Frank gaat met een clubje trailen en hij is zo lief om mij in Leiden af te zetten. Of ben ik zo lief dat hij de auto mee mag nemen? Hoe dan ook, ik moet om 11:00 lopen dus ik wil er om 10:00 zijn want ik moet ook nog mijn startnummer ophalen en van de P+R met het busje naar de start. Ik spreek af met Linda en Marilene. Die laatste komt met Ysbrand want die loopt ook mee, Linda laat zich ook afzetten bij de P+R. We zijn iets eerder en rond 9:50 hobbelen we over een grasveldje richting de tent waar we ons startnummer op kunnen halen. 

Het zonnetje zou gaan schijnen maar nu is het nog een beetje bewolkt en daarmee koud. Ik hou mijn warme trui dan ook maar tot het laatste moment aan. Even later komen Marilene en Ysbrand er ook aan en rustig maken we ons klaar. Tegen de tijd dat we richting start willen moeten we nog heel even onze tassen afgooien maar we zijn Ysbrand kwijt. Uiteindelijk leveren we de tassen maar in en komt Ysbrand ineens opduiken. Die heeft zijn spullen al in de auto gegooid dus ‘we are good to go’ zoals dat heet. 

Omdat we laat ingeschreven hebben staan we in het laatste startvak. Het is weer even wennen. Al die mensen samengepropt in een startvak met een hoop lawaai om ons heen. En al die andere dingen die ik vergeten ben zoals een poncho tegen de kou en zo. Het is toch wat anders dan ‘s morgens vroeg met 50 man ergens op een hei in alle stilte beginnen met het lopen van een ultratrail. Allebei hebben hun eigen charme. 

We mogen beetje bij beetje vooruit tot we eindelijk bij de startboog staan. Nog even door de met hekken gecreëerde fuik en dan klokje aan, muziek aan en beginnen met lopen. Marilene en Ysbrand hebben hun eigen schema maar Linda en ik hebben afgesproken samen te lopen. Ik ben in het begin lekker enthousiast. Bovendien vind ik het niet fijn om achter een pacegroep te lopen dus ga ik er voorbij. ‘Heb je er zin in?’, vraagt Linda dan ook. Ach, ik kak straks toch wel weer in want ik hou deze snelheden niet lang meer vol.

Het zonnetje is inmiddels doorgebroken en de temperatuur loopt snel op. Binnen een kilometer heb ik het in elk geval niet koud meer. De eerste 5 km lopen we richting Zoeterwoude en gaan we de A4 over. Ik herken dit stuk van de route nog wel van de vorige keer, twee jaar geleden. Veel enthousiaste supporters en muziek langs de kant. De waterpost is in elk geval meer dan welkom want met het zonnetje op mijn bolletje is het inmiddels echt warm. Daarnaast lopen we veel harder dan gepland en dat komt vooral door mij. 

Na Zoeterwoude duiken we de polder in. Ik ben blij met mijn muziek en het zonnetje want dit gedeelte van de route is een beetje saai. Het meest spannende is een wei met jonge paarden waar er een paar lekker bokkend een stukje mee rennen. Dit stuk is ruim 6 km, net genoeg om tot mijn huidige limiet van snel over het asfalt rennen te komen. Ik moet heel nodig eten en dan heb ik het niet over het zielige gelletje dat ik in mijn Flipbelt heb zitten. Nog zo iets dat ik volledig ontwend ben.

Na de tweede drankpost komen we weer in bewoonde wereld terecht en zijn we over de helft. Het valt me wederom zwaarder dan gedacht. Twee kilometer later voel ik iets wat ik me niet kan herinneren eerder gehad te hebben. Mijn benen beginnen een beetje te verkrampen. Te hard gelopen? Te weinig getraind? Of juist teveel gelopen de laatste tijd? Het rennen op de klinkers van de straat? Oude schoenen? Of gewoon samenloop van omstandigheden? Voorlopig zit ik er maar mee. Of beter gezegd, loop ik er maar mee. Ik bijt op mijn tanden om in elk geval door te blijven lopen tot de 15 km en de volgende drankpost. 

Als we daar zijn zien we ineens een bekend gezicht langs de kant. Volledig onverwachts staat daar vriend Bart ons aan te moedigen en foto’s te maken. Als we hem voorbij zijn ga ik wandelen en stuur Linda weg. Ik moet even kijken wat mijn benen doen en ik moet ook zeker even rustig wat eten. Mijn Nature Valley Crunchy repen lenen zich niet voor eten en rennen tegelijk, al helemaal niet zonder water in de buurt om de happen door te slikken. Gelukkig lijken de beentjes wel weer bereid om een stukje te hollen en als ik een kilometer later niet alleen Bart nog een keer zie staan maar ook een bekertje water van een aardige buurtbewoner kan scoren om die brok in mijn keel weg te spoelen kan het alleen nog maar beter worden. Nog 5 kilometer te gaan.

De pacegroep van 2:10 komt voorbij rennen en ik probeer zowaar aan te haken. Dat lukt niet want hoe zwaar of hoe moeilijk ik het ook heb, als ik ren dan ren ik ook en is mijn basis snelheid gewoon iets sneller. Er voorbij dan maar weer, in elk geval tot de volgende drankpost waar ik toch nog een bekertje water en een spons scoor. Ook al heb ik thuis al zo’n leuke running man spons liggen, ik neem hem toch onder mijn schouder mee. Loop ik tenminste niet meer alleen. De pacegroep loopt me weer voorbij tot ik ze een kilometer later weer inhaal. Dit haasje over spel brengt me naar de 19 km. Nu zijn het er nog maar 2 en met het gezellige publiek en de route langs de gracht moet het goedkomen. 

Ik zit nét niet op de 10 km per uur maar het is per definitie sneller dan de geplande 2:10 of zelfs 2:15. Toch heeft mijn ego er wel een beetje moeite mee. ‘Vroeger’ liep ik gewoon onder de twee uur. Ik kan een 100 km run lopen, sta bij een 50 km trail op 40 km te dansen maar een halve marathon onder de twee uur red ik niet meer. En ik snap ook wel dat het twee compleet verschillende manieren van lopen zijn met afwijkende training en je nu eenmaal niet op allebei de doelstellingen kan focussen. Maar wat zong Freddy ook alweer? ‘I want it all, I want it all, and I want it now!’ 

Mijn tanden breken inmiddels bijna door tweeën maar ik laat me niet kennen en probeer op de maat van de snelle nummers in mijn oren mijn stappen te blijven maken. ‘Rainbow in de sky’ heeft een heerlijke pace, ‘The four horseman’ haalt mijn laatste restje energie naar boven en door ‘Two tribes’ vergeet ik de pijn in mijn benen. Nog 1 km, nog 900 meter, nog 800 meter en zo tel ik af tot ik de finishboog in zicht krijg. Nog een high five met een Roparunteamlid langs de kant en lachen voor de camera -sponsindehandinmiddelsanderstaathetstom- en dan eindelijk de finish over. 2:07:29, definitely not my best maar zeker ook niet mijn slechtste tijd op een halve. Maar als ik weer een beetje fatsoenlijk op asfalt wil lopen zal ik er toch wat aan moeten gaan doen. In elk geval iets met eten en wennen aan het aan een stuk door lopen op snelheid. De vraag is of ik dat wil? Luie ik versus competitieve ik. 

Bij de finish loop ik gelijk door, onderwijl de medaille aanpakkend en twee stukjes sinaasappel snaaiend. Ook haal ik het traditionele biertje aan het eind van het finishvak. Ik wil het meenemen voor wie wil maar ik mag het bekertje niet uit het vak meenemen dus maak ik een foto, drink het half op en laat de rest staan. Ik koel snel af en eenmaal terug bij de tassen staat er een enorme rij. Ik probeer Linda te bellen, die was eerder binnen dus misschien staat ze al in de rij. Helaas, zij had geen tas achtergelaten en Marilene is eerst naar de auto. Er zit niks anders op dan aansluiten. Frank laat in de tussentijd weten dat hij er al is en duikt de kroeg in want dit duurt nog wel even. Als ik halverwege ben komen Linda en Marilene aanlopen. 

Als we eindelijk onze tassen hebben nemen we afscheid. Ook met nu een trui en broek aan heb ik het koud en we hebben nog een drukke agenda voor de rest van de dag. Bovendien moet ik het busje nog opzoeken dat me terug brengt naar de P+R. Als door wat meelopers blijkt dat die niet gaat komen omdat het hele verkeer vastloopt zit er niks anders op dan de 1,5 km terug te gaan lopen. In de kroeg pik ik Frank, Richard en Natascha op en duiken we in diezelfde verkeerschaos om weer thuis te komen. Het duurt even maar om 15:00 sta ik dan eindelijk onder de warme douche. 

Over twee weken is de Rotterdam Marathon. Ik denk dat ik maar even plan de campagne moet gaan maken voor mezelf. Maar ik vermoed dat het iets met ‘funrun’ wordt.

Donderdagavond is het geregeld. Een startnummer in de pocket en zelfs gedeeltelijk een lift geregeld. Dat ik dan zondag om 6:30 op moet maakt niet uit. Ik ga gezellig naar Leiden, mag Frank lekker met Richard door de bush bush rennen. Ach ja, verschil moet er zijn.

Omdat Frank geen zin heeft om pannenkoeken te bakken en ik zonder niet wil lopen maak ik ze zelf. En vooruit, ik ben de beroerdste niet, dan ook maar voor hem. Hij krijgt er een kus bij en ik ren met mijn rugzakje richting station Blaak voor de trein van 7:36. In Delft pikt René me op en we rijden richting Leiden. We zijn lekker op tijd en het is nog rustig in de kerk waar ik het startbewijs moet ophalen. En gelijk om kan zetten op mijn eigen naam. Startvak wisselen lukt helaas niet, maar als later blijkt dat Linda met Roos, die ook in mijn startvak zit, meeloopt en dus een startvak later gaat besluit ik met hen mee te lopen en dan maakt het niet meer uit. Voor de gezelligheid starten de andere RMD vriendjes en vriendinnetjes ook met ons.

We maken nog net voor de start een groepsfoto en binnen 5 minuten staan we in het startvak. Bij het startschot is iedereen er vandoor maar wij dribbelen gewoon met z’n drieën op een lekker tempo weg. Vandaag is het Linda, Roos en Saskia. Ik herken stukken van de route van vorige keer. Toen was het heel warm en was ik heel gefocust om uiteindelijk mijn eerste halve onder de twee uur te lopen. Vandaag heb ik veel meer tijd en ruimte om om me heen te kijken en te genieten van het grotendeels groene landschap om me heen.

Ik merk desondanks dat ik stijf ben en ik heb stiekem nog steeds last van mijn schouder. Ik vind het dus alles behalve erg dat ik besloten heb om niet te racen. Frank kan trots op me zijn want met het oog op de Roparun over drie weken heb ik hem gezegd dat ik rustig aan zou doen. En voor deze ene keer doe ik wat ik beloofd heb. 

Het lopen in de polder is heerlijk en zelfs het zonnetje komt af en toe kijken. Maar door het frisse briesje wordt het toch niet te warm. Na de polder bereiken we weer de bewoonde wereld waar we langs het enthousiaste publiek en door de gezellige straten lopen. Goed voor de motivatie en het maakt de laatste kilometers een stuk makkelijker. De laatste kilometers waarvan ik toch wel blij ben dat ze voorbij zijn als we netjes volgens schema op 2:05 binnen komen.

Bij de finish pakken we een biertje voor de mannen. Daarna lopen we terug naar de kerk waar ik René opsnor. René die zo lief is om mij helemaal thuis naar Rotterdam te brengen. Frank is ondertussen ook onderweg dus ik spring gauw onder de douche en rij daarna snel naar de AH voor een lekkere lunch gedurende welke we onze avonturen delen. En daarmee is het weekend weer voorbij. Nog drie weken en dan hebben we een heel erg lang weekend. Het Roparun weekend.

Waarschijnlijk mijn langste hardloopweekend ooit!

Feit is dat we weer belachelijk vroeg op moeten op de zondagochtend. Om 7:30 gaat de wekker, en terwijl Frank braaf opstaat om pannenkoeken te bakken draai ik me nog héél even om. The force needs five more minutes. Ik schrik na een kwartier wakker. Was ik bijna gewoon weer in slaap gevallen. Ik sta dan ook maar gelijk op, om erger te voorkomen. Gelukkig hoef ik niet na te denken over wat ik aantrek. Iets groens in elk geval.

We rijden volgens planning naar Leiden en parkeren de auto bij de P+R, waar we Bart tegen komen. Het is nu al gezellig. We worden voor de kerk afgezet door de pendelbus en komen gelijk ook al wat andere groene shirts tegen. Had ik al eens gezegd dat die shirts reuze handig zijn? We halen ons startnummer op. Dan blijkt niet alleen dat ik in startvak F zit, terwijl Frank in C staat, maar ook dat mijn naam er niet op staat. Heeft iets met het tijdstip van inschrijven te maken. Nou ja, dat laatste is gauw verholpen met een dikke stift, dat eerste fixen we straks wel.

We maken wat foto’s en ik ga een paar keer naar de wc. Zowaar is de rij bij de mannen heel erg lang, en die van de dames juist heel kort. Bijzonder. Dan is het tijd om langzaamaan naar de start te gaan. Frank moet ook nog even langs een Dixie, want die wilde niet in de lange rij, en ik ga dan ook nog maar even. Het is tenslotte pas de 4de keer. Bij de start zoeken we naar startvak C en wil ik met Frank meelopen. Een grote vent houdt me tegen, ik moet naar startvak F. Shit. Ik gooi mijn liefste smile in de strijd en Frank geeft aan dat we altijd samen lopen en dat ik snel ben maar in F ingedeeld vanwege de late inschrijving. ‘Ja, dat zeggen ze allemaal…’, weerlegt de beste man, maar mijn smile doet het hem en ik krijg alsnog een C sticker van hem om het F-je weg te werken. De smile wordt iets breder.

De zon schijnt fel en ik heb het nu al warm. Na een minuut stilte en het Wilhelmus gaan we van start. Frank biedt aan om samen te lopen maar ik ben bang dat ik dan teveel op hem ga focussen. We zullen elkaar toch niet al te veel ontlopen denk ik. Ik ga stevig van start. Te hard weet ik, maar de eerste twee kilometer laat ik mezelf altijd maar gewoon gaan. Zolang ik niet ga hijgen zit het wel goed. Ik loop Frank voorbij die me later weer inhaalt. Als we de stad uit zijn en langs een veld lopen hoor ik een hond blaffen. Ik kijk maar zie hem niet zo snel. Blijkbaar rent hij langs het veld mee want ik blijf hem horen. Als ik hem na een paar honderd meter nog steeds naast me hoor kijk ik nog eens wat beter. En dan blijkt het geen hond te zijn, maar een dame die met iedere ademteug uitblazen het geluid van een blaffende hond maakt. Ik trek een wenkbrauw op, met name omdat ik me afvraag of het wel gezond is en het lijkt me erg vermoeiend als je dat 21 km lang moet doen. Voor de rest bedenk ik me dat iedereen op zijn eigen manier loopt.

Op 4 km is een sponspost, met de allerleukste sponzen ooit, in de vorm van een hardlopend mannetje. Ik bombardeer hem tot vriend van de loop en neem hem mee. Tot 5 km gaat het wel lekker. Frank loopt inmiddels een stuk voor me, ik zie hem niet meer. De eerste drankpost staat bijna op 6 km en ik neem even mijn tijd voordat ik weer vaart maak. Maar ja, al gauw krijg ik gewoon weer honger. Ik wil mijn Powerbar pas op 10 km aanbreken, bij de volgende drankpost. En van de warmte heb ik ook meer last dan vorige week. Ik werk mezelf eerst maar naar die 10 km toe, dan kijken we wel hoe we er voor staan. Gemiddeld loop ik nu nog lekker door, maar het is vandaag 21 km en geen 10. Ik krijg wat cheers her en der en complimenten over het shirt. Bij de 10 km krijg ik zelfs een ‘wat heb je een mooie broek aan’, want het shirt kent hij wel. We maken een praatje, hij zit te twijfelen tussen de marathon van Valencia en Cordoba. Nou, daar hoef ik niet over te twijfelen. Hij brengt me in elk geval tot aan de drankpost, want voor mijn gevoel duurt het uren voordat die komt.

Daar smikkel ik van mijn Chocolate Peanutbutter Powerbar uit Amerika (Michel, ik ben je eeuwig dankbaar!), en kan er weer even tegen. Op km 13 kom ik Frank weer tegen, die een slechte dag heeft en begint te wandelen. Later hoor ik dat hij er helemaal doorheen zat en wilde uitstappen. Ik heb het zelf ook erg zwaar en loop inwendig te schelden op de klinkers onder mijn voeten. Ik heb niet alleen het gevoel dat ik niet vooruit kom, maar voel ook iedere stap door mijn lijf dreunen. Als ik hem passeer wenst hij me succes en roept DNF voor zichzelf. Het duurt even voordat tot me doordringt wat hij eigenlijk tegen me zegt. Na de eerste verbazing heb ik er wel vertrouwen in dat hij ook wel uitloopt. Hoe dan ook heb ik al mijn concentratie nodig om tot de 16 km te komen. Vanaf daar ga ik rekenen.

Nog 5 km en nog 30 minuten. Als ik minimaal de 10 km p/u aan kan houden dan red ik het. Maar ik hou van zekerheid in dit soort gevallen, dus iets sneller lopen is beter. Er spelen nog ergens 12 seconden in mijn hoofd. Ik eet de andere helft van mijn bar terwijl ik water drink uit het flesje dat ik van Rodney gekregen heb die langs de kant staat om foto’s te maken. Ik ben hem dankbaar, niet alleen is dit water veel lekkerder, maar het drinkt ook veel makkelijker dan uit een bekertje. Gelukkig laten we op een gegeven moment de klinkers weer achter ons en lopen we weer op asfalt. Van het parcours krijg ik al kilometers geleden nauwelijks iets mee, want I’m a woman with a mission. Volgende keer gaan we wel weer langzaam lopen en genieten van de omgeving. Wel kom ik langs een muziekstand waar Modern Talking het geluid van Metallica in mijn oren overstemt. Pfff, dat ik dat nog meemaak. Ook zie ik Roos staan, en kan nog een grimas trekken voor een foto.

We tellen langzaam af, nog 4, nog 3, nog 2 en dan eindelijk, eindelijk, eindelijk is daar het 20 km bordje. Ik heb nog iets van 7 minuten. Dat kan ik halen, dat moet ik halen, tenzij ik nu op mijn plaat ga, maar dat was ik niet van plan. Nog twee laatste bruggetjes en dan zie ik opgelucht de finish in beeld komen. Er zit nul versnelling nog in, maar dat geeft niet, met een constant ritme kom ik ook over de streep. En dan heb ik het gehaald! 1:58:18. Een tijd waar ik een jaar geleden niet eens van had durven dromen. Ben ik toch startvak C waardig gebleken.

Frank komt niet heel veel later toch binnen en de groene shirts verzamelen zich om de medaille in ontvangst te nemen en een biertje te halen, want in Leiden wordt er aan de finish gewoon bier getapt. Daarna de tas ophalen en ik wil graag de medaille laten graveren. Helaas is daar geen voorziening voor, dus gaan we maar naar huis. Op weg naar een broodje en een bad, en heel misschien een klein tukje op de bank. Om te dromen van mooie tijden.

De halve van Leiden. Het was een Leidensweg (met dank aan Bart voor de mooie uitspraak) maar hoe zwaarder de weg, hoe mooier de beloning aan het eind.

Een medaille, een PR, en straks een bord Indiase curry en een stukje chocola! Wat wil een mens nog meer?