De eerste berichten waren dat het twijfelachtig was of de boot vrijdagochtend kon varen. De tweede berichten bevestigden dat en er werd geregeld dat we of donderdagmiddag met de veerdienst konden of vrijdagochtend. Vanwege het meerijden was ik enigszins afhankelijk van anderen maar ik vond het prima om donderdagmiddag al te gaan. Ik werd wel iets eerder opgehaald, namelijk al om 12:30. Dat werd voor de zekerheid 11:30 toen Deborah voor mijn neus stond, maar ik hoefde niet te haasten want ze had wat marge genomen. Dus toch nog even snel naar boven om mijn regenbroek te pakken ‘want we gingen ook fietsen’.

Bepakt en bezakt reden we naar Harmelen, waar we over zouden stappen in de auto van Stans en Frouke richting Harlingen. Toen we er bijna waren belde Frouke. We moesten haast maken, change of plans. Wat bleek? Bijna alle veerdiensten waren geschrapt en er zat er nog maar één in de planning. Als we die wilden halen moesten we gelijk door en plankgas geven. Een snelle rekensom gaf aan de het heel, maar dan ook heel erg krap werd, maar eigenwijs als we zijn gingen we het toch proberen. Is niet gelukt. Zelfs als we niet verkeerd waren gereden hadden we het niet gered. We waren een half uur te laat. Hadden ze best op ons kunnen wachten toch?

Dan ben je dus ineens midden in een storm gestrand in Harlingen, of all places. Gedeelde smart is halve smart want naast ons vier waren ook Joyce en Elly op pad gegaan. Wat doe je dan op een regenachtige donderdagmiddag in Harlingen? Dan ga je shoppen of de kroeg in. Of allebei. Eerst nog even hotelletje boeken en een crompouce proeven die, ondanks dat ik vaak tegen dit soort verbasteringen ben (met sommige dingen moet je niet kloten maar de nieuwsgierigheid won het), stiekem verdomd lekker is. We blijven ook maar gelijk eten in de kroeg en zoeken daarna een klammig bed in een oud pakhuis, of was het toch een weeshuis, op?

De volgende ochtend wandelen we richting Rederij Doeksen om de eerste veerboot van 8:15 te pakken en een klein uurtje later arriveren we zonder enig probleem in Terschelling. Was dat nou alle paniek gisteren? Marjon staat ons op te wachten en loodst ons naar de boot wat het komende weekend ons onderkomen zal zijn. We krijgen onze kamers toegewezen en kunnen de koffers uitpakken. De ruimte is wat krap maar met een beetje creativiteit kom ik een heel eind. Daarna tijd om te gaan ontbijten want op alleen suikerbollen kan ik niet leven. We redden het nét qua tijd om de rest op te pikken en ik eet een meer dan verantwoorde toast met avocado en ei. Het enige verantwoorde dat ik dat weekend zal eten.

Als de rest er ook is maken we de tijd vol met kletsen, winkelen in het dorp  en foto’s maken. Naast het pakket dat we thuis al kregen met de nieuwste BH van Anita, die met dat mooie glimmende randje waar iedereen al maanden geleden van liep te kwijlen, een massagetight, een hardloopshirt, een thermosfles, een jasje en een supercomfy ‘berentrui/jurk/broekpak’ van Lingadore, ligt er op ons bed nóg wat te wachten. Het lijkt wel zo’n TellSell reclame. There’s more? Yes Bill, there’s more! Want we krijgen nóg een massagetight, de nieuwe PanAlp, en een huispak bestaande uit een broek en trui van Pastunette. Ik heb een ernstig geval van keuzestress want wat moet ik nou aantrekken? Ik had tevens de helft van mijn kleding thuis kunnen laten.

Dan is het tijd om te lunchen nadat Marjon en Jeanique de boodschappen gehaald hebben. Met uitdagingen want het tij is zo hoog dat de steiger onder water ligt. We zijn nu nagenoeg compleet met ook Nicole, Joyce X, Monique, Ilonka, en Renate. Carola is de laatste die aankomt en is onze invulling voor de middag. Zij gaat ons de Disqtraining geven. We steggelen even over waar maar het wordt het Seinpaalduin waar we met de ondertussen opgehaalde huurfietsen naar toe kunnen. De training is superleuk maar ik vind hem een beetje zwaar. Niet vanwege die ene harde regenbui, of twee, die over komt, maar vooral omdat ik er pas na de training achter komt dat hij bij mij op de hoogste weerstand staat. Weer niet goed opgelet maar de lol en de foto’s zijn er niet minder om. Na de training terug naar de boot om even te chillen en daarna gaan we lekker eten. Na het eten zoeken we onze kajuit op voor een ietwat onrustige nacht.

Ik denk vroeg wakker te zijn maar het is al rond acht uur. Vandaag lopen we de 10 km die om 10:40 van start gaat. Tijd genoeg om te ontbijten en aan te kleden om daarna de fiets pakken naar de start. We zijn vroeg en na wat foto’s duiken we de kleedkamer in want het is best fris. Jeanique gaat voor het podium op de 10 km, Carola loopt de 5 km en de rest gaat gewoon lekker lopen. We hebben mazzel want het zonnetje schijnt en de sfeer is uitgelaten. Als het tijd is kijken we eerst hoe Carola start en gaan vervolgens zelf klaar staan. Dan mogen we weg en alhoewel we proberen bij elkaar te blijven lukt mij dat niet. 

Ik ben een langzame starter en stijf van het bed dus ga ik mijn eigen gang maar. Bovendien kom ik weer langs plekken waar ik gewoon foto’s wil maken en daar neem ik dan ook de tijd voor. Bovendien moet ik morgen ook nog. Bij de verzorgingspost van de 5 km begin ik een beetje lekker te lopen en kom ik bij Joyce X en Ilonka. 2 km lang trek ik een beetje met ze op, dan loop ik weer voor, dan lopen zij weer voor. Op 7 km kom ik Mar de Lion tegen en raken we aan de praat waardoor ik haar iets snellere tempo overneem. Nog wat foto’s onderweg, Jelle die langs de kant staat en dan zijn daar de laatste meters naar de finish. Ik maak nog een soort sprongetje en dan is het alweer voorbij.

Ik voeg me bij de rest, Ilonka en Joyce X komen nog binnen en dan kijken we nog hoe Jeanique op het podium haar prijs in ontvangst mag nemen. Ze is derde geworden dus missie geslaagd, podium gehaald. Uiteindelijk gaan we terug naar de boot waar het weer een gezellige boel is. Nog even het dorp in want morgen gaan we dobbelen en er moeten kadootjes gekocht worden. Het eten wordt verzorgd door onder andere Deborah die pasta met gehakt voor ons maakt en er is genoeg te snoepen als toetje. Toch ga ik niet te laat naar bed want morgen gaan we vijf vrouw sterk ook de halve marathon nog lopen. Gelukkig start die pas om 12:00.

Na weer een onrustige nacht, het is toch niet je eigen bed en een beetje krap, ben ik nu wel vroeg wakker. Het is weer droog en zonnig alhoewel er wel wat regen verwacht wordt bij de start, en met Marjon en Deborah maken we weer wat foto’s. Het ontbijt bestaat uit kwark met cruesli en ik neem de tijd om me klaar te maken. Ik, Elly, Renate, Nicole en Monique lopen de halve, de rest mag zich melden bij de organisatie voor instructies. Voornamelijk langs het parcours staan en medailles uitdelen. In het startvak komen we Edgar tegen en er is even paniek als we onze jasjes af willen geven maar er niemand is omdat iedereen al aan het werk is. Stans is onze redding en neemt ze mee. 

Dan is het aftellen, klinkt de hoorn van de vuurtoren en mogen we van start, precies als er een regenbui over ons uitstort. Niet heel hard maar toch, het is best fris. Doorlopen dan maar. Het eerste deel van de route weet ik nog wel, meer vanwege de virtuele marathon die Frank en ik hier liepen tijdens Corona dan die eerste keer in 2017 dat ik hem met Anita liep. Ook nu start ik relatief rustig maar ik merk dat ik wel gefocust ben op doorlopen en tempo. Dan kom ik rond de 5 km langs een bankje waar twee grote teddyberen in een regenpak zitten. Daar moét ik een foto mee maken en dan realiseer ik me dat ik aan het ‘racen’ ben, wat ik helemaal niet meer kan. Fysiek niet maar ook mentaal niet. 

Op dat punt besluit ik dat ik hier loop voor de lol en zet ik de knop om. Vanaf dat moment heb ik ook lol. Ik vraag een dame op de fiets of ze een foto van me wil maken bij het Stryper Wyfke, op dat moment nog niet wetende dat het de moeder van Jelle is. Hoe klein kan de wereld zijn. Ik geniet van de doorkomsten door de dorpen, heb een lekker deuntje in mijn oren en loop met een glimlach op mijn gezicht. Fotootje hier, even wandelen daar en dan op weg naar het strand. Het strand. Jaaaaaa, het strand. Natuurlijk nog wat foto’s en dan lekker in de wind afwisselend rennen en wandelen. Ik heb een gekke bui en vraag een ouder echtpaar om even te filmen. Ik trek mijn shirt uit en ren even over het strand om de mooie BH te showen!

Helaas is het strand na 2 km weer voorbij en duiken we de duinen in. Ook nu loop ik gewoon lekker rennend en wandelen af en aan. Tijdens het rennen heb ik best een snelle pace dus al met al valt het allemaal wel mee. Na de duinen komt het bos en de laatste kilometer is weer in het dorp. Nog even een foto bij de grote opblaasbeer en dan richting de finish, die nu vanaf de andere kant komt. Bij de finish krijg ik de medaille van Deborah omgehangen en daarna loop ik richting boot. Niet omdat ik het koud heb maar wel om te douchen en om te kleden en de rest te gaan helpen. Tegen de tijd dat ik dat gedaan heb blijkt dat we niet meer hoeven te helpen. Met Monique en Elly ga ik even bij de finish van de marathon kijken en zie Jelle finishen. Marjon is haar auto naar het vasteland wezen brengen en is inmiddels ook terug.

Uiteindelijk krijgt ik het toch koud en begint het ook donker te worden dus loop ik terug naar de boot. Ik vind een briefje van 5 euro die ik gelijk uit kan geven aan drie hele dure blikjes cola zero want voor de rest is er niks te krijgen op het eiland. Als ik toch bij de viskraam ben neem ik gelijk maar een bakje kibbeling mee want ik heb toch een beetje trek. Ik krijg daardoor wel een enorme plensbui over me heen maar je moet er wat voor over hebben.

Op de boot en als iedereen terug is bestellen we eten. Ik zit nog vol van de kibbeling en neem een minipizza Hawaii. Lekker vloeken in de kerk en ik heb dat al 20 jaar niet gegeten dus het mag. Als iedereen gegeten heeft is het tijd voor het dobbelspel en komen de kadootjes op tafel. Ik scoor in de eerste rond vier kadootjes maar die ben ik in ronde twee ook bijna gelijk weer kwijt. We hebben de grootste lol en ik eindig de avond met een kaarsje in een Terschelling glas. Leuk voor Frank, die is van de kaarsen. 

Tegen de tijd dat sommige dames aanstalten maken om naar bed te gaan komt de schipper vertellen dat er Noorderlicht is. Dát moet ik zien! Ik duik het dek op maar hoe goed we ook turen, ik zie niks, waarschijnlijk omdat er te veel licht is. De schipper zegt dat de beste plek bij Paviljoen De Walvis is, in de buurt van het Seinpaalduin. Ik mag de boot nog af ook al is de loopplank eigenlijk al binnen, en dribbel naar het Paviljoen. Daar zie ik ook niks en ook nu wint de nieuwsgierigheid het van het ongemak dus loop ik in het donker in mijn eentje over het wandelpad naar het uitkijkpunt. Ik ben niet bang maar weet dat bepaalde mensen, lees Frank, dit niet tof zouden vinden. Maar ja, Frank is er nu niet hé?

Eenmaal op het uitkijkpunt zie ik nog steeds niks. Er zijn wat wolken maar ik heb meer last van het licht van de vuurtoren. Dan komt mijn redding. Ik zie een foto in de groepsapp van het licht en maak zelf ook een foto van de lucht richting het noorden. En ja hoor, op de foto is het duidelijk te zien. Gek dat de camera het zoveel beter ziet dan het blote oog. Maar nu dat ik weet waar ik naar moet kijken, iets anders dan wat we in Noorwegen gezien hebben, kan ik het ook met het blote oog een beetje zien. Ik maak nog wat foto’s en besluit maar weer richting boot te gaan. Dan kan de schipper ook naar bed. Ik neem de andere trap die gewoon in het dorp uitkomt en dribbel terug naar het schip, waar de schipper vertelt dat hij ook op het uitkijkpunt stond. Ik heb hem niet gezien. Hij laat me nog een mooie foto die zijn vrouw gemaakt heeft zien en dan ga ik naar bed.

Ik heb voor de volgende ochtend een soort van zonsopgangsloopje bedacht, een beetje á la Chicago. Joyce, Elly, Monique, Nicole en Renate gaan ook mee. De route is 5 km en bij 4 km moeten we op het uitkijkpunt staan. De zon komt om 7:46 op dus klokslag 7:15 wil ik weg. Als we op weg zijn en ik een beetje naar de route moet zoeken bedenk ik me dat we voor het écht mooie we eigenlijk 10 minuten eerder hadden moeten zijn, maar daar is nu niets meer aan te doen. Het is al best licht en omdat het bewolkt is zie je weinig zon. Toch is het mooi als we op het Seinpaalduin staan en we maken dan ook uitgebreid foto’s. 

Het laatste stuk wijken we nog even uit over de pier voor wat extra foto’s en moeten opschieten want er komt een enorme plensbui aan. Ik wil echter croissantjes en cola halen bij de Spar waardoor we precies in de bui belanden als we weer naar buiten stappen. Even wachten tot het ergste voorbij is en dan naar de boot om te douchen, te ontbijten en alle koffers in te pakken want om 10:00 varen we terug. Tegen de tijd dat we klaar voor vertrek zijn komt er weer een enorme plensbui aan. We vertrekken eerst op de motor en omdat ik de enige ben met een regenbroek duikt iedereen behalve ik naar binnen. Daardoor mag ik de matroos, een vrolijke blonde griet genaamd Marte, helpen.

Ondanks mijn regenkleding worden mijn schoenen en sokken zeiknat waardoor ik het toch koud krijg, maar goed, op een gegeven moment gaat de regen over en tegen de tijd dat we dan toch de zeilen heisen schijnt de zon. Langs Vlieland liggen zeehonden op het strand en de verwachte vaartijd is oorspronkelijk vier uur, maar omdat we wind tegen hebben wordt het twee uur langer. We helpen allemaal hard met de zeilen en alle andere zaken die gedaan moeten worden om ons veilig naar de overkant te brengen als dan toch eerder dan verwacht we rond 14:00 in Harlingen aankomen. Daar varen we rustig de haven in en moeten we weer aan de bak om alle zeilen weer in te halen en netjes op te bergen.

Als dat is gebeurd en we aangemeerd zijn begint het ritueel van opruimen en afscheid nemen. ‘Wie wil de zak paprika’s, kan het overgebleven brood weg en wie drinkt de cola op?’. ‘Er ligt hier nog een oplader van iemand en Nicole, vergeet je startnummer niet!’. ‘Ik ga vast de auto halen, gooien jullie de koffers op de kade?’. Dan is iedereen klaar om te vertrekken en wordt er druk geknuffeld en afscheid genomen. Deborah, Frouke en ik stappen uiteindelijk ook bij Stans in de auto om eerst richting Harmelen en daarna richting Rotterdam te rijden. Met een beetje mazzel ben ik precies op tijd terug voor mijn Roparun meeting.

Het was een fantastisch weekend dat ons nog lang zal heugen, we zijn gruwelijk verwend met alle kadootjes en het was enorm gezellig om iedereen te zien en te spreken, en sommige beter te leren kennen. Misschien volgend jaar weer maar dat moeten we even afwachten. Lijkt me een goed plan. Voor nu kan ik maar één ding zeggen.

Het was een Berengezellig Anitaweekend! 

Lekker om 11:00 starten dus een beetje uitslapen, ontbijtje doen en dan op ons gemakje richting Outdoor Valley om daar te starten. Niet dus, want ze hebben vanwege Corona het programma omgegooid zodat we nu om 8:30 moeten starten. ‘Sasje pesten’ door de organisatie, en ook Deborah zal een offer moeten brengen omdat die de avond ervoor een feestje heeft. Maar alles voor de medaille en het shirt en natuurlijk het bijwonen van de eerste editie. Maar goed, het is net als het aftrekken van een pleister. Als je het in één keer doet, doet het minder zeer. 

Dus als om 7:00 de wekker gaat sta ik ook maar gelijk op en spring onder de douche. Niet dat het veel helpt want de ogen blijven dicht. Gelukkig kan ik ook met dichte ogen mijn hardloopkleding aantrekken en een boterham uit de vriezer halen en in de magnetron gooien voor ontbijt. Ook Deborah is mooi op tijd en om 8:00 brengt Frank ons naar Outdoor Valley nadat ik drie keer gewisseld heb tussen een rugzakje en een camelback.

Daar aangekomen zijn mijn ogen inmiddels soort van open en zien we een aantal bekenden. We hoeven niet lang te wachten tot het startsein en we nemen afscheid van Frank die zich nuttig maakt door ondertussen boodschappen te doen. We zijn nog geen paar honderd meter onderweg als ik al twee keer gestopt ben om een steentje uit mijn schoenen te halen en we Herman tegen komen die de 10 km gaat lopen. Kortom, we zijn gelijk de laatsten van onze wave, maar ach, er is toch geen tijdsregistratie en het doel is toch ‘relaxt lopen en bijkletsen.’

Dat laatste lukt prima want we hebben elkaar al even niet gesproken. Het is een prachtige dag en de eerder voorspelde regenbuitjes staan al helemaal niet meer in de planning. Niet voor de komende paar uur in elk geval. Ik voel mijn benen wel maar wandelen lukt prima. De route loopt langs de Rotte waar ik ook vaak hardloop omdat het een van mijn favoriete routes is. We besluiten ter plekke om binnenkort hier ook weer eens samen te rennen. Als we bij de brug komen op 2,5 km wil ik foto’s maken als Deborah ziet dat er een fotografe van de organisatie staat. Dan kunnen we haar beter een foto laten nemen, zowel met de officiële camera als ook met mijn telefoon. 

We maken even kort een praatje alvorens we weer verder wandelen. Het begint al aardig warm te worden en de eerste lopers van de 10 km komen achter ons op lopen. Net als de eerste wandelaars van de tweede wave. Als ik die verhitte koppies zie ben ik zó blij dat ik vandaag niet hard hoef te lopen, maar ik weet in mijn hart dat als ik gisteren niet gelopen zou hebben, ik vandaag de halve marathon gedaan had.

Bij het sluisje zitten we op 5 km, op de helft, en daar staat niet alleen René Simons muziek te maken maar ook Rob Sportfotografie om de lopers vast te leggen. Aangezien hij gekscherend ons weigert te fotograferen als we wandelen doen we speciaal voor hem 5 meter hardlopen. Ook nu blijven we even hangen voor een praatje maar naarmate er steeds meer lopers komen die hij moet fotograferen laten we hem weer met rust en wandelen verder.

Opnieuw een onderbreking als een kilometer later Herman ons inhaalt. Hij wandelt een stukje met ons mee, we maken een foto en dan rent hij weer verder terwijl wij wat eten. Op 7,5 km kruisen we de A20 en zijn we weer ‘in de stad’. Inmiddels is het behoorlijk druk geworden met zowel wandelaars als hardlopers en moeten we regelmatig een klein stukje opzij. Ik begin mijn benen wel weer te voelen maar toch gaat het ongemerkt. Ik heb de route op mijn horloge staan maar eigenlijk is het niet nodig aangezien alles heel goed aangegeven staat. 

Dan komen we bij de Binnenrotte en bij Van Zanten waar al veel lopers lekker op het terras zitten. Mijn klokje zegt 10 km maar ook dat de route nog 300 meter is en inderdaad, we moeten nog even doorlopen tot het eind voor de officiële finish. Daar staat Evert Buitendijk klaar met zijn camera en ook nu gaan we ‘rennend’ de finish over. We krijgen onze mooie medaille en een muntje voor een drankje en ook Frank is inmiddels gearriveerd. Wij lopen vast terug naar Van Zanten als Frank weer eens uitgebreid staat te kletsen met deze en gene. 

Bij Van Zanten genieten we heerlijk op het terras van wat te drinken en te eten. Frank sluit aan en omdat Ysbrand, Marilene en Linda de halve marathon lopen komt Ronald er even later ook bij. Zelfs Bart en Patricia komen kijken en we wachten op Ysbrand en de dames. Als iedereen binnen is zitten we prinsheerlijk op het terras de rest van de lopers ‘binnen te halen’. Er komen veel bekenden langs tot het moment dat er regen aan komt en we er een eind aan breien. Eenmaal thuis zijn we toch wel moe en duiken we allebei nog héél even ons bed in voor een klein middagdutje.

De laatste dag dat we het op jetlag kunnen gooien…

Dat laatste, daar wil ik het overigens met de dames nog eens even over hebben. Want deed hij dat überhaupt wel toen je hem kocht? Nee hé, ga je het nou weer over die fantastische Anita Active BH’s hebben? Ja dat ga ik! Weet je waarom? Omdat het gewoon zeer doet. Zeer voor diegene die de boel niet op slot zet en zeer aan mijn ogen als ik ze zie gaan. Vanochtend op weg naar mijn werk zag ik er weer een. Een tietenschudster, een borstenbungelaarster, een boezemshaker, een boobymover, een voorgeveltrilster. Hop, hop, hop, met iedere pas ging ze vooruit en de boel ging omhoog en omlaag met een actieradius van ongeveer anderhalve kilometer. Ze sloegen zowel loopster als omstanders nog net niet in het gezicht. En dan denk ik bij mezelf, ‘meid, meid, meid, wat doe je jezelf en die mooie borsten van je toch aan?’

Ik was op jonge leeftijd al gezegend met een aardig gevulde boezem, waar ik veel succes mee heb gehad. Het heeft me in elk geval een hoop gratis drankjes en permanent entree tot menig disco verschaft. Ach ja, je bent jong en je gebruikt wat de natuur je gegeven hebt. Pas op latere leeftijd word je daar wat kritischer in en hou je het exclusief. Nou ja, de meesten van ons dan. Het enige waar je niet bij stil staat is dat je niet eeuwig jong blijft en dat je er aandacht en zorg aan moet geven om het mooi te houden. Aangezien ik vroeger nogal eens gierig kon zijn kocht ik mijn kleding bij de goedkopere winkels en aan goede lingerie gaf ik al helemaal geen geld uit. Met als gevolg dat diezelfde natuur die me in eerste instantie goed bedeeld had, in de vorm van zwaartekracht net zo hard toesloeg. Ergens tot aan mijn navel zullen we maar zeggen.

Reden te meer om er nu extra goed voor te zorgen. Aan het hangwerk valt niet zo veel meer te doen zonder menselijk ingrijpen, maar voorkomen dat ik er last van heb tijdens het stevigere beweegwerk des te meer. Of ik nu ren, spring, of op een paard zit te hobbelen lijkt het in elk geval alsof het betere chirurgwerk plaats gevonden heeft. Alleen Frank weet hoe het zit. Nou ja, jullie nu dus ook, maar niet verder vertellen. Of eigenlijk juist wel. Maar goed, even los van het oog in het kader van ijdelheid is het nou eenmaal ook zoveel fijner als het punt van je zwaartekracht tijdens het rennen gewoon in het midden van je lijf zit en niet bij iedere pas dan weer 3 meter links en dan weer 3 meter rechts hangt. 

Terug dus weer naar alle dames die daar geen aandacht aan besteden. Het klinkt misschien gek, maar sinds ik ambassadrice van Anita Active ben kijk ik naar de borsten van andere vrouwen tijdens het rennen. Ik kan er niks aan doen, het is nou eenmaal het eerste waar mijn oog naar trekt tijdens het passeren. Soms zie ik ze al van een kilometer aankomen. Moet ik gelijk aan een liedje denken. ‘Zie je die borsten gaan, dan komt de hardloopster met een flut-BH er achter aan, la, la, la, la…’ De tekst was geloof ik iets anders maar past prima. 

Ik heb dames er ook al regelmatig op aangesproken. De meesten weten helemaal niet wat het doet, staan er niet bij stil. Wat de vastberadenheid van mijn missie alleen maar versterkt. Het uitbannen van alle slechte BH’s in de wereld. Vooral sport BH’s maar ook in het dagelijks leven koop ik alleen nog maar BH’s die aan de kritische eisen van stevigheid en ondersteuning voldoen. Weg met de losse niemendalletjes waar je niks aan hebt, branden met de zacht elastische frutsels die een belofte doen van ‘ik ondersteun je’ maar ondertussen net zo hard mee bewegen. Voor mij alleen nog maar stevige structuren en precisie raamwerk. Ze zeggen wel eens dat er niks erger is dan een bekeerde gelovige. Ik was ook ooit onwetend maar nu heb ik geen excuus meer. 

Even voor alle duidelijkheid. Het mag best mooi zijn, sterker nog, mijn collectie bestaat uit allerlei kleuren en soorten. Ik ben verwend, ik weet het want net als met schoenen heb ik altijd wel een bijpassend setje in de juiste kleur, en voor elke activiteit heb ik een andere soort qua model en stevigheid. Maar de belangrijkste stelregel is dat het past. Je kan de mooiste meest fancy en kwalitatief beste sport BH hebben, als hij te klein of te groot is heb je er nog niks aan. Sterker nog, dan is de remedie nog erger dan de ziekte.

Maar weet je wat het allerergste is? Ik heb Frank er ook al mee besmet. Zit ik tijdens het lopen met mijn gedachten ergens anders, roept Frank na het passeren: ‘Nou, die kan ook wel een Anitaatje gebruiken.’ Wat dat betreft is hij een bevoorrecht mens. Want welke man kan nu zeggen dat hij toestemming van zijn vrouw heeft om naar de borsten van andere vrouwen te kijken!

Alleen tijdens het hardlopen dan hé?

De Zevenheuvelenloop dus. Vorig jaar niet geweest omdat we in Valencia iets te doen hadden, maar twee keer eerder toch wel. Dus we kennen de heuvels, weten hoe we er moeten komen en zijn door Marco Vink gebombardeerd tot de RMD Meet & Greet fotomomentcoördinatoren nadat Frank zijn diensten aan heeft geboden. Ook staat Anita Active op de Expo en komen er een hoop Anitameisjes. Genoeg redenen om er een gezellige dag van te maken. 

Om de gruweltaferelen van andere jaren te omzeilen, waarbij we bijna twee uur verkleumd en verstijfd in de ijzige wind stonden te wachten op de pendelbus terug naar de P+R, zoeken we dit jaar een alternatief in de vorm van een klein schattig stationnetje net buiten Nijmegen met een hele grote gratis parkeergarage. Elst is de gelukkige. Na Frank zijn bananenpannenkoeken, God I missed that!, rijden we richting het oosten. Herman rijdt met ons mee. 

In Elst worden we weer herinnerd aan waarom we toch altijd met de auto gaan. Seinstoring zorgt voor minder treinen en de trein die er aan komt zit zo vol dat er omgeroepen wordt om op de volgende te wachten. No way José, dan krijgen we een probleem met de M&G. Als de deuren van de trein opengaan doen we drie pogingen. Uiteindelijk staat Frank met één been binnen en wurmen Herman en ik ons een deur verder naar binnen. Gelukkig hoeven we maar twee haltes gezellig strak tegen elkaar aangeplakt te staan.

Op Nijmegen heb ik schaamteloos weer honger en koop een krentenbol. Op weg naar de kroeg waar de M&G is komen we langs de Expo waar ik gelijk Marjon van Anita Active even gedag zeg. Dan is het toch nog rennen naar de kroeg. Het is enorm gezellig om zoveel bekenden weer eens te zien. Na het fotomoment maken we ons klaar en gooien onze tas af om nog even terug naar Anita te lopen. Marjon is naar de start maar Anitameisjes Frouke en Stans zijn er wel en ook LindaLynn komt even langs. Van daaruit lopen we door naar ons startvak. Vandaag is Rood.

Het is vooral koud. Ik heb voor het eerst sinds de zomer mijn dikke thermoshirt met lange mouwen aan en een muts op. Mijn handschoenen vond ik onhandig en liggen in de tas. Ik schurk tegen Frank aan tot het moment dat we mogen beginnen met lopen. Ondertussen loopt Cheptegei 8 seconden van het wereldrecord af. Op een scherm zien we hem nog net binnenkomen als wij over de start gaan. Een start die Frank niet zo in de gaten heeft als hij zijn jasje nog in zijn camelback aan het proppen is. En ik vergeet helemaal mijn ‘lucky kiss’ van Frank voor de start. Die pik ik alsnog onder het lopen, zeg Herman gedag, zet mijn muziek aan en ga. Let’s do this!

Omdat mijn lijf zo koud is en mijn voeten bevroren kom ik maar moeizaam vooruit. Echt soepel gaat het niet en het lijkt meer op strompelen dan hardlopen. Frank loopt me dan ook voorbij terwijl ik een paar bekenden groet. Ik hoor ook iemand roepen vanaf de andere kant en nadat ik twee keer heb gekeken herken ik Deborah uit de groep. Ik zwaai, tenminste, ik denk dat ik zwaai, en hoop maar dat ze gezien heeft dat ik haar gezien heb. Na twee kilometer begin ik op te warmen. Ergo de mouwen worden opgestroopt, ben ik blij dat ik geen handschoenen aan heb en gaat de muts af. Die laatste krijg ik nauwelijks in mijn Flipbelt gepropt maar de oplossing loopt een paar meter voor me. ‘Toch wel handig dat Frank zijn camelback bij zich heeft’, denk ik bij mezelf als ik even aanzet om bij hem te komen en schaamteloos mijn muts tussen zijn grote rits duw. Van daaruit begin ik aan de klim van de eerste lange heuvel. 

De heuvel loopt door tot iets voorbij de 5 km. Het valt me eigenlijk wel mee, op een totaal van 15 km zit ik nu al op een derde en ik weet dat de laatste 4 km heuvel af zijn. Voor mijn gevoel heb ik het ergste eigenlijk al gehad, de heuvels die nog gaan komen zijn wel stijl maar niet zo lang. De waterpost staat op 6 km maar ik sla hem over omdat ik mijn eigen waterflesje bij me heb. Ik wacht echter tot 7 km. Niet alleen ben ik dan bijna op de helft maar we gaan weer heuvel op dus dan zou ik toch al iets langzamer lopen. Twee vliegen in één klap.

Het is eigenlijk heerlijk loopweer. Lekker koel met een prachtig zonnetje. Ik heb het alles behalve koud meer, mijn lijf is voldoende opgewarmd en loopt weer flexibel. Alleen mijn rechterbil protesteert weer op de heuvel maar ach, dat is nou eenmaal een zeikerd. Ik krijg echter weinig mee van de omgeving. Ik ben meer gefocust op het lopen en irriteer me een beetje aan de klittende lopers voor me die geen ruimte laten om er voorbij te gaan. En dat zijn er best veel. Het lijkt wel extra druk dit keer, of misschien is het omdat ik zelf sneller ben dan twee jaar geleden waardoor ik veel meer mensen inhaal. Hoe dan ook moet ik regelmatig inhouden of zigzaggen en dat kost energie. Ik peuter een winegummetje uit mijn zak die ik uit de pot bij de Anitastand gegrist heb om weer een beetje aan te vullen.

Voorbij het tien kilometerpunt drink ik nog wat en bereid me voor op de laatste heuvel. Ik merk dat ik een hoge hartslag heb en het lijkt wel of ik een beetje bibberbenen heb. Ik heb echter geen flauw idee wat ik daar van moet denken, waar het vandaan komt, wat het effect is of hoe ik het op moet lossen. En dan is er maar een ding dat ik kan doen. Gewoon doorlopen en zien waar het schip strand. Ik ben blij om het 11 km bord te zien. Als ik de heuvel waar ik nu op loop voorbij ben hoef ik me alleen nog maar te laten vallen. En laat ik daar nu toevallig heel erg goed in zijn. Jarenlang geoefend in zwaartekracht toen ik nog wat meer rondingen had.

Vanaf dat punt gaat het ineens snel. Ik begin een beetje moe te worden maar met de stijle run naar beneden heb ik veel minder energie nodig en hoef ik alleen maar mijn lijf met mijn benen op te vangen. Het is nog steeds zigzaggen maar er is iets meer ruimte waardoor ook dat makkelijker gaat. En het is zo zonde om er geen gebruik van te maken dus blijf ik gewoon rennen met een gemiddelde snelheid van rond de 12 km per uur. Het 13 km punt. Ik heb geen controle meer over mijn lichaam, mijn Mr Hyde heeft het overgenomen. Ik ben nu echt moe, mijn bil doet nu echt zeer, ik voel nu echt mijn voeten en mijn longen branden ook echt, maar ik kan niet langzamer. Echt niet. Er blijft niets anders over dan me er maar aan over te geven. Nog twee kilometer. ‘Highway to hell’ is dan allang geweest.

Het 14 km bord lijkt dan weer een eeuwigheid te duren maar als het daar dan eindelijk is ga ik aftellen. Op 500 m heb ik nog minder dan een minuut om een PR te lopen. Dat ga ik niet redden maar onder de 1:20 moet ik wel halen en daar ben ik naar omstandigheden meer dan tevreden over. De bordjes helpen, 400 m, 300 m, 200 m, 100 m en dan daar joepie de poepie de finish! 1:17:32, in elk geval mijn op één na snelste tijd op de 15 km. Gelukkig, ik kan het nog.

Op mijn telefoon zie ik dat Frank niet zo heel gek ver achter me zit dus ik besluit toch even op hem te wachten. Dat geeft mij de gelegenheid om uit te blazen en op adem te komen. Als hij er is lopen we samen richting uitgang. Nu krijg ik het koud maar galant als altijd krijg ik zijn jasje omgeslagen die samen met mijn muts uit zijn camelback getoverd wordt. Had ik al gezegd dat het best handig is dat Frank die bij zich had?

Eenmaal terug in de kroeg gaat de warme broek en vest aan en worden er bier en bitterballen besteld. We praten nog even gezellig na met een groep RMD-ers  alvorens dan uiteindelijk toch maar weer richting station te lopen. Opnieuw nog even langs de stand van Anita om Marjon gedag te zeggen en ook Femke van Girls run the world zien we nog even. Bij het station nog snel op de foto bij Reis je fit en dan lekker snel terug naar station Elst om de auto op te halen. In elk geval vele, maar dan ook vele malen sneller dan met de pendelbus. Eenmaal thuis duiken we lekker in bad en probeer ik mijn bil te sussen met een lekkere massage en coolingsgel.

Ik zal hem maar even niet vertellen dat we morgen de verkenning van de Rotterdam Running Crew moeten lopen…

Maar waarom zou je in hemelsnaam zo’n Performance Outer Top willen hebben? Ik heb toch al de perfecte sport BH? Sterker nog, ik heb er inmiddels een heleboel, in allerlei kleuren en uitvoeringen? Nou, niet in de laatste plaats omdat hij gewoon MOOI is! Want alhoewel Rotterdam wel wat gewend zal zijn op het gebied van schaars geklede mensen op straat, en ik weinig gêne heb, schroom ik toch wel een beetje om alleen in mijn BH over straat te gaan rennen als het heel erg warm is. Wat dat betreft nog een oneerlijk voordeel voor mannen. Die kunnen niet alleen overal waar ze willen staand plassen, maar niemand kijk raar op als ze in blote borst over de Erasmusbrug hollen. En met een singlet krijg ik nooit een bruine buik.

Ik zie mezelf al helemaal rennen, als een soort strakke sexy Bo Derek in de film ‘10’ (Jezus, ben je oud dan als je jezelf vergelijkt met Bo Derek rennend over het strand. Halle Berry in Casino Royale dan?). Alleen dan zonder de kraaltjes in mijn vlechten. In werkelijkheid heb ik natuurlijk nog steeds een blubberbuik, niet vanwege het vet maar vooral vanwege los vel. Maar een mens mag dromen toch?

De tweede reden is omdat de Performance Outer Top, hoe vaker je het zegt, hoe makkelijker het uit je mond rolt, nét nog een beetje extra ondersteuning geeft. Vooral bedoeld voor dames bij wie onze maker een beetje extra klei over had. Frank is er nog steeds niet overheen, maar daar hoorde ik vroeger ook bij. Gelukkig is de POT ook bedoeld voor dames die dat extra beetje klei door de jaren heen verloren zijn. Dames zoals ik, bij wie de meloenen teruggeworpen zijn naar trieste uitgelekte theezakjes. Een hoop los vel dus. En die kunnen dus ook wel een extra laagje gebruiken. Want twee is beter dan één niet waar? En in dit geval is 1+1 gewoon 3.

Tot zover de theorie. Marjon heeft bij de Ladiesrun een verrassing voor me. De bestelde top, (heeeeeee, top, dat is POT omgedraaid. Een extraatje voor het OCD deel van mijn brein) is binnen en ik kan hem gelijk passen. De maat is goed en zoals Nico in De Marathon al riep, hij zit heerlijk. Zelfs ik kan het bijna niet omschrijven. Hij voelt zacht en toch stevig. Een beetje zoals Frank. Je moet alleen even een klein truukje weten om hem goed aan te trekken zodat alles goed zit. Dat zeg ik, een beetje zoals Frank. Op de Ladiesrun hebben we een andere outfit, maar ik kan niet wachten om hem uit te proberen. 

Die gelegenheid komt een paar weken later, als de temperaturen weer tot onmenselijke hoogten gestegen zijn. De zomer is begonnen in Nederland. Een rondje langs De Esch lijkt me wel een goede plek. Het voelt nog wat onwennig als ik met volledig blote armen en blote buik de flat uitstap. Er zijn loodgieters bezig met de centrale riolering, die hebben nu ook een leuke dag. Tenslotte ben ik een ‘hot blonde’ in een strak broekje en een mooie top. Voor de zekerheid hou ik toch mijn buik maar een beetje in. Eenmaal buiten voel ik de hitte van de zon en de stad en weet ik nu al dat ik heel blij ga zijn.

Tijdens het lopen zit de boel lekker strak. Ik hou van strak. Het geeft me een veilig gevoel. Ik voel me ook stoer. Kijk mij eens hip wezen! Halverwege stop ik dan ook voor een paar selfies. Op dat moment zet Tom Jones een heel toepasselijk liedje in. Want naast stoer voel ik me ook wel een beetje een ‘Sex Bomb’. Ik heb net mijn nichtjes van 15 en 16 een week op bezoek gehad, die weten wel hoe je moet poseren voor een mooie Instagram foto. Toch ziet het er bij mij net even iets anders uit. Ik ben blijkbaar nog niet zo ervaren. Of zou het komen omdat ik geen 16 meer ben? Nee joh, gewoon beter opletten hoe ze dat doen de volgende keer. 

Als ik thuis ben ben ik tevreden. Ik heb lekker gelopen, ik heb het niet warm gehad ondanks de brandende zon, en het is de eerste stap naar een nieuwe aftekening van de zon op mijn lijf. Heb ik vast een onderlaagje als ik straks nog een week naar Spanje ga want dan neem ik hem zeker mee. Misschien dat ik dan wel een beetje insmeer met zonnebrand want dat zijn we vandaag natuurlijk weer vergeten. Lees, daar was ik te lui voor. 

Als ik het zo bekijk dan heb ik inmiddels bijna een complete Anita outfit buiten de schoenen om. Ondergoed, sportBH, top en zelfs Anita sokken. Nu alleen nog een Anita hardloopbroek. Maar die hebben ze niet. Of toch wel? Spoiler alert! Hoe dan ook jullie weten dat ik sowieso fan van Anita ben, en opnieuw kan ik uit de grond van mijn hart zeggen:

De Performance Outer Top is TOP!

P.s. Meer weten over de top? Klik hier Anita

Anitameisje Deborah pikt me op, dubbelluxe en zeer welkom gezien een uur minder slaap, om team Rotterdam te vertegenwoordigen. Samen reizen we af richting Haarlem waar we de trein voor het laatste stukje Zandvoort pakken. Eenmaal daar wacht het treintje van Reis je Fit ons op en maken we een leuke foto. Daarna is het nog maar een klein stukje lopen waar we de VIP box in mogen. Heel sjiek staan we op de gastenlijst. De gezelligheid is al volop aanwezig en het is een weerzien van bekenden van andere evenementen en kennismaken met nieuwe Anitameisjes. Een fijne afleiding van het wachten tot aan de start.

Er worden broodjes geserveerd maar ik wil eigenlijk niet eten voor de wedstrijd behalve dan mijn eigen energiebar. Dan hoor ik een stemmetje. ‘Saskia’, roept die. Ik kijk om maar zie niks of niemand bijzonders. Nog een keer, nu iets indringender. ‘Saskia,…Sas, hierzo, op de bar!’ Ik kijk naar de bar en zie nu waar de stem vandaan komt. Een groot plateau met brownies die me vragen of ik ze wil eten. Ze vragen het zo lief dat ik toegeef. Één stukje kan nog net voor de wedstrijd, daar zal ik geen last van krijgen.

Als iedereen er is, omgekleed en van startnummer voorzien, gaan we naar buiten voor de groepsfoto en daarna naar het startvak. Nog meer luxe want we mogen starten vlak achter de wedstrijdlopers. We hebben nog een dik kwartier, dat natuurlijk volgemaakt wordt met selfies, foto’s, filmpjes en een hoop heen en weer bewegen. Tja, wat wil je dan ook met 30 vrolijke bloggende en instagrammende vrouwen op een hardloopevenement? De fotograaf heeft er zijn handen vol aan om het allemaal bij te houden!

Maar dan is het toch tijd om te starten. Ik heb maar één doel. Make Anita Proud! Mijn pijnlijke been van de CPC is zo goed als terug naar zijn natuurlijke staat. Dat wil zeggen, permanent zeuren maar niet zo erg dat ik er veel last van heb tijdens het lopen. Ik geef Metallica een seintje dat ze kunnen beginnen met spelen en vertrek achter de écht snelle dames van onze club. Die lopen vandaag voornamelijk op trainingstempo en gezien de inspanning die ik moet plegen om ze bij te houden heb ik nog een lange weg te gaan.

Ik herinner me nog van drie jaar gelden het schuine parcours op het circuit, maar het op en neer gaan ervan was ik even vergeten. Misschien toch maar eens mijn eigen wedstrijdverslagen terug lezen de volgende keer? Gelukkig is Zandvoort mentaal goed op te delen. In feite zijn het namelijk maar drie stukjes van 4 km en dat is goed te doen. Desondanks ben ik de dames kwijt aan het einde van het circuit, als we een steile heuvel, die ik gemakshalve ook vergeten was, richting strand oplopen. En dat is maar goed ook, want op dat tempo had ik mezelf vroegtijdig kapot gelopen.

Het strand op is een klein stukje maar altijd zwaar, het zand daarna daarentegen is lekker hard. Toch realiseer ik me dat zandlopen per definitie zwaarder is dan asfalt omdat je weinig vering hebt. Leuke interessante feitjes die ik tijdens mijn opleiding geleerd heb. Ik kan toch redelijk tempo houden en het strand is iets korter dan de volle 4 km. In opperste concentratie loop ik door en daardoor zie ik de Anita fotograaf pas op het allerlaatste moment. Dat wordt vast een vrolijke foto. Not! Ik kom nog wat RMD-ers tegen maar Ik ken ze niet persoonlijk en ik heb al mijn aandacht bij het lopen nodig. Sorry jongens, volgende keer weer. Het strand af is net weer wat zwaarder dan er op. Niet alleen een langer stukje, maar gelijk daarna een opnieuw conveniently vergeten heel stuk steil omhoog het duin op. Gelukkig komt juist op dat moment mijn favo nummer voorbij. Desondanks laten mijn benen me even niet onmiskenbaar weten dat ze dit niet leuk vonden en even bij moeten komen. Dat kan. Op de klinkers met wind tegen en zolang ze maar doorlopen. Uitrusten doen ze maar als ik vanavond weer op de bank zit.

Het laatste deel van 4 km is aftellen. Op ongeveer km 10 word ik ingehaald door twee mede Anitameisjes die op hun gemak al kletsend voorbij komen. Ik beken, inwendig loop ik te vloeken ook al weet ik dat ik me niet moet meten aan anderen maar alleen aan mezelf. Het is in elk geval een goede stimulans om de Terminatorknop aan te zetten. Het helpt, op 11,5 km loop ik ze weer voorbij. Stiekem weet ik diep in mijn hart dat als ze gas geven ze me schaamteloos en zonder enige moeite achterlaten maar soms is een illusie leuker dan de realiteit, zelfs als je weet dat het een illusie is. Na een laatste heuvel en een zeer onaangenaam stukje grindpad, ja ook allebei uit mijn geheugen gewist, kom ik het circuit weer op voor de laatste paar honderd meter tot aan de finish. Aanzetten zit er niet meer in, tempo houden wel.

Eenmaal over de finish kan ik weer op adem komen. Ik ben nét niet onder het uur gebleven. Mijn kritische kant is een beetje teleurgesteld, mijn realistische kant weet dat ik het heel goed gedaan heb gezien het toch wel zware parcours. Ik tref een stel andere Anitameisjes na de medailleuitreiking en opnieuw vullen we onze tijd met het maken van foto’s en filmpjes. Iets minder lang dan bij de start in verband met afkoeling, waarna we weer naar ons stekje in de VIP lounge teruglopen. Zucht, net als de CPC van twee weken geleden kan ik wel wennen aan deze luxe. Ik heb het koud dus ik kleed me om en pak nu wel een broodje.

Langzaamaan komt iedereen binnen en als de bitterballen rond gaan zijn we vol verwikkeld in de verhalen over hoe het gegaan is, wat het volgende doel is en andere races die we gelopen hebben. En natuurlijk de eerste foto’s delen met elkaar en op Social Media. Het Anita geweld zal vandaag niemand ontgaan, de wereld zal weten dat we in Zandvoort gelopen hebben!

Deborah en ik begaan de vergissing om comfortabel op een bank te gaan zitten om er vervolgens niet meer af te komen. Pas als de laatste meiden naar huis gaan kunnen we het opbrengen om ook op te staan en afscheid te nemen. Terwijl we naar het station lopen zien we een enorme file. Die was ik niet vergeten, we hebben er destijds twee uur over gedaan om überhaupt Zandvoort uit te komen. Dan is de optie met de trein die we nu hebben een stuk beter. Op weg naar huis hebben we het uitgebreid over de aankomende marathon. Nog twee weken. Maar eerst? Eerst nog de patatrun, de kapper, mijn verjaardag vieren, nóg een keer mijn verjaardag vieren met High Tea en een etentje, een training geven met Anita aan de Running Angels, de Stripdagen, de Ronde van Park16hoven en shoppen en nog een keer uit eten. En dat alles met tussendoor de laatste trainingen, paardrijden, de sportschool en solliciteren. Pfff, als ik er aan denk word ik al moe.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, ik loop liever een marathon!