Toch is dit jaar ietsjepietsje anders. Niet alleen hebben we ‘full house’ omdat een aantal vrienden bij ons gaan verzamelen, wat het mijn luie reet van de bank hijsen dan toch weer wat minder erg maakt, maar ook heb ik morgen lekker vrij. Sterker nog, omdat ik mijn baan opgezegd heb, heb ik de hele week vrij. Uitslapen en heerlijk op mijn gemakje rommelen in huis, ik kijk er nu al naar uit. Maar eerst vandaag nog even die bruggen beaten. Het clubje of choice vandaag bestaat naast Frank en mijzelf uit Deborah, Mirjam, Linda, Marcel en Mike. Een bont gezelschap, waar het nichtje van Mike zich nog bij gaat voegen als we bij de Kuip zijn. Om 14:15 strak wandelen we richting station Blaak waar we de trein pakken. Volgens planning die van 14:40 maar omdat we op tijd zijn kunnen we die van 14:33 ook nog halen. Tenminste, als Marcel, die ineens als een speer verdwijnt, op tijd terug is van waar hij dan ook naar toe is gerend, en we de trein in gepropt kunnen worden. Japanse toestanden maar het lukt en zelfs Marcel is nog net op tijd, of misschien wel daardoor. Hij was een stroopwafel scoren want hij had ineens toch wel trek.

Gelukkig is het maar twee haltes als we bij de Kuip aankomen. Nu plassen, de locker van Mirjam vinden en dan komt de grootste uitdaging van vandaag. De dames hebben allemaal startvak 2 net als Marcel, ik zit in 4. Mike en zijn nichtje hebben 5 en Frank, die ook 4 heeft, loopt met Mike mee. Als ik niet alleen wil lopen moet ik kijken of ik mee kan in 2, maar het is altijd maar afwachten hoe streng ze zijn. Tegen de tijd dat we klaar zijn, zijn we Linda kwijtgeraakt in de mensenmassa. Ik loop tussen Deborah en Mirjam in, en met z’n allen in het midden en doe of mijn neus bloed. Dat werkt, niemand zegt boeh of bah en daarna is het geen probleem meer. Meestal hou ik er niet van om dit te doen en als ze er iets van gezegd hadden was ik gewoon in vak 4 gegaan, maar er werd niet eens gecontroleerd. Dan vinden ze het ook niet zo belangrijk denk ik dan maar. Terwijl we ons langzaam door de fuik bewegen zien we Linda aan de andere kant van het hek lopen, samen met Harold. Mooi, die hebben elkaar ook gevonden en kunnen dan ook samen lopen.

De fuik werkt perfect. Het is langzaam vooruit schuifelen tot we ons lampje gekregen hebben. Vanaf daar is het goed doorlopen tot aan de rollende start waardoor het totaal niet druk is en iedereen gewoon ruimte heeft om te lopen. Dit hebben ze echt goed opgelost zo en haalt een beetje het benauwde gevoel van de 15.000 lopers weg. Misschien iets voor de Rotterdam Marathon als ze willen uitbreiden? Ik zie links de kerstman staan en vraag aan de meiden of ze haast hebben want anders wil ik met hem op de foto. Ze hebben geen haast en een Rotterdam Marathon Lee Towers selfie waardig later kunnen we dan écht beginnen aan de Bruggenloop. Doordat er genoeg ruimte is loopt het lekker door. Ik heb geen idee waar ik sta ten opzichte van de dames. Ik weet dat Deborah snel is met al haar trainingen, Mirjam kan ook snel lopen maar heeft nog niet zo lang geleden New York gedaan. Ik zie het wel.

De eerste twee kilometer gaan lekker op een tempo van rond de 5:40 en ik geef aan dat ik dit geen 15 km vol ga houden, vol wíl houden. Er komt nog een dikke brug en ik moet volgende week 100 mijl lopen dus rustig aan. Ja, ja, dat kennen we. De route is ook hier toch een beetje aangepast en voordat ik het in de gaten heb zijn we het Varkenoordse viaduct over. Vanaf de Erasmusbrug is het voor mij bijna het wekelijkse rondje. Normaal gesproken ga ik de brug op aan het eind altijd wel even wandelen, maar nu rennen we gewoon door, terwijl we onderweg wat foto’s maken. Brug af is natuurlijk ‘gratis’ dus die vliegt ook voorbij. Het is druk langs de kant hier en inmiddels heb ik het warm gekregen dus mijn handschoenen kunnen uit. Mijn mutsje was al af en ik ben blij dat ik niet, net als vorig jaar, voor de dikke muts gekozen heb. Die was véél te warm geweest.

Binnen no-time komen we langs mijn huis. Ik had verwacht dat hier de verzorgingspost zou staan en was iets vooruit gelopen zodat ik hier even kon wandelen met een bekertje water terwijl de dames weer bij zouden komen. Omdat hij er niet staat, ga ik toch even wandelen en wacht eerst op Deborah en daarna komt Mirjam ook weer bij. Die doet toch iets rustiger aan. Wie er wel staan zijn Raymond en Graziella. Ik zie ze op de valreep en half gedraaid zwaai ik naar ze. De verzorgingspost staat uiteindelijk aan het eind van de Maasboulevard waar ik alsnog mijn bekertje water bij Dick, nog een bekende, pak. Daarna weer verder en kom ik Jeanette en Marjan tegen. Die heb ik al een tijd niet gezien dus ik maak even een praatje. Gevolg is wel dat ik nu zowel Mirjam als Deborah niet meer zie. Ik vermoed dat Deborah voor me loopt en Mirjam achter, maar ik weet het niet zeker. Ik ga maar gewoon weer rennen, dan merk ik het wel.

Onderweg kom ik langs de booth van DJ GewoonRene en geef hem een high five. Dan zie ik Deborah lopen en moet even versnellen om weer bij haar te komen. Mirjam loopt inderdaad achter dus die zijn we een beetje kwijt. Het geeft niet, ze had al gezegd dat we maar moesten gaan en dat we haar wel bij de finish zouden zien. Zo trekken Deborah en ik onder de brug door naar de nieuwe lus die ze vorig jaar gemaakt hebben. Veel beter want nu heb je de 10 km al voordat je de brug over bent en tegen de tijd dat je aan de andere kant zit, is het nog maar een kilometer of 3. Overzichtelijker, bovendien ren je nu zo de brug op zonder die rare draai die ik wel altijd heb als ik zelf loop. Ik kom Michel nog tegen voor een virtuele knuffel, want een echte is best lastig met gemiddeld bijna 11 km per uur en dan staan we voor de Van Brienenoord.

Ik heb mijn Terminatordeuntje aangezet om te kijken tot hoe ver ik omhoog kom zonder te wandelen. In de huidige omstandigheden, met een lekker fris loopweertje, mijn hernieuwde ijzerboost en het juiste deuntje in mijn oren, blijkt dat tot aan de top van de brug. Mooi, dat betekent dat ik nu een kilometer naar beneden kan sjezen. Wacht even, ik ging toch niet racen? Nou ja, uh, kijk, dat zit zo, je weet toch… Naar beneden is altijd gratis en het lijkt wel twee halen, één betalen als ik voor de gein kijk hoe snel deze kilometer twaalf gegaan is. 4:51, ik durf het bijna niet te zeggen. Het voelt net als je heel veel mazzel in het casino hebt, dat je denkt ‘wanneer houdt het op?’. Als je zoveel moeite hebt gehad met lopen kan je het bijna niet geloven als het weer goed gaat. Maar goed, ook maar niet te veel bij stilstaan en gewoon lekker van genieten nu dat het kan.

Beneden begint het nu wel een beetje donkerder te worden als we onder de fietstunneltjes door lopen. Er zijn allemaal lichtjes en lampen neergezet en eigenlijk is het voor ons nog nét niet donker genoeg. Tja, dan moet je maar later starten. Als we voorbij kilometer twaalf richting de laatste verzorgingspost komen geeft Deborah aan dat ze aan haar taks begint te komen. Ze is 15 km niet meer gewend. Ik merk ook wel dat ik een beetje aan mijn limiet zit qua snelheid, dus ik zeg heel naïef dat ik de laatste 2-3 km rustig aan ga lopen. Tenminste, dat denk ik. Bij de verzorgingspost pak ik nog wat water terwijl Deborah doorloopt. Ik ren weer achter haar aan om weer bij te komen maar in plaats van daarna weer langzamer te gaan lopen hou ik mijn snelheid aan. Ik wil naar de finish, ben er alweer klaar mee en als ik de laatste kilometer in ga bedenk ik me dat ik net zo goed nu door kan trekken, dan heb ik het maar weer gehad.

De finish die altijd te lang duurt en altijd weer komt. Ik zie de kerstman weer en geef hem een high five als ik binnenkom. Zo, dat hebben we weer gehad en nu mag ik uitrusten en gaan focussen op volgende week. Ik ben blij met een tijd onder de 1:25 maar heb eigenlijk niet echt het besef of dat nu snel of langzaam is. Ik heb in de loop der jaren zo’n beetje het hele scala aan snelheden gehad op allerlei afstanden dat ik het gevoel een beetje kwijt ben. Maar dat het veel en veel sneller is dan de afgelopen jaren is een ding dat zeker is. En ja, ik heb lekker gelopen! Zei ik toch? Ik word geroepen door Daan die al sinds jaar en dag de beveiliging doet van de Golazo evenementen en praat even met hem bij. Dan loop ik verder en zie Deborah die ook binnen is. Samen pakken we onze medaille en halen we vast de spullen van Mirjam uit de locker om naar het verzamelpunt te gaan. Daar staat Linda ook al te wachten. De mannen zijn nog ver weg dus wij gaan vast richting huis. We hebben mazzel, de trein komt net aanrijden en we kunnen direct instappen. Daarna nog even door de kou van Blaak naar huis.

Thuis is het lekker warm, en na een snelle douche serveer ik vast de door Frank, ik heb geholpen, vers gemaakte kippensoep in afwachting van de mannen die pas een uur later thuis komen. Na de soep kletsen we nog even na met de oliebollen, waarvan ik er gewoon lekker twee eet, als iedereen weer richting huis gaat. Het was weer een geslaagde middag en het boeit me vandaag niet dat het inmiddels alweer zo laat is op de zondag middag, of beter gezegd, zondag avond. Morgen eerst relaxen en dan langzaam het vizier weer op opnieuw de grote loop van volgende week, de 100 mijl van de Bello Gallico.

‘Slechts’ 11 keer de Bruggenloop, maar een kniesoor die daar op let.

Inmiddels is de Bruggenloop traditie en loop ik hem dit jaar voor de negende keer. Tien als je de onofficiële Bruggenloop in 2017 niet meetelt. Officieel afgelast wegens de heftige sneeuwval liepen wij hem alsnog. Tenslotte wonen we aan het parcours dus dat was snel besloten en zo gedaan. We hadden de startnummers al opgespeld. En het zou nummer dertien geweest zijn als Corona niet twee jaar roet in het eten gegooid zou hebben. Maar goed, we weten allemaal hoe dat is gegaan. Formeel gezien heb ik dus alle medailles vanaf 2012, toen nog met een andere sponsor in de vorm van een kerstklokje of een kerstboom. Goede oude tijden.

Traditie niet alleen voor het lopen maar vooral ook omdat ik mezelf na de Bruggenloop trakteer op een lekkere oliebol. Ik ben gek op oliebollen maar als ik geen grenzen trek begin ik er half november al aan en ik heb een overschot aan dichtgroei DNA. De Bruggenloop is dan ook een mooie tegenhanger voor een oliebol, of twee. Eerst 15 km lopen, dan oliebollen eten. En dan is het in elk geval al ergens in december. 

Dit jaar vertrekken we gewoon vanuit huis in plaats van gebruik te maken van de Green Room van de RMD. Dus niet met de auto naar De Kuip, maar net zo makkelijk met de trein vanaf station Blaak. Linda en Marilene komen ook eerst naar ons en om 13:00 zijn we compleet. Frank bakt nog gauw een pannenkoek en rond 13:45 lopen we naar het station waar het best druk is. De eerdere trein zit dan ook vol dus we wachten op de volgende die ik overigens gewoon in mijn planning had staan. Om 14:30 zijn we op plaats van bestemming.

Frank loopt zijn eigen tempo want die wil daarna ook nog naar huis rennen voor 4 extra kilometers. Een beetje voor de Duivelse Uitdaging en een beetje voor zijn kilometermeter voor volgende week denk ik. De dames gaan straks gewoon weer met de trein terug en spreken af op een relaxt tempo samen te lopen. Linda is ziek geweest en heeft al twee weken niet gelopen, Marilene is snotverkouden en heeft vorige week de marathon van Valencia gelopen en ik? Ach, verzin maar een kutsmoes. Anything will do. 9 km per uur moet toch ongeveer wel lukken, in elk geval het eerste stuk tot aan de Van Brienenoordbrug. Daarna zien we wel. Vorige week heb ik het grootste gedeelte hiervan ook gelopen maar met de nodige pauzes.

Bij de start komen we Ria tegen en die haakt bij ons aan. Jolanda en Sander zijn er ook maar starten in Wave 1. Marilene en ik zoeken nog even een Dixie op en dan zijn we er klaar voor. We lopen met de massa mee naar startvak 2 en dan is het best handig dat we alledrie de muts van de 5 km van Chicago op hebben. Drie mutsen met een muts zullen we maar zeggen. De start is dit jaar anders, ik zou bijna zeggen beter. In een soort Eftelingslinger worden we naar het parkeerterrein geleid om daar te starten. Daar krijgen we ook onze lampjes. Geen gekloot om ze ergens in het midden op te halen maar gewoon als schaapjes door de wasstraat. Startvak in, volgende startvak, lampje, start. Simpel en effectief, daar houden we van.

In het startvak komen we ook Petra nog tegen van de Runnersworld als de eerste wave mag vertrekken. Tegen de tijd dat wij richting start mogen heb ik de kerstman ook al gespot. Hij staat op een verhoging vlak na de start, een beetje a la Aboutaleb of Lee Towers bij de marathon. Aangezien we toch geen haast hebben zeg ik tegen de dames dat ik een foto wil maken straks. Straks is vijf minuten later als het onze beurt is om te starten. Ik dirigeer mezelf naar links en roep de dames. Selfiestand aan maar de kerstman heeft het niet in de gaten dus we moeten hem even roepen. Dan poseert hij met zijn kerstbel als de beste en is mijn missie geslaagd. Nu kan ik gaan lopen.

Vanwege de vele werkzaamheden in de buurt is het parcours ook iets anders. Na het Varkenoordse viaduct gaan we nu rechtdoor direct over de Laan op Zuid richting de Erasmusbrug. De dames voor mij lopen in het relaxte tempo van 10 km per uur en ik moet denken aan mijn beginloopjes met het hardloopgroepje van ADP. ‘We lopen eerst rustig 2 km in en gaan dan intervallen.’ Dat rustige 2 km inlopen ging dan op mijn wedstrijdtempo, en zo voelt het nu ook ongeveer. Voor een zieke in herstel en een zieke met een marathon in de benen lopen ze verdomd hard en moet ik pezen om bij te blijven. Maar goed, 5 km moet wel lukken, daarna zien we wel weer verder.

Het is erg warm en ik had mijn ondershirtje best uit kunnen laten. Die muts helpt ook niet maar we hebben afgesproken om hem op te houden tot we Rob voorbij zijn voor de foto en die staat ergens tussen de 4 en 5 km, vlak na de Willemsbrug. Vorige week heb ik hem gemist, deze keer gaat dat niet gebeuren. De eerste kilometers gaan best snel en vooralsnog loopt mijn klokje exact synchroon met de bordjes. Geen meter meer of minder. Ik loop rustig maar gestaag de Erasmusbrug op en laat me lekker vallen als we er weer af gaan. Het publiek juicht en we draaien de Maasboulevard op. Althans, de kade die parallel loopt. Hoeveel voetstappen heb ik hier niet al liggen? Eigenlijk is het bijna saai voor mij.

Ongemerkt komen we bij de Willemsbrug en ik waarschuw de meiden weer. ‘Hier achter staat Rob!’ Als we het tunneltje onderdoor zijn kijk ik naar hem uit en zie hem staan boven op de loopbrug. ‘Daar!‘, roep ik en geef aanwijzingen om breed te lopen en een beetje ruimte te houden zodat hij goed zicht heeft. Jammer genoeg pakken wat mensen die gelegenheid aan om in te halen en precies voor ons te gaan lopen, maar ik heb al gezwaaid en hij heeft het al gezien. ‘Ik heb je nu wel hoor!’, hoor ik hem roepen. Mooi, ik ben benieuwd. En wat nog veel mooier is, die warme muts mag af.

We lopen nu het hellinkje op weer naar straatniveau en de drankpost van de 5 km, vlak voor ons huis. Even op adem komen en Linda en ik spreken af iets rustiger te gaan lopen. Dat rustiger blijkt 6:10 in plaats van 6:00, en nog steeds niet het eigenlijk afgesproken 6:30. Maar technisch gezien is het iets rustiger ja. Bij de benzinepomp is het alweer 6 km en voor ik het in de gaten heb zitten we al op 7,5 km, de helft. Ook hier is het parcours anders want in plaats van boven aan het viaduct naar rechts richting de Van Gentkazerne te gaan, lopen we nu rechtdoor over het fietspad langs de Autostrada. Ik vind dit prettiger want minder steil omlaag is straks ook minder steil omhoog.

Door de parcoursveranderingen, en in feite kortere stukken, moeten we nu een extra lus maken voordat we de Van Brienenoordbrug op mogen. Wederom vind ik dat niet erg want het 10 km punt komt nu eerder. Psychologisch dan. In plaats van halverwege de brug is het nu aan de voet, ben je de brug over dan zit je op 12 km en dan is het nog maar 3 km naar de finish. Op 9 km is er weer een drankpost en neem ik gelijk een krentenbol. Het begint nu ook een beetje te regenen. Bij de voet van de brug staat René Simmons te draaien en we stoppen even om een foto met hem te maken. Dan maken we ons op voor onze grote vriend.

Had ik gezegd dat ik hier zeker ging wandelen, heb ik een lekker nummer in mijn oren en eerlijk gezegd loop ik ook wel lekker. Dus alhoewel het tempo iets lager ligt buffel ik gewoon door zonder te wandelen. Marilene en Linda lopen nu voorop en ik loop met Ria er achter aan. Op de brug kom ik nog een aantal bekenden tegen en dan zijn we boven. De volgende kilometer is gratis en voor de tweede keer die middag laat ik me vallen en loop ik even voorop.

Eenmaal beneden zijn ze ook zo weer bij me en nemen de koppositie weer in. Het regent nog steeds een beetje en inmiddels is het donker geworden.  Ik heb het niet eens gemerkt, ik zit lekker in mijn bubbel. We pakken nog één keer de drankpost voordat we de laatste twee kilometer in gaan, dus ik blijf niet te lang hangen en ga snel weer rennen, de rest in mijn kielzog. Nu wordt het toch een beetje tanden op elkaar maar het aftellen gaat snel en de motivatie om het af te maken is er ook. Bij nog een paar honderd meter geef ik een klein beetje gas tot vlak voor de finish. Daar wacht ik op de rest om met z’n vieren over de finish te komen. Het is weer gedaan en ik ben best tevreden.

We lopen door, nemen de medaille aan en wat te drinken, maken nog een foto en lopen naar de uitgang. Daar nemen we afscheid van Ria en ik trek mijn jasje aan en doe mijn muts weer op want het koelt snel af. Snel gaan we richting trein. Het is druk maar de trein zal niet zo vol zitten hopen we. Gelukkig blijkt dat inderdaad niet het geval en we hebben de laatste wagon waar we snel in kunnen stappen. Een halte verder zijn we weer bij Blaak, stappen uit en dribbelen gauw naar huis. Kan ik mooi nog een kilometer bijtellen voor de Duivelse. 

Eenmaal thuis is Frank er al en trek ik iets droogs aan, nemen we wat te drinken en mogen we natuurlijk die welverdiende oliebol. De dames gaan daarna lekker naar huis en ik duik onder de douche en maak me daarna klaar voor het eten. De eindtijd is een keurige 1:34:02 dus ik ben dik tevreden. Volgende week zal alles anders zijn. Dan mag ik elf keer dit rondje en zal ik veel langer over elk ‘rondje’ gaan doen. Andere omstandigheden, andere mindset, andere uitdaging. En aan de andere kant…

Hoeveel oliebollen zou ik mogen eten na 160 km?

Foto: https://www.robsportfotografie.nl/ (uiteraard!)

De Bruggenloop is altijd een rare dag. Omdat we pas om 15:30 starten en het een vrije dag is, is het autistische deel van mijn brein altijd een beetje van slag. We slapen een beetje uit waardoor ik ietwat suf wakker word. Gelijk pannenkoeken ontbijten heeft geen zin maar uitgebreid iets anders eten past ook niet. Dus eet ik een sinaasappel om te overbruggen tot een uur of 11 als Frank de pannenkoeken bakt. Ik doe ondertussen klusjes in huis.

We moeten toch op tijd weg vandaag want Frank regelt de oliebollen en we hebben voorlichting voor de eventuele reis naar New York. Om 12:30 zijn we dan ook bijna de eersten die aankomen in het Topsportcentrum, waar zich inmiddels de traditionele Green Room bevindt. Bij de ontvangstbalie krijg ik een verrassing. Carola heeft vorige week niet alleen een mini-me gespot en de foto op Facebook gezet, ze heeft er ook daadwerkelijk een voor me gekocht. Ik vind het superleuk en heb nu ook eindelijk een heuse eigen mini-me. Gewoon te grappig voor woorden. Hij mag op de ontvangstbalie blijven staan tot ik klaar ben met lopen en daarna mee naar huis.

De voorlichting begint om 13:30 maar voor die tijd hebben we al veel bekenden gezien en bijgepraat. Nadat alle vragen over New York gesteld en beantwoord zijn is er nog even tijd voor de groepsfoto en dan gaan we gauw richting start want er moet ook nog een lampje opgehaald worden. Eenmaal in het startvak, we zitten in wave 1, maak ik me klaar voor anderhalf uur afzien. Blik op oneindig, verstand op nul, muziek aan en klokje op start. Ik heb het gevoel alsof ik drie maanden niet gelopen heb en dan klinkt 15 km best ver. Het enige voordeel is dat het nog licht is. 

Ondanks dat ik muziek in mijn oren heb loop ik met Marilene op. We gaan in het begin natuurlijk weer veel te hard van start maar ik zie wel waar het schip strand. De route loopt dit jaar weer over de Erasmusbrug en daarmee is het de oude route waardoor de start ook weer bij de Kuip is. Tegen de tijd dat we bij de Erasmusbrug aankomen geef ik aan dat ik het tempo iets wil laten zakken voordat ik me kapot loop, en dat Marilene maar moet gaan, maar ze blijft bij me. Ook voor haar is het doel uitlopen onder de 1:30. 

Na de brug gaan we de Maasboulevard op en verrassend genoeg lopen we dit keer beneden langs. Dat betekent straks onder de brug door, kinderkopjes en het heuveltje weer omhoog. Het voordeel van je achtertuin kennen. Eenmaal weer boven staat de drankpost. Opnieuw zeg ik tegen Marilene dat ze maar door moet lopen als ze wil want ik wil wat water. Omdat de drie musketiers Henk, Paul en Erik voor ons lopen haakt ze daar aan terwijl ik mijn momentje pak. Daarna gauw weer door, de eerste 5 km zitten er al weer op. Bij het eind van de Maasboulevard ben ik toch weer bij Marilene en de mannen.

Ook nu is er een kleine afwijking op het standaard parcours. In plaats van het viaduct omhoog en dan naar rechts naar beneden gaan we bij de tramhalte gelijk naar rechts en via het fietspad van de Esch. Nog steeds mijn achtertuin overigens en dus kan ik ook dit stuk goed indelen qua energieverbruik. Ik weet waar ik gas kan geven en waar ik gas terug moet nemen. Ik ren inmiddels een stukje voor Marilene en de mannen wat me genoeg ruimte geeft om ook de tweede drankpost te pakken om daarna weer aan te haken.

Van daar uit rennen we naar mijn grote vriend, de Van Brienenoord. Kleine stapjes groot plezier. Marilene loopt wat op me uit maar ik weet exact hoe ik deze knul moet behandelen. Dat komt straks wel weer goed. Ik passeer het 10 km punt en begin mijn rug en bil wat te voelen. Dat kon niet uitblijven maar voorlopig doe ik maar waar ik heel goed in ben. Negeren. Mijn klokje zegt 53 minuut nog wat. Netjes, gezien de omstandigheden. Na het hoogste punt mag ik weer naar beneden rennen en ik trek weer bij Marilene. Linksom of rechtsom lopen we dus toch samen.

Naar beneden gaat altijd lekker snel en voor ik het weet zit ik bij 12 km. Minder dan 20 minuten nog, maar nog steeds 3 km te gaan. Ik zet mijn verstand op nul als mijn bil nu toch echt wel vervelend gaat doen. Tijd voor de Terminatorknop en verdomd, hij doet het weer. In Athene lag het waarschijnlijk aan het weer maar nu is het lekker fris en dit keer heb ik mijn hardrock vrienden wél bij me. Bij km 13 kijk ik op mijn klokje hoe we er voor staan. 1:09 nog wat en 2 km te gaan. Kwartiertje om onder de 1:25 te blijven. Zou mooi zijn. 

Terwijl ik verder ren reken ik even door. Kwartiertje is 7:30 de kilometer maar ik loop veel sneller dan dat. 12 minuten dan. Zou max 1:22 worden, maar het is minder. Shit, ik zit op de rand van de 1:20. Ik haat het als ik 1:22:08 zou lopen omdat ik nu inkak. Maar ik haat het ook als ik 1:22:08 loop terwijl ik me de longen uit mijn lijf ren. Keuzes, keuzes, keuzes. De Terminatormodus neemt de beslissing voor me. We gaan er voor. Marilene ben ik op dat punt kwijtgeraakt.

Mijn bil protesteert, mijn longen beginnen een beetje te branden maar mijn brein vlucht in de muziek en mijn benen vliegen over de weg. Ik denk dat we wind mee hebben en een stukje verderop zie ik het viaduct dat de laatste honderd meters aankondigt. Het zijn er nog 200, dat trek ik nog wel. Over de finish zegt mijn klokje 1:19 en een beetje. Net gehaald dus en ik ben blij dat ik er voor gegaan ben. Niet de tijden die ik vorig jaar haalde maar ik ben het toch ook nog niet helemaal verleerd. Ik wacht op Marilene die blijkbaar een pitstop moest maken, vandaar dat ik haar kwijt was.

We lopen direct terug naar het Topsport centrum waar het lekker warm is en vooral waar de oliebollen zijn. Frank is anderhalve minuut voor mij gefinisht en is er al. Het feestcomité staat boven aan de trap te cheeren en daarna komt het hoogtepunt van de dag, de oliebollen! Ik val er gelijk op aan, ik heb er lang genoeg op moeten wachten en hard genoeg voor moeten rennen. Daarna is het napraten met diegenen die al binnen zijn en wachten op diegenen die nog binnen moeten komen. En natuurlijk nog een oliebol aftroggelen van Richard die hem niet hoeft zodat ik tien minuten later op mijn tweede bol zit te kauwen. Rond een uur of zeven is het wel welletjes en tijd voor een bad en avondeten. Morgen weer braaf aan de sla, maar niet nadat ik als toetje nog één oliebol verorber. En de rest van de maand?

Ik denk dat ik nog maar een paar loopjes ga inplannen…

De RMD groep heeft een eigen ruimte geregeld, een ‘Green Room’, waar de deelnemers die er voor ingeschreven hebben zich om kunnen kleden en na afloop kunnen opwarmen en iets eten en drinken. En omdat ik ooit de oliebollentraditie bij de Bruggenloop ingevoerd heb haalt Frank namens CBO Security om 12:00 125 oliebollen voor de groep. Een daarvan heeft in elk geval mijn naam op staan. Ik moet alleen nog even 15 km rennen. Met het eeuwige dilemma. Wat trek ik aan?

Omdat we pas om 15:00 starten en we om 13:00 weg gaan hebben we een hele luie zondagochtend. Een mooi moment om de plannen voor de kerst vast te leggen. Na drie belletjes met diverse leden van de familie, een pannenkoekenontbijt en een uiteindelijk samengesteld lijstje met het menu voor zowel kerstavond, als eerste en tweede kerstdag geef ik mezelf een virtuele schop onder mijn hol om mijn hardloopspullen bij elkaar te zoeken. Buiten is het nat en koud. Binnen is het droog en warm. Maar ja, ik heb natuurlijk een onweerstaanbare trek in een oliebol, en zonder Bruggenloop geen oliebol. Zo gedisciplineerd ben ik dan ook wel weer.

Na vijf keer mijn setje te hebben gewisseld wordt het een driekwartbroek omdattiezoleukstaat, een thermoshirt omdatiktochwelbangbendatikhetkoudkrijg, het groene RMD shirt omdathetdelaatstevanhetjaaris en mijn buff omdattiezolekkermultifunctioneelis. Een volledige set droge dikke warme kleding gaat mee in de tas voor erna. Bij De Kuip staan ze ons op te wachten en kunnen we zo het parkeerterrein op. We worden hartelijk ontvangen en niet alleen vanwege de dozen met oliebollen. De geur van de versgebakken bollen doet me het water me in de mond lopen maar ik moet nog even wachten. 

Het weerzien is hartelijk en supergezellig en ik zie zoveel bekenden dat ik er nauwelijks aan toe kom om met iedereen een praatje te maken. Het weer buiten wordt angstvallig in de gaten gehouden maar het lijkt er op alsof er slechts af en toe een wolk overdrijft waar wat water uit valt. Dan is het tijd voor de groepsfoto en uitgerekend op dat moment komt er weer zo’n heerlijke wolk voorbij. Het wordt een koude natte foto. 

Gelukkig heeft Frank me overgehaald om een extra poncho in de tas te gooien die zeer van pas komt als we naar de start lopen. Tegen de tijd dat we daar zijn is het alweer droog en dat blijft het ook. Bij het betreden van het startterrein raak ik Frank kwijt. Hij is in geen velden of wegen te bekennen dus doe ik maar mijn eigen ding. Dat is lampje oppikken, plassen en samen met Deborah en Selda het startvak in. Daar kom ik Angelique en Rob ook nog tegen. Genoeg voer voor een startvakselfie alleen zonder Frank. Het enige dat ik echter écht mis ga lopen is mijn succeskus van Frank. Deborah valt in. The next best thing. 

Ineens begint iedereen te wandelen. Ik schrik want ik heb noch mijn horloge noch mijn muziek aan staan maar gelukkig staan we voldoende achterin om dat nog te fixen voordat ik de startmat over ga. Ik vraag me af waar Frank staat. Ik vermoed voor mij want hij wil een PR lopen en in elk geval onder de 1:20, dus waarschijnlijk is hij een beetje vooraan gaan staan. Misschien haal ik hem nog in. 

Ik doe overigens wat ik altijd doe. ‘Ik zie wel’, wat betekent dat ik besluit niet te gaan racen omdat ik daar te lui voor ben, vervolgens als een idioot van start ga, ergens halverwege me afvraag wat ik aan het doen ben omdat ik geen zin meer heb en moe ben, me dan bedenk dat ik inmiddels zo ver gekomen ben en vanzelf wel zie wanneer ik dood neerval en tegen de tijd dat dat gebeurt ik nog maar een paar kilometer hoef en dan ook maar besluit om tempo te houden om toch een mooie tijd neer te zetten.

En zo gaat het ook. Het parcours is de eerste 5 kilometer helemaal anders dan we gewend zijn en alhoewel er ook wel wat smalle stukjes tussen zitten en ik af en toe moet inhouden of zigzaggen heb ik er minder last van dan andere edities. Ik haal een aantal bekenden in, misschien dat die mij later wel weer tegen komen, en probeer tempo te maken en ritme te vinden. De eerste uitdaging is de Willemsbrug. Een uitdaging die ik als mijn broekzak ken aangezien ik deze bijna elke week wel een keer loop. Dat is dan wel weer handig. Ik neem deze horde dan ook zonder al te veel moeite. De grootste uitdaging is dan ook dat het wederom een smal stuk is. 

Vanaf de Willemsbrug lopen we richting de waterpost en ons huis. Misschien nog wel het lastigste punt op de Bruggenloop. ‘Thuis’ zijn en dan nog 10 km moeten lopen. De waterpost gebruik ik om mijn mond te spoelen en wat water in mijn gezicht te gooien, want natuurlijk heb ik het te warm met mijn dikke thermoshirt. Ook het stuk op de Maasboulevard loop ik een beetje ‘off road’. Iedereen loopt over het fietspad, ik pak gewoon de stoep. Tenslotte is dit mijn achtertuin en ken ik iedere boomwortel en losse tegel hier en de stoep is veel rustiger dan het fietspad. Binnen no time tikken we de 6 km aan en gaan we het viaduct op richting de Van Gentkazerne en de Van Brienenoord. Als een bekende in het voorbij gaan vraagt hoe het gaat kan ik alleen maar naar waarheid antwoorden: ‘Ik ga te snel, maar dat geeft niet, ik zie wel waar het schip strand…’ 

Op dit punt heb ik echter al geen zin meer. Desondanks mis ik de 7 km compleet en is het eerstvolgende punt de 8 km waterpost. Nu neem ik wel de tijd om even te wandelen en op adem te komen en probeer wat te drinken om het grotendeels gapende gat dat ergens ter hoogte van mijn maag zit te vullen. Ik heb toch verdorie vanochtend twee grote pannenkoeken en daarnet een havermout koek gegeten? Of is mijn maag zich vast aan het voorbereiden op de oliebollen? Oliebollen die er nu best wel in zouden gaan. Maar ik moet nog een klein uurtje uitzingen vrees ik. 

Bij de brugopgang van de Van Brienenoord probeer ik naar boven te kijken of ik Frank toevallig zie. Ik zie weliswaar wel groene shirtjes, maar geen bekend silhouet. Misschien dat hij dan toch achter me loopt? Maar ook als ik even later daadwerkelijk de brug op ga en nu naar beneden kijk zie ik hem niet. Dan maar gewoon verder. Ook deze brug ken ik inmiddels redelijk goed. Desondanks ben ik verbaasd van mezelf dat ik een tempo van boven de 11 km per uur vast kan houden. Gewoon, brug op. Zou dat de roep van de oliebollen zijn? Sneller dan verwacht ben ik dan ook boven en als een van mijn favoriete Metallica nummers in mijn oor klinkt terwijl ik weer naar beneden mag ga ik helemaal los. Dit is het leukste moment van de Bruggenloop, als ik sneller dan het licht van de brug af mag sjezen. ‘Everybody move, Sas is coming down!’

Eenmaal beneden doe ik weer wat rustiger aan en tik de 11 km aan. Nog maar 4 en dan is het weer gebeurd. Ik besluit dat ik toch ook maar onder de 1:20 wil lopen. Ik ben er van overtuigd dat Frank het ook kan dus ik kan dan niet achterblijven. Slecht voor mijn reputatie als Snelle Jelle. Of Snelle Sassie in dit geval. Het rekenen begint bij 13 km. Ik heb nog 18 minuten dus moet ik gemiddeld 10 km per uur blijven lopen nu. Dat moet lukken.

Dan in een flits zie ik Evert Buitendijk staan en hij mij ook. In diezelfde flits maak ik me even los uit mijn ‘zone’ en geef hem mijn breedste glimlach terwijl ik mijn duimen opsteek. En hij legt dat ene moment vast in een prachtige foto zo blijkt later. Waarschijnlijk de leukste foto die in 6 keer Bruggenloop ooit van mij gemaakt is. Daarna kan ik gaan aftellen en de juiste nummers helpen mij tempo te houden, ook nu ik moe ben en mijn benen en rug begin te voelen. Hij is er nog, de Terminatorknop. Tegen de tijd dat ik bij de finish ben merk ik pas dat het donker aan het worden is. Ik moet nog een kleine 100 meter als ik mijn huidige PR tijd passeer. Die ga ik dus niet halen maar ik zal er niet ver naast zitten. Eenmaal over de finish scheelt het met 1:16:11 slechts 28 seconden. Vooruit dan maar, onder de huidige omstandigheden, lees na een dikke zomer, ben ik meer dan tevreden.

Dan zie ik Frank ineens staan. ‘Heb je het gehaald?’ is mijn eerste vraag. Grappig, bij het duiken vragen we altijd: ‘Wat heb je gezien?’, bij het paardrijden: ‘Op wie heb je gereden?’, en bij het lopen: ‘Wat was je tijd?’. Ach ja, elke sport heeft zo zijn eigen prioriteiten. Frank steekt 4 vingers op terwijl hij ja knikt. Ik moet even doorvragen voor ik begrijp dat hij bijna 4 minuten sneller dan 1:20 gelopen heeft. 1:16:43. Wauw! Dat hij onder de 1:20 kan lopen had ik wel verwacht maar dit is écht snel. Ik zie het al. No more excuses als we samen lopen. Daar gaat hij nog spijt van krijgen.

Als we terug naar de Green Room lopen raak ik hem alweer kwijt. Dit keer ligt het aan mij. Ik zie allemaal bekenden die ik gedag zeg en hij is doorgelopen. Vlak voor de ingang kom ik hem weer tegen. We krijgen een warm onthaal door de vrijwilligers uit de groep. Ik denk maar een ding als ik de zaal in loop. ‘OLIEBOLLEN!’ Ik pik er vast een voor de foto voordat ik me omkleed. Daarna is er in mijn maag ook nog ruimte voor een broodje Unox, een broodje kroket en vooruit, nog een oliebol. We kletsen nog gezellig na totdat iedereen binnen is en gaan uiteindelijk ook naar huis voor een warm bad en een zachte bank. Het was weer gezellig en ik heb alweer zin in het volgende loopje. Maar eerst douchen en instorten.

Bruggenloop 2018? Appeltje-oliebolletje!

‘s Ochtends heb ik nog wel een training staan. Er hebben zich 7 mensen aangemeld, maar van 2 weet ik zeker dat ze komen. Er komt iemand speciaal uit Den Haag, dus wat mij betreft gaat het gewoon door. Kan ik gelijk kijken hoe consequent mensen zijn met events en aan- en afmelden. Dus gesp ik mijn trailvest om, en stap op de fiets richting de Kralingse plas. Het is koud en het regent zachtjes, maar er staan uiteindelijk twee enthousiaste dames op me te wachten. De rest heeft het toch laten afweten.

Tijdens de training gaat de regen over in sneeuw, maar de dames geven geen krimp, ook niet als we het rondje rond de plas lopen. Tenminste, zij lopen, ik fiets want ik moet vanmiddag die bruggen nog trotseren. Gevoelsmatig had ik beter mee kunnen lopen. De sneeuw blijft op mijn schoenen liggen en doorweekt mijn voeten waar het gevoel langzaam uit weg trekt, en ook mijn handschoenen blijken alles behalve waterdicht. Als de training klaar is en ik naar huis fiets stop ik noodgedwongen mijn handen om beurten in mijn mond om ze een beetje op te warmen. Ik kan me niet herinneren dat ik het ooit zo koud gehad heb, en volledig verkleumd kom ik thuis. Frank moet me uitkleden want ik heb geen gevoel meer in noch handen of voeten. Dat wordt wat vanmiddag!

Als ik na wat pijnlijke momenten uit de warme douche stap en klappertandend zelf ook weer warm probeer te worden staan Selda en Richard voor de deur. Daar hebben we mee afgesproken om gezamenlijk naar de Bruggenloop te gaan en na afloop blijven ze sushi eten. Maar eerst natuurlijk pannenkoeken! Daarna ga ik laagjes opbouwen terwijl ik met een schuin oog naar de heftige sneeuwstorm buiten kijk. Ik trek mijn oude maar wel dikste lange tight uit de kast, een thermoshirt, een warmhoud shirt, het groene RMD shirt waar het startnummer op prijkt, mijn inmiddels op de verwarming gedroogde handschoenen, mijn oorwarmers en een extra muts. Zo, laat de kou nu maar komen. Als ik met mijn jas half aangetrokken sta komt voor de tweede keer in mijn hardloopcarrière het oh zo gevreesde maar onvermijdelijke bericht binnen. De Bruggenloop is afgelast! En Facebook ontploft…

Ik was er al bang voor, maar had nog hoop dat het niet zou gebeuren omdat er zoveel berichten van de organisatie waren over ‘Hebben jullie er zin in?’ en ‘Alles staat klaar, jullie ook?’ Ja wij staan klaar en hebben er zin in! Maar het is niet anders. Veel mensen hadden al moeite om naar Rotterdam te komen, er zijn wat ongelukken gebeurd en de hulpdiensten zijn elders bezig waardoor de veiligheid niet gegarandeerd kan worden. Één moment ben ik boos. Kut Nederland, 1 sneeuwstorm per jaar en dan uitgerekend vandaag! En tegelijkertijd staat mijn besluit direct vast. Ik ga lopen!

Gelukkig is iedereen het met me eens dat we dan zelf maar het rondje brug gaan doen. We plaatsen een oproep op Facebook en hebben zowaar minstens drie mensen die mee willen. En we zijn niet de enigen want overal ontstaan spontaan groepjes die alsnog een rondje Rotterdam gaan lopen. En ik hou mijn startnummer lekker op, ik doe alleen een extra jas aan.

Om 14:00 staan we met 6 man en vrouw voor de deur van Tropicana en starten ons avontuur richting de Van Brienenoord. Daar treffen we onze laatste man om The Magnificent Seven vol te maken en kan het feest écht beginnen. Ondertussen blijft het lekker sneeuwen en met de wind tegen slaan de vlokken best hard in je gezicht. En eerlijk is eerlijk, wij zijn geoefende lopers en kunnen de omstandigheden handelen, maar 12.000 man over dit dik besneeuwde parcours laten rennen was absoluut onverstandig geweest. Daar waren minstens een paar gebroken ledematen uit gekomen. Ook wij moeten af en toe goed oppassen, de snelheid vertragen en onze passen uitkienen. Maar het lopen gaat verder lekker, ik voel me stoer en kan me nu zonder schuldgevoel verheugen op de sushi van vanavond.

We krijgen als eerste de Van Brienenoord, waar we Michel en Marieke in tegengestelde richting tegenkomen. Op de brug zelf staat het verkeer behoorlijk vast, er zijn rijbanen afgesloten en het is een groot drama. Behalve een vrachtwagen die stiekem toch wel hard door een plas voorbij rijdt. De stukken bevroren sneeuw vliegen in het rond en raken Frank vol. Auw, en nat! Bovenaan maken we natuurlijk een paar foto’s en ook de sneeuwschuiver heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Wat een avontuur!

We krijgen berichten dat Marco met een groep RMD-ers om 15:00 vanaf de McDonalds bij de Kuip een rondje gaat doen. Dat zouden we moeten kunnen halen en het ligt op de route. Eenmaal daar is er echter niemand te bekennen en blijkt dat ze het niet gered hebben. Ze starten vanaf Brainpark, maar daar zijn wij allang voorbij. Het is overigens niet verwonderlijk, terwijl wij door de sneeuw ploegen zien we ellenlange files en auto’s die continue slippen bij het stoplicht, en ook een enkele botsing blijft de mensen niet bespaard. We worden wel veel aangemoedigd door diezelfde mensen. Het lijkt bijna een echte wedstrijd.

Dan komen we bij wat de finish had moeten zijn van de Bruggenloop. Ook hier maken we een foto. Alleen de finishboog staat er nog, de rest is al nagenoeg opgeruimd en/of afgebouwd. Een beetje triest en spijtig is het wel, maar daar waar wij nu toch het beste er van gemaakt hebben en lol hebben, moet het voor de organisatie ook vreselijk zijn. En het was nog wel de dertigste editie.

We blijven niet lang plakken, het is toch best fris en we moeten nog een stukje. Het sneeuwen is danig afgenomen en gaat langzaam over in een klein beetje regen. De sneeuw smelt nu snel en naast de brokken sneeuw die uit de bomen vallen verandert onze ondergrond ook in natte pap. Dit was het enige waar ik niet op zat te wachten, want dat betekent natte schoenen en vooral natte sokken. De zielige bevroren stompjes die op mijn voeten leken vanochtend staan me nog vers in het geheugen. Ik begin nu ook zo langzamerhand mijn benen en billen te voelen. Lopen in de sneeuw lijkt toch een beetje op lopen op het strand en is zwaarder dan gewoon lopen. Mooie training voor de geplande trailloopjes, Egmond en Tromsø, de halve marathon in Noorwegen die we begin januari gaan lopen.

Ik word dan ook toch wel een beetje blij als we Noordereiland met de Koninginnenbrug bereiken, fotomomentje, en daarna de Willemsbrug, nog een fotomomentje. Ons rondje is ongeveer 13,5 km maar ik wil wel de volle 15 km lopen, en alhoewel Frank dat een beetje onzin vindt gaat ook hij onder groepsdruk nog even door tot het einde van de Maasboulevard om het af te maken. Daarna dribbelen we rustig naar huis, en terwijl we om de beurt onder de douche springen gaat Frank zonder morren op mijn verzoek zomaar de oliebollen halen. Soms zit het mee.

Eenmaal gedoucht, weer warm aangekleed en onder het genot van een heerlijke oliebol, de traditionele eerste oliebol van het jaar, bekijken en bespreken we alle berichten op Facebook, kijken we wie wat gedaan heeft en genieten we na van onze eigen Bruggenloop en de hel van 2017. Geen medaille, geen PR, maar wel een oliebol.

Ken je die mop van de Bruggenloop? Die ging dus niet door. Gelukkig mogen we volgende week de Messcherbergloop doen. 15 km trailen. Geen medaille, geen PR, maar misschien wel een stukje vlaai…

Er hangt in elk geval een verwachting in de lucht. Na een nieuw PR op de 15 km bij de Zevenheuvelenloop twee weken na New York zou ik nu met 8 kilo lichter toch ook moeten kunnen presteren. Maar ja, ik heb nu eenmaal een hekel aan verwachtingen scheppen, dus ik zeg niks. En neem stiekem muziek mee. Van Metallica. Lekker snel.
De kledingkeuze is weer eens lastig. Een driekwart broek van de uitverkoop maar wel een maatje kleiner dan normaal zit inmiddels eigenlijk best wel goed. Het dilemma zit in het shirt. Normaal loop ik wedstrijden in mijn eigen shirt, maar de oproep om in het groene RMD (Rotterdam Marathon Deelnemers) shirt te komen lokt. Op het laatste moment besluit ik om toch die laatste aan te doen, tenslotte is het de laatste wedstrijd van het jaar en is 2016, wat groot op de voorkant prijkt, bijna voorbij. Volgend jaar is hij oudbakken. Mijn Superman mouwen maken de outfit af.

We gaan op tijd weg voor de Meet & Greet. Het op één na leukste onderdeel van een wedstrijd. Sorry mensen, finishen blijft toch met stip op één staan. Vele bekende gezichten uit de groep, maar ook daarbuiten en uit bloggersland. Ik mis echter de vriend met wie ik vrijdag afgesproken heb om eventueel samen te lopen. Na de groepsfoto en het dumpen van de kledingtas sneak ik dan toch maar het startvak bij Frank in. Kunnen we in elk geval tegelijkertijd starten. Het is droog maar fris. Zal wel niet lang duren voordat ik het warm krijg. Voor nu heb ik het echter koud. Zo koud dat mijn voeten soort van bevroren zijn en bijna volledig gevoelloos. Niet erg handig als je 15 km moet gaan hardlopen en dan je voeten niet voelen. Ik probeer ze te bewegen en op te warmen, maar het is zinloos. Ach, na vier keer de Bruggenloop heeft hij geen geheimen meer voor me, dus moeten we toch iets anders verzinnen om het spannend te maken nietwaar?

De eerste wave gaat van start en tien minuten later mogen wij ook. Klokkie aan, muziek aan en gaan met die oliebol. Lekker snel, want daar hebben we goede ervaringen mee. Not! Eerlijk gezegd ben ik sneller nu ik lichter ben, maar heb ik nog niet helemaal mijn nieuwe ideale pace onder de knie. Nou ja, we zien wel hoe ver ik kom. Op het Varkenoordse viaduct staat links Evert Buitendijk foto’s te maken. Zwaaien dus. Hij gaat lekker, maar gevoelsmatig te snel. I can’t help myself, en de gitaren van Metallica doen er nog lekker een schepje bovenop. Het enige dat me nog een beetje in toom houdt zijn de momenten dat ik niet kan passeren. Binnen no time dient de Erasmusbrug zich dan ook alweer aan, en ik kan een beetje trots toch niet helemaal ontkennen als ik gewoon 10 km/u blijf lopen. Het is wel pas dan dat mijn voeten zich een beetje beginnen te ontdooien en het gevoel langzaam terug komt. Ik gooi een blik naar links en zie een prachtige zonsondergang. Dat nemen ze me niet meer af.

Onderaan de brug naar rechts, de Maasboulevard op en richting de eerste drankpost. Deze staat nét voor de 5 km. Een beetje jammer want ik wandel toch écht even met mijn drinken, waardoor ik geen zuivere meting op de 5 km heb. Misschien in 2017 eens een 5 km loopje doen om te kijken hoe snel ik dan kan. Vlak daarna zie ik ineens een bevriende collega in het publiek. Hij maakt een foto terwijl ik snel het water dat ik zojuist op mijn gezicht gegooid heb afveeg. Een beetje ijdel ben ik toch wel.

Op 6 km komen we langs ons huis, met het eeuwige grapje dat we ook gewoon kunnen stoppen. Een fractie van een seconde is het geen grapje vanwege een korte maar heftige aanval van ‘geenzinmeer’. Maar ja, die oliebol hé? Dus loop ik maar gewoon door naar de volgende drankpost op 9 km. En alsof de duvel er mee speelt hebben mijn oordopjes er blijkbaar ook geen zin meer in en beginnen te piepen over een lege batterij, net als ik. Dat is 6 km te vroeg. Desondanks klok ik de 10 km aan de voet van de Van Brienenoordbrug braaf onder het uur. Een snelle rekensom leert dat ik exact 30 minuten heb om de laatste 5 km te lopen voor een PR. Zou moeten kunnen, maar ja, je weet nooit wat er in 5 km allemaal nog kan gebeuren.

Brug op gaat iets langzamer maar gestaag. Mag ook wel na die 30 km met Rijnmond en 8x brug op en af. Eenmaal boven merk ik wel dat ik moe ben, écht moe. Gelukkig is brug af een moment om even op adem te komen en toch snel te kunnen lopen. Ik ga wel iets langzamer dan normaal. 8 kilo langzamer om exact te zijn. Zwaartekracht werkt immers twee kanten op. Ik besluit de 2 km tussen 12 en 14 op 10 km/u te lopen en dan te kijken wat ik nog over heb voor de laatste. Dat lijkt te lukken maar bij km 13 ben ik toch eigenlijk wel leeg. Dan blijft er nog maar 1 remedie over. De Terminator modus. Ik druk op de knop en… niks, nakkes, nada. Shit! Vergeten op te laden gisteren. Wat nu? Koortsachtig loop ik mijn opties na. De oliebollen special heb ik al opgebruikt, de ik-kan-New-York-dus-dit-ook boost is er bij de bruggen doorheen gegaan, en de 8 kilo lichter speed is alleen voor de basis. Maar nood breekt wet, dus pak ik de secret stash uit mijn rechter kleine teen. Genoeg voor de laatste kilometer, waar ik intussen ben aanbeland. Nog één keer lachen voor Evert en dan komt het er op aan. Ik heb nog ongeveer 6 minuten en 30 seconden.

Een vriend loopt me voorbij en spoort me aan om met hem mee te lopen. Ik laat hem gaan. De secret stash luistert heel nauw en ik moet het exact doseren en timen om de finish te halen, anders gaat het mis. Mijn muziek scheidt er mee uit, Metallica is uitgezongen dus ik moet het in mijn eentje doen. Opperste concentratie nu. Nog 900 meter, nog 800, 600, 400, 200, 100… Handen in de lucht. Finish! Klokje kijken, gelukt… 1:27:13. Oliebollentijd!

Frank staat me op te wachten, we nemen onze medaille in ontvangst (nice!), en praten nog wat na met de groene shirtjes die we nog tegen komen. Dan gauw de spullen halen en op zoek naar een oliebollenkraam. Richard Visser is helaas dicht, maar op de Coolsingel zijn ze nog open. Hoe kan het ook anders. Bruggenloop 2016. Misschien moet ik het voortaan maar de Oliebollenloop noemen. De vraag is echter…

Was ik nu zo snel vanwege de gedachte aan die oliebol, of was het stiekem toch de positieve energie van het groene shirt? Wie het weet mag het zeggen.