De weg naar Zeeland gaat binnendoor met veel opgebroken wegen, stoplichten en een stukje file, maar om 14:37 parkeer ik mijn auto voor de deur. Ik val met mijn neus in de boter, of liever gezegd in de lunch want die staat klaar. Gelukkig maar want van eten is sinds vanochtend vroeg niet veel terecht gekomen. Na een fijn weerzien, een kop soep en twee broodjes moeten we ons al gaan omkleden want we moeten naar de start. Wij zitten in Vrouwenpolder en de run, de ladiesrun welteverstaan, is in Zoutelande, toch zo’n 15 km verderop. Met, naast Marjon en Yade, zijn we acht vrouw sterk, ik, Deborah, Frouke, Jeanique, Joyce, Rochelle, en Nikita en Sas maken het stel compleet. Die laatste twee kende ik nog niet maar dat duurt gelukkig niet lang.

Eenmaal de auto’s geparkeerd wandelen we richting start/finish waar Marjon ons laat zien waar we morgen gaan vrijwilligen. Bij de Cheerzone op de dijk, de laatste 500 meter van het parcours. Beneden aan de andere kant van de dijk ligt het strand en de zee, die er prachtig bij liggen, opgefleurd door het licht van de stralende zon. Daar moéten foto’s gemaakt worden. Ik denk gelijk terug aan het strand tijdens de Beaches etappe van de Liberation Trail en ik hoop zondag, als ik ook een stuk over het strand ga lopen, dat ik dan ook mooie plaatjes kan maken. Met Nikita, Sas en Deborah, en Yade in onze kielzog met de grote camera, lopen we de trap af naar beneden voor een minifotoshoot. Niet te lang want we willen nog naar de wc en de start duurt niet zo lang meer. We hebben mazzel want de rij bij de wc is niet lang. Het wachten is op Jeanique. Niet alleen is zij lopend naar de start vanwege haar marathontraining, ook gaat ze een gooi doen voor het podium. Als ze er is is het al bijna tijd en terwijl zij vooraan start loopt de rest via de tent naar achteren om aan te sluiten in het startvak. Er is ook een 16 km trail, die start 10 minuten voor ons. Als die weg zijn, zijn wij aan de beurt en 10 minuten later gaan we van start.

De eerste meters zijn door de straat en het is smal en druk waardoor we niet snel kunnen. Dat is helemaal niet erg, we hebben geen haast en proberen bij elkaar te lopen. Daarna gaan we de dijk op en van de dijk lopen we het strand op. Het strand dat vooral uit mul zand bestaat en slechts een klein en zeer nat strookje aan de kustlijn. Ik loop voorop met Sas en Nikita, Frouke en Deborah lopen samen en Joyce en Rochelle ook. We proberen ze in de gaten te houden en bij te blijven maar het is lastig. Na een paar kilometer zijn we ze in feite kwijt, niet in de laatste plaats omdat we om de haverklap tussen de palen op het strand door moeten. Supergaaf voor de foto, enorm in de weg voor het lopen. Het maakt de boel onoverzichtelijk en je wordt de hele tijd uit je ritme gehaald. Niet dat we haast hebben maar toch.

Ik voel het mulle zand aan mijn benen en besluit langs de kustlijn te gaan lopen waar het iets harder en vlakker is. Het gevolg is steevast niet alleen natte voeten en sokken, maar sowieso natte en zanderige benen door het opspattende water. Ach, ik ben wel wat gewend en als ik de boel niet al te veel wil forceren loopt dit toch fijner. Bovendien, als de boel eenmaal nat is maakt het toch niet meer uit. Ik loop met Sas en Nikita op en af, dan loop ik weer iets voor, dan lopen zij weer iets voor en we wachten op elkaar. Het lopen valt me wel steeds zwaarder, het is een lang stuk over het strand. Ik ben dan ook heel blij als we na 5 km het strand af mogen én dat we een waterpost hebben.

Het strand wordt ingeruild voor duinen, die beginnen met een lekkere klim omhoog via een trap. Daarna is het golvend op en af terwijl aan onze rechterhand de zon aan zijn gouden uur begonnen is. Het ziet er prachtig uit, wat zou ik nu graag een fotoshoot doen! Maar ik moet doorlopen. Op kilometer 7 beginnen mijn bovenbenen serieus te protesteren. Twee weken geleden zit er nog in én misschien gisteravond ook nog. Omhoog doe ik dan ook maar gewoon wandelen, omlaag is gratis dus dan kan ik nog wel rennen. De dames lopen nu iets voor me uit maar ik hou ze in de smiezen. Weer iets meer dan een kilometer verder gaan we weer een trap af om opnieuw op het strand te lopen. Het is nu veel rustiger en de strook met hard zand lijkt ook iets breder dus ik kan nu zonder hele natte voeten doorrennen.

De laatste kleine kilometer is weer van het strand af en omhoog, en ik heb serieus medelijden met de marathonlopers morgen. Dan heb je 40 km gehad en krijg je dit nog. Misschien mijn plan om hem volgend jaar te willen lopen toch nog even bijstellen. Ik zet mijn tanden op elkaar voor de laatste 500 meter, het punt waar we morgen zullen staan, en als ik de dijk afloop naar de straat hebben de meiden op me gewacht. Samen lopen we naar beneden, krijgen nog een leuk vlaggetje en leggen we de laatste meters naar de finish af. We krijgen onze medaille als ik zie dat er 9,8 km op mijn horloge staat. Dat kan natuurlijk niet en Sas en ik (Sas en Sas), lopen nog twee rondjes om de kerk om hem vol te maken. Nikita had haar horloge al uitgezet. Een split second later ben ik ze echter kwijt en loop dan maar naar Marjon en Yade die bij de finish staan. Dan kom ik ze daar wel weer tegen.

Als ik daar ben krijg ik het heel koud en begin te trillen. Ik val bijna flauw en bedenk me dat ik iets moet eten. Marjon wijst me richting de snackbar. Dat is niet alleen verder lopen dan ik dacht maar het duurt ook heel lang voordat ik mijn broodje kroket krijg. Ik loop snel terug terwijl ik hem opeet en voel me een stuk beter. Eenmaal terug is de rest ook gefinisht en Jeanique is, na wat verwarring, als derde uitgeroepen. Niet de enige verwarring want het was de bedoeling dat we tegelijkertijd en als groep zouden finishen dus we hadden even moeten wachten. Heb ik dus effe gemist. Shit, ik voel me lullig want ik had beter moeten weten maar ik kan er helaas niks meer aan doen. We rijden terug naar de B&B waar ik snel onder de douche spring. Als de rest ook klaar is komen we beneden samen waar Femke wat hapjes en bittergarnituur klaargemaakt heeft. We halen ook nog een snack bij de snackbar en als iedereen uitgegeten is duiken we lekker het bed in. Morgen krijgen we een verrassing!

De wekker gaat om 7:00 want om 8:00 krijgen we ontbijt. Ontbijt dat uitstekend verzorgd is. Gisteren konden we al aangeven wat voor ei we wilden. Voor de rest is het buffet heel erg gevuld en kan ik zoals gewoonlijk niet kiezen wat ik wil eten. Ergo, ik eet alles. Na het ontbijt vertrekken we richting Middelburg voor onze verrassing. We worden verkleed in traditionele Zeeuwse klederdracht voor een fotoshoot. Hoe cool is dat? Er is hilariteit alom en natuurlijk kopen we gelijk de nodige souveniertjes. Na de shoot hebben we wat tijd voor onszelf wat vooral besteed wordt aan een beetje shoppen, koffie drinken en hééé, ze hebben hier een chocoladewinkel met ambachtelijke bonbonnetjes. Natuurlijk scoren we ook authentieke zeeuwse bolussen. Geen idee wanneer ik die moet gaan eten maar ze gaan in de tas. Neem ik ze wel mee naar huis morgen. Dan is het tijd en moeten we aan de bak.

We rijden terug naar Zoutelande en melden ons in de wedstrijdtent. Daar krijgen we een hesje, een fluitje, consumptiebonnen en een meer dan gevulde goodiebag met snacks en hebbedingetjes. Maar goed dat ik met een grote tas naar Zeeland ben gekomen, ik heb bijna een tweede koffer nodig. Dan krijgen we uitleg wat er van ons verwacht wordt. 2 dames moeten bij de kabeldrempel op het parcours gaan staan om de lopers er op te wijzen dat ze niet struikelen of vallen. 4 dames staan boven aan de dijk bij de oversteek en de laatste 2 doen hetzelfde maar dan beneden aan de straat. Dat moet wel lukken. Bovendien is het prachtig weer dus we hebben niet te klagen. We verdelen ons en maken afspraken over wisselingen en dan is het wachten op de eerste lopers. Dat duurt niet al te lang en we zien en horen de winnaars finishen.

We wisselen om de drie kwartier. Ben ik bij de oversteek op de dijk samen met Joyce begonnen, mag ik nu naar de straat. Inmiddels is het een stuk drukker geworden met lopers die de finish bereiken. Ik zie zelfs een paar bekenden finishen en ook Gaby komt voorbij. Ik heb het te laat door, ze is al voorbij voor ik er erg in heb. Als het tijd is om naar de drempel te gaan loop ik eerst even langs de tent voor wat te drinken. Ik meld me daarna weer boven en gebruik mijn vlaggetje om de lopers te wijzen op de drempel. Ondertussen kijk ik uit naar Marcel en Marcella. We zijn bijna 4,5 uur onderweg dus ik verwacht ze elk moment. Dan word ik aangesproken door een dame in het Duits. Er ligt iemand op de grond met hevige kramp, of de EHBO kan komen. Ik ren naar de oversteek waar ze met z’n vieren staan en vraag Deborah of ze de EHBO kan waarschuwen zodat ik terug kan naar mijn plek en Joyce niet alleen hoeft te staan. Terwijl ik terugloop zie ik ineens de rug van Marcella en kan nog net Marcel roepen voor een schouderklop. Shit, heb ik ze in feite net gemist, zal je net zien.

Ik neem mijn plek weer in en in de tussentijd is de dame met kramp weer in beweging. Gelukkig maar want de EHBO geeft aan mensen met kramp niet te kunnen helpen. Ik wijd me dus maar weer gewoon verder aan mijn taak tot het weer tijd is om afgelost te worden. We passeren de 5 uur en dat beginnen we echt te merken aan de deelnemers. Het veld dunt uit en de lopers hebben het zwaar. We doen ons best om ze te blijven aanmoedigen. Ineens zie ik Michel Groesbeek lopen. Ik spreek hem aan en hij herkent me uiteindelijk en we maken samen een foto. Dan gaat hij gauw weer door want de finish wacht, maar niet te lang. Vanaf tien voor zes wordt het spannend want om zes uur gaat de finish toch echt dicht. De laatste lopers passeren en dan is het tijd voor de écht laatste loper die gevolgd wordt door niet alleen een bezemfiets maar ook een groep doedelzakspelers. Het levert mooie plaatjes op.

Als iedereen binnen is verzamelen we en geven onze hesjes en fluitjes weer af in de tent. We krijgen nog een broodje rookworst van de organisatie en een ijsje van Marjon en dan rijden we terug naar de B&B waar Femke pasta voor ons heeft gemaakt. Dat doet ze normaal gesproken niet maar voor ons heeft ze een uitzondering gemaakt. Het smaakt allemaal prima. Als we na het eten nog een Moordoku hebben, gemaakt door Femmeke, de dochter van Frouke, en een potje sjoelen waar zelfs twee prijzen te vergeven zijn is de dag helemaal compleet. Niet in de laatste plaats omdat ik de tweede prijs, een doos met authentiek Zeeuws zout, gewonnen heb. Is dat ene potje per jaar sjoelen op Oud en Nieuw toch nog ergens goed voor. We gaan daarna lekker op tijd naar bed want het was een lange, enerverende maar vermoeiende dag en ik wil morgen de zonsopgang zien en een rondje lopen.

Ga ik het doen? Ja ik ga het doen. Ik heb de wekker op 6:15 staan maar ben eigenlijk om 6:00 al wakker. Voorzichtig en heel zachtjes om Rochelle en Joyce niet wakker te maken kleed ik me langzaam aan. Ik neem de tijd, niet alleen om zachtjes te kunnen doen maar ook omdat het eigenlijk nog donker is en ik het goed moet timen zodat het licht genoeg is al ik het bos- en duingedeelte in ga. Ik heb een route gekregen maar omgedraaid zodat ik de eerste 4 kilometer over het asfalt loop. Ik sta exact om 6:30 beneden en pak een banaan die Femke speciaal op mijn verzoek gekocht heeft gisteren. Ik stap naar buiten. Het is fris maar niet koud. Ik ben niet de enige vroege vogel, de buurman stapt in zijn auto en rijdt weg. Ik ga op pad.

Het is even goed kijken dat ik de juiste kant op loop. Ondanks dat het nog nacht is, heb ik genoeg licht van de maan om te kunnen zien. Nog een teken dat ik een nachtmens ben, ik kan namelijk redelijk goed zien in het donker. De route leidt me over een weg en fietspad dat er verlaten bij ligt. Heerlijk zo alleen op de wereld. Dan moet ik over een onverhard pad tussen twee heggen door om weer op asfalt uit te komen. Als ik na 4 kilometer bij het bos ben is het al licht aan het worden en kan ik gewoon zien. In het bos springen de herten links en rechts weg en ik hoor ze burlen want het is het seizoen. Hoe gaaf is dat? Het lijkt wel een hertenkamp maar dan in het groot. Dan hoor ik een korte blaf van een hond en het duurt even voor ik door heb dat het een hert is. Een stukje verderop denk ik nog een hert te zien. Ik maak een foto en denk dan dat het misschien toch gewoon een struik en een halve boom is. Als ik twee stappen heb gezet springt hij weg en is het toch een hert. Een hert met een groot gewei. Ik ben gelukkig.

Ik loop nu langs een water en aan het einde moet ik er omheen om het duingebied in te gaan. De zon begint zich nu echt wel aan te kondigen als ik de oranje gloed aan de horizon zie. Tegen de tijd dat ik boven op de duinen sta laat hij zich echt zien en vergaap ik me aan het prachtige uitzicht. De zon, de duinen en de mist die er boven hangt. Ik blijf foto’s maken. Mijn telefoon piept dat ik de lens schoon moet maken maar het is gewoon de mist die een vertekend beeld geeft. Ik loop weer verder en kom weer in het bos. Daar kom ik een man tegen, de eerste. We maken een praatje, met name over de schoonheid van het gebied en de ochtend. Het blijkt ook een rotterdammer die om 5:00 in de auto gestapt is om hier te wandelen en foto’s te maken. Na wat ik net gezien heb geef ik hem geen ongelijk als er weer een hert wegspringt een stukje verderop.

Ik ga weer verder en moet weer even zoeken. Een kilometer verder ben ik weer in de duinen en naast de hertjes en reeën springt er ook een verloren haas voor mijn voeten weg en hoor ik de vogels fluiten. Ik moet klimmen en het smalle paadje boven aan de duin zorgt voor natte voeten. Het is het gras en de dauw die er aan hangt. De zon klimt steeds hoger en dan is de wereld niet meer alleen van mij als ik langzamerhand meer en meer wandelaars tegen begin te komen. Het mag de pret niet drukken, de grote koperen ploert zorgt ook nu door de mist heen voor mooie plaatjes. Dit maakt de verloren zonsopgang van twee weken geleden ruimschoots goed. Ik kom langs het bezoekerscentrum, en als ik het bos weer in duik zie ik weer meerdere herten lopen.

Ik maak een lus en loop nu in tegengestelde richting. Ik heb de zon nu aan mijn linkerhand die vol oranje de hemel kleurt. Hoe heette dit gebied ook alweer? Oranjezon toch? Ik snap hem helemaal. Ik stap een klein heuveltje op en zie gelijk weer een paar herten. Mijn camera krijgt ze moeilijk te pakken, de zon overheerst. Als ik verder loop kom ik een dame tegen die ook aan het genieten en fotograferen is. We maken een praatje en ik vraag haar om een foto van mij te maken. Werkt toch beter dan als ik het zelf moet doen. Ik ren weer door, ga weer een hoek om en kom de volgende verrassing tegen. Een kudde koeien in de mist tegen de zon in. En weer sta ik stil om foto’s te maken. Ik kan mijn geluk niet op, wat een kadootje is dit! Ochtendstond heeft goud in de mond zeggen ze ook wel. Even later staan er nog een paar schapen en dan zijn mijn muntjes op. De zon schijnt nu fel, de mist is opgetrokken, er lopen her en der wandelaars en de weg van mul zand is vlak. Het enige dat ik niet gezien heb zijn de konikspaarden, maar je moet altijd iets te wensen over houden toch?

De laatste kilometers leiden me naar het strand. En net als ik denk dat ik alles gehad heb, net voordat ik door het hek het laatste stukje naar het strand op moet, hangt er nog een heel klein vleugje magie in de lucht en staat er een hert in het laatste restje mist. Hij burlt en blaft naar me, staart me aan, poseert voor me en hupt dan heel gracieus weg, mij enigszins melancholisch achterlatend omdat ik weet dat dit soort momenten uniek en ongrijpbaar zijn. De afdruk op mijn telefoon is slechts een schim van wat ik zojuist ervaren heb. Ik ga door het hek en ren het strand op dat er ook mooi bij ligt. Het zijn de laatste kilometers van deze route. Er ligt wat hard zand aan de kustlijn maar lang kan ik er niet van profiteren want het buigt af terwijl ik richting uitgang moet. Daar waar het zware mulle zand ligt. Maar ik moet door anders mis ik het ontbijt. Ik ga toch al een half uur later terugkomen dan gepland, maar het is het me meer dan waard geweest.

Na het strand ben ik weer in het dorp en op het asfalt. Deborah appt of alles goed gaat, de lieverd, en ik ga mijn laatste kilometer in. Als ik om 9:20 de B&B weer binnenstap is de rest net klaar met het ontbijt en maken langzaam aanstalten om naar huis te rijden. Ik spring snel onder de douche na dit waardige afscheid van een geweldig weekend en eet nog rustig op mijn gemakje mijn ontbijt terwijl we onderling ook afscheid nemen. Als iedereen weg is krijg ik nog een zacht gekookt eitje van Femke en dan loop ik ook naar boven om mijn spullen te pakken. Ik zeg Femke gedag en rij naar huis waar ik na de was, het opruimen en de boodschappen rustig op de bank nog eens door alle foto’s heen ga om na te genieten. Morgen moet ik weer aan het werk, morgen gaan we weer over op de orde van de dag, maar voor nu?

Voor nu mag ik nog heel eventjes in Zeeland zijn met de meiden van Anita…

Maar alle gekheid op een stokje, ik heb niks tegen Amsterdam. Niet dat ik er elke week te vinden ben, ik vind het te toeristisch, parkeren is een drama en ik hou meer van grote open steden met hoge gebouwen en brede straten maar Amsterdam valt voor mij in dezelfde categorie als Utrecht, Eindhoven of Den Haag. Gewoon. Ik heb er zelfs een paar loopjes gedaan. De Vondelparkloop en 8 km van de Amsterdam Marathon, beiden in 2015. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik de halve zou lopen, maar drie weken eerder besloot mijn paard om van de les een rodeo te maken met als gevolg dat ik er na de achtste bok af lag en mijn rechterkant bont en blauw, dus toen heb ik hem maar omgezet naar de 8 km. Prima loopje, finish in het Olympisch Stadion maar parkeren was een drama (zei ik toch), de expo en het startnummer ophalen was chaos en Frank, die wel de halve liep, kwam bloedchagrijing over de finish omdat ‘die Amsterdammers’, scheldend met hun fiets gewoon het parcours overstaken waardoor hij elke keer moest uitwijken. Exit Amsterdam.

En toch, na meerdere keren Rotterdam en verschillende marathons in het buitenland vond ik ergens dat ik Amsterdam toch ook een keer gelopen moest hebben. Zo van ‘Keep your friends close, but keep your enemies closer’. Want hoe kan ik oordelen dat Rotterdam de mooiste is als ik Amsterdam nooit gelopen heb? Dus toen ik vorig jaar in een mailing de inschrijving voorbij zag komen voor de 50ste editie (en 750 jaar Amsterdam) dacht ik, ‘als ik hem dan tóch een keer wil lopen, dan deze!’ Ik schreef me in en moest gelijk bedenken hoe ik het aan Frank ging vertellen zonder scheiding en op straat te belanden. Want de marathon in 020 lopen is toch een beetje heiligschennis. Nog meer gekheid. Natuurlijk maakt het hem niks uit en de reactie was te verwachten. ‘Je doet je best maar, ik ga hem niet lopen en ik ga ook niet mee.’ Maar natuurlijk gaat hij mee. Hij moet wel heel erg veel van mij houden.

Verrassing, je kan het startnummer echter niet op zondag halen. Daar kan ik wat van vinden, maar heel eerlijk is dat bij alle andere marathons in het buitenland ook niet zo. Alleen dan zit ik in een hotel in de stad. Voordeel is wel dat het in de RAI is en toevallig is vrijdag mijn part time dag dus rij ik rustig op mijn gemak er naar toe. Gelijk het plan gemaakt dat ik daar dan ook nog een klein rondje ren in het Beatrixpark er achter. Ik ben er drie kwartier na opening en het is nog rustig. Ik heb nog niet koud mijn startnummer opgehaald of ik hoor een stem roepen ‘Hééééé Sas, jij hier?’ Shit, busted. Het is Anja, die loopt de halve, en terwijl we bijkletsen komt Jeanette er ook ineens bij, die loopt ook de halve. Zo kom je toch weer overal bekenden tegen.

Onze wegen scheiden zich weer na het ophalen van het shirt, dat ik een beetje tandenknarsend toe moet geven erg mooi vind. Rood met zwart en gouden opdruk, met subtiel de plattegrond van Amsterdam centrum er op gedrukt. Mijn lievelingskleuren, prachtige combi en anders dan anderen. Maar ja, er staat Amsterdam op hė? Als ik dat in 010 draag ben ik aangeschoten wild. Toch besluit ik nu al om dat lekker recalcitrant gewoon een keer te doen. Voor mijn rondje straks trek ik hem ook aan. Ik loop verder over de expo om een beetje in de sfeer te komen en kom bij de stand van Loopreizen waar Natalie en Marja staan. Ook hier blijf ik uitgebreid staan kletsen. Bij de uitgang staat een vitrine waar de medaille in ligt. Wow. Ik kan niet anders zeggen en ik word enorm hebberig en ben blij dat ik voor deze editie gekozen heb.

Ik gooi mijn tasje en startnummer in de auto en loop weer naar buiten. Eerst foto’s maken bij het ‘I Amsterdam’ bord, als ik dan toch overloop naar 020 dan moet je het goed doen, en veel buitenlanders vragen mij of ik van hen ook een foto wil maken. Als iedereen geweest is begin ik aan mijn rondje. Vanaf de voorkant van de RAI naar de achterkant het park in. Ik moet improviseren want ze zijn aan het werk en mijn route is afgesloten, maar na drie keer heen en weer ben ik weer op het juiste pad en loop 5 km tot ik weer bij de auto ben. Dan naar huis om verder na te denken over de planning van zondag.

Zondag. 7:30 de deur uit betekent 6:30 de wekker. Ik zal er nooit aan wennen. Ik blijf nog heel even liggen en ga er dan met een diepe zucht toch maar uit. Boterhammetje met pindakaas, spullen pakken en netjes volgens planning om 7:30 weg om netjes volgens diezelfde planning om 8:30 in Amsterdam te zijn. Frank zet me af bij de Kiss & Ride en gaat de auto ergens parkeren terwijl ik naar het Olympisch Stadion loop. Daar doe ik mijn trainingsbroek uit, ga naar de WC, pak mijn Flipbelt en eten en gooi mijn tas af. Terwijl ik wegloop voel ik in mijn broekzakje. Mijn telefoon!!! Hij is weg! Ik krijg een complete paniekaanval en vraag me af hoe hij uit mijn zak heeft kunnen vallen. Misschien toen ik mijn broek uit deed? Nu kan ik Frank niet bereiken en hij mij niet. Ik loop terug naar de tassenafgifte en terwijl ik bijna hysterisch roep dat ik mijn telefoon kwijt ben bedenk ik me tegelijkertijd dat ik hem uit mijn zak gehaald heb en in mijn Flipbelt heb gedaan. Sorry, foutje. Het duurt nog zeker vijf minuten voordat mijn hartslag weer normaal is.

Vijf minuten die ik ook zeker nodig heb om in het stadion te komen maar eenmaal binnen kom ik wat Rotterdams gespuis tegen, met RMD shirt en al. Dennis en Kees lopen ook en ik sta even met ze te kletsen als Frank belt om uit te puzzelen waar ik ben. Dat duurt even maar dan weet hij waar ik sta en belangrijker, ik weet waar hij staat als ik zo moet starten. Ik wens de mannen succes en loop mijn startvak in waar ik nog één keer naar de WC ga, de officiële start van de toppers zie en een foto maak met een man die ook een Hussein shirt aan heeft. Hij heeft hem van zijn dochters gekregen en vraagt zich af of dat wel zo kan in Amsterdam. Mijn antwoord? ‘Het kan juíst in Amsterdam!’, en loop lachend weg.

Dan zijn alle waves weg en mogen wij als laatste. Ik zie Frank op de tribune, maak nog wat foto’s en trek mijn vest uit om achter te laten en dan mag ik van start. Eerst het stadion uit als ik Natalie zie staan en naar me zwaait, dan een stukje over de straat en dan het Vondelpark in. Ik zie nauwelijks publiek en roep in mijn hoofd ‘Serieus? Dit kan toch niet waar zijn?’ Maar ik laat me er niet door kisten en ik loop een lekker tempo. Op 4 km ben ik bij het Rijksmuseum, waar wel wat publiek staat, en maak wat foto’s, onder andere van een klein orkestje dat daar staat te spelen. Die mannen doen zo hun best, dat moet gewaardeerd worden. En zo zitten ongemerkt de eerste 5 km er al weer op.

Ik maak gebruik van de drankpost door wat water te pakken. Eten doen we later, daar is het nog te vroeg voor. Frank had gezegd dat hij naar de 10 km zou lopen, dat is aan de andere kant van de zes dus voor de zekerheid kijk ik of ik hem toevallig ergens zie staan. Ik zie hem niet maar tot mijn grote verrassing staat er wel een andere bekende foto’s te maken. Ik kijk recht in het gezicht van Rob Sportfografie en ‘juich’ voor hem en zijn camera. We hebben hier een heen en weer met een lusje en ik zie de lopers aan de andere kant die al verder zijn. Het lusje en het weertje brengen me uiteindelijk naar de 9 km waar Frank aan de kant staat. Ik stop even en geef hem een kus alvorens ik verder ren. Ik hoor hem nog net vaag iets roepen over dat ik mezelf niet op moet blazen. We zullen zien. Voorlopig loop ik iets sneller dan 10 km per uur en passeer de 10 km dan ook in 57:48. Hij gaat lekker. Ik voel mijn bil wel maar gewoon negeren. Ik wil een stukje banaan maar de man is nog aan het snijden en geeft me een hele mee. Ook goed, die komt wel op.

Ik deel mijn loop nu nog op in 5 kilometers. Ergens bij de 15 km moet ik bij de Amstel zijn, dat lange stuk heen en terug waar iedereen altijd zo over klaagt. Ik ben benieuwd, als ik langs de Rotte loop heb ik iets soortgelijks dus het zal wel meevallen denk ik dan maar. Het stuk start al op 14 km en ineens zie ik iemand in een Rotterdam shirt lopen. Ze komt me bekend voor en ik spreek haar aan. Ze twijfelde of ze het Hussein shirt zou aantrekken maar koos voor het Rotterdam shirt. Grappig, ik twijfelde of ik het Rotterdam shirt zou aantrekken maar koos voor het Hussein shirt. Ik wens haar succes en ren verder.

Het hele parcours tot nu toe is niet heel erg breed met als gevolg dat het soms echt zoeken is om voorbij langzamere lopers te kunnen. Ook nu moet ik langs het richeltje als ik sneller ben en moet denken aan het Havenspoorpad. Ik irriteer me er niet aan maar het kost me wel energie. De weersomstandigheden zijn dan wel weer perfect. Lekker koel, droog en bewolkt. Wat dat betreft is een najaarsmarathon dan toch beter dan een voorjaarsmarathon. Ik passeer de 15 km nog steeds lekker en kom bij de 17 km waar ze Maurten gel uitdelen. Mooi, ik steek er één in mijn zak voor straks en eet er één op. Dat moet me wel naar de 21 km kunnen brengen.

Ik zie een kleurrijk geklede man in een boot en maak een foto. Er is veel muziek onderweg maar eerlijk heb ik er meer last van dan plezier want het interfereert met mijn eigen muziek en flow. Zoals verwacht vind ik het stuk langs de Amstel niet zo erg. Er staat meer publiek dan ik had verwacht en als ik bij het eind en keerpunt kom zijn we in Ouderkerk aan de Amstel waar ze er echt een feestje van maken. Ik mag echter aan de terugweg beginnen en naar de helft. De helft die ik passeer in 2:04:35. Gewoon een minuut sneller dan vorige week in Urk. Ik weet dat dat niet goed kan blijven gaan en voel aan mijn benen dat ik mezelf opgeblazen heb. Maar who cares, ik ben over de helft en zie het wel. Volgende checkpoint is de 25 km.

De 25 km die ik met horten en stoten haal. Ik heb een kleine pauze genomen na de helft maar mijn benen weigeren dienst dus ik moet veel wandelen. Afgelopen Rotterdam had ik iets soortgelijks maar toen had ik dit pas na de 25 km. Nu komt het iets eerder. Ik haal de 26 km dat het einde van de Amstel markeert. Het voelt een beetje als ‘klaar met Zuid’. Ik loop op 27 km langs Globalrunning als Marja me roept. Die staat foto’s te maken dus ik loop haar kant op en ze maakt een hele toffe foto! Hoppa, weer een paar meter afleiding. In elk geval op naar de 30 km waar het verval nu wel echt zichtbaar begint te worden. Liep ik de 25 km nog op 2:29, moet ik bij de 30 km al 5 minuten prijs geven op de 10 km per uur. Het geeft niet, alles onder de vijf uur is acceptabel en dat zou ik toch wel moeten kunnen halen. Tot mijn grote verrassing hoor ik Frank ineens roepen. Die is met de metro hier gekomen en ik geef hem een kus. Hij stuurt me weg met ‘alleen nog maar een rondje bos’.

Ik dacht dat ik op 27 km ook nog een gel zou krijgen maar dat blijkt op de 30 km te zijn. Ik zal me dan wel vergist hebben. Mijn klokje loopt inmiddels ongeveer 600 meter voor, net als in Tokio, maar het helpt me de kilometers weg te tikken. Klokje telt een kilometer, dan moet ik nog een stuk doorrennen en dan heb ik een bord en kan ik weer door naar de volgende kilometer op mijn klokje. Ook het publiek vermenigvuldigt zich en mijn naam wordt talloze keren geroepen. Het is geen Kralingen maar op New York en Londen na is niks zoals Kralingen en ze doen erg hun best. Ook dat kan ik waarderen. Mijn benen doen nu écht zeer, vooral mijn rechterknie en de zolen van mijn voeten. En mijn kuiten en heupen voel ik ook. Ok, ik voel gewoon mijn hele lichaam en vraag me af of het leeftijd, hormonen, blessure of gebrek aan training is. Het zal van allemaal een beetje zijn. Misschien moet ik daar toch eens wat aan gaan doen, maar ik ben gewoon te lui. Sorry.

Bij de 35 km zit ik weer ergens in de buurt van het centrum en begin een beetje te rekenen. De vijf uur haal ik zeker, de 4:30 kan ik nét niet meer opbrengen dus het zal er ergens tussenin worden. Ik heb een gok genomen door bij de drankposten nu naast water ook de Maurtendrink te pakken. Het lijkt goed te gaan en geeft me inderdaad wat extra energie. Dan zie ik ineens nóg een verrassend gezicht langs de kant. Dave, mijn instructeur van de hardloopinstructeursopleiding staat daar. Ik stop, spreek hem aan en probeer uit te leggen wie ik ben en of hij me nog herkent. Ik geloof niet dat het lukt. Het geeft niet, ik zeg gedag en loop weer verder. Ik vind het wel mooi dat ik de opleiding hier in Amsterdam heb gedaan destijds en dat de enige keer dat ik hier de marathon loop mijn instructeur tegen kom.

Dan komt het magische moment van de 37 km. Nu is het nog maar 5 km en mag ik gaan aftellen. Ik druk op de Terminatorknop en pers er her en der nog wat uit om stukjes te rennen. Ik loop weer langs het Rijksmuseum en duik het Vondelpark in wat nu wél vol met publiek staat. Ik moet aan New York en Central Park denken. Ik weet het, niet te vergelijken maar ja, een park en een marathon en ik ben een beetje heen. Dan kom ik het Vondelpark uit en is het nog maar 1 km. Een lange zware kilometer, maar ik heb vaker lange zware kilometers gehad. Ik ga de 4:30 inderdaad niet halen maar het zal niet veel schelen. Ik maak nog één foto van het gekleurde IAmsterdam bord met de vlaggen bij de ingang van het stadion maar ik ben er eigenlijk al te ver voorbij en hij komt er maar half op. Bovendien mis ik Frank volledig die in de bocht staat te roepen. Dan het stadion in en de laatste 200 meter tot de finish. Yes, ik heb het weer gered en mag stoppen. Officiële tijd? 4:33:37. Ik reken het goed.

Ik neem mijn medaille in ontvangst, hang de warmtedeken om, pak water, een banaan en een reep en beweeg langzaam naar de uitgang waar Frank wacht. Als ik die gevonden heb lopen we samen naar de auto waar ik wat droogs aantrek en dan rijden we naar huis. We hebben allebei trek dus we stoppen nog even bij de Drive-in van de Burger King bij Delft voor een burger die de ergste trek stilt. Thuis is het douchen, iets makkelijks aantrekken en op de bank wachten op het avondeten dat straks bezorgd wordt. Het zit er weer op, ik heb het weer gedaan, morgen weer een nieuwe dag en de blik richting December voor de Bello Gallico.

Amsterdam a.k.a. 020. De eerste helft was super, het was stukken beter georganiseerd dan destijds, de Amstel en het publiek vielen me 100% mee, de route was niet altijd even inspirerend maar de medaille is supermooi en meer dan de moeite waard geweest. Is het voor herhaling vatbaar. Laten we het zo zeggen, ‘been there, got the T-Shirt, got the bling’, maar Rotterdam is toch echt wel #demooiste, wat iedereen ook vindt van de ontwikkelingen de laatste jaren. Dus ik hoef niet per sé nog een keer te lopen.

Nou maar hopen dat Frank mijn medaille niet omsmelt!

Foto:Marja Baas van Globalrunning

Lekker om 11:00 starten dus een beetje uitslapen, ontbijtje doen en dan op ons gemakje richting Outdoor Valley om daar te starten. Niet dus, want ze hebben vanwege Corona het programma omgegooid zodat we nu om 8:30 moeten starten. ‘Sasje pesten’ door de organisatie, en ook Deborah zal een offer moeten brengen omdat die de avond ervoor een feestje heeft. Maar alles voor de medaille en het shirt en natuurlijk het bijwonen van de eerste editie. Maar goed, het is net als het aftrekken van een pleister. Als je het in één keer doet, doet het minder zeer. 

Dus als om 7:00 de wekker gaat sta ik ook maar gelijk op en spring onder de douche. Niet dat het veel helpt want de ogen blijven dicht. Gelukkig kan ik ook met dichte ogen mijn hardloopkleding aantrekken en een boterham uit de vriezer halen en in de magnetron gooien voor ontbijt. Ook Deborah is mooi op tijd en om 8:00 brengt Frank ons naar Outdoor Valley nadat ik drie keer gewisseld heb tussen een rugzakje en een camelback.

Daar aangekomen zijn mijn ogen inmiddels soort van open en zien we een aantal bekenden. We hoeven niet lang te wachten tot het startsein en we nemen afscheid van Frank die zich nuttig maakt door ondertussen boodschappen te doen. We zijn nog geen paar honderd meter onderweg als ik al twee keer gestopt ben om een steentje uit mijn schoenen te halen en we Herman tegen komen die de 10 km gaat lopen. Kortom, we zijn gelijk de laatsten van onze wave, maar ach, er is toch geen tijdsregistratie en het doel is toch ‘relaxt lopen en bijkletsen.’

Dat laatste lukt prima want we hebben elkaar al even niet gesproken. Het is een prachtige dag en de eerder voorspelde regenbuitjes staan al helemaal niet meer in de planning. Niet voor de komende paar uur in elk geval. Ik voel mijn benen wel maar wandelen lukt prima. De route loopt langs de Rotte waar ik ook vaak hardloop omdat het een van mijn favoriete routes is. We besluiten ter plekke om binnenkort hier ook weer eens samen te rennen. Als we bij de brug komen op 2,5 km wil ik foto’s maken als Deborah ziet dat er een fotografe van de organisatie staat. Dan kunnen we haar beter een foto laten nemen, zowel met de officiële camera als ook met mijn telefoon. 

We maken even kort een praatje alvorens we weer verder wandelen. Het begint al aardig warm te worden en de eerste lopers van de 10 km komen achter ons op lopen. Net als de eerste wandelaars van de tweede wave. Als ik die verhitte koppies zie ben ik zó blij dat ik vandaag niet hard hoef te lopen, maar ik weet in mijn hart dat als ik gisteren niet gelopen zou hebben, ik vandaag de halve marathon gedaan had.

Bij het sluisje zitten we op 5 km, op de helft, en daar staat niet alleen René Simons muziek te maken maar ook Rob Sportfotografie om de lopers vast te leggen. Aangezien hij gekscherend ons weigert te fotograferen als we wandelen doen we speciaal voor hem 5 meter hardlopen. Ook nu blijven we even hangen voor een praatje maar naarmate er steeds meer lopers komen die hij moet fotograferen laten we hem weer met rust en wandelen verder.

Opnieuw een onderbreking als een kilometer later Herman ons inhaalt. Hij wandelt een stukje met ons mee, we maken een foto en dan rent hij weer verder terwijl wij wat eten. Op 7,5 km kruisen we de A20 en zijn we weer ‘in de stad’. Inmiddels is het behoorlijk druk geworden met zowel wandelaars als hardlopers en moeten we regelmatig een klein stukje opzij. Ik begin mijn benen wel weer te voelen maar toch gaat het ongemerkt. Ik heb de route op mijn horloge staan maar eigenlijk is het niet nodig aangezien alles heel goed aangegeven staat. 

Dan komen we bij de Binnenrotte en bij Van Zanten waar al veel lopers lekker op het terras zitten. Mijn klokje zegt 10 km maar ook dat de route nog 300 meter is en inderdaad, we moeten nog even doorlopen tot het eind voor de officiële finish. Daar staat Evert Buitendijk klaar met zijn camera en ook nu gaan we ‘rennend’ de finish over. We krijgen onze mooie medaille en een muntje voor een drankje en ook Frank is inmiddels gearriveerd. Wij lopen vast terug naar Van Zanten als Frank weer eens uitgebreid staat te kletsen met deze en gene. 

Bij Van Zanten genieten we heerlijk op het terras van wat te drinken en te eten. Frank sluit aan en omdat Ysbrand, Marilene en Linda de halve marathon lopen komt Ronald er even later ook bij. Zelfs Bart en Patricia komen kijken en we wachten op Ysbrand en de dames. Als iedereen binnen is zitten we prinsheerlijk op het terras de rest van de lopers ‘binnen te halen’. Er komen veel bekenden langs tot het moment dat er regen aan komt en we er een eind aan breien. Eenmaal thuis zijn we toch wel moe en duiken we allebei nog héél even ons bed in voor een klein middagdutje.

De laatste dag dat we het op jetlag kunnen gooien…

Later heb ik dat gelukkig los kunnen laten, mits er een goede reden voor was. Ik leerde dat even wandelen om water te drinken of om wat te eten tijdens een verzorgingspost juist strategisch beter was voor het eindresultaat. En als ik gewoon met iemand mee liep, voor de lol of voor support, dan moest er soms ook even gewandeld worden. Geen enkele schande dus. Gelukkig maar, want toen ik mijn PR op de marathon liep in 2018, met 3:59:29, heb ik de laatste 7 km ook afwisselend gewandeld. Interval noemde ik het toen, maar het was gewoon keihard tussendoor wandelen. Het was toen ook wel erg warm weer, maar dat terzijde.

Het échte tussendoor wandelen heb ik pas de laatste jaren geleerd, tijdens het trailen. Daar is wandelen gewoon een onderdeel van het lopen. Bij een 50 km trail door de heuvels is het onmogelijk om niet tussendoor te wandelen. Om te eten, om die steile heuvel op te gaan of gewoon om even van de omgeving te genieten. Zelfs de grotere ultratrail goden onder ons wandelen tijdens de langere afstanden. 

Het is zelfs nu al zo erg, dat als ik op asfalt loop ik regelmatig denk, ‘wanneer mag ik even wandelen’? Het mooie is aan de andere kant dat ik misschien niet meer gewend ben om die 10 km non stop te rennen, maar als ik heel even wandel wel in een split second hersteld ben. Wandelen is dus inmiddels een zeer gewaardeerd en zelfs strategisch ingepland onderdeel van mijn hardloopstrategie.

Maar dat is wandelen tijdens het hardlopen. Wat als wandelen juist het doel wordt? Sinds een paar weken heb ik sowieso iets herontdekt, namelijk dat wandelen an sich een hele positieve invloed heeft op mijn coronakilo. Sinds het me eindelijk gelukt is om de 30 dagen streak van 10.000 stappen per dag vol te maken in de Garmin app heb ik hem door kunnen zetten en heb inmiddels al 66 dagen achter elkaar mijn doel behaald. En hoe langer ik het vol hou, hoe meer ik mijn best doe om het vast te houden. Net als destijds ooit stoppen met roken, omdat het zo zonde was om weer te beginnen. Dan had ik al die dagen voor niets niet gerookt. Zo voelde dat tenminste. Terug naar het dagelijks wandelen, het helpt om die coronakilo onder controle te krijgen. 

Ooit heb ik stiekem in mijn achterhoofd ook nog wel de gedachte om mee te doen aan de Nijmeegse Vierdaagse. Geïnspireerd op toen ik nog een klein meisje was en op de lagere school mee deed aan de avond Vierdaagse. Mijn aller-, állereerste medaille ooit. Helaas kon ik de vervolg opzetstukjes niet verdienen het jaar daarna omdat we gingen verhuizen. Dat trauma heb inmiddels meer dan verholpen. 

Of die Nijmeegse Vierdaagse er ooit gaat komen weet ik niet. Wandelen is écht anders dan hardlopen. Je gebruikt andere spieren, hebt andere schoenen nodig en moet ook anders trainen. Voorlopig ben ik uitgenodigd door Anita Active voor de Leiden Wandel marathon. Samen met een buddy ga ik een halve marathon wandelen. Dat wordt een behoorlijke uitdaging, maar wel eentje die ik natuurlijk niet uit de weg ga. Hoe ik dat ga aanpakken? Gewoon, net als met het hardlopen. We beginnen met 5 km. En je weet wat ze zeggen.

‘A journey of a thousand miles begins with a simple step’

Dat laatste, daar wil ik het overigens met de dames nog eens even over hebben. Want deed hij dat überhaupt wel toen je hem kocht? Nee hé, ga je het nou weer over die fantastische Anita Active BH’s hebben? Ja dat ga ik! Weet je waarom? Omdat het gewoon zeer doet. Zeer voor diegene die de boel niet op slot zet en zeer aan mijn ogen als ik ze zie gaan. Vanochtend op weg naar mijn werk zag ik er weer een. Een tietenschudster, een borstenbungelaarster, een boezemshaker, een boobymover, een voorgeveltrilster. Hop, hop, hop, met iedere pas ging ze vooruit en de boel ging omhoog en omlaag met een actieradius van ongeveer anderhalve kilometer. Ze sloegen zowel loopster als omstanders nog net niet in het gezicht. En dan denk ik bij mezelf, ‘meid, meid, meid, wat doe je jezelf en die mooie borsten van je toch aan?’

Ik was op jonge leeftijd al gezegend met een aardig gevulde boezem, waar ik veel succes mee heb gehad. Het heeft me in elk geval een hoop gratis drankjes en permanent entree tot menig disco verschaft. Ach ja, je bent jong en je gebruikt wat de natuur je gegeven hebt. Pas op latere leeftijd word je daar wat kritischer in en hou je het exclusief. Nou ja, de meesten van ons dan. Het enige waar je niet bij stil staat is dat je niet eeuwig jong blijft en dat je er aandacht en zorg aan moet geven om het mooi te houden. Aangezien ik vroeger nogal eens gierig kon zijn kocht ik mijn kleding bij de goedkopere winkels en aan goede lingerie gaf ik al helemaal geen geld uit. Met als gevolg dat diezelfde natuur die me in eerste instantie goed bedeeld had, in de vorm van zwaartekracht net zo hard toesloeg. Ergens tot aan mijn navel zullen we maar zeggen.

Reden te meer om er nu extra goed voor te zorgen. Aan het hangwerk valt niet zo veel meer te doen zonder menselijk ingrijpen, maar voorkomen dat ik er last van heb tijdens het stevigere beweegwerk des te meer. Of ik nu ren, spring, of op een paard zit te hobbelen lijkt het in elk geval alsof het betere chirurgwerk plaats gevonden heeft. Alleen Frank weet hoe het zit. Nou ja, jullie nu dus ook, maar niet verder vertellen. Of eigenlijk juist wel. Maar goed, even los van het oog in het kader van ijdelheid is het nou eenmaal ook zoveel fijner als het punt van je zwaartekracht tijdens het rennen gewoon in het midden van je lijf zit en niet bij iedere pas dan weer 3 meter links en dan weer 3 meter rechts hangt. 

Terug dus weer naar alle dames die daar geen aandacht aan besteden. Het klinkt misschien gek, maar sinds ik ambassadrice van Anita Active ben kijk ik naar de borsten van andere vrouwen tijdens het rennen. Ik kan er niks aan doen, het is nou eenmaal het eerste waar mijn oog naar trekt tijdens het passeren. Soms zie ik ze al van een kilometer aankomen. Moet ik gelijk aan een liedje denken. ‘Zie je die borsten gaan, dan komt de hardloopster met een flut-BH er achter aan, la, la, la, la…’ De tekst was geloof ik iets anders maar past prima. 

Ik heb dames er ook al regelmatig op aangesproken. De meesten weten helemaal niet wat het doet, staan er niet bij stil. Wat de vastberadenheid van mijn missie alleen maar versterkt. Het uitbannen van alle slechte BH’s in de wereld. Vooral sport BH’s maar ook in het dagelijks leven koop ik alleen nog maar BH’s die aan de kritische eisen van stevigheid en ondersteuning voldoen. Weg met de losse niemendalletjes waar je niks aan hebt, branden met de zacht elastische frutsels die een belofte doen van ‘ik ondersteun je’ maar ondertussen net zo hard mee bewegen. Voor mij alleen nog maar stevige structuren en precisie raamwerk. Ze zeggen wel eens dat er niks erger is dan een bekeerde gelovige. Ik was ook ooit onwetend maar nu heb ik geen excuus meer. 

Even voor alle duidelijkheid. Het mag best mooi zijn, sterker nog, mijn collectie bestaat uit allerlei kleuren en soorten. Ik ben verwend, ik weet het want net als met schoenen heb ik altijd wel een bijpassend setje in de juiste kleur, en voor elke activiteit heb ik een andere soort qua model en stevigheid. Maar de belangrijkste stelregel is dat het past. Je kan de mooiste meest fancy en kwalitatief beste sport BH hebben, als hij te klein of te groot is heb je er nog niks aan. Sterker nog, dan is de remedie nog erger dan de ziekte.

Maar weet je wat het allerergste is? Ik heb Frank er ook al mee besmet. Zit ik tijdens het lopen met mijn gedachten ergens anders, roept Frank na het passeren: ‘Nou, die kan ook wel een Anitaatje gebruiken.’ Wat dat betreft is hij een bevoorrecht mens. Want welke man kan nu zeggen dat hij toestemming van zijn vrouw heeft om naar de borsten van andere vrouwen te kijken!

Alleen tijdens het hardlopen dan hé?

Maar goed, we hebben de Ladiesrun vandaag. Riep ik een paar weken terug bij de inschrijving nog heel stoer tegen Deborah ‘natuurlijk doen we de 10 km, dat kan makkelijk!’, vraag ik me nu af waarom ik überhaupt ingeschreven heb. Maar ik weet wel waarom, ik kan mezelf immers niet helpen. En het is ook gewoon leuk. We starten pas om 14:15 dus de planning zegt 13:00 aanwezig is 12:30 van huis weg. Uitgebreid de tijd dus om nog een was draaien, de vaatwasser uit te ruimen en administratie bij te werken. Frank is al wezen lopen terwijl ik nog krakkemikkig in bed lag te zijn. Gelukkig kan ik weer enigszins op mijn rechterbeen staan. Na de boksclinic van vrijdagavond schoot mijn been midden in de nacht volledig in de kramp met als gevolg dat je gisteren een baksteen kapot kon slaan op mijn kuit. Meestal is het Frank die dan als een speenvarken naast zijn bed staat te gillen, dit keer was het mijn beurt, met het verschil dat ik het geluidloos ondergaan heb om de lieverd niet wakker te maken. Tja, het zwakke geslacht hé? 

Hij bakt voor de verandering weer eens pannenkoeken voor me, dat dan weer wel. En ik krijg een verrassing want het wordt een variatietip, pannenkoek met appel. Omdat we tussen ontbijt en lunch in zitten eet ik er drie in plaats van twee. Je weet wel, van die ‘daarkrijgjespijtvanmaartochdoejehet’ beslissingen. Deborah is er netjes op tijd en die heeft nog meer pijn in haar kuiten dan ik gisteren had. Waar zo’n boksclinic toch al niet goed voor is. Moet ze ook niet de dag ervoor ook nog eens haar benen trainen, dat krijg je er nou van. Gelukkig hebben we wel gelachen. Nu is het als een boer met kiespijn, of moet ik zeggen als een boer met spierpijn?

We rijden met de scooter naar het Zuiderpark. Frank gaat mee op de fiets om te supporteren en foto’s te maken. Als we daar aankomen is het niet zo heel erg druk. De meeste dames van de 5 km zijn al naar huis en de 7,5 km is ook al aan de gang. We kunnen dan ook op ons gemak de startnummers halen en naar de WC. Toch voelt het een beetje raar. Vorig jaar waren we hier al vroeg, met 30 vrouwen en een groot Anitafeest. Vandaag doen we het met z’n vieren als ook Nicole en Patricia aan komen lopen. 

Omdat ik nog steeds als een kip zonder kop rondloop ben ik mijn startnummerband vergeten en moet het ouderwets met speldjes doen. Het zonnetje begint door te komen en we zeggen ook nog een paar RMD-dames gedag. Dan gaan we maar in het startvak staan en wachten op de warming up. Het is een groot feest. Vanwege de warmte maar nog meer vanwege onze spierpijn dansen we wel mee maar slaan de feitelijke warming up over. Met de zon zijn we wel warm genoeg. 

We staan redelijk vooraan en ik zie Frank met de fotocamera in de aanslag. Als we mogen gaan rennen zorgen we er dan ook voor dat we rustig aan lopen en aan de goede kant. Die foto’s hebben we vast in de pocket. Het valt me mee met de warmte en alhoewel ik Deborah even terug moet houden, lopen we toch al gauw zo’n 11 km per uur. Na anderhalve kilometer heb ik de neiging om uit te kijken naar een busje met nummer 335. Ik moet echter door en ben benieuwd of ik nog weet hoe dat moet. Het gaat echter voorspoedig en de kilometers vliegen aan me voorbij zonder moeite. Slechts een enkele pannenkoek dreigt op te spelen tijdens het lopen. Told you so!

Langs de lijn staan diverse bekenden. Douglas, de man van Anita waar ik volgende week een triathlon date mee heb, mensen van de Rotterdam Running Crew, mensen van de RMD en Robert Lathouwers, waar ik toevallig vanochtend nog voor ingeschreven heb om zaterdag een training van bij te wonen via Asics. We zwaaien naar zijn mobiel, aan foto’s geen gebrek deze run. Op 2,5 km staat de drankpost waar Petra ons toejuicht en waar we even rust pakken. Op ongeveer 4 km zie ik Frank in de verte op een brug zitten. Hij kletst met een buurman dus ik zwaai om zijn aandacht trekken. Dat lukt en we kunnen weer poseren. We maken een hartje van onze handen, dat heeft Deborah me een kilometer eerder geleerd toen we langs een officiële fotograaf liepen. 

Tot 5 km gaat het goed, dan schiet de hartslag van Deborah omhoog. Bovendien beginnen haar kuiten toch wel op te spelen. Zelf zit ik weer in mijn flow en voel me steeds beter. Wat moet dat toch irritant zijn voor anderen. We wandelen even zodat Deborah haar hartslag weer omlaag kan brengen alvorens we weer verder rennen. Ons doel is 59:59 en we hebben nog marge dus dat moet lukken. We wisselen af met rennen, soms even wandelen en zeker ook dansen bij de diverse bands die langs de route staan. 

Dat brengt ons uiteindelijk naar de 9 km, nog 1 km te gaan. Ineens loopt Carmen naast me en rent even mee. Zo lang al niet meer gezien maar ze zal er zijn bij de Ekiden. Ze waarschuwt dat Frank op links staat dus daar lopen we dan maar naar toe voor nog meer foto’s. De finish volgt direct daarna. 59:59 was wel heel erg plannen maar we zitten er niet ver naast met 59:02. Ik vind de medaille mooi dit jaar en hij past bij alle ‘hartjes’ foto’s die we gemaakt hebben.  Deborah schiet gelijk de massagetent in terwijl we wachten op Frank. Als hij er is nemen we nog wat te drinken en snoepen een patatje alvorens we de scooter weer opzoeken richting huis. 

De eerste wedstrijd na de Roparun staat weer op de teller. Ik kan het nog, 10 km achter elkaar. Vanaf nu kunnen we weer aan een nieuw schema beginnen. Athens the Classic. En om gelijk goed in de stemming te komen doen we maandag een testrun met Hoka One One en Run2Day, donderdag de Inner Circle run, zaterdag training met Robert en zondag de Olympische afstand triathlon. Gewoon, omdat het kan.

Of toch omdat ik gewoon nog steeds heel erg van snoepen hou?

Maar waarom zou je in hemelsnaam zo’n Performance Outer Top willen hebben? Ik heb toch al de perfecte sport BH? Sterker nog, ik heb er inmiddels een heleboel, in allerlei kleuren en uitvoeringen? Nou, niet in de laatste plaats omdat hij gewoon MOOI is! Want alhoewel Rotterdam wel wat gewend zal zijn op het gebied van schaars geklede mensen op straat, en ik weinig gêne heb, schroom ik toch wel een beetje om alleen in mijn BH over straat te gaan rennen als het heel erg warm is. Wat dat betreft nog een oneerlijk voordeel voor mannen. Die kunnen niet alleen overal waar ze willen staand plassen, maar niemand kijk raar op als ze in blote borst over de Erasmusbrug hollen. En met een singlet krijg ik nooit een bruine buik.

Ik zie mezelf al helemaal rennen, als een soort strakke sexy Bo Derek in de film ‘10’ (Jezus, ben je oud dan als je jezelf vergelijkt met Bo Derek rennend over het strand. Halle Berry in Casino Royale dan?). Alleen dan zonder de kraaltjes in mijn vlechten. In werkelijkheid heb ik natuurlijk nog steeds een blubberbuik, niet vanwege het vet maar vooral vanwege los vel. Maar een mens mag dromen toch?

De tweede reden is omdat de Performance Outer Top, hoe vaker je het zegt, hoe makkelijker het uit je mond rolt, nét nog een beetje extra ondersteuning geeft. Vooral bedoeld voor dames bij wie onze maker een beetje extra klei over had. Frank is er nog steeds niet overheen, maar daar hoorde ik vroeger ook bij. Gelukkig is de POT ook bedoeld voor dames die dat extra beetje klei door de jaren heen verloren zijn. Dames zoals ik, bij wie de meloenen teruggeworpen zijn naar trieste uitgelekte theezakjes. Een hoop los vel dus. En die kunnen dus ook wel een extra laagje gebruiken. Want twee is beter dan één niet waar? En in dit geval is 1+1 gewoon 3.

Tot zover de theorie. Marjon heeft bij de Ladiesrun een verrassing voor me. De bestelde top, (heeeeeee, top, dat is POT omgedraaid. Een extraatje voor het OCD deel van mijn brein) is binnen en ik kan hem gelijk passen. De maat is goed en zoals Nico in De Marathon al riep, hij zit heerlijk. Zelfs ik kan het bijna niet omschrijven. Hij voelt zacht en toch stevig. Een beetje zoals Frank. Je moet alleen even een klein truukje weten om hem goed aan te trekken zodat alles goed zit. Dat zeg ik, een beetje zoals Frank. Op de Ladiesrun hebben we een andere outfit, maar ik kan niet wachten om hem uit te proberen. 

Die gelegenheid komt een paar weken later, als de temperaturen weer tot onmenselijke hoogten gestegen zijn. De zomer is begonnen in Nederland. Een rondje langs De Esch lijkt me wel een goede plek. Het voelt nog wat onwennig als ik met volledig blote armen en blote buik de flat uitstap. Er zijn loodgieters bezig met de centrale riolering, die hebben nu ook een leuke dag. Tenslotte ben ik een ‘hot blonde’ in een strak broekje en een mooie top. Voor de zekerheid hou ik toch mijn buik maar een beetje in. Eenmaal buiten voel ik de hitte van de zon en de stad en weet ik nu al dat ik heel blij ga zijn.

Tijdens het lopen zit de boel lekker strak. Ik hou van strak. Het geeft me een veilig gevoel. Ik voel me ook stoer. Kijk mij eens hip wezen! Halverwege stop ik dan ook voor een paar selfies. Op dat moment zet Tom Jones een heel toepasselijk liedje in. Want naast stoer voel ik me ook wel een beetje een ‘Sex Bomb’. Ik heb net mijn nichtjes van 15 en 16 een week op bezoek gehad, die weten wel hoe je moet poseren voor een mooie Instagram foto. Toch ziet het er bij mij net even iets anders uit. Ik ben blijkbaar nog niet zo ervaren. Of zou het komen omdat ik geen 16 meer ben? Nee joh, gewoon beter opletten hoe ze dat doen de volgende keer. 

Als ik thuis ben ben ik tevreden. Ik heb lekker gelopen, ik heb het niet warm gehad ondanks de brandende zon, en het is de eerste stap naar een nieuwe aftekening van de zon op mijn lijf. Heb ik vast een onderlaagje als ik straks nog een week naar Spanje ga want dan neem ik hem zeker mee. Misschien dat ik dan wel een beetje insmeer met zonnebrand want dat zijn we vandaag natuurlijk weer vergeten. Lees, daar was ik te lui voor. 

Als ik het zo bekijk dan heb ik inmiddels bijna een complete Anita outfit buiten de schoenen om. Ondergoed, sportBH, top en zelfs Anita sokken. Nu alleen nog een Anita hardloopbroek. Maar die hebben ze niet. Of toch wel? Spoiler alert! Hoe dan ook jullie weten dat ik sowieso fan van Anita ben, en opnieuw kan ik uit de grond van mijn hart zeggen:

De Performance Outer Top is TOP!

P.s. Meer weten over de top? Klik hier Anita

Deborah heeft beloofd om een vriendin door de 5 km heen te loodsen. Die loopt dus dubbel. Daar zijn drie andere ‘Anita’s’ bij aangehaakt. Ik niet, ik wil knallen op de 10 km. En dan komt Linda. Die wil wel maar durft ook niet. Totdat ze het toverwoord roept op Facebook. Ze noemt ons ‘Pussy’s’. Ik? Een Pussy? No way José! Drie minuten later heb ik me ook ingeschreven voor de 5 km, alsmede Linda. Dresscode? Rozer dan roze! Doelstelling? Zo veel mogelijk opvallen! We gaan het meemaken.

En zo gaat het roze hardloopsetje te weten BH, ondergoed en sokjes aan, de roze haarelastiekjes in, een roze zonnebril op, een roze slinger om, roze glitterlak op de nagels en vliegen de foto’s van een roze cowboyhoed, confettiekannonen, waterpistolen en het speciaal bestelde shirt met roze opdruk over de Whatsappgroep. Een feestje binnen het feestje.

Frank heeft ingeschreven voor de RMD trailclinic en ik heb hem gesommeerd, uuuuh ik bedoel natuurlijk liefjes gevraagd, of hij toch pannenkoeken wil bakken. Daar heb ik een half uurtje eerder opstaan dan wel voor over. Frank gaat om 8:30 weg en Deborah komt om 9:00 naar mij toe zodat we samen op de scooter naar het Zuiderpark kunnen. We zijn lekker vroeg en hebben rustig de tijd om ons startnummer voor de 5 km op te halen, onze tas af te gooien, fotootjes te maken, te plassen, en een rondje over het terrein te lopen alvorens we naar de Anita tent gaan. Daar krijg ik een ‘kadootje’. Ik mag de Performance Outer Top testen, maar daar op een ander moment meer over. Langzaam aan beginnen de Anita dames binnen te druppelen tot in elk geval de uiteindelijk zes musketiers die ook de 5 km lopen compleet zijn. We tuigen onszelf op en dan is het time to dance. De klok tikt 11:30.

We starten redelijk achteraan en lijken wel een stel uitbundige honden. Het water uit de pistolen is al bijna op nog voordat we gestart zijn en we trekken behoorlijk de aandacht. Exact wat de bedoeling is. De hoed en de zonnebril blijven niet makkelijk zitten tijdens het rennen maar we hoeven ook niet hard dus ik kan hem ook zo nu en dan vasthouden als het moet. Het is erg druk op het relatief smalle parcours. Gelukkig gaan we niet voor tijd. Warm is het ook en de hoed gaat dan ook af en toe even af. Om hem snel weer op te zetten als we langs de fotograaf lopen die ons gevonden heeft. Ik zie hem meerdere keren zijn camera op ons richten, op zijn fiets springen en snel doorrijden om vervolgens positie te nemen voor een nieuwe fotosessie. 

Tja, wat wil je dan ook met zo’n groep springende, zingende en dansende meiden in vol ornaat? Onze drillmaster schreeuwt ons regelmatig toe: ‘Move your body!’ waarop we braaf antwoorden: ‘Not your boobs’. Je kan gewoon niet om ons heen. Tot aan het irritante toe, maar het merendeel kan er wel om lachen en is zelfs blij met de straaltjes die uit de waterpistolen komen. De kilometers vliegen voorbij en voor we het weten zijn we al bijna bij de finish. We krijgen nog gauw een Anitavlag in handen gedrukt en met veel gejuich gaan we gezamenlijk over de finish. Mission one accomplished!

Terug bij de Anitatent zijn inmiddels alle dames gearriveerd. We kleden ons om in outfit nummer twee van de dag, eten wat, rusten wat en poseren voornamelijk heel veel voor onze huisfotografe Janneke Poort. Als we in positie staan om naar de start te gaan hoor ik ineens mijn naam. Als ik me omdraai zie ik door het hek vriendinnen Christa en Anita over de finish van de 7,5 km komen. Ik babbel even met ze maar moet gedag zeggen want de groep gaat weg. Ik hobbel er gauw achteraan. We maken een groepsfoto en dan mogen we naar de start. Een hele speciale start want niet alleen mogen we helemaal vooraan starten, onze eigen Marjon geeft het startschot!

De warming up is op zich al een feestje.  Een lang lint van Anitameisjes flankeert het voorste vak en het danst en springt dat het een lust is. Ik hou me een beetje gedeisd anders ben ik al moe voordat ik moet beginnen. Toch kan ik me niet helemaal van het enthousiasme onttrekken. Opnieuw hoor ik mijn naam en Rob Lagendijk van de RMD zwaait van achter het hek. Dan gaat de groene vlag omhoog en mag Marjon aan de bak. We zwaaien nog één keer naar haar, ik zet mijn muziek en mijn klokje aan en als de knal klinkt gaan we op weg. Mission two!

Het is nu ieder voor zich en ik zet er een behoorlijk tempo in. Te snel zoals gewoonlijk dus de kunst is om dit snel te temperen naar een rustiger tempo. Tenslotte is het best warm. Dat lukt na iets meer dan een kilometer. Het nadeel van helemaal vooraan starten is echter dat je alleen maar ingehaald wordt. Psychologisch gezien niet fijn. Ik probeer me er maar een beetje voor af te sluiten en concentreer me op het lopen. De eerste kilometers gaan goed maar tegen de tijd dat ik op km vier kom weet ik twee dingen zeker. Het is bloedheet en mijn hartslag is sky high. Bij de drankpost probeer ik dan ook serieus om iets rustiger te lopen. Een PR zit er toch niet in en ik merk dat ik de laatste tijd een beetje lui geweest ben. Bovendien heb ik het slechte excuus dat ik het idee heb dat ik met het lopen van de 5 km mijn coretemperatuur al omhoog gebracht heb en niet voldoende afgekoeld ben in de pauze.

Ondanks alles loop ik stug door en lach vooral breed naar iedere fotograaf die ik tegenkom. Niet alleen Rob maar ook Henk en Michel Kip staan langs de kant en ik profiteer van het feit dat Michel er is om zijn eigen meisje te fotograferen. Marieke is me bij de eerste drankpost al voorbij gerend en die zie ik ook niet meer terug. Toch valt het me wel mee, ik had verwacht dat ik veel meer ingehaald zou worden. Blijkbaar hebben meer dames last van de warmte. 

Ik ga de tweede ronde in en begin het wat zwaarder te krijgen. Ik concentreer me op mijn muziek en probeer in het snelle ritme mee te blijven stappen tot aan de tweede drankpost. Die duurt stiekem toch iets langer dan ik dacht, het voordeel is wel dat ik dan inmiddels al op 7 km zit en er dus nog maar drie hoef. Het tweede rondje is iets groter dan het eerste maar voor het laatste stuk pakt hij toch weer het oorspronkelijk parcours op. Daar is de 9 km en de Anita cheerzone! Ik ren al juichend door een dik gordijn van confetti. Wat is dit enorm leuk! Vlak voor mij dreigt Shiva, die mij een stukje terug inhaalde, te gaan wandelen. Als ik bij haar ben roep ik: ‘Kom op, nog 1 km!’. En samen rennen we de laatste kilometer. 

De laatste oh zo zware kilometer. Halverwege diezelfde kilometer hangt mijn tong op de grond maar ik wil niet opgeven. Even schiet er door mij heen: ‘Potverdorie, zeg ik tegen Shiva dat ze door moet lopen en zelf zit ik hier een potje in te storten.’ Dus ik ren door. Ik ren door omdat Shiva doorrent. En Shiva rent door omdat ik doorren. En zo rennen we samen door, tot over de finish. De finish, waar ik eindelijk alsnog mag instorten. Wat ik dan ook met veel genoegen doe. Mission two accomplished! Geen PR maar zoals gezegd had ik dat ook niet verwacht. Desalniettemin een meer dan waardig resultaat. 51:37.

Als ik weer enigszins als een normaal mens kan functioneren loop ik naar de uitgang om mijn tweede medaille van de dag op te halen. Die kan ik ook weer van mijn lijstje afstrepen, twee afstanden op één event. Leuk om te doen, maar niet als je op één van de afstanden wil knallen. Ik ga nog even langs de finish staan om andere Anita dames op de foto te zetten. Als Deborah ook binnen is gaan we op zoek naar Linda. We lopen bijna een kilometer terug als ze aan komt rennen. We haken aan en trekken haar ook nog even door de laatste kilometer heen. Wat is het toch een kanjer! 

Iedereen is nu binnen en er is nog nét genoeg tijd voor een extra groepsfoto alvorens we naar de prijsuitreiking moeten hollen. Naast al het opzien dat we gebaard hebben als Anitameisjes vandaag hebben we ook nog twee dames op het podium, en dan ook nog nummer één en twee. Trotser kunnen we niet zijn. Onze eigen Sabine mag de prijzen uitreiken. Dan loopt de dag langzaam op zijn einde en nadat Deborah me nog op een broodje kaassouflé trakteert en we nog een paar foto’s maken, want die hadden we nog niet genoeg, gaan we zo zoetjes aan naar huis. 

Vol van alle indrukken. Vol van een overdosis fun. Vol van trots als blijkt dat ik 8ste in mijn categorie geworden ben en 53ste overall. Vol van warmte van mijn verbrande kop, en mijn schouders voel ik toch ook wel een beetje. Maar vooral vol van liefde en vriendschap voor deze geweldige leuke groep meiden. Het was een dag vol met Anita geweld en niemand kon om ons heen.

En het bleef nog lang onrustig…

Het is inderdaad een bijzonder fenomeen. In de oude dagen was hardlopen alleen iets voor mannen. Denk maar aan het altijd terugkerende verhaal van Kathrine Switzer en de Boston Marathon. Met alleen haar voorletters bij de inschrijving en een onopvallende hoody aan liep ze stiekem tussen de mannen om te laten zien dat vrouwen ook een marathonafstand konden lopen. De organisator probeerde haar met geweld uit de wedstrijd te trekken toen hij er achter kwam. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn.

Nu ben ik helemaal geen Dolle Mina of ga prat op Girl Power. Ik weet namelijk dat vrouwen sterker zijn dan mannen in een heleboel opzichten dus dat hoef ik niet te bewijzen, maar ik ben toch wel blij dat er af en toe zo’n doorbraak is omdat die helaas nu eenmaal noodzakelijk blijkt. En ik geef eerlijk toe dat ik ook best trots ben als ik weer eens sneller gelopen heb dan menig heerschap. Daar hoef ik niks voor tussen mijn benen te hebben bungelen. Zit sowieso alleen maar in de weg tijdens het hardlopen.

Terug naar het fenomeen Ladiesrun. Ik vrees voornamelijk ontstaan vanuit een commercieel inzicht om een hele nieuwe doelgroep aan te boren. Feit is namelijk dat vrouwen het hardlopen over het algemeen heel anders benaderen dan mannen. Mannen zijn veel meer prestatiegericht, vrouwen lopen meer voor de gezelligheid of hun gezondheid. Uitzonderingen daargelaten getuige huize Dorenbos waar het net andersom is, maar dat terzijde. Bovendien zijn vrouwen ook eerder bezig met leuke outfits terwijl een man sneller functioneel zal kijken. Sorry dames, ook hier weer uitzonderingen daargelaten maar dat is nou eenmaal zo. Daar ben ik zelf dan ook wel weer ‘traditioneel’ in, met mijn matching haarelastiekjes, nagellak en het feit dat ik graag nadenk over leuke loopsetjes, het liefst afgestemd op de kleur van mijn hardloopschoenen.

Hoe het ook zij, commercieel of niet, ik vind het mooi dat het concept een al dan niet bedoelde positieve bijwerking heeft. Namelijk meer vrouwen aan het lopen krijgen. Of is het juist zo dat de Ladiesrun ontstaan is omdát er steeds meer vrouwen zijn gaan hardlopen? Het maakt niet uit, uiteindelijk is het voor veel dames de motivatie om voor de eerste keer aan een wedstrijd mee te doen. En hopelijk niet de laatste. Daarnaast heeft de saamhorigheid en de lol tijdens zo’n event ook wel wat. Ik bedoel, als je met 40.000 vrouwen aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs staat voor La Parissiene dan staat het kippenvel toch echt op mijn armen. En ook de sfeer die in Ahoy heerst begin juni voor onze eigen Ladiesrun010 heeft zo zijn charme. Het is sowieso een van de weinige keren van het jaar dat ik mij in volledig roze hul om 10 km te rennen. Want dat hoort er gewoon bij.

Is het dan oneerlijk dat mannen niet hun ‘eigen’ run hebben? Of hebben wij vrouwen gewoon nog een hoop jaren hardlopen in te halen? Ik zou zeggen, mannen verenigt u en organiseer je eigen mannen run. Van mij mag het. Sterker nog, van mij mag je ook best een roze tight met een mooi topje aantrekken, je nagels lakken en je haren in een staart binden. En dan tussen tig duizend vrouwen die je de oren van het hoofd kleppen door de straten van Rotterdam, of welke stad dan ook, in knalroze outfit meerennen. Als je dat nou zo graag wilt. Krijg je ook een mooie medaille.

Hé, gezellig!

P.s. -WINACTIE-

Op 10 juni a.s. vindt de festivaleditie van de Ladiesrun plaats. Anita Active is officiële sponsor en omdat ik fan van Anita ben heb ik een leuke actie!

Heb jij je ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam? En wil jij beter en makkelijker hardlopen? Dan is nu je kans! Vertel mij je mooiste, grappigste, ontroerendste, spannendste, of liefste verhaal voor je deelname aan de Ladiesrun en win een privétraining van mij voor jou en een vriendin!

In anderhalf uur kijk ik naar jullie looptechniek en geef ik jullie tips en tricks om beter en sneller te kunnen hardlopen. En misschien lopen jullie dan zelfs wel een PR tijdens de Ladiesrun!

Maandag 23 april maak ik de winnaar bekend!

Voorwaarden:
– Je bent aantoonbaar ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam
– De training vindt plaats op een samen af te spreken dag en tijdstip tussen 25 mei en 8 juni
– De training vindt plaats in het Zuiderpark in Rotterdam, waar ook het parcours van de Ladiesrun doorheen loopt
– Deelname is voor eigen risico
– Tijdens de training worden er foto’s gemaakt voor Social Media

Anitameisje Deborah pikt me op, dubbelluxe en zeer welkom gezien een uur minder slaap, om team Rotterdam te vertegenwoordigen. Samen reizen we af richting Haarlem waar we de trein voor het laatste stukje Zandvoort pakken. Eenmaal daar wacht het treintje van Reis je Fit ons op en maken we een leuke foto. Daarna is het nog maar een klein stukje lopen waar we de VIP box in mogen. Heel sjiek staan we op de gastenlijst. De gezelligheid is al volop aanwezig en het is een weerzien van bekenden van andere evenementen en kennismaken met nieuwe Anitameisjes. Een fijne afleiding van het wachten tot aan de start.

Er worden broodjes geserveerd maar ik wil eigenlijk niet eten voor de wedstrijd behalve dan mijn eigen energiebar. Dan hoor ik een stemmetje. ‘Saskia’, roept die. Ik kijk om maar zie niks of niemand bijzonders. Nog een keer, nu iets indringender. ‘Saskia,…Sas, hierzo, op de bar!’ Ik kijk naar de bar en zie nu waar de stem vandaan komt. Een groot plateau met brownies die me vragen of ik ze wil eten. Ze vragen het zo lief dat ik toegeef. Één stukje kan nog net voor de wedstrijd, daar zal ik geen last van krijgen.

Als iedereen er is, omgekleed en van startnummer voorzien, gaan we naar buiten voor de groepsfoto en daarna naar het startvak. Nog meer luxe want we mogen starten vlak achter de wedstrijdlopers. We hebben nog een dik kwartier, dat natuurlijk volgemaakt wordt met selfies, foto’s, filmpjes en een hoop heen en weer bewegen. Tja, wat wil je dan ook met 30 vrolijke bloggende en instagrammende vrouwen op een hardloopevenement? De fotograaf heeft er zijn handen vol aan om het allemaal bij te houden!

Maar dan is het toch tijd om te starten. Ik heb maar één doel. Make Anita Proud! Mijn pijnlijke been van de CPC is zo goed als terug naar zijn natuurlijke staat. Dat wil zeggen, permanent zeuren maar niet zo erg dat ik er veel last van heb tijdens het lopen. Ik geef Metallica een seintje dat ze kunnen beginnen met spelen en vertrek achter de écht snelle dames van onze club. Die lopen vandaag voornamelijk op trainingstempo en gezien de inspanning die ik moet plegen om ze bij te houden heb ik nog een lange weg te gaan.

Ik herinner me nog van drie jaar gelden het schuine parcours op het circuit, maar het op en neer gaan ervan was ik even vergeten. Misschien toch maar eens mijn eigen wedstrijdverslagen terug lezen de volgende keer? Gelukkig is Zandvoort mentaal goed op te delen. In feite zijn het namelijk maar drie stukjes van 4 km en dat is goed te doen. Desondanks ben ik de dames kwijt aan het einde van het circuit, als we een steile heuvel, die ik gemakshalve ook vergeten was, richting strand oplopen. En dat is maar goed ook, want op dat tempo had ik mezelf vroegtijdig kapot gelopen.

Het strand op is een klein stukje maar altijd zwaar, het zand daarna daarentegen is lekker hard. Toch realiseer ik me dat zandlopen per definitie zwaarder is dan asfalt omdat je weinig vering hebt. Leuke interessante feitjes die ik tijdens mijn opleiding geleerd heb. Ik kan toch redelijk tempo houden en het strand is iets korter dan de volle 4 km. In opperste concentratie loop ik door en daardoor zie ik de Anita fotograaf pas op het allerlaatste moment. Dat wordt vast een vrolijke foto. Not! Ik kom nog wat RMD-ers tegen maar Ik ken ze niet persoonlijk en ik heb al mijn aandacht bij het lopen nodig. Sorry jongens, volgende keer weer. Het strand af is net weer wat zwaarder dan er op. Niet alleen een langer stukje, maar gelijk daarna een opnieuw conveniently vergeten heel stuk steil omhoog het duin op. Gelukkig komt juist op dat moment mijn favo nummer voorbij. Desondanks laten mijn benen me even niet onmiskenbaar weten dat ze dit niet leuk vonden en even bij moeten komen. Dat kan. Op de klinkers met wind tegen en zolang ze maar doorlopen. Uitrusten doen ze maar als ik vanavond weer op de bank zit.

Het laatste deel van 4 km is aftellen. Op ongeveer km 10 word ik ingehaald door twee mede Anitameisjes die op hun gemak al kletsend voorbij komen. Ik beken, inwendig loop ik te vloeken ook al weet ik dat ik me niet moet meten aan anderen maar alleen aan mezelf. Het is in elk geval een goede stimulans om de Terminatorknop aan te zetten. Het helpt, op 11,5 km loop ik ze weer voorbij. Stiekem weet ik diep in mijn hart dat als ze gas geven ze me schaamteloos en zonder enige moeite achterlaten maar soms is een illusie leuker dan de realiteit, zelfs als je weet dat het een illusie is. Na een laatste heuvel en een zeer onaangenaam stukje grindpad, ja ook allebei uit mijn geheugen gewist, kom ik het circuit weer op voor de laatste paar honderd meter tot aan de finish. Aanzetten zit er niet meer in, tempo houden wel.

Eenmaal over de finish kan ik weer op adem komen. Ik ben nét niet onder het uur gebleven. Mijn kritische kant is een beetje teleurgesteld, mijn realistische kant weet dat ik het heel goed gedaan heb gezien het toch wel zware parcours. Ik tref een stel andere Anitameisjes na de medailleuitreiking en opnieuw vullen we onze tijd met het maken van foto’s en filmpjes. Iets minder lang dan bij de start in verband met afkoeling, waarna we weer naar ons stekje in de VIP lounge teruglopen. Zucht, net als de CPC van twee weken geleden kan ik wel wennen aan deze luxe. Ik heb het koud dus ik kleed me om en pak nu wel een broodje.

Langzaamaan komt iedereen binnen en als de bitterballen rond gaan zijn we vol verwikkeld in de verhalen over hoe het gegaan is, wat het volgende doel is en andere races die we gelopen hebben. En natuurlijk de eerste foto’s delen met elkaar en op Social Media. Het Anita geweld zal vandaag niemand ontgaan, de wereld zal weten dat we in Zandvoort gelopen hebben!

Deborah en ik begaan de vergissing om comfortabel op een bank te gaan zitten om er vervolgens niet meer af te komen. Pas als de laatste meiden naar huis gaan kunnen we het opbrengen om ook op te staan en afscheid te nemen. Terwijl we naar het station lopen zien we een enorme file. Die was ik niet vergeten, we hebben er destijds twee uur over gedaan om überhaupt Zandvoort uit te komen. Dan is de optie met de trein die we nu hebben een stuk beter. Op weg naar huis hebben we het uitgebreid over de aankomende marathon. Nog twee weken. Maar eerst? Eerst nog de patatrun, de kapper, mijn verjaardag vieren, nóg een keer mijn verjaardag vieren met High Tea en een etentje, een training geven met Anita aan de Running Angels, de Stripdagen, de Ronde van Park16hoven en shoppen en nog een keer uit eten. En dat alles met tussendoor de laatste trainingen, paardrijden, de sportschool en solliciteren. Pfff, als ik er aan denk word ik al moe.

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, ik loop liever een marathon!