Het doelbedrag blijkt wat ambitieus maar na twee bijstellingen en wat extra motivatie en reclame her en der wordt het uiteindelijke doel van € 1550 toch gehaald. En belofte maakt schuld dus ligt er vandaag een oranje tutu voor me klaar. 

We hoeven pas om 13:00 te lopen dus staan we relaxt op en eten op ons gemak een pannenkoek alvorens op de scooter te springen en richting het Zuiderpark te rijden. Het is fris en ik twijfel of ik de juiste beslissing genomen heb door een korte broek aan te trekken. Eenmaal op het terrein loop ik met mijn neus gelijk tegen de foodtruck van Dunkin Donuts aan. Oef, quelle horreur, dat mag ik helemaal niet maar het ziet er wel verdomd lekker uit. Daar is het laatste woord nog niet over gezegd.

We lopen naar de ontmoetingsplek van Team Matt, het team waar we voor lopen. Matt is er zelf ook en met hem gaat het goed, maar met al die andere kinderen waar Kika voor staat niet. Iets om even bij stil te staan. Inge geeft me mijn tutu die mooi kleurt bij het knaloranje T-shirt met de afbeelding van Matt dat we krijgen om in te lopen. Slechts een kleine kanttekening, het is een katoenen T-Shirt. Inge wilde een PR lopen maar het is inmiddels warm geworden en er is geen officiële tijdsregistratie dus het plan wordt omgezet naar lekker relaxt lopen. In welk geval we voor deze ene keer wel in katoen kunnen. 

Als we eenmaal opgedoft zijn maken we een paar foto’s. Ik voel me slechts een heel klein beetje opgelaten als ik richting WC loop en ik de blikken op me gericht voel maar de reacties zijn allemaal positief dus dat trekt gauw weg. We groeten nog wat bekenden en gaan dan richting start. Frank loopt ook met ons mee alsmede Myrna, ook Leader van de Crew. Na de warming up gaat de eerste wave. Wij mogen als tweede en met zijn vieren gaan we op weg.

We zijn nog niet koud begonnen of vlak voor ons gaan twee mensen op hun snufferd. Ik schrik er van maar gelukkig gaat het goed met ze. We lopen door. In de eerste kilometer loopt de temperatuur al aardig op en mocht ik twijfels gehad hebben qua broeklengte zijn deze volledig verdwenen. Het is warm en zelfs een beetje broeierig. Van de tutu merk ik niks behalve dan opnieuw de positieve reacties uit het publiek. Al kletsend lopen we ongemerkt het eerste rondje van 5 km. Daarna wordt het gelukkig wat rustiger op het pad want het is druk en smal. We hebben een hele tijd achter team LeBonheur gelopen maar nu gaan we ze voorbij voor wat meer ruimte.

De tweede helft gaat het tempo stiekem wat omhoog. Frank en Myrna lopen nu achter ons en Inge en ik lopen mooi gelijkmatig in cadans. Op onze T-shirts beginnen zich nu zweetvlekken te vormen maar we lopen nog steeds lekker. We kletsen nog steeds en zwaaien af en toe naar een fotograaf of een supporter en ook het tweede deel gaat redelijk ongemerkt voorbij. Voordat we het in de gaten hebben zijn we al weer bij de finish. Nog even hand in hand voor de foto en dan mogen we de medaille ophalen. 

We praten nog even na, drinken wat en delen een hotdog voor de ergste trek en als de mensen van de 5 km zijn gestart gaan we langzaam richting huis. Ik besluit om dan toch maar een donut te halen, als toetje voor vanavond, maar er staat een hele lange rij. Frank wacht geduldig op de scooter en dan denk ik aan de chocola die ik gisteren al gegeten heb en vraag ik mezelf af of ik die donut nu écht heel erg graag wil hebben. Het antwoord is nee en ik stap uit de rij en bij Frank achter op de scooter. Thuis maak ik een heerlijk gezond broodje geitenkaas en ‘s avonds na het eten neem ik nog een stukje chocola terwijl ik de foto’s bekijk.

Lopen in een oranje tutu. Eerlijk is eerlijk, Het geeft wél leuke plaatjes.

Qua eten besluit ik om, jawel, pannenkoeken te eten. Frank doet mee. Omdat hij zich nog moet omkleden en we anders in tijdnood komen bak ik ze voor de verandering. Het voelt volledig in de twighlight zone, om op vrijdag eind van de middag pannenkoeken te eten om te gaan hardlopen. Mijn systeem staat dan ook volledig op een andere zender en ik heb moeite om te bedenken wat ik mee moet nemen. Uiteindelijk lukt het toch om wat handige spullen in de tas te gooien en rijden we richting Katwijk.

Eenmaal daar kunnen we gelukkig de auto makkelijk kwijt en zien Marco Vink al lopen. De start en finish is bij een sportvereniging en tussen de mensen spotten we al direct nog meer groene shirts. En terwijl we met een paar mensen bij elkaar staan te praten zien we ineens Dirk Kuyt naast ons opdoemen. We maken gelijk gebruik van de gelegenheid om te vragen of we met hem op de foto mogen. Dirk is de beroerdste niet en de foto is gauw gemaakt. Zo, wij kunnen naar huis! De buit is binnen. Oh nee, we gingen ook nog hardlopen.

Onze start is om 19:45, de mensen van de 5 km starten iets later. Bovendien hebben we de optie om verhard of onverhard te lopen. Er is geen tijdsregistratie op je startnummer dus er zal bij de finish geklokt worden gok ik zo. Ik maak me klaar en zet een lekker nummer op. De start is druk en het pad niet al te breed, wat direct de duinen in gaat over een schelpenpad. Ik hoor het knerpen van mijn voeten door mijn muziek heen. 

Ik ga in een stevig tempo weg zoals gewoonlijk in de eerste racekilometer. Daarna doe ik het meestal wat rustiger aan. Vanavond echter niet en hou ik het tempo er een beetje in. Ik snap zelf ook niet zo goed waarom, misschien om de pannenkoeken te verteren, misschien om het drama van woensdag goed te maken, misschien omdat ik lekkere muziek heb en het niet zo warm is of misschien gewoon omdat het kan. Hoe dan ook focus ik me op het lopen en de mensen die voor mij en achter mij lopen. Met name het inhalen van dames met de hoop om een goede klassering te hebben in mijn leeftijdscategorie. 

De klimmetjes van de duinen zijn pittig. Ik haal regelmatig een stel in maar bij een klimmetje lopen ze me ook zo weer voorbij. Waarna ik dan bovenaan weer zwaar sta te hijgen om vervolgens naar beneden te racen. Zo ploeter ik 5 km door tot aan de drankpost. Daarna volgt een lang pad in open duin met de wind in het gezicht. Ik trek me op aan een man die vlak voor me loopt maar uiteindelijk haal ik hem toch in. Ik vraag me serieus af waar dat strand nou blijft als ik al bij kilometer 7 ben. 

Het verlossende woord komt bij kilometer 8. Opnieuw een drankpost en dan toch de splitsing tussen verhard en onverhard. Verhard is naar rechts verder door de duinen, links is een steile zandheuvel op het strand op. Ik kloot een beetje met mijn Flipbelt als ik er een winegum uithaal maar het zakje niet teruggestopt krijg. Uiteraard ga ik naar links en word ingehaald door twee dames. Shit, en dat bij de laatste twee kilometer. Ik kan echter niet sneller de heuvel op terwijl het zand in mijn schoenen stroomt. Maar uiteindelijk sta ik dan toch boven en mag ik weer naar beneden.

Het strand valt me alles mee, het zand is hard en in tegenstelling tot de verwachtte drie kilometer is het er maar één. De twee dames van de heuvel lopen nu weer achter me maar niet ver. Het strand af gaan we de laatste kilometer in. Nou ja, in theorie dan want ze hadden al gezegd dat het parcours iets langer zou zijn. Bij de strandafgang halen de dames me weer in, als een soort kat en muisspelletje. Het laatste stukje lopen we weer richting het sportveld en we krijgen nog een rondje om het voetbalveld. Daar zet ik nog één keer aan en haal een van de dames in, de andere blijft een beetje achter. Met een laatste inspanning kom ik bij de finish. De finish waar vrolijke muziek is en een speaker die me afkondigt. Maar geen enkele vorm van tijdsregistratie. Want het was een FunRun weet je wel? Dat had ik dus even gemist.

Ik haal mijn medaille op en loop naar de trap waar ik zicht heb op de andere lopers om Frank en de andere RMD-ers op te wachten. Als iedereen binnen is strijken we neer aan een tafel en nemen wat te drinken. Marco trakteert ook nog op chips. In de tussentijd zien we dat er een rij gevormd wordt. Dirk Kuyt gaat met fans op de foto. Dat willen we natuurlijk niet missen want ondanks dat we de groepsfoto hebben, heb ik nu een medaille om te laten zien. Als even later een paar RMD-ers zo slim zijn om Dirk zijn handtekening op de medaille te laten zetten gaat het bij mij ook kriebelen. Uiteindelijk als de rij heel klein is ga ik toch nog een keer terug. Net op tijd want the lady in charge kapt alles af. Ik krijg de laatste handtekening!

Blij ga ik terug naar de tafel. Het plan om wat te eten bij een strandtent gaat niet door omdat het al te laat is. Het alternatief is heel slecht maar wel lekker. Het wordt de McDonalds bij Transferium Leiden. Daarna nog een RMD-er even afzetten thuis en dan gauw naar bed. Het is weer mooi geweest, het weekend kan beginnen en ik ben wel klaar met hardlopen voor de rest van de week.

Over twee dagen mag ik weer…

Deborah heeft beloofd om een vriendin door de 5 km heen te loodsen. Die loopt dus dubbel. Daar zijn drie andere ‘Anita’s’ bij aangehaakt. Ik niet, ik wil knallen op de 10 km. En dan komt Linda. Die wil wel maar durft ook niet. Totdat ze het toverwoord roept op Facebook. Ze noemt ons ‘Pussy’s’. Ik? Een Pussy? No way José! Drie minuten later heb ik me ook ingeschreven voor de 5 km, alsmede Linda. Dresscode? Rozer dan roze! Doelstelling? Zo veel mogelijk opvallen! We gaan het meemaken.

En zo gaat het roze hardloopsetje te weten BH, ondergoed en sokjes aan, de roze haarelastiekjes in, een roze zonnebril op, een roze slinger om, roze glitterlak op de nagels en vliegen de foto’s van een roze cowboyhoed, confettiekannonen, waterpistolen en het speciaal bestelde shirt met roze opdruk over de Whatsappgroep. Een feestje binnen het feestje.

Frank heeft ingeschreven voor de RMD trailclinic en ik heb hem gesommeerd, uuuuh ik bedoel natuurlijk liefjes gevraagd, of hij toch pannenkoeken wil bakken. Daar heb ik een half uurtje eerder opstaan dan wel voor over. Frank gaat om 8:30 weg en Deborah komt om 9:00 naar mij toe zodat we samen op de scooter naar het Zuiderpark kunnen. We zijn lekker vroeg en hebben rustig de tijd om ons startnummer voor de 5 km op te halen, onze tas af te gooien, fotootjes te maken, te plassen, en een rondje over het terrein te lopen alvorens we naar de Anita tent gaan. Daar krijg ik een ‘kadootje’. Ik mag de Performance Outer Top testen, maar daar op een ander moment meer over. Langzaam aan beginnen de Anita dames binnen te druppelen tot in elk geval de uiteindelijk zes musketiers die ook de 5 km lopen compleet zijn. We tuigen onszelf op en dan is het time to dance. De klok tikt 11:30.

We starten redelijk achteraan en lijken wel een stel uitbundige honden. Het water uit de pistolen is al bijna op nog voordat we gestart zijn en we trekken behoorlijk de aandacht. Exact wat de bedoeling is. De hoed en de zonnebril blijven niet makkelijk zitten tijdens het rennen maar we hoeven ook niet hard dus ik kan hem ook zo nu en dan vasthouden als het moet. Het is erg druk op het relatief smalle parcours. Gelukkig gaan we niet voor tijd. Warm is het ook en de hoed gaat dan ook af en toe even af. Om hem snel weer op te zetten als we langs de fotograaf lopen die ons gevonden heeft. Ik zie hem meerdere keren zijn camera op ons richten, op zijn fiets springen en snel doorrijden om vervolgens positie te nemen voor een nieuwe fotosessie. 

Tja, wat wil je dan ook met zo’n groep springende, zingende en dansende meiden in vol ornaat? Onze drillmaster schreeuwt ons regelmatig toe: ‘Move your body!’ waarop we braaf antwoorden: ‘Not your boobs’. Je kan gewoon niet om ons heen. Tot aan het irritante toe, maar het merendeel kan er wel om lachen en is zelfs blij met de straaltjes die uit de waterpistolen komen. De kilometers vliegen voorbij en voor we het weten zijn we al bijna bij de finish. We krijgen nog gauw een Anitavlag in handen gedrukt en met veel gejuich gaan we gezamenlijk over de finish. Mission one accomplished!

Terug bij de Anitatent zijn inmiddels alle dames gearriveerd. We kleden ons om in outfit nummer twee van de dag, eten wat, rusten wat en poseren voornamelijk heel veel voor onze huisfotografe Janneke Poort. Als we in positie staan om naar de start te gaan hoor ik ineens mijn naam. Als ik me omdraai zie ik door het hek vriendinnen Christa en Anita over de finish van de 7,5 km komen. Ik babbel even met ze maar moet gedag zeggen want de groep gaat weg. Ik hobbel er gauw achteraan. We maken een groepsfoto en dan mogen we naar de start. Een hele speciale start want niet alleen mogen we helemaal vooraan starten, onze eigen Marjon geeft het startschot!

De warming up is op zich al een feestje.  Een lang lint van Anitameisjes flankeert het voorste vak en het danst en springt dat het een lust is. Ik hou me een beetje gedeisd anders ben ik al moe voordat ik moet beginnen. Toch kan ik me niet helemaal van het enthousiasme onttrekken. Opnieuw hoor ik mijn naam en Rob Lagendijk van de RMD zwaait van achter het hek. Dan gaat de groene vlag omhoog en mag Marjon aan de bak. We zwaaien nog één keer naar haar, ik zet mijn muziek en mijn klokje aan en als de knal klinkt gaan we op weg. Mission two!

Het is nu ieder voor zich en ik zet er een behoorlijk tempo in. Te snel zoals gewoonlijk dus de kunst is om dit snel te temperen naar een rustiger tempo. Tenslotte is het best warm. Dat lukt na iets meer dan een kilometer. Het nadeel van helemaal vooraan starten is echter dat je alleen maar ingehaald wordt. Psychologisch gezien niet fijn. Ik probeer me er maar een beetje voor af te sluiten en concentreer me op het lopen. De eerste kilometers gaan goed maar tegen de tijd dat ik op km vier kom weet ik twee dingen zeker. Het is bloedheet en mijn hartslag is sky high. Bij de drankpost probeer ik dan ook serieus om iets rustiger te lopen. Een PR zit er toch niet in en ik merk dat ik de laatste tijd een beetje lui geweest ben. Bovendien heb ik het slechte excuus dat ik het idee heb dat ik met het lopen van de 5 km mijn coretemperatuur al omhoog gebracht heb en niet voldoende afgekoeld ben in de pauze.

Ondanks alles loop ik stug door en lach vooral breed naar iedere fotograaf die ik tegenkom. Niet alleen Rob maar ook Henk en Michel Kip staan langs de kant en ik profiteer van het feit dat Michel er is om zijn eigen meisje te fotograferen. Marieke is me bij de eerste drankpost al voorbij gerend en die zie ik ook niet meer terug. Toch valt het me wel mee, ik had verwacht dat ik veel meer ingehaald zou worden. Blijkbaar hebben meer dames last van de warmte. 

Ik ga de tweede ronde in en begin het wat zwaarder te krijgen. Ik concentreer me op mijn muziek en probeer in het snelle ritme mee te blijven stappen tot aan de tweede drankpost. Die duurt stiekem toch iets langer dan ik dacht, het voordeel is wel dat ik dan inmiddels al op 7 km zit en er dus nog maar drie hoef. Het tweede rondje is iets groter dan het eerste maar voor het laatste stuk pakt hij toch weer het oorspronkelijk parcours op. Daar is de 9 km en de Anita cheerzone! Ik ren al juichend door een dik gordijn van confetti. Wat is dit enorm leuk! Vlak voor mij dreigt Shiva, die mij een stukje terug inhaalde, te gaan wandelen. Als ik bij haar ben roep ik: ‘Kom op, nog 1 km!’. En samen rennen we de laatste kilometer. 

De laatste oh zo zware kilometer. Halverwege diezelfde kilometer hangt mijn tong op de grond maar ik wil niet opgeven. Even schiet er door mij heen: ‘Potverdorie, zeg ik tegen Shiva dat ze door moet lopen en zelf zit ik hier een potje in te storten.’ Dus ik ren door. Ik ren door omdat Shiva doorrent. En Shiva rent door omdat ik doorren. En zo rennen we samen door, tot over de finish. De finish, waar ik eindelijk alsnog mag instorten. Wat ik dan ook met veel genoegen doe. Mission two accomplished! Geen PR maar zoals gezegd had ik dat ook niet verwacht. Desalniettemin een meer dan waardig resultaat. 51:37.

Als ik weer enigszins als een normaal mens kan functioneren loop ik naar de uitgang om mijn tweede medaille van de dag op te halen. Die kan ik ook weer van mijn lijstje afstrepen, twee afstanden op één event. Leuk om te doen, maar niet als je op één van de afstanden wil knallen. Ik ga nog even langs de finish staan om andere Anita dames op de foto te zetten. Als Deborah ook binnen is gaan we op zoek naar Linda. We lopen bijna een kilometer terug als ze aan komt rennen. We haken aan en trekken haar ook nog even door de laatste kilometer heen. Wat is het toch een kanjer! 

Iedereen is nu binnen en er is nog nét genoeg tijd voor een extra groepsfoto alvorens we naar de prijsuitreiking moeten hollen. Naast al het opzien dat we gebaard hebben als Anitameisjes vandaag hebben we ook nog twee dames op het podium, en dan ook nog nummer één en twee. Trotser kunnen we niet zijn. Onze eigen Sabine mag de prijzen uitreiken. Dan loopt de dag langzaam op zijn einde en nadat Deborah me nog op een broodje kaassouflé trakteert en we nog een paar foto’s maken, want die hadden we nog niet genoeg, gaan we zo zoetjes aan naar huis. 

Vol van alle indrukken. Vol van een overdosis fun. Vol van trots als blijkt dat ik 8ste in mijn categorie geworden ben en 53ste overall. Vol van warmte van mijn verbrande kop, en mijn schouders voel ik toch ook wel een beetje. Maar vooral vol van liefde en vriendschap voor deze geweldige leuke groep meiden. Het was een dag vol met Anita geweld en niemand kon om ons heen.

En het bleef nog lang onrustig…

Eenmaal aangekomen doe je de eerste twee dagen niks want je moet acclimatiseren en hebt enorme last van jetlag. De derde dag besluit je het toch maar te proberen met het lumineuze idee om naar de supermarkt te rennen en weer terug met je ontbijt. Tenslotte heb je dat drie jaar geleden ook gedaan. Toen zat je echter maar 2,5 km van de supermarkt verwijderd, dit jaar ongeveer 5 km. Ach, 10 km moet kunnen toch? Dus kien je uit om er rond 8:00 te zijn als ze open gaan om maximaal van de vroege ochtend te profiteren. Je trekt je spullen aan en gaat op weg. 

Het loopt eigenlijk best lekker en onderweg maak je wat gekke foto’s. Bij de azuurblauwe zee en bij het bord ‘overstekende ezels’, leuk voor thuis en Social Media. Eenmaal bij de supermarkt koop je twee broodjes, een beetje ham en een beetje kaas en begint aan de terugweg. Dan is het al niet zo vroeg in de ochtend meer en eigenlijk best wel warm. Je zweet je een ongeluk en met een onhandig bungelend zakje is 5 km stiekem best wel lang. Maar je overleeft het en springt thuis gelijk onder de buitendouche om af te spoelen.

‘s Avonds lig je in je hangmat een beetje te internetten en bedenkt: ‘Stel dat er een hardloopwedstrijdje op Bonaire zou zijn? En stel dat dat toevallig op een dag is dat wij hier op het eiland zijn?’ Je Googelt wat maar kan niks vinden. Ach ja, het zou ook wel érg toevallig geweest zijn. De komende dagen loop je nog eens een rondje en je gaat uit eten. Je parkeert je auto bij een parkeerplaatsje aan het begin van de hoofdstraat. Je blik valt toevallig op een digitaal reclamebord en je ziet een oranje scherm met alleen de volgende witte tekst: ‘8 km’. Je kijkt je man aan en jullie denken allebei hetzelfde. ‘Het zal toch niet?’ Je blijft staan en wacht tot de rest van het bericht verschijnt. Er is een run georganiseerd door een lokale verzekeringsmaatschappij! En hij is aankomende zondag! ‘Dan zijn we er nog’, zeg je tegen je echtgenoot. En jullie besluiten ter plekke om mee te doen. ‘We zijn er nou toch.’

Na het eten weer thuis zoek je het op op de website. 8 km vanaf het strandje vlak voor de deur naar de andere kant van het eiland. En je schrijft ter plekke in. De volgende dag ga je naar het kantoor om te betalen en je startnummer met shirt op te halen. En een prangende vraag te stellen. ‘Als we bij de finish zijn, hoe komen we dan weer terug?’ De alleraardigste dame legt uit dat er busjes rijden. Verder vertelt ze dat we om 6:30 starten maar ons uiterlijk om 6:00 moeten melden. Een record qua vroeg opstaan om hard te lopen. Er is tevens een waterpost en we krijgen soep bij de finish. Soep? Om 8:00 ‘s ochtends? ‘s Lands wijs ‘s lands eer zullen we dan maar denken.

En zo sta je tijdens je duikvakantie op een tropisch eiland op Pinksterzondag om 6:00 ‘s ochtends in je hardloopkleding met een nieuw shirt en een startnummer opgespeld aan de start van een hardloopwedstrijd. Het moet niet gekker worden!

Ik heb met Frank afgesproken dat we voor onszelf lopen gezien de ervaringen van de afgelopen dagen. Frank heeft enorm last van de warmte tijdens het lopen en het feit dat hij ziek geweest is en nog steeds niet helemaal hersteld is helpt ook niet. Ik ga niet racen (écht wel) maar wil ook niet moeten wandelen (écht niet). Eigen tempo dus. 

We hebben geen idee wat we kunnen verwachten. Zijn er veel deelnemers, wat voor soort mensen lopen er mee, is er een echte start of roept er iemand gewoon dat we mogen gaan rennen, is er publiek langs de kant, is de weg überhaupt wel afgezet? Tijdregistratie gaat handmatig op basis van binnenkomst bij de finish dus vooraan starten is het devies als je een nauwkeurige nettotijd wil hebben. Mijn klokje heeft enorm veel moeite met het vinden van de GPS elke keer en is ook nog eens bijna leeg. En geen oplader mee want ‘ach, we gingen toch alleen maar een paar 5 km rondjes rennen’. Gelukkig doet de Runkeeper het ook zonder dataverkeer wel, dat heb ik de afgelopen dagen getest. 

De wekker gaat belachelijk vroeg. Kan ik gelijk weer een beetje wennen aan de jetlag terug naar huis. We doen het vandaag op een cracker en een banaan. Ik draag het gekregen shirt en een zonneklep met reclame van de organisator. Vind ik wel passend. Rond 5:30 wandelen we naar waar de start moet zijn, ongeveer 500m van ons huis af. Dat is nog eens luxe. Het is nog donker, dat is dan wel weer armoe, maar gelukkig wordt het snel licht. Op Bachelors Beach is het verrassend druk. Er zijn voor de gelegenheid twee tafeltjes neergezet waar de aanmelding plaatsvindt en water staat. Ook staat er een geluidsinstallatie en een speaker die continue de slogan van de run roept: ‘You never run alone’, ik zweer het! We raken in gesprek met een lokale dame die vroeger ook in Rotterdam gewoond heeft. Ze werkt bij de politie, waarvan er een 40 tal meedoen vandaag. Het totale deelnemersveld inclusief wandelaars is 351. 

Om 6:15 begint de warming up. Een ietwat mollige knul doet de oefeningen voor en aan alles kan je merken dat hij geen flauw idee heeft wat hij aan het doen is. De pret is er niet minder door. Dan wandelen we een klein stukje naar de start bestaande uit twee pionnen met twee vlaggen. We hebben nog vijf minuten en de directeur van de Guardian Group die de loop organiseert houdt nog even een praatje. Dan is het klokje en voor de zekerheid de telefoon met de Runkeeper in de aanslag en wordt er afgeteld. En weg zijn we.

De kopgroep gaat er als een malle vandoor en ik hou me ook niet helemaal in. Het is nog niet zo heel erg warm. Dat komt pas na de eerste kilometer als we heuvel op lopen, de zon begint te schijnen en mijn bloed inmiddels is gaan pompen. Gelukkig zijn we hier al ruim een week en hebben we ook al een aantal keren gelopen. Op twee kilometer pak ik in elk geval water van de drankpost. Geen bekertjes maar een soort dichtgesealed plastic zakje. Tanden er in dus om een gaatje te maken. Ik drink een beetje en gebruik de rest om mijn gezicht en armen te koelen.

Bij kilometer twee weet ik al dat het geen 8 km is. Het bord staat er veel te vroeg getuige het feit dat we nog niet bij het Donkey Sanctuary zijn en we dit stukje van de week ook gelopen hebben. Ik maak me er niet druk om. ‘Relax, je bent in Bonaire.’ Het parcours is een grote lange rechte weg en een beetje saai. Er is niks afgezet of afgesloten dus we waren al gewaarschuwd dat we rechts moesten blijven lopen en op moesten passen voor ezels. Dat kan ook alleen maar in Bonaire. Ik hou een redelijk gelijkmatig tempo en haal zowaar wat mensen in. Maar ik word ook ingehaald, voornamelijk door mannen. 

Op kilometer vier verwacht ik een tweede drankpost maar die blijft uit. Dat wordt dus doorlopen en schuift mijn plan om even rustig wat te drinken en te wandelen door naar kilometer 6. Tegen de tijd dat ik daar ben besluit ik dat het nog maar twee kilometer is, minder er vanuit gaande dat de trend van de te korte route zich gewoon doorzet, en ik dus net zo goed door kan blijven lopen. Ik loop inmiddels relatief alleen, met een man voor mij en voor zover ik snel kan zien een man achter me. De dame waarvan ik dacht dat ik die niet meer in ging halen heb ik allang achter me gelaten. Omdat er verder geen eer te behalen valt aan nog iemand inhalen en ik niet meer bang hoef te zijn om ingehaald te worden tenzij ik ineens ga wandelen, hoef ik niet te versnellen en probeer gewoon tempo te houden.

Toch ben ik enorm blij als ik de laatste kilometer in ga. Ik heb het bloedje heet en behoefte aan drinken. Mijn hartslag is sky high en ik ga dit tempo niet heel lang meer volhouden. Zoals gewoonlijk ben ik nog blijer als ik de finish zie die ik juichend passeer nog even poserend voor de foto. Bij de finish overigens geen muziek maar een local die driftig op zijn trommel drumt. En ik had gelijk, mijn klokje blijft steken op 7,6 km. Omdat er geen officiële tijdregistratie is maak ik even een foto van mijn eigen uitslag alvorens in een rustig tempo de 8 km vol te maken. Want 8 km is ook op Bonaire 8 km en geen 7,6 km. Ik pak een melige appel en wat water en wacht op Frank, die 6 minuten later binnenkomt. Hij heeft het erg zwaar gehad de eerste km vanwege het slijm in zijn keel, daarna ging het wel weer.

We babbelen met wat andere lopers en halen ons gratis vissoepje als de prijsuitreiking begint. We moeten toch wachten tot de bussen komen en die komen pas om 9:00. De prijzen worden uitgedeeld aan de eerste drie van elke leeftijdscategorie, mannen en vrouwen. Frank denkt dat ik podium gehaald heb maar ik verwacht niks. Er stond minstens een dame al uitgerust bij de finish te wachten toen ik binnenkwam en die duidelijk in mijn categorie zit. Je weet wel, de oude mutsen categorie. Nummer 3 wordt omgeroepen en dan hoor ik ineens toch mijn naam. Ik ben tweede geworden! Nummer één is inderdaad de dame die ik heb zien staan. Ik krijg een mooie zilverkleurige medaille en mag op het podium voor een foto met de directeur. Dat ik dat nog mag meemaken op mijn oude dag.

Als alle prijzen vergeven zijn, inclusief de overall winnaars man en vrouw, waarbij de bewuste dame uit mijn categorie met 32 minuten eerste is geworden, lopen we naar buiten waar net de bus komt aanrijden. Een oude schoolbus omgedoopt in ‘Chill bus’. Hij brengt ons terug naar Bachelors Beach vanwaar we naar huis lopen. Onze dag kan beginnen.

‘En dan sta je op je duikvakantie zomaar ineens als tweede in je categorie op het podium van een hardloopwedstrijd en heb je toch nog een medaille gewonnen…’

Dat bleek nog wel een uitdaging want alles was natuurlijk uitverkocht. Na even kort googelen vond ik een actie van de Markthal om twee startbewijzen te winnen. Met een tranentrekkend verhaal probeerde ik in de gunst te komen van de organisatie maar het mocht niet baten. Ze gingen naar iemand anders. Plan B was om twee startbewijzen over te nemen en na wat heen en weer gepost was het klusje toch verrassend snel geklaard.

En zo gaat vandaag het wekkertje gewoon weer op doordeweekse werktijd. We behelpen ons met een boterham met pindakaas en een banaan voor de 10 km FunRun, want dat is het, in plaats van pannenkoeken. Aankomende vakantie, de eieren zijn op en ik heb geen nieuwe gekocht. Ik heb startwave 1 en Frank startwave 3. Voor de Meet en Greet van de RMD zijn we er echter al om 9:00. Kunnen we mooi op ons gemak de startnummers ophalen. Frank heeft mazzel want hij heet gewoon Frank, mijn naam is vandaag Laura. Frank adviseert me om de naam om te vouwen maar ik verwacht geen drommen toeschouwers die langs de kant mijn naam zullen scanderen om me aan te moedigen. 

Om 9:15 maken we een groepsfoto met de aanwezige RMD-ers. Het merendeel start in Wave 2 dus wij besluiten mee te lopen om een groepje van 9 te vormen. Ik mag sowieso in een latere wave starten en Frank sneaken we wel naar binnen. Ze zijn echter streng en hij mag er niet door maar hij loopt 20 meter verder alsnog door het hek naar binnen om met ons mee te lopen. Bij de startboog maak ik een foto van het logo en de speaker begroet ‘Laura’. We mogen van start, rechtstreeks naar Centraal Station om via de BAR en de Luchtbrug naar het Hofplein Theater en Brouwerij Noord te lopen. Ik heb er aan gedacht om mijn selfiestick mee te nemen en stop dan ook regelmatig om uitgebreid foto’s te maken, soms tot een beetje ergernis van de anderen. 

Bij elke highlight en langs de kruispunten staan vrijwilligers om ons de goede kant op te wijzen of om ‘Laura’ veelvuldig aan te moedigen. Frank kan een ‘I told you so’ niet laten maar eerlijk gezegd vind ik het niet zo erg. Ik moet zelfs wel lachen als ik het Shantykoor in verwarring breng door eerst aan te komen lopen als ‘Laura’ om me vervolgens om te draaien en heel groot ‘Saskia’ achter op mijn shirt te hebben staan. Ze weten niet meer hoe ze me nu moeten noemen. Call me anything you like.

Na de drankpost met een drumband gaan we richting ons huis door het Oostelijk Zwembad, het Student Hotel, studentenvereniging Sanctus Laurentius en Metrostation Oostplein. In elk geval twee van de vier plekken waar ik al 10 jaar zo’n beetje dagelijks voorbij kom maar nooit binnen ben geweest. Misschien toch wel leuk zo’n Urban Trail. Na het Vendu notarishuis, de Kubuswoningen en de trappen van de Bibliotheek lopen we door de Markthal, en alhoewel de meeste kramen dicht zijn is uitgerekend de donutwinkel wel open. Mijn koninkrijk voor een donut! Helaas geen tijd om te stoppen en te shoppen.

Door de koopgoot verwachten we richting Schouwburgplein te lopen voor de finish maar die blijkt nog wat verder weg te liggen. We mogen eerst nog vier verdiepingen naar boven in de Bijenkorf om de kantoren te bewonderen. En daarna vier verdiepingen weer naar beneden. Bij de Decathlon mogen we gelukkig met de roltrap maar het Oude Luxor is weer meedogenloos. Natuurlijk gaan we daar wel even met Lee ‘You’ll never walk alone’ Towers op de foto. Nou ja, met zijn kartonnen standbeeld dan in elk geval. Nog even door de Doelen en als laatste verrassing nog een trapje of twee, of drie, of vier door de Pathé! Bij de uitgang een minibakje popcorn en als we naar buiten stappen is om de hoek dan toch écht de finish. Daar krijgen we een tasje die we mogen vullen met ons ontbijt, een stuk koek, een krentenbol en nog wat ‘hapjes’, en aansluitend natuurlijk de medaille. En of het nu kwam omdat ik geen verwachtingen had, we met een hele gezellige groep waren of dat mijn naam vandaag ‘Laura’ was, ik heb het reuze naar mijn zin gehad. Waarschijnlijk een beetje van alledrie.

Even later zitten we in de zon op het terras achter een biertje en een broodje en voordat ik het in de gaten heb sta ik zomaar ingeschreven voor een sprint triathlon op 3 juni. Ook zo’n dingetje van ‘ooit eens’. Gezellig met een paar vrienden. Geen tijdsdruk, geen verwachtingen. Onder mijn eigen naam, dat dan weer wel!

Door omstandigheden komen we vanuit Leeuwarden over de Afsluitdijk. Ook zo één op het lijstje, maar van later zorg. Door de opzet van het programma, waarbij de business runs ruim twee uur eerder zijn dan de recreanten, kunnen we geen gebruik maken van de Meeus Fit club. Bovendien lopen we met Annemieke, een vriendin die haar eerste 10 miles gaat lopen op weg naar haar eerste halve marathon. Eerlijk gezegd heb ik haar er een beetje ingeluisd, want de afspraak was eigenlijk dat ze tijdens de Bruggenloop voor het eerst 15 km zou lopen. Maar soms moet je mensen een duwtje geven, dus heb ik haar gewoon ingeschreven. Fijn! Van je hardloopbegeleidster moet je het maar hebben nietwaar?

Hoe dan ook, ze gaat de uitdaging aan en zodoende treffen we elkaar op Amsterdam CS, nadat wij onze auto in Zaandam hebben achtergelaten en met de pendelbus afgezet zijn. Haar man is mee voor de support vóór de start en na de finish, wij doen het onderweg. Want als ik denk dat ik nog steeds zenuwen heb vlak voor de start van een wedstrijd, loopt zij als een strak gespannen veer in de rondte. Komt wel goed schatje…

We zitten in startvak rood en sneaken haar met ons mee. De controle houdt ons tegen maar is niet bestand tegen het Rotterdamse charmeoffensief van Frank en uiteindelijk mogen we toch door. Scheelt toch weer een kwartier wachten. Dan mogen we van start en begint het feest. Omdat ik toch in een relatief laag tempo ga lopen heb ik wat energie over om heen en weer te sprinten voor wat foto’s in de IJtunnel. En niet alleen dat. Ik dans bij ieder bandje, zwaai naar de DJ’s, maak praatjes met willekeurige toeschouwers, bewonder de route, kwebbel met lopers onderweg en ga zelfs ergens nog eens plassen. Een totaal andere manier van een run beleven dan muziek op, Terminatorknop aan en gaan. En alhoewel het wel kriebelt, is het ook enorm relaxt om geen tijdsdruk te voelen en alleen maar te lopen met focus op een ander.

Als we de stadsgrens van Amsterdam passeren kunnen we het niet laten om een foto te maken. Tenslotte heb ik niet voor niets mijn ‘De marathon’ shirt aan (en voor de oplettende kijker met matching paarsgekleurde elastiekjes) en ook Frank loopt lekker met het RMD shirt en de Erasmusbrug te provoceren. Blijft toch een dingetje dat 020. Op weg naar Zaandam begin ik honger te krijgen. Gelukkig zijn er genoeg mensen aan de kant die iets te eten aanbieden. Naast een stukje meloen van een officiële verzorgingspost bestaat de buit uit een suikerhartje, een stuk appel en wat paprikachips. Bij deze, toeschouwers bedankt!

Op 13 km begint het voor Annemieke toch wat zwaarder te worden en voor ons ‘het grote afleiden’ door om de beurt verhalen en anekdotes te vertellen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik mijn benen ook wel een klein beetje voel. Het blijft toch 16 km. Dan passeren we het punt waar ik twee jaar terug figuurlijk onderuit ging. Even flitst het moment weer door mijn hoofd toen ik geen stap meer kon zetten. Nu huppel ik vrolijk verder. Over revanche gesproken.

De laatste kilometers zijn weer in de bewoonde wereld en de straten barsten van gezelligheid. Ik ruik alleen maar lekker eten en in een split second overweeg ik om even snel een patatje te scoren bij de snackbar die we passeren. Beetje onhandig dus ik laat het maar gaan. Tegen de tijd dat ik bedenk dat een zakje chips wel had gekund zijn we er al weer voorbij. Annemieke heeft het nu echt zwaar en een beetje last van haar heup, maar ze zet dapper door. En ook voor haar komt uiteindelijk die finish in zicht. In de laatste bocht zie ik haar man turen die ik waarschuw dat we voorbij lopen. Dan de finish en zijn we binnen. Ik voel me trots. Niet voor mezelf, maar voor Annemieke, die doorgezet heeft, haar ongemak verbeten heeft en haar grenzen weer verlegd. Die gaat de CPC wel halen, daar ben ik van overtuigd!

De Dam tot Dam kan nu met goed fatsoen afgestreept worden en ik ben een ervaring rijker. Ik weet nu wat Frank gevoeld heeft toen hij zich in dienst gesteld heeft van mij tijdens mijn eerste marathon. Toen het met mij meeliep om ervoor te zorgen dat ik het ging halen. Mij er doorheen sleepte op de moeilijke momenten en trots op mij was toen ik de finish haalde. Ik zal in de toekomst nog veel wedstrijden lopen. Daarbij zal de focus ook zijn op snelheid of een PR. Maar ik zal ook zeker nog wedstrijden lopen voor iemand anders.

Want trots zijn op een ander is net zo leuk, zo niet leuker dan trots zijn op jezelf!

Uiteraard maak je er een weekend van als je zondag een rondje langs de highlights van de franse hoofdstad rent. Parcours verkennen noemen we dat. Zodoende stappen we vrijdagochtend om 7:00 op de Thalys in Rotterdam om 2,5 uur later uit te stappen op Gare du Nord. Met de metro zijn we binnen no time in ons hotel, 2 km van de start en in dezelfde wijk als dat we destijds gelogeerd hebben. Om het simpel te houden. Na het droppen van de koffers en gewapend met camera en de ophaalbewijzen tronen we naar het La Parisienne dorp, aan het eind van Champ de Mars bij, jawel, de Eiffeltoren.

Het is rustig, we zijn vroeg en hebben uitgebreid de tijd om te neuzen bij de verschillende standjes, vaak bemand door oude mannetjes die het rete-interessant vinden om twee ‘jonge’ dames uit Nederland in hun beste engels toe te spreken. We ogen bewondering voor het feit dat we zondag gaan lopen. Ik vertel ze er maar niet bij dat ik al vier marathons op mijn naam heb staan. Onze goodiebag wordt bij ieder standje in elk geval een beetje zwaarder. Een flesje speciaal water met fruitsmaak, een armbandje, een medaille van een santarun uit 2016, en een zakje gedroogd fruit behoort tot de buit. Dan terug naar het hotel, chillen, een hapje eten en lekker slapen, want het was vroeg vanochtend.

Uitgeslapen gaan we de volgende op pad en wandelen ruim 8 km over een deel van de route die we gaan hardlopen, helemaal tot aan de Notre Dame. Dat is ook hard nodig want onderweg sneuvelen de nodige citroentaartjes en croissants in onze maag, om uiteindelijk spontaan in een chocolatierwinkeltje te belanden bij Saint Michel, dat achteraf ook nog eens beroemd blijkt te zijn. Als ik ’s avonds ook nog een bord pasta stapel op een quiche en een chocoladebroodje ben ik blij dat we morgenavond weer naar huis gaan. Parijs is niet goed voor me.

Op D-Day is de wekker meedogenloos als hij ons om 7:30 uit onze bed trekt. Het lijkt wel werk. Gelukkig schijnt de zon. Twee jaar terug eindigde ik als een verzopen kat, daar zullen we vandaag geen last van hebben. Stipt volgens planning wandelen we om 8 uur richting de Eiffeltoren en daarna naar het dorp. Mijn darmen zijn inmiddels ook wakker en schreeuwen om een Dixie. De eerste die we tegenkomen is een eenzame invaliden-Dixie halverwege het park waar ik vrijdag ook dankbaar gebruik van gemaakt heb. Hij was toen al vies, maar blijkbaar kan het nog veel viezer. Nood breekt echter wetten en ik dank god op mijn blote knieën dat ik wat WC papier mee gegraaid heb van het hotel. Toch opgelucht vervolgen we onze weg. We hebben startwave roze, de middelste, waarbij we vanaf 9:30 mogen aanschuiven. Het is pas 9:00 dus we maken wat foto’s voor de Eiffeltoren. Omdat we verder niks te doen hebben schuifelen we toch om 9:10 vast richting startvak, en we zijn niet de enigen.

Er zit weinig beweging in en het is ondertussen al 9:45. Snel rekenen komen we toch een beetje in de knel met onze planning als we om 12:00 moeten uitchecken uit het hotel. Ik krijg door waarom, we staan aan de zijkant en er staan hekken met slechts één kleine doorgang. Even er omheen gaat een stuk sneller en dan lopen we eindelijk door de gecreëerde gang, om opnieuw stil te staan en aan te sluiten op de mini-waves van 7 minuten. Langzaam maar gestaag schuifelen we door, langs de Eiffeltoren en over de brug, totdat wij eindelijk de volgende zijn die 7 minuten aftellen van start mogen. Het is dan inmiddels 10:47. Dat wordt doorlopen!

Na de start rennen we eerst een straat omhoog. Nou ja rennen, het is meer snelwandelen want het komt nog niet echt op gang en er is geen ruimte. Wat wil je ook met 40.000 vrouwen? Voor een snelle tijd moet je dan ook niet La Parisienne rennen. Het is meer een funrun, en dat maken we er ook van. We rennen de hoek om naar de weg langs de rivier op en zien in de verte al de prachtige gouden standbeelden van de Pont Alexandre III waar we straks overheen mogen. Maar eerst draaien we via het Grand Palais de Champs-Élysées op richting Place de la Concorde. Hoe cool is dat, om daar hard te mogen lopen! Het is voor mij dan ook één grote interval training, omdat ik regelmatig stop om een foto te maken, om vervolgens weer sprintend bij Annemieke aan te sluiten. In de verte staart de Arc de Triomph ons protserig aan en de bandjes langs de kant slaan fervent op hun trommels. Tenslotte is het thema dit jaar het Caribisch gebied.

Via de Place de la Concorde rennen we weer terug langs de rivier richting de brug, voor de fantastische aanblik van Les Invalides en het Musee de l’Armee. Ik kan niet anders, ik MOET hier stoppen om een foto te laten maken. Hier zitten ook twee ritsen officiële fotografen en krijgen we wat te drinken. We zijn alweer voorbij de helft. We draaien weer terug en zetten koers terug naar de Eiffeltoren. Ondanks antifan van Frankrijk ben ik hem de laatste jaren toch wel gaan waarderen en vandaag de dag durf ik hem zelfs een vriend te noemen. Tenslotte hebben we nu toch wel samen het een en ander meegemaakt.

Voor zijn neus duiken we de discotunnel in, om dwars door de rook en de vette beats er aan de andere kant weer uit te komen. Is weer eens wat anders dan trommels bij het Churchillplein. Dan de hoek om voor de laatste straat en is 47 minuten later daar alweer de finish. Eigenlijk is het spijtig dat het zo kort is. Misschien toch maar eens serieus nadenken over die marathon in april. Maar dat is voor een andere keer. Voor nu pikken we onze tas met medaille op, en krijgen langs de lijn nog een mooie roze slinger, een flesje water, een roos en een onvervalste pain aux chocolat, die ik gelijk verslind. In Limburg krijg je vlaai, in Parijs pain aux chocolat. Verschil moet er zijn.

Het is inmiddels 11:50 en we moeten nu toch echt rennen naar het hotel. Maar niet nadat we nog even wat foto’s maken met onze medailles en op de achtergrond… …uiteraard de Eiffeltoren! Het is al 12:30 als we eindelijk bij het hotel zijn, maar van de vriendelijke man achter de balie mogen we nog snel even douchen in onze kamer ondanks dat de schoonmaak al is geweest. Soms helpt het om vrouw en blond te zijn. We maken er dankbaar gebruik van, kleden ons om en wandelen daarna terug naar de wijk bij de Eiffeltoren om nog even wat te eten. Een snelle rekensom leert dat we het gehele weekend bij elkaar zo’n 40 km gewandeld en gerend hebben. Dat is bijna een marathon! Ik voel me dan ook ietsje minder schuldig als ik een hamburger met roquefort-cognacsaus (dat kan ook alleen maar in Frankrijk!) bestel en we nog één citroen merengue taartje kopen voor in de trein. Om 17:25 stipt zijn we moe en voldaan weer op weg naar Rotterdam. Volgend jaar staat zeker alweer in de agenda. En het thema van La Parisienne 2018?

New York City!

Maar eerst heb ik nog een andere challenge. Ik ben op kantoor Amsterdam, en aangezien we onze startnummers nog moeten oppikken heb ik berekend dat we 18:15 de deur uit moeten, ergo 18:00 moet ik thuis zijn. Kan ik me nog even omkleden en een banaantje eten. Voor de zekerheid ga ik om 16:30 weg en check nog even het verkeer op de A4. Natuurlijk, ongeluk met een vrachtwagen, opruimwerkzaamheden en de rechterbaan van de tweebaansweg is afgesloten. Verkeersinfarct met een uur extra reistijd. Ook de uitwijk op de A44 gaat niet werken, want ook op die route is een ongeluk gebeurd en staat het vast. Er zit niks anders op. Plan B, ik zal via Utrecht moeten, waar het inmiddels ook retedruk is omdat iedereen dat doet. Zucht.

Als ik om 17:52 nog een marathonafstand te gaan heb, en nog minstens drie files op mijn route, bel ik Frank om instructies door te geven. ‘Mijn korte broek, op de rand van het bad, mijn rode shirt, flipbelt, witte sokken en leger BH en slip. Qua schoenen mijn oude Hoka’s. Verder wil ik een banaan, mijn klokje en de kleine camera. De grijze joggingbroek ligt in de middelste kast links onderin en in dezelfde kast in het midden mijn vest. Oh, en vergeet de tickets naast de computer niet, die heb je nodig voor het ophalen van de startnummers.’ Plan B. Ik stuur Frank vooruit en rij rechtstreeks naar De Kuip in plaats van naar huis.

Om 18:33 parkeer ik vlakbij en komt Frank met de kledingtas. Bij De Kuip is het lastig omkleden, dus wordt het opnieuw Plan B. En terwijl Frank me een beetje probeert af te schermen, wring ik me in allerlei bochten om me om te kleden in de auto. Vooral het ondergoed is een uitdaging, maar ik heb voor hetere vuren gestaan en na nog even snel een banaan in de mik kunnen we al gauw richting de start en hopelijk een WC, want ik sta op springen. Die zijn er, waar ik te laat merk dat er geen papier beschikbaar is. Zelf heb ik ook niks bij de hand. Er staat wel een flesje water, dus ik heb twee opties: Een vieze half-natte broek, of een schone hele-natte broek. Plan B maar weer.

Inmiddels klaar voor de start komen we nog wat ‘RMD2017’ & ‘Ik loop hard’ vrienden tegen, waar we zo uitgebreid mee staan te kletsen dat we nog moeten opschieten om ons op te stellen. We staan dan ook bijna helemaal achteraan. Onder de klanken van ‘Eye of the tiger’ mogen we weg. Tenminste, echt rennen is het niet, eerst wandelen en dan inhalen, zigzaggen, even stoppen en weer rennen, en dat gedurende de eerste twee kilometer. Daarna komt er wat ruimte. Ik ben er met mijn hoofd niet bij, en loop als een chaoot. Te snel, te onregelmatig, en totaal ongeconcentreerd. Ook hier geldt, omdat het maar 5 kilometer is kan ik eens kijken hoe hard ik kan, of ik kan gewoon een beetje rondrennen als een kip zonder kop en her en der foto’s maken. En om in de flow te blijven, kies ik voor de laatste keer voor Plan B vandaag.

De route voert ons zoals gezegd langs, rond en door De Kuip. Mijn onregelmatigheid in de eerste twee kilometer moet ik op de derde bekopen met een steek in mijn zij. Het geeft niet, bij kilometer vier zijn we alweer bij het stadion en mogen we niet alleen de trappen op rennen, maar ook door de spelerstunnel, waar een aardige medeloper aanbiedt om foto’s van me te maken, en langs het veld waar ik ook nog even stop voor een paar partypics. Kortom, loop ik de eerste vier kilometer met een snelheid van ruim 10,5 km per uur, gaat die laatste kilometer down the drain naar 8 km per uur. Maar who cares? Ik finish in toch nog een nette 30:42 en zoek Frank op. We blijven niet lang hangen want het is koel en we moeten nog eten.

Feyenoord Funrun De Kuip. Het was in De Kuip, het was een run en het was fun. En die Feyenoord medaille is een mooie toevoeging aan de collectie!