Oorspronkelijk zouden we de Duinhopper twee weken eerder lopen, dus dan zou er vier weken tussen zitten. Maar goed, het is wat het is. De blaren zijn goed genoeg ingedroogd en er zijn al nieuwe babyvelletjes ontstaan op mijn voeten. Alleen het linker kleine teentje is nog wat gevoelig. Daar durf ik dus wel op te lopen. Mijn kuiten zijn afgelopen vrijdag nog onder deskundige handen genomen en alleen mijn rug is nog stijf, maar voor het lopen hoef ik niet te bukken. Blijft over het energieniveau. De 5 km van afgelopen dinsdag gingen prima, de 7 km van donderdag iets minder en ik val nog elke dag om half tien op de bank in slaap dus ik heb geen flauw idee hoe het zal gaan. De eerste 10 km red ik denk ik wel, wat er daarna gebeurt is overgeleverd aan de hardloopgoden.

Groot voordeel, we starten dit jaar in de ochtend. Ik hoef dus niet de hele ochtend met mijn ziel onder mijn arm te lopen. Ik spreek af met Deborah, die gaat een poging wagen om eindelijk een keer een sub2 te lopen. Ze heeft er hard genoeg voor getraind en op papier moet ze het zeker kunnen, maar ook voor haar geldt dat het warm wordt. Frank heeft enorme pijn in zijn poot na de Duinhopper en vliegt de volgende dag naar Japan dus die gaat mee voor support. Kan hij mooi de tas dragen. Na een wat onrustige nacht is het laatste waar ik zin in heb om een halve marathon te lopen. Dat is niet waar. Ik heb zin om te lopen in mijn hoofd maar mijn lijf heeft er geen zin in. Mijn lijf moet niet zeuren.

Om 9:00 trekken we de deur achter ons dicht na gauw nog een lik zonnebrand over mijn wangen en pakken we de metro naar Den Haag CS. Het loopt gauw vol met lopers maar we hebben nog net plek om te zitten. Gelukkig maar want ik raak de tel kwijt van hoe vaak ik loop te gapen op weg naar Den Haag. Daar aangekomen lopen we naar het Malieveld en nadat we Raymond gespot hebben, die Deborah gaat hazen, en Graziella, die zelf een stukje gaat lopen, zoeken de lange, lange, lange rij van de WC op. Als we eindelijk geweest zijn is het al tijd om in het startvak te gaan staan. 

Het is enorm rommelig want om de een of andere reden lijkt het startvak of nog dicht of er zijn zoveel mensen dat ze er allemaal niet in of door passen. Hoe dan ook, ruim nadat het officiële startschot gegeven is staan we nog met de meute buiten te wachten en pas als het al eigenlijk tijd is voor de volgende startwave komt er beweging in en mogen we het vak in en richting start. Vanaf daar loopt het dan wel weer door dus het voelt niet heel slim. Nou ja, gauw vergeten, we moeten lopen.

Ik zet gelijk een lekker deuntje op en volg in eerste instantie Raymond en Deborah. Frank staat langs de kant te filmen en ik zwaai uitbundig nu ik dat nog kan. Het is goed warm wat ik al snel merk, maar ondanks dat er al gauw stoom uit mijn oren komt hindert het me niet bij het lopen. Inmiddels is mijn lijf zoveel gewend dat het niet meer uitmaakt waar het mee geconfronteerd wordt. -20 graden? Motor opstoken en warm worden. +20 graden? Stoom afblazen en afkoelen. Whatever…

Ik merk dat ik veel te snel loop. Mijn eerste kilometers zijn ruim onder de 5:30 maar ik kan het niet helpen. Opgezweept door de muziek, de mensen, het bekende parcours en de wens om de eerste 5 km afgestreept te hebben. Leuk als je een 5 km wedstrijd loopt, maar niet voor een halve marathon als je weet dat je dit niet vol kan houden. Ach, ik stort vanzelf wel ergens in, het maakt niet uit. Alles wat ik nu loop hoef ik niet meer te lopen. Bij de verzorgingspost van de 5 km neem ik dan ook even de tijd om rustig water te drinken en mijn gezicht te koelen. Het is alsof je water op een hete kookplaat gooit.

Mijn benen voelen eigenlijk best ok dus ik zet de sokken er weer in, verbaasd over het feit dat ook de volgende kilometer gewoon onder de 6:00 is. Misschien niet helemaal representatief omdat mijn horloge inmiddels zo’n honderd meter voor loopt op het daadwerkelijk parcours, maar aangezien het inclusief de wandel- en drinktijd is ben ik toch wel een beetje verbaasd. Ik besluit om te kijken wat ik op 10 km kan doen en ren lekker door. Dat gaat redelijk goed tot een kilometer of 7 – 8 en dan begin ik toch wel serieus te denken dat ik het rustiger aan moet doen. Ik loop nog steeds onder de 5:30 en zit te wachten tot ik instort. 

Als ik bijna bij de 10 km ben probeer ik het vol te houden. De verzorgingspost staat net voor de 10 km mat en daar baal ik een beetje van. Ik wilde juist kijken hoe ver ik kon komen op 10 km. Toch neem ik de tijd voor wederom water en afkoelen want dit is cruciaal om de finish te kunnen halen. Ik had me niet zo veel zorgen hoeven maken. Ik kom met iets meer dan 55 minuten over de mat en dus met veel marge onder het uur. Marge waar ik dankbaar gebruik van maak om tot kilometer 11 echt een beetje langer te wandelen terwijl ik een gelletje neem. Een gelletje, hoe lang is dat geleden? Een stukje verderop gooi ik er nog een spekje bovenop, uit de handen gegraaid van een lieve supporter langs de kant. Supporters die er vandaag weer veelvuldig zijn. De aanmoedigingen vliegen me dan ook om de oren en ik krijg weer veel complimenten over mijn outfit.

De benen beginnen nu toch wel een beetje te protesteren en ook voel ik langzaam de power dalen. Ik hou mezelf bezig met nadenken over wanneer ik de Terminatorknop aan zal zetten. Ben ik te vroeg, dan brand ik op, ben ik te laat, dan kan ik niet maximaal profiteren. Ik heb ook nog een gelletje met cafeïne, dat moet allemaal perfect getimed worden. Wacht, ben ik nou serieus aan het racen om een goede tijd neer te zetten? Ik vrees van wel. Geen idee waar dat nu ineens vandaan komt. Waar überhaupt mijn kilometertijden op dit punt vandaan komen want zelfs al heb ik het gevoel dat ik enorm aan het inzakken ben, ik loop nog steeds rond de 6:05. Met de marges die ik inmiddels heb moet het wel heel gek lopen wil ik niet een acceptabele tijd lopen.

Tegen de tijd dat ik bij de boulevard ben en het 15 km punt bereikt heb met 1:26 op de klok, tijd die niet zou misstaan op de Bruggenloop, blaast de motor zich op en zijn de banden versleten. Tijd voor de knop. Het gelletje gaat er in, de playlist wijzigt en ik ga in standje overleven van afwisselend rennen en wandelen. Wandelen omdat ik een beetje dood ben, rennen omdat ik het zonde vind om mijn tijd helemaal weg te gooien. Lang geleden dat ik motivatie had op het asfalt om door te blijven rennen. De motivatie is er, de kracht in de benen en het lijf iets minder, maar zoals eerder gezegd, ook dat is mijn lijf inmiddels gewend. Het maakt niet uit wat ik haar aandoe, we hebben een goede verstandhouding en ze doet braaf wat ik van haar vraag. In ruil daarvoor verwen ik haar met massages, genoeg slaap en lekker eten.

Op 18 km wil ik het liefste door blijven rennen maar ook de Terminator heeft grenzen. Ergens zat er een sub2 in maar een nieuwe motor en nieuwe banden zijn zo gefixt, een nieuwe chassis niet. Ik loop al in het rood, ik ga me niet kapot lopen. Dat is niet nodig, ergens onder de 2:10 is ook mooi, laat staan 2:06. Ik denk aan Deborah die nog steeds voor me loopt ergens. Ik weet zeker dat ze de sub2 gaat halen, dat kán niet anders. 19 km en nog een kwartier om binnen de 2:06 zijnde 10 km per uur te blijven. Dat moet toch lukken lijkt mij. Makkelijker gezegd dan gedaan maar de Terminator blijft gaan. Net als in de film, ik wil het.

De toeschouwers blijven me toeschreeuwen dat ik door moet blijven lopen. Ik doe mijn best. Het is genoeg om rond de 6:00 te blijven lopen gemiddeld, zelfs met wandelen. Ik kom bij de bocht en kijk uit naar Frank. Die staat niet rechts maar ik zie en hoor hem links dus ik loop naar hem toe want we moeten dit euforische moment natuurlijk wel vastleggen. Dan volgt de nog best wel lange weg naar de finish maar met het verstand op nul en de blik op oneindig komt die uiteindelijk ook en mag ik afklokken. 2:03, ongeveer. Nu mag ik dood neervallen. Alweer. Het begint zo langzamerhand een gewoonte te worden maar als je dat maar vaak genoeg doet wen je daar ook wel weer aan. Net als het daarna weer opstaan en weer doorgaan.

Ik wandel het finishgebied uit, neem mijn medaille in ontvangst en ga bij de ‘Verloren kinderen’ zitten tot Frank me daar oppikt. Van daaruit Deborah, Raymond en Graziella opzoeken. Deborah heeft inderdaad dik onder de twee uur gelopen en dus ook een dik PR. Dat moeten we vieren! De overige vriendjes en vriendinnetjes zijn al naar huis en we wandelen naar het Buitenhof en strijken neer op een terras voor wat te eten en te drinken. Mazzel voor mij, er zit een ijssalon naast dus na het eten scoor ik een dikke ijshoorn. Als die op is nemen we afscheid van Raymond en Graziella en zoeken we de trein op richting huis waar ik de afspraak met mijn lijf na kom. Lekker douchen, relaxt op de bank, en lekker eten.

2:03 op de halve marathon, twee weken na de Duinhopper. Hoe ik het gedaan heb? Typisch gevalletje van Supercompensatie. Misschien vlak voor de Rotterdam Marathon toch maar een ultra plannen, of twee! 

Over plannen gesproken. Die planning is net zo beroerd als die van de NS, die tijdens hét Haagse hardloopevenement van het jaar, waar je vooral met het OV moet komen, besluit om werkzaamheden uit te voeren op Den Haag Centraal en er geen treinen rijden. Met als gevolg dat we in de Randstadrail lekker opgepropt zitten. Of zou dat zijn om vast voorzichtig te wennen aan het gevoel in het startvak straks?

Anyway, alles bij elkaar maakt dat ik op zondagochtend pannenkoeken sta te bakken, een hardlooptas klaar heb staan en ik mijn outfit of the day al aan heb. Het voordeel van de CPC is dat het in de middag is. Het nadeel van de CPC is dat het in de middag is. Geen wekker en toch een beetje uitslapen maar met een duf hoofd uit bed stappen en het gevoel van de hele dag in bed willen blijven liggen met pijn en moeite opzij duwend. Frank wilde van huis naar Den Haag rennen maar ging gisteren door zijn rug en zal het moeten doen met supporteren vandaag. Alhoewel, Linda en Marilene lopen ook en hun mannen, Ronald en Ysbrand, zijn er ook. Ik hoor al iets van bier drinken in de kroeg, dus hij zal zich vast wel vermaken.

We vertrekken om 11:30 om rond 13:00 op het Malieveld te staan. Kunnen we mooi Bart, Harold en Deborah binnen zien komen die de 10 km lopen. Eenmaal daar bemachtig ik een plekje aan het hek. Deborah is potverdorie al gefinisht in 56 minuten. En dan nog zeggen dat ze relaxed gelopen heeft. Ik ben stikjaloers. Vroeger, toen ik nog jong en blommig was, kon ik dat ook. Maar ik weet ook dat ik me totaal niet meer kan vergelijken om een heleboel redenen en dat ik moet accepteren dat mijn hoogtijdagen op het asfalt voorbij zijn. Ik heb een ander pad gekozen de afgelopen jaren. Het is net als met het wel of niet hebben van kinderen. Het heeft zijn voordeel en zijn nadeel, maar je kan niet allebei hebben. 

Harold komt voorbij en even later ook Bart, die zien we wel allebei finishen en ik kan ook nog een paar actiefoto’s maken. Daarna gaat Frank op zoek naar de mannen en ik op zoek naar Deborah die bij de tassenafgifte staat. Ik loop nog even mee om Frouke gedag te zeggen en ga dan op zoek naar Frank en de rest. De meiden zijn in de kleedruimte, de mannen gaan bier drinken en zijn weg. Lekker dan. Dan loop ik ook maar naar de kleedruimte om me klaar te maken. De tijd begint te tikken, ik eet snel een broodje pindakaas en drink een flesje sap dat ik op het station bij de AH gekocht heb. Sinds de Duinhopper is dat mijn nieuwe hardloopelixer. 

De dames zijn ook klaar en we gooien onze tas af. Nu nog plassen, wat nog een hele uitdaging gaat worden want we hebben nog 15 minuten en ik heb al gezien dat er lange rijen staan. We proberen eerst de Dixie’s op het terrein maar dat is niet te doen. Dan maar die bij de startvakken. Iets minder druk maar ook minder Dixie’s. Maar ja, if you gotta go, you gotta go dus ga ik toch maar in de rij staan. Linda hoeft niet heel erg en slaat over en Marilene geeft het uiteindelijk op. Zij zit ook in Wave 2 dus ze moet gaan, Wave 1 is al gestart.

Als ik eindelijk ben geweest haasten we ons naar het startvak maar het is erg druk en rommelig en we staan gewoon buiten het vak te wachten tot we er in mogen. Er zit een kwartier tussen de startwaves dus we hadden toch niet hoeven haasten maar goed. Uiteindelijk mogen we er in en is het nog maar vijf minuten tot de start. Let’s get this over with. Ik had tegen Linda gisteren al gezegd dat ze maar gewoon zelf moest gaan lopen maar ze heeft meer hoop dan ik dat het toch wel gaat lukken. 

We gaan van start en het is warmer dan ik had verwacht dus na een paar honderd meter gaat mijn jasje uit. We rennen over het parcours dat ik inmiddels zo goed ken. Over de Koningskade langs Gewoon Rene Simons richting het Vredespaleis. Ik hou het zowaar vol om niet al na 500 meter te gaan wandelen. Als we voorbij het Vredespaleis zijn zie ik vriend Tom staan. Hij ziet me niet dus ik loop even naar hem toe. Ik waarschuw Linda maar ze hoort me niet en loopt door. Binnen no-time is het te laat en ben ik haar kwijt. Nou ja, voor haar beter. Kan ze ten minste gewoon lekker haar eigen tempo lopen. 

Ik klets even met Tom en loop dan gauw weer verder. Mijn grootste nachtmerrie is als ik straks de bezemwagen in mijn kielzog heb. Een paar jaar geleden had ik dat ook toen ik naar de WC moest onderweg maar toen was ik nog zo fit om er als een haas vandoor te gaan en er van weg te lopen. Dat gaat me nu niet meer lukken. Ik haal het tot de verzorgingspost van de 5 km. Daarna nog even door naar de 6 en de 7 km en dan vanaf dat moment wordt het rennen en wandelen. Ik word ook nog aangesproken en het blijkt Jan van mijn Roparun team te zijn. Die is gisteren met jetlag teruggekomen uit Amerika dus voor hem wordt het ook geen toptijd. Gewoon de ene voet voor de andere blijven zetten, dan komen we er wel.

Als ik rond de 9 km ben valt me op dat de route iets anders lijkt te zijn. Daar waar we altijd ‘de wijk’ in lopen gaan we nu, tja, ik kan het niet helemaal thuisbrengen maar het lijkt of we de lus afsnijden. Het scheelt ongeveer een kilometer want waar ik normaal de 11 km heb is het nu 10 km. Ik klok af op 1:05 dus het valt allemaal nog wel mee. Er is weer een verzorgingspost dus ik eet en drink wat en wil mijn playlist op een housebeat zetten, daar loop ik altijd wel goed op. Maar omdat er een goed nummer op de huidige playlist komt blijf ik nog even hangen. En nog één, en nog één en nog één. Tegen de tijd dat ik uiteindelijk ga wisselen zit ik al op 12 km.

12 km, dat betekent nog minder dan 10 en ruim over de helft. Ik kom Ronald tegen, een bekende RMD-er. Hij vraagt hoe het gaat en met mijn ‘bléh’ verwoord ik hoe hij zich ook voelt. Soort zoekt soort lijkt het vandaag wel. Ik gooi er een gelletje in en met de nieuwe playlist kan ik weer een klein beetje doorlopen ook al doen mijn poten zo langzamerhand best zeer. Rond de 13 km lijkt de route ook weer anders en bij 15 km is het overduidelijk dat het eerste gemiste lusje hier goed gemaakt wordt. Ik draai de boulevard weer op en ik bedenk me dat het publiek hier toch elk jaar wel weer heel erg aanwezig is en zijn best doet om er iets moois van te maken. Aanmoedigen maar ook muziek en water en snoepjes aanbieden. Doen ze goed.

Het beetje wind op de boulevard is lekker cool en ik denk heel even terug aan twee weken geleden. Toen liep ik beneden langs in mijn eentje in een heel andere setting met een heel ander doel. In elk geval was ik niet met tijd bezig. Nu ben ik aan het rekenen geslagen en ook al weet ik niet wat de tijd gaat worden, ik denk dat ik wel binnen de limiet ga blijven. Ik maak nog even een foto, gewoon omdat het kan, en dan zit ik op 16 km. Nu mag ik weer gaan aftellen, nog 5 km en nog drie kwartier de tijd. Komt goed.

De boulevard af is ook heuvel af en ik vind het altijd zo zonde als ik mensen hier zie wandelen. Naar beneden is gratis dus ik laat me lekker vallen en win een beetje terug wat ik op de boulevard kwijt geraakt ben. Op mijn klokje loop ik een paar honderd meter voor op het parcours, maar hoewel het autistische deel van mijn brein zich daar aan stoort, vind het creatieve deel van mijn brein het heerlijk. Zo duren de kilometers namelijk korter. Zegt mijn klokje dat ik een kilometer gelopen heb is het een marker, dan moet ik nog even een stukje doorrennen naar het officiële kilometerbord en heb ik weer een marker, waardoor de volgende kilometer op mijn klokje zich alweer bijna aandient. 

Zo loop ik naar de 19 km en de 20 km. Terwijl ik even wandel en een dextro uit mijn zak peuter vraag ik me af hoe vaak ik de CPC nou gelopen heb. Ik tel de jaren op mijn vingers. 2014 tot en met 2024 is elf keer min twee keer dat hij niet doorging kom ik op negen. Een jonge meid loopt langs en roept: ‘Je gaat het wel halen hoor, je haalt het wel.’ Ik moet er om lachen en roep terug dat ik dat wel weet en dat het goed komt. Ik blijf het grappig vinden. Mensen moesten eens weten.

Als ik na de 20 km weer even een stukje wandel word ik opnieuw aangesproken door een jongen uit het publiek. ‘Zet hem op Saskia, lopen kan je het hele jaar nog!’ Ik moet weer lachen maar deze moet ik toch écht even rechtzetten. Ik loop terug en vertel de beste jongeman dat ik twee weken geleden 180 km heb gelopen en vandaag iets rustiger aan doe. Hij kan het bijna niet geloven maar complimenteert me met het feit dat ik er dan toch ben vandaag. Iets met FOMO was het toch?

Ik werk bijna methodisch de laatste kilometers af, zwaai nog even naar Gewoon René en als ik bijna bij de bocht naar de finish ben haal ik mijn jasje los en trek hem aan. Niet omdat ik het koud heb maar omdat Frank altijd zegt dat het stom staat als je je jasje om je middel geknoopt hebt en ik denk dat hij wel ergens in het publiek staat om foto’s te maken. En we willen natuurlijk niet stom op de foto staan!

Ik ben geen seconde te vroeg want niet alleen Frank, de hele club staat in de bocht me toe te juichen. Ik ren er op af, geef een high five en draai richting de finish. De finish die nog verdomd ver weg ligt gezien het feit dat ik net mijn laatste krachten verbruikt heb in het sprintje richting Frank en de high fives. Maar ja, met al dat publiek ga ik hier ook niet meer wandelen nu dus dan maar op trailshufflemodus de laatste honderden meters. Ik ben blij dat ik er ben als ik eindelijk onder de finishboog door ga. Ik heb zelfs nog bijna tien minuten over. 

Ik haal mijn medaille op, krijg een van de laatste flesjes AA, pik mijn tas op en loop instinctief naar het wedstrijdsecretariaat waar de mannen al op me staan te wachten. De dames zijn zich aan het omkleden maar ik ben te lui om naar de kleedruimte te lopen en doe het ter plekke. Als iedereen er weer is lopen we naar het station. Ronald en Linda pakken de tram, Ysbrand, Marilene, Frank en ik stappen in een nog overvollere metro dan op de heenweg, waar we Marjan en Jeanette treffen.

Na een dik uur zijn we thuis en is het al etenstijd. Het nadeel van een wedstrijd in de middag. Lekker douchen, haar wassen terwijl Frank eten maakt en daarna met een stuk appeltaart op de bank om de rest van de avond te Netflixen. Volgend weekend even weg, de week erna een stukje verkenning voor de Liberation Trail, een week later mijn verjaardag en daarna nog een weekje niks en dan is de Rotterdam Marathon alweer aan de beurt.

Mag ik wel eens beginnen met trainen!

Of ik de CPC nog ga lopen. Gezellig samen op rustig tempo en na afloop kookt ze voor ons. Ik heb al ingeschreven nog voordat ik de vraag krijg of ik al om ben. Meer was er niet nodig. En omdat Frank geen zin heeft om te wachten loopt hij ook maar mee. De maandag voor vertrek naar Tokio ben ik nog een laatste 5 km aan het doen als ik gebeld word. En terwijl ik aan de lijn hang komt er een berichtje binnen van Supporter van alle Hardlopers. Ik heb meegedaan aan een winactie om het startschot te mogen geven tijdens de CPC. Het wordt wave 3 van de halve marathon. Shoot, ik loop hem nu zelf dus dat wordt dan effe lastig, maar ik heb een prima alternatief. Ronald, de man van Linda, is natuurlijk onze supersupporter dus ik vraag of hij komt kijken en of hij zin heeft om het startschot te geven. Dat vindt hij superleuk en het kan, dus ook weer geregeld.

Op de dag zelf gaan we eerst naar Linda en Ronald om daar de spullen achter te laten. Daarna met de tram naar het Malieveld waar we Bart binnenhalen op de 10 km. Dan zet ik Ronald af in de VIP tent en mis net het RMD fotomoment maar ja, prioriteiten stellen hé? We krijgen wel een CPC shirt, want dat was part of the deal. Daarna wachten tot we mogen starten. Frank moet zijn trui nog uittrekken bij de tassenafgifte  en Linda en ik lopen vast richting startvak. Het is ons aanbevolen om vooraan te staan om Ronald te kunnen zien maar het vak zit al behoorlijk vol. Nood breekt wet dus we lopen het vak van startwave 2 in om achterin onder het touw door vooraan bij Wave 3 te eindigen. Even het juiste plekje zoeken en dan staan we precies goed om Ronald in vol ornaat op de hoogwerker te zien.

Om 15:00 schiet hij ons weg en na een laatste zwaai gaan we aan de wandel. De eerste kilometer met de opwinding natuurlijk als een gek weg en dan gauw weer terug naar een rustiger tempo. Het is veel warmer dan ik dacht en ik moet echt een beetje ploeteren voor de eerste vijf kilometer. Mijn ritme vinden, mijn spieren opwarmen en het tempo bepalen waar ik op kan lopen. Linda loopt gestaag en lekker naast me, af en toe tegen me aanpratend maar me vooral lekker in mijn bubbel latend.

Ik kan het niet laten om terug te denken aan hoe soepel ik een paar jaar geleden een halve marathon liep. En ik weet dat ik in de tussentijd heel veel andere dingen gedaan heb en dat mijn loopwereld er nu eenmaal heel anders uitziet. Je kan niet wel kinderen en geen kinderen hebben, het is het een of het ander en je moet keuzes maken, maar ik ben nu eenmaal Queen. I want it all! Maar dat gaat helaas niet dus ik probeer het ook maar weer van me af te zetten.

Na het vijf kilometerpunt gaat het iets beter. Ik kom in een aardige cadans en voel alleen mijn bilspieren behoorlijk, maar zolang de kilometers nog binnen de 6:30 zijn ben ik tevreden. Ik heb een weddenschap met Frank lopen dat hij 5:30 moet rennen en vraag me af of hij dat redt. Linda krijgt bericht door van Ronald dat ik me geen zorgen hoef te maken. Niet dat ik dat deed, maar het is goed om bevestigd te krijgen.

Ik ken het parcours van de CPC goed genoeg om me er niet druk over te hoeven maken, maar ook om te weten waar ik ben, wat er daarna komt en het leent zich uitstekend om op te delen in overzichtelijke delen. De hoek in het wijkje betekent bijna 10 km en dat is wat mij betreft op de helft. Ik zie nog een oud collega langs de kant staan wat altijd leuk is. Van daaruit doorwerken naar de 15 km. Tijdverlies komt voornamelijk uit de drankposten waar ik echt even de tijd neem om op adem te komen, wat te drinken, mijn gezicht af te spoelen en eventueel wat te eten. 

Op de boulevard staat een pittig windje maar ik vind het wel lekker. Ik ga niet eens wandelen en blijf gestaag doorlopen. Ik verbaas mezelf überhaupt dat ik door blijf lopen en alleen wandel bij de drankposten. Ik vraag Linda om vooruit te lopen en wat foto’s te maken en terwijl ik mijn babystapjes omhoog maak leeft zij zich uit. Ik hou haar wel in de gaten wat weer voor de nodige afleiding zorgt en dan zijn we ineens bij 17 km. Nog maar 4 km te gaan. Gelukkig want ik begin het nu toch wel weer zwaar te krijgen en probeer me te focussen op mijn muziek.

Dat het hier veel naar beneden loopt is mijn redding om door te blijven lopen. Het helpt altijd enorm bij het aftellen tot het uiteindelijk nog maar één kilometer is. De Koningskade markeert het einde van de CPC. Nog twee kilometer en dan nog maar één. Maar het lijkt wel of die laatste kilometer twee keer zo ver is en er komt geen einde aan. Toch ben ik niet ontevreden. We gaan finishen binnen de 2:20 zolang ik blijf lopen en gewoon het ene been voor het andere blijf zetten. Dat lukt denk ik nog wel.

We zwaaien naar Ronald als we over de finish komen en wandelen direct door naar de uitgang waar we uiteindelijk Frank weer tegen komen. Hij heeft de tas al opgepikt en aangezien het fris is trekken we gauw iets warms aan voordat we weer richting de tram lopen om naar ‘huis’ te gaan. Dat is bij Ronald en Linda waar we gezellig blijven eten en napraten. Dit was mijn achtste deelname aan de CPC en misschien is het inderdaad tijd om te besluiten dat het mooi geweest is.

Maar dit jaar nog even niet!

Maart 2020. De hele wereld in ban van Corona en ik heb op dit moment maar één vraag. Gaat de CPC dit jaar wél door? Uit pure hufterigheid heb ik gebruik gemaakt van de kortingscodes die we als compensatie kregen om ook dit jaar twee afstanden te lopen terwijl ik dat voor mijn training helemaal niet nodig heb. Ik doe mezelf wel een stille belofte. Als dit jaar ook niet door gaat kap ik er mee. Ik schrijf niet meer in. Dan kijk ik volgend jaar last minute wel of ik een startnummer over kan nemen. 

Na een spannende week van meerdere keren per dag de berichtgeving volgen lijkt het niet zo ver te komen. Vandaag loop ik mijn zesde CPC en mijn dertigste officiële halve marathon. Maar eerst een opwarmertje van 10 km. En daar waar iedereen piept over het weer ben ik alleen maar blij dat hij gewoon doorgaat. Dat piepen doe ik dan achteraf wel. 

Ik mag starten in Wave 1 voor de 10 km die om 12:00 gepland staat. Als ik in een uurtje loop heb ik daarna anderhalf uur om bij te komen voordat ik in Wave 2 voor de 21 km mag. Bart en Linda lopen ook twee afstanden maar willen in Wave 3 starten om de tussentijd juist zo klein mogelijk te houden. Ik laat het even van het weer afhangen. Net als wat ik aan doe. Ik heb mijn setje voor de 10 km helder maar gooi de tas vol met van alles een extra exemplaar. Want stel je voor dat het toch heel warm blijkt, of dat ik helemaal zeiknat geregend ben. 

Omdat we na afloop de verjaardag van Richard vieren rijden we dit jaar met de auto naar Den Haag in plaats van met de metro. Het Malieveld valt mee, ondanks het slechte weer van de afgelopen weken is het niet zo heel erg drassig en terwijl we afstemmen waar iedereen zich bevindt lopen we richting kleedkamers want het is best fris. Eenmaal raceklaar kom ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat we het label voor de tassenafgifte verloren zijn. Gelukkig regelt Frank met zijn gebruikelijke charme een alternatieve oplossing dus even later ligt de tas hoog en droog met een mooi wit stuk tape en het handgeschreven labelnummer bij de afgifte. Om er vervolgens bij de ingang van het startvak achter te komen dat ik in alle consternatie mijn muziek vergeten ben. 

Ik weiger 10 km in mijn eentje zonder muziek te lopen en moet dus terug. Poging twee en terwijl Frank achter het hek blijft schuif ik tussen de lopers door naar voren. Het is fris maar wel droog. De speaker telt af en ik zwaai nog een keer naar Frank alvorens aan mijn eerste run van de dag te beginnen. De eerste kilometers zijn hetzelfde als de 21 km, pas bij het Vredespaleis buigen we af en rennen we richting Madurodam. Ik had een plan. De 10 km op een rustige 10 km p/u lopen en daarna de 21,1 km gewoon lekker doorlopen. Had. Want na 3 km weet ik al dat dat niet gaat lukken, tenzij ik nu heel erg gas terug ga nemen. 

Ik heb bliksemsnel overleg met mezelf. De halve marathon in zeg 2:15 lopen kan ik mezelf wel verkopen. De 10 km in meer dan een uur niet. Dat moet minimaal onder het uur maar is lastig uitkienen. ‘Fuck it’, is de simpele uitkomst van het overleg. Ik hou mezelf nu gewoon niet in en zie straks wel hoe het gaat. Loop ik die halve wel relaxt. Gewoon lekker doorpakken dus. Richting het Van Stolkpark en het Westbroekpark. Dit is voor het eerst dat ik de 10 km in Den Haag loop in al die jaren en ik vind het een leuke route. Doorlopen zonder helemaal stuk te gaan dus zodat ik ook nog een beetje van de omgeving kan genieten.

Na de parken draaien we de Nieuwe Parkweg op waar ik het 18 km bord zie hangen. De eindetappe van de halve waar ik straks nog een keer mag lopen. Van daar uit de Raamweg langs de manege, het oude Orange gebouw en weer richting Malieveld. In de laatste kilometer staan de jongens en meiden van The Hague Running Pack aan te moedigen en in de bocht roept Jeroen Tibbe me voor een foto. Dan zwaaien naar Frank en de finish en zit het er al weer op. 

We pikken de tas op en lopen naar het pannenkoekenhuis waar de rest kwartier gemaakt heeft. Daar waar het in elk geval warm is, want inmiddels krijg ik het toch weer koud ook al had ik tijdens het lopen besloten dat lange mouwen eigenlijk te warm zijn tijdens het lopen. Bart en Linda zijn toch in Wave 2 gestart en komen er ook al gauw aan. We wachten tot het tijd is voor de Meet & Greet, ik trek een shirt met korte mouwen aan, andere schoenen en sleeves en wandelen dan weer terug naar het Malieveld. Na de groepsfoto nog even schuilen in de kleedkamers tegen de wind en om 14:30 sta ik voor de tweede keer vandaag in het startvak.

Frank zijn we ergens onderweg naar het startvak verloren maar die loopt toch zijn eigen race. We gaan dit keer rustig van start maar toch iets te snel als we Bart ineens kwijt zijn. We wachten even op hem alvorens weer verder te rennen. Dan zie ik ineens Floske lopen, een oud collega van Orange, en we kletsen even bij. Ja, ze loopt nog steeds, nee ik zie haar niet meer zo vaak op de weg want ja, ze is meer aan het trailen. Ze was Frank onlangs nog tegen gekomen en ik herinner me weer dat hij dat verteld heeft. 

Bij het Vredespaleis laat ik mijn blik langs het publiek glijden. In training voor mijn eerste marathon stonden Tom & Sylvia hier met een groot spandoek aangezien ze aan de route wonen, en sindsdien kijk ik altijd met een schuin oog of ze er toevallig staan. En verdomd staat Tom inderdaad te kijken. Ik ren op hem af en begroet hem hartelijk, het is alweer even geleden dat we elkaar gesproken hebben. Bart en Linda rennen door maar die haal ik zo wel weer in. 

Ik neem afscheid van Tom met de belofte dat we na de vakantie gaan afspreken en ren gauw weer achter Bart en Linda aan. Ik ben nog maar net bij als Ronald langs de kant staat. Natuurlijk even zwaaien en als het goed is zien we hem straks nog een keer. Daarna wacht de volgende verrassing. Herman en Ed lopen ineens naast me. Herman wil een aanval doen op zijn PR. De CPC is daar altijd wel een goed parcours voor maar uiteindelijk blijft het de vorm van de dag. Ik wens hem succes als ze verder rennen.

Lang de tijd om ons te vervelen hebben we niet. We naderen al gauw het 7,5 km punt waar zoals beloofd Richard en Saskia staan. Natuurlijk zing ik hem even toe voor zijn verjaardag en na een knuffel en een ‘tot straks’ rennen we weer verder. Ik moet eerlijk zeggen dat het me reuze mee valt. Ik was wat huiverig voor twee races op een dag. De laatste keer is dat niet zo goed bevallen, maar ik heb het reuze naar mijn zin en loop relatief soepel. Misschien door alle afleiding. 

Afleiding als ik een paar kilometer later ineens een oud collega van ADP langs de kant hoor roepen. De ene verrassing na de andere. Natuurlijk stop ik ook nu om even gedag te zeggen. Om vervolgens weer een sprintje te trekken om weer bij Bart en Linda te komen. Het wordt zo langzamerhand een interval training in plaats van een duurloop. Zeker omdat ik weet dat er grote kans is dat er ook nog een huidige collega van Huisman moet staan ergens verderop. Maar eerst staat Ronald er nog een keer.

De collega staat er eerder dan verwacht maar des te leuker om haar te zien. Een knuffel, een praatje en een foto en weer door om te voorkomen dat ik te ver achterop raak. De rest van de route zal zonder onderbrekingen zijn. In elk geval zonder geplande onderbrekingen want we zijn de boulevard nog niet opgedraaid of ik hoor weer mijn naam schreeuwen. Ik moet even kijken maar het is Nicki van de manege, en dus ook nu even een praatje. Ik ben inmiddels gewend geraakt aan het stoppen, sprinten om bij te komen en weer rustig lopen, alhoewel dat laatste steeds meer een uitdaging begint te worden.

Op de boulevard hebben we een mooi zonnetje, de CPC zoals hij bedoeld is, en ik moet denken aan een week eerder toen ik hier met mijn Chinese collega was en de lucht grijs, regenachtig en het hard waaide. Wat een contrast met nu. Ik stop om even een foto voor haar te maken. Dan weer bij Bart en Linda en ineens pats boem uit het niets ligt Bart op straat. Gelukkig staat hij ook zo weer op en lijkt er niks aan de hand. Wat gebeurde er nou? Bart weet het zelf ook niet. Waarschijnlijk vermoeidheid en het niet goed optillen van zijn voeten.

We draaien de boulevard weer af en zien Herman weer lopen. Dit keer alleen. Ik loop even naast hem en vraag hoe het gaat en of hij de PR losgelaten heeft. Hij heeft het zwaar en ik kijk op mijn klokje. Nog 4 km en alhoewel ik niet weet hoever achter hij ons gestart is vermoed ik dat het hem vandaag niet gaat worden. Het zal een volgende keer moeten. Ik laat hem weer los en we komen bij het bord dat ik al eerder gezien heb vandaag, het 18 km bord. Klein heuveltje omhoog en daarna lekker naar beneden. Het is nu echt wel klaar met alle bekenden langs de kant of in de race, en ik ben er zelf ook wel een beetje klaar mee. Soms heb ik dat gewoon. Het ene moment nog vrolijk dartelend over het parcours en het volgende moment er zo klaar mee zijn dat ik naar de finish wil.

Sorry Bart, sorry Linda, maar vanaf kilometer 19 loop ik door zonder nog te stoppen. Ik weet dat ze in elkaars goede handen zijn en zie ze straks toch weer. De laatste twee kilometer is toch wel een beetje afzien dus ik ben blij als ik weer langs de cheerzone van The Hague Running Pack loop waar Chris en Frederike staan, en vervolgens Jeroen Tibbe die me dit keer te laat ziet. Opnieuw een blik langs het publiek of ik Frank zie die ongetwijfeld al binnen is maar nog niet zo ver dat hij al bij de finish kan staan. 

Eenmaal binnen haal ik mijn medaille bij dezelfde man als van wie ik de 10 km kreeg maar hij herkent me niet. Eenmaal door de sluis loop ik richting de garderobe als Frank belt. Die staat er al dus ik kan gelijk iets warms aan en een pakje chocomelk opentrekken. Even later zien we Bart lopen die ons vertelt dat Linda al onderweg naar huis is. Dan gaan wij ook maar richting auto en richting Saskia voor de verjaardag van Richard. Daar mogen we douchen en omkleden en bijkomen om daarna nog een hele gezellige avond te hebben.

De CPC is er wederom een die in de boeken mag. De CPC was in 2014 mijn eerste, in 2016 mijn test of ik de marathon kon lopen, in 2017 mijn nét niet onder de twee uur, in 2018 mijn PR, in 2019 degene die afgelast werd en nu in 2020 de dubbele van de ‘hetzalmetochnietweergebeurenohneegelukkig niet’. 

En alhoewel er een dikke kans bestaat dat de marathon misschien verplaatst wordt of helemaal niet door gaat, deze nemen ze me niet meer af!

Kut. Ik maak Frank wakker met het bericht dus zijn dag begint ook goed. Er schiet van alles door mij heen. Vooral teleurstelling maar ook een stukje gelatenheid. Het is inmiddels niet meer de eerste keer. Boosheid vanwege dat stomme weer in Nederland, onbegrip voor de organisatie en de burgemeester van Den Haag, de vraag of ze dan niet eerder kunnen starten of de 10 km door kunnen laten gaan. Maar diep in mijn hart snap ik ook wel dat ze het risico niet nemen gezien de enorme organisatie er omheen en dat je dat ook niet zomaar om kan gooien. Wordt zo wel een duur grapje dat hardlopen, al helemaal omdat ik twee startnummers heb. Tenslotte zegt het schema 30 km vandaag.

Maar tussen al die emoties door blijft natuurlijk de hamvraag, wat nu? Lopen moet ik toch maar de truc van de Bruggenloop twee jaar terug waarin we met een klein groepje alsnog de route gelopen hebben zal vandaag niet opgaan. Omdat we gisteren al voorzichtig voorbereid zijn op de mogelijkheid dat het niet door zou kunnen gaan heb ik al aan Oostvoorne gedacht. Mijn eerste reactie is echter: ‘Nee, ik ga niet, ik moet 30 km lopen.’ De tweede reactie is echter: ‘Het is beter dan niets en ik ben ook wel weer toe aan een stukje metaal.’ We checken het op internet. Of deze wel doorgaat en of je überhaupt nog kan na-inschrijven. Het is een dubbele ja. Maar omdat er veel mensen aangeven te komen als alternatief voor de CPC wordt het ook nog spannend of we wel een startnummer kunnen krijgen. Ook dat mogelijke probleem wordt getackeld als ik me bedenk dat we anders gewoon een eigen route van vorig jaar kunnen lopen, 25 km via de GPX op de Garmin.

Plan B gemaakt pak ik alle spullen bij elkaar terwijl Frank getrouw pannenkoeken bakt. Zodra we klaar zijn gaan we op pad om ervoor te zorgen dat we er zo vroeg mogelijk zijn. Als we er bijna zijn krijg ik een berichtje via de Messenger. We kunnen twee startnummers overnemen zodat we zeker weten dat we kunnen starten. Deal! Als dat geregeld is kunnen we even rustig gaan zitten. De RMD-ers druppelen binnen en het is een vrolijk weerzien. Toch voel ik me ontheemd. Het autistische deel van mijn brein heeft zich nog niet aangepast aan de omschakeling van Den Haag naar Oostvoorne. Bovendien ben ik het er nog steeds niet mee eens. Buiten valt er af en toe wel een regenbuitje en het waait een beetje, maar van code geel, laat staan oranje, is er nog geen spoor.

Om 11:30 gaan we naar buiten voor de groepsfoto, want tja, als we er dan toch zijn. Daarna richting start. Yvonne, Ketura, Roos, Rob en Harold gaan samen lopen en ik besluit aan te haken. Frank loopt in principe ook mee, maar volgt zijn eigen tempo. Ik zet wel mijn muziek aan en verder zie ik het wel. Mijn plan gaat niet verder dan hier, vanaf nu is het go with the flow.

The flow gaat goed. Het is heerlijk om nergens over na te denken, gewoon te rennen en alleen maar met de groep mee te hoeven rennen. Ik hoef niet op mijn snelheid te letten, niet te rekenen, niet in te delen, alleen maar bij te blijven. We krijgen een kleine regenbui over ons heen, alhoewel het meer voelt alsof we door een wolk rennen dan dat het echt regent, en het waait, maar ik heb het niet koud en loop eigenlijk wel lekker. Het tempo is ook goed. Sneller dan gepland met de CPC maar tenslotte loop ik ook minder vandaag dus het mag wel. 

Op 5 km staat de eerste drankpost. Ik loop een beetje vooruit zodat ik rustig een bekertje kan pakken. Helaas is de tafel aan mijn kant leeg dus ik moet dwars oversteken naar de andere tafel voor een bekertje water. Met als gevolg dat ik even aan moet zetten om weer bij de groep te komen. Niet snel daarna begin ik in mijn comfortzone te komen. Ik ren af en toe een stukje vooruit om een foto te kunnen maken, probeer te lachen en te ontspannen en om me heen te kijken naar het landschap. Ik herken een heleboel stukken van onze eigen route een jaar eerder en de wijken met mooie huizen waar we doorheen lopen en waar ik met mijn oom en nicht regelmatig doorheen gereden ben. Ik vraag me af of we misschien zelfs nog wel langs het huis van mijn oom lopen, die ook in Oostvoorne woont.

Ondertussen stevenen we af op de 10 km. Frank loopt al een tijdje voor ons en ook Harold laat ons los om vooruit te snellen. Omdat ook Yvonne ons heeft laten gaan lopen we nog met zijn vieren, Roos, Ketura, Rob en ik. En dat loopt helemaal prima. Het blijft verder droog en er komt zelfs af en toe een zonnetje door. De wind waait wel stevig, meestal van voren of van de zijkant maar af en toe ook in de rug en dan kunnen we vliegen. De 15 km dienen zich dan ook snel aan. 

Omdat ik best trek heb peuter ik nog een gelletje uit mijn Flipbelt. Een krijgertje uit Berlijn maar die moeten tenslotte ook op. Cola smaak, maar ik vind hem niet echt lekker. Hij werkt wel, er zit cafeïne in en ik voel de boost voor de laatste kilometers. Omdat zowel Ketura als Roos mij en Rob aansporen om gas te geven doen we precies dat, we geven gas. We zitten dan op 17 km. De zon schijnt en we krijgen de wind vol in de rug mee. Voldoende aanleiding om nog even flink de sokken er in te zetten. Frank halen we niet meer in maar met een gemiddelde snelheid van ruim 12 km per uur rennen we richting het voetbalveld en de finish. Ik kijk nog terloops naar links en zie het Oostvoornse meer. Megagrote golven met witte koppen geven toch wel een beetje aan dat er behoorlijk wat wind staat en een klein stukje van het ‘Ik ben het er niet mee eens!’ gevoel brokkelt af. Vooruit dan maar.

Ik loop nog even 100 meter door want mijn klokje zegt 21 km exact maar als ik hem daarna uit zet ben ik best verbaasd en meer dan tevreden met de 1:56 en een beetje. Een paar minuten later komen ook Ketura en Roos binnen en dan begint het toch weer te regenen. Frank haalt de tas uit de auto en binnen drinken we nog wat en praten wat na met deze en gene. Uiteindelijk gaan we toch op zoek naar ons warme bad. Ik heb hele gemengde gevoelens. Ik heb goed gelopen, het was erg gezellig, het weer viel 100% mee maar de CPC is toch onvervangbaar. Hoe dan ook, ik zal er mee moeten leven want het is wat het is.

Volgende week de Road through Rotterdam. Ook erg gezellig en met alleen maar RMD-ers. Gewoon 35 km, zoals het hoort. Op een relaxt tempo van 9,5 km per uur. Route bepaald, verzorgingsposten geregeld, tempogroepen ingedeeld. En het is een belangrijk onderdeel van mijn training. Ik heb er zin in en we gaan gewoon lekker lopen. Als het tenminste niet afgelast wordt wegens een beetje wind en regen. Het zal toch niet?

Nee joh, Rotterdammers kunnen wel tegen een stootje!

Minimaal sub 2 dus. Bovendien is de CPC altijd een beetje een test hoe we er voor staan voor Rotterdam. Vooral nu dat ik geen van mijn halve marathons tot nu toe lekker heb kunnen lopen. Apeldoorn en Schoorl geven goede cijfers, maar zijn toch net weer even anders. En ik heb al de hele week een zeurderige heup. Ook voor Frank is het vandaag er op of er onder. Gaat het goed met zijn knie, dan kan hij uitbouwen, maar gaat het slecht dan is Rotterdam zo goed als verloren.

We starten pas rond half drie, dus we kunnen uitslapen. Geen zenuwen om mijn tas de dag ervoor al te pakken, slechts op ons gemakje een film kijken en een zak engelse drop leeg eten. ‘Dat is goed,’ zegt Frank, ‘koolhydraten en suikers stapelen voor morgen!’. Ik vind het een goede smoes. Na het opstaan dan ook rustig aankleden, pannenkoeken eten en we zijn een half uur voor vertrek volledig klaar. Ik stel voor om te vertrekken anders zit ik toch maar met mijn ziel onder mijn arm. En we gaan met de RandstadRail dus je weet nooit wat je onderweg nog tegen komt.

Dat is in elk geval Lonneke, een loopvriendin, en op Centraal Station Wendy en Patricia van de Anitameisjesgang. Eenmaal op het Malieveld komen we daarbij ook nog een hoop andere RMD-ers tegen. Omdat we via via een VIP bandje hebben gekregen verdwijnen we even in de tent om ons startnummer op te spelden en de tas weg te bergen. Ook hebben ze een terras aan de finish, en eten en drinken waaronder een grote schaal muffins. Straks, als ik klaar ben. Maar wat een luxe! Daar kan ik wel aan wennen. Maar het meest luxe van alles? Vier privé Dixies, schoon, met WC papier en géén rij. Om iets voor twee uur gaan we terug voor de Meet & Greet en de officiële groepsfoto. Mijn bil en been zijn onrustig en ik probeer ze wat te masseren. Gek genoeg trekt het ondanks dat, of misschien wel daardoor, door naar mijn voet met een felle stekende pijn. Kut, zul je net zien. Daar zal ik toch wat aandacht aan moeten gaan besteden. Ik probeer het er een beetje uit te lopen. Daarna nog één keer naar de Dixie en dan rustig naar het startvak.

De steek in mijn voet trekt gelukkig een beetje weg dus ik ben er klaar voor. We zien wel waar het schip strand. We mogen weg en dan gebeurt er iets wat ik in mijn stoutste dromen niet had kunnen verzinnen. Iemand trapt met zijn volle gewicht op een dichte verloren gelverpakking, die met een harde knal openspringt. Ik krijg de volle laag, in mijn gezicht, op mijn arm, over mijn mooie nieuwe RMD shirt en over mijn been. Ik ben nog geen 100 meter op weg en ik plak aan alle kanten. Ik voel me net een afgelikte lollie. Maar ja, niets aan te doen, ik zal het 5 km moeten uithouden tot de eerste drankpost om het er een beetje af te wassen.

De eerste kilometers zijn altijd langzaam bij de CPC en het is zoeken naar je weg. Het is druk en de straten zijn smal. Het voordeel van de ervaring, ik kan er rekening mee houden. Het lukt me dus aardig om toch in mijn ritme te komen. Op de 5 km pak ik twee bekertjes water, een om te drinken en een om de ergste prut van mijn gezicht, arm en been af te wassen. Tegelijkertijd dient het om een beetje af koelen, want al heb ik het niet extreem warm, ik heb het zeker niet koud. Daarna weer op pad en ik haak aan bij een klein clubje van Loopschool Kralingen. Ze lopen een lekker tempo, net langzaam genoeg dat ik ze kan bijhouden en tóch snel genoeg om mezelf een beetje uit te dagen. Samen met een winegum tegen de trek brengen ze me naar de 10 kilometer en een klein beetje verder voordat ik ze uit het oog verlies. Ik merk het niet ineens, ik zit in mijn bubbel en droom een beetje weg naar 2014. Hoe anders liep ik er toen bij. Op 14 km weer een drankpost en op 16 km, na het gemene stukje omhoog bij de boulevard, begin ik te rekenen. Sub 2 haal ik met gemak, mits er geen rare dingen gebeuren. Voor een PR moet ik minstens 10 km per uur blijven lopen. Ook dat moet haalbaar zijn. Mijn benen beginnen zeer te doen maar ik heb een ruime marge dus ik kan wat afzakken qua tempo. Maar zolang het gaat, gaat het.

Na de boulevard een stukje omlaag en dan een lang stuk vals plat. Volhouden nu, het is nog maar drie kilometer. Het aftellen is begonnen en ik begin stiekem zelfs een beetje te hopen op een sub 1:50. Niet zo heel erg ver voor mij loopt zelfs een 1:50 pacer. Eerst denk ik dat ik hem niet bijhoud, maar ik loop toch stukje bij beetje in. Op de Raamweg staat Marco Vink voor een high five en dan is daar eindelijk het 20 km bord. Met nog slechts 500m op de teller haal ik de pacer toch in en zie de grotere pacergroep die daar nog voor loopt. Ook die haal ik nog in en als ik de hoek omdraai voor de laatste meters richting de finish heb ik nog 2 minuten voor een sub 1:50. Ik zet mijn tanden op elkaar en blijf rennen in wat voelt als inmiddels een moordend tempo. De beruchte Terminatorknop.

Finish! En op mijn klok 1:48:47, officieel 1:48:44. Ik kan het bijna niet geloven. Heel even dreigt mijn keel weer dicht te slaan van de inspanning, maar het gaat gauw over. Ik check waar Frank is en zie dat ik voldoende tijd heb om me naar de tent te haasten om hem te zien finishen. Eenmaal binnen neem ik wat te drinken, de schaal met muffins is helaas weg, dus dan maar een broodje en snel naar buiten. Frank loopt mooi op schema en ik zie hem inderdaad finishen. Toch maakt hij een gebaar dat het niet goed gaat en ik maak me ernstig zorgen. Als hij er eindelijk is blijkt dat hij toch enorm last van zijn knie heeft. Dat zet een dikke streep door zijn Rotterdam Marathon. Voor nu. Ik ga bidden voor een wonder.

We blijven nog even kijken om vrienden en kennissen te zien finishen terwijl ik me verheugd stort op een laatste chocolademuffin die me smeekt om opgegeten te worden en die blijkbaar over was op de schaal en die ze weer teruggezet hebben. Dan weer met de metro naar huis voor het ritueel van bad, bank en, we doen eens gek, een grote schaal sushi. Een dag met gemengde gevoelens. Supertrots en blij met niet alleen mijn PR maar ook met de sub 1:50, enorm balen voor Frank met zijn knie. Hij overleeft het wel, maar het is gewoon Kwalitatief Uitermate Teleurstellend. En alhoewel mijn been ook zwaar protesteert, zit ik nog lang niet in ‘niet lopen’ fase.

Hoe het ook zij, de CPC is nu permanent van mij, wat er in de toekomst ook nog gebeurt. Dit neemt niemand me meer af. En voor wat betreft de test voor de Rotterdam Marathon? Volgende week nog de 35 km en de komende vier weken heel blijven. Maar even los daarvan geloof ik dat ik wel #MR18 proof ben. Of waren het toch de engelse dropjes?

Countdown initiated!