Natuurlijk loopt altijd alles anders. De 10 km valt niet. De start van de 10 is om 13:00 ‘s middags en dat wordt me veel te laat. Leiden is altijd lastig met vervoer en parkeren en als ik om 16:00 bij Linda moet zijn wordt dat niks. Laat maar dus. Dinsdag komt Marilene met een oneerbaar voorstel. ‘Zocht jij nog een startbewijs voor Leiden?’ ‘Voor de 10 of de halve?’ Het is voor de halve. ‘Leuk!’, zegt Lin. ‘Loop je gezellig met mij mee.’ Ik was al om toen Marilene vroeg of ik nog een startbewijs zocht. Ik ben ook zo moeilijk over te halen. Zo gezegd zo gedaan. Zondag samen met Linda meelopen, ik kan meerijden heen en na afloop gelijk mee naar haar en daar douchen en omkleden. Frank komt dan later nadat hij me afgegooid heeft ‘s ochtends en zelf een rondje gelopen heeft. Geregeld!

De enige consequentie is vroeg opstaan want we hebben om 8:00 bij de benzinepomp in Rijswijk afgesproken. Ronald gooit Linda daar ook af, Marilene rijdt ons naar Leiden. We zijn lekker op tijd, parkeren spontaan in de wijk en halen ons startnummer op. My name is Marleen, want dankzij haar en helaas haar blessure sta ik nu hier. Daarna droppen we onze tas en wandelen naar de start. We zijn gewaarschuwd door de organisatie dat het minstens 20 minuten lopen is naar de start. Eenmaal daar zien we Gaby, Ron en Leonie die we hartelijk groeten. Binnen no-time is het dan ook 10:00 en mogen we van start.

Het weer is ideaal en ik heb nul komma nul zin dus de prognose is goed. Ja, dat lees je goed. Als ik absoluut geen zin heb om te lopen, loop ik meestal per saldo eigenlijk altijd wel heel erg goed. Bovendien doe ik een lekker muziekje in mijn oren en gewoon gaan met die banaan. Lin heeft er ook zin in en gaat snel van start dus ik ben benieuwd of ik dit vol ga houden maar so far so good. Ik heb Leiden twee keer eerder gelopen en de route komt langzaamaan weer naar boven. Starten in de stad en dan al heel gauw de polder in, door een paar dorpen en dan naar het centrum. Het valt mee met de warmte en zeker in de polder hebben we een lekker briesje. Ik ben al snel in een opperbeste bui en loop lekker. Misschien wel omdat ik vandaag niks moet of hoef, alleen maar lopen. En natuurlijk wat foto’s maken onderweg. Ik heb Marleen beloofd dat we er een feestje van zouden maken dus ik kan het niet laten om als ik entertainment onderweg zie, lees iemand met een microfoon, in te fluisteren dat Linda jarig is zodat het omgeroepen wordt. Ze moet er om lachen.

Marilene gaat na een paar kilometer haar eigen tempo lopen en verdwijnt langzaam aan voor onze neus in de lopersmassa. Ik zie Rob, die langs het parcours foto’s staat te maken, eigenlijk iets te laat voor een goede foto samen met Linda, dus als we later langs een paar koeien lopen probeer ik het goed te maken door haar er op te zetten met de koeien op de achtergrond. Lukt niet helemaal maar de poging is lief bedoeld. What was I thinking? Alsof ik een hardloopfoto van ons samen van een professionele fotograaf goed kan maken met een selfie met wat koeien. Nou ja, je kan niet alles hebben. We hobbelen door als ik merk dat Linda het moeilijk heeft. Ze heeft wat last van haar maag en blubberbenen. Dat kan je soms hebben. Ik heb alleen een lamme poot maar die kan ik wel negeren. Maar samen komen we er wel.

Na de eerste helft komen we in iets meer bewoonde wereld. Dat betekent twee dingen. In negatieve zin het lopen over vooral klinkerstraten, in positieve zin heel veel supporters en gezelligheid van de dorpen waar we doorheen lopen. En daarmee ook weer entertainment met microfoons die allemaal moeten horen dat Linda jarig is. Zelf word ik natuurlijk steevast aangemoedigd als Marleen, because that’s my name! Ik tel ze en zal uiteindelijk op 16 uitkomen. Linda rent dapper door en ik blijf foto’s maken onderweg waardoor ik meer aan het intervallen ben dan gelijkmatig lopen. Het is lang geleden dat ik zo relaxt liep en vraag me toch wel af wanneer het moment van instorten komt. Dat moment blijft uit. Pas als we al weer lang en breed in Leiden zijn en op 18 km zitten begin ik mijn benen écht te voelen. Te voelen in de zin van dat ik mijn spieren voel want mijn lamme poot begon op 5 km al te zeuren. Conditioneel voel ik me prima. Ik ben niet eens buiten adem.

Ook heb ik geen enkele last van eventuele warmte. Bij de start hebben we een spons gekregen. Een experiment in het kader van duurzaamheid. Een spons bij de start omdat ze verder niet uitgedeeld worden op het parcours. Dat blijkt achteraf niet helemaal waar, maar in mijn geval maakt het niks uit. De spons blijft onaangeraakt tussen mijn startnummerband zitten, niet in de laatste plaats omdat ik geen zin heb om met een natte spons te lopen. Tja, dan heeft zo’n ding meenemen natuurlijk ook geen zin. Typisch ik. Ik sjouw mijn hele leven al van alles mee ‘voor het geval dat’ wat ik uiteindelijk nooit gebruik. Misschien moet ik daar ook eens wat bewuster mee omgaan. Maar dat is voor later, nu is het doel vooral naar de finish lopen.

Ik waag nog een poging om een mooi plaatje van Linda te schieten met een mooie poort op de achtergrond maar faal jammerlijk. Dan maar doorlopen. Ik dacht dat de finish ergens anders was, maar hij is gewoon waar hij altijd was. Tenminste, waar hij was de andere twee keer dat ik hier liep. Dus bruggetje over en langs de gracht om uiteindelijk te finishen. We hebben niet eens slecht gelopen al zeg ik het zelf. Net iets langzamer dan 10 km per uur. We nemen de medaille in ontvangst en gaan op zoek naar onze tas en naar Marilene. Als we beiden gevonden hebben wandelen we blij en tevreden terug naar de auto. We horen nog een ambulance met sirene ergens rijden maar dat gebeurt wel vaker tijdens zo’n loop.

We zijn onderweg naar huis als de eerste berichten ons bereiken. Een reanimatie van iemand die onwel geworden is. Een bekende waar ik contact mee heb liep er langs, blijkbaar is het achter ons gebeurd. Dan meer details. De persoon in kwestie is overleden. En tegen de tijd dat wij lang en breed gedoucht in de tuin zitten wordt er meer bekend. De leeftijd van het meisje dat pas 15 was, de afgelasting van de 10 km en de kidsrun en het besef dat wat als een goede dag begon voor iedereen, eindigt in verdriet en verslagenheid. Je hebt dit soort dingen niet in de hand, het kan overal gebeuren en het hardloopevenement zal waarschijnlijk niet de oorzaak zijn geweest maar toch. Het is hier en nu gebeurd en daar moet iedereen op zijn eigen manier mee dealen. Ik heb heerlijk gelopen en we hebben gewoon Linda haar verjaardag gevierd, maar we staan ook even stil bij het besef dat we ons gelukkig mogen prijzen en elkaar hebben want dat is niet iedereen gegund.

Ik wens de familie en vrienden van het meisje heel veel sterkte.

Eigenlijk ben ik mijn hele jeugd altijd wel verliefd geweest op allerlei ‘helden’. Idolen in allerlei vormen en maten, vooral stoere mannen die het kleine meisje in mij konden beschermen. Waarschijnlijk had ik toen al een vader complex. Dat mijn idolen zich altijd in een universum ver weg bevonden maakte niks uit. Ik hunkerde, droomde en fantaseerde er op los, maar wist diep in mijn hart wel dat het precies dat was, een fantasie. Op een gegeven moment kwam ik in de pubertijd en verruilde alle onbereikbare helden voor jongens die zich wel in mijn nabijheid bevonden. Die bleken overigens net zo onbereikbaar als de striphelden, acteurs of zangers want ik was wel verliefd op hen, zij zagen mij nooit staan. Aangezien die jongens dus ook niks werden, omdat de liefde altijd eenzijdig bleek, richtte ik mijn aandacht op een gegeven moment op andere ‘helden’. Leraren op de universiteit, de beveiligers van de discotheek (die in Spanje met échte pistolen rondlopen), you name it. Die laatsten hadden dan wel weer belangstelling voor mij maar meer vanwege mijn korte rokjes en diepe decolleté. Niet echt boyfriend material, dus ook daar zat mijn droomprins niet echt tussen. Ze waren wel stoer, dat dan weer wel. Uiteindelijk werd ik écht volwassen, liet het onbereikbare los en vond, lang gewacht stil gezwegen nooit gedacht toch gekregen, mijn held en grote liefde in levende lijve, die niet alleen heel toevallig iets stoers in de beveiliging deed, maar ook nog eens ook op mij bleek te vallen. En we leefden nog lang en gelukkig. Exit idolen!

Maar hoe zit dat dan? Zijn er dan geen mensen die ik bewonder? Natuurlijk wel. De fascinatie voor mensen die uitzonderlijke dingen doen, en ik toch als een soort held beschouw, is altijd gebleven. Ik word er niet meer verliefd op, ik sta niet meer uren in de regen te wachten om een handtekening te scoren, spaar niet meer alle foto’s en posters die ik in handen kan krijgen en lig niet meer nachtenlang te dromen van spannende avonturen waar hij me redt uit een gevaarlijke situatie. Maar als ik in de gelegenheid ben zorg ik zeker voor een handdruk en een foto. Met het volwassen worden is mijn definitie van ‘uitzonderlijke dingen’ daarbij ook veranderd. In een film spelen is leuk maar niet uitzonderlijk. Ik heb ooit anderhalf jaar in het Gooi gewoond. Daar kom je geregeld BN’rs tegen. Vriendinnen die bij mij logeerden stonden dan opgewonden aan mijn arm te trekken omdat ‘die en die’ in de supermarkt in de rij voor ons stond, terwijl ik nog nooit van de beste man of vrouw gehoord had. Maar ja, ik keek dan ook geen GTST. Nog steeds niet overigens. Misschien dat als Harrison Ford voor mijn neus staat of Arnold Schwarzenegger, mijn hartslag wel wat omhoog gaat, en ik ben ook zeker niet vies van Jason Momoa of Chris Hemsworth, met wie ik best wel een beschuitje zou willen eten (sorry Frank) maar mijn definitie van held is zoals gezegd veranderd.

Mijn helden richten zich de afgelopen jaren veel meer op mensen in de sportwereld, waarschijnlijk omdat ik daar zelf nu veel meer mee bezig ben. En het grappige is dat ik bij toeval of soms ook doelbewust deze mensen ook de laatste jaren echt tegengekomen ben. Bij een seminar, een bijeenkomst, een presentatie of een sportevenement. Helden in de vorm van Mark Tuitert, Dirk Kuyt of Bas Nijhuis, ook al heb ik niks met schaatsen of voetbal. En natuurlijk mogen, na 23 jaar paardrijden, Anky van Grunsven en bijvoorbeeld Willem Greve (springruiter van het Nederlandse olympisch team) niet ontbreken. Stuk voor stuk mensen die iets gepresteerd hebben en waar ik als Nederlander trots op ben. Of rasrotterdammer Herman den Blijker, mag natuurlijk ook.

Als het gaat om hardlopen heb ik het geluk gehad om helden als Abdi Nageeye en Bashir Abdi te mogen ontmoeten. Eliud Kipchoge ontbreekt helaas maar toen we de laatste keer New York liepen en een paar dagen daarna op het Empire State waren, stonden Evans Chebet en Sharon Lokedi, de winnaars van de marathon, ineens voor onze neus. Nelli Cooman staat steevast bij de start en finish van de Roparun, Robert Lathouwers heeft een paar Anita events verzorgd en Björn Koreman stond ineens bij een loopje in Vlaardingen. Ook één in de combinatie hardlopen met mensen die ik bewonder en het heeft een paar jaar geduurd, maar uiteindelijk lukte het me niet aan het eind maar wel aan het begin van de marathon met burgemeester Aboutaleb en onze eigen Lee Towers op de foto te staan. Daar had ik best een paar minuten van mijn eindtijd voor over. Net zo goed dat ik de hoop al opgegeven had maar ook Martin van Waardenberg en John Buijsman tegengekomen ben ooit. Ja, ja, ik weet, acteurs, maar in dit geval direct gerelateerd aan De Marathon. Of is dat smokkelen? En is het smokkelen dat ik een selfie gemaakt heb met op de achtergrond de koning en de koningin? En als ik nou zeg dat ik ze wel degelijk ook een handje gegeven heb? De laatste aanwinst is Pim Bijl. Afgelopen vrijdag bij zijn boekpresentatie van ‘De mooiste marathon’ wilde ik het boek sowieso hebben en leek het me leuk om bij de presentatie te zijn. Bovendien was ik vrij dus dat kwam goed uit. Hoe leuk is het dan om het boek te laten signeren en natuurlijk even ‘ik ben er nou toch’ op de foto te gaan?

Zo heb ik in de loop der jaren een aardige ‘collectie’ opgebouwd. Misschien niet een waar de fans op een veiling veel geld voor over zouden hebben, maar wel een die net een beetje cachet aan mijn sport- en hardloopactiviteiten geeft. Zover de mensen die enigszins bekend zijn. Want ik heb op de achtergrond ook een paar mensen die ik bewonder waar niemand wat vanaf weet. Die bij mij ook in de categorie ‘held’ vallen. En stiekem een beetje, op mijn eigen manier, misschien wel ‘verliefd’ op ben. Misschien niet mensen die uitzonderlijke dingen doen of gedaan hebben, maar die bij mij een speciaal plekje in mijn hart hebben. Omdat ze altijd bij de finish van de marathon klaar staan om mij de medaille om te hangen bijvoorbeeld, of omdat ze me destijds net dat duwtje gegeven hebben wetende dat ze er op de achtergrond stonden om me te steunen als ik zelf met iets onzinnigs bezig was en het moeilijk had.

Maar uiteindelijk staat er maar één bovenaan die mijn allergrootste held is, en dat de rest van mijn leven zal blijven. Ik heb na mijn eerste marathon een dankwoord voor hem geschreven. Ik heb hem nog eens nagelezen en kom tot de conclusie dat nu, ruim 11 jaar later er niks is veranderd. Ja, ik ben meer marathons gaan lopen en grotere afstanden, maar ook met dat gekke loopje van Hoek van Holland naar Den Helder heeft hij exact diezelfde dingen gedaan als destijds voor mijn eerste marathon. Lees het er maar nog eens op na en vertel me dat het niet klopt. En laten we eerlijk zijn…

…is dat nu niet waar ieder klein meisje van droomt als ze een held in gedachten heeft?

Ode aan Frank

Ik kan op dat moment net weer 5 km lopen maar ga er vanuit dat dat tegen die tijd wel een stuk beter gaat. Ik verheug me er dan ook op om weer door de rivier, over de boulevard en bij de Ciudad de las Artes y Ciencias te rennen, waar ook de marathon start en eindigt. Het is grappig, ik heb 6 jaar in Valencia gewoond en gestudeerd. Toen was het nog een uit de kluiten gegroeid dorp waar geen toerist te vinden was. Ik liep zelf nog niet hard, hoogstens om de bus naar de Universiteit niet te missen, niet in de laatste plaats omdat ik meer ‘s nachts in de discotheek te vinden was dan overdag hollend door de straten. De rivier was een gribusbende van een paar vervallen sportvelden waar vooral junks en daklozen te vinden waren. En van de marathon had ik nog nooit gehoord.

Inmiddels weten we allemaal hoe de stad zich in al die jaren ontwikkeld heeft tot één van de meest hippe steden van Spanje, en heb ik er in 2017 ook de marathon gelopen. En ja, dat was inderdaad de laatste keer dat ik er was en mijn vrienden gezien heb. Zouden ze nu misschien ook een soort running crew hebben? Misschien is er wel een loopje waar we aan mee kunnen doen? Ik Google op ‘Carrera’, ‘Valencia’ en ‘29 maart’. Nee! Het is niet waar! Ik krijg een zoekresultaat met een link naar een hardloopevenement. En niet zo maar een hardloopevenement, het is gewoon een Ladiesrun! De enige die Spanje nog heeft met ongeveer 3.500 deelnemers. 10 km met start om 9:00 naast de rivier. Qua afstand én tijd perfect. Tegen die tijd verwacht ik wel weer 10 km te kunnen lopen én het geeft me genoeg tijd om te lopen, te douchen, om te kleden en na afloop op tijd te zijn voor de paella. 5 minuten later heb ik ingeschreven. Is het al eind maart?

Tegen de tijd dat het écht eind maart is, zijn alle voorbereidingen in volle gang en wordt er van alles geregeld. We hebben een slaapplek, mijn zus en mijn nichtjes komen naar de paella net als een andere goede vriend uit Madrid en mijn beste studievriendin met haar man die ik óók al jaren niet gezien heb. De dagen ervoor zit ook volgepland met etentjes en vooral heerlijk door de stad slenteren, shoppen en natuurlijk rennen door de rivier en bij de iconische gebouwen van de Ciudad de las Artes y Ciencias. We hebben prachtig weer met zon en 20 graden terwijl het in Nederland koud en regenachtig is. Een uitstekende opbouw naar zondag.

De voorpret start met het vrijdag ophalen van mijn startnummer. We krijgen geen medaille bij de finish maar wel een mooi kleurrijk loopshirt. Ach ja, gelukkig had ik nog niet genoeg shirtjes. Maar eerlijk is eerlijk, hij is mooi, van een fijne dunne stof en hij zit mooi. Een stuk beter dan die van de CPC, want dit is tenminste wél een getailleerd damesshirt. Natuurlijk heb ik de rest van mijn outfit er op afgestemd. De rest van de dag en de zaterdag loop ik natuurlijk weer veel te veel rond, wat niet alleen mijn knietje niet zo leuk vindt, maar ook maakt dat ik zaterdagavond een beetje afgepeigerd in bed stap. Gelukkig is het ‘maar’ 10 km. Ik heb nog wel een extra handicap, wat elke keer terug komt als mijn verjaardag in het weekend valt. De zomertijd gaat in waardoor ik niet alleen een uur minder jarig ben, maar ook een uur minder kan slapen. Ik blijf het oneerlijk vinden.

Dat er van slapen die nacht sowieso weinig komt wist ik op dat moment überhaupt niet. De wind draait en maakt dat er een irritante fluittoon te horen is ergens buiten langs het appartement waar we verblijven. Eerst lijkt het nog dat het iets van tocht is, maar na alle ramen uitgeprobeerd te hebben met open en dichtdoen alsmede het laten zakken of ophalen van de zonwering en geen enkel verschil te merken, moet het toch van buiten komen. Uiteindelijk geven we het op en even later gaat de wind dan toch liggen. Het is al laat en de wekker gaat veel te vroeg. Het is zelfs nog donker. Toch ben ik wakker en ga er maar uit. Ik heb alles klaargelegd en ben in no time klaar. Plan was 8:00 de deur uit maar dat wordt 7:45 en omdat we snel de metro hebben zijn we om 8:00 al op plaats bestemming.

Frank is mee en probeert op een paar plekken langs het parcours te staan. Er zitten wat heen en weertjes in dus dat kan prima. Moet hij wel her en der wat heen en weer rennen en daarom heeft hij ook zijn hardloopkleding aangetrokken. Het is kouder dan verwacht want door de gedraaide wind is deze een stuk frisser dan gisteren. Met andere woorden, ik ben blij dat ik mijn jasje aan heb dat ik straks aan Frank kan geven, maar Frank staat te vernikkelen van de kou want die heeft weliswaar en thermo aan, maar wel korte mouwen en korte broek aan. En dan is een uur wachten nog lang. Een uur die ik volmaak met twee keer naar de wc en een foto bij de fotobooth. Een kwartier voor de start loop ik naar het startvak op de brug dat in elk geval in de zon is die inmiddels opgekomen is. Ik trek mijn jasje uit en geef deze aan Frank. Now I am ready to rumble. ‘Niet te hard lopen hé, denk aan je knie!’, roept Frank nog. Ja schat, natuurlijk doe ik dat niet.

Om 9:03 klinkt het startschot, we zijn wel in Spanje hé, dat gaat nooit 100% op tijd, en weg zijn we. Ik zit in startvak 4 maar het loopt in één moeite door. Ik zet een lekker muziekje aan en gaan met die banaan. De eerste kilometer kan ik nog niet goed weg omdat het druk is en de dames voor mij iets minder haast hebben dan ik, maar ik wil niet bij de pacegroep van 60 minuten blijven. Niet in de laatste plaats omdat ik toch wel onder het uur wil proberen te lopen, maar ook omdat ik het vervelend vind om bij zo’n groep te klitten. Bij kilometer twee ben ik er voorbij en krijg ik wat ruimte. We lopen bij mijn oude buurt en door de straat waar ik altijd naar de universiteit liep voor mijn lessen. Aan het eind is het voetbalstadion en het keerpunt voor het eerste heen en weertje. Van daaruit terug naar de rivier en even poseren voor Frank die ik herken aan zijn witte petje.

Natuurlijk ga ik veel te hard, maar mijn knie heeft er geen last van. Ik voel hem wel maar het lijkt wel of het beter gaat als ik sneller loop dan als ik langzaam loop. Bovendien, het is mijn verjaardag, dan moet ik toch een beetje fatsoenlijk lopen? Ik heb het in elk geval niet koud meer. Ik probeer iets rustiger aan te lopen maar kilometer drie klok ik juist sneller. Kilometer vier en vijf maak ik het helemaal bond als ik bijna tegen de 12 km p/u aan zit. Als dit een 5 kilometer race geweest zou zijn zou ik nog wel een tandje harder kunnen gaan, maar nu moet ik toch een klein beetje tactisch lopen. Ik ben pas op de helft. Ik neem dus gewoon even de tijd voor wat water bij de verzorgingspost. Dan kilometer zes en ben ik officieel over de helft en terug bij de rivier.

Ik had Frank gevraagd om te kijken of hij een foto kon maken met de mooie gebouwen op de achtergrond maar als ik zie waar we lopen gaat dat niet lukken. Toch staat Frank braaf te wachten op de goede plek en ik zie hem eerder dan hij mij dus ik trek zijn aandacht door met mijn armen te zwaaien. Hij ziet me en maakt foto’s. Ik heb dan weer niet in de gaten dat hij een stukje meeloopt tot het te laat is en ik hem alweer achterlaat. Nu begin ik een beetje moe te worden en voel niet alleen vannacht en de zomertijd maar ook de afgelopen drie dagen in mijn benen en lijf zitten. Voor mijn gevoel kak ik enorm in maar de kilometertijden blijven rond de 5:10. Nog twee kilometer te gaan en nu moet ik gaan beslissen. Rustig uitlopen of tanden op elkaar en doortrekken. Met andere woorden, ben ik een oude muts van 55 of maakt de Terminator een testrun?

Ik kan het niet laten, wat is nou 2 kilometer? Ik ben toch geen oude muts? Ok, dat ben ik wel, maar dat wil ik niet zijn, dus tanden op elkaar en doortrekken. Alsof de duvel er mee speelt hebben we wind tegen. Desondanks en alhoewel het niet zo voelt, hou ik tempo en finish ruim onder de 55 minuten. Misschien wel symbolisch gezien het feit dat ik 55 jaar geworden ben. Ik realiseer me later pas dat dat waarschijnlijk ook weer een andere hardloopleeftijdscategorie is, dus misschien ben ik ook wel hoog in het klassement geëindigd. Frank staat te wachten en na een flesje water, sportdrank en een blikje Fanta in ontvangst genomen te hebben wil ik heel even bijkomen en kijken of de officiële tijd al beschikbaar is. Dat bijkomen gaat snel, die officiële tijd laat even op zich wachten dus we pakken de metro terug naar ‘huis’ om lekker te douchen en om te kleden. It’s party time!

Party time bij het restaurant waar we met 12 man/vrouw starten met de heerlijkste tapas voordat de paella geserveerd wordt. Originele Valencia versie, met kip, konijn en slakken. De mannen hebben bovendien de boel aangekleed met ballonnen en ik heb een kroon en sjerp omgehangen gekregen. Na de paella komt de taart met kaarsjes op tafel, mag ik een wens doen alvorens ik de kaarsjes uitblaas en krijg ik van iedereen kadootjes. Ik voel me net die uit dat Kinderen voor Kinderen lied. ‘Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd. Iedereen riep Hieperdepiep, ik werd gekust en gekroond en met kado’s overstroomd’! Alleen is het geen droom maar werkelijkheid en ik voel me enorm gezegend met de liefde van al deze mensen, familie, oude vrienden en nieuwe vrienden, die in mijn hart zitten en in wiens hart ik zit, zelfs al hebben we elkaar al bijna tien jaar niet gezien. I feel loved! Na het eten waggelen we naar buiten, nemen we afscheid van elkaar en gaan Frank en ik terug naar het appartement waar we rustig bijkomen van de dag en voorzichtig plan maken voor morgen. Dit was weer een dag met een gouden randje, één voor in de boeken. En morgen?

Morgen gaan we weer aftellen want dan ben ik nog láng niet jarig!

Maar alle gekheid op een stokje, ik heb niks tegen Amsterdam. Niet dat ik er elke week te vinden ben, ik vind het te toeristisch, parkeren is een drama en ik hou meer van grote open steden met hoge gebouwen en brede straten maar Amsterdam valt voor mij in dezelfde categorie als Utrecht, Eindhoven of Den Haag. Gewoon. Ik heb er zelfs een paar loopjes gedaan. De Vondelparkloop en 8 km van de Amsterdam Marathon, beiden in 2015. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik de halve zou lopen, maar drie weken eerder besloot mijn paard om van de les een rodeo te maken met als gevolg dat ik er na de achtste bok af lag en mijn rechterkant bont en blauw, dus toen heb ik hem maar omgezet naar de 8 km. Prima loopje, finish in het Olympisch Stadion maar parkeren was een drama (zei ik toch), de expo en het startnummer ophalen was chaos en Frank, die wel de halve liep, kwam bloedchagrijing over de finish omdat ‘die Amsterdammers’, scheldend met hun fiets gewoon het parcours overstaken waardoor hij elke keer moest uitwijken. Exit Amsterdam.

En toch, na meerdere keren Rotterdam en verschillende marathons in het buitenland vond ik ergens dat ik Amsterdam toch ook een keer gelopen moest hebben. Zo van ‘Keep your friends close, but keep your enemies closer’. Want hoe kan ik oordelen dat Rotterdam de mooiste is als ik Amsterdam nooit gelopen heb? Dus toen ik vorig jaar in een mailing de inschrijving voorbij zag komen voor de 50ste editie (en 750 jaar Amsterdam) dacht ik, ‘als ik hem dan tóch een keer wil lopen, dan deze!’ Ik schreef me in en moest gelijk bedenken hoe ik het aan Frank ging vertellen zonder scheiding en op straat te belanden. Want de marathon in 020 lopen is toch een beetje heiligschennis. Nog meer gekheid. Natuurlijk maakt het hem niks uit en de reactie was te verwachten. ‘Je doet je best maar, ik ga hem niet lopen en ik ga ook niet mee.’ Maar natuurlijk gaat hij mee. Hij moet wel heel erg veel van mij houden.

Verrassing, je kan het startnummer echter niet op zondag halen. Daar kan ik wat van vinden, maar heel eerlijk is dat bij alle andere marathons in het buitenland ook niet zo. Alleen dan zit ik in een hotel in de stad. Voordeel is wel dat het in de RAI is en toevallig is vrijdag mijn part time dag dus rij ik rustig op mijn gemak er naar toe. Gelijk het plan gemaakt dat ik daar dan ook nog een klein rondje ren in het Beatrixpark er achter. Ik ben er drie kwartier na opening en het is nog rustig. Ik heb nog niet koud mijn startnummer opgehaald of ik hoor een stem roepen ‘Hééééé Sas, jij hier?’ Shit, busted. Het is Anja, die loopt de halve, en terwijl we bijkletsen komt Jeanette er ook ineens bij, die loopt ook de halve. Zo kom je toch weer overal bekenden tegen.

Onze wegen scheiden zich weer na het ophalen van het shirt, dat ik een beetje tandenknarsend toe moet geven erg mooi vind. Rood met zwart en gouden opdruk, met subtiel de plattegrond van Amsterdam centrum er op gedrukt. Mijn lievelingskleuren, prachtige combi en anders dan anderen. Maar ja, er staat Amsterdam op hė? Als ik dat in 010 draag ben ik aangeschoten wild. Toch besluit ik nu al om dat lekker recalcitrant gewoon een keer te doen. Voor mijn rondje straks trek ik hem ook aan. Ik loop verder over de expo om een beetje in de sfeer te komen en kom bij de stand van Loopreizen waar Natalie en Marja staan. Ook hier blijf ik uitgebreid staan kletsen. Bij de uitgang staat een vitrine waar de medaille in ligt. Wow. Ik kan niet anders zeggen en ik word enorm hebberig en ben blij dat ik voor deze editie gekozen heb.

Ik gooi mijn tasje en startnummer in de auto en loop weer naar buiten. Eerst foto’s maken bij het ‘I Amsterdam’ bord, als ik dan toch overloop naar 020 dan moet je het goed doen, en veel buitenlanders vragen mij of ik van hen ook een foto wil maken. Als iedereen geweest is begin ik aan mijn rondje. Vanaf de voorkant van de RAI naar de achterkant het park in. Ik moet improviseren want ze zijn aan het werk en mijn route is afgesloten, maar na drie keer heen en weer ben ik weer op het juiste pad en loop 5 km tot ik weer bij de auto ben. Dan naar huis om verder na te denken over de planning van zondag.

Zondag. 7:30 de deur uit betekent 6:30 de wekker. Ik zal er nooit aan wennen. Ik blijf nog heel even liggen en ga er dan met een diepe zucht toch maar uit. Boterhammetje met pindakaas, spullen pakken en netjes volgens planning om 7:30 weg om netjes volgens diezelfde planning om 8:30 in Amsterdam te zijn. Frank zet me af bij de Kiss & Ride en gaat de auto ergens parkeren terwijl ik naar het Olympisch Stadion loop. Daar doe ik mijn trainingsbroek uit, ga naar de WC, pak mijn Flipbelt en eten en gooi mijn tas af. Terwijl ik wegloop voel ik in mijn broekzakje. Mijn telefoon!!! Hij is weg! Ik krijg een complete paniekaanval en vraag me af hoe hij uit mijn zak heeft kunnen vallen. Misschien toen ik mijn broek uit deed? Nu kan ik Frank niet bereiken en hij mij niet. Ik loop terug naar de tassenafgifte en terwijl ik bijna hysterisch roep dat ik mijn telefoon kwijt ben bedenk ik me tegelijkertijd dat ik hem uit mijn zak gehaald heb en in mijn Flipbelt heb gedaan. Sorry, foutje. Het duurt nog zeker vijf minuten voordat mijn hartslag weer normaal is.

Vijf minuten die ik ook zeker nodig heb om in het stadion te komen maar eenmaal binnen kom ik wat Rotterdams gespuis tegen, met RMD shirt en al. Dennis en Kees lopen ook en ik sta even met ze te kletsen als Frank belt om uit te puzzelen waar ik ben. Dat duurt even maar dan weet hij waar ik sta en belangrijker, ik weet waar hij staat als ik zo moet starten. Ik wens de mannen succes en loop mijn startvak in waar ik nog één keer naar de WC ga, de officiële start van de toppers zie en een foto maak met een man die ook een Hussein shirt aan heeft. Hij heeft hem van zijn dochters gekregen en vraagt zich af of dat wel zo kan in Amsterdam. Mijn antwoord? ‘Het kan juíst in Amsterdam!’, en loop lachend weg.

Dan zijn alle waves weg en mogen wij als laatste. Ik zie Frank op de tribune, maak nog wat foto’s en trek mijn vest uit om achter te laten en dan mag ik van start. Eerst het stadion uit als ik Natalie zie staan en naar me zwaait, dan een stukje over de straat en dan het Vondelpark in. Ik zie nauwelijks publiek en roep in mijn hoofd ‘Serieus? Dit kan toch niet waar zijn?’ Maar ik laat me er niet door kisten en ik loop een lekker tempo. Op 4 km ben ik bij het Rijksmuseum, waar wel wat publiek staat, en maak wat foto’s, onder andere van een klein orkestje dat daar staat te spelen. Die mannen doen zo hun best, dat moet gewaardeerd worden. En zo zitten ongemerkt de eerste 5 km er al weer op.

Ik maak gebruik van de drankpost door wat water te pakken. Eten doen we later, daar is het nog te vroeg voor. Frank had gezegd dat hij naar de 10 km zou lopen, dat is aan de andere kant van de zes dus voor de zekerheid kijk ik of ik hem toevallig ergens zie staan. Ik zie hem niet maar tot mijn grote verrassing staat er wel een andere bekende foto’s te maken. Ik kijk recht in het gezicht van Rob Sportfografie en ‘juich’ voor hem en zijn camera. We hebben hier een heen en weer met een lusje en ik zie de lopers aan de andere kant die al verder zijn. Het lusje en het weertje brengen me uiteindelijk naar de 9 km waar Frank aan de kant staat. Ik stop even en geef hem een kus alvorens ik verder ren. Ik hoor hem nog net vaag iets roepen over dat ik mezelf niet op moet blazen. We zullen zien. Voorlopig loop ik iets sneller dan 10 km per uur en passeer de 10 km dan ook in 57:48. Hij gaat lekker. Ik voel mijn bil wel maar gewoon negeren. Ik wil een stukje banaan maar de man is nog aan het snijden en geeft me een hele mee. Ook goed, die komt wel op.

Ik deel mijn loop nu nog op in 5 kilometers. Ergens bij de 15 km moet ik bij de Amstel zijn, dat lange stuk heen en terug waar iedereen altijd zo over klaagt. Ik ben benieuwd, als ik langs de Rotte loop heb ik iets soortgelijks dus het zal wel meevallen denk ik dan maar. Het stuk start al op 14 km en ineens zie ik iemand in een Rotterdam shirt lopen. Ze komt me bekend voor en ik spreek haar aan. Ze twijfelde of ze het Hussein shirt zou aantrekken maar koos voor het Rotterdam shirt. Grappig, ik twijfelde of ik het Rotterdam shirt zou aantrekken maar koos voor het Hussein shirt. Ik wens haar succes en ren verder.

Het hele parcours tot nu toe is niet heel erg breed met als gevolg dat het soms echt zoeken is om voorbij langzamere lopers te kunnen. Ook nu moet ik langs het richeltje als ik sneller ben en moet denken aan het Havenspoorpad. Ik irriteer me er niet aan maar het kost me wel energie. De weersomstandigheden zijn dan wel weer perfect. Lekker koel, droog en bewolkt. Wat dat betreft is een najaarsmarathon dan toch beter dan een voorjaarsmarathon. Ik passeer de 15 km nog steeds lekker en kom bij de 17 km waar ze Maurten gel uitdelen. Mooi, ik steek er één in mijn zak voor straks en eet er één op. Dat moet me wel naar de 21 km kunnen brengen.

Ik zie een kleurrijk geklede man in een boot en maak een foto. Er is veel muziek onderweg maar eerlijk heb ik er meer last van dan plezier want het interfereert met mijn eigen muziek en flow. Zoals verwacht vind ik het stuk langs de Amstel niet zo erg. Er staat meer publiek dan ik had verwacht en als ik bij het eind en keerpunt kom zijn we in Ouderkerk aan de Amstel waar ze er echt een feestje van maken. Ik mag echter aan de terugweg beginnen en naar de helft. De helft die ik passeer in 2:04:35. Gewoon een minuut sneller dan vorige week in Urk. Ik weet dat dat niet goed kan blijven gaan en voel aan mijn benen dat ik mezelf opgeblazen heb. Maar who cares, ik ben over de helft en zie het wel. Volgende checkpoint is de 25 km.

De 25 km die ik met horten en stoten haal. Ik heb een kleine pauze genomen na de helft maar mijn benen weigeren dienst dus ik moet veel wandelen. Afgelopen Rotterdam had ik iets soortgelijks maar toen had ik dit pas na de 25 km. Nu komt het iets eerder. Ik haal de 26 km dat het einde van de Amstel markeert. Het voelt een beetje als ‘klaar met Zuid’. Ik loop op 27 km langs Globalrunning als Marja me roept. Die staat foto’s te maken dus ik loop haar kant op en ze maakt een hele toffe foto! Hoppa, weer een paar meter afleiding. In elk geval op naar de 30 km waar het verval nu wel echt zichtbaar begint te worden. Liep ik de 25 km nog op 2:29, moet ik bij de 30 km al 5 minuten prijs geven op de 10 km per uur. Het geeft niet, alles onder de vijf uur is acceptabel en dat zou ik toch wel moeten kunnen halen. Tot mijn grote verrassing hoor ik Frank ineens roepen. Die is met de metro hier gekomen en ik geef hem een kus. Hij stuurt me weg met ‘alleen nog maar een rondje bos’.

Ik dacht dat ik op 27 km ook nog een gel zou krijgen maar dat blijkt op de 30 km te zijn. Ik zal me dan wel vergist hebben. Mijn klokje loopt inmiddels ongeveer 600 meter voor, net als in Tokio, maar het helpt me de kilometers weg te tikken. Klokje telt een kilometer, dan moet ik nog een stuk doorrennen en dan heb ik een bord en kan ik weer door naar de volgende kilometer op mijn klokje. Ook het publiek vermenigvuldigt zich en mijn naam wordt talloze keren geroepen. Het is geen Kralingen maar op New York en Londen na is niks zoals Kralingen en ze doen erg hun best. Ook dat kan ik waarderen. Mijn benen doen nu écht zeer, vooral mijn rechterknie en de zolen van mijn voeten. En mijn kuiten en heupen voel ik ook. Ok, ik voel gewoon mijn hele lichaam en vraag me af of het leeftijd, hormonen, blessure of gebrek aan training is. Het zal van allemaal een beetje zijn. Misschien moet ik daar toch eens wat aan gaan doen, maar ik ben gewoon te lui. Sorry.

Bij de 35 km zit ik weer ergens in de buurt van het centrum en begin een beetje te rekenen. De vijf uur haal ik zeker, de 4:30 kan ik nét niet meer opbrengen dus het zal er ergens tussenin worden. Ik heb een gok genomen door bij de drankposten nu naast water ook de Maurtendrink te pakken. Het lijkt goed te gaan en geeft me inderdaad wat extra energie. Dan zie ik ineens nóg een verrassend gezicht langs de kant. Dave, mijn instructeur van de hardloopinstructeursopleiding staat daar. Ik stop, spreek hem aan en probeer uit te leggen wie ik ben en of hij me nog herkent. Ik geloof niet dat het lukt. Het geeft niet, ik zeg gedag en loop weer verder. Ik vind het wel mooi dat ik de opleiding hier in Amsterdam heb gedaan destijds en dat de enige keer dat ik hier de marathon loop mijn instructeur tegen kom.

Dan komt het magische moment van de 37 km. Nu is het nog maar 5 km en mag ik gaan aftellen. Ik druk op de Terminatorknop en pers er her en der nog wat uit om stukjes te rennen. Ik loop weer langs het Rijksmuseum en duik het Vondelpark in wat nu wél vol met publiek staat. Ik moet aan New York en Central Park denken. Ik weet het, niet te vergelijken maar ja, een park en een marathon en ik ben een beetje heen. Dan kom ik het Vondelpark uit en is het nog maar 1 km. Een lange zware kilometer, maar ik heb vaker lange zware kilometers gehad. Ik ga de 4:30 inderdaad niet halen maar het zal niet veel schelen. Ik maak nog één foto van het gekleurde IAmsterdam bord met de vlaggen bij de ingang van het stadion maar ik ben er eigenlijk al te ver voorbij en hij komt er maar half op. Bovendien mis ik Frank volledig die in de bocht staat te roepen. Dan het stadion in en de laatste 200 meter tot de finish. Yes, ik heb het weer gered en mag stoppen. Officiële tijd? 4:33:37. Ik reken het goed.

Ik neem mijn medaille in ontvangst, hang de warmtedeken om, pak water, een banaan en een reep en beweeg langzaam naar de uitgang waar Frank wacht. Als ik die gevonden heb lopen we samen naar de auto waar ik wat droogs aantrek en dan rijden we naar huis. We hebben allebei trek dus we stoppen nog even bij de Drive-in van de Burger King bij Delft voor een burger die de ergste trek stilt. Thuis is het douchen, iets makkelijks aantrekken en op de bank wachten op het avondeten dat straks bezorgd wordt. Het zit er weer op, ik heb het weer gedaan, morgen weer een nieuwe dag en de blik richting December voor de Bello Gallico.

Amsterdam a.k.a. 020. De eerste helft was super, het was stukken beter georganiseerd dan destijds, de Amstel en het publiek vielen me 100% mee, de route was niet altijd even inspirerend maar de medaille is supermooi en meer dan de moeite waard geweest. Is het voor herhaling vatbaar. Laten we het zo zeggen, ‘been there, got the T-Shirt, got the bling’, maar Rotterdam is toch echt wel #demooiste, wat iedereen ook vindt van de ontwikkelingen de laatste jaren. Dus ik hoef niet per sé nog een keer te lopen.

Nou maar hopen dat Frank mijn medaille niet omsmelt!

Foto:Marja Baas van Globalrunning

Ook dat zet me aan het denken. De laatste keer dat we alleen met zijn tweetjes een langere afstand liepen was in februari, de Two Rivers, en daarvoor de Berenloop in november. Maar dat was beiden asfalt. Tijdens het trailen gaan er eigenlijk altijd wel mensen mee, of haken onverwachts aan. Geen enkel probleem natuurlijk, alleen maar heel erg gezellig, maar toch anders. 

Als je het nu hebt over de term ‘klef stel’ dan hebben wij het niet alleen uitgevonden maar ook verbeterd. Ook al lijkt het soms voor de buitenwereld of we elkaar de strot afbijten, dat is allemaal schijn. Apenliefde noemen we dat, en het is onze manier om ruzies uit te vechten nog voordat het een ruzie wordt. We maken van onze hart geen moordkuil en zijn volledig op elkaar ingespeeld. En die weinige keren dat we wel storing op de communicatielijnen hebben, dan wordt dat gauw genoeg herkend, laten het even rusten en wachten tot de storing voorbij is om het alsnog uit te praten. Voor de rest respecteren we elkaar, zorgen voor elkaar en vertellen elkaar regelmatig hoeveel we van elkaar houden. Ik zei al, ‘klef’ in de overtreffende trap.

Zo’n trailtje met z’n tweeën moet dus geen enkel probleem zijn. We weten wat we aan elkaar hebben. Tijdens het lopen kunnen we hele stukken samen oplopen zonder een woord te zeggen. Soms loopt Frank voorop en hobbel ik er achter aan, soms volgt Frank mij als ik de reutel weer eens in mijn reet heb. Ook kunnen we prima naast elkaar lopen, allebei met onze eigen muziek op. Maar soms hebben we ook hele conversaties. Helemaal als ik weer eens een filosofische overpeinzing of een van de andere belangrijke vragen des levens zijn kant op gooi of á la: ‘Als honden en katten roofdieren zijn, en paarden en herten prooidieren, in welke categorie vallen varkens dan?’ Frank is namelijk mijn wandelende encyclopedie van nutteloze feitjes. 

Tijdens het lopen dagen we elkaar uit. Motiveren elkaar om het beste uit onszelf te halen. Als ik aan het begin op gang moet komen helpt de ‘Loop eens een beetje door, het is geen wandeltocht!’ net voldoende voor mij om door te blijven lopen. Net zo goed dat dezelfde uitspraak aan het eind Frank helpt om over zijn dip heen te komen. In beide gevallen lopen we mopperend achter de ander aan maar moeten stiekem toch ook lachen. En als een van de twee het écht moeilijk heeft past de ander zich aan. Samen uit samen thuis, behalve als we zeker weten dat de ander onder de pannen is en de achterblijver de vooruitloper ‘laat gaan’. En anders wachten we op elkaar. 

Zoals gezegd zorgen we ook voor elkaar. Zoals vandaag. Als ik aan den lijve ondervindt dat met natte weke handjes en je volle gewicht aan een uitgezaagde metalen rand hangen niet heel erg gezond is voor de huid van de handen plakt Frank in de stromende zeikregen liefdevol een pleister op de wond. Hij weet dan nog niet dat ik gisteren stiekem zijn favoriete biertjes heb gekocht zodat hij straks thuis na de trail bij de Formule 1 op de bank een lekker biertje kan drinken. 

Het maakt dan ook niet uit of het bloedje heet is, ijzig koud of het zeikregent. Of we nu door het bos, door het mulle zand of een hoge heuvel op moeten. En welke afstand we dan ook lopen. Samen delen we de ervaring, de pijn, het afzien maar ook de mooie momenten als we op de top van die heuvel staan en het uitzicht bewonderen, of een hert in de verte zien wegspringen. We delen eten en drinken als de ander niet meer heeft, halen de vliegjes uit elkaars ogen en masseren onze pijnlijke schouders of de kramp uit de kuiten. 

Binnenkort staan de 60 km met 2800 hoogtemeters van de Trail des Fantomes, de 100 km van de Black Devils, de marathon van Rotterdam en New York en de 80 km van de Bello Gallico nog op het programma. We lopen ze allemaal in elk geval samen, al dan niet met anderen er bij. En als een van de twee onderweg geen been breekt weten we ook dat we de finish gaan halen. Samen. 

In mijn hoofd klinkt al de hele dag een liedje.

‘Just the two of us

We can make it if we try

Just the two of us

(Just the two of us)

Just the two of us

Building castles in the sky

Just the two of us

You and I’ 

Partners van hardlopers zijn er in allerlei soorten en maten. Ik zal ze in willekeurige volgorde benoemen. Zo heb je ‘De supporter’. Terwijl jij aan het trainen bent past zij op de kids, doet de boodschappen, wast je stinkende kleding, kookt rode bieten voor je en fietst bij terugkomst van een bezoek aan moeders even een blokje om langs de winkel voor een nieuwe voorraad gelletjes. Natuurlijk de avond voor de wedstrijd wordt er pasta klaargemaakt, de zenuwen gekalmeerd en de ochtend daarna heel vroeg opgestaan om je helemaal startklaar te maken. Tijdens de wedstrijd urenlang enthousiast langs de kant om je in een paar seconden voorbij te zien flitsen terwijl ze je een banaan aanreikt en dan nog een tijdlang bij de finish wachten tot je er eindelijk bent. ‘Het ging fantastisch lieverd, ik ben zo trots op je!’ Volledig naar de klote negeer je echter alle liefkozingen en uitingen van trots maar als je ‘s avonds op de bank zit geniet je met volle teugen als liefdevol je voeten worden gemasseerd, al dan niet in stilzwijgen als het kut ging of haar de oren van de kop kletsend over hoe je je PR verpulverd hebt. Geduldig wordt alles aangehoord tot je ineens halverwege de avond instort van vermoeidheid en terwijl je je bed in duikt wordt de rotzooi opgeruimd en begint alles een week later weer van voren af aan. En dag in dag uit staat zij voor je klaar. Deze partners moet je koesteren en de belangrijkste tip is dan ook om af en toe een dag in de agenda te plannen die volledig om je partner draait!

Een lastige is ‘De onverschillige’. Hardlopen is je lust en je leven. Sinds je gestopt bent met roken en begonnen met hardlopen ben je 15 kilo afgevallen en voel je je beter dan ooit. Alsof je ineens tien jaar jonger bent. Vol enthousiasme ren je dan ook minstens drie keer per week, en dan ook minimaal 10 km. Sinds een jaar of twee gaat dat ook binnen een uurtje dus dat is prima in te plannen. En recentelijk heb je ook de lol van wedstrijden rennen ontdekt. De spanning, de gezelligheid, de voldoening van een PR en natuurlijk die schitterende medaille. Hij heeft echter niets, maar dan ook helemaal niets met hardlopen. ‘Je doet maar hoor schat, leuk dat je een hobby hebt. Je vindt het toch niet erg dat ik morgen in bed blijf liggen en uitslaap hé?’ Dus als de wekker op zondagochtend om 7:00 gaat zet je hem gelijk uit en sluipt op je tenen de slaapkamer uit. Je spullen liggen al klaar en als je eind van de dag moe maar voldaan weer thuiskomt hangt hij met een biertje op de bank en zit een film te kijken. Hij is blij voor je, bewondert je medaille en biedt je ook een biertje aan. Je rolt met je ogen, hoe vaak moet je nou nog zeggen dat je na een wedstrijd chocomelk drinkt als herstel. Ach, hij bedoelt het goed bedenk je je maar als je naar de douche loopt, maar ergens diep in je hart zou je toch stiekem wel willen dat hij eens met je mee ging. Ik ken overigens een geval waarbij het andersom was en zij uiteindelijk zwichtte onder de psychologische druk. Dat sloeg helemaal door, ik noem geen namen. 

De volgende categorie is ‘De eigenzinnige’. In dit geval wordt er niet hardgelopen maar is er een andere hobby in beeld. Fietsen, of zwemmen, of modeltrein bouwen voor mijn part. Het geld uit de huishoudpot wordt eerlijk verdeeld. Een derde voor boodschappen, een derde voor hardloopschoenen en een derde voor een nieuwe trein. Op zondagochtend geven jullie elkaar een kus en terwijl jij je muziek op zet om 35 km in de polder te gaan bedwingen pakt hij de trein voor een beurs in Rijswijk. ‘Tot vanavond schat!’ Tijdens het avondeten luistert hij meelevend naar hoe je halverwege kramp in je linkerkuit kreeg en lacht hij mee om die gekke koe die van je schrok toen je onverwachts de hoek om kwam rennen. Jij hoort geduldig aan hoe interessant de lezing over de geschiedenis van modeltreinbouwen was en bekijkt belangstellend naar het tweedehands model uit 1963 waar er slechts 500 van gemaakt zijn die hij voor een paar honderd euro op de veiling gekocht heeft. Ook een prima partner, heb je geen last van, zit je niet in de weg.

Dan een iets minder leukere. ‘De zeurkous’. Ik bedoel, het is niet dat het je niet gegund wordt, maar er wordt toch echt wel afgedwongen dat je je tijd moet verdelen tussen haar en je trainingen. ‘Ga je nou alwéér hardlopen? We zouden toch naar de Woonboulevard gaan?’ Uuuh, ja, in de middag zodat jij ‘s ochtends die dertiger er uit kon persen. Soms lukt dat dus, bij een marathontraining vaak ook niet. Deze hardloopcarrières komen dan ook niet altijd van de grond en is de reden dat de marathon een ‘once in a lifetime’ event is. Als je heel veel pech hebt moet je op een gegeven moment een keuze maken. Je partner of je hardloopschoenen. Als je heel veel mazzel hebt springt het hardloopvirus in de loop van de tijd over en krijg je de laatste categorie.

‘Het hardloopmaatje’. Allebei even sportief, even gek en even fanatiek. De volledige agenda wordt thuis afgestemd op het hardlopen, de helft van de tijd wordt er over niks anders gepraat. Het huis ligt vol met hardloopspullen, de kast kan niet meer dicht vanwege acht paar schoenen, gelletjes en electrolyten worden in grootverpakking thuis afgeleverd want tijd om naar de winkel te gaan is er niet. Tenzij het hardlopend heen en weer is als onderdeel van de training van die dag. Je loopt twee keer zoveel wedstrijden want jij wil de ene lopen, en dan gaat hij mee, en hij wil die andere lopen, en dan ga jij natuurlijk ook mee. Vakanties worden hardloopvakanties en de muur hangt vol met medailles, links van hem, rechts van haar. Als je doordeweeks zonder hem gaat lopen is hij teleurgesteld. ‘Sorry schat, ik was vroeg thuis en het was nog licht dus ik dacht, ik ga even snel. Als ik had geweten dat je mee wilde had ik op je gewacht.’ Na een wedstrijd duik je samen in bad terwijl je elkaars voeten inspecteert op blaren. Je bent trots dat hij zijn PR verbeterd heeft maar had stiekem eigenlijk sneller willen zijn. Volgende keer weer, als hij zijn dag niet heeft. De enige ruzie die jullie maken is als je allebei hetzelfde shirtje uit de kast trekt om in te gaan lopen. Want wie moet toegeven en een ander shirt aantrekken? Om vervolgens allebei maar een greep te doen uit een van die andere honderd shirts uit de stapel. De ideale partner? Bijna. Er kleeft namelijk wel een nadeel aan. Romantiek schiet er nog wel eens bij in want jullie zijn vaak te moe. Maar ach, je moet er wat voor over hebben.

Als laatste heb je natuurlijk ook de mix partners. Soms blijven ze op de bank hangen, soms lopen ze een stukje met je mee en soms staan ze je aan de kant aan te moedigen. Desondanks weet ik wel waar mijn voorkeur naar uit gaat. Het is niet alleen heel fijn en gezellig om je passie met elkaar te kunnen delen, maar het is ook gewoon heel handig. Veel mensen die ik spreek zijn dan ook jaloers. ‘Wat fijn dat jullie dit samen kunnen delen.’ En ja, dat is ook zo. Ik voel me dan ook een gezegend mens ook al moeten we elkaar af en toe ook een beetje afremmen als het te gek wordt. Maar goed, als dat het enige is. Hoe was het ook alweer? ‘En zie je Bassie gaan, dan komt Adriaan er aan!’

De partner factor, for better or for worse!

In het begin van de Coronatijd, en ook nu nog, was reizen best wel gecompliceerd. Weinig kans dus voor het lopen op bijzondere plekken, laat staan in het buitenland. En aangezien ik na 10 jaar hardlopen in mijn eigen achtertuin zo’n beetje wel iedere steen, boom, standbeeld of stuk grafitti ken zit er maar een ding op. Op onderzoek gaan in mijn eigen stad! 

Verbazingwekkend genoeg blijken er na al die jaren nog genoeg onontdekte plekjes niet eens zo heel erg ver van ons huis vandaan. Mede dankzij wat medeRotterdammers die via Instagram foto’s posten die mijn interesse wekken en waarop standaard mijn vraag ‘waar is dat?’ volgt. Om vervolgens de bewuste plek op de kaart op te zoeken en er een route naar toe te plotten. 

Maar ook door kleine variaties toe te voegen aan bestaande routes of tijdens het lopen ineens een steegje in te duiken kom ik tegenwoordig plekjes tegen waar ik Instagramwaardige foto’s kan maken. Soms dankzij tijdelijke constructies van een beeld dat er neergezet is, een muurschildering van een afbraakpand, of dankzij een op dat moment nét mooie lichtinval door de takken van een boom, maar vaker vanwege beelden die daar al jaren staan en waarvan ik het bestaan niet wist omdat ik normaal gesproken geen enkele reden heb om daar te lopen. Natuurlijk neem ik dan uitgebreid de tijd om er een hele fotosessie omheen te maken voor het archief en sla en passant de locatie op ‘for future reference’.

En die future reference is belangrijk want naast het ontdekken van al die bijzondere leuke geheime plekjes, is het ook ontzettend leuk om die plekjes aan anderen te laten zien. Uiteraard aan mijn hardloopvriendjes en vriendinnetjes van buiten de stad, maar misschien nog wel meer aan de hardloopvriendjes en vriendinnetjes die ook in Rotterdam wonen. Gisteren had ik zelfs het genoegen om aan beide soorten weer een mooie route te laten zien. Dachten ze nog dat we het standaardrondje over de Van Brienenoordbrug gingen lopen, was het een verrassing dat er onder die brug nog een eiland ligt, liepen we langs het bekende Hotel New York maar klikten de camera’s breeduit op de overloop bij het Wilhelminaplein met het prachtige zicht op de Erasmusbrug en voordat we over de Willemsbrug terug naar huis renden deden we nog een onverwachts rondje Noordereiland.

Ik ben dus weer aan een nieuwe verzameling begonnen. De verzameling van ‘mooie plekjes in Rotterdam’. Mijn guilty pleasure, nou ja vooruit, een van mijn vele guilty pleasures, is het vangen van Pokemons. Frank kent me langer dan vandaag, houdt van me en accepteert daarom mijn af en toe rare trekjes. Desondanks trekt hij toch nog steeds een wenkbrauw op als hij me probeert bij te brengen dat het oneindig en dus zinloos is omdat iedere keer als je denkt dat je ze bijna allemaal hebt, er weer nieuwe bij komen. Waarop ik hem dan met diezelfde opgetrokken wenkbrauw probeer uit te leggen dat dat niet erg is omdat het gewoon een leuk tijdverdrijf is. En zo is het ook met die mooie plekjes. Er komen iedere keer weer nieuwe bij maar is dat nou juist niet de lol van het spel?

Dus, als je nog leuke plekjes weet of als je eens door mijn Instagram account scrolled en een leuk plekje ziet dat je nog niet kent en graag eens naar toe zou willen lopen, schroom dan niet, stuur me een berichtje en dan maak ik een mooie route en lopen we er naartoe.

Als je het tenminste niet erg vindt om een half uur extra uit te trekken voor een maken van een paar foto’s…

Mijn moeder noemde dat vroeger a-sociaal in de strikte zin van het woord. Want daar waar mijn zus altijd gezellig beneden bleef zitten als we visite hadden wist ik nooit hoe snel ik naar mijn kamer moest verdwijnen om de boel te ontduiken. En alhoewel ik de afgelopen 40 jaar een hoop geleerd heb en aardig bijgetrokken ben is het vaak nog steeds maar goed dat Frank en ik samen zijn. Wat dat betreft zijn we een goed team. Hij legt de eerste contacten, ik kijk meestal de kat uit de boom, maar ben vaak wel diegene die daarna doorpakt en de vervolgafspraken maakt.

Terug naar het hardlopen. Naast het sociale aspect van het hardlopen vond ik het ook moeilijk om met Frank, of wie dan ook, mee te lopen omdat ik dan altijd het gevoel had dat ik de ander ophield. Zeker in het begin was ik nogal langzaam en liep ik vaak achter hem aan te sjokken. Dat gaat tegenwoordig een stuk beter en inmiddels weet ik ook beter omdat als ik de ‘snellere’ ben, ik het helemaal niet erg vind om in te houden. Dat vond Frank ook nooit, maar toch, dat terzijde. Hoe dan ook, lopen is ook een vorm van je hoofd leegmaken en dat lukt me het beste door muziek op te zetten en me te verliezen in mijn gedachten. En dat gaat nu eenmaal alleen maar als je alleen loopt.

Toen kwam die eerste marathon en ik kwam er niet meer onderuit. Frank ging alle trainingen met me meelopen. Superlief natuurlijk, daar gaan we weer, maar ik moest wel even slikken. Niet dat ik een keuze had. Maar zoals ze zeggen, alles went, zelfs een vent. Hardlopend naast me in dit geval. Of liever gezegd, een halve meter voor me. Na de marathon was er geen noodzaak meer om samen te lopen maar inmiddels kon ik allebei. Bovendien kwamen er meer hardloopvriendjes en -vriendinnetjes in mijn leven met wie ik samen ging lopen. Ik werd zowaar sociaal en vond het nog leuk ook.

Het ondenkbare gebeurde. Ik begon samen lopen leuker te vinden dan in mijn eentje. Natuurlijk als het niet anders kon werkte ik mijn trainingen ook in mijn eentje af, maar terugkijkend op de afgelopen jaren zijn de lange duurlopen die ik in mijn eentje gedaan heb op een hand te tellen. Ook als Frank andere plannen had op de zondagochtend zorgde ik er wel voor dat ik een of ander loopmaatje wist te strikken voor mijn rondje. En er was altijd wel iemand te porren om mee te lopen. Was het niet rechtstreeks, dan wel via een oproep in de groep. Om het aantrekkelijk te maken verzon ik er dan wel iets geks bij. Heel vroeg in de ochtend om de zon op te zien komen bijvoorbeeld. Of appeltaart na afloop. Je kon het zo gek niet bedenken, als ik maar gezelschap had tijdens die ruim twee uur durende loop van 21 km of meer.

Enter Corona. Enter Social Distancing. Enter teruggeworpen worden op lopen in mijn eentje. Natuurlijk, ook nog regelmatig met Frank maar die heeft toch andere doelen dus vaak ook weer in mijn eentje. Ook dat went, en in de huidige omstandigheden waarin ik mijn hoofd niet meer leeg kan maken tijdens het paardrijden of de sportschool is het ook wel fijn om even met me, myself and I te zijn. Ouderwets muziek op en me verliezen in mijn eigen wereld. Af en toe op de kop van het Noordereiland mijn frustratietranen er uit gooiend of gewoon een uur weg zijn voor een 7 km rondje omdat ik onderweg drie keer gestopt ben voor een mooie foto. 

Toch mis ik het samenlopen enorm. Met mijn vriendin de laatste roddels doorspreken, mijn onzekerheden hardop uitspreken om te horen dat zij die ook heeft, of gewoon even schelden op alles wat er niet goed gaat in je leven. Zonder een man die gelijk met een oplossing komt of het probeert te relativeren. Maar ook het zwijgzaam met een groepje 25 km rennen om na afloop een lekker gebakken visje te eten en om no particular reason de slappe lach te krijgen. Tijdens het lopen dan weer met de een te kletsen en dan weer met de ander om vervolgens verbaasd te roepen ‘zijn we al op 20 km’? Eindelijk de geplande midsummernight run te organiseren en de zon in de zee zien zakken op het strand in Scheveningen. Gewoon. Samen.

Al met al zal het nog wel even duren voordat de wereld weer normaal is. Voordat we weer onbezorgd en zonder nadenken kunnen doen wat we altijd deden. Voordat we niet meer bang hoeven te zijn om ziek te worden, aangesproken te worden of na hoeven te denken om welke route we gaan lopen en hoe laat zodat we mensen zoveel mogelijk vermijden. Voordat we elkaar juist weer op kunnen zoeken. Tot die tijd moeten we creatief zijn en daar heb ik het volgende op bedacht. Wie wil er met mij een RAT-relatie beginnen? Spreken we op de zondagochtend vroeg af, ver genoeg uit elkaar maar wel op gehoorsafstand. Zoek ik een leuke en praktische route en tikken we 21 km of iets in die buurt weg. Daarna ieder naar zijn eigen huis terug, na het douchen een lekker ontbijtje en stuur je me een foto van wat je gegeten hebt. 

Running Apart Together, het lopen van de toekomst!

10 km dus. Maar diegenen die mij wat beter kennen weten dat ik een zeer sterk ontwikkeld FOMO gen heb. In mijn wilde studiejaren presteerde ik het om zaterdagavond in pyjama tot 1:00 ‘s nachts een film uit te kijken om daarna naar bed te gaan en dan 10 minuten later alsnog spontaan volledig opgedoft naar de disco te gaan voor het geval het ‘de beste avond uit ooit’ zou worden en ik in mijn bed zou liggen. Dus toen ‘ikzalgeennamennoemenLinda’ vroeg of ik de halve marathon met haar mee wilde lopen zei ik in één adem: ‘Nee ik moet mezelf sparen en rustig aan doen voor Athene gaan we dan langzaam lopen ok is goed.’ 

Een halve marathon dus. Ach, ik heb toch al niet op schema getraind, heb sowieso te weinig getraind, ik kan het eigenlijk überhaupt geen training noemen. Dus wat maakt het uit. En we doen gewoon rustig aan. Frank heeft ingeschreven voor een 25 km trail, dus wie ben ik om dan geen 21 km asfalt te lopen? Pardon, 21,1 km. Dat gegeven betekent overigens wel dat ik vervoer moet regelen maar niets dat de NS niet op kan lossen. Tenslotte is het centrum Dordrecht en niet een of ander achtergelegen gehucht waar je weliswaar door de bossen kan sjezen maar waar nog geen boemelbusje rijdt. Dus Frank mag de koets mee, ik slaap uit, doe klusjes in huis en rond een uur of twaalf wandel ik relaxt naar station Blaak, knipper twee keer met mijn ogen en stap uit op een korte wandeling van de start.

Ik moet mijn startnummer nog ophalen en meld me bij de vrijwilligers. De gezusters startnummer, drie oudere dames die op achternaam de enveloppen uitdelen. Ik doe het zelf ook regelmatig en weet hoe het werkt dus loop naar de doos die A-H aangeeft. ‘Uit den Bogaard, halve marathon’, roep ik gedecideerd. ‘Dan moet je bij de U kijken, bij mijn collega.’ ‘Weet u het zeker?’, vraag ik eigenwijs. Ze weet het zeker, dus ik schuif twee plekken naar rechts. ‘Uit den Bogaard, halve marathon’, roep ik weer. Ze zoekt maar kan me niet vinden. En nee ik ben geen genodigde en ja de betaling is goed gegaan en ik heb bevestiging gekregen. ‘Sta ik niet bij de B?’, vraag ik heel onschuldig. Nee hoor, ik moet bij de U staan maar ik sta er niet en moet naar het tafeltje van de opperbopper startbewijzen uitdelen. Er staat een rij.

Als ik eindelijk aan de beurt ben leg ik uit wat er aan de hand is en de beste man zoekt driftig in zijn lijst op de computer. Gelukkig, hij vindt me wel en weet me te vertellen dat mijn envelop toch écht in de doos van de dames moet liggen. ‘Bij de U kunnen ze me echt niet vinden.’ ‘Nee’, zegt de man, ‘je ligt ook bij de B, zo heb ik het zelf ingedeeld.’ Dank u! Op hoge poten loop ik weer terug naar de uitgifte tafeltjes. ‘Bij de B dames!’ Ik rol nog net niet met mijn ogen. Daar hadden ze toch ook even gekeken en niet gevonden. Ze probeert het nog een keer, en nog een keer en nog een keer. Drie maal scheepsrecht zullen we dan maar zeggen want zowaar tovert ze toch een envelop naar boven waar mijn naam op staat. Uit den Bogaard, bij de B.

Ik loop naar de kleedkamer en maak me klaar. Dan ga ik op zoek naar vriendjes en vriendinnetjes bij de Meet & Greet locatie. Ik vind er een paar, heb contact met Linda en Deborah met wie ik allebei afgesproken heb om samen te lopen en ondertussen beginnen er wat druppels te vallen. Het gaat toch niet regenen hé? Buienradar helpt me uit de droom. Nou ja we zien wel. Om 14:00 is de groepsfoto en daarna ren ik heen en weer tussen Linda en Deborah om ons bij elkaar te brengen. Dat lukt bijna maar als we moeten gaan starten ben ik Deborah toch weer kwijt. Ondertussen is het toch ook écht gaan regenen. Bah!

We gaan van start en lopen een best tempo. Ik ben nog stijf en moet echt opwarmen maar vertrouw er op dat ik na 5 km wel wat soepeler ben. We lopen afwisselend kletsend en zwijgend naast elkaar. De eerste kilometer leidt ons het oude centrum uit en de 4 km er na door de buitenwijken van Dordrecht alvorens we de polder in duiken. Eerst nog 2 km langs een nieuwbouw wijk in aanbouw maar dan draaien we de dijk op. 5 km lang ‘lopen tegen de wind in en in de zeikregen’ fun. 31 december 2017, Oliebollenloop Schoonhoven all over again.

Maar, gek genoeg begin ik eigenlijk best lekker te lopen. Ik waarschuwde Linda voor 21,1 km gezeur van mijn kant maar het viel mee. Het duurde maar een kwartier tot ik ons lot accepteerde en me maar gewoon overgaf aan de situatie.  Zodoende zuig ik de zuurstof in de lucht diep in mijn longen, ontspan met idem diepe zuchten, laat de lichte druppels van de regen in mijn gezicht voor me werken en beuk gewoon lekker tegen de wind in. ‘You want me? You can’t have me!’

Op 10 km draaien we even naar links waar aan het eind van de weg, op 11 km, Ronald moet staan. En hij staat er! Luid zwaaiend en roepend. We zwaaien en roepen terug en gaan verder met deel twee van de dijkchallenge. Net op het moment dat we er wel klaar mee zijn mogen we een scherpe bocht draaien om weer richting Dordrecht te rennen. We zitten dan op km 13. Dit stuk herken ik van de Wantijrun en vind ik leuk om te lopen. Als we net voorbij de 15 km even wat drinken en ik een koekje wegkruimel voel ik me helemaal verfrist en klaar voor de laatste 5 km. Mijn definitie van Runners High. 

We hebben afgesproken om tot 18 km te dieselen en dan te kijken hoe we ons voelen. We poseren nog even voor Marco Vink en zijn camera en werken ons naar die 18. Dan doen we de body check. De mijne zegt Go, die van Linda is iets minder enthousiast. Gelukkig maar. Ik zou bijna vergeten dat ik volgende week een marathon moet lopen. We zijn nu weer terug in de bewoonde wereld en kunnen gewoon lekker aftellen. Doorweekt tot op het bot heb ik inmiddels ook wel behoefte aan een droge onderbroek. 

De laatste loodjes zijn de laatste loodjes. Op een paar verloren supporters en de verplichte vrijwilligers na zijn er niet veel mensen langs het parcours. Het begint zelfs al een beetje te schemeren en het is ook gewoon hondenweer dus alle begrip. Blijdschap als we de laatste bocht indraaien. Op rechts Ronald en op links hoor ik ineens Frank. Dan grijp ik Linda haar hand en samen kruisen we de finish. He, he, eindelijk droge kleding. Nog even een high five met de groep RMD-ers, een finish foto en dan een knuffel en zoen want het lijf begint nu te protesteren. Thuis wacht een warm bad en een bord zelfgemaakte hachee. Het enige gerecht dat bij dit weer past. Misschien toch ergens een vooruitziende blik gehad toen ik gisteren bij de slager stond? Volgende week om deze tijd zitten we, als alles gaat zoals het moet, op een terras, graadje of 25, met een bord souvlaki en een glas ouzo. Dikke plak om de nek en een grijns van oor tot oor.

Let’s dance the Sirtaki!

Ik heb een beetje haat-liefde verhouding met die 30 km. Ik hou van lange afstanden maar in de training vind ik hem ook zwaar. En aangezien Athene een beetje buiten alle reguliere schema’s valt is er ook niet echt een 30 km wedstrijd rond die ‘driewekenvoordemarathon’ periode waarbij ik aan kan haken. Te laat voor Amsterdam of New York, veel te vroeg voor Rotterdam, en Eindhoven is al lang en breed geweest. Je moet dus een liefhebber zijn om nu 30 km te doen. Of zoals wij, afwijkend zijn. Nu zijn wij per definitie een beetje afwijkend maar dat terzijde.

Tom Poes verzin een list. Het geijkte rondje langs de Rotte heb ik wel gezien. De 21 km route van Rotterdam Rent en dan een rondje bos er aan vast plakken? Been there, done that. Naar Ridderkerk en terug, en dan kijken of Deborah een stukje aanhaakt? Is een optie. Ik overweeg zelfs om de Halve van Amsterdam te lopen en dan te splitsen door 10 km extra op zaterdag te doen. Het aangeboden startbewijs gaat echter naar iemand anders en ik ga er geen extra moeite voor doen. Er zijn grenzen.

And then it hits me! Ik heb altijd al een keer van Den Haag naar Rotterdam willen lopen. Dat had ik zelfs tijdens de trainingen voor mijn eerste marathon al bedacht maar is er toen niet van gekomen. Opgegroeid in Den Haag, er jaren gewerkt en ook nu kom ik er nog 2 keer per week om paard te rijden heb ik toch roots in die stad. Wonend in Rotterdam heb ik de meeste kilometers van mijn auto rijdende leven dan ook op de A13 gemaakt. Met een afstand van ongeveer 30 km. En dan als ik dan naar de parallel weg rechts kijk denken: ‘Daar kan je ook hardlopen.’

Ik stel het voor aan Frank die gelijk aanbiedt om een route te plotten. ‘Zal ik het nog in de groep gooien?’ ‘Doe maar, hoe meer zielen hoe meer vreugd.’ Zo gezegd zo gedaan en nog geen uur later staat de oproep op Facebook. Wij gaan lopen en wie zin heeft om mee te gaan is welkom. Met de Randstadrail naar Den Haag CS en dan terug naar ons huis bij Oostplein. 30 km schoon aan de haak.

Zoals verwacht kunnen de meeste mensen niet. Te laat, te vroeg, te ver, loopt in Amsterdam, geblesseerd of kunnen überhaupt niet vanwege andere afspraken. En dan een ‘positieve’ reactie. Rutger traint voor Spijkenisse en wil graag mee. Dick ziet het ook wel zitten, Ellen verzet een afspraak maar loopt maximaal 21 km en Lawyer Paul? Als hij zichzelf uit bed kan trekken zo vroeg in de ochtend wil hij ook wel mee. Dick moet helaas alsnog afhaken maar ik krijg een berichtje van Herman die stiekem ook wel mee wil. In totaal zes dappere dodo’s, aangezien ook Paul de wekker getrotseerd heeft, die een eenzame strijd aangaan, ver weg van het geweld in de hoofdstad.

Om 9:00 exact stappen we vier man en een vrouw sterk in de metro op weg naar Den Haag CS waar Ellen op ons wacht. Frank heeft de route in onze hardloopklokjes gezet en na onze startselfie zijn we er klaar voor. De over het algemeen buitenlandse toeristen op het station kijken ons raar aan. Het is even zoeken naar de juiste richting maar eigenlijk niet zo ingewikkeld. Een rechte lijn naar het zuidoosten richting Rotterdam.

We zijn al snel in Rijswijk en herkennen stukken waar we vroeger nog wel eens kwamen toen Frank en ik allebei bij Orange werkten. Daarna langs het water en dan begint ons horloge zenuwachtig te trillen. Off course, off course! We moeten blijkbaar aan de overkant lopen. Niets dat een Erasmusbrug lookalike niet kan verhelpen. Het horloge slaakt een zucht van verlichting als we weer  ‘on route’ zijn. 

We zijn net over de 5 km als we de grens met Delft passeren. Zo dicht ligt dat dus bij elkaar. Maar we moeten nog een stukje voordat we bij het centrum zijn. We lopen langs de oude Calvégebouwen en de gistfabriek. Je weet wel, waar die lucht altijd vandaan kwam als je in de trein op station Delft stilstond. Hadden we gedacht dat Den Haag-Rotterdam saai zou zijn, blijkt het toch een verrassend leuke route. Helemaal als we op 10 km over het marktplein en langs de grote kerk en het Stadhuis van Delft lopen. Een toeriste is bereid om even een groepsfoto te maken. Daarna weer door, opnieuw langs het water en opnieuw met een kleine omweg vanwege een gemist bruggetje. Tja, het leven van een hardloper gaat niet over rozen.

We lopen de weg over en compenseren de eerdere extra lus door een trappetje naar het fietspad beneden te nemen in plaats van helemaal rond. Nu lopen we langs de Zweth en wordt het weer een rechte lijn naar Rotterdam. In de verte links van mij de gedroomde aanblik van de A13. Ik ben in de wolken, ik loop de parallelweg van de A13 van Den Haag naar Rotterdam. Eindelijk! Ach ja, waar een mens blij van kan worden hé?

We merken nauwelijks dat we kilometers aan het vreten zijn. De enige die protesteert is mijn bilspier. En een verdwaalde automobilist die vindt dat hij het recht heeft om op 3 cm afstand in volle vaart onze groep te passeren. Voor de rest zijn alle omstandigheden ideaal. Een leuke route, goed gezelschap en het perfecte loopweer. Op 15 km hebben we weer even een bevoorradingspost, te weten dat iedereen diep in zijn zakken graait om er een koek, een gelletje of een krentenbol uit te vissen. Weer 5 km verder zijn we op de grens van Rotterdam en is het punt gekomen om Ellen uit te zwaaien. Zij naar rechts richting station Schiedam voor een 23 km, wij naar links om de 30 km vol te maken.

Mijn bilspier voelt zich genegeerd en heeft de hulp ingeroepen van mijn onderrug. Het grove geschut dus. De laatste keer dat ik zo verkrampt liep was een passage uit mijn boek ergens back in 2014-2015. Ik neem dan ook even de tijd bij een volgende stop om een beetje aan mijn lijf te trekken. Het helpt exact dat. Een beetje. Maar we moeten door. 

Langs de Aelbrechtskade en richting station Coolhaven. Op dat punt hou ik Frank en Rutger niet meer bij. Zij gaan op iets sneller tempo verder, Herman vindt het voorlopig wel weer even genoeg voor zijn opbouw en stapt op de metro en Paul loopt met mij mee. Omdat hij langs de Euromast wil lopen we daar langs en naar de kade en vooruit, ook omdat onze route daar nu eenmaal langs loopt. Het wordt nu zwaar. Met de Erasmusbrug in het zicht, dus bijna thuis, maar nog 4 km te gaan. Gelukkig doet conversatie en afleiding een hoop. Paul is blij dat hij vroeg opgestaan en meegegaan is. Ik ben ook blij dat hij vroeg opgestaan en meegegaan is.

Op de hoek van de Veerhaven nog een foto en dan worstel ik me door de laatste 3 km over de Maasboulevard. Nog een heel klein stukje door naar Oostplein want we moeten natuurlijk wel 30,30 km volmaken. Daar zien we Frank weer die net Rutger bij de metro afgezet heeft. Het zit er weer op en ik heb het gehaald zo goed en zo kwaad als dat het ging. Fysiek dan want het was beregezellig en superleuk om te doen. Weer iets dat ik kan afvinken. Thuis een lang warm bad en wat te eten en ach, we doen ‘s avonds nog even een concertje bezoeken in Tivoli. Is weer eens wat anders dan op de bank hangen. En 1 ding heb ik vandaag absoluut geleerd alvorens we naar Athene gaan.

‘Someone please call a physiotherapist!’