Nou heb ik me opgegeven als bezem voor de 6:40 tempogroep samen met Linda, maar het was tot het laatste moment spannend of ik toestemming van mijn knietje zou krijgen om te gaan lopen. Na de CPC vorige week was de vraag of de draak in zijn grot bleef slapen of dat hij vuur ging spuwen. Uiteindelijk trok hij een half oog open maar sliep daarna weer rustig verder, niet in de laatste plaats door drakendoder Bart uit Breda. Wie? Leg ik een andere keer uit. Maar goed, ik kon Marco laten weten dat ik ging lopen vandaag. Worst case scenario, als het niet meer ging kon ik me altijd nog laten afzakken of uitstappen.

Maar voorlopig sta ik vandaag op voor een rustige 30 km. Ik eet wederom een pannenkoek en Frank zet me af bij Van der Valk Blijdorp. Hij rijdt door naar Oostvoorne voor een 10 km trail. We zijn aan het RAT-ten terwijl we de kilometers opbouwen. Running Apart Together. Het is een gezellig weerzien met oude bekenden die ik al lang niet gezien heb. Minstens een jaar, toen ik vorig jaar ook meeliep met de Road. René Simmons is aangesteld als fotograaf en rond 9:30 is het tijd voor onze groepsfoto zodat we om 9:40 kunnen vertrekken. We zijn een klein clubje, met René als pacer, Ingrid als fietser en Linda en ondergetekende als bezem. We hebben 5 lopers bij ons, allemaal dames. René met zijn harem.

Het is prachtig weer en we gaan lekker op pad. De draak in mijn knie slaapt nog maar mijn been trekt een beetje. Iets met een bilspier en een zenuw die in het gedrang zit, en het goud dat de draak aangetrokken heeft. Lees de feitelijke oorzaak van mijn knieproblemen. Maar voorlopig gaat het goed en kan ik het zonder problemen bijhouden. We lopen langs het Vroesenpark door Noord richting Centraal Station en ik doe gelijk dienst als fotograaf on the move. Daarna dwars door de stad waar het gelukkig nog vroeg is en we alleen een paar toeristen storen in de koopgoot. Van daar uit naar de Kubuswoningen waar ik voorstel een groepsfoto te maken. Dat idee wordt unaniem aangenomen. Een van de eerder genoemde toeristen doet dienst als fotograaf voordat we weer verder gaan.

Als we de kubuswoningen uit komen is het even zoeken naar de route en we raken ook Ingrid, onze fietser kwijt. Gelukkig niets dat een belletje naar het hoofdkwartier niet kan verhelpen met de instructie om ons bij de eerste drankpost weer op te pikken. Daarvoor moeten we nog wel even 5 km doorlopen met een lus via Boijmans van Beuningen en de Erasmusbrug. Daar is opnieuw wat verwarring over de route. Omdat we eerder ergens verkeerd gelopen zijn en René niet uit Rotterdam komt heb ik de route ook op mijn eigen klokje maar aangezet. Maar bij de Erasmusbrug kruist de route heen en terug zich. Uiteindelijk weet René dat we langs de Maasboulevard moeten lopen en later via de Erasmusbrug terug. Op naar de Willemsbrug dus. Ik zou hier uit kunnen stappen en lekker op de bank gaan hangen, maar mijn huissleutel ligt in Blijdorp en Frank is nog niet terug. Hé, jammer joh!

Als we de Willemsbrug over zijn hebben we de eerste verzorgingspost waar we Ingrid ook weer oppikken. Ik neem wat water en eet een pindakaasachtige reep. Niet vies maar zeker ook niet lekker. Of dat komt omdat hij officieel over de datum is weet ik niet, maar ik heb energie nodig en hij moet op, en aangezien ik een krent ben eet ik hem dus gewoon op. Na de nodige rustpauze gaan we weer op pad, rondje Noordereiland. Natuurlijk maken we ook nog een foto op de kop met de Erasmusbrug op de achtergrond. Iets wat ook de groep achter ons doet, de laatste die ons inhaalt want de rest is al voorbij.

Vanaf Noordereiland brengt René ons naar de SS Rotterdam. Ik begin nu serieus protest te krijgen van mijn trekkende been maar ik probeer aangehaakt te blijven tot in elk geval de volgende verzorgingspost. Maar ik kan goed merken dat ik niet alleen vorige week de CPC nog in mijn benen heb zitten, maar ook dat mijn spieren de kilometers niet meer gewend zijn. Het doet zeer, niet alleen fysiek maar vooral ook psychisch als ik terugdenk aan dat ik dit redelijk makkelijk kon lopen. Maar das war einmal en ik moet accepteren dat de situatie nu anders is. Frank staat op 17,5 km kilometer. Hij komt even kijken op de terugweg van Oostvoorne naar huis en loopt een paar honderd meter mee. Gelukkig ging het bij hem heel goed. Bij de auto geef ik mijn sleeves aan hem af en zie hem straks thuis weer.

Ik loop nu met enige regelmaat achter de club aan en heb Linda al gewaarschuwd dat ze gewoon door moeten lopen. Op de Erasmusbrug zie ik Natasja ook achterblijven, samen met Ingrid. Ik weet dat ze ook last van haar knie heeft dus misschien wil ze straks met mij aanhaken en samen uitlopen maar iets langzamer. Aan het eind van de Erasmusbrug ga ik via de trap naar beneden zoals de route aangeeft. Ik zie de groep echter tot het eind doorlopen en dan terug, waar ze wachten op Natasja die ook doorloopt. Zo komen we allemaal weer bij elkaar en ik leg mijn plan aan Natasja voor. Nog een kilometer naar de verzorgingspost en daarna rustig met zijn tweeën proberen de 30 km vol te maken. Ze vindt het een goed plan.

Bij de verzorgingspost staat onder andere Marilene en ik drink wat sportdrank en pik een paar dropjes. We vertrekken weer tegelijkertijd maar bij de ingang van de Maastunnel twijfelt René over de richting van de route. Natasja en ik lopen door waardoor we iets voorlopen. Bij het stoplicht pakken we nog meer voorsprong omdat zij ook nog moeten wachten en wij door kunnen lopen, maar uiteindelijk halen ze ons toch weer in. We hebben dan wel 25 km op de teller staan en zijn beiden blij dat we in elk geval al zo ver gekomen zijn. We houden de club in de smiezen terwijl we dribbelen en af en toe wandelen. De draak begint tevens een beetje wakker te worden. Van der Valk komt uiteindelijk weer in zicht maar we zitten ‘pas’ op 27,5 km. We kijken elkaar aan. ‘Gaan we er voor?’ Natuurlijk gaan we ervoor, maar het wordt nog een uitdaging om die laatste 2,5 km vol te krijgen.

Ik laat de route los en we gaan naar de andere ingang van Blijdorp. De meters gaan nu langzaam en als we voor ons gevoel eeuwen later daar zijn, zitten we pas op 28 km. Maar goed, we moeten sowieso terug dus let’s go. We missen nog een kilometer voor de beoogde 30 als we bijna terug zijn dus we doen nog maar een rondje van de zaak én een rondje over de parkeerplaats om uiteindelijk dan toch de 30 km aan te tikken. Correctie 30,30 km want we blijven cijferfetisjist. Dan geef ik Natasja een high five en strompel naar binnen waar iedereen al klaar is. Flesje chocolademelk Proteine die ik vorige week op de CPC gehad heb naar binnen werken en nog heel even nakletsen voor ik afscheid neem en naar de metro wandel. Frank had gezegd om me op te halen maar zo kan hij lekker thuis blijven en ik even uitwandelen. Als ik had geweten dat ik nog een kwartier op de metro moest wachten en bij Oostplein niet kon uitstappen omdat de conducteur niet ver genoeg het perron opreed, en ik dus een halte verder en weer terug moest, had ik anders besloten. Maar goed dat je niet altijd alles van tevoren weet.

Thuis douchen en toch nog wat eten alvorens ik met een icepack op mijn knie op de bank plof. Ik heb de draak getrotseerd, of ik hem deze week weer in slaap weet te sussen moeten we afwachten maar als dat lukt ga ik natuurlijk starten op de marathon. Als er geen rare dingen gebeuren in de tussentijd natuurlijk. En als de draak wel wakker blijft en vuur gaat spuwen?

Tja, dan ga ik er over nadenken.

Een banaan is voor mij dan ook geen fruit meer. Bananen gaan in de pannenkoek, in de muesli prut of gewoon zo als ik vlak voor het lopen toch nog even snel iets moet eten. Zelfs een bananenschuimpje wordt gebruikt als een energie boost om de laatste paar kilometer door te komen. Eigenlijk is de enige vorm van banaan die ik nog als ‘snoep’ eet een bananensoes, en dat gebeurt zelden.

Datzelfde geldt voor een heleboel andere voedingsmiddelen. Stuk voor stuk getransformeerd tot functioneel voedsel voor het hardlopen. Pannenkoeken om maar iets te noemen. Als kind vaak gegeten, daarna zelden nog. Tot ik ging hardlopen. Niet aan te slepen! Niet als avondeten maar wel als ontbijt of de middag voor de marathon. Pasta kennen we allemaal en ontbijtkoek is ook zo’n ding. At ik het vroeger nog wel eens gewoon als lekker tussendoortje met een dikke laag roomboter er op, gaat het nu mee in het zijvak van mijn trailvest, goed voor een kilometer of vijf á zes. En waar ik ontbijtkoek zeg kan er net zo goed Liga of ieder andere vorm van koekrepen of mueslibars staan.

Winegums zijn geheime wapens als je nog een paar kilometer moet. Lekker klein dus makkelijk mee te nemen. Eigenlijk zitten ze standaard in een plastic zakje in mijn vest en in mijn Flipbelt! Je weet nooit wanneer je ze nodig hebt. Als alternatief heb ik ook wel eens door de helft doorgeknipte dropstaafjes gebruikt, watermeloen smaak.

Tijdens de georganiseerde trails kan bijna alles als functioneel voedsel gebruikt worden. M&M’s, spekjes of jellybeans doen het prima als je na 40 km suiker nodig hebt en je nog 20 km moet. In België werkt cake of een soort amandel koeken ook prima. En zelf meegebracht misstaan stroopwafels dan ook niet in het rijtje. Frank heeft dan weer vaak kleine Marsjes mee en ik heb meer dan eens een plakje chocoladecake gegeten.

In de categorie hartig ken ik iemand die op boterhammen met kaas loopt. Bij mij is dat hoogstens pindakaas. En ja, dat schijnt onder de categorie hartig te vallen. Zoute stengels zitten vaak in een zakje achterin mijn vest voor de langere trails en bij de verzorgingspost is chips en Tucjes op dat moment ook functioneel. Te erg eigenlijk. Chips functioneel voedsel? Het is dat ze bijna altijd naturel chips hebben liggen anders zou ik echt een grens moeten trekken. Paprikachips is wat dat betreft heilig. Bij de Bello Gallico heb ik me zelfs tegoed gedaan aan tosti’s. Het broodje worst durfde ik niet aan. Frank wel overigens. 

Nu kan ik met al die dingen best wel leven. Dat ik geen bananen meer eet voor de lol en het lekkere mis ik niet en een enkele keer gaat er best nog wel eens pindakaas op mijn brood, ook als ik niet hoef te lopen. Stroopwafels at ik sinds de Weight Watchers al niet meer zomaar dus juist fijn als ik ze mag eten tijdens het lopen en een Mars is überhaupt helemaal uit mijn repertoire verdwenen. Eigenlijk is er maar één ding dat nu nog een beetje op de grens van functioneel en gewoon lekker zit waarvan ik hoop dat dat de grens niet over gaat. Functioneel aan het einde van een loopje maar iets waar ik zeker ook gewoon naar uitkijk omdat ik het zo lekker vind. Iets wat ik door de weeks als ik thuis mezelf gun als guilty pleasure. 

Chocomelk, de enige échte! 

Laten we beginnen met het feit dat ik een snoepkont ben. Ik heb het niet alleen uitgevonden maar ook verbeterd, zoals Frank dat altijd zegt. Als kind was eten in zijn algemeenheid al een zeer belangrijk onderdeel van mijn leven. Van de boterhammen die mijn vader ‘s ochtends altijd klaar maakte, waarbij ik de avond er voor al aangaf wat ik er op wilde hebben. Hagelslag, ontbijtkoek, pindakaas of speculaasjes als het maar zoet was. Tot aan de obsessie voor het snoepbord bij de plaatselijke drogisterij. Een kartonnen bord met daarop een exemplaar van elk soort snoepgoed geplakt met wat het kostte, zodat je makkelijk kon aanwijzen wat je voor je gulden wilde hebben. ‘Twee van die, eentje van die en doe er ook maar vijf van die.’

Door de jaren heen kon ik om 9:30 ‘s ochtends al makkelijk bij de Mc Donalds ontbijten. En nee, toen hadden ze nog geen EggMcMuffin dus ging er gewoon een Happy Meal doorheen. Groente was nooit mijn favoriet, paprika chips wel. En na lekker zout moest er gelijk een zak M&M’s achteraan, om het evenwicht weer te bewaren door zoet er tegen aan te gooien. Of andersom, whatever came first. Ik kende alle soorten ijs, iedere smaak chocola en alle experimentele zoutjes die op de markt kwamen. Ik was de droom van iedere marketeer die iets nieuws op de markt bracht. En nog steeds kan ik de verleiding niet weerstaan om zoutjes met muntcaramelsmaak afgetopt met bloemenessentie gedoopt in chocola en varkenspootspringles uit te proberen. 

Natuurlijk kon mijn lijf dat tot op zekere leeftijd allemaal zonder consequenties verwerken, mede omdat ik vaak het hele weekend door non stop aan het feesten was. Het probleem begon dan ook toen ik afstudeerde én stopte met roken. Het ging hard, ik bereikte een grens en ging rigoureus op dieet, tenminste ik weerde alles met suiker want diëten heb ik nooit gedaan. Te beperkt, te ingewikkeld met al die moeilijk recepten en altijd minimaal 1 ingrediënt dat ik niet ken laat staan in huis heb. Maar geen suiker werkte, ik wende aan de smaak van cola light en viel 13 kilo af. Ik leerde Frank kennen en gaf me langzaam maar zeker weer over aan de Bourgondische levensstijl en liep weer tegen een grens aan. En toen gingen we hardlopen.

Was hardlopen de oplossing voor al mijn problemen? Niet echt, eerder de oorzaak. Immers leefde ik in de illusie dat ik door het hardlopen ongestraft kon blijven snoepen. Met als gevolg dat het alleen maar erger werd. Bovendien was ik totaal onwetend hoe ik moest omgaan met eten in relatie tot hardlopen. Ik trapte in de valkuil van de clichés, met name toen ik begon met trainen voor de marathon. Stapelen was het toverwoord.

Witte broodjes met pindakaas voor het lopen. En dan 10 km rennen. Na afloop alles eten wat los en vast zit. Want ja, ik heb honger. Een halve marathon op een banaan. Ik wilde nooit een hele marathon lopen omdat ik dan moeilijk moest gaan doen met voeding. We weten allemaal wat er werkelijk gebeurd is. Dus ging ik aan de gelletjes. Tot op het punt dat ik ze zelfs ‘niet vies’ ging vinden. Ik at er vijf tijdens mijn eerste marathon. Zorgvuldig gepland op welk moment ik ze nam.

Op een gegeven moment gingen de broodjes pindakaas tegen staan en vielen verkeerd. Via wat vage recepten met havermoutprutjes evolueerde ik naar de pannenkoeken met banaan, al dan niet in klassieke stijl met meel, of eigen gebrouwd zonder. Banaantje prakken, eitje er door, handje muesli en indien we het in huis hebben wat blauwe bessen. Kaneel er over want dat is geen suiker en ontstekingsremmend dus gezond en die eerste 10 km lukken wel. 

De gelletjes werden voorzichtig aan gereduceerd dan wel vervangen door power bars. Lekkerder, makkelijker eetbaar en beter te verdelen. Een hele na 10 km bleek op een gegeven moment te veel dus at ik een halve en bewaarde de andere helft voor 5 km later. Ach ja, je probeert eens wat uit. Het ene gelletje er uit, het andere er in. Je weet wel, die ene die Kipchoge ook gebruikt. What’s good enough for him…

Gelletje er helemaal uit en gewoon wat winegums mee. Werkt ook als ik geen snelheid hoef te maken. Het hongergevoel blijft echter dus iets stevigers als ontbijtkoek of inmiddels überhaupt koek. We hebben er zoveel gekregen bij de Disneyruns dus daar kan ik nog wel even mee vooruit. Bij de Rotterdam Marathon een geschild appeltje op 35 km, ooit gezien in Valencia en dat beviel goed, dus die houden we er in. Net zo goed als de zoute stengels dan wel Tucjes, afgekeken van de trailwereld. Wat dat betreft kan ik beter gaan trailen. Gevulde koeken, chips, pretzels, chocoladecake en ik ben zelfs spekkies en Jelly Beans tegen gekomen. Voor mij de zevende hemel.

Zo heb ik mijn compleet eigen eetgewoontes ontwikkeld voor het hardlopen. Een mix uit clichés, experimenten, aanbevelingen en adviezen en soms ook gewoon datgene wat er voor handen is. De pasta voor de avond van een marathon houden we er in en de pannenkoeken met banaan, in welke vorm dan ook, voor het lopen ook. ‘Iets’ voor aanvang van de wedstrijd als hij laat op de dag is kan variëren van koek of een krentenbol tot een bar. Onderweg iets van gel, bars, fruit, koek of vergelijkbaar, maar altijd standaard winegums mee. De recepten uit de Runnersworld vind ik nog steeds ingewikkeld en sla ik dus nog steeds over. 

En dat snoepen? Ach dat sla je er toch nooit helemaal uit. Soms worden mensen door schade en schande wijs. Maar hoe vaak ik me weer laat gaan zo’n week voor een marathon, en hoe vaak me dat eigenlijk ook slecht bevalt, ik kan er niets aan doen. Het zit nu eenmaal in mijn DNA en programmering. Alle vrouwen in mijn familie zijn snoepkonten en er valt nu eenmaal niet tegen je natuur in te gaan. Voor de rest is mijn dieet gewoon heel simpel. 

I am on a permanent seafood diet. If I see food, I eat it!

De weegschaal is al een paar dagen zo ontzettend boos op me dat ik hem voorlopig niet onder ogen durf te komen, ik heb sinds twee jaar weer borsten om mijn BH mee te vullen en mijn sexy hardloopbroeken zitten allemaal te strak. Lang leve stretch! Gelukkig heb ik ook nog een paar hardloopshirts die iets groter uitvallen.

Maar dat is allemaal uiterlijk. Ik voel me ook dik en vadsig. Frank ook overigens. Wat dat betreft kunnen we zo mee doen in ‘Frank en Saskia en de vadsige vetzakken’. Toen we nieuwjaarsdag naar mijn schoonvader reden voelde ik ook ineens een soort verkramping in mijn linkerkuit. Alsof iemand er hard in kneep. Zoals vroeger, als die pestkop op school niet alleen je arm tussen zijn ijzeren vingers pakte, maar dan ook nog eens even lekker zijn hand omdraaide. Je weet wel, zo’n gemene kneep. 

Ook tijdens ons eerste rondje van het nieuwe jaar merkte ik het. 6 km leken wel 60 km. Ik kwam maar langzaam vooruit en voelde al mijn vetranden trillen bij iedere stap die ik neerkwam terwijl de mensen in mijn directe nabijheid verbaasd om zich heen keken of ze nu echt een lichte aardbeving voelde of dat het verbeelding was. ‘Nee mevrouw, ik ben het maar. Ja, beetje zwaar getafeld tijdens de kerst. Maakt u zich geen zorgen, die gebarsten stoeptegels worden wel door de gemeente vervangen op den duur…’ 

Eenmaal thuis kreeg ik als klap op de vuurpijl ook nog een protestbrief aangeboden van mijn spieren en gewrichten. Het was een lange preek over gezond bezig zijn, dat zij al het zware werk moesten doen terwijl ik een beetje feest aan het vieren was, onverantwoord overwerk, ik geloof dat zelfs het woord dwangarbeid er aan te pas kwam, en dat als ik niet als de sodemieter weer ging matigen, nou ja, het kwam er op neer dat ik dan een georganiseerde staking kon verwachten met acties vanuit de vakbond. 

Jullie weten dat ik naast hardlopen ook paard rij. Hoefbevangenheid is een hele vervelende en pijnlijke aandoening onder paarden. Het is een ontsteking in de hoeven als gevolg van bijvoorbeeld overgewicht of een darmstoornis, veroorzaakt door, laten we zeggen, te veel snelle suikers in één keer terwijl het paard hier niet aan gewend is. Het paard kan ik elk geval geen stap meer verzetten. Als ik dat zo bekijk geloof ik dat ik ook een acute aanval van hoefbevangenheid heb.

Volgend jaar met kerst ga ik niet meer…

Toen ik eindelijk het licht zag en besloot dat het niet alleen schadelijk voor mijn gezondheid was maar ook gewoon heel erg vies, laat staan de klauwen met geld die het me kostte, ben ik na mijn bekering getransformeerd tot een anti rook detectie robot. Als ik een zaal met duizend man in stap gaan mijn neusvleugels trillen als er aan de andere kant iemand een peukje staat weg te dampen. Met radarogen schiet mijn blik in de richting van waar mijn supersonische neus de geur heeft opgepikt om de schuldige te ontwaren. Het is op dat soort momenten maar goed dat ik geen Superman ben, anders doe ik de betreffende persoon met mijn laserogen ter plekke in rook opgaan, excusez le mot.

Met hardlopen is het al niet anders. Ik ben een ex-luiopdebankhangendvarken. Of een ex-hardloophaatster. Klinkt misschien wat vriendelijker. Hardlopen was niet aan mij besteed, bestond niet in mijn vocabulaire, en als ik er al ooit van hoorde dan blokte ik het gauw uit mijn systeem. We weten inmiddels allemaal waar ik nu sta. Toen Frank me eenmaal bekeerd had werd ik fanatieker dan hij. Wat zeg ik, dan wie dan ook. En dus loop ik nu twee marathons per jaar en ben druk aan het plannen voor een ultra. Even los van mijn hardloopblog, mijn boek en mijn trainerscertificaat.

En daar hoort natuurlijk ook DE MISSIE bij. Het prediken van hardlopen als oplossing voor al je problemen. Voel je je lusteloos? Ga hardlopen. Wil je afvallen en gezonder gaan leven? Ga hardlopen. Ben je depressief of overwerkt? Ga hardlopen. Ben je eenzaam en heb je geen vrienden? Ga hardlopen. Al rennend de wereld door om zieltjes te winnen. Want door hard te lopen leer je mensen kennen waar je anders niet mee in contact zou komen, bezoek je plaatsen waar je nog nooit bent geweest en doe je dingen die je normaal gesproken nooit zou doen. Dat kost wel wat, maar het is een investering in jezelf.

Het mooiste is om de twijfelaars over de streep te trekken. Ik help je wel. Loop de eerste rondjes met je mee, neem je mee naar een wedstrijdje, geef je een shirtje als je die niet hebt of advies over hoe je moet lopen. Laat je kennis maken met hardloopgadgets, hardloopvoeding, hardlooptijdschriften en -boeken en verblind je verstand met prachtige medailles. Ik neem je zelfs een weekend mee naar Parijs voor een van de grootste Ladiesruns van Europa. Parijs, wie wil dat nou niet? 

Soms duurt het een week en iemand is verkocht, soms duurt het een jaar voordat iemand eindelijk toegeeft. Maar bijna altijd is het de investering in tijd en energie waard. Gelukkig hebben we meerdere tactieken, technieken en instrumenten om in te zetten. Want misschien ben je geen asfaltmateriaal, dan toch zeker wel een trailer? En als iemand dan uiteindelijk voor de bijl gegaan is en verslaafd is geraakt zet ik weer een mooie vink in mijn zwarte boekje. Om vervolgens heel voorzichtig op het juiste moment de hamvraag te stellen. ‘Wanneer wil je de marathon lopen?’ 

Natuurlijk zijn er ook die hardnekkig weerstand blijven bieden. Die weigeren om te gaan lopen, die er niks van moeten weten en volledig in de ontkenning blijven. Of die 5 km hebben gelopen en roepen: ‘Waardeloos, dit doe ik echt nooit meer!’. Niet getreurd, er komt een dag… Ik spreek uit ervaring. Kwestie van rustig afwachten tot de tijd rijp is.

Maar het merendeel gaat vroeg of laat overstag. Maken hun eerste kilometertjes, ervaren de positieve gevolgen en voor je het weet zijn ze niet alleen fanatieke hardlopers, maar worden ze ook nog nieuwe predikanten in mijn leger om anderen te hersenspoelen, uuuuh ik bedoel natuurlijk over te halen en de voordelen van een hardlopend leven in te laten zien. Als een olievlek verspreiden we het hardloopevangelie. Besmetten we de wereld met het hardloopvirus. En rent iedereen te pas en te onpas over de straten, door de bossen en over de velden. Weer of geen weer. Dus mocht jij nog iemand kennen die niet hardloopt, of misschien ben je zelf nog geen hardloper, en geloof me, als je dit leest, dan ben jij een hardloper alleen weet je het zelf nog niet, weet dan dat er geen ontsnappen mogelijk is. Want wij gaan de wereld veroveren, one runner at the time.

We are the Running Borg. Resistance is futile…

Nu ben ik hongerig geboren. Mijn indianennaam is ‘pedaalemmer’, als ik een sprookjesfiguur was, dan was ik Holle Bolle Gijs en zelfs als ik kotsmisselijk op een boot zit, lig ik nog op mijn zij te eten. Mijn grootste kwajongensstreek was geld jatten uit de zakken van mijn vaders jasjes, en soms de portemonnee van mijn moeder, om snoep van te kopen, mijn grootste jeugdtrauma is die van mijn zus die mijn eten pikte en mijn meest wraakzuchtige actie was het stiekem opeten van de snoepjes die ik had gekregen om met haar te delen. Natuurlijk kwam dat uit en kreeg ik enorm op mijn flikker, maar dat zuurtje en die drop zaten toen al lang en breed in mijn maag.

Toen ik begon met hardlopen werd het alleen maar erger. Want meer inspanning betekent meer verbranding. En dus meer roep om voedsel. Zowel vóór, als tijdens en vooral ná het lopen. Vóór het lopen moet er meestal iets energierijks in, banaan, broodje pindakaas of tegenwoordig een pannenkoek met banaan. Tijdens het lopen nemen we energiegelletjes mee, en het laatste jaar ook iets van een ontbijtkoek, want de maag laat zich niet meer foppen met alleen een gel. Dan schreeuwt hij oorverdovend: ‘Opzouten met dat zielige hapje gel, kom eens met iets consistenters!’ Bij een 10 km rondje krijg ik nog vóór de helft al honger. Frank kijkt me dan na al die jaren nog steeds met verbazing aan. ‘Wat, nu al? Je hebt net twee (!) pannenkoeken op?’ Tja, iets met verbranding en zo. Of gewoon een bodemloze put.

Na het lopen is het al helemaal een drama. Want kan ik tijdens het lopen nog wel eens doen alsof ik het niet hoor, door me te concentreren op iets anders en heel hard te stampen zodat het geluid van mijn voeten het geschreeuw enigszins overstemmen, eenmaal thuis gaat het gegil door merg en been. Om er dan maar gauw iets in te stoppen en de herrie te stoppen.

Tussendoor moeten we blijven voeren met kleine hapjes, om te voorkomen dat het uitgroeit tot iets onhandelbaars. En na het avondeten gaat de EDH onvermoeid door. Zeurend zodra ik de laatste hap van mijn biefstuk doorslik, tot het moment dat ik er aan toe geef om toch nog iets van een toetje te eten. En dan nog even vlák voordat ik naar bed ga, waarbij ik hem meestal negeer. De volgende ochtend als ik opsta, voordat ik mijn ontbijt klaargemaakt heb. Gelukkig is mijn maag ook geen ochtendmens en duurt het even voordat hij wakker is.

Om van het gezeur af te zijn resulteerde dat vroeger ná het rondje dan in een uitgebreid ontbijt, ’s middags een zak chips en ’s avonds na het eten een zak M&M’s. En me dan nog afvragen waar dat mollige vandaan kwam, maar dat terzijde. Inmiddels weet ik beter en heb ik geleerd om het geluid van die roepende maag meer te negeren. Een iets minder uitgebreid ontbijt, met daarna wortels en fruit in plaats van koek, snoep, chips en chocola. Beter voor mijn milieu. Kwestie van zelfdiscipline dus, net als het trainen voor die marathon.

Alleen jammer dat ik er altijd zo’n trek van krijg.

Het is gelijk duidelijk, een banaan naar binnen proppen om een halve marathon in een uurtje te rennen is niet voldoende. Daar komt meer bij kijken. Waarbij ik ook gelijk al in een conflict terecht kom. Want voeding voor optimale sportbehoefte staat haaks tegenover de lichtgewicht maaltijden van de Weight Watchers. Zeg maar, alsof je Geert Wilders wil laten tongzoenen met Emile Roemer. Zeg maar. Maar goed gedrild door jaren managementtraining is de eerste stap kijken waar ze het wél over eens zijn.

Laten we beginnen met iets simpels. Vochthuishouding. Veel drinken dus. Water. Of toch niet? Nu is water niet verkeerd, maar beter is water met koolhydraten. Ik zie de pasta- of rijstsmoothies al door mijn hoofd schieten, maar gelukkig hoeft dat niet. Isotone sportdrank mag ook. Zit precies tussen Hypotoon en Hypertoon in. Om het simpel te houden. Een plaatje met bolletjes legt het principe uit. Zolang er niet meer bolletjes in de drank zitten dan in je lichaam zit je goed. Doe mij maar een paar Bossche bollen voor het lopen dan, zit ik altijd goed. En een half litertje per 5 km als je meer dan een uur loopt moet dan ook voldoende zijn.

Wacht even. Stop. Heb ik dat goed gehoord? Een HALF LITERTJE per 5 km? Die vent is gek. Met een snelheid van een slok per minuut krijg ik met moeite drie slokken weg alvorens ik weer begin te rennen. Is volgens mij geen halve liter. En daar heb ik dan nog minstens een kwartier plezier van voordat mijn maag na een flinke boer weer accepteert dat we aan het rennen zijn. Een halve liter red ik alleen als ik met een infuus ga rennen. Qua voedsel is het verhaal al niet veel opbeurender. Daar waar ik de afgelopen jaren getraind geraakt ben op minder, minder, minder, en ook de afgelopen maanden drastisch geminderd heb in zijn algemeenheid, krijg ik nu te horen dat ik meer, meer, meer moet eten. Genoeg voer voor een existentiële crisis dus. Duuuuuuuus…

De conclusie is duidelijk. We eten en drinken te weinig, in welke vorm dan ook, maar met name tijdens het lopen zelf. Ik begin een ernstige aanval van ‘stel geen vragen als je het antwoord niet wil horen’ te krijgen. Gelukkig is er ook goed nieuws. Het advies is ook om direct na afloop van je lange duurloop, en ook over de rest van de dag verspreid, veel eiwitten te eten of drinken voor je herstel. Minstens 6x op een dag 20 gram. En omgerekend is dat precies een Lemoncheesecake Protein bar, of drie glazen chocolademelk per keer.

En daar word ik dan wel weer een beetje blij van.

Op zaterdagmiddag tussen neus en lippen door rij ik dan nog snel even langs de AH voor de ingrediënten. Havermout dus. Kan mooi straks naast die andere zak waar slechts een klein beetje uit is, om stof te happen. De rogge. Want ik heb het eigenlijk altijd te druk om te kokerellen. Of ben ik gewoon lui? Kies zelf maar. Bananen hebben we nog liggen. Sterker nog, ze beginnen een beetje erg bruin te worden dus een extra motivatie om ze op te maken. Als noten gebruik ik die ook veel te groot gekochte zak hazelnoten. Krijgen die ook nog een goede bestemming. Die koekjes worden een steeds beter idee! Verder heb ik geraspte kokos nodig, wat chocoladebrokjes en een scheutje ahorn siroop. Ik besluit dat agave siroop net zo goed is. Ook een overblijfsel uit de tijd dat ik enthousiast cocktails ging maken, drie jaar geleden.

De kokos is zo gevonden en voor de chocola pak ik een reep pure Tony’s Chocolonely. Ik heb namelijk een spontane aanval van geheugenverlies en weet dus niet meer of ik er thuis nou nog een heb liggen of niet. In zo’n geval altijd het zekere voor het onzekere nemen natuurlijk. Er gaat er ook nog een melk-yoghurt-passievrucht exemplaar mee, want ze zijn in de aanbieding. Tenminste, dat maak ik Frank wijs als ik thuis de boodschappen uitpak. Twee halen, twee betalen. And guess what? We hadden er toch nog één liggen. Bummer, die zal ik nu ook op moeten eten. Nou ja, het is niet anders.

Eenmaal thuis gaat de oven op 180 graden terwijl ik braaf de instructies van het recept volg. De noten moeten gehakt en gaan in de blender, samen met een zelfverzonnen handje pompoempitten en de stukken chocola. De weegschaal doet ineens vreemd waardoor ik ongewild iets meer chocola toevoeg. Zo raar. De blender doet zijn werk en hakt alles in hele kleine mootjes, waarop ik me bedenk dat de chocoladebrokjes misschien brokjes hadden moeten blijven. Te laat! Het recept geeft ook niet aan hoe groot of hoe plat ik de koekjes moet maken. De enige indicatie is dat ik er 12 tot 16 koekjes van moet maken, maar dat past nooit op mijn bakblik. Improvisatie is my middle name dus we maken het gewoon passend. 20 minuten in de oven en dan afwachten.

Wonder boven wonder zien ze er nog steeds goed uit als de oven piept, en komt er iets uit dat best voor een koekje door kan gaan. Ik ben te ongeduldig om te wachten tot ze afgekoeld zijn, en afgezien van het feit dat ze misschien wat harder hadden moeten zijn smaken ze heerlijk. Misschien toch een beetje te veel chocola en waarschijnlijk oorzaak van beide kenmerken. Ik zeg: ‘Experiment wederom geslaagd’.

Ik voel variatietips opkomen. Tenslotte heb ik ook nog een zak rogge liggen…

——————————————————————————————————-

Het recept van de gezonde havermout-koekjes:
100 gr havermout
2 x bananen,
30 gr. noten, gehakt,
15 gr. geraspte kokos,
25 gr. choco nibs,
scheutje Meaple sirup.

Doe alles in een mengkom, de bananen even klein snijden. Gewoon mengen en kneden met je handen. Dan hoopjes maken (met je handen of eventueel twee lepels).  12-16 hoopjes, rondje koekjes.
Oven op 180 gr. voorverwarmen bakblik bekleden met bakpapier en 20 min. bakken.