De eerste berichten waren dat het twijfelachtig was of de boot vrijdagochtend kon varen. De tweede berichten bevestigden dat en er werd geregeld dat we of donderdagmiddag met de veerdienst konden of vrijdagochtend. Vanwege het meerijden was ik enigszins afhankelijk van anderen maar ik vond het prima om donderdagmiddag al te gaan. Ik werd wel iets eerder opgehaald, namelijk al om 12:30. Dat werd voor de zekerheid 11:30 toen Deborah voor mijn neus stond, maar ik hoefde niet te haasten want ze had wat marge genomen. Dus toch nog even snel naar boven om mijn regenbroek te pakken ‘want we gingen ook fietsen’.

Bepakt en bezakt reden we naar Harmelen, waar we over zouden stappen in de auto van Stans en Frouke richting Harlingen. Toen we er bijna waren belde Frouke. We moesten haast maken, change of plans. Wat bleek? Bijna alle veerdiensten waren geschrapt en er zat er nog maar één in de planning. Als we die wilden halen moesten we gelijk door en plankgas geven. Een snelle rekensom gaf aan de het heel, maar dan ook heel erg krap werd, maar eigenwijs als we zijn gingen we het toch proberen. Is niet gelukt. Zelfs als we niet verkeerd waren gereden hadden we het niet gered. We waren een half uur te laat. Hadden ze best op ons kunnen wachten toch?

Dan ben je dus ineens midden in een storm gestrand in Harlingen, of all places. Gedeelde smart is halve smart want naast ons vier waren ook Joyce en Elly op pad gegaan. Wat doe je dan op een regenachtige donderdagmiddag in Harlingen? Dan ga je shoppen of de kroeg in. Of allebei. Eerst nog even hotelletje boeken en een crompouce proeven die, ondanks dat ik vaak tegen dit soort verbasteringen ben (met sommige dingen moet je niet kloten maar de nieuwsgierigheid won het), stiekem verdomd lekker is. We blijven ook maar gelijk eten in de kroeg en zoeken daarna een klammig bed in een oud pakhuis, of was het toch een weeshuis, op?

De volgende ochtend wandelen we richting Rederij Doeksen om de eerste veerboot van 8:15 te pakken en een klein uurtje later arriveren we zonder enig probleem in Terschelling. Was dat nou alle paniek gisteren? Marjon staat ons op te wachten en loodst ons naar de boot wat het komende weekend ons onderkomen zal zijn. We krijgen onze kamers toegewezen en kunnen de koffers uitpakken. De ruimte is wat krap maar met een beetje creativiteit kom ik een heel eind. Daarna tijd om te gaan ontbijten want op alleen suikerbollen kan ik niet leven. We redden het nét qua tijd om de rest op te pikken en ik eet een meer dan verantwoorde toast met avocado en ei. Het enige verantwoorde dat ik dat weekend zal eten.

Als de rest er ook is maken we de tijd vol met kletsen, winkelen in het dorp  en foto’s maken. Naast het pakket dat we thuis al kregen met de nieuwste BH van Anita, die met dat mooie glimmende randje waar iedereen al maanden geleden van liep te kwijlen, een massagetight, een hardloopshirt, een thermosfles, een jasje en een supercomfy ‘berentrui/jurk/broekpak’ van Lingadore, ligt er op ons bed nóg wat te wachten. Het lijkt wel zo’n TellSell reclame. There’s more? Yes Bill, there’s more! Want we krijgen nóg een massagetight, de nieuwe PanAlp, en een huispak bestaande uit een broek en trui van Pastunette. Ik heb een ernstig geval van keuzestress want wat moet ik nou aantrekken? Ik had tevens de helft van mijn kleding thuis kunnen laten.

Dan is het tijd om te lunchen nadat Marjon en Jeanique de boodschappen gehaald hebben. Met uitdagingen want het tij is zo hoog dat de steiger onder water ligt. We zijn nu nagenoeg compleet met ook Nicole, Joyce X, Monique, Ilonka, en Renate. Carola is de laatste die aankomt en is onze invulling voor de middag. Zij gaat ons de Disqtraining geven. We steggelen even over waar maar het wordt het Seinpaalduin waar we met de ondertussen opgehaalde huurfietsen naar toe kunnen. De training is superleuk maar ik vind hem een beetje zwaar. Niet vanwege die ene harde regenbui, of twee, die over komt, maar vooral omdat ik er pas na de training achter komt dat hij bij mij op de hoogste weerstand staat. Weer niet goed opgelet maar de lol en de foto’s zijn er niet minder om. Na de training terug naar de boot om even te chillen en daarna gaan we lekker eten. Na het eten zoeken we onze kajuit op voor een ietwat onrustige nacht.

Ik denk vroeg wakker te zijn maar het is al rond acht uur. Vandaag lopen we de 10 km die om 10:40 van start gaat. Tijd genoeg om te ontbijten en aan te kleden om daarna de fiets pakken naar de start. We zijn vroeg en na wat foto’s duiken we de kleedkamer in want het is best fris. Jeanique gaat voor het podium op de 10 km, Carola loopt de 5 km en de rest gaat gewoon lekker lopen. We hebben mazzel want het zonnetje schijnt en de sfeer is uitgelaten. Als het tijd is kijken we eerst hoe Carola start en gaan vervolgens zelf klaar staan. Dan mogen we weg en alhoewel we proberen bij elkaar te blijven lukt mij dat niet. 

Ik ben een langzame starter en stijf van het bed dus ga ik mijn eigen gang maar. Bovendien kom ik weer langs plekken waar ik gewoon foto’s wil maken en daar neem ik dan ook de tijd voor. Bovendien moet ik morgen ook nog. Bij de verzorgingspost van de 5 km begin ik een beetje lekker te lopen en kom ik bij Joyce X en Ilonka. 2 km lang trek ik een beetje met ze op, dan loop ik weer voor, dan lopen zij weer voor. Op 7 km kom ik Mar de Lion tegen en raken we aan de praat waardoor ik haar iets snellere tempo overneem. Nog wat foto’s onderweg, Jelle die langs de kant staat en dan zijn daar de laatste meters naar de finish. Ik maak nog een soort sprongetje en dan is het alweer voorbij.

Ik voeg me bij de rest, Ilonka en Joyce X komen nog binnen en dan kijken we nog hoe Jeanique op het podium haar prijs in ontvangst mag nemen. Ze is derde geworden dus missie geslaagd, podium gehaald. Uiteindelijk gaan we terug naar de boot waar het weer een gezellige boel is. Nog even het dorp in want morgen gaan we dobbelen en er moeten kadootjes gekocht worden. Het eten wordt verzorgd door onder andere Deborah die pasta met gehakt voor ons maakt en er is genoeg te snoepen als toetje. Toch ga ik niet te laat naar bed want morgen gaan we vijf vrouw sterk ook de halve marathon nog lopen. Gelukkig start die pas om 12:00.

Na weer een onrustige nacht, het is toch niet je eigen bed en een beetje krap, ben ik nu wel vroeg wakker. Het is weer droog en zonnig alhoewel er wel wat regen verwacht wordt bij de start, en met Marjon en Deborah maken we weer wat foto’s. Het ontbijt bestaat uit kwark met cruesli en ik neem de tijd om me klaar te maken. Ik, Elly, Renate, Nicole en Monique lopen de halve, de rest mag zich melden bij de organisatie voor instructies. Voornamelijk langs het parcours staan en medailles uitdelen. In het startvak komen we Edgar tegen en er is even paniek als we onze jasjes af willen geven maar er niemand is omdat iedereen al aan het werk is. Stans is onze redding en neemt ze mee. 

Dan is het aftellen, klinkt de hoorn van de vuurtoren en mogen we van start, precies als er een regenbui over ons uitstort. Niet heel hard maar toch, het is best fris. Doorlopen dan maar. Het eerste deel van de route weet ik nog wel, meer vanwege de virtuele marathon die Frank en ik hier liepen tijdens Corona dan die eerste keer in 2017 dat ik hem met Anita liep. Ook nu start ik relatief rustig maar ik merk dat ik wel gefocust ben op doorlopen en tempo. Dan kom ik rond de 5 km langs een bankje waar twee grote teddyberen in een regenpak zitten. Daar moét ik een foto mee maken en dan realiseer ik me dat ik aan het ‘racen’ ben, wat ik helemaal niet meer kan. Fysiek niet maar ook mentaal niet. 

Op dat punt besluit ik dat ik hier loop voor de lol en zet ik de knop om. Vanaf dat moment heb ik ook lol. Ik vraag een dame op de fiets of ze een foto van me wil maken bij het Stryper Wyfke, op dat moment nog niet wetende dat het de moeder van Jelle is. Hoe klein kan de wereld zijn. Ik geniet van de doorkomsten door de dorpen, heb een lekker deuntje in mijn oren en loop met een glimlach op mijn gezicht. Fotootje hier, even wandelen daar en dan op weg naar het strand. Het strand. Jaaaaaa, het strand. Natuurlijk nog wat foto’s en dan lekker in de wind afwisselend rennen en wandelen. Ik heb een gekke bui en vraag een ouder echtpaar om even te filmen. Ik trek mijn shirt uit en ren even over het strand om de mooie BH te showen!

Helaas is het strand na 2 km weer voorbij en duiken we de duinen in. Ook nu loop ik gewoon lekker rennend en wandelen af en aan. Tijdens het rennen heb ik best een snelle pace dus al met al valt het allemaal wel mee. Na de duinen komt het bos en de laatste kilometer is weer in het dorp. Nog even een foto bij de grote opblaasbeer en dan richting de finish, die nu vanaf de andere kant komt. Bij de finish krijg ik de medaille van Deborah omgehangen en daarna loop ik richting boot. Niet omdat ik het koud heb maar wel om te douchen en om te kleden en de rest te gaan helpen. Tegen de tijd dat ik dat gedaan heb blijkt dat we niet meer hoeven te helpen. Met Monique en Elly ga ik even bij de finish van de marathon kijken en zie Jelle finishen. Marjon is haar auto naar het vasteland wezen brengen en is inmiddels ook terug.

Uiteindelijk krijgt ik het toch koud en begint het ook donker te worden dus loop ik terug naar de boot. Ik vind een briefje van 5 euro die ik gelijk uit kan geven aan drie hele dure blikjes cola zero want voor de rest is er niks te krijgen op het eiland. Als ik toch bij de viskraam ben neem ik gelijk maar een bakje kibbeling mee want ik heb toch een beetje trek. Ik krijg daardoor wel een enorme plensbui over me heen maar je moet er wat voor over hebben.

Op de boot en als iedereen terug is bestellen we eten. Ik zit nog vol van de kibbeling en neem een minipizza Hawaii. Lekker vloeken in de kerk en ik heb dat al 20 jaar niet gegeten dus het mag. Als iedereen gegeten heeft is het tijd voor het dobbelspel en komen de kadootjes op tafel. Ik scoor in de eerste rond vier kadootjes maar die ben ik in ronde twee ook bijna gelijk weer kwijt. We hebben de grootste lol en ik eindig de avond met een kaarsje in een Terschelling glas. Leuk voor Frank, die is van de kaarsen. 

Tegen de tijd dat sommige dames aanstalten maken om naar bed te gaan komt de schipper vertellen dat er Noorderlicht is. Dát moet ik zien! Ik duik het dek op maar hoe goed we ook turen, ik zie niks, waarschijnlijk omdat er te veel licht is. De schipper zegt dat de beste plek bij Paviljoen De Walvis is, in de buurt van het Seinpaalduin. Ik mag de boot nog af ook al is de loopplank eigenlijk al binnen, en dribbel naar het Paviljoen. Daar zie ik ook niks en ook nu wint de nieuwsgierigheid het van het ongemak dus loop ik in het donker in mijn eentje over het wandelpad naar het uitkijkpunt. Ik ben niet bang maar weet dat bepaalde mensen, lees Frank, dit niet tof zouden vinden. Maar ja, Frank is er nu niet hé?

Eenmaal op het uitkijkpunt zie ik nog steeds niks. Er zijn wat wolken maar ik heb meer last van het licht van de vuurtoren. Dan komt mijn redding. Ik zie een foto in de groepsapp van het licht en maak zelf ook een foto van de lucht richting het noorden. En ja hoor, op de foto is het duidelijk te zien. Gek dat de camera het zoveel beter ziet dan het blote oog. Maar nu dat ik weet waar ik naar moet kijken, iets anders dan wat we in Noorwegen gezien hebben, kan ik het ook met het blote oog een beetje zien. Ik maak nog wat foto’s en besluit maar weer richting boot te gaan. Dan kan de schipper ook naar bed. Ik neem de andere trap die gewoon in het dorp uitkomt en dribbel terug naar het schip, waar de schipper vertelt dat hij ook op het uitkijkpunt stond. Ik heb hem niet gezien. Hij laat me nog een mooie foto die zijn vrouw gemaakt heeft zien en dan ga ik naar bed.

Ik heb voor de volgende ochtend een soort van zonsopgangsloopje bedacht, een beetje á la Chicago. Joyce, Elly, Monique, Nicole en Renate gaan ook mee. De route is 5 km en bij 4 km moeten we op het uitkijkpunt staan. De zon komt om 7:46 op dus klokslag 7:15 wil ik weg. Als we op weg zijn en ik een beetje naar de route moet zoeken bedenk ik me dat we voor het écht mooie we eigenlijk 10 minuten eerder hadden moeten zijn, maar daar is nu niets meer aan te doen. Het is al best licht en omdat het bewolkt is zie je weinig zon. Toch is het mooi als we op het Seinpaalduin staan en we maken dan ook uitgebreid foto’s. 

Het laatste stuk wijken we nog even uit over de pier voor wat extra foto’s en moeten opschieten want er komt een enorme plensbui aan. Ik wil echter croissantjes en cola halen bij de Spar waardoor we precies in de bui belanden als we weer naar buiten stappen. Even wachten tot het ergste voorbij is en dan naar de boot om te douchen, te ontbijten en alle koffers in te pakken want om 10:00 varen we terug. Tegen de tijd dat we klaar voor vertrek zijn komt er weer een enorme plensbui aan. We vertrekken eerst op de motor en omdat ik de enige ben met een regenbroek duikt iedereen behalve ik naar binnen. Daardoor mag ik de matroos, een vrolijke blonde griet genaamd Marte, helpen.

Ondanks mijn regenkleding worden mijn schoenen en sokken zeiknat waardoor ik het toch koud krijg, maar goed, op een gegeven moment gaat de regen over en tegen de tijd dat we dan toch de zeilen heisen schijnt de zon. Langs Vlieland liggen zeehonden op het strand en de verwachte vaartijd is oorspronkelijk vier uur, maar omdat we wind tegen hebben wordt het twee uur langer. We helpen allemaal hard met de zeilen en alle andere zaken die gedaan moeten worden om ons veilig naar de overkant te brengen als dan toch eerder dan verwacht we rond 14:00 in Harlingen aankomen. Daar varen we rustig de haven in en moeten we weer aan de bak om alle zeilen weer in te halen en netjes op te bergen.

Als dat is gebeurd en we aangemeerd zijn begint het ritueel van opruimen en afscheid nemen. ‘Wie wil de zak paprika’s, kan het overgebleven brood weg en wie drinkt de cola op?’. ‘Er ligt hier nog een oplader van iemand en Nicole, vergeet je startnummer niet!’. ‘Ik ga vast de auto halen, gooien jullie de koffers op de kade?’. Dan is iedereen klaar om te vertrekken en wordt er druk geknuffeld en afscheid genomen. Deborah, Frouke en ik stappen uiteindelijk ook bij Stans in de auto om eerst richting Harmelen en daarna richting Rotterdam te rijden. Met een beetje mazzel ben ik precies op tijd terug voor mijn Roparun meeting.

Het was een fantastisch weekend dat ons nog lang zal heugen, we zijn gruwelijk verwend met alle kadootjes en het was enorm gezellig om iedereen te zien en te spreken, en sommige beter te leren kennen. Misschien volgend jaar weer maar dat moeten we even afwachten. Lijkt me een goed plan. Voor nu kan ik maar één ding zeggen.

Het was een Berengezellig Anitaweekend! 

Uiteindelijk werd ook de Berenloop afgelast. Tenminste, in zijn originele vorm. Er kwam een virtuele vorm voor terug. Inmiddels ouder en wijzer heb ik gewacht tot het allerlaatste moment om in te schrijven. Ik wilde zeker weten dat het überhaupt mogelijk was om naar Terschelling te gaan. Oplopende besmettingen, ziekenhuisopnames, het overlijden van mijn schoonvader en de uitvaart daarna en het sluiten van de horeca. Maar uiteindelijk de mogelijkheid en psychische noodzaak om even uit te waaien om ook op die manier gezond te blijven en straks niet met een burn out thuis te zitten maakt dat we donderdag onze sporttas volgooien en vrijdag op de boot stappen, inclusief inschrijving voor de virtuele run.

Met de wetenschap dat er een paar #Anitaladies op dezelfde boot zullen zitten zoek ik ze op en kunnen we op anderhalve meter toch gezamenlijk de overtocht maken. Als Frank en ik in de bus stappen richting ons hotel in Lies word ik overspoeld door herinneringen. Het eerste jaar dat we samen waren en hij een verrassingsweekendje paardrijden boekte bij een manegehotel. Hardlopen kwam toen in ons vocabulaire niet voor en bij het woord ‘uitwaaien’ trok ik een vies gezicht. Het kan verkeren. Drie jaar geleden met de meiden voor de halve marathon en de huifkartocht die ik op zaterdag maakte. Nooit gedacht dat ik zo vaak op Terschelling zou komen in mijn leven.

Na een klein half uurtje stappen we uit bij ons huis voor de komende drie dagen. Het is even wennen met alle regels maar we hebben een Suite met uitzicht op de tuin. Het is bijna een compleet huisje, maar dan zonder keuken. Twee grote loveseats, TV in de kamer én bij het bed en een bubbelbad in de badkamer. Die gaan wij zeker gebruiken. Ontbijt en eten gaat op afspraak maar we kunnen gelijk lunchen nadat we de tassen gedropt hebben. Daarna springen we in de bus naar West Terschelling om daar een wandeling te maken en even langs lingeriezaak Lijftijd te gaan, waar we Marleen, de eigenaresse en onze sponsor uit 2017, Marjon van Anita die daar een promoweekend heeft, en bij toeval ook de andere Anita meiden tegenkomen. Natuurlijk ook even langs de bakker voor de lokale lekkernijen en langs de VVV voor onze goodiebag van de Berenloop. De aanhoudende miezelregen stuurt ons terug naar het hotel waar we lekker even chillen voordat we gaan eten. Daarna nog even een filmpje pakken en naar bed. Spullen pakken we morgenochtend wel, we hebben geen tijdsdruk.

Na een onrustige nacht doen we vroeg ontbijten. We kunnen kiezen uit Klassiek, Zoet of Zuivel. Zoet wordt het voor mij in elk geval niet, dat doen we zondag wel, Klassiek is me te veel brood. Zuivel dan maar, alhoewel ik eigenlijk weet dat de yoghurt me op gaat breken tijdens het lopen. En misschien de jus de orange en het croissantje ook wel. Of het broodje jam. Vooruit, laat ik eerlijk tegen mezelf zijn, gewoon de hele combinatie ga ik last van krijgen. Normaal gesproken is het een bananenpannekoek met ei en muesli. Maar ik kan het gewoon niet helpen. Ik wil eten, moet eten en ik kan ook niks laten liggen. Ooit kom ik van die dwangneurose om geen eten te laten staan af, maar niet vandaag.

Om 9:30 exact volgens planning staan we klaar om te vertrekken. Joost van de RMD groep heeft zich gemeld om aan te haken voor het eerste deel. Hij loopt de halve, oostkant. Gezellig, we hebben elkaar tenslotte al een tijd niet gesproken. Het is bewolkt en winderig maar droog en na een kilometer komt hij ons al tegemoet lopen. Omdat we starten vanaf ons hotel, op het 11 km punt, zijn we al snel in het prachtige natuurgebied, de Boschplaat. Bij de ingang natuurlijk even een foto, en daarna over het fietspad verder.

Mijn ontbijt speelt zoals verwacht op. Ik klaag niet, ik wist het en willens en wetens heb ik alles opgegeten. Maar het is wel lastig met lopen. De mannen lopen gezellig kwebbelend iedere keer van me weg. Meestal tot een meter of vijftig alvorens Frank zich toch even omdraait om te gaan wandelen nadat hij constateert dat ik er een beetje achter aan hobbel. Of moet ik zeggen sjok? Ik ben bovendien enorm stijf en ook wel moe. Niet helemaal fit, maar misschien is dat met alle emoties van de afgelopen twee weken ook niet zo raar. Ook dat is lastig met lopen. 

De omgeving maakt een hoop goed. Mooie vergezichten, duinen, koeien en in de verte zelfs een paar wilde paarden. Ik hoop vurig dat het weer morgen toch meevalt en ruimte geeft om een fiets te huren en hier terug te komen. Er zijn meer lopers op pad en ook door de vele fietsers worden we aangemoedigd. Iedereen weet wat we aan het doen zijn. Zo trekken de eerste 10 km aan ons voorbij en trekt mijn ontbijtongemak na een serie boertjes ook weg. De stramme onderrug en benen blijven helaas plagen.

Bij km 12 duiken we het bos in en ik vergaap me aan de schakering van herfstkleuren en de paddenstoelen langs de weg. De mannen kunnen me wat, ik stop een paar keer om foto’s te maken. Ze gaan me vanzelf missen en dan stoppen ze wel. De route staat bovendien aangegeven met inmiddels permanente Berenloop bordjes, alhoewel ze af en toe toch een beetje af lijken te wijken van de route die Frank gelukkig op zijn klokje heeft staan.

Bij 15 km duiken we de duinen in en krijgen we wat hoogtemeters. Niets vergeleken met wat we tijdens het trailen gewend zijn, maar vandaag toch een extra handicap. We komen wat ruiters tegen en met een klein schuin oogje kijk ik er naar en denk: ‘ooooh, lekker op de rug van een paard in plaats van hier ploeteren op mijn eigen benen.’ Maar ik weet dondersgoed dat twee uur in het zadel net zo vermoeiend is. 

4 km verder gaan we weer een stukje door een bos. Joost heeft dan al besloten om nog een stukje verder met ons mee te lopen, het strand op, alvorens terug te keren naar zijn verblijfplaats. In het bos horen we ineens iemand roepen. Het zijn Rob en zijn vrouw die achter ons zitten op de fiets. Hij loopt morgen een trail en ze rijden nu een stukje met ons mee. Fijn, weer een beetje afleiding. Zeker omdat ik weer eens mijn headphones vergeten ben en dus geen muziek heb. Na het bos gaan zij verder en na een kilometer doorkruisen slaan we weer af naar rechts richting het strand. Ik herken ineens de route van de halve uit 2017. Bij de strandopgang maak ik een foto bij de boei, net als toen, en eten we wat.

Het strand is hard en we hoeven niet eens naar de vloedlijn om de twee kilometer te overbruggen. Als we van het strand af komen weer een herinnering. Hier maakte ik een foto met een man die Sil de Strandjutter had kunnen zijn. Een vrijwilliger bij de verzorgingspost met een markante kop en een prachtige snor. Een bekende op het eiland bleek later. Nu staat er niemand, op een paar verloren wandelaars na. Het fietspad richting het bos is echter drukbezocht. Je kan merken dat we in de buurt van het dorp komen. Wederom aanmoedigingen in de trant van ‘je bent er bijna’. Ja, bijna bij de officiële start/finish maar wij moeten daarna nog een stukje door. Een kilometer of elf. Consequentie van het ergens op de route starten.

Het bos is eindeloos lang. Frank krijgt last van zijn knie en de lange weg is vals plat omhoog en gek genoeg redelijk verlaten. Ik heb inmiddels niet zoveel oog meer voor de mooie herfstkleuren maar een prominent omhoog staande witte paddestoel kan ik toch niet negeren. We lopen samen in een mooie cadans. Ik wil eigenlijk even wandelen maar om de cadans niet te verbreken stap ik dapper door. Nog 3,5 km tot de hoofdstraat en Lijftijd waar we van Marjon water bij mogen vullen. Ik stuur haar een appje dat we er aan komen.

Als we het dorp binnenkomen staat de grote opblaasbeer er tot mijn verrassing. Hier moet ik écht een foto maken, het enige teken van de Berenloop, want de beren van de bewoners bij hun huizen heb ik tot nu toe gemist. Daarna door de straten van het dorp tot we de hoofdstraat opdraaien richting de Brandaris. Normaal gesproken zouden we nu finishen, dit keer begint het pas echt. De laatste 10 km van een marathon loop je namelijk op karakter en dat hebben we nu ook wel nodig. Bij Lijftijd stoppen we even om water bij te vullen. Even met Marjon en Marleen babbelen en dan weer verder, niet in de laatste plaats omdat stilstaan afkoeling betekent.

We lopen langs de Brandaris en nemen de lus achterlangs richting de haven. Het zonnetje begint langzaam door te breken en we hebben nu wind in de rug. Desondanks vallen deze laatste kilometers zwaar. We lopen op het fietspad en ik kijk naar het landschap dat aan ons voorbij trekt, net als in de bus alleen vele malen langzamer. Op 35 km komen we ineens Jelle, ook van de RMD, tegen. Een goed excuus om even stil te staan en op adem te komen. Hij maakt een foto van ons en natuurlijk doen we alsof we nog helemaal fit zijn. Daarna strompelen we weer lekker verder. Het is nu alleen nog maar naar huis maar het is duidelijk dat we niet meer zo gewend zijn om lange afstanden op asfalt te lopen. Nooit gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen trouwens.

Dan zie ik ineens het standbeeld van het Stryper Wyfke. Google het verhaal maar. Ik riep gisteren al dat ik daar een foto wilde maken maar als we er zijn is Frank in gesprek met een man en loopt er gewoon voorbij. ‘And just like that’ is mijn fotomoment voorbij. Ik maak maar een selfie en een kale foto zonder mezelf er op, maar het is toch niet hetzelfde. Bummer. Heel misschien morgen een herkansing als het tenminste niet zeikregent.

Daar waar we tot km 38 over het fietspad langs de weg liepen buigen we in Midsland ineens af de polder in. Klopt dit wel? Frank verzekert me van wel. Vooruit dan maar, maar ik weet zeker dat we hier tijdens de halve destijds niet gelopen hebben. Maar goed, we sjokken gewoon verder. Richting de 40 km kan ik het toch niet laten om even te spieken in de Berenloopapp maar het blijkt toch te kloppen. ‘Vertrauen ist gut, Kontrolleren ist besser’, zeggen we dan altijd gekscherend.

We zitten op 4:30 met nog twee kilometer te gaan. En dan komt er een stukje prestatiedrang naar boven. Ik wil toch minstens binnen de 4:45 finishen. Moet lukken maar dan moet ik wel een beetje blijven lopen nu. Frank loopt nu een paar meter achter me. We draaien naar links richting de weg en hebben wind in de rug. Een welkome aanvulling op het wegblokken van de pijn in mijn poten voor het laatste stuk. Nog een keer naar rechts en dan is het nog maar een paar honderd meter als we weer bij de weg zijn en we het bord ‘Lies’ bereikt hebben. En dan ben ik ineens klaar! 4:43:22. Yes, gelukt! Frank is ook weer bij en met 42,2 km op onze klokjes vinden we het wel best en zakken we als plumpudding in elkaar. Het was toch zwaarder dan gedacht.

We wandelen nog 300 meter voordat we weer bij ons hotel zijn. Daar duiken we lekker het bubbelbad in om als we er weer uitkomen te horen te krijgen dat we onze medaille niet meer op mogen halen. Blijkbaar werd het te druk bij de VVV of was er iets met regels waardoor er toe besloten is. Een kleine domper op het avontuur, ik had me verheugd op een paar leuke foto’s met de medaille morgen. Iets met trots op je prestatie. Maar goed, het heeft geen zin om er lang om te treuren, het is nu eenmaal de nieuwe realiteit.

De rest van de middag hangen we een beetje rond om het haardvuur in de centrale ruimte van het hotel en eten ‘s avonds gezellig afhaal in onze suite. Morgen een beetje afhankelijk van het weer de rest van het eiland bekijken, dan kunnen we maandag rustig naar huis en dinsdag er weer tegen aan. Ons rustig voorbereiden op het volgende avontuur. Overigens ook virtueel, de Airborne Freedom Trail. Maar dat is pas over drie weken weer.

Berenloop 2020. Anders dan anders en helaas geen beren op de weg. Of moet ik zeggen, gelukkig niet?

Inmiddels alweer 3 jaar geleden dat ik mijn boobs mishandelde met een slechtzittende BH tijdens de marathon en ik door Anita Active benaderd werd om eens iets anders te proberen. Dat was ook 20 kilo en 4 cupmaten geleden, want van de volle G is een bescheiden C overgebleven. Gelukkig mag ik, ook nu ik in een showmodelletje pas, nog steeds meelopen in hun Business Team. En omdat Terschelling toch een beetje buitenland is, het visum is 3 weken geleden goedgekeurd, blijven we het hele weekend.

Het Anita geweld begint al op vrijdagavond. Ik mag meerijden met Deborah, ‘collega’ van de Rotterdam Running Crew, en om 14:45 hebben we de boot richting het eiland, waar we Joyce en Esther treffen. Andrea (Run Andrea Run) is medeorganisator en vangt ons bij aankomst op. Later zullen Nydia, Manon, Jacolien en Dinie zich bij ons voegen, en zondag komt Miny. Stuk voor stuk dames die de nodige prestaties leveren op hardloopgebied en je overal tegen kan komen op Social Media. Marjon is onze steun en toeverlaat als het gaat om Anita affaires en brengt de enige man in het gezelschap mee, Clemens, Marketing directeur van Anita internationaal. De ‘lucky gozert’ zoals iemand op Facebook reageerde, die mag zich het hele weekend tussen de dames begeven. Medesponsor van het weekend is lingeriewinkel Lijftijd op Terschelling, vlak bij de start en waar we heerlijk luxe ons basecamp op kunnen slaan tijdens raceday. En dat maakt de setting compleet voor een heerlijk weekend. Oh ja, en dan lopen zondag ook nog even een halve marathon. Tenminste, Joyce en Esther lopen zaterdag ook nog de 10 km. En ik dacht dat ik veel liep. Jacolien en Miny lopen zondag de hele. Oh, hadden ze ook een hele? Hmmm, het is dat ik over 2 weken in Valencia loop. Maybe next year…

We laten onze spullen in de winkel en wachten tot iedereen er is. In de tussentijd laat ik me verleiden tot lokale lekkernijen van de bakker naast de lingeriewinkel, en omdat ook mijn gewone BH’s inmiddels allemaal te groot zijn snuffel ik ook nog even in de winkel. Mijn oog valt op een prachtig zwart wit exemplaar die ook nog eens mooi zit. Uiteraard van Rosa Faia, uit de stal van Anita, want ze maken niet alleen sport BH’s. Heeft Frank toch ook wat aan mijn weekendje weg. Daarna gaan we lekker eten in West-Terschelling, en na afloop met de bus naar onze huisjes in Hoorn. Prima verbinding, behalve het feit dat hij maar 1 px per uur rijdt, dus dat wordt wel plannen de komende dagen.

De volgende dag hebben we ‘vrij’. Na het ontbijt gaan we eerst kijken bij de dames van de 10 km. Dan snel rennen voor de bus terug en de lunch want om 14:00 hebben Deborah en ik een huifkartocht gereserveerd terwijl de rest gaat wandelen of fietsen. Ik krijg flashbacks van 14 jaar geleden toen Frank voor mij een verrassingsweekend paardrijden op Terschelling geregeld had. Toen zaten we ook in Hoorn. Paardrijden had nu ook gekund, maar niet iedereen kan het en diegenen die het kunnen durven het niet aan vanwege verwachte spierpijn. Een huifkartocht is ook enorm leuk en toch ook iets met paarden. Met een aantal anderen gaan we op weg.

De rit brengt ons door de bossen en over het strand en we krijgen een glimp van de prachtige natuur van het eiland. Daar mogen we morgen gedeeltelijk doorheen lopen en de menner weet uitgebreide verhalen te vertellen over het landschap, het eiland, de paarden maar ook over de Berenloop. Na ruim 2,5 uur brengt hij ons weer terug naar de manege, die 3 minuten lopen van ons huisje is, en beginnen we aan de voorbereidingen van ons avondmaal. Uiteraard pasta. Na een gezellige quiz waarin we elkaar nog beter leren kennen zoeken we ons bed op. Morgen, hoe kan het ook anders, vroeg op.

Ik word iets voor de wekker wakker. Nadat ik al mijn spullen weer in de tas gepropt heb en mijn running outfit aangetrokken, loop ik met mijn pannenkoekenmix naar het andere huisje waar we met z’n allen zullen ontbijten. Om 9:55 staat de bus al te wachten om ons naar de start te brengen. We kunnen heerlijk onze spullen weer in de winkel zetten om op ons gemak een groepsfoto te maken. Het is behoorlijk fris dus de warme winkel is een uitkomst. En uiteraard zes keer plassen op een gewoon toilet is ook wel erg fijn.

Dan is het eindelijk tijd om naar de start te lopen. We moeten wel twintig hele meters lopen voordat we in het startvak staan. Ik loop vandaag met Deborah mee, haar tweede halve marathon ooit, dus ik kan genieten vandaag. Voor het startschot wordt de toeter van de vuurtoren geluid en we mogen op weg. Eindelijk opwarmen. We lopen eerst door de dorpsstraat om vervolgens langs de haven richting de Hoofdweg en het oosten van het eiland te gaan. Er staat enorm veel publiek langs de kant die enthousiast staan toe te juichen. Ik vind het nu al een feest en ga gelijk druk aan de slag met het maken van foto’s. Het is met recht de Berenloop, want overal langs de kant vind je een overdaad aan teddyberen. Sommige mensen hebben er een waar kunstwerk van gemaakt, met beren die thee drinken, aan het zonnen zijn, een hele heg versierd met beren, beren die aan een paal hangen, over een postbus leunen of dansend in de armen van een oude dame.

De kilometers vliegen voorbij, er is muziek en ik ren, dans, straal, glunder en geniet. Wat een enorm leuke loop! Ik zie zelfs onze huifkarman in zijn tuin staan met een glas bier. Ik zwaai en hij herkent me en zwaait terug. We krijgen ook een hoop commentaar op onze shirts, want het ‘moveyourbodynotyourboobs’ onttrekt toch wel een aantal glimlachjes van zowel mannen als vrouwen. Zeker als we af en toe even wandelen om iets te eten of te drinken. Ja, ja, maar we halen de beste mensen gewoon weer in als we weer aan het rennen slaan.

Op kilometer 12 gaan we het strand op, waar een stevige tegenwind staat. Het deert me niet, ik ren net zo makkelijk heen en weer, maak opnieuw foto’s en probeer Deborah een beetje uit de wind te houden. Ook de kou voel ik niet, ik voel me net een paard met teveel energie dat zich lekker mag uitleven in rengalop over het strand. En het is maar 3 km. Bij 15 km gaan we het strand dan ook alweer af. Vlak daarna staat een drankpost en zie ik Sil de Strandjutter tussen de vrijwilligers staan. Breed lachend deelt hij bekertjes water uit met zijn grote snor en zijn lange wapperende grijze haren. Hij doet me aan wijlen mijn vader denken. Daar moét ik mee op de foto. Het wordt de mooiste foto van dit weekend.

Ik zoek Deborah weer op en we gaan de laatste 5 km door de duinen in. Ik geniet nu ook weer, dit keer van de prachtige omgeving van het eiland. Wat dat betreft heeft het parcours alle elementen in zich. Het zonnetje laat zich nu ook voorzichtig zien en de bomen geven een paar kilometer later wat beschutting voor de wind. Het strand heeft toch de nodige energie van Deborah gevraagd dus we doen iets rustiger aan. Het verbaast me hoe toch ook in het bos weer de nodige supporters staan, en als ik een foto maak met een houten standbeeld van, hoe kan het ook anders, een beer, krijg ik de nodige opmerkingen. Ik moet doorlopen en het gaat van mijn tijd af. En ik denk bij mezelf, ‘ach tijd, vandaag ben ik aan het genieten en tijd is niet belangrijk’! Daarom stoppen we ook nog bij een man met een berenpak om samen op de foto te gaan.

We komen weer bij de bewoonde wereld en gaan de laatste kilometer in. Nog één foto bij een enorme opblaasbeer en ik moet nog snel rennen om Deborah voor de finish weer in te halen. Samen lopen we de laatste meters over de rode loper. Ik zoek naar de finishfotograaf, die er niet staat, en dan zijn we klaar. De Anita meisjes wachten ons vlak voorbij de medailles op. Zelfs die is mooi! Ik kan met recht zeggen dat dit één van de leukste loopjes is die ik ooit gedaan heb, zo niet het leukste loopje. En ik heb er een hoop gedaan inmiddels. Na wat warms aangetrokken te hebben wachten we op de eerste lopers van de marathon.

De informatievoorziening is slecht en er is verwarring bij de namen van de dames, maar dan blijkt tot onze verbazing toch dat Jacolien als eerste aan komt rennen richting finish. ‘Onze’ Jacolien wint zomaar gewoon even de Berenloop 2017! Het feest is helemaal compleet als een half uur later ook Miny een PR gelopen heeft. Iedereen is nu binnen en we kunnen wat gaan drinken. Om half zes nog even de prijsuitreiking en dan vertrekken de eerste dames alweer richting het vasteland. De rest eet nog een hapje met elkaar. Tapas, voor mij om vast in de sfeer van Valencia te komen. Dan is het voor ons ook tijd om richting boot te vertrekken en de reis naar huis te aanvaarden, met een tas vol souvenirs en een hart vol met fijne herinneringen. Het waren drie fantastische dagen. Nu écht afbouwen en aftellen.

Valencia, agarrate fuerte que vamos allá!