Na een gezellig gezamenlijk rondje hardlopen en een nog gezelligere lunch vertelt ze over haar longtest en dat ze voorlopig even langzaam moet lopen. Niet helemaal waar ze op gehoopt had, maar gelukkig wel iets waar ze nog aan kan trainen. En dan spreekt ze de magische woorden: ‘Zeg, weet jij nog iemand die de Dam tot Damloop wil doen? Ik heb nog een startnummer over.’ Mijn hart begint te bonzen, mijn ogen beginnen te glanzen en mijn benen beginnen te wiebelen. Met een dikke grijns kijk ik haar aan zeg: ‘Je gaat rustig lopen zeg je?’ And my fate is sealed.

Tot mijn verrassing verklaart Frank me niet volkomen voor gek maar wil ook wel mee lopen. Via Facebook is een startnummer gauw geregeld. Dan blijkt dat we geen rekening gehouden hebben met de starttijden. Wij hebben een start om 11:00, Frank zijn nummer is pas om 15:00. Maar het lot heeft ook daar een oplossing voor als blijkt dat Deborah nóg een startnummer heeft voor 11:00 dat vrijgevallen is omdat iemand anders plotseling in het buitenland zit. You can’t escape fate. Het andere nummer doneren we aan iemand anders.

De planning is 8:00 vertrek dus Deborah zal 7:45 bij ons zijn. Dat brengt de planning op een wekker van 7:00 zodat we ouderwets pannenkoeken kunnen eten. Frank loopt te schelden dat we veel te vroeg zijn maar ik hou van speling en haat het om te haasten. Als Deborah er om 8:05 nog niet is begin ik me zorgen te maken. Dan kom ik er achter dat ik pas om 8:15 afgesproken heb om om 8:30 te vertrekken. Sorry Frank.

Er is hel en verdoemenis voorspeld qua weer, maar gelukkig valt het nog wel mee als we richting Zaandam rijden. We hebben snel de pendelbus en eenmaal op Amsterdam Centraal zijn de tassen ook zo gedumpt. Nu alleen nog een Dixie vinden met een acceptabele rij om te plassen. Die vinden we bij het startvak maar eerst komen we Anitameisjes Shiva en Janneke nog tegen. En Linda staat ook in de rij. Wat een gezellig en onverwacht weerzien met de dames!

Inmiddels is het toch wel gaan regenen dus de selfies zijn vandaag van de ponchobrigade. Na de warming up klinkt het aftellen. Ik ben stom genoeg mijn hardloopklokje vergeten en moet het doen met de Runkeeper op mijn telefoon. Terug naar de middeleeuwen maar het moet maar. In de eerste bocht staat Meike langs de kant te roepen en we zwaaien in het voorbij gaan terug. Dan gaan we de tunnel in waar het lekker droog en warm is. Mooie gelegenheid om een heel klein videootje te maken van Frank en Deborah. Die is overigens best lekker aan het rennen ondanks dat ze rustig aan moet doen. De tunnel uit gaan we de zeikregen weer in. En dat is aan het publiek duidelijk te merken. Daar waar andere jaren met mooi weer er altijd veel mensen staan moeten we het dit jaar doen met de DJ’s die zich onder de bruggen of onder het afdak van hun eigen wagen verschanst hebben, of een enkele toeschouwer die het gewaagd heeft om de warme bank te verlaten en slechts beschermd door een parapluutje een bekende loper aan te komen moedigen.

Ik maak bij elke DJ of band een klein dansje en steek mijn duim op. Niet alleen fun voor mijzelf maar ook erkenning en waardering voor de mensen die ondanks de barre weersomstandigheden het parcours opleuken met hun muziek. De eerste 5 km vliegen voorbij, ik heb het nauwelijks in de gaten. We drinken wat water bij de drankpost. Inmiddels zijn we al aardig nat. De regen is niet hard maar blijft wel onophoudelijk doorgaan. Een meisje staat met een kom langs de kant en hoopvol kijk ik er in. Bingo! Spekkies! Ik neem er een en geef het meisje een high five. Hij is een beetje nat maar smaakt nog steeds prima. Kan ik wel weer een kilometertje op door rennen.

De volgende post is fruit. Geen appeltjes maar dat wordt goedgemaakt door bananen, sinaasappels en meloen. Ik neem twee stukjes. We lopen nog steeds soepel als we halverwege zijn. Deborah gaat ook nog steeds lekker en Frank en ik hebben eigenlijk weinig last van de benen. Ik heb meer last van mijn maag. Met name het feit dat hij leeg is want ik gier van de honger. Langs het parcours zitten mensen onder afdakjes koffie te drinken en ik zie taart, koekjes en allerlei andere lekkernijen voorbij komen. Ik hoop op nog meer meisjes met schalen spekkies maar helaas, door de regen zitten ze binnen. Bummer.

Richting de tien lopen we op een open stuk langs de snelweg. We zijn alweer over de helft en lopen nu richting Zaandam. Bij het einde-gemeentegrens bord van Amsterdam stoppen we even om een foto te maken. Tenslotte zijn we Rotterdammers en lopen we in ons Rotterdam Running Crew shirt. Het valt me ineens op dat de route ietwat aangepast is. Toch komen we bij het 14 km punt waar ik ooit kramp in mijn kuit kreeg. Nu begin ik ook mijn benen wel een beetje te voelen en Deborah is de laatste paar kilometer ook al wat stilletjes. Gelukkig is het nog maar een klein stukje.

In centrum Zaandam is het overduidelijk ook veel stiller dan normaal. Waar andere jaren de mensen rijen dik staan, staan er nu slechts een handjevol mensen. Jammer maar ik snap het wel. Dat wij nu zo gek zijn om 16 km in de regen te gaan rennen… We duwen Deborah nog een laatste bultje op en dan is het nog maar 500 meter naar de finish. Ze blijft dapper doorrennen ook al heeft ze inmiddels behoorlijk last van verzuurde benen. De laatste meters zijn lekker heuvel af en we grijpen elkaars hand als we met z’n drieën de finish over gaan. Nog even gauw een foto en dan als de sodemieter op zoek naar onze tassen met droge kleding.

We zijn nog niet bij de tassen als de eerste foto’s al binnen komen. Blijkbaar zijn we onderweg op de TV te zien geweest. Ook de uitslagen zijn via de app bekend. 1:37:06. Mijn snelste Dam tot Dam tot nu toe, een superuitslag voor Deborah en ook het wonder is voor Frank geschied. Hij was niet één maar zelfs twee seconden sneller dan ik. Jammer voor hem dat we geen van beiden onder onze eigen naam gelopen hebben. Staat het toch niet officieel geregistreerd.  

Eenmaal de tassen in bezit duiken we een flatgebouw in om enigszins beschut wat droogs aan te trekken. Daarna snel naar de pendelbus en de auto opzoeken. Onderweg naar huis kunnen we eindelijk iets aan mijn honger doen. ‘Don’t make me hungry, I am not a nice person when I am hungry.’ Of zoals Garfield het altijd zei: ‘Feed me’. Ik wil braaf een broodje kopen onderweg maar Frank oppert de Burger King. Ik ben ook zo moeilijk over te halen dus tien minuten later zet ik mijn tanden in een Angry Double Bacon King. Slechts een tiende van de calorieën die we net verbrand hebben. Of was het andersom?

Eenmaal thuis springen we in bad en brengen we de rest van de dag door zoals het een goede regenachtige zondag betaamt. Op de bank, in joggingbroek, met cola en wijn en een hersenloze zondagmiddagfilm.

Have a nice sunday!

Door omstandigheden komen we vanuit Leeuwarden over de Afsluitdijk. Ook zo één op het lijstje, maar van later zorg. Door de opzet van het programma, waarbij de business runs ruim twee uur eerder zijn dan de recreanten, kunnen we geen gebruik maken van de Meeus Fit club. Bovendien lopen we met Annemieke, een vriendin die haar eerste 10 miles gaat lopen op weg naar haar eerste halve marathon. Eerlijk gezegd heb ik haar er een beetje ingeluisd, want de afspraak was eigenlijk dat ze tijdens de Bruggenloop voor het eerst 15 km zou lopen. Maar soms moet je mensen een duwtje geven, dus heb ik haar gewoon ingeschreven. Fijn! Van je hardloopbegeleidster moet je het maar hebben nietwaar?

Hoe dan ook, ze gaat de uitdaging aan en zodoende treffen we elkaar op Amsterdam CS, nadat wij onze auto in Zaandam hebben achtergelaten en met de pendelbus afgezet zijn. Haar man is mee voor de support vóór de start en na de finish, wij doen het onderweg. Want als ik denk dat ik nog steeds zenuwen heb vlak voor de start van een wedstrijd, loopt zij als een strak gespannen veer in de rondte. Komt wel goed schatje…

We zitten in startvak rood en sneaken haar met ons mee. De controle houdt ons tegen maar is niet bestand tegen het Rotterdamse charmeoffensief van Frank en uiteindelijk mogen we toch door. Scheelt toch weer een kwartier wachten. Dan mogen we van start en begint het feest. Omdat ik toch in een relatief laag tempo ga lopen heb ik wat energie over om heen en weer te sprinten voor wat foto’s in de IJtunnel. En niet alleen dat. Ik dans bij ieder bandje, zwaai naar de DJ’s, maak praatjes met willekeurige toeschouwers, bewonder de route, kwebbel met lopers onderweg en ga zelfs ergens nog eens plassen. Een totaal andere manier van een run beleven dan muziek op, Terminatorknop aan en gaan. En alhoewel het wel kriebelt, is het ook enorm relaxt om geen tijdsdruk te voelen en alleen maar te lopen met focus op een ander.

Als we de stadsgrens van Amsterdam passeren kunnen we het niet laten om een foto te maken. Tenslotte heb ik niet voor niets mijn ‘De marathon’ shirt aan (en voor de oplettende kijker met matching paarsgekleurde elastiekjes) en ook Frank loopt lekker met het RMD shirt en de Erasmusbrug te provoceren. Blijft toch een dingetje dat 020. Op weg naar Zaandam begin ik honger te krijgen. Gelukkig zijn er genoeg mensen aan de kant die iets te eten aanbieden. Naast een stukje meloen van een officiële verzorgingspost bestaat de buit uit een suikerhartje, een stuk appel en wat paprikachips. Bij deze, toeschouwers bedankt!

Op 13 km begint het voor Annemieke toch wat zwaarder te worden en voor ons ‘het grote afleiden’ door om de beurt verhalen en anekdotes te vertellen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn benen ook wel een klein beetje voel. Het blijft toch 16 km. Dan passeren we het punt waar ik twee jaar terug figuurlijk onderuit ging. Even flitst het moment weer door mijn hoofd toen ik geen stap meer kon zetten. Nu huppel ik vrolijk verder. Over revanche gesproken.

De laatste kilometers zijn weer in de bewoonde wereld en de straten barsten van gezelligheid. Ik ruik alleen maar lekker eten en in een split second overweeg ik om even snel een patatje te scoren bij de snackbar die we passeren. Beetje onhandig dus ik laat het maar gaan. Tegen de tijd dat ik bedenk dat een zakje chips wel had gekund zijn we er al weer voorbij. Annemieke heeft het nu echt zwaar en een beetje last van haar heup, maar ze zet dapper door. En ook voor haar komt uiteindelijk die finish in zicht. In de laatste bocht zie ik haar man turen die ik waarschuw dat we voorbij lopen. Dan de finish en zijn we binnen. Ik voel me trots. Niet voor mezelf, maar voor Annemieke, die doorgezet heeft, haar ongemak verbeten heeft en haar grenzen weer verlegd. Die gaat de CPC wel halen, daar ben ik van overtuigd!

De Dam tot Dam kan nu met goed fatsoen afgestreept worden en ik ben een ervaring rijker. Ik weet nu wat Frank gevoeld heeft toen hij zich in dienst gesteld heeft van mij tijdens mijn eerste marathon. Toen het met mij meeliep om ervoor te zorgen dat ik het ging halen. Mij er doorheen sleepte op de moeilijke momenten en trots op mij was toen ik de finish haalde. Ik zal in de toekomst nog veel wedstrijden lopen. Daarbij zal de focus ook zijn op snelheid of een PR. Maar ik zal ook zeker nog wedstrijden lopen voor iemand anders.

Want trots zijn op een ander is net zo leuk, zo niet leuker dan trots zijn op jezelf!