Natuurlijk loopt altijd alles anders. De 10 km valt niet. De start van de 10 is om 13:00 ‘s middags en dat wordt me veel te laat. Leiden is altijd lastig met vervoer en parkeren en als ik om 16:00 bij Linda moet zijn wordt dat niks. Laat maar dus. Dinsdag komt Marilene met een oneerbaar voorstel. ‘Zocht jij nog een startbewijs voor Leiden?’ ‘Voor de 10 of de halve?’ Het is voor de halve. ‘Leuk!’, zegt Lin. ‘Loop je gezellig met mij mee.’ Ik was al om toen Marilene vroeg of ik nog een startbewijs zocht. Ik ben ook zo moeilijk over te halen. Zo gezegd zo gedaan. Zondag samen met Linda meelopen, ik kan meerijden heen en na afloop gelijk mee naar haar en daar douchen en omkleden. Frank komt dan later nadat hij me afgegooid heeft ‘s ochtends en zelf een rondje gelopen heeft. Geregeld!

De enige consequentie is vroeg opstaan want we hebben om 8:00 bij de benzinepomp in Rijswijk afgesproken. Ronald gooit Linda daar ook af, Marilene rijdt ons naar Leiden. We zijn lekker op tijd, parkeren spontaan in de wijk en halen ons startnummer op. My name is Marleen, want dankzij haar en helaas haar blessure sta ik nu hier. Daarna droppen we onze tas en wandelen naar de start. We zijn gewaarschuwd door de organisatie dat het minstens 20 minuten lopen is naar de start. Eenmaal daar zien we Gaby, Ron en Leonie die we hartelijk groeten. Binnen no-time is het dan ook 10:00 en mogen we van start.

Het weer is ideaal en ik heb nul komma nul zin dus de prognose is goed. Ja, dat lees je goed. Als ik absoluut geen zin heb om te lopen, loop ik meestal per saldo eigenlijk altijd wel heel erg goed. Bovendien doe ik een lekker muziekje in mijn oren en gewoon gaan met die banaan. Lin heeft er ook zin in en gaat snel van start dus ik ben benieuwd of ik dit vol ga houden maar so far so good. Ik heb Leiden twee keer eerder gelopen en de route komt langzaamaan weer naar boven. Starten in de stad en dan al heel gauw de polder in, door een paar dorpen en dan naar het centrum. Het valt mee met de warmte en zeker in de polder hebben we een lekker briesje. Ik ben al snel in een opperbeste bui en loop lekker. Misschien wel omdat ik vandaag niks moet of hoef, alleen maar lopen. En natuurlijk wat foto’s maken onderweg. Ik heb Marleen beloofd dat we er een feestje van zouden maken dus ik kan het niet laten om als ik entertainment onderweg zie, lees iemand met een microfoon, in te fluisteren dat Linda jarig is zodat het omgeroepen wordt. Ze moet er om lachen.

Marilene gaat na een paar kilometer haar eigen tempo lopen en verdwijnt langzaam aan voor onze neus in de lopersmassa. Ik zie Rob, die langs het parcours foto’s staat te maken, eigenlijk iets te laat voor een goede foto samen met Linda, dus als we later langs een paar koeien lopen probeer ik het goed te maken door haar er op te zetten met de koeien op de achtergrond. Lukt niet helemaal maar de poging is lief bedoeld. What was I thinking? Alsof ik een hardloopfoto van ons samen van een professionele fotograaf goed kan maken met een selfie met wat koeien. Nou ja, je kan niet alles hebben. We hobbelen door als ik merk dat Linda het moeilijk heeft. Ze heeft wat last van haar maag en blubberbenen. Dat kan je soms hebben. Ik heb alleen een lamme poot maar die kan ik wel negeren. Maar samen komen we er wel.

Na de eerste helft komen we in iets meer bewoonde wereld. Dat betekent twee dingen. In negatieve zin het lopen over vooral klinkerstraten, in positieve zin heel veel supporters en gezelligheid van de dorpen waar we doorheen lopen. En daarmee ook weer entertainment met microfoons die allemaal moeten horen dat Linda jarig is. Zelf word ik natuurlijk steevast aangemoedigd als Marleen, because that’s my name! Ik tel ze en zal uiteindelijk op 16 uitkomen. Linda rent dapper door en ik blijf foto’s maken onderweg waardoor ik meer aan het intervallen ben dan gelijkmatig lopen. Het is lang geleden dat ik zo relaxt liep en vraag me toch wel af wanneer het moment van instorten komt. Dat moment blijft uit. Pas als we al weer lang en breed in Leiden zijn en op 18 km zitten begin ik mijn benen écht te voelen. Te voelen in de zin van dat ik mijn spieren voel want mijn lamme poot begon op 5 km al te zeuren. Conditioneel voel ik me prima. Ik ben niet eens buiten adem.

Ook heb ik geen enkele last van eventuele warmte. Bij de start hebben we een spons gekregen. Een experiment in het kader van duurzaamheid. Een spons bij de start omdat ze verder niet uitgedeeld worden op het parcours. Dat blijkt achteraf niet helemaal waar, maar in mijn geval maakt het niks uit. De spons blijft onaangeraakt tussen mijn startnummerband zitten, niet in de laatste plaats omdat ik geen zin heb om met een natte spons te lopen. Tja, dan heeft zo’n ding meenemen natuurlijk ook geen zin. Typisch ik. Ik sjouw mijn hele leven al van alles mee ‘voor het geval dat’ wat ik uiteindelijk nooit gebruik. Misschien moet ik daar ook eens wat bewuster mee omgaan. Maar dat is voor later, nu is het doel vooral naar de finish lopen.

Ik waag nog een poging om een mooi plaatje van Linda te schieten met een mooie poort op de achtergrond maar faal jammerlijk. Dan maar doorlopen. Ik dacht dat de finish ergens anders was, maar hij is gewoon waar hij altijd was. Tenminste, waar hij was de andere twee keer dat ik hier liep. Dus bruggetje over en langs de gracht om uiteindelijk te finishen. We hebben niet eens slecht gelopen al zeg ik het zelf. Net iets langzamer dan 10 km per uur. We nemen de medaille in ontvangst en gaan op zoek naar onze tas en naar Marilene. Als we beiden gevonden hebben wandelen we blij en tevreden terug naar de auto. We horen nog een ambulance met sirene ergens rijden maar dat gebeurt wel vaker tijdens zo’n loop.

We zijn onderweg naar huis als de eerste berichten ons bereiken. Een reanimatie van iemand die onwel geworden is. Een bekende waar ik contact mee heb liep er langs, blijkbaar is het achter ons gebeurd. Dan meer details. De persoon in kwestie is overleden. En tegen de tijd dat wij lang en breed gedoucht in de tuin zitten wordt er meer bekend. De leeftijd van het meisje dat pas 15 was, de afgelasting van de 10 km en de kidsrun en het besef dat wat als een goede dag begon voor iedereen, eindigt in verdriet en verslagenheid. Je hebt dit soort dingen niet in de hand, het kan overal gebeuren en het hardloopevenement zal waarschijnlijk niet de oorzaak zijn geweest maar toch. Het is hier en nu gebeurd en daar moet iedereen op zijn eigen manier mee dealen. Ik heb heerlijk gelopen en we hebben gewoon Linda haar verjaardag gevierd, maar we staan ook even stil bij het besef dat we ons gelukkig mogen prijzen en elkaar hebben want dat is niet iedereen gegund.

Ik wens de familie en vrienden van het meisje heel veel sterkte.

Ik trek het shirt aan dat ik er bij gekocht heb. Het ziet er mooi uit maar het is net een hobbezak. Maatje L is normaal gesproken prima maar het is een herenmodel want ze hebben geen rekening gehouden met dat er ook dames meelopen, of ze hebben zich er gewoon makkelijk vanaf gemaakt. Sowieso lijkt hij groot te vallen dus hij komt bijna tot mijn knieën. Zucht, dat kan er ook nog wel bij. Frank kijkt Formule I en Max heeft net zo’n slechte dag als dat ik me voel. Als dat maar geen voorbode is. Maar goed, het moet toch gebeuren. Vandaag loop ik mijn eerste evenement weer in ruim vier maanden. Vandaag loop ik de vijftigste editie van de CPC. Althans, ik ga starten.

Ik wil op tijd weg want ik moet mijn startnummer nog ophalen. Frank zal op de boulevard gaan staan om de laatste 5 km met mij mee te lopen. Gelukkig heb ik een kluisje gehuurd, dan kunnen we daar de tas in kwijt. Hopen we, want alhoewel ik een medium kluisje heb kan ik niet meer terugvinden wat de afmetingen zijn. Nou ja, zal wel passen toch? Ik wil om 10 uur de deur uit maar we hebben wat discussie hoe laat de trein nou vertrekt. Ik heb 10:20 in mijn hoofd, Frank denkt 10:30. Ik wil geen risico lopen want ik heb al genoeg zenuwen om laat aan te komen en te moeten haasten. 10:00 de deur uit dus. Eenmaal bij Blaak hebben we allebei gelijk maar pakken toch die van 10:20 ook al moeten we dan overstappen op Centraal. Als we in de trein zitten kan ik eindelijk een beetje ontspannen, alhoewel mijn humeur nog steeds op storm staat ondanks het mooie loopweer.

Bij het Malieveld moeten we nog een heel eind naar de ingang lopen. Oh ja, dat was vorig jaar ook al. Het is heel druk en ik merk dat ik dat ook niet meer gewend ben. Linda is in de kleedkamer voor de dames maar we lopen eerst naar de lockers zodat we niet alleen weten waar die is maar ook of de tas nu past. Als we hem gevonden hebben staan we voor een heel klein lockertje. Noemen ze dit een medium? Met hoe de dag tot nu toe verloopt had ik het kunnen weten. Met proppen past de tas net maar er moet nog de nodige kleding in. Dan maar alle belangrijke dingen er uit halen en die in een ander plastic tasje doen. Dan kan dat straks in de locker en laat ik de grote tas wel in de kleedtent.

We vinden Linda en nadat ik me raceklaar gemaakt heb gaan we nog even naar de wc. We hebben gelukkig tijd en die heb ik nodig want ik heb Frank zijn buff en petje niet uit de tas gepakt dus ik moet terug naar de kleedkamer. Linda gaat op zoek naar haar collega die met Frank zijn startnummer loopt. Als het euvel verholpen is neem ik afscheid van Frank en ga ik naar mijn startvak. Ik heb een knieband gekocht en na wat twijfel of ik hem aan het begin of aan het eind omdoe toch maar aan het begin. Ik heb er 10 km mee getest. Het liep wel lekker maar na 8 km begon hij te irriteren dus waarschijnlijk moet hij halverwege uit. Ik sta nog geen tien minuten in het startvak te wachten en hij irriteert me nu al. Uit dat ding! Dat voelt een stuk beter, misschien zie ik Frank straks nog even langs de kant, dan kan ik hem afgeven. And now, we wait.

Het lijkt eeuwen te duren maar dan komt er toch beweging in de rij en lopen we de straat richting start op. Ik moet zeggen dat deze methode in elk geval beter is dan andere jaren waar het altijd een chaos was om het startvak in te komen. We mogen redelijk doorlopen en ik sta voor mijn gevoel ook redelijk vooraan. Mooi, ik kan alle extra tijd gebruiken. Ik eet de helft van mijn ontbijtkoek en kijk nog of ik Linda ergens zie maar dan moet ik me concentreren op mijn race. Als ik over de startmat stap is het officieel. Ik ben begonnen.

Ik heb Frank beloofd om rustig aan te lopen maar dat was ik toch wel van plan. Ik voel mijn knie en mijn heup en dat valt me een beetje tegen. Ik had gehoopt dat ik net als de afgelopen weken in elk geval pijnvrij kon starten. Maar het is wat het is. Ik kijk uit naar Frank als ik hem inderdaad zie staan. Hij maakt foto’s of filmt, geen idee. Ik grijp naar mijn knieband en geef hem af. ‘Tot straks schat!’ Vanaf nu is het volle concentratie in modus muziek aan en gaan. De eerste kilometer is veel te snel op 6 minuut de kilometer. Nou ja, het is de eerste en die gaat altijd wat sneller. De tweede is echter nog sneller op 5:50. Dat is niet de bedoeling maar voor mijn gevoel loop ik helemaal niet zo snel. Misschien komt het door de afleiding dat de route wat aangepast is. We lopen uiteindelijk wel weer naar het Vredespaleis en er omheen, en ik kijk of ik nog bekenden zie. Dat is niet het geval maar ik word desondanks door menig toeschouwer aangemoedigd.

De eerste vijf kilometer gaan als vanouds snel voorbij en ik loop eerst de mat over voordat ik een bekertje water pak. De drankpost staat precies hier en ik kan nog net water pakken voordat ze overgaan op sportdrank. Ik loop gemiddeld tien kilometer per uur. Niet het rustige aan dat ik Frank beloofd heb maar ik heb het al lang in de gaten. Ik kan gewoon niet langzaam lopen op een evenement. Iedere keer dat ik denk ‘nu ga ik wat rustiger lopen’ is de kilometer uiteindelijk toch weer op 5:45/5:50. Dit is blijkbaar mijn comfortabele pace op dit moment. Of misschien mijn ‘ik heb een pesthumeur’ pace, mijn ‘ik heb al vier maanden niet echt kunnen racen en ben net een koe die na de winter de wei in mag’ pace, of mijn ‘wat zeur je nou, het is eigenlijk perfect loopweer’ pace. Maar ik weet donders goed welke pace dit is. Dit is een ‘ik ben vijf kilo afgevallen’ pace.

Mijn knie blijft zeer doen maar wordt niet erger. En dan komt de gevaarlijke gedachte van mijn innerlijke duiveltje omhoog. Als het dan toch zeer doet en het niet erger wordt, waarom dan niet gewoon zo door blijven lopen en kijken waar het schip strand? Nog voor ik de gedachte afgemaakt heb heb ik al besloten. De dood of de gladiolen. En ik ga altijd voor de gladiolen! Ik blijf dus gewoon lekker doorlopen ook al weet ik dat ik er op korte termijn een prijs voor zal moeten betalen. Maar de CPC was een doel want de vijftigste editie, bla, bla, bla. Dan zien we daarna wel weer verder. Opnieuw een wijziging in het parcours als ik richting de 10 km loop. Ook deze passeer ik met gemiddeld tien kilometer per uur en even los van de pijn in mijn poot gaat het lopen zelf me verbazingwekkend makkelijk af. Ik ben niet moe of buiten adem, dat had ik niet verwacht.

Na het tien kilometer punt ga ik even wandelen en eet de tweede helft van mijn ontbijtkoek. De weg loopt hier een beetje naar beneden dus ik dribbel rustig door. Naar beneden is altijd nog steeds gratis. De kilometers gaan ook nog steeds snel en soepel als ik op 14 km ineens Linda voor me zie lopen. Ik haal haar in en zeg dat ik niet langzaam kan lopen. Zij wel, waardoor zij wel geniet en ik niet. Mijn slechte humeur ben ik al wel vergeten maar genieten doen we op de trails. Op de weg heb ik een doel en dat doel is nu uitlopen. De rekening krijg ik nu toch wel dus ik kan net zo goed alles er uit halen. Ook hier is er nog een wijziging van het parcours en ik kom van een hele andere kant om de boulevard op te lopen. Maakt niet uit, daarboven staat Frank dus daar moet ik naar uitkijken. Die zal wel gaan schelden dat ik me niet aan mijn belofte gehouden heb. Sorry schat, je kan een dier zijn natuur nu eenmaal niet veranderen.

Ik zie hem al snel staan als ik het heuveltje op loop. Hij kijkt naar me uit en ik ga wandelen en zwaai. Hij ziet me en trekt zijn jasje uit. ‘Zo dame, wij moeten even praten’ is het eerste wat hij tegen me zegt. Dat was te verwachten en ik antwoord gelijk dat ik het gewoon niet kan, rustig lopen tijdens een race. Ik ga weer rennen en Frank rent mee die zich gelijk beklaagt dat ik zo snel ga. Ik hou wat in maar niet te veel. Toevallig voel ik nu mijn knie even niet. Het is druk op de boulevard en als we aan het einde komen mogen we naar beneden voor mijn snelste kilometer tijdens deze race. Ik klok 5:33. Oeps. Eenmaal beneden ga ik wel iets rustiger lopen en pak de extra drankpost mee. Bij 19 kilometer begin ik voor het eerst mijn beenspieren te voelen en een beetje vermoeidheid. Tijd voor een laatste stuiptrekking.

Het oude terminatorgevoel komt naar boven en ik blijf rennen. De pijn in mijn knie is terug en ik voel nu ook wel dat hij zich begint uit te breiden. Niet veel en langzaam, maar toch. De grens komt in zicht, maar ook de finish dus nog even volhouden. Ik tel af naar de 20 km want dan is het er nog maar één en ik kan nu écht niet meer stoppen met doorrennen. Frank loopt nog mee tot aan de bocht en gaat er dan af als ik de laatste honderden meters wegwerk. Ik ben superblij als ik over de finish kom. 2:04:41, dat had ik nooit, maar dan ook nooit gedacht toen ik vanochtend opstond. Ik loop door om mijn medaille op te halen en vlak voor de uitgang zie ik een man met een Aafjeshirt staan en Frank op het startnummer. Dat moet Linda haar collega zijn die Frank zijn nummer overgenomen heeft. Dat klopt en terwijl we op Linda wachten praten we wat. Als ze er is gaan we naar de uitgang en zie ik Frank al in de verte bij de lockers die kijkt waar ik ben. Eenmaal elkaar gevonden pakken we onze spullen, kleden ons om en lopen het terrein af. Daar nemen we afscheid van Linda alvorens we in de trein stappen terug naar huis. Lekker douchen en op de bank met een icepack op mijn knie. Misschien dat ik morgen dan wat korting op de rekening van vandaag krijg.

Ongeveer twee maanden geleden zag ik het heel erg somber in. Vanaf daar ben ik voorzichtig een beetje gaan opbouwen en kreeg ik momenten van hoop. Momenten van hoop maar ook momenten van wanhoop als ik weer een terugval had. Maar alles in het teken van in elk geval de CPC. Want, de vijftigste editie bla, bla, bla. Ik heb het niet alleen gehaald maar ik heb gezien de omstandigheden een geweldige race gelopen. Dat is de CPC zoals ik hem ken. Dit is de elfde keer dat ik hem loop en ik heb hier mijn beste en mijn slechtste halve marathon gelopen. En alles ertussenin met een paar huzarenstukjes. Vorig jaar twee weken na de Duinhopper, dit jaar met een knieblessure en nauwelijks training, beiden rond de twee uur. Het moet niet gekker worden. Kan het gekker? Tja, ik heb ook nog een startbewijs voor de Rotterdam Marathon.

Will I be back?

Of ik de CPC nog ga lopen. Gezellig samen op rustig tempo en na afloop kookt ze voor ons. Ik heb al ingeschreven nog voordat ik de vraag krijg of ik al om ben. Meer was er niet nodig. En omdat Frank geen zin heeft om te wachten loopt hij ook maar mee. De maandag voor vertrek naar Tokio ben ik nog een laatste 5 km aan het doen als ik gebeld word. En terwijl ik aan de lijn hang komt er een berichtje binnen van Supporter van alle Hardlopers. Ik heb meegedaan aan een winactie om het startschot te mogen geven tijdens de CPC. Het wordt wave 3 van de halve marathon. Shoot, ik loop hem nu zelf dus dat wordt dan effe lastig, maar ik heb een prima alternatief. Ronald, de man van Linda, is natuurlijk onze supersupporter dus ik vraag of hij komt kijken en of hij zin heeft om het startschot te geven. Dat vindt hij superleuk en het kan, dus ook weer geregeld.

Op de dag zelf gaan we eerst naar Linda en Ronald om daar de spullen achter te laten. Daarna met de tram naar het Malieveld waar we Bart binnenhalen op de 10 km. Dan zet ik Ronald af in de VIP tent en mis net het RMD fotomoment maar ja, prioriteiten stellen hé? We krijgen wel een CPC shirt, want dat was part of the deal. Daarna wachten tot we mogen starten. Frank moet zijn trui nog uittrekken bij de tassenafgifte  en Linda en ik lopen vast richting startvak. Het is ons aanbevolen om vooraan te staan om Ronald te kunnen zien maar het vak zit al behoorlijk vol. Nood breekt wet dus we lopen het vak van startwave 2 in om achterin onder het touw door vooraan bij Wave 3 te eindigen. Even het juiste plekje zoeken en dan staan we precies goed om Ronald in vol ornaat op de hoogwerker te zien.

Om 15:00 schiet hij ons weg en na een laatste zwaai gaan we aan de wandel. De eerste kilometer met de opwinding natuurlijk als een gek weg en dan gauw weer terug naar een rustiger tempo. Het is veel warmer dan ik dacht en ik moet echt een beetje ploeteren voor de eerste vijf kilometer. Mijn ritme vinden, mijn spieren opwarmen en het tempo bepalen waar ik op kan lopen. Linda loopt gestaag en lekker naast me, af en toe tegen me aanpratend maar me vooral lekker in mijn bubbel latend.

Ik kan het niet laten om terug te denken aan hoe soepel ik een paar jaar geleden een halve marathon liep. En ik weet dat ik in de tussentijd heel veel andere dingen gedaan heb en dat mijn loopwereld er nu eenmaal heel anders uitziet. Je kan niet wel kinderen en geen kinderen hebben, het is het een of het ander en je moet keuzes maken, maar ik ben nu eenmaal Queen. I want it all! Maar dat gaat helaas niet dus ik probeer het ook maar weer van me af te zetten.

Na het vijf kilometerpunt gaat het iets beter. Ik kom in een aardige cadans en voel alleen mijn bilspieren behoorlijk, maar zolang de kilometers nog binnen de 6:30 zijn ben ik tevreden. Ik heb een weddenschap met Frank lopen dat hij 5:30 moet rennen en vraag me af of hij dat redt. Linda krijgt bericht door van Ronald dat ik me geen zorgen hoef te maken. Niet dat ik dat deed, maar het is goed om bevestigd te krijgen.

Ik ken het parcours van de CPC goed genoeg om me er niet druk over te hoeven maken, maar ook om te weten waar ik ben, wat er daarna komt en het leent zich uitstekend om op te delen in overzichtelijke delen. De hoek in het wijkje betekent bijna 10 km en dat is wat mij betreft op de helft. Ik zie nog een oud collega langs de kant staan wat altijd leuk is. Van daaruit doorwerken naar de 15 km. Tijdverlies komt voornamelijk uit de drankposten waar ik echt even de tijd neem om op adem te komen, wat te drinken, mijn gezicht af te spoelen en eventueel wat te eten. 

Op de boulevard staat een pittig windje maar ik vind het wel lekker. Ik ga niet eens wandelen en blijf gestaag doorlopen. Ik verbaas mezelf überhaupt dat ik door blijf lopen en alleen wandel bij de drankposten. Ik vraag Linda om vooruit te lopen en wat foto’s te maken en terwijl ik mijn babystapjes omhoog maak leeft zij zich uit. Ik hou haar wel in de gaten wat weer voor de nodige afleiding zorgt en dan zijn we ineens bij 17 km. Nog maar 4 km te gaan. Gelukkig want ik begin het nu toch wel weer zwaar te krijgen en probeer me te focussen op mijn muziek.

Dat het hier veel naar beneden loopt is mijn redding om door te blijven lopen. Het helpt altijd enorm bij het aftellen tot het uiteindelijk nog maar één kilometer is. De Koningskade markeert het einde van de CPC. Nog twee kilometer en dan nog maar één. Maar het lijkt wel of die laatste kilometer twee keer zo ver is en er komt geen einde aan. Toch ben ik niet ontevreden. We gaan finishen binnen de 2:20 zolang ik blijf lopen en gewoon het ene been voor het andere blijf zetten. Dat lukt denk ik nog wel.

We zwaaien naar Ronald als we over de finish komen en wandelen direct door naar de uitgang waar we uiteindelijk Frank weer tegen komen. Hij heeft de tas al opgepikt en aangezien het fris is trekken we gauw iets warms aan voordat we weer richting de tram lopen om naar ‘huis’ te gaan. Dat is bij Ronald en Linda waar we gezellig blijven eten en napraten. Dit was mijn achtste deelname aan de CPC en misschien is het inderdaad tijd om te besluiten dat het mooi geweest is.

Maar dit jaar nog even niet!

Maart 2020. De hele wereld in ban van Corona en ik heb op dit moment maar één vraag. Gaat de CPC dit jaar wél door? Uit pure hufterigheid heb ik gebruik gemaakt van de kortingscodes die we als compensatie kregen om ook dit jaar twee afstanden te lopen terwijl ik dat voor mijn training helemaal niet nodig heb. Ik doe mezelf wel een stille belofte. Als dit jaar ook niet door gaat kap ik er mee. Ik schrijf niet meer in. Dan kijk ik volgend jaar last minute wel of ik een startnummer over kan nemen. 

Na een spannende week van meerdere keren per dag de berichtgeving volgen lijkt het niet zo ver te komen. Vandaag loop ik mijn zesde CPC en mijn dertigste officiële halve marathon. Maar eerst een opwarmertje van 10 km. En daar waar iedereen piept over het weer ben ik alleen maar blij dat hij gewoon doorgaat. Dat piepen doe ik dan achteraf wel. 

Ik mag starten in Wave 1 voor de 10 km die om 12:00 gepland staat. Als ik in een uurtje loop heb ik daarna anderhalf uur om bij te komen voordat ik in Wave 2 voor de 21 km mag. Bart en Linda lopen ook twee afstanden maar willen in Wave 3 starten om de tussentijd juist zo klein mogelijk te houden. Ik laat het even van het weer afhangen. Net als wat ik aan doe. Ik heb mijn setje voor de 10 km helder maar gooi de tas vol met van alles een extra exemplaar. Want stel je voor dat het toch heel warm blijkt, of dat ik helemaal zeiknat geregend ben. 

Omdat we na afloop de verjaardag van Richard vieren rijden we dit jaar met de auto naar Den Haag in plaats van met de metro. Het Malieveld valt mee, ondanks het slechte weer van de afgelopen weken is het niet zo heel erg drassig en terwijl we afstemmen waar iedereen zich bevindt lopen we richting kleedkamers want het is best fris. Eenmaal raceklaar kom ik tot mijn schrik tot de ontdekking dat we het label voor de tassenafgifte verloren zijn. Gelukkig regelt Frank met zijn gebruikelijke charme een alternatieve oplossing dus even later ligt de tas hoog en droog met een mooi wit stuk tape en het handgeschreven labelnummer bij de afgifte. Om er vervolgens bij de ingang van het startvak achter te komen dat ik in alle consternatie mijn muziek vergeten ben. 

Ik weiger 10 km in mijn eentje zonder muziek te lopen en moet dus terug. Poging twee en terwijl Frank achter het hek blijft schuif ik tussen de lopers door naar voren. Het is fris maar wel droog. De speaker telt af en ik zwaai nog een keer naar Frank alvorens aan mijn eerste run van de dag te beginnen. De eerste kilometers zijn hetzelfde als de 21 km, pas bij het Vredespaleis buigen we af en rennen we richting Madurodam. Ik had een plan. De 10 km op een rustige 10 km p/u lopen en daarna de 21,1 km gewoon lekker doorlopen. Had. Want na 3 km weet ik al dat dat niet gaat lukken, tenzij ik nu heel erg gas terug ga nemen. 

Ik heb bliksemsnel overleg met mezelf. De halve marathon in zeg 2:15 lopen kan ik mezelf wel verkopen. De 10 km in meer dan een uur niet. Dat moet minimaal onder het uur maar is lastig uitkienen. ‘Fuck it’, is de simpele uitkomst van het overleg. Ik hou mezelf nu gewoon niet in en zie straks wel hoe het gaat. Loop ik die halve wel relaxt. Gewoon lekker doorpakken dus. Richting het Van Stolkpark en het Westbroekpark. Dit is voor het eerst dat ik de 10 km in Den Haag loop in al die jaren en ik vind het een leuke route. Doorlopen zonder helemaal stuk te gaan dus zodat ik ook nog een beetje van de omgeving kan genieten.

Na de parken draaien we de Nieuwe Parkweg op waar ik het 18 km bord zie hangen. De eindetappe van de halve waar ik straks nog een keer mag lopen. Van daar uit de Raamweg langs de manege, het oude Orange gebouw en weer richting Malieveld. In de laatste kilometer staan de jongens en meiden van The Hague Running Pack aan te moedigen en in de bocht roept Jeroen Tibbe me voor een foto. Dan zwaaien naar Frank en de finish en zit het er al weer op. 

We pikken de tas op en lopen naar het pannenkoekenhuis waar de rest kwartier gemaakt heeft. Daar waar het in elk geval warm is, want inmiddels krijg ik het toch weer koud ook al had ik tijdens het lopen besloten dat lange mouwen eigenlijk te warm zijn tijdens het lopen. Bart en Linda zijn toch in Wave 2 gestart en komen er ook al gauw aan. We wachten tot het tijd is voor de Meet & Greet, ik trek een shirt met korte mouwen aan, andere schoenen en sleeves en wandelen dan weer terug naar het Malieveld. Na de groepsfoto nog even schuilen in de kleedkamers tegen de wind en om 14:30 sta ik voor de tweede keer vandaag in het startvak.

Frank zijn we ergens onderweg naar het startvak verloren maar die loopt toch zijn eigen race. We gaan dit keer rustig van start maar toch iets te snel als we Bart ineens kwijt zijn. We wachten even op hem alvorens weer verder te rennen. Dan zie ik ineens Floske lopen, een oud collega van Orange, en we kletsen even bij. Ja, ze loopt nog steeds, nee ik zie haar niet meer zo vaak op de weg want ja, ze is meer aan het trailen. Ze was Frank onlangs nog tegen gekomen en ik herinner me weer dat hij dat verteld heeft. 

Bij het Vredespaleis laat ik mijn blik langs het publiek glijden. In training voor mijn eerste marathon stonden Tom & Sylvia hier met een groot spandoek aangezien ze aan de route wonen, en sindsdien kijk ik altijd met een schuin oog of ze er toevallig staan. En verdomd staat Tom inderdaad te kijken. Ik ren op hem af en begroet hem hartelijk, het is alweer even geleden dat we elkaar gesproken hebben. Bart en Linda rennen door maar die haal ik zo wel weer in. 

Ik neem afscheid van Tom met de belofte dat we na de vakantie gaan afspreken en ren gauw weer achter Bart en Linda aan. Ik ben nog maar net bij als Ronald langs de kant staat. Natuurlijk even zwaaien en als het goed is zien we hem straks nog een keer. Daarna wacht de volgende verrassing. Herman en Ed lopen ineens naast me. Herman wil een aanval doen op zijn PR. De CPC is daar altijd wel een goed parcours voor maar uiteindelijk blijft het de vorm van de dag. Ik wens hem succes als ze verder rennen.

Lang de tijd om ons te vervelen hebben we niet. We naderen al gauw het 7,5 km punt waar zoals beloofd Richard en Saskia staan. Natuurlijk zing ik hem even toe voor zijn verjaardag en na een knuffel en een ‘tot straks’ rennen we weer verder. Ik moet eerlijk zeggen dat het me reuze mee valt. Ik was wat huiverig voor twee races op een dag. De laatste keer is dat niet zo goed bevallen, maar ik heb het reuze naar mijn zin en loop relatief soepel. Misschien door alle afleiding. 

Afleiding als ik een paar kilometer later ineens een oud collega van ADP langs de kant hoor roepen. De ene verrassing na de andere. Natuurlijk stop ik ook nu om even gedag te zeggen. Om vervolgens weer een sprintje te trekken om weer bij Bart en Linda te komen. Het wordt zo langzamerhand een interval training in plaats van een duurloop. Zeker omdat ik weet dat er grote kans is dat er ook nog een huidige collega van Huisman moet staan ergens verderop. Maar eerst staat Ronald er nog een keer.

De collega staat er eerder dan verwacht maar des te leuker om haar te zien. Een knuffel, een praatje en een foto en weer door om te voorkomen dat ik te ver achterop raak. De rest van de route zal zonder onderbrekingen zijn. In elk geval zonder geplande onderbrekingen want we zijn de boulevard nog niet opgedraaid of ik hoor weer mijn naam schreeuwen. Ik moet even kijken maar het is Nicki van de manege, en dus ook nu even een praatje. Ik ben inmiddels gewend geraakt aan het stoppen, sprinten om bij te komen en weer rustig lopen, alhoewel dat laatste steeds meer een uitdaging begint te worden.

Op de boulevard hebben we een mooi zonnetje, de CPC zoals hij bedoeld is, en ik moet denken aan een week eerder toen ik hier met mijn Chinese collega was en de lucht grijs, regenachtig en het hard waaide. Wat een contrast met nu. Ik stop om even een foto voor haar te maken. Dan weer bij Bart en Linda en ineens pats boem uit het niets ligt Bart op straat. Gelukkig staat hij ook zo weer op en lijkt er niks aan de hand. Wat gebeurde er nou? Bart weet het zelf ook niet. Waarschijnlijk vermoeidheid en het niet goed optillen van zijn voeten.

We draaien de boulevard weer af en zien Herman weer lopen. Dit keer alleen. Ik loop even naast hem en vraag hoe het gaat en of hij de PR losgelaten heeft. Hij heeft het zwaar en ik kijk op mijn klokje. Nog 4 km en alhoewel ik niet weet hoever achter hij ons gestart is vermoed ik dat het hem vandaag niet gaat worden. Het zal een volgende keer moeten. Ik laat hem weer los en we komen bij het bord dat ik al eerder gezien heb vandaag, het 18 km bord. Klein heuveltje omhoog en daarna lekker naar beneden. Het is nu echt wel klaar met alle bekenden langs de kant of in de race, en ik ben er zelf ook wel een beetje klaar mee. Soms heb ik dat gewoon. Het ene moment nog vrolijk dartelend over het parcours en het volgende moment er zo klaar mee zijn dat ik naar de finish wil.

Sorry Bart, sorry Linda, maar vanaf kilometer 19 loop ik door zonder nog te stoppen. Ik weet dat ze in elkaars goede handen zijn en zie ze straks toch weer. De laatste twee kilometer is toch wel een beetje afzien dus ik ben blij als ik weer langs de cheerzone van The Hague Running Pack loop waar Chris en Frederike staan, en vervolgens Jeroen Tibbe die me dit keer te laat ziet. Opnieuw een blik langs het publiek of ik Frank zie die ongetwijfeld al binnen is maar nog niet zo ver dat hij al bij de finish kan staan. 

Eenmaal binnen haal ik mijn medaille bij dezelfde man als van wie ik de 10 km kreeg maar hij herkent me niet. Eenmaal door de sluis loop ik richting de garderobe als Frank belt. Die staat er al dus ik kan gelijk iets warms aan en een pakje chocomelk opentrekken. Even later zien we Bart lopen die ons vertelt dat Linda al onderweg naar huis is. Dan gaan wij ook maar richting auto en richting Saskia voor de verjaardag van Richard. Daar mogen we douchen en omkleden en bijkomen om daarna nog een hele gezellige avond te hebben.

De CPC is er wederom een die in de boeken mag. De CPC was in 2014 mijn eerste, in 2016 mijn test of ik de marathon kon lopen, in 2017 mijn nét niet onder de twee uur, in 2018 mijn PR, in 2019 degene die afgelast werd en nu in 2020 de dubbele van de ‘hetzalmetochnietweergebeurenohneegelukkig niet’. 

En alhoewel er een dikke kans bestaat dat de marathon misschien verplaatst wordt of helemaal niet door gaat, deze nemen ze me niet meer af!

Maar goed, we zijn geen gevulde koek en de split second waarin ik de behoefte voelde om te overwegen of ik in plaats van de halve de 10 km zou gaan lopen ging gelukkig zo snel voorbij dat het lijkt alsof het nooit gebeurd is. De afspraak met mezelf dan maar gemaakt om dan wel rustig aan te lopen. We weten allemaal hoe dat normaal gesproken gaat, maar gelukkig is daar Herman. Loopmaatje Herman die in trainings opbouw zit en na een lange tijd weer voor de tweede keer een halve loopt. En omdat die kale mafkees bedacht heeft dat hij van huis via het Lage Bergsche Bos want-hij-moet-trail-kilometers-maken naar Zoetermeer wil lopen in plaats van met mij de halve, is samen met Herman lopen de perfecte oplossing. Helemaal omdat Herman op een tempo van 6:10 wil lopen.

Natuurlijk trek ik mijn nieuwe BH aan. Tenslotte voel ik me geel vandaag en als je iets nieuws hebt wil je het dragen ook. Gelukkig valt de spierpijn mee, al denk ik daar misschien morgen anders over. We moeten om 11:30 starten dus 10:00 vertrekken past prima in de planning. Kan ik zelfs nog een beetje uitslapen. En ja, Frank bakt weer pannenkoeken voor me. En voor zichzelf. En voor Herman.

Eenmaal aangekomen dumpen we de auto op het parkeerterrein en wandelen we naar de start, die gelukkig dichterbij is dan het lijkt. De start is vlak voor het recreatie- en sportcomplex. Binnen kunnen we de tas achterlaten en ons startnummer ophalen. Natuurlijk barst het weer van de RMD vrienden dus ik ben al zes gesprekken en twintig zoenen verder voordat ik in de rij voor mijn startnummer sta. Dan is het wachten tot het tijd is en ik bedenk me ineens dat het misschien wel leuk is om toch nog even een groepsfoto te maken. 

Het is even bedenken wat de handigste plek is en het wordt in de sporthal. Twee stappen verder en met genoeg ruimte en licht. Als we ons opstellen komen er ineens van alle kanten groene shirts aanrennen. De eerste foto is gemaakt als Leo nog aan komt snellen. Hij gaat liggen, foto twee en ik zie Christa en Lonneke rennen. Huppakee, drie keer scheepsrecht en ook zij staan nu op de foto. Nu kunnen we naar buiten.

Buiten, waar het helemaal niet koud aanvoelt. Had ik dan toch beter mijn dunne thermoshirt aan kunnen trekken in plaats van mijn dikke? Nou ja we zien wel. We tellen af via het scherm voor het startschot en gaan rennen. Rustig aan want ik voel toch wel dat ik iets gedaan heb gisteren. Maar het blijft lastig als iedereen als een speer wegsjeest, je gaat er nu eenmaal automatisch achteraan. Ik laat het een kilometer gebeuren en maan dan Herman tot kalmte. Dat lukt gedeeltelijk want we lopen sneller dan de beoogde 6:10. Zeg maar, 5:35 of zo. Ietsje pietsje sneller dus. Nou ja, nog even de eerste opwinding er uit lopen dan maar. Maar tot maximaal 5 km en dan moeten we echt even kijken.

Het weer is perfect. Droog, een heerlijk zonnetje en wat wind. Wellicht iets te veel wind voor het helemaal perfecte, maar ik hou er wel van, bovendien ben ik dan toch blij met mijn dikke thermoshirt. Over de route ben ik wat minder te spreken. We beginnen met wat groen maar lopen al gauw door bedrijventerrein, dat met uitzondering van de grote windmolens een beetje saai is, om vervolgens over te gaan in woonwijk. 

Op 5 km is er een drankpost waar de vrijwilligers het nauwelijks kunnen bijbenen om de bekertjes water te vullen. Ik bespreek met Herman de strategie. We lopen beduidend sneller dan 6:10 dus we hebben drie opties. Of we lopen door zoals nu en kijken waar het schip strand, of we gaan langzamer lopen op 6:10, of we pakken iets er tussenin en gaan op 6:00 lopen. Herman kiest voor optie drie, in elk geval tot 10 km, om daarna te kijken of versnellen een optie is. En dat is exact wat we doen. Not! 

We lopen vrolijk door op een gemiddeld tempo van 5:50. Tja, Herman moet zelf het tempo bepalen maar hij loopt zo lekker. Het feit dat het uitzicht ten goede verandert en steeds groener wordt helpt ook wel. Ondertussen maak ik wat foto’s onderweg, treur om een dode gans die langs het randje van een weiland ligt en lach om de gestresste schapen in een tuin die luid blatend heen en weer rennen, waarschijnlijk omdat ze denken dat er een wolf aan komt en we daar allemaal voor aan het wegrennen zijn. Arme schapen, letterlijk.

Op 10 km heb ik wel behoefte aan weer een slokje water en ook wat te eten maar we moeten nog even wachten op de 11 km. Daar krijgen we een beker water, een stukje banaan, maken we een ‘proost!’ foto, duw ik er een winegum achteraan en rennen vrolijk verder. Ik moet zeggen dat ik heerlijk aan het lopen ben en voel me kiplekker. Geen zware wind tegen, geen protesterende maag, geen stijve spieren, gewoon simpelweg lekker lopen. Zo hoort het te zijn. 

Vanaf hier is de omgeving vooral groen. Mooie vergezichten, leuke bruggetjes en schitterende waterpartijen. Genoeg om het eerste saaie deel van de route goed te maken. Onderweg kom ik nog een aantal bekenden tegen met wie ik een kort praatje maak en ook staan Ronald en Arthur een paar keer langs de kant. Zwaaien voor de foto! Rond kilometer 13 km krijg ik in de gaten dat er een man achter ons aan loopt. Als ik er een opmerking over maak blijk ik gelijk te hebben. We zijn hem aan het hazen ‘omdat we zo’n lekker tempo lopen.’ Ik moet er om lachen. Een kilometer later zijn er nog twee mensen aangehaakt en als we bij kilometer 15 zijn is de groep gegroeid naar 7 mensen. Zwaan-kleef-aan, ons eigen pacegroepje. 

Ze houden het vol tot 17 kilometer, daarna zijn we ze allemaal kwijt met uitzondering van de eerste man. Als we de brug over de A12 over zijn zie ik Linda nog lopen en dan hebben we nog een drankpost waar we nog een keer wat water nemen om ons op te maken voor het laatste stukje. Hier laten we de man ook gaan. Vanaf daar mogen we gaan aftellen. Ik begin mijn lichaam nu ook wel te voelen en bij kilometer 19 maken we een berekening of Herman een PR kan lopen. Het lijkt niet haalbaar. We hebben nog zo’n 10 minuten voor 2 kilometer en versnellen zit er niet meer in. 

We bikkelen naar de 20 km en dan ga ik écht aftellen. Letterlijk, om Herman tempo te laten houden. Bij de laatste honderden meters kijken we toch nog even naar die PR want ik heb ruim gerekend. Het ziet er naar uit dat het toch kan gaan lukken dus ik schreeuw Herman nu gewoon ordinair naar de finish. Helemaal zeker weten we het niet, maar we doen gewoon alsof hij het gehaald heeft. Want linksom of rechtsom, ook al hebben we ons doel van 6:10 niet helemaal gehaald, Herman is dolblij dat hij het gemiddelde tempo van 5:52 gewoon heeft volgehouden. En ik? Ik heb heerlijk gelopen maar ga volgende week gewoon lekker een rustweek houden.

Tenzij mijn duivelse RMD hardloopvrienden me omkopen en emotioneel chanteren om een lange duurloop te doen met na afloop gebakken vis van Simonis…

Hoe het ook zij, om 9:00 zitten we samen de eerder op de ochtend door Frank gebakken opgepiepte pannenkoeken te eten. Meneer is dan al ergens in Brabant om een of andere Social trail te lopen. Daarna spullen pakken. De zak chips van vorige week krijgt een tweede poging, mijn oortjes blijven thuis. Tenslotte lopen we samen en de kans dat er iets gebeurt waardoor we niet samen kunnen lopen is niet zo groot. Ruim uitgerekend qua tijd maken we de wereldreis richting Egmond om om 13:00 van start te gaan. Deborah heeft me beloofd dat haar doel uitlopen is, want na vorige week en met Zoetermeer op de planning plus het feit dat ze hard aan het trainen is vermoed ik dat ze me er zo uitloopt als ik niet op de rem trap. Gevalletje eigenbelang dus.

De reis er naar toe gaat soepel en geeft ons uitgebreid de tijd om bij te kletsen. Het ritje in de bus trekt al wat op Deborah haar gezicht, alleen maar versterkt als we in de overvolle sporthal stappen. Niet haar ding. Er is wat verwarring over de RMD Meet & Greet, mede door het ook overvolle mobiele netwerk, waardoor ik net te laat ben. Joost lost het op door samen een selfie te maken. Daarna maken we ons klaar en groet ik een collega. Ik eet nog even gauw een broodje pindakaas, terwijl ik me ergens in mijn achterhoofd afvraag of het slim is. Ach, het zal wel meevallen. We lopen op tijd richting de start en voelen de stevige koude wind. Dat wordt feest op het strand.

Al met al staan we een kwartier voor start in ons startvak. Ik dump mijn poncho en dan mogen we gaan. Na een kleine kilometer gaan we het strand op waar we gelijk windkracht 7 vol tegen hebben. Gezellig. Het zand is gelukkig hard maar na een kilometer krijg ik een ander probleem. Mijn maag begint op te spelen en ik word misselijk. Het gevecht begint. Het gevecht tegen de wind met misselijkheid als handicap. Of misschien wel het gevecht tegen mijn misselijkheid met wind tegen als handicap. Het maakt niet uit, het is mijn persoonlijke vloek van Egmond. Deborah merkt dat het niet goed gaat en maakt zich zorgen. Ik gebaar dat we door moeten blijven lopen.

Op 3,5 km vraagt ze of we moeten gaan wandelen maar ik wil proberen door te lopen tot de 5 km drankpost. Ik red het niet. Op 4 km wil ik nog maar één ding, en dat is de inhoud van mijn maag op het zand leggen. Was het het broodje pindakaas? Ongetwijfeld. Maar ook het feit dat ik eigenlijk al de hele week last van mijn maag heb en gisteravond de complete inhoud van de dag via de andere uitgang in 3 seconden in de pot leegde. Ik trek het niet meer en roep Deborah. Hoe vervelend ik het ook vind dat ze toch alleen moet lopen, ik wil haar ook niet belemmeren met mijn Egmondvloek en zeg dat ze maar moet gaan. Het duurt even voordat ik haar overtuigd heb maar het lukt en ze gaat terwijl ik ga wandelen, mezelf vervloekend, Egmond vervloekend, alle broodjes pindakaas in de wereld vervloekend, de wind vervloekend, het strand vervloekend en de ziektekiemen die vermoedelijk door mijn lichaam dwalen vervloekend. Ondertussen roepen bekenden en onbekenden bemoedigend dat ik door moet blijven lopen. Dus die vervloeken we dan ook maar, ik ben nou toch bezig.

Ik worstel mezelf naar de 5 km post en wonder boven wonder trekt mijn misselijkheid een beetje weg. In elk geval genoeg om weer een beetje normaal te kunnen gaan rennen. De wind beukt echter onvermoeibaar door en daar waar ik het eerste jaar wat kon schuilen tussen een groepje lopers is het deelnemersveld dit jaar dermate uitgestrekt dat ik eigenlijk geen enkel moment beschut ben. Me, myself and the wind. En de snottebellen die continue aan mijn het puntje van mijn neus bengelen. Ik denk aan de zak chips in mijn rugzak. Ik vrees dat hij ook dit keer ongeopend mee terug naar huis gaat.

Dan eindelijk het einde van het strand. Ik maak nog even een foto en zie tot mijn schrik dat mijn telefoon nog maar 1% batterij heeft. Ik stuur Deborah gelijk een berichtje voor als hij straks uitvalt. Het gaat beter, ik loop uit en zie haar straks wel weer in de hal. Na het strand komen de duinen. Naarmate ik verder loop voel ik me steeds beter tot het punt dat ik bijna ‘normaal’ ben, voor zover dat predikaat überhaupt op mij van toepassing kan zijn. Het pad lijkt verbreed voor de loop en op een bord staat ‘1850m onverhard’. Ik denk aan vorige week en ik kan het niet helpen om te denken, ‘Noemen ze dit onverhard? Moet je eens gaan trailen.’ Frank lacht de ballen uit zijn broek als hij zou weten dat ik dit denk. Ach ja, iets met pek waar je mee omgaat.

Binnen no-time zijn we bij de 10 km, min of meer op de helft. Ik vind dat ik wat moet eten maar moet er eigenlijk niet aan denken. Het compromis wordt een wine-gum, probeer ik op 15 km wel een gel weg te werken of zo. Ik neem wel een beetje water waar mijn maag gelijk weer op reageert. Niet zo heftig als op het strand maar het zit toch nog niet helemaal goed. Ik loop nu wel lekker door maar mis mijn muziek. Wie had dat gedacht? Zo zie je maar weer, aannames zijn dodelijk. Bij de drankpost van de 13,5 km krijg ik een berichtje door van Deborah. Ze heeft mijn bericht in elk geval gezien en is bijna bij de 14 km. Dat betekent dat ze ongeveer 3 minuten op me voor loopt. Valt me nog mee, dan heb ik nog best wat ingehaald. Voornamelijk goed voor mijn ego. Ik ben hier niet om te racen en moet mezelf er constant aan herinneren dat ik vorige week ook al 52 km heb gelopen maar toch.

Inmiddels lopen we al lang en breed op het fietspad en het zonnetje breekt door. Nu worden de mannen van de jongens gescheiden gezien het grote aantal lopers dat aan het wandelen is geslagen of het zwaar krijgt. Teveel energie verbrand op het strand en misschien was dat dan wel mijn enige winst. Doordat ik op het strand Franks fameuze trailshuffle gedaan heb loop ik nu gewoon lekker door. Dat en mijn halve marathon ervaring plus een vleugje Egmond kennis. Ik waag het er op om een gelletje te nemen voor de laatste 6 km, ik moet toch iets. Ondanks dat mijn maag protesteert helpt het wel om me energie te geven. Ik trippel lekker door naar de 18-19 km onder de vele aanmoedigingen van het publiek. Waarschijnlijk zie ik eruit alsof ik het nodig heb.

Op de Bloedweg krijg ik nog wat krampjes en weer wind tegen maar het is nog maar 2 km, dat overleef ik wel. De weg naar beneden en dan het laatste stukje richting boulevard. Dan hoor ik ineens mijn naam vlak achter me. Ik draai me om en zie onder andere Frouke en Stans van de Running Angels. We maken een praatje en ik loop een paar honderd meter met ze mee. Langs de kant staat traditiegetrouw Lisette. Dan de laatste 200 meter. Als ik nog even gas geef is deze wederom helwaardige editie niet alleen over, maar finish ik ook nog net onder de 2:20. Vooruit dan maar. Mijn telefoon doet het al anderhalf uur op 1% dus ik laat Deborah weten dat ik gefinisht ben, ga nog even met de Angels op de foto waar Shiva zich ook bij gevoegd heeft en dan haal ik mijn medaille op en wandel terug naar de sporthal. 

Frank belt en ik doe mijn beklag. Het had echter nog erger kunnen zijn. Het had kunnen regenen. Eenmaal terug in de sporthal kom ik nog een collega tegen en zoek dan Deborah op. Ze heeft goed gelopen, is blij maar dit was wel haar enige keer. Per saldo was ze anderhalve minuut eerder binnen. We kleden ons rustig om en beginnen dan aan de weg terug. Eenmaal in de auto naar huis trek ik dan toch maar die zak chips open en kan ik gaan ontspannen en terugkijken op Egmond 2020. Ik heb hem nu 5 keer gelopen. De stand is 4-1 in mijn nadeel. Soms moet je het noodlot niet langer tarten. De vloek van Egmond is nog steeds actief ook al heb ik hem vorig jaar weten te omzeilen. Dus ben ik nu écht klaar met Egmond? Ja, ik ben er klaar mee. 

Tenzij…

De halve van Spijkenisse is nieuw voor me. Frank heeft nog even overwogen om mee te gaan maar besluit op het laatste moment om lekker thuis te blijven. Tenslotte heeft hij gisteren al gelopen. Ik bak een pannenkoek Saskia style, pak mijn spullen en rij om 9:30 stipt in mijn eentje naar Spijkenisse toe. Ik kan parkeren in de parkeergarage van het theater en van daar uit is het inderdaad maar een klein stukje lopen naar AV Spark. Onderweg zie ik iemand met een startnummer lopen en realiseer ik me dat ik mijn startnummerband vergeten ben. Dat worden dus ouderwetse speldjes die tegenwoordig zo’n beetje standaard in elke tas in huis zitten.

Eenmaal bij het sportcomplex is het even zoeken naar waar ik mijn tas achter kan laten, de WC en waar alle balies zijn. Er zijn al aardig wat groene shirts te zien. Er staat een rij bij het ophalen van het startnummer waardoor ik het fotomoment voor de hele marathon mis. Ik ben sowieso nog niet helemaal geland en ik vraag me af waarom ik eigenlijk ingeschreven heb? Wat doe ik hier en waarom lig ik niet gewoon lekker in mijn bed of loop een rondje brug in Rotterdam? Het antwoord is simpel. Het plan was om samen met Linda te lopen. Was, want er is een klein ienieminie pietluttig niet noemenswaardig probleempje. Linda meldde zich vanochtend ziek. Nou ja, wat zeg ik altijd? Lopen moet ik toch.

Bovendien heeft iedereen het altijd over Spijkenisse dus wil ik nu met eigen ogen wel eens zien waarom Spijkenisse nou zo leuk is. Ik vraag het een aantal mensen en op basis van hun antwoorden kom ik tot een wonderlijke conclusie. Spijkenisse is helemaal niet leuk om te lopen. Weinig tot geen publiek, heel erg afhankelijk van het weer en vooral een rondje door de polder. Waarom loopt iedereen hem dan? Tja, omdat de rest hem ook loopt. Heb ik weer. Nou ja, lopen moet ik toch. Ik blijf het mezelf herhalen, misschien dat het dan beter wordt. Een voordeel. De zon schijnt en van de code geel waarschuwing die een streep door de kerstmarkt van Dordrecht heeft gezet merken we alleen wat wind.

Ik vind Marilene, ik vind Herman, we zwaaien Bart uit die de hele loopt (en dan zeggen ze altijd dat ik niet goed bij mijn hoofd ben), zeggen Marco gedag en sluiten aan bij de groepsfoto van de halve marathon en 10 km. Nog even een WC opzoeken en dan vooral zoeken naar waar de start is. Ik ben er echt niet bij vandaag. Eenmaal gevonden sta ik een beetje in de leegte te staren als Marilene weer aansluit en we in het startvak gaan staan. Ik ben nog met mijn startnummer aan het kutten als het startschot klinkt. Hé? Wat? Oh shit, ik moet gaan lopen. Gelukkig had ik mijn klokje al wel aangezet. 

We maken eerst een ererondje over de atletiekbaan alvorens we de weg op gaan. Marilene wil onder de twee uur lopen en ik ga weg op 10 km per uur. Tenslotte heb ik vorige week al tempo gemaakt bij de Bruggenloop en moet ik morgen en woensdag weer lopen voor de Rotterdam Running Crew. En het blijft geen feest natuurlijk. Bovendien zijn de eerste paar kilometers smal en is er weinig ruimte om in te halen. Ik verdwijn lekker in mijn bubbel en blijf een beetje bij Marilene in de buurt tot de 5 km. Hier is de eerste drankpost en pak ik even mijn rustmomentje. 

Het lijkt even warm door de zon maar als we daadwerkelijk de polder in lopen heeft de wind vrij spel en ben ik toch heel blij dat ik mijn dikke thermoshirt aangetrokken heb. Langs de kant zie ik zowaar een oud collega staan en ook onderweg word ik aangesproken door een andere oud collega. Kleine wereld. Ik zie op 7 km Arthur staan en dat is zo’n beetje het laatste dat ik bewust registreer. Daarna trek ik me helemaal terug in mijn eigen wereld. Het uitzicht is toch continue hetzelfde. Polder, polder en nog eens polder, met af en toe een verloren paard langs de kant. We hebben wind tegen maar ik vind het niet erg. Het verkoelt mijn verhitte hoofd en op de een of andere manier ga ik er sterker van lopen. De bultjes van dijk op en dijk af daarentegen vind ik zwaar irritant. 

Ik verwacht op 10 km de tweede drankpost maar die blijft uit. Ondertussen ben ik weer aangehaakt bij Marilene die inmiddels met Nathalie op loopt. Ik haal ze in en loop een klein beetje op ze uit. ‘Zeker de Terminatorknop aan?’ hoor ik achter me. Nee, nog niet. Veel te vroeg, die komt pas na de 16 km. Op ongeveer 12 km staat eindelijk de drankpost en de dames lopen me weer voorbij. Heel even ben ik in verwarring als ik 14 km zie staan maar dat is het bord voor de hele marathon. Gelukkig want als ik ergens een hekel aan heb dan is het dat het parcours te kort is of dat we de verkeerde kant op gestuurd worden. In de verte loopt een hele groep en tegen de tijd dat ik bij ze aanhaak realiseer ik me dat het een pacegroep is. Ferry van de RRC loopt voorop voor 2:00. Oh, oh, hier moet ik van weg want ik haat het om in een pacegroep te lopen. Tenzij ik zelf de pacer ben natuurlijk. Ik heb twee opties, achterblijven of er voorbij gaan en voor blijven. Even denken, optie twee dan maar.

Ik werk mezelf naar de 15 km met de belofte dat ik op 16 km wat mag eten. Op dat punt maak ik tevens mijn eerste rekensom, het protest in mijn rechterbil negerend. 24 minuten min een paar seconden voor 6,1 km als ik onder de twee uur wil lopen. Dat is ongeveer 10 km per uur vanaf nu. Zou moeten kunnen als er geen gekke dingen gebeuren. Straks op 18 km nog maar eens kijken. Ik heb de dames dan al weer ingehaald. Ergens krijgen we nog een beetje regen maar het deert me niet. Stiekem vind ik het wel lekker eigenlijk. Bij 16 km eet ik een gel en doen we weer haasje over met Marilene en Nathalie. We hebben de polder verlaten en zijn Spijkenisse weer ingelopen. Even een bultje omhoog en dan rennen we door een winkelstraat terug richting Spark. Op 17 km zijn we op de hoek van de weg en loop ik weer naast Marilene. ‘Ik moet nog 4 km, jij?’, vraag ik vrezend voor het ergste, maar het valt mee want we krijgen nog een lus. 

Het protest in mijn billen begint luider te worden want links heeft zich nu bij het standpunt van rechts gevoegd. Gelukkig ben ik in dit soort gevallen lekker dictatoriaal. ‘Niet zeiken, doorlopen!’ 18 km dus nog 3 te gaan met 19 minuten. Ik heb een minuut speling als ik die 10 km per uur aanhou, dat is even snel gerekend 20 seconden per kilometer. En die heb ik best nodig want ‘Highway to hell’ in mijn oren slaat de spijker op zijn kop. We krijgen nog een heerlijke bult omhoog en ik heb zwaar medelijden met de marathonlopers. Heb je net een kilometer of 40 gelopen, krijg je zo’n teringbult. Ik zou de organisatie mentaal helemaal verrot schelden. Voor mij is het nu nog maar 2 km en ik mag de bult ook weer omlaag. Dat is het moment waarop de Terminatorknop aan gaat. Ik weet nu dat ik die sub2 gewoon ga halen en wil mijn tempo vasthouden.

De laatste kilometer is weer terug op het sportterrein maar het rondje over de atletiekbaan lijkt een eeuwigheid te duren. Ik trek nog een klein sprintje om voorbij drie lopers te gaan, niet omdat ik per se sneller wil lopen maar omdat de fotografen bij de finish dan vrij zicht op me hebben. Ja nou, je bent mediageil of je bent het niet. Op de officiële klok staat iets van 1:58 nog wat brutotijd dus ik ben meer dan tevreden. Ook nu heb ik de bevestiging dat het er nog in zit, ook al kost het me beduidend meer moeite dan een jaar geleden. Ik weet wat me te doen staat. Herman staat bij de finish, die heeft een prima 10 km gelopen, Marilene en Nathalie finishen vlak achter mij. 

Na een bekertje water en een foto met Lawyer Paul blijf ik niet lang hangen. Tenslotte ben ik het hele weekend al op pad. Ik bied Herman een lift naar huis aan en terwijl we naar de parkeergarage lopen vult mijn hoofd zich met blikjes ijskoude chocomelk, heerlijke gebakken eieren met ham of kaas en een warm bubbelbad. Als ik terugdenk aan de race kan ik niet anders concluderen dat ik eigenlijk heerlijk gelopen heb.

Misschien is die halve van Spijkenisse dan stiekem toch eigenlijk wel helemaal prima.

10 km dus. Maar diegenen die mij wat beter kennen weten dat ik een zeer sterk ontwikkeld FOMO gen heb. In mijn wilde studiejaren presteerde ik het om zaterdagavond in pyjama tot 1:00 ‘s nachts een film uit te kijken om daarna naar bed te gaan en dan 10 minuten later alsnog spontaan volledig opgedoft naar de disco te gaan voor het geval het ‘de beste avond uit ooit’ zou worden en ik in mijn bed zou liggen. Dus toen ‘ikzalgeennamennoemenLinda’ vroeg of ik de halve marathon met haar mee wilde lopen zei ik in één adem: ‘Nee ik moet mezelf sparen en rustig aan doen voor Athene gaan we dan langzaam lopen ok is goed.’ 

Een halve marathon dus. Ach, ik heb toch al niet op schema getraind, heb sowieso te weinig getraind, ik kan het eigenlijk überhaupt geen training noemen. Dus wat maakt het uit. En we doen gewoon rustig aan. Frank heeft ingeschreven voor een 25 km trail, dus wie ben ik om dan geen 21 km asfalt te lopen? Pardon, 21,1 km. Dat gegeven betekent overigens wel dat ik vervoer moet regelen maar niets dat de NS niet op kan lossen. Tenslotte is het centrum Dordrecht en niet een of ander achtergelegen gehucht waar je weliswaar door de bossen kan sjezen maar waar nog geen boemelbusje rijdt. Dus Frank mag de koets mee, ik slaap uit, doe klusjes in huis en rond een uur of twaalf wandel ik relaxt naar station Blaak, knipper twee keer met mijn ogen en stap uit op een korte wandeling van de start.

Ik moet mijn startnummer nog ophalen en meld me bij de vrijwilligers. De gezusters startnummer, drie oudere dames die op achternaam de enveloppen uitdelen. Ik doe het zelf ook regelmatig en weet hoe het werkt dus loop naar de doos die A-H aangeeft. ‘Uit den Bogaard, halve marathon’, roep ik gedecideerd. ‘Dan moet je bij de U kijken, bij mijn collega.’ ‘Weet u het zeker?’, vraag ik eigenwijs. Ze weet het zeker, dus ik schuif twee plekken naar rechts. ‘Uit den Bogaard, halve marathon’, roep ik weer. Ze zoekt maar kan me niet vinden. En nee ik ben geen genodigde en ja de betaling is goed gegaan en ik heb bevestiging gekregen. ‘Sta ik niet bij de B?’, vraag ik heel onschuldig. Nee hoor, ik moet bij de U staan maar ik sta er niet en moet naar het tafeltje van de opperbopper startbewijzen uitdelen. Er staat een rij.

Als ik eindelijk aan de beurt ben leg ik uit wat er aan de hand is en de beste man zoekt driftig in zijn lijst op de computer. Gelukkig, hij vindt me wel en weet me te vertellen dat mijn envelop toch écht in de doos van de dames moet liggen. ‘Bij de U kunnen ze me echt niet vinden.’ ‘Nee’, zegt de man, ‘je ligt ook bij de B, zo heb ik het zelf ingedeeld.’ Dank u! Op hoge poten loop ik weer terug naar de uitgifte tafeltjes. ‘Bij de B dames!’ Ik rol nog net niet met mijn ogen. Daar hadden ze toch ook even gekeken en niet gevonden. Ze probeert het nog een keer, en nog een keer en nog een keer. Drie maal scheepsrecht zullen we dan maar zeggen want zowaar tovert ze toch een envelop naar boven waar mijn naam op staat. Uit den Bogaard, bij de B.

Ik loop naar de kleedkamer en maak me klaar. Dan ga ik op zoek naar vriendjes en vriendinnetjes bij de Meet & Greet locatie. Ik vind er een paar, heb contact met Linda en Deborah met wie ik allebei afgesproken heb om samen te lopen en ondertussen beginnen er wat druppels te vallen. Het gaat toch niet regenen hé? Buienradar helpt me uit de droom. Nou ja we zien wel. Om 14:00 is de groepsfoto en daarna ren ik heen en weer tussen Linda en Deborah om ons bij elkaar te brengen. Dat lukt bijna maar als we moeten gaan starten ben ik Deborah toch weer kwijt. Ondertussen is het toch ook écht gaan regenen. Bah!

We gaan van start en lopen een best tempo. Ik ben nog stijf en moet echt opwarmen maar vertrouw er op dat ik na 5 km wel wat soepeler ben. We lopen afwisselend kletsend en zwijgend naast elkaar. De eerste kilometer leidt ons het oude centrum uit en de 4 km er na door de buitenwijken van Dordrecht alvorens we de polder in duiken. Eerst nog 2 km langs een nieuwbouw wijk in aanbouw maar dan draaien we de dijk op. 5 km lang ‘lopen tegen de wind in en in de zeikregen’ fun. 31 december 2017, Oliebollenloop Schoonhoven all over again.

Maar, gek genoeg begin ik eigenlijk best lekker te lopen. Ik waarschuwde Linda voor 21,1 km gezeur van mijn kant maar het viel mee. Het duurde maar een kwartier tot ik ons lot accepteerde en me maar gewoon overgaf aan de situatie.  Zodoende zuig ik de zuurstof in de lucht diep in mijn longen, ontspan met idem diepe zuchten, laat de lichte druppels van de regen in mijn gezicht voor me werken en beuk gewoon lekker tegen de wind in. ‘You want me? You can’t have me!’

Op 10 km draaien we even naar links waar aan het eind van de weg, op 11 km, Ronald moet staan. En hij staat er! Luid zwaaiend en roepend. We zwaaien en roepen terug en gaan verder met deel twee van de dijkchallenge. Net op het moment dat we er wel klaar mee zijn mogen we een scherpe bocht draaien om weer richting Dordrecht te rennen. We zitten dan op km 13. Dit stuk herken ik van de Wantijrun en vind ik leuk om te lopen. Als we net voorbij de 15 km even wat drinken en ik een koekje wegkruimel voel ik me helemaal verfrist en klaar voor de laatste 5 km. Mijn definitie van Runners High. 

We hebben afgesproken om tot 18 km te dieselen en dan te kijken hoe we ons voelen. We poseren nog even voor Marco Vink en zijn camera en werken ons naar die 18. Dan doen we de body check. De mijne zegt Go, die van Linda is iets minder enthousiast. Gelukkig maar. Ik zou bijna vergeten dat ik volgende week een marathon moet lopen. We zijn nu weer terug in de bewoonde wereld en kunnen gewoon lekker aftellen. Doorweekt tot op het bot heb ik inmiddels ook wel behoefte aan een droge onderbroek. 

De laatste loodjes zijn de laatste loodjes. Op een paar verloren supporters en de verplichte vrijwilligers na zijn er niet veel mensen langs het parcours. Het begint zelfs al een beetje te schemeren en het is ook gewoon hondenweer dus alle begrip. Blijdschap als we de laatste bocht indraaien. Op rechts Ronald en op links hoor ik ineens Frank. Dan grijp ik Linda haar hand en samen kruisen we de finish. He, he, eindelijk droge kleding. Nog even een high five met de groep RMD-ers, een finish foto en dan een knuffel en zoen want het lijf begint nu te protesteren. Thuis wacht een warm bad en een bord zelfgemaakte hachee. Het enige gerecht dat bij dit weer past. Misschien toch ergens een vooruitziende blik gehad toen ik gisteren bij de slager stond? Volgende week om deze tijd zitten we, als alles gaat zoals het moet, op een terras, graadje of 25, met een bord souvlaki en een glas ouzo. Dikke plak om de nek en een grijns van oor tot oor.

Let’s dance the Sirtaki!

Donderdagavond is het geregeld. Een startnummer in de pocket en zelfs gedeeltelijk een lift geregeld. Dat ik dan zondag om 6:30 op moet maakt niet uit. Ik ga gezellig naar Leiden, mag Frank lekker met Richard door de bush bush rennen. Ach ja, verschil moet er zijn.

Omdat Frank geen zin heeft om pannenkoeken te bakken en ik zonder niet wil lopen maak ik ze zelf. En vooruit, ik ben de beroerdste niet, dan ook maar voor hem. Hij krijgt er een kus bij en ik ren met mijn rugzakje richting station Blaak voor de trein van 7:36. In Delft pikt René me op en we rijden richting Leiden. We zijn lekker op tijd en het is nog rustig in de kerk waar ik het startbewijs moet ophalen. En gelijk om kan zetten op mijn eigen naam. Startvak wisselen lukt helaas niet, maar als later blijkt dat Linda met Roos, die ook in mijn startvak zit, meeloopt en dus een startvak later gaat besluit ik met hen mee te lopen en dan maakt het niet meer uit. Voor de gezelligheid starten de andere RMD vriendjes en vriendinnetjes ook met ons.

We maken nog net voor de start een groepsfoto en binnen 5 minuten staan we in het startvak. Bij het startschot is iedereen er vandoor maar wij dribbelen gewoon met z’n drieën op een lekker tempo weg. Vandaag is het Linda, Roos en Saskia. Ik herken stukken van de route van vorige keer. Toen was het heel warm en was ik heel gefocust om uiteindelijk mijn eerste halve onder de twee uur te lopen. Vandaag heb ik veel meer tijd en ruimte om om me heen te kijken en te genieten van het grotendeels groene landschap om me heen.

Ik merk desondanks dat ik stijf ben en ik heb stiekem nog steeds last van mijn schouder. Ik vind het dus alles behalve erg dat ik besloten heb om niet te racen. Frank kan trots op me zijn want met het oog op de Roparun over drie weken heb ik hem gezegd dat ik rustig aan zou doen. En voor deze ene keer doe ik wat ik beloofd heb. 

Het lopen in de polder is heerlijk en zelfs het zonnetje komt af en toe kijken. Maar door het frisse briesje wordt het toch niet te warm. Na de polder bereiken we weer de bewoonde wereld waar we langs het enthousiaste publiek en door de gezellige straten lopen. Goed voor de motivatie en het maakt de laatste kilometers een stuk makkelijker. De laatste kilometers waarvan ik toch wel blij ben dat ze voorbij zijn als we netjes volgens schema op 2:05 binnen komen.

Bij de finish pakken we een biertje voor de mannen. Daarna lopen we terug naar de kerk waar ik René opsnor. René die zo lief is om mij helemaal thuis naar Rotterdam te brengen. Frank is ondertussen ook onderweg dus ik spring gauw onder de douche en rij daarna snel naar de AH voor een lekkere lunch gedurende welke we onze avonturen delen. En daarmee is het weekend weer voorbij. Nog drie weken en dan hebben we een heel erg lang weekend. Het Roparun weekend.

Waarschijnlijk mijn langste hardloopweekend ooit!