost al en is de eerste energie er wel uit. Nu kan ik in een wat constanter ritme komen en dat is voor Frank ook prettiger. Die heeft een hekel aan die wisselende snelheid van mij. Hij heeft dan ook al drie keer geroepen dat ik wel mag gaan, maar ik vind het wel prima zo. Ik moet tenslotte ook nog 17 km tot aan de finish. Ik herken slechts kleine stukken van het parcours van vorig jaar. Ik liep toen niet helemaal lekker en er is blijkbaar dan ook weinig van blijven hangen. Ik weet alleen nog een stuk met een verkeerstunnel, het bos waar ik misselijk werd en het Stratumseind met al die mensen. De wijken met mensen en muziek langs de kant en het mooie park dat ik nu rechts van mij zie zijn toen totaal langs me heengegaan.

Bij 9 km hebben we weer een drankpost. Doordat we op de marathonroute lopen en de halve daar op afgestemd is, lopen de posten en de matten niet helemaal synchroon met het autistische gedeelte van mijn brein die het graag om de 5 km heeft. Ik mis dan ook tot twee keer toe een bekertje water waardoor Frank een paar stappen terug moet doen om het voor me te pakken. Mijn eetmomentje komt dan ook een kilometer eerder dan gepland, maar het moet maar. Kan Frank mooi even plassen.

Daarna komt dan toch die verkeerstunnel, die eigenlijk helemaal niet stijl is omdat we bovenlangs blijven. Ik dacht toch echt… Nou ja, gelukkig maar. Frank dreigt een krampje in zijn linkerbilspier te krijgen, maar even een stukje iets tempo inhouden trekt het weer weg. En ondanks alles tikken de kilometers toch aardig weg. Dan de bocht naar links het bospad op. Daar haken we aan bij Els en Marilene. Marilene is Els aan het hazen naar een halve onder de twee uur. Frank biedt weer aan dat ik weg mag, maar ik wil niet dat hij alleen loopt. Bij Els en Marilene blijven lukt echter niet, die lopen toch iets sneller door. Ik twijfel maar wil minstens wachten tot het 16 km punt. Eenmaal daar en onder de belofte dat hij gewoon uitloopt kan ik de verleiding niet weerstaan om te kijken waar ik toe in staat ben. Bovendien staan mijn benen op springen.

Ik spurt weg, alsof ik zojuist het startsein heb gekregen voor een 5 km wedstrijd. Met 12 km per uur sjees ik het bos uit terug naar de bewoonde wereld van de gekste. En komen ook langzaamaan de herinneringen van vorig jaar weer omhoog over het parcours. Ik vraag me af hoe lang ik deze snelheid ga volhouden, want desondanks zijn de kilometers toch nog ver. Maar 5 worden 4 worden 3 en ik kan tempo houden. Pas als ik op 2 zit voel ik aan mijn lijf dat het ballonetje langzaam leeg begint te lopen. De mensenmassa op Stratumseind maakt echter dat ik doorloop tot aan de laatste kilometer. Maar ja, die verrekte laatste kilometer.

Het is hier veel dunner gezaaid met mensen, mijn benen beginnen zwaar te worden en pijn te doen en dan is een kilometer nog lang. En ik denk aan Frank, die net nog vertelde dat hij de laatste kilometer nooit telt omdat het dan nog maar om meters gaat. Met het gevoel dat ik inmiddels al 10 km verder ben zie ik ‘nog 750 m’ op het asfalt geverfd staan. Nog een klein stukje. Nog even. Nog een beetje verder. De Terminatormodus wordt weer behoorlijk op de proef gesteld en begint te piepen en te kraken, maar iedere stap is er één. In de verte zie ik de finish, vlak voor mij twee groene shirts van Conchita en Henri. Ik loop ze voorbij, niet omdat ik per sé voor ze wil eindigen, maar gewoon omdat ik die klotefinish wil halen.

En dan zit het er op! 1:55 en een heel klein beetje. Ik ben blij, enorm blij. Dit is een dik PR en ik heb het gewoon geflikt om na 16 km de laatste 5 km rond de 12 km per uur te lopen! Terwijl ik op Frank wacht komen Els, Marilene en ook Selda binnen, die ook nog voor de TV geïnterviewd worden. Frank zit maar drie minuten achter mij, en als hij binnen is wandelen we samen rustig verder. Hij steekt zijn arm naar me uit en dan komt alsnog uit het niets die gewraakte huilbui. Eindelijk… Na afloop voel ik me opgelucht en een stuk beter.

Eenmaal terug in het Beursgebouw trakteer ik ons op een broodje Unox, drinken we nog wat met de groep, en rijden we richting Rotterdam om ook nog even een bordje pasta te eten alvorens we naar huis gaan om te douchen en in te storten op de bank.

En zo is Eindhoven opnieuw het decors van een stukje wilskracht en doorzettingsvermogen. Voor iedereen die een PR gelopen heeft, een grens verlegd of de strijd met zijn of haar demonen aangegaan is en gewonnen heeft. Ik mag ze alledrie afvinken.

Tenslotte is Eindhoven niet voor niets de lichtstad…