Van de antwoorden op mijn mails word ik niet echt wijzer. De meesten verwijzen me door naar de Atletiekunie, en die verwijzen me weer door naar een Atletiekvereniging. Om nog maar te zwijgen over portfolio’s, begeleiding, stage lopen en oefenen. Het probleem met een Atletiekvereniging is puur praktisch. Ik wil vrij kunnen zijn, want ik heb mijn eigen schema’s, wil blijven paardrijden en duiken en ook nog eens een avondje vrij zijn om uit eten te kunnen.

Op zoek naar een onafhankelijke cursus of training dan maar. Hmmm, een driedaagse cursus. Voelt niet écht lekker solide. En voor die langere training is basiservaring vereist. Nee, het moet iets zijn waarbij ik een gedegen opleiding krijg, waarbij ik geen ervaring of vooropleiding voor nodig heb, geen lid hoef te zijn van een Atletiekvereniging en mijn ‘stages’ geregeld worden. En het moet in mijn agenda passen. Wonderen doen we gelijk, het onmogelijke duurt wat langer. Maar komt tijd, komt Facebook. De perfecte advertentie dient zich aan. Running Holland biedt exact wat ik wil. Er is echter maar één kleine maar… De bijeenkomsten zijn in Amsterdam!

Ik slik en probeer af te wegen of ik 15x naar 020 afreizen op de maandagavond overleef. En met een diepe zucht besluit ik ‘ut moet maar’. Gelukkig zijn ze uitgespreid over een paar maanden. Ik schrijf een mailtje en wacht in spanning af. Het antwoord komt al snel. Of ik even een vragenlijst wil invullen met voornamelijk motivatie waarom ik de opleiding wil doen. Tenslotte zijn er beperkte plaatsen en vaak meer aanmeldingen. Okeeeeeee, je komt er dus niet zomaar in!

Ik schrijf mijn mooiste sollicitatiebrief, en gelukkig, ik word toegelaten. Ruim een week voor aanvang krijgen we 3 hoofdstukken om door te lezen, voor te bereiden en een kort verslag over te schrijven. Bovendien worden we geacht op tijd te zijn en is al snel duidelijk dat het geen pretstudie is. Veel zelfstudie, hard werken maar oh zo ontzettend gaaf!

En zo sta ik ietwat zenuwachtig en onwennig een half uur voor tijd voor de deur van Sport371, een multifunctioneel sportcentrum aan de Overtoom bij het Vondelpark. Ik ben de tweede en langzaam druppelen mijn ‘collega’s’ zoals Dave Baars, de instructeur, ze noemt, binnen. Allemaal mensen van ongeveer dezelfde leeftijd, ervaren lopers, uit verschillende richtingen, zeven man en vijf vrouw, met uiteenlopende redenen om de opleiding te volgen. En gelukkig allemaal even onwennig als ik.

We gaan gelijk aan de slag. Daar hou ik van. Niet lullen maar poetsen. We krijgen les alsof we een beginnersgroep zijn, want dat is het hoofdthema van vandaag. Kunnen we elkaar gelijk een beetje leren kennen. Er wordt aandacht besteed aan de opbouw van een training, oefeningen, techniek en waar je allemaal op moet letten. En dat is nogal wat. We krijgen gelijk zelf ook wat techniek instructie mee. En dan ben ik stiekem toch best een beetje trots als ik het compliment krijg dat ik een goede techniek van mezelf heb. Nou ja, van mezelf, en een beetje van AnnemiekLoopt, en Robert Lathouwers, en van die man die tijdens de Bruggenloop in 2013 riep dat ik rechtop moest blijven lopen. Ik mag zelfs een keer voordoen.

Na ruim anderhalf uur dribbelen we terug om aan de twee uur theorieles te beginnen. Het is best pittig, maar Dave weet overduidelijk waar hij het over heeft. Zoals gezegd wordt het hard werken, maar ik weet nu al dat ik heel erg veel ga leren en er ook veel plezier aan ga beleven. Ondanks dat ik Dave zijn grapjes niet altijd snap. Amsterdamse humor. Gelukkig kunnen we heel even bijkomen want de volgende bijeenkomst is pas over twee weken. Het wordt een mooi avontuur.

Ik hoop alleen één ding. Dat Feyenoord aanstaande zondag kampioen wordt. Anders worden het zes hele lange maanden.

Wat valt er te leren aan hardlopen? Gewoon het ene been voor je andere zetten en gaan, right? Wrong! Met een goede techniek loop je niet alleen beter en sneller, maar ben je ook minder blessuregevoelig. En dus bellen we de expert. Annemiek van AnnemiekLoopt. Ik ken haar van de hardloopcommunity Ik Loop Hard, en ze biedt precies wat ik nodig heb. Iemand die naar me kijkt als ik aan het lopen ben, me wijst op wat ik beter kan doen, en uitleg over het hoe.

We spreken af bij Outdoor Valley, waar genoeg ruimte is voor wat ze allemaal van plan is. Frank is ook mee en vol verwachting kijken we naar de kleurige attributen die uit de kofferbak tevoorschijn getoverd worden. Maar eerst doen we wat opwarmingsoefeningen. Juist ja, diezelfde oefeningen die wij altijd overslaan onder het motto ‘lui-geen tijd-onzin’. Er gaan wat dopjes op de grond en ik mag er overheen. Het eerste wat ik te horen krijg is – ja Frank, je had gelijk. So. There. I said it. Out loud. In public! – dat ik zwaar land en ze me ‘hoort’ lopen. Ik loop ‘olifantstyle’ zeg maar. Dat moet dus lichter, meer richting ‘hindestyle’. En daarvoor moet ik mijn knieën meer optillen. Zucht. Ik mag dus nog een rondje. Beter, maar nog niet goed genoeg. Tja, ik ben nu eenmaal een luie loopster.

Vele rondjes later is ze pas tevreden en til ik niet alleen mijn benen beter op, maar heb ik ook geleerd om beter vooruit te lopen. Dat klinkt raar maar het is net als paardrijden, waar je ook niet achter de beweging moet blijven maar er in mee moet gaan. Dan weten jullie precies wat ik bedoel, nietwaar? Als extra oefening mogen we ook nog even met een springtouw in de weer. Vermoeiend, maar ik neem me toch voor om het weekend een springtouw te kopen om thuis te gaan oefenen.

Het volgende item zijn de armen. En natuurlijk weet ik uit de boekjes dat ik ze recht moet houden. Maar het is toch anders als er iemand naast je staat die ze ter plekke corrigeert en in voor jou begrijpelijke taal uitlegt hoe het moet. En ook dát valt niet mee. Ik loop weer tegen mijn eeuwige onwillige linkerhelft aan. Het lijkt wel of hij tegenwerkt dus er is werk aan de winkel. En ik noteer in mijn achterhoofd opnieuw iets voor het paardrijden, want ik zie opvallend veel gelijkenissen. Inclusief de tegenstribbelende linkerhelft. Maar de duimen naar buiten doen het hem! En nee dat ga ik niet uitleggen, dat blijft het geheim van de chef.

De tijd vliegt voorbij en dus krijgen we nog één test. Één test die stiekem toch weer uit een paar testjes bestaat. We rennen nog een laatste rondje waarbij de handen op de rug, opzij en vooruit gaan. En ik word me pijnlijk bewust van allerlei plekken in mijn lichaam die bewegen waar ze niet moeten bewegen, en plekken die niet bewegen waar ze wel moeten bewegen. Het lijkt zo simpel en ergens weet je het ook wel, maar het is zo makkelijk om te negeren als je 15 km aan het rennen bent. Want technisch goed lopen is hard werken. En daar waren we te lui voor, remember?

We eindigen met wat cooling downoefeningen. Juist ja, diezelfde oefeningen die wij altijd overslaan onder het motto ‘lui-geen tijd-onzin’. We krijgen nog wat advies mee voor onderweg en nemen afscheid. Mag ik gaan nadenken over hoe ik het geleerde in praktijk ga brengen. Want mijn training begint nu.

Heb ik de komende tien jaar de tijd om de techniek goed te krijgen en ‘en passant’ mijn slechte loopgewoontes weer af te leren.

Ook interesse in looptechniekadvies? Neem een kijkje op AnnemiekLoopt