Al sinds jaar en dag teamcaptain is het team gelijk vanaf het moment van inschrijving samengesteld. Nu dat we weer met elkaar mogen sporten gaan we ook gewoon met elkaar lopen. Wij hebben de mazzel dat we allemaal relatief dicht bij elkaar wonen dus een afspraak in het Kralingse Bos is zo gemaakt. En aangezien wij lopen om te kunnen eten is het niet meer dan logisch dat we na afloop lekker lunchen. BBQ dan maar, what else?

Ik loop de 7,195 km. Het is mijn 5 jarige jubileum en de eerste keer liep ik ook deze afstand dus dat vind ik wel passend. Ik splits Frank en Richard de 10 km in de maag, het voordeel van teamcaptain zijn, Linda loopt voor het eerst mee en pakt 5 km en de andere twee 5 km afstanden worden verdeeld over Marilene en Bart. Of ik een snelle tijd neer kan zetten weet ik nog niet. Het plan was oorspronkelijk van wel maar niet alleen ben ik nóg luier geworden dan ik al was van al dat trailen, ik heb nog steeds last van mijn bil en als het rondje van afgelopen vrijdag, waar ik niet vooruit te branden was, maatgevend is, wordt het niet veel soeps vandaag. Nou ja, we gaan het wel zien. Tenslotte gaan we niet voor de winst maar voor de leukste afterparty. En daar heb ik alle vertrouwen in!

Ik heb goed geslapen en sta relatief uitgerust op. Die winst heb ik al. Bovendien was het gisteren nog enorm zeikweer, vandaag is het prima loopweer. Een klein beetje miezer in de lucht maar verder niet heel erg warm of heel erg koud. Marilene komt eerst naar ons huis omdat we het eten mee moeten nemen en nog even vers stokbrood bij de AH moeten halen. Als we een half uur later allemaal bij de afgesproken plek op de parkeerplaats staan dient zich de eerste uitdaging aan. Op dit gedeelte van het Kralingse Bos mogen we helemaal niet BBQ-en! Dus allemaal de auto maar weer in en richting PAC en het strand om daar dan straks maar neer te strijken.

We hebben besloten om allemaal tegelijk te lopen. Niet alleen een praktische beslissing vanwege de tijd maar ook gezelliger en dan kunnen we daarna samen lunchen. Als we naar ons zelfgekozen startpunt lopen zit daar team Alpha Flyers. Die hebben hun run er al opzitten. Kunnen ze mooi wat foto’s van ons maken. Rond 11:10 zijn we er eindelijk klaar voor. Als teamcaptain tel ik af en weg zijn we. Mijn voornemen om rustig aan te doen, of in elk geval rustig aan te beginnen, waait direct weg zodra ik begin te lopen en eindigt ergens in de struiken naast de berm. Deborah wilde me met meelopen maar ik wilde haar mijn gestrompel niet aandoen. Had misschien toch gekund, maar goed, het zijn toch 7 km.

Richard pakt al gauw de leiding, Frank er achteraan, dan Marilene, daarachter ik en Bart en Linda vormen de achterhoede. Die beginnen wel rustig. Slim. Bovendien kunnen ze dan goed zien hoe ze moeten lopen want ze zijn hier niet bekend. De eerste kilometer gaat lekker alhoewel het toch warmer is dan ik dacht. Mijn bil voel ik wel maar het valt me mee. Nu hopen dat hij zich zo houdt. Ik heb meer moeite met mijn ademhaling onder controle krijgen. Ik kan wel merken dat het een hele tijd geleden is geweest dat ik een wedstrijd heb gelopen, snelheid heb gemaakt of aan een stuk door gelopen heb. Shit, moet ik tóch ergens gaan intervallen. Alsof ik dat niet weet maar ik ben zo verdomd goed in ontkennen.

Ergens halverwege kilometer drie kom ik Deborah ineens tegen. ‘Gaatie?’ vraagt ze in het voorbij gaan. ‘Ja hoor!’, roep ik terwijl ik een duim opsteek. Bijna dood maar ook bijna op de helft. Ik werk mezelf naar de 4 km en denk weer eens bij mezelf: ‘Als ik nu de 5 km zou lopen was ik bijna klaar geweest.’ Waar heb ik dat eerder gedacht? Oh ja, vorig jaar toen ik de 10 km liep. Ik zie een patroontje. Het tempo gaat iets naar beneden en daarmee zakt een beetje het gevoel dat ik de binnenkant van mijn longen met een schuurspons aan het schoonboenen ben. Een laagje Coronavet dat zich daar de afgelopen maanden  vastgekoekt heeft. 

Ik word ingehaald door Bart. Die is in tegenstelling tot mijzelf wél goed bezig geweest het afgelopen jaar en dat is duidelijk te merken. Ik moet écht aan de bak. Na de vakantie. Misschien. Ik hou mezelf voor nu maar voor de gek dat ik mijn krachten moet verdelen omdat ik 7 km moet. Als we weer bij het startpunt zijn staan de mannen van Alpha Flyers aan te moedigen en maken foto’s. Hebben we toch een extra tintje aan onze virtuele run. Ik moet nog even door en loop eerst nog even verder alvorens te keren om terug te rennen. Bart en Marilene zijn klaar en als ik weer langs het startpunt loop ‘finisht’ Linda ook.

Nu krijg ik het écht zwaar. Ik hou mijn eerdere hoge tempo nauwelijks vol en van die longen is niets meer over. Tijd om alle zeilen bij te zetten. Sowieso moet er een betere tijd dan 5 jaar geleden komen alhoewel ik dat wel ga redden. Blik op oneindig verstand op nul dan maar. Tot aan de boom. Tot aan de bocht. Tot aan de splitsing. Dan draaien en voor de laatste keer terug naar het startpunt. Nog 500 meter. Tering wat is dat toch lang! Dan eindelijk het 7 km signaal van mijn horloge. Bij 7,2 km zet ik hem stil en ren nog een klein stukje door naar de mannen van Alpha Flyers voor een triomfantelijke finishfoto. Die neemt niemand me meer af vandaag.

Daarna is het wachten op Richard en Frank. Als eerste komt Richard binnen en, ook al loopt hij 10 km, is Frank onze ‘laatste loper’. Die halen we traditiegetrouw natuurlijk als team binnen. Als hij ook weer een beetje bijgekomen is zijn we eindelijk toe aan het échte werk en belangrijkste reden waarom we mee doen aan al die hardlooponzin, de BBQ lunch. We zoeken een mooi plekje uit, beschut tegen wind en het eventuele beetje regen. Omdat we al veel voorbereid hebben gisteren zitten we binnen no time aan de salade, brood, hamburgers en worst. Hé, hé, eindelijk! Het wordt nog gezelliger als de mannen van Alpha Flyers ook nog even aanschuiven en kunnen we met recht zeggen dat we de gezelligste afterparty hebben. Daar durf ik mijn handen wel voor het in vuur te steken. 

Of mijn longen for that matter…

Daar waar we een aantal jaar geleden begonnen met de aankondiging van het eerste RMD Dreamteam zijn er direct meerdere teams ontstaan en doen we dit jaar met maar liefst 8 teams mee. We hebben er inmiddels een aparte Facebookpagina voor en er is dit jaar ook een captains Messenger groep aangemaakt voor informatie en het compleet maken van teams. Want zodra de aankondiging van de inschrijvingen zich aandient begint het te zoemen in de groep. 

Kan en wil iedereen in het team dit jaar weer meedoen? Wie was er vorige keer niet maar wil heel graag lopen? Zijn er blessures of andere redenen die een wisseling nodig achten? En zijn er ambities om heel snel te lopen? Ook ik heb de nodige uitdagingen. Want Marco was vorig jaar op vakantie maar wil natuurlijk dit jaar weer graag meelopen. En aangezien hij in het oorspronkelijke team zat moeten we natuurlijk wel een plekje voor hem vinden. Na wat overleg met de drie mannen die vorig jaar ons uit de brand hielpen toen er wat mensen uitvielen blijkt dat ze dit jaar andere verplichtingen hebben. 

Het ene probleem opgelost dient het volgende zich aan, want nu heb ik ineens van mensen teveel naar mensen te kort. Niets dat een oproep op Facebook niet kan verhelpen overigens. Moet je het wel goed doen en geen aannames dat iemand al iets geregeld heeft. Shit, het valt nog niet mee om teamcaptain te zijn. Ik heb weer iets goed te maken. Maar uiteindelijk is het team compleet en fixed. Marco, Anita, ik en Frank als vaste deelnemers, en Marilene en Ysbrand als nieuwkomers in het team. Op naar de volgende uitdaging. Want wie gaat wat lopen?

Op twee na die een voorkeur uitspreken is de rest gelukkig allemaal flexibel in te zetten. En dan maak ik gebruik van het voordeel van captain zijn, want zelf heb ik ook een voorkeur. Ik ben lui en ik wil graag in het begin lopen. Marco wil graag beginnen voor een snelle 5, dan gooi ik Frank op de 10, loop ik daarna zelf de 5, mag Marilene de tweede 10, Anita de laatste 5 en Ysbrand mag afsluiten met de 7,2 km. Perfect geregeld toch? Of toch niet?

Een paar dagen voor de start komt er een slecht bericht van Marilene. De pechvogel heeft haar voet gebroken en kan niet lopen. Balen voor haar en paniek in de tent want nu hebben we toch een gat. Dankzij de teamcaptains groep hebben we gelukkig snel een vervanger. Fred wil wel meelopen op een voorwaarde. Aangezien hij traint voor de vierdaagse wil hij maximaal 5 km lopen. Tja, als teamcaptain moet je je dan opofferen. Take one for the team om het zo maar te zeggen, en dus mag hij mijn 5 km, loop ik de 10 wel. En als we dan toch bezig zijn. Frank wil ook graag wisselen, niet in de laatste plaats omdat hij last van zijn rug heeft, dus hij ruilt met Ysbrand. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

De laatste uitdaging zit hem in mijn planning. Ik heb ‘s ochtends springles op de manege en dat wil ik echt niet missen. Dat betekent wel dat Frank de startnummers op moet halen en de boel een beetje moet aansturen totdat ik er ben. Met nog even de laatste instructies voordat ik vroeg de deur uit ga moet hij het maar doen. Na de les race ik terug naar huis om daar in mijn klaargelegde setje om te kleden en mijn klaargelegde tas te pakken zodat ik op mijn klaarstaande fiets kan springen. Onderweg kom ik Marilene tegen die achterop springt voor het laatste stukje. Het is dan inmiddels half twaalf. 

Eenmaal aangekomen bij de tent is het al een drukte van belang, maar iedereen is er en Frank heeft alles ogenschijnlijk onder controle. Hij is zelfs bij de teamcaptains meeting geweest en praat ons bij over de wijzigingen ten opzichte van vorig jaar. Niet heel spannend, behalve dan dat ze geprobeerd hebben om wat minder chaos in het wisselvak te hebben. Er staat nu een digitaal bord waar aangekondigd wordt als de loper van jouw team een paar honderd meter eerder over een tijdsmat komt. Ok.

De officiële start is al om twaalf uur dus Marco gaat klaar staan en wij kijken hoe Nelli Cooman in de mini aan komt rijden, net als vorig jaar. Zo zie je haar nooit, zo zie je haar een paar keer achter elkaar aangezien ze ook ambassadeur van de Roparun is. Die goede oude Nelli. En natuurlijk gaan we ook nu weer met haar op de foto. Ze vraagt of we een team zijn met die groene shirtjes en kan het niet geloven als ik zeg dat we maar liefst acht teams hebben. ‘Acht teams?’, vraagt ze nog eens ongelovig. Jazeker, acht teams! Dan is het tijd voor de start en als iedereen weg is heb ik even een rustmoment om een boterham te eten en mijn spullen op orde te maken. Dat wil zeggen de chip op mijn schoen en de muziek in mijn oren.

Na Marco sjeest Ysbrand over het parcours en als Fred het stokje, of beter gezegd de Tasuki, overneemt van Ysbrand moet ik gaan opletten. Na een minuut of 20 hou ik angstvallig het bord in de gaten. Ik word er bloednerveus van, continue bang dat ik hem toch nog mis omdat ik net even de andere kant op kijk. Maar dan komt de verlossende naam in beeld, RMD Dreamteam 19,2 km. Ik ga klaar staan en even later komt Fred aanrennen. Ik zet mijn klok aan, ren mee om de Tasuki over te nemen en als ik over de start ben zet ik ook mijn muziek aan. Please do not disturb, woman at work.

De Tasuki is nat en fladdert rond mijn lichaam dus ik trek hem strak. Dit jaar hebben we een paarse. Die hebben we nog niet eerder gehad. Op de baan is het warm en zonnig maar eenmaal er af lopen we in de schaduw. Het valt me in eerste instantie mee met de warmte. Het voordeel van de Ekiden is dat er continue mensen in tegengestelde richting lopen en omdat we zoveel mensen kennen is er veel afleiding. Ik loop dan ook onophoudelijk te groeten en te high fiven. Het pad is bekend en ik weet waar ongeveer het keerpunt moet zijn. Als ik er eindelijk ben tel ik af, de eerste 2,5 km zitten er op. Net als bij de triathlon, maar dan langere stukken met minder herhalingen.

Op de terugweg baal ik direct dat ik nog een rondje moet. Ik merk dat ik moe ben en weet weer exact waarom ik de 5 km wilde lopen. Maar het zal tanden op elkaar worden en doorgaan. Ik schakel mijn gevoel uit, zet mijn blik op oneindig en mijn verstand op nul als ik de tweede ronde in ga. Inmiddels heb ik het warm en laat de muziek zijn werk doen. Nu hoef ik nog maar een keer en als ik straks bij het keerpunt ben mag ik ‘naar huis’ en ben ik klaar. 

Onderweg kom ik veel mensen tegen die het zwaarder hebben dan ik en ik haal ze dan ook ik. Desalniettemin ben ik erg blij als ik het stuk in het bos af heb en weer richting PAC draai. De laatste kilometer overleef ik altijd wel en ik kijk met medelijden naar de lopers met een 4 op hun nummer die overduidelijk net gestart zijn met hun eerste rondje. Ik mag zometeen neerploffen, zij moeten nog. Als ik de baan op ren pak ik de Tasuki om hem zometeen aan Anita te geven die al klaar staat. Een glimlach voor de foto, Tasuki om Anita hangen en nog even over de mat om het officieel te maken en dan ben ik klaar. Godzijdank. En ik heb nog niet eens zo slecht gelopen, 51:03.

Ik trek een droog shirt aan en een vest want ik heb het koud, en laat me verleiden tot een kaassouflé. Ik vind dat ik die wel verdiend heb. Het ijsje doen we als het hele team binnen is. Samen met Frank kijken we uit naar Anita. Omdat het bord lijkt te blijven hangen loop ik naar het begin van de baan om te kijken of ik haar zie aankomen. Een tijdje later zie ik Frank ineens voorbij rennen, het bos in. Hé? Dan is ze allang binnen en heb ik haar gemist? En inderdaad, eenmaal terug bij de tent heb ik niet alleen maar blijkbaar ook Frank haar gemist. Shit, dat is niet leuk en kost tijd. Maar goed, niets meer aan te doen.

Het wachten is dan ook nu op Frank tot hij zijn rondjes gemaakt heeft. Na de eerste doe ik snel rekenen en als het bijna tijd is trommelt Marco de rest van het team op om klaar te staan terwijl ik op de uitkijk ga staan. Wachten duurt altijd lang maar dan is hij daar toch eindelijk en rennen we het laatste stukje tot aan de finish met hem mee. Nu kunnen we eindelijk gaan feestvieren, oftewel ik kan kan een ijsje gaan halen, er mag bier komen en Douglas is ondertussen aan de paella begonnen. Als die klaar is begint het helaas te regenen waardoor mensen al snel richting huis gaan. Wij blijven wel tot het eind om te helpen de spullen op te ruimen en gaan uiteindelijk ook richting douche. Tenslotte was het een lange dag en hebben we ook nog beloofd om te helpen voor de Ronde van Kralingen morgen. Het was weer een geslaagd feestje. Eenmaal thuis blijkt het niet helemaal goed gegaan met het uitdelen van de shirts en ook vind ik de volgende dag de vouchers voor de sauna in een tas. Ach ja. Frank heeft het niet slecht gedaan maar toch ook nog een en ander te leren als aspirant teamcaptain. Misschien dat ik hem volgend jaar de teamsamenstelling laat doen.

Misschien…

Fotocredits: Evert Buitendijk Fotografie

We zijn er om 10:00 zodat we tijd genoeg hebben om de grote tent op te zetten. Gelukkig hebben de nodige vrijwilligers zich al aangediend inclusief mensen die een tafel en stoelen meebrengen. Daarna is het wachten tot mijn team compleet is. Omdat Marco Vink dit jaar zijn vakantie verkeerd gepland heeft en er wat andere wisselingen van de wacht zijn hebben we dit jaar een half nieuw team. Leuk! Oud en vertrouwd is goed, maar vernieuwing is ook altijd leuk. En zo verwelkomen we Johan, Michel en Marco van den Hooven. In de volgorde waarin ze gaan lopen. Anita opent, ik neem over en Frank mag daarna aan Johan doorgeven. Een mooie verdeling. Dames eerst, daarna mogen de mannen het afmaken.

Ondertussen is het al 11:15 en meld ik me voor de captains bijeenkomst. Daar hoor ik niks nieuws, tenslotte ben ik al een tweede jaars veteraan. Na het ophalen van de startnummers en de dit jaar groene Tasuki leg ik de mannen uit hoe het spelletje in zijn werk gaat, want zij hebben het nog niet eerder gedaan. En dan is het alweer tijd voor de start. Anita staat klaar om te lopen en ik sta klaar met de camera want die heb ik natuurlijk bij me. Al vanaf het opzetten van de tent leg ik de sfeer vast maar ik zal het toch zo moeten overdragen aan Frank want binnen een half uur moet ik aan de bak.

Wachten duurt altijd lang en ik ben al drie keer weggestuurd van de baan om netjes tussen de hekken te blijven staan. Tot het moment dat Anita aan komt rennen. Ik weet wat me te doen staat. Vol overgave en veel te snel vlieg ik over de baan. Het tartan veert altijd lekker mee maar ik weet dat ik moet temperen. Het eerste rondje lijkt de warmte wel mee te vallen. Op weg naar het keerpunt kom ik niet alleen veel RMD-ers tegen, maar ook mensen van de Rotterdam Running Crew en de Club RRC. Ik blijf zwaaien, seinen en high fiven. Het leidt in elk geval een beetje af van het hele valse plat waar we mee te maken hebben. Sommigen zouden het een heuvel noemen. Dan het keerpunt en terug naar PAC. Om daarna fijn dit rondje nóg een keer te lopen. 

Inmiddels is de temperatuur opgelopen. Niet alleen komt het zonnetje door de wolken zetten, mijn eigen core temperatuur stijgt ook aardig snel nu. Ik gebruik de drankposten vooral om af te koelen. Frank staat met de camera bij de afslag naar PAC en ik kan nog naar hem lachen. Dan het rondje op de baan en mag ik aan deel twee beginnen. Als ik weer op het asfalt loop pak ik even mijn drinkmomentje halverwege terwijl ik een winegum uit mijn zak vis. Een beetje koolhydraten kan nooit kwaad. Ik heb al de nodige mensen ingehaald maar de eerste lopers met nummer drie komen me ook gewoon keihard voorbij rennen. Over motivatie gesproken.

Het is nu een kwestie van volhouden. Opnieuw zie ik allemaal bekenden aan de andere kant alweer teruglopen. We zijn duidelijk moe want het zwaaien, seinen en high fiven blijft nu achterwege, niet alleen bij mij. Ik ben blij als ik opnieuw het keerpunt zie. Nu kan ik gaan aftellen. Ik probeer mijn blik op oneindig verstand op nul modus in te zetten wat lukt dankzij de house versie van Carmina Burana. Als het koor zingt voel ik me even onoverwinnelijk en overbrug ik weer een kilometer. Zo heeft iedereen zijn truukjes. Ik draai het pad richting PAC weer op en begin aan de Tasuki te frunniken. Klaar om hem aan Frank over te dragen. Samen gaan we over de streep, voor mij de finish, voor hem de start.  Zo, my part is done!

Eenmaal even op adem gekomen geef ik mijn chip aan Johan en zoek de camera weer op om me weer aan die taak te wijden. Aan de zijlijn bij de finish vermaak ik me met de wissels en de lopers die staan te wachten. Opnieuw realiseer ik me hoeveel mensen we inmiddels kennen binnen de hardloopwereld. Iedere keer als ik denk: ‘Ik ga even wat drinken of even bij de tent kijken’, komt er wel iemand weer aanrennen die ik ken en op de foto wil zetten. Maar de zon is lekker warm, de muziek is gezellig en bovendien hoef ik niet meer te lopen, dus wat maakt het uit. Ik sta daar prima.

Zo gaat de middag langzaam voorbij. Frank geeft door aan Johan die doorgeeft aan Michel die weer doorgeeft aan Marco. En dan is het wachten tot we als team over de finish mogen. Marco is snel en als hij na de tweede keer de baan op komt rennen haken we aan. We rennen mee maar dan zet hij ook nog een eindspurt in die ik niet had verwacht en al helemaal niet kan bijhouden. We finishen met een mooie 3:31:38 wat een heel goed resultaat is. Daarna kan ik eindelijk een beetje relaxen en socializen bij de tent. Naast de verzoekfoto’s van wat andere teams natuurlijk.

Als alle teams binnen zijn is het tijd voor bier. Nou ja, Cola Zero voor mij, bier voor de rest. Ik moet Frank wel tot twee keer terugsturen om de Cola te halen als hij alleen met bier terug komt maar goed, dat mag de pret niet drukken. Rond een uur of vijf loopt het feestje langzaam tot zijn eind en met vereende krachten ruimen we de rotzooi op en bouwen we de tent af. Met een klein clubje van verloren zielen die geen eten geregeld hebben gaan we een biefstuk halen bij de Oude Haven waar we het feestje nog even dunnetjes overdoen. Er wordt vooral veel gelachen.

De Ekiden zit er weer op voor dit jaar. De zomer is officieel begonnen. De meesten gaan op vakantie en komen we pas ergens in augustus weer tegen. De groene outfit kan gewassen en voorlopig even in de kast. De tent gaat weer  in de garage en de banners zitten weer in hun koker. Alles is weer netjes opgeborgen en we kunnen met een goed gevoel terugkijken op een fantastisch feestje.

Nu alleen die 824 foto’s nog uitzoeken…

Ons team, het RMD Dreamteam, is nagenoeg hetzelfde als vorig jaar, met een paar kleine wijzigingen. Robin kon niet meedoen, in zijn plaats hebben we Niels, ook megasnel. Ik heb de rol van teamcaptain van Maaike overgenomen omdat ze het een beetje druk heeft en ik loop de 5 km in plaats van de 7,195 km. Die doet Frank nu omdat Niels de 10 km voor zijn rekening neemt. En niet geheel onbelangrijk, we zijn allemaal iets sneller geworden.

Ik mag dit keer starten, wat me veel beter uitkomt qua eten. De pannenkoekjes die ik nu eet voor het lopen worden dan ook écht gebruikt voor het lopen, en niet voor het drie uur wachten tot ik eindelijk aan de beurt ben. Uit ervaring nemen we sowieso wat te eten mee, want het is toch een lange dag eer dat we paella krijgen. Gelukkig is dat geen verandering ten opzichte van de vorige keer, ik kijk er nu al naar uit. Maar als we aankomen moet eerst de tent opgezet worden want er dreigt regen. Met vereende krachten hebben we even later in elk geval een droge plek voor de tassen.

Ik ben weer retezenuwachtig. Ik heb de startnummers opgepikt en geef iedereen instructies omtrent de volgorde en de tijdchips. Om vervolgens drie keer achter elkaar naar de WC te gaan, mijn startnummer een uur van tevoren al op te spelden en ook de Tasuki, het lint dat doorgegeven moet worden, om te doen. Ik loop een rondje over de baan om op te warmen als we omgeroepen worden om naar de start te komen. Ik ren nog gauw even naar de groep voor de groepsfoto en maak me klaar. Let the games begin!

Natuurlijk ga ik iets te snel van start, maar doordat het best druk is aan de start word ik toch wat afgeremd. Eerst maar naar het keerpunt, dan kijken we daarna wel weer verder. In het bos is het best broeierig. Ik heb Yvonne voor me en Selda achter me, en ik kom ook Brigitte van de RRC tegen. Nou ja, tegenkomen, ze snelt me keihard voorbij. Wat duurt dat stukje bos toch lang als je uitkijkt naar het einde! Ik zie de eerste lopers al weer teruggaan en nu kom ik Brigitte wel tegen. Ze wenst me nog succes. Even later zie ik ook Yvonne en het keerpunt.

Even draaien en versnellen. Not! Ik ben duidelijk te snel van start gegaan dus versnellen zit er niet in. Misschien als ik het bos uit ben, maar eerder zeer zeker niet. Voorlopig maar proberen om de snelheid een beetje vast te houden. Maar als ik eindelijk het bos uitkom zit versnellen er nog steeds niet in. Het zij zo. Bijna bij de finish frommel ik de Tasuki los om hem over te dragen aan Marco die klaarstaat. Dan de finish over en zit het er op voor mij. Ik kijk op mijn horloge en ben meer dan tevreden. Mijn ultieme doel was proberen om onder de 25 minuten te lopen, en volgens mijn klokje is dat in elk geval gelukt.

Ik geef mijn chip aan Anita, trek een vestje aan, neem de camera van Frank over en trakteer mezelf op een proteinebar met de overheerlijke smaak Lemon Cheesecake, want ik gier van de honger. Hoe lang nog voor de paella? Ik vermaak me met het maken van foto’s en het volgen van de vorderingen van de teams, en natuurlijk mijn eigen team. Ik hou ook een oogje in het zeil of iedereen wel op tijd met het juiste startnummer en de tijdchip aan de start verschijnt. Als teamcaptain heb ik toch een verantwoordelijkheid.

Na Marco loopt Anita, die het stokje, of beter gezegd het lintje, overgeeft aan Niels. Daarna komt Maaike, die fijn voor paniek zorgt door bietensap te drinken om daarna over te geven. Men staat al in de aanslag om 112 te bellen. Verbaast me overigens niets, wie drinkt er nou bietensap? Yuk! Zou ik ook van gaan overgeven. Maar goed, vervelend is het wel en gelukkig is ze wat opgeknapt als ze aan de beurt is. Als laatste heeft Frank dit jaar de eer, en als zijn eerste rondje klaar is, is het wachten geblazen om hem binnen te lopen. Er zijn twee RMD teams voor ons als hij er dan eindelijk aan komt. Met z’n allen lopen we de laatste meters mee, terwijl ik hem allerlei lieve woordjes toefluister ter motivatie om nog een sprintje te trekken. Maar ondanks dat de zinnen ‘Ik schop je naar de finish’, en ‘Kom op lopen, kreng, 1 seconde, denk aan die ene seconde’ hem toch niet kunnen zijn ontgaan is hij ook een beetje leeg na alles gegeven te hebben.

Na de finish wordt er al druk aan de paella gewerkt en terwijl de teams één voor één binnenkomen kan er bier gehaald worden en vergrijp ik me aan een zakje chips. Ik vind dat ik het verdiend heb. Als iedereen binnen is kunnen we eten en we laten het ons goed smaken. Niels heeft voor mij, Anita en Maaike een reep chocola meegenomen, maar Maaike is al weg, en onder het grapje dat Anita toch al te veel snoep confiskeer ik hem zonder enige gêne. Maak ik een andere keer wel weer goed met haar. Dan is het tijd om afscheid te nemen. Alhoewel afscheid… Morgen is de Ronde van Kralingen en woensdag een run van de Rotterdam Running Crew.

Dus tot morgen, en anders tot woensdag!

Vanuit de Facebookgroep RMD 2017 zijn er een paar teams samengesteld. Ik heb de eer om voor het ‘Dreamteam’ de laatste afstand te lopen, 7,195 km. Frank loopt als vierde loper een 10 km afstand. De Ekiden wordt gehouden bij PAC, en dus is het een thuiswedstrijd voor ons. In alle gevallen, want niet alleen zitten we om de hoek, maar ook het parcours gaat voornamelijk over ons ‘rondje bos’. Dat voordeel compenseren we dan ook door er een moeilijkheidsfactor aan toe te voegen. Te weten een avond ervoor 5,5 uur rondlopen op een modderig festivalterrein in de regen, daarna 1,5 uur springen op de beats van Rammstein en als extra uitdaging ‘sleep deprivation’ door 4:30 in je bed te liggen en een wekker om 9:30. Gelukkig ben ik de dag na zo’n nacht altijd ergens een half uurtje hyper. Kwestie van goed timen dus.

Omdat we rond 11:00 afgesproken hebben is het nog best haasten. Onze teamcaptain Maaike, komt uit het verre noorden dus die pikt Frank even op van Rotterdam CS terwijl ik een geïmproviseerd ontbijtje in elkaar flans. Er ligt nog wat fruit voor een smoothie en ik maak iets dat voor een volkoren pannenkoek met banaan door moet gaan. Het smaakt er niet minder door. We beginnen om 12:00 met lopen dus tijd genoeg om de boel te verteren.

Eenmaal op het terrein verzamelen we bij de partytent waar ons na afloop paella beloofd is. Kunnen we mooi even checken hoe dat nu precies zit met tijdchips, de sjerp, het wisselen en het parcours. De 5 km loopt één keer heen en weer, de rest twee keer. Start is op de baan en we moeten ingewikkeld op de juiste manier over de matten lopen anders wordt de tijd niet of niet goed geregistreerd. Het lijkt moeilijker dan het is, maar je moet het maar even weten. Ook krijg ik een leenshirt van de groep, het mooie groene marathonshirt. Destijds eigenwijs niet besteld en natuurlijk inmiddels spijt als haren op mijn hoofd. Ik zal Marco straks lief aankijken.

Dan word ik geconfronteerd met een uitdaging. De chip moet aan je schoenen door middel van je veters. En die hebben mijn Hoka’s niet! Gelukkig biedt Monique van De Hardloopwinkel, die met een standje aanwezig is, uitkomst en geeft me twee stukjes touw. Problem solved.

Er wordt gestart met een 5 km afstand. Wij hebben een topper als eerste loper, Robbin, vriend van de teamcaptain die op een haar na kwalificatie voor het NK miste. Voor ons is hij er niks minder op, zeker als hij na 16:31 ons oranje lint doorgeeft aan Marco, loper twee voor een 10 km afstand. En helemaal als hij Marco ook nog even ‘haast’ op zijn tweede heen en weertje en dan bij het wisselpunt even vooruit loopt om aan te geven dat hij er aan komt. Mag hij zelf ontevreden zijn over zijn tijd, wij doen er een moord voor. Zo zie je maar weer, alles is relatief.

Marco geeft weer over aan onze teamcaptain. Tegen die tijd dient probleem twee zich aan. Ontbijt tot aan de start om 12:00 is prima om te verteren. Maar ik heb er geen rekening mee gehouden dat ik als zesde loper pas rond 14:30 aan de beurt ben. Ik heb dus honger. De scooter is ingebouwd door het parcours dus ik kan het terrein niet af om even snel iets te halen bij de AH. De kantine moet uitkomst bieden. Het wordt een tosti, een liga milkbreak en een liga haverkick. Een roze koek leek me niet verstandig. Alleen cash betalen. Gelukkig heb ik nog steeds een noodbriefje bij me. Ook dit probleem opgelost.

Na Maaike mag Frank aan de bak. Vol goede moed gaat hij van start en lacht nog vrolijk voor de foto. Maar als hij na twee rondjes er weer aankomt om over te dragen aan Anita, onze favoriete vlaamse, ziet hij toch een beetje pipsjes. Ik hoor klachten over warmte. Anita is weg, en ik moet me klaar gaan maken. Tegen die tijd ben ik toch een beetje ingestort. Want uitdaging drie is dat als je als laatste bent, je heel lang moet wachten voor je aan de beurt bent. Is iedereen al klaar en aan het bier, moet jij nog effe een rondje. Om de tijd te verdrijven heb ik gelukkig mijn camera bij me. Ik neem de chip over van Frank, ga voor de derde keer achter elkaar naar de WC om vervolgens nerveus dribbelend in het wisselvak op Anita te wachten. Ik voel mijn hyper aanval opkomen. Nog héél even wachten…

Dan zie ik Anita aankomen! TomTom horloge gaat aan, ik zet alle knoppen op Go! en zet mezelf in positie. Ik neem de sjerp aan, hang hem om en de Turbo Boost gaat aan. Rennen kreng! Natuurlijk schiet ik veel te hard over de baan maar durf het me de eerste kilometer nog te veroorloven. Daarna schroef ik terug naar een verstandiger tempo. Nou ja, verstandig… Alhoewel het bos bekend is en ik de afstand in de gaten hou kijk ik toch uit naar de pion waar ik moet keren. Omdat hij niet zo groot is zie ik hem pas als ik er al bijna ben. Draaien en weer terug. Gelukkig is de zon achter de wolken dus vind ik de warmte wel meevallen. Ik ben dan ook relatief snel terug voor mijn gevoel. Als ik de baan weer opdraai word ik aangemoedigd en roept Frank dat ze straks het laatste stukje naar de finish met me meelopen.

Tweede ronde. Het voelt zwaar om de finish over te gaan en nog een hele ronde te moeten. Vooruit, een tweederde ronde want ik hoef maar 7 en geen 10, maar toch. Ik zie de laatste lopers van de andere teams die me tegemoet komen en al bijna klaar zijn, maar focus me meer op de vijfde en zelfs vierde lopers die ik dus ver voor ben. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor de pion weer in zicht komt, maar zoals bij iedere wedstrijd komt hij uiteindelijk toch. Draaien en op weg naar de finish, en niet geheel onbelangrijk, naar de paella. Ik begin namelijk alweer honger te krijgen.

Ik probeer het tempo nu vast te houden en zet de laatste kilometer in. Nog eenmaal de draai de baan op, nog even zwaaien naar mijn collega die als vrijwilliger bij de oversteek staat, en dan sluit het team aan. Ik hoor Frank: ‘Go, go, go!’ roepen en zet nog even aan. Dan roept Marco: ‘Sprinten, vergeet de fotograaf!’ en ik ga de laatste honderd meter in volle rengalop over de finish. Ik kan er niks aan doen, maar een schreeuw ontsnapt mijn keel. Vervolgens strompel ik naar het gras en val dood neer. De gedachte aan paella laat me vijf minuten later weer opstaan uit de dood.

Tijd om iets te drinken, kijken naar de prijsuitreiking en dan de langverwachte paella, klaargemaakt door de chef en echtgenoot van Anita. Na twee borden paella weet de man met de hamer ons dan toch te vinden en nemen we afscheid. Maar niet nadat ik Marco toch wel heel erg lief aangekeken heb en het shirt over mag nemen.

Als team hebben we het niet slecht gedaan. 3:32:53 en nummer 61 uit de lijst van 152. Individueel heb ik qua snelheid een PR gelopen, 10,7 km p/u oftewel een gemiddelde snelheid van 5:38. Ik hoor Frank al zeggen. ‘Zie je wel, ik accepteer geen smoesjes meer.’ Maar eerlijk is eerlijk, ik ben aangenaam verrast en dat intervallen met de jongens helpt écht. Thuis mogen we lekker écht instorten. Wat we dan ook doen. Totdat ik weer honger krijg. Dan moet ik weer bewegen.

Lekker, ik heb trek in Sushi. Hoe zou dat nou toch komen?