Hoe het ook zij, om 9:00 zitten we samen de eerder op de ochtend door Frank gebakken opgepiepte pannenkoeken te eten. Meneer is dan al ergens in Brabant om een of andere Social trail te lopen. Daarna spullen pakken. De zak chips van vorige week krijgt een tweede poging, mijn oortjes blijven thuis. Tenslotte lopen we samen en de kans dat er iets gebeurt waardoor we niet samen kunnen lopen is niet zo groot. Ruim uitgerekend qua tijd maken we de wereldreis richting Egmond om om 13:00 van start te gaan. Deborah heeft me beloofd dat haar doel uitlopen is, want na vorige week en met Zoetermeer op de planning plus het feit dat ze hard aan het trainen is vermoed ik dat ze me er zo uitloopt als ik niet op de rem trap. Gevalletje eigenbelang dus.

De reis er naar toe gaat soepel en geeft ons uitgebreid de tijd om bij te kletsen. Het ritje in de bus trekt al wat op Deborah haar gezicht, alleen maar versterkt als we in de overvolle sporthal stappen. Niet haar ding. Er is wat verwarring over de RMD Meet & Greet, mede door het ook overvolle mobiele netwerk, waardoor ik net te laat ben. Joost lost het op door samen een selfie te maken. Daarna maken we ons klaar en groet ik een collega. Ik eet nog even gauw een broodje pindakaas, terwijl ik me ergens in mijn achterhoofd afvraag of het slim is. Ach, het zal wel meevallen. We lopen op tijd richting de start en voelen de stevige koude wind. Dat wordt feest op het strand.

Al met al staan we een kwartier voor start in ons startvak. Ik dump mijn poncho en dan mogen we gaan. Na een kleine kilometer gaan we het strand op waar we gelijk windkracht 7 vol tegen hebben. Gezellig. Het zand is gelukkig hard maar na een kilometer krijg ik een ander probleem. Mijn maag begint op te spelen en ik word misselijk. Het gevecht begint. Het gevecht tegen de wind met misselijkheid als handicap. Of misschien wel het gevecht tegen mijn misselijkheid met wind tegen als handicap. Het maakt niet uit, het is mijn persoonlijke vloek van Egmond. Deborah merkt dat het niet goed gaat en maakt zich zorgen. Ik gebaar dat we door moeten blijven lopen.

Op 3,5 km vraagt ze of we moeten gaan wandelen maar ik wil proberen door te lopen tot de 5 km drankpost. Ik red het niet. Op 4 km wil ik nog maar één ding, en dat is de inhoud van mijn maag op het zand leggen. Was het het broodje pindakaas? Ongetwijfeld. Maar ook het feit dat ik eigenlijk al de hele week last van mijn maag heb en gisteravond de complete inhoud van de dag via de andere uitgang in 3 seconden in de pot leegde. Ik trek het niet meer en roep Deborah. Hoe vervelend ik het ook vind dat ze toch alleen moet lopen, ik wil haar ook niet belemmeren met mijn Egmondvloek en zeg dat ze maar moet gaan. Het duurt even voordat ik haar overtuigd heb maar het lukt en ze gaat terwijl ik ga wandelen, mezelf vervloekend, Egmond vervloekend, alle broodjes pindakaas in de wereld vervloekend, de wind vervloekend, het strand vervloekend en de ziektekiemen die vermoedelijk door mijn lichaam dwalen vervloekend. Ondertussen roepen bekenden en onbekenden bemoedigend dat ik door moet blijven lopen. Dus die vervloeken we dan ook maar, ik ben nou toch bezig.

Ik worstel mezelf naar de 5 km post en wonder boven wonder trekt mijn misselijkheid een beetje weg. In elk geval genoeg om weer een beetje normaal te kunnen gaan rennen. De wind beukt echter onvermoeibaar door en daar waar ik het eerste jaar wat kon schuilen tussen een groepje lopers is het deelnemersveld dit jaar dermate uitgestrekt dat ik eigenlijk geen enkel moment beschut ben. Me, myself and the wind. En de snottebellen die continue aan mijn het puntje van mijn neus bengelen. Ik denk aan de zak chips in mijn rugzak. Ik vrees dat hij ook dit keer ongeopend mee terug naar huis gaat.

Dan eindelijk het einde van het strand. Ik maak nog even een foto en zie tot mijn schrik dat mijn telefoon nog maar 1% batterij heeft. Ik stuur Deborah gelijk een berichtje voor als hij straks uitvalt. Het gaat beter, ik loop uit en zie haar straks wel weer in de hal. Na het strand komen de duinen. Naarmate ik verder loop voel ik me steeds beter tot het punt dat ik bijna ‘normaal’ ben, voor zover dat predikaat überhaupt op mij van toepassing kan zijn. Het pad lijkt verbreed voor de loop en op een bord staat ‘1850m onverhard’. Ik denk aan vorige week en ik kan het niet helpen om te denken, ‘Noemen ze dit onverhard? Moet je eens gaan trailen.’ Frank lacht de ballen uit zijn broek als hij zou weten dat ik dit denk. Ach ja, iets met pek waar je mee omgaat.

Binnen no-time zijn we bij de 10 km, min of meer op de helft. Ik vind dat ik wat moet eten maar moet er eigenlijk niet aan denken. Het compromis wordt een wine-gum, probeer ik op 15 km wel een gel weg te werken of zo. Ik neem wel een beetje water waar mijn maag gelijk weer op reageert. Niet zo heftig als op het strand maar het zit toch nog niet helemaal goed. Ik loop nu wel lekker door maar mis mijn muziek. Wie had dat gedacht? Zo zie je maar weer, aannames zijn dodelijk. Bij de drankpost van de 13,5 km krijg ik een berichtje door van Deborah. Ze heeft mijn bericht in elk geval gezien en is bijna bij de 14 km. Dat betekent dat ze ongeveer 3 minuten op me voor loopt. Valt me nog mee, dan heb ik nog best wat ingehaald. Voornamelijk goed voor mijn ego. Ik ben hier niet om te racen en moet mezelf er constant aan herinneren dat ik vorige week ook al 52 km heb gelopen maar toch.

Inmiddels lopen we al lang en breed op het fietspad en het zonnetje breekt door. Nu worden de mannen van de jongens gescheiden gezien het grote aantal lopers dat aan het wandelen is geslagen of het zwaar krijgt. Teveel energie verbrand op het strand en misschien was dat dan wel mijn enige winst. Doordat ik op het strand Franks fameuze trailshuffle gedaan heb loop ik nu gewoon lekker door. Dat en mijn halve marathon ervaring plus een vleugje Egmond kennis. Ik waag het er op om een gelletje te nemen voor de laatste 6 km, ik moet toch iets. Ondanks dat mijn maag protesteert helpt het wel om me energie te geven. Ik trippel lekker door naar de 18-19 km onder de vele aanmoedigingen van het publiek. Waarschijnlijk zie ik eruit alsof ik het nodig heb.

Op de Bloedweg krijg ik nog wat krampjes en weer wind tegen maar het is nog maar 2 km, dat overleef ik wel. De weg naar beneden en dan het laatste stukje richting boulevard. Dan hoor ik ineens mijn naam vlak achter me. Ik draai me om en zie onder andere Frouke en Stans van de Running Angels. We maken een praatje en ik loop een paar honderd meter met ze mee. Langs de kant staat traditiegetrouw Lisette. Dan de laatste 200 meter. Als ik nog even gas geef is deze wederom helwaardige editie niet alleen over, maar finish ik ook nog net onder de 2:20. Vooruit dan maar. Mijn telefoon doet het al anderhalf uur op 1% dus ik laat Deborah weten dat ik gefinisht ben, ga nog even met de Angels op de foto waar Shiva zich ook bij gevoegd heeft en dan haal ik mijn medaille op en wandel terug naar de sporthal. 

Frank belt en ik doe mijn beklag. Het had echter nog erger kunnen zijn. Het had kunnen regenen. Eenmaal terug in de sporthal kom ik nog een collega tegen en zoek dan Deborah op. Ze heeft goed gelopen, is blij maar dit was wel haar enige keer. Per saldo was ze anderhalve minuut eerder binnen. We kleden ons rustig om en beginnen dan aan de weg terug. Eenmaal in de auto naar huis trek ik dan toch maar die zak chips open en kan ik gaan ontspannen en terugkijken op Egmond 2020. Ik heb hem nu 5 keer gelopen. De stand is 4-1 in mijn nadeel. Soms moet je het noodlot niet langer tarten. De vloek van Egmond is nog steeds actief ook al heb ik hem vorig jaar weten te omzeilen. Dus ben ik nu écht klaar met Egmond? Ja, ik ben er klaar mee. 

Tenzij…

Gewapend met het grootste en scherpste schilmes dat ik kan vinden rijden we dan ook opnieuw richting Egmond. Of beter gezegd Heiloo waar we met de pendelbus naar Egmond gebracht worden. Herman rijdt ook mee voor zijn debuut op het strand. Er is windkracht 8 en zeikregen voorspeld maar ja, heftige weersomstandigheden maken Egmond wel Egmond dus vooruit dan maar. De wind schijnt van de zijkant te komen en onderweg hebben we ook weinig regen dus misschien hebben we mazzel. Bovendien heb ik dit jaar niet echt blessures, ik ben getraind, ik loop met niemand mee, ik heb geen toeschouwers langs de kant om mee te praten en ik ben vooral niet ziek. Goede omstandigheden dus om een goede tijd neer te zetten. Of beter gezegd, geen enkel excuus om het niet te doen. Linksom of rechtsom gaat die Egmond PR van 2:24 er vandaag aan. Zo moeilijk kan dat toch niet zijn? Of misschien toch wel, gezien de uitslagen van die andere twee edities die dichter bij de 2:30 lagen.

We zijn prima op tijd maar toch te laat voor de Meet & Greet van de RMD. In de hal is het druk en ook het afgeven van de kleding is drukker dan we gewend zijn. Ik vang iets op van te weinig vrijwilligers. Dat zou het kunnen verklaren. Als we eindelijk onze tas kwijt zijn dribbelen we richting start en kunnen eigenlijk gelijk doorlopen. Een kus, de oortjes in, gauw nog even een startvakselfie, nog een kus en gaan met die banaan. Frank vraagt nog of we samen lopen maar ik wil ‘no strings attached’. Frank wil onder de twee uur lopen. Ik stiekem ook wel maar wil mezelf ook geen druk opleggen. Het blijft toch Egmond.

Na de start draaien we gelijk het strand op. Het zand is hard, de wind komt inderdaad van de zijkant en het is droog. Mooi, dan kan ik tenminste gewoon normaal lopen. Ik probeer desondanks toch een beetje uit de wind te lopen want geen wind is toch beter dan zijwind. Ik zit lekker in mijn bubbel, zo erg dat het even duurt voordat ik door heb dat ik geroepen word. Het zijn de Running Angels! Wat leuk en ik kan het niet laten om mijn telefoon te pakken om een foto te maken. Daarna zeg ik gedag en loop ik weer verder. I am a woman with a mission! Frank ben ik al kwijtgeraakt tegen die tijd.

De drankpost op de 5 km staat dit jaar aan de rechterkant langs de strook hard zand. Een aangename verrassing want nu hoeven we niet van de route af door het mulle zand en weer terug om wat te drinken. Ik heb stiekem ook wel trek en graai graag naar een stuk banaan die direct in mijn holle kies verdwijnt. Op naar het einde van het strand. Vorig jaar kregen we nu mul zand maar dit jaar blijft het hard. Soms zit het mee. Heel even lijkt het of het toch wat drassig wordt maar dat is ook zo weer weg. Op mijn klokje staat 6,3 km en ik vraag me af of dat klopt omdat ik geen 6 km bord gezien heb maar als ik even later de opgang naar de duinen zie blijkt dat het toch klopt. 

De opgang is maar een klein stukje en met gedecideerde kleine stapjes is deze hindernis ook zo genomen. Heuvel op en dan de duinen in. Het is smal en het is druk dus ik moet zoeken naar gaatjes om er tussendoor te kunnen zodat ik mijn ritme kan houden. Dat lukt over het algemeen. Een enkele keer moet ik inhouden of krijg ik een hand in mijn rug omdat ik zelf iemand in de weg loop. Sorry, maar ik moet soms ook uitwijken voor mensen die ineens opzij stappen. Ik neem de heuvels met kleine stappen maar blijf wel rennen en laat me vallen als we omlaag gaan. Ik stap lekker door de modder zonder angst om te vallen of te glijden. Is dat trailen toch nog ergens goed voor. Op een gegeven moment pak ik zelfs een zijspoor in de berm zodat ik ruimte heb om mensen te passeren. Why not? Je doet wat je kan nietwaar?

Op de 10 km neem ik weer wat te drinken en probeer opnieuw mijn honger te stillen met een stuk banaan. Ik ben de organisatie dankbaar want ik heb nog wel ergens een reep in mijn Flipbelt maar dit is beter. Onderweg ben ik al een paar RMD-ers tegengekomen maar op 11 km zie ik ineens Mirjam lopen. Zij vecht haar eigen oorlog waar ik diep respect voor heb. Ik zeg gedag en verontschuldig me opnieuw voor het feit dat ik doorloop. The Mission comes first today.

Egmond is om meerdere redenen een mooi maar lastig parcours. Niet alleen de weersomstandigheden, het strand, de smalle duinpaden of de drukte, maar ook het pad dat na de duinen komt loopt aan de zijkanten zwaar schuin weg. Dus of je loopt in het midden, of je loopt schuin. Of in de berm maar dat is ook niet altijd een optie. Ik probeer dus maar een beetje af te wisselen terwijl ik tussen de langzamere lopers en wandelaars door manoeuvreer. Op naar de 15 km. Maar eerst komt er nog een extra verzorgingspost en ook al was ik in eerste instantie niet van plan om er gebruik van te maken, ik heb vandaag een hoop holle kiezen. Achter de banaan aan prop ik een experimenteel gel-dinges die we ergens in, ik geloof Valencia, op de Expo opgepikt hebben. Het lijkt wel een marshmallow. Maakt niet uit, het smaakt.

Bij 16 km ga ik beginnen met rekenen. Na een paar keer op mijn klokje gespiekt te hebben met een gemiddelde snelheid van 5:36 heb ik nog 30 minuten voor 5 km om een sub 2 te halen. Appeltje-eitje zou je denken maar ik heb al gezegd, het blijft Egmond. Dat blijkt als rond 17 km de laatste drankpost komt. Opnieuw een stuk banaan en de tweede gel-dinges die op een marshmallow lijkt en alles behalve overbodige luxe is. Mijn benen zijn volgelopen en voelen als beton. En ik moet nog 4 km waaronder de Bloedweg. Ik gun mezelf de luxe om heel even te wandelen terwijl ik mijn water wegwerk. Het helpt om weer een beetje los te kunnen lopen maar het tempo zakt wel. Tijd voor de Terminatorknop en mijn lievelingsnummers van Metallica en Rammstein. Just keep running, ondanks de zware benen, de zere voeten, de zeurende billen en de blaar die ik voel ontwikkelen. Nog 3 kilometer, nog 2 kilometer en dan de Bloedweg. 

Ik heb maar één gedachte. Wat er ook gebeurt, blijven dribbelen. Want ik moet tempo houden. Ik zet mijn tanden op elkaar en de ene voet voor de andere. Opnieuw mijn naam, dit keer geroepen door een paar RMD-ers en opnieuw een zwaai en een verontschuldiging. Ik ben er bijna. God wat zal ik blij zijn als ik er ben. Die gedachte hou ik vast. Ik wil er vanaf zijn, klaar mee zijn en hoe sneller ik doorloop, hoe eerder ik er ben.

De laatste kilometer gaat op de automatische piloot. Alles doet zeer maar ik voel niets meer. Dat komt straks wel weer. Nog 500 meter. Ik heb veel laatste 500 meters gelopen, sommigen een feestje, sommigen zwaar en sommigen onmogelijk die voelden als 100 km. Die van vandaag vallen in de laatste categorie niet in de laatste plaats omdat we nu vol wind tegen hebben. Egmond zal me laten weten dat hij Egmond is. Op de valreep zie ik Anitalady Lisette in het publiek staan, precies waar ze had gezegd dat ze zou staan. Het is het laatste dat ik registreer als ik de 100 meters aftel naar de finish. De finish van bloed, zweet en tranen.

De tranen komen als ik weer stil sta. Tranen van vermoeidheid, tranen van inspanning, tranen van emotie en tranen van blijdschap want ik heb het toch maar mooi geflikt. Egmond eat this! Gewoon een f&@king sub 2 op Egmond. Dat appeltje is niet alleen geschild maar het klokhuis is er uit gehaald, in stukken gesneden en verorberd! Ik hoef nooit meer naar Egmond. Het kan wel, maar het hoeft niet. Dat had ik mezelf beloofd als ik een sub 2 zou lopen.

Na mij komen Lonneke, Yvonne en Ketura binnen. Lonneke ziet me als eerste en ook dat ik het zwaar heb gehad. Ik krijg de liefste knuffel. Terwijl de andere twee dames ook aan komen lopen is Beau van Erven Dorens ook gefinisht en staat hij even later naast ons om met wat mensen op de foto te gaan. Yvonne zegt dat ze ook wel wil en ik denk hetzelfde. Voordat hij weg kan vraag ik of wij ook op de foto mogen en toffe peer dat hij is mag dat. Ondertussen komt ook Frank binnen. Die komt helaas een minuut te kort. Te druk op het parcours. 

Ik wil een waardig afscheid van Egmond en ga in de rij staan bij de Juichmomentbooth van Nationale Nederlanden. Dat duurt Frank te lang die vast richting hal loopt. Als hij al weg is realiseer ik me dat ik de sticker voor de tas heb. Het duurt langer dan ik denk maar als ik dan eindelijk klaar ben ren ik gauw richting de kledinguitgifte. Daar staat Frank te foeteren omdat hij me niet kon bereiken en het nummer van de tassensticker niet meer wist. We gaan gauw de sporthal in om wat warms aan te trekken, op Herman te wachten, een broodje worst te eten en daarna met de bus terug naar de auto en naar huis. 

De halve van Egmond. 1:58:09. I finally found my strong!

Egmond aan Zee. Revanche. Knallen. Drie keer scheepsrecht. De eerste keer dat ik hem liep was ik niet voldoende getraind. De tweede keer besloot ik hem, ingegeven door de omstandigheden op dat moment, met Anita mee te lopen voor support. Vandaag moet het gebeuren en wil ik een goede tijd neerzetten op deze epische halve marathon. En het weer werkt mee, weinig wind, zonnetje en koud. Het beste hardloopweer dat je je maar kan wensen. Het is me echter niet gegund. Het wordt ‘De vloek van Egmond’.

Vanuit Noorwegen via Denemarken naar Nederland heb ik ergens in de ‘vijf keer in het vliegtuig in vier dagen’ een pestje opgepikt. De hele week al beroerd, verhoging, mijn longen uit het lijf hoesten, en snotterend de productie van zakdoeken opgevoerd. Ieder normaal weldenkend mens zou vandaag in zijn bed blijven. Maar ja, ik ben geen normaal weldenkend mens. Voor de goede orde, ik heb goed geslapen, heb geen verhoging meer, hoest nauwelijks nog en ook de zakdoeken blijven ongemoeid. En ik voel me goed, alleen een beetje moe. Slechte smoes, ik weet het. Frank verklaart me voor gek, maar hij kent me ook langer dan vandaag. Mijn grootste kracht is ook mijn grootste zwakte. Ooit wordt het mijn dood. Stomme wilskracht…

We hebben drie lifters, Richard en Selda die ik verleid heb met de gewonnen startbewijzen van de Runnersworld, en Ramona, waar Frank al eerder mee afgesproken heeft. We hebben dan ook full house aan onze pannenkoekentafel. Als ik nooit meer aan de bak dreig te komen kan ik altijd nog een hardlopersontbijtrestaurant beginnen. Iets voor tienen rijden we weg en eerlijk gezegd voel ik me tijdens de rit al wegzakken. Heel even denk ik aan mijn warme zachte bed en vervloek ik mijn dwangmatige impulsen. ‘Though her body cries stop, her spirit shouts never!’

We zijn net te laat voor de RMD groepsfoto. ‘Gaat het?’, is me al twee keer gevraagd. ‘Ja hoor’, lieg ik, maar de dames laten zich niet foppen. Maar ja, ik ben hier nu toch. Richard mag eerder starten en gaat naar de start. Wij volgen een half uurtje later. Als we starten krijg ik nog een kus van Frank en weg is hij. Ik ben hem direct kwijt en probeer niet te volgen. Eerst kijken hoe het gaat. Het voelt wel ok, het is niet koud en ik heb lekkere muziek op. Tenminste, de eerste kilometer. Dan voel ik al ‘low battery’ en niet van mijn headphones, en het onvermijdelijke dringt tot me door. Maar ja, ik kan niemand anders de schuld geven dan mezelf. Het gaan nog 20 lange kilometers worden. Stomme eigenwijsheid…

Het strand valt mee. Het is glad en hard, er staat geen wind en er breekt zelfs een klein zonnetje door. Ik waag het zelfs om tussen mijn stappen door even op te kijken naar de prachtige zee die naast me ligt. Op drie kilometer voel ik me zoals ik me vroeger voelde, toen ik er nog maar drie hoefde te gaan. Nu heb ik er pas drie opzitten. De lucht voelt ook koud aan mijn luchtwegen en ik heb dorst, maar daar is zowaar de 5 km drankpost waar ik een bekertje water drink en een stuk banaan eet. Dan komt de gifbeker. Het mooie platte harde zand verandert in gemene rulle stroop. De strook langs het water waar nog een beetje normaal gelopen kan worden wordt steeds smaller, en ik word boos op iedere loper die me rechts door het water inhaalt en me nat en onder het zand spettert. Bovendien straalt het blijkbaar van me af dat ik de energie van een uitgewrongen keukendoekje heb, want ik word regelmatig opzij geduwd en omver gelopen.

Ik kan me niet heugen dat ik blijer ben geweest dan vandaag als ik het 7 km bordje zie. Exit strand, enter duinen. Heuvelachtig, maar in elk geval met vaste ondergrond. Tot aan de 10,5 km gaat dan ook een stukje makkelijker. Bij de drankpost neem ik toch weer even mijn tijd en eet wat. Vanaf nu wordt het desalniettemin bijna joggen. Die twee kilometer mul zand heeft het kleine beetje energie dat ik had volledig leeggetrokken. Ik word ingehaald door wat RMD-ers, krijg een steek in mijn zij en moet gaan wandelen. Normaal gesproken zou ik langzamer gaan lopen, maar ik kan niet langzamer dan dit. Met een beetje massage trekt het weg en kan ik langzaam door naar de 14 km, waar opnieuw een drankpost is. Een fijne smoes om weer even te wandelen.

Met mijn blik op oneindig en verstand op nul ren ik door. Slechts een enkel moment uit mijn zone stappend om even naar de omgeving te kijken, en een filmpje te maken bij een groep supporters die een cheeringzone met spandoeken ‘Heiloo’ in en ‘Heiloo’ uit hebben gemaakt. Op 16 km neem ik voor de zekerheid nog maar een gel, en op 17 km hebben we de laatste drankpost. Daarna heb ik geen smoezen meer om te wandelen. Maar ach, ik ben alweer vergeten hoe lang geleden ik in overlevingsmodus ben gestapt, maar ik weet wel dat het alweer een aardig aantal kilometers terug is geweest. Ik praat even met Lisanne wat voor weer wat afleiding zorgt, en een stel wil mij als haas gebruiken voor de laatste kilometers. Ik raad het ze maar af.

Vanaf 18 km ga ik aftellen. Ik ben dolblij met de Bloedweg, met name omdat het betekent dat ik er bijna ben. Ik ben zowaar in staat om nog een klein beetje beter te gaan lopen. Dat wil zeggen lopen zoals lopen bedoeld is, in plaats van zielig sjokken. Dan is daar toch eindelijk de finish, zoals ik de hele tijd geweten heb. Ik heb geen seconde getwijfeld dat ik het zou halen, alleen de manier waarop was nog wel een uitdaging. Zodra ik over de finish ben krijg ik een hoestbui en slaat mijn keel dicht waardoor ik geen adem meer krijg. Stomme koppigheid…

Ik blijf rustig en probeer de boel weer onder controle te krijgen, wat gelukkig snel lukt. Er staan een paar RMD-ers te wachten maar ik kan geen gesprek voeren. Mijn stem zit op slot. Ik krijg het koud en we wandelen dan ook snel terug naar de sporthal waar de rest op me wacht. Na het omkleden en het wachten op de bus terug kunnen we lekker naar huis, waar een warm bad, eten en een bank met een dekentje wacht. Eindtijd? 2:26:44. In elk geval binnen de 2,5 uur.

Je hebt in het leven goede ideeën en je hebt slechte ideeën. Dit was een slecht idee. Heb ik er van geleerd? Luister ik de volgende keer naar mijn lichaam? Blijf ik lekker in bed liggen? Nee natuurlijk niet. Stomme hardlopers OCD…