Als arme student destijds draaide ik de dubbeltjes ook altijd al om. Als ik ging winkelen met mijn nicht en ik geld uit moest geven plaagde ze me steevast met ‘doet het pijn Sas?’. Het moge duidelijk zijn dat ze er zelf geen enkele moeite mee had. Ik kon er gelukkig altijd wel om lachen. Sterker nog, ik was er eigenlijk stiekem wel een beetje trots op. Niet voor niets is Dagobert Duck mijn favoriete personage uit Duckstad. 

Inmiddels heb ik een goede baan waar ik een meer dan goed salaris verdien. Met hard werken, zorgvuldig sparen en een paar mazzeltjes in het leven heb ik bovendien een buffer kunnen creëren die me voldoende zekerheid geeft dat ik niet bij grote tegenspoed gelijk weer aan de geelhonger hoef. Alhoewel ik weet dat ik dat gewoon zou doen als dat nodig zou zijn. No questions asked, net zo goed dat ik desnoods WC’s ga schrobben als ik mijn geld moet verdienen. Arbeidsethos heb ik namelijk ook van mijn moeder geleerd.

Maar goed, vooralsnog is dat allemaal niet nodig. Daarnaast heb ik het voordeel dat ik niet veel geef om materiële zaken als sieraden, make up of kleding. We hebben geen duur huis en ik hoef niet veel spullen te hebben. Een bank kan makkelijk 20 jaar mee, net als de TV, en mijn I-Phone heb ik pas vervangen toen hij gevallen was en de camera stuk was. De batterij hield het toen al geen hele dag meer vol en er waren inmiddels al drie nieuwe versies uit. Brood van twee dagen oud kan nog best opgewarmd in de oven want dat is toch zonde om weg te gooien en de houdbaarheidsdatum op de yoghurt is slechts een advies. En net als mijn oma zit ik op zaterdagochtend voordat ik boodschappen ga doen ook de app van de AH uit te pluizen om te kijken wat er in de Bonus is. Het menu van de week wordt er door bepaald, ik koop voorraad in op het moment dat het opportuun is en ik check ook nog even de aanbiedingen van de week erna. Stel je voor dat ik vandaag iets koop dat volgende week in de bonus is, dan kan ik het beter volgende week kopen toch?

Toch heb ik in de loop der jaren ook wel leren genieten van geld uitgeven. Ik hou namelijk van lekker eten en we gaan zo nu en dan zeker op vakantie, maar desondanks doen we voor de rest geen spannende dingen. Ik heb dan ook zeker geen gat in mijn hand. Nee, mijn handen zijn van diamant, daar glipt geen eurocent doorheen. En ja ik buk om een 5 eurocentmuntje op te rapen. Wie het kleine niet eert…

‘Nou leuk voor je, maar wat heeft dit met hardlopen te maken?’ hoor ik je denken. ‘Dit is toch een hardloopblog?’ Nou dat zal ik je uitleggen. Alles wat ik aan de ene kant bespaar gaat er aan de andere kant door heen als het met hardlopen te maken heeft. Zes paar hardloopschoenen in de kast is dan ook helemaal niet raar. Tenslotte heb ik voor iedere ondergrond en type loopje een ander paar schoenen nodig. En ter voorkoming van blessures moet ik natuurlijk wel afwisselen. Alleen het beste voor mijn voeten, prijs is niet belangrijk.

Tijdens het lopen wil ik er natuurlijk ook een beetje hip uitzien. Dus koop ik geen standaard zwarte broek in de uitverkoop bij de Decathlon, maar een dure hipper-dan-hip kleurrijke broek van InkNBurn, die in Amerika gemaakt wordt. Uiteraard kan ik niet altijd in dezelfde broek lopen dus ik heb meerdere outfits. Idem voor de diverse shirtjes, want we moeten wel een beetje kunnen combineren. Ik heb meer hardloopshirts dan gewone shirts. Bovendien hebben we ook nog te maken met diverse weersomstandigheden dus lange broek, korte broek, shirt met lange mouwen, shirt met korte mouwen, verschillende soorten sleeves want dat is handig, diverse kleuren en type jasjes, buffs en sokken voor elke gelegenheid. ‘Heb je nu alweer een blauwe hardloopbroek gekocht? Die had je toch al?’ hoor ik Frank regelmatig zeggen. Maar deze is echt anders! 

En een leuke outfit is niet compleet zonder een bijbehorende zonnebril, maar dan wel een die qua kleur past bij de outfit. Dus een blauwe, een roze, een rode en die zwart-witte met zebraprint vond ik gewoon heel erg leuk. Dat hij bij geen enkele outfit past, want ik draag geen zwart-wit, maakt niet uit, daar koop ik dan alsnog wel een outfit bij. Een vest voor het langere trailen, een Flipbelt voor de kortere duurlopen, waar ik dan ook nog twee flesjes bij heb, een kleine en een grote. Ok ik geef eerlijk toe, die kleine heb ik tijdens een wedstrijd gevonden, maar anders had ik hem waarschijnlijk wel gekocht. Maar ik was als een kind zo blij toen ik hem langs de weg zag liggen en heb tijd verloren, pardon geïnvesteerd, om te stoppen en hem op te rapen. Dat ik dat niet voor elke gel doe die ik altijd overal zie liggen heeft meer te maken met het feit dat ik ze toch niet zo lekker vind en het niet heel praktisch is om elke keer midden in de massa stil te gaan staan. Maar diep in mijn hart…

Ook voor de wedstrijden denk ik geen seconde na over wat het allemaal kost. € 80 voor een marathon inschrijving? Koopje! Weet je wat, lopen we ook de 5 km er bij, gewoon voor de lol. Rond mooi af naar € 100. ‘En als we die 50 km trail gaan lopen in Limburg, zullen we er dan gelijk een weekendje van maken en een hotelletje boeken?’ Tuurlijk joh, beter dan heen en weer rijden. Het is dat we nu geen enkele wedstrijd kunnen lopen, laat staan naar het buitenland kunnen. Maar als het straks weer mag ga ik weer helemaal los.

En zo is alles in het leven in evenwicht. Ik mag dan handen van diamant hebben, mijn voeten zijn van talk. Het is net als roken. ‘Als je zou stoppen met roken en al het geld dat je bespaart een jaar lang in een potje zou stoppen, dan zou je … kunnen doen.’ Vul zelf maar in. Als ik zou stoppen met hardlopen, dan zou ik met al dat geld waarschijnlijk op een verre vakantie kunnen gaan. Oh wacht, dat doe ik nu ook, alleen ga ik er dan hardlopen! Ach ja, sommige dingen moet je maar gewoon accepteren. Voor het evenwicht. Anouk zong het treffend. 

‘There’s only one thing they can’t fix

No I won’t let you be mislead

And that’s the hole in you’re head

Can’t do nothing about that’

In mijn geval is dat het gat in mijn voet!

Dat heb ik jaren volgehouden. Totdat ik ging hardlopen. De eerste keer trok ik een vergeten paar stoffige gympen uit de kast omdat ik zelf ook wel inzag dat ik geen 5 km kon rennen op mijn zwarte leren laarzen met 10 cm punthak. En toen ik zover was dat ik naar een speciaalzaak ging om officiële hardloopschoenen te kopen werd ik geconfronteerd met de ergste nachtmerrie van iedere schoenenfetisjist. Ze moesten namelijk boven alles ‘functioneel’ zijn. Jeugdtrauma’s kwamen bovendrijven van toen ik op 5-jarige leeftijd smoorverliefd een paar rode laarsjes wilde hebben maar mijn moeder in plaats daarvan stevige functionele witte stappers voor me kocht ‘omdat de laarsjes niet stevig genoeg waren en ik daar slechte voeten van kreeg’. Nog steeds blijf ik bij de etalage van de schoenenzaak kwijlen als ik rode laarzen zie staan. 

Functioneel dus. ‘Maar die mooie rood-met-gele-strepen dan? Kan ik daar niet mee lopen?’ Niet dus. Ongeschikt voor mijn voeten en lijf. Helaas voor mij is het beste paar een stel foeilelijke zwart-met-roze. Nu is dat zwart het probleem niet maar in combinatie met dat roze? Met zware tegenzin en mijn ogen dicht trek ik ze aan en terwijl ik probeer niet naar beneden te kijken ren ik een rondje door de winkel. Ze zitten heerlijk, ik heb het gevoel alsof ik er wel drie marathons op kan lopen, maar die kleúr! Ik pas nog zes andere type schoenen maar geen een haalt het bij het hatelijke eerste paar qua comfort en stevigheid. En als een boer met kiespijn doe ik iets heel erg verstandigs en zeg met een diepe zucht: ‘Doe mij die dan maar…’

Inmiddels ben ik 8 jaar verder en heb vele paren hardloopschoenen versleten. Van allerlei soorten en in allerlei kleuren. Met als stelregel dat ze goed moeten lopen. Ik heb ook meerdere paren in de kast liggen omdat het wisselen van schoenen bij mij gebleken heeft dat het helpt om blessures te voorkomen. Iedere schoen is toch weer anders, loopt net even anders en zorgt er voor dat je benen en voeten iets anders moeten werken. Tenminste, dat is de smoes die ik mezelf vertel om gewoon meerdere paren hardloopschoenen  te hebben. Want een vos verliest wel haar haren, maar niet haar liefde voor schoenen. En hoe was het ook alweer? ‘I have enough shoes… said no woman ever!

Mijn geliefde Hoka’s voor de langere afstanden of als ik gewoon vermoeide benen heb, mijn Asics Nimbus Platinum voor als ik snel wil lopen én wil pronken met mijn hardloopoutfit, de Saucony Triumph, die als een soort pantoffeltjes zitten en ik vooral gebruik voor kortere afstanden, en wie weet wat voor mooie hardloopschoen en ik in de toekomst nog tegen kom?

De basisregel is in elk geval dat welke schoen ik ook koop, ze moeten aan mijn kwaliteitseisen voor hardlopen voldoen. Dat betekent lekker zitten, ruime leest, goede demping en bestand tegen een stootje. Als ze er daarbij ook nog een beetje hebbelijk uitzien, voor zover dat überhaupt kan bij sportschoenen, dan is dat mooi meegenomen. En daarbij ben ik niet voor één gat te vangen, want als de berg niet naar Mohammed komt, moet Mohammed maar naar de berg. Als functioneel boven uiterlijk gaat wordt het lastig om mooie schoenen bij je hardloopoutfit te vinden. Gelukkig heb ik inmiddels voldoende hardloopkleding om de mooiste outfit bij mijn schoenen te vinden. 

En ik heb ook iets met hardloopoutfits…

Tip! Als je voor de eerste keer hardloopschoenen gaat kopen is passen wel handig. Heb je al meer ervaring en weet je welke schoenen bij je passen, dan is een onlinewinkel een prima keuze. Vaak hebben ze niet alleen een groter assortiment maar zijn ook goedkoper.