Zondagochtend vroeg gaan we in onze hardloopkleding op pad richting Spa. Het is het gebied van de Legends Trails, waar we vaker een paar stukjes van gelopen hebben en afgelopen februari als vrijwilliger een paar huzarenstukjes maar vooral veel ‘broken dreams’ gezien hebben. De Legends is 350 km en niet voor watjes. Wij zijn het wel en gaan voor een paar kilometer minder.

Frank heeft een route getweakt van 24 km. Kunnen we mooi op ons gemak lekker rondhobbelen. We rijden vroeg weg, Frank rijdt en ik mag nog een beetje doezelen in de auto, en rond een uur of tien zijn we op plaats van bestemming, te weten een parkeerterreintje bij een restaurantje in de buurt van Spa. Het is druk, er is een soort paard en wagen evenement bezig, en er zijn meer landgenoten die geen zin hebben in een kleedje met oude troep op de vrijmarkt. Bovendien schijnt het zonnetje en fluiten de vogeltjes.

Als we er klaar voor zijn gaan we op pad en mogen gelijk klimmen. Niet alleen klimmen maar vooral ook de route zoeken want we lopen dwars door een bos waar niet echt een pad te vinden is. Lang leve het avontuur. Maar dan hebben we toch iets dat lijkt op een pad en als we even later langs de rivier over de boomwortels en rotsen klauteren zijn we dan toch ‘en route’. We hebben hier ooit eerder gelopen maar toen was het winter en lag er sneeuw. Nu kabbelt de rivier rustig soms aan onze linkerzijde, soms aan de rechter, afhankelijk van of we een bruggetje overgestoken zijn of terug. Dit wordt in de Legends volksmond het land van de kabouters genoemd maar de enige kabouter die hier over de rotsen klautert ben ik zelf. Maar ik moet het Frank toegeven, het is hier prachtig en beter dan thuis op de bank hangen.

Als goede trailtoerist maak ik de nodige foto’s, de meeste van Frank, terwijl hij die van mij maakt. We klimmen steeds hoger en hoger tot we in de buurt van Baraque Michel zijn. Daar zouden we in theorie kunnen gaan zitten en wat drinken of eten. Moeten we wel 2 km van de route af en straks ook weer terug. Dat is me iets te veel van het goede, ook omdat het pootje nog steeds vervelend doet en we nog net niet halverwege zijn. Ik heb ook nog genoeg eten in mijn vest en aangezien we de laatste tijd niet zo veel gelopen hebben is veel tegen, op of over de datum. Als goede Hollandse krent gooien we niks ‘kan nog best, smaakt hoogstens een beetje muffig’ weg wat niet nodig is en eet ik dat dan wel.

We laten de rivier achter ons en via het gras en de graspollen komen we op de Hoge Venen en de vlondertjes. Jaaaaaaa, de vlondertjes. Ik ben dol op vlondertjes, niet in de laatste plaats omdat ze zo fotogeniek zijn maar ook omdat ze gewoon lekker lopen. Jammer dat het over het algemeen maar korte stukjes zijn, en de laatste die dan wel weer heel erg lang is loopt omhoog. Ach ja, je kan niet alles hebben.

Van daaruit mogen we eerst een stuk naar beneden en dan een lange weg omhoog. Die pak ik mooi als training door deze langzaam maar gestaag door te stiefelen tot ik boven ben. Nog een stuk door het bos en uiteindelijk komen we weer bij de rivier om de laatste paar kilometer weer over de boomwortels, rotsen en bruggetjes te klauteren maar dan naar beneden in plaats van naar boven. Eenmaal bij de auto maken we een pak chocomelk soldaat en drinken nog even wat op het terras. Ik heb trek want het muffe net over de datum hardloopvoedsel is inmiddels wel verteerd. Ik wil een snackje.

Ik heb pech, er is niet veel te krijgen dus gaan we onze slaapplaats aan de rand van Spa maar opzoeken. Daar aangekomen staat er politie op de weg die ons dreigend maant dat we daar niet mogen parkeren. Het blijkt dat Luik-Bastenaken-Luik vandaag gereden wordt, onze B&B op de route ligt en de dames er over tien minuten aankomen. Vooruit dan maar. We parkeren de auto buiten de route terwijl ik in mijn slechtste Frans de dame van de B&B aanspreek. Die schiet volledig in de paniek. Ze had ons nog niet verwacht en niks is klaar. Desdondanks ratelt ze in rap Frans de instructies voor parkeren, slapen en de sleutel van het huis. Gelukkig ben ik soms, zoals vandaag, snel van begrip en heb tien minuten later de sleutel van het huis in handen, weet in welke kamer we slapen, waar we mogen zitten, morgenochtend koffie kunnen krijgen, de auto kwijt kunnen en morgen de sleutel weer moet achterlaten na vertrek. Ondertussen pakt Frank onze tassen en zien we de dames wielrenners voorbij sjezen.

Nadat we ons geïnstalleerd hebben, gedoucht en aangekleed duiken we op het buurterras en zoeken via Google een restaurantje in Spa uit. Frank wil streekgerechten eten, ik ga voor alles dat iets van een steak en een lekker toetje heeft. Een uur later zitten we aan tafel, smult Frank van kikkerbilletjes en een steak en ik van kaaskroketjes en een soort carpaccio maar dan met stukjes biefstuk in plaats van feitelijke carpaccio. Appeltaart en chocolademousse maken het diner compleet.

Het is nog relatief vroeg, ik ben nog nooit in Spa geweest en zag allerlei beelden van ‘Spamannetjes’ door de stad. Frank voelt de bui al hangen, ik wil door het centrum wandelen. Niet dat hij veel te vertellen heeft in deze, als hij me meesleept naar België om daar te lopen zal hij ook mee moeten wandelen door het centrum van Spa. Er is zelfs een officiële route ‘de blauwe lijn’ die je in ongeveer een kleine 3 kilometer langs de highlights van Spa leidt. Die gaan we dus volgen. We komen niet alleen langs de highlights maar ook langs wat achtergelegen steegjes waar een paar drugsfiguren rondhangen. Gewoon doen of je daar hoort, dan is er niks aan de hand. Als de route klaar is rijden we naar de B&B waar we lekker in bed duiken want morgen willen we weer vroeg op. Althans, ik wil dat want ik wil op een christelijke tijd ook weer thuis zijn.

De volgende ochtend maken we ons weer klaar en rijden naar Frank zijn bakkertje. Het ruikt er heerlijk en het water loopt me in de mond bij de aanblik van alle lekkere gebakjes en de geur van vers brood. Maar eerst lopen. Frank eet een croissantje, ik hou het bij een brioche met rozijnen. Straks neem ik wel een broodje, en een croissantje, en een eclair, en misschien ook nog wel een wafel. Of een citroentaartje. Of toch een mille-feuille, wat het dichtst bij onze Nederlandse tompouce komt. We zien wel, zoals ik zeg, eerst lopen.

We parkeren weer op een parkeerplaats nu aan de voet van de Ninglinspo, de rivier van vandaag. Waren we gisteren in het land van de kabouters, dit is het terrein van de elfjes. Ook nu trotseren we de boomwortels, rotsen en bruggetjes. Omdat we veel vroeger op de dag zijn is het een stuk frisser dus ik heb sleeves en een buff aan. Allebei in het oranje, net als de elastiekjes in mijn haar. Tenslotte is het Koningsdag! Door het klimmen en klauteren is het meer hiken dan trailen en alhoewel we vandaag maar 15 km doen hebben we meer hoogtemeters dan gisteren. Mijn pootje vindt dat minder erg dan snel maar vlak rennen.

Het ‘kost’ ons een paar kilometer om helemaal op het hoogste punt te komen waar we de rivier verlaten en inruilen voor een gravel weg. In deze route zitten drie lange klimmetjes en dalen dus one down, two to go. Het eerste stuk naar beneden is lang, heel lang, maar loopt wel lekker. Kunnen we een beetje oefenen voor The Great Escape in september. Bovendien gaat onze gemiddelde snelheid weer een beetje omhoog, om weer keihard omlaag te gaan als we weer mogen klimmen.

Toch valt het me niet tegen. Ik ben een paar kilo kwijt en juist op dit soort plekken kan ik dat goed merken. Het kost me minder moeite en het is vooral mijn poot die me nu dwars zit. Als ik dat nou ook nog kan fixen wordt mijn hardloopleven een stuk makkelijker. Maar uiteindelijk zijn we ook boven aan de tweede klim en mogen we weer naar beneden. Hierna is het nog een stukje omhoog voor het laatste klimmetje alvorens we langs de rivier naar beneden klauteren. We hebben Ninglinspo verlaten en lopen nu langs de Chefna. De gemiddelde snelheid gaat weer omlaag maar we zijn bijna aan het einde van de route. Nog een paar kilometer voordat we weer bij de auto zijn.

Daar is het ook aanzienlijk weer drukker en ons plekje wordt gauw ingenomen door een landgenoot als we naar de bakker rijden. Ik zit kwijlend en likkebaardend op de passagiersstoel en heb enorme keuzestress. We stoppen nog even bij de Carrefour voor een paar boodschappen maar dan is het toch écht tijd voor het hoogtepunt van de trip. Eerst eten we braaf een broodje en dat is maar goed ook. Mijn ergste trek is gestild en ik kan weer rationeel denken. Het croissantje laat ik schieten net als de wafel en ga voor de mille-feuille. Hebben we vanavond toch een beetje tompouce idee. Vlak voor het afrekenen bestel ik toch nog een croissantje maar die zijn gelukkig op. Iets met grote ogen op een kleinere maag want ik heb niet echt trek meer maar wil gewoon snoepen. Vanavond. We rijden lekker naar huis waar we ouderwets weer eens in bad duiken. ‘S avonds eten we rib-eye met een patatje en als toetje de Frans – Belgische versie van de tompouce.

Lang leve de koning!

Maar goed, eenmaal ingeschreven is ingeschreven dus ik ging achtjes lopen op de Rotterdamse Alp, waar ik achteraf gezien mijn bilspier over de zeik geholpen heb. Na een, weliswaar buiten de tijd maar toch wel ok, Trail des Fantomes en wat bezoekjes aan de masseuse, chiropractor én fysiotherapeut togen Frank en ik zaterdagochtend richting Clervaux waar we andere jaren richting de Ourthe liepen en nu een rondje Luxemburg zullen doen. Al onze andere trailvriendjes van de Bende van Ellende waren vrijdagavond al gestart op de 200 km, waarbij Tony en Leonie vanwege ziekte al uitgestapt zijn. Ook Cees heeft door een val op moeten geven. De rest is nog aan het lopen. Gekkenwerk maar dat wisten we al. Olav, Marcel en Rene zullen we, als alles goed gaat, zondag bij de BBQ zien.

Rond een uur of 15:00 komen we bepakt en bezakt aan, want we gaan een rondje hardlopen al zou je denken dat we drie weken op vakantie gaan, en hebben mazzel. Er is een parkeerplekje op het parkeerterrein van de hal. Binnen worden we gelijk beetgepakt voor de registratie en nadat we bewezen hebben dat we alle verplichte gear bij ons hebben ploffen we neer bij Bas, Jaco en zijn zoon en Jantine en Rachel. Later zie ik Akke, Kees en Marleen ook nog binnenkomen. We maken de tijd vol door een bordje pasta te eten en te wachten tot we met de bus naar ons startpunt gebracht worden, 20 km verderop. De buschauffeur rijdt er in eerste instantie voorbij want het is een verzorgingspost buiten, maar na ten halve gekeerd om niet ten hele te dwalen staan we dan toch klaar op de juiste plek. Een kwartier te vroeg dus we moeten wachten want 18:00 starten is 18:00 starten. En natuurlijk gaat het regenen, maar gelukkig is het maar een beetje.

Frank en ik lopen apart want samen gaan we langzamer. Dat werkt als volgt. Als we samen lopen gaan we op elkaar staan wachten op de momenten dat de ander langzamer loopt. Als we alleen lopen doen we dat niet en lopen we per saldo toch wel redelijk bij elkaar in de buurt is tijdens de Fantomes gebleken. Als we eindelijk mogen starten valt het wel weer mee met de regen en lopen we een graspad naar beneden. Een lekkere start zoals dat heet, en dat mag ook wel want de eerste verzorgingspost is op 23 km en we moeten zo’n 6 km per uur lopen. Ik loop iets voor Frank maar al snel haalt hij me in. Samen lopen we door en komen Alma tegen die een foto van ons maakt. Dan mogen we gelijk omhoog en dat zet de toon voor de rest van de route.

Een ellenlange klim, die een behoorlijke aanslag op de benen is, en dan een bijna net zo, zo niet nog ellenlangere afdaling, met een net zo, zo niet nóg grotere aanslag. Gelukkig is het nog vroeg in de race, niet wetende dat dit de rode draad van de dag zou zijn. Of moet ik zeggen nacht. De eerste twee uur is het nog licht en mijn bil voel ik wel maar belemmert me niet met lopen. Het gaat lekker en de 6 km per uur gaan goed. Dan wordt het donker. Ik probeer het zo lang mogelijk uit te stellen maar dan is het niet meer te doen in het bos en moet het lampje op. Wat volgt is twee uur lang ellenlange klimmetjes en de bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in een relatief saai landschap. Het is donker dus je ziet weinig en de wegen door het bos zijn nagenoeg allemaal hetzelfde. Bovendien rommelen mijn darmen aan alle kanten en heb ik last van krampjes tijdens het afdalen. Ergens heb ik Frank een paar zakdoekjes afgetroggeld in het voorbijgaan maar ik probeer het uit te stellen.

Ik loop over een brug bij een camping als een man voor mij ineens stilstaat. De beste man heeft kramp en het ziet er niet goed uit. Hij loopt dan ook aardig te vloeken maar ik moet door. Daarna loop ik langs een riviertje door het bos en zie een rood lampje voor me. Dat zijn de momenten waarop ik gemotiveerd ben, want lampjes voor me betekent dat ik niet moederziel alleen achteraan loop en ik heb iets om in te halen. Als dat lukt en de jongen aan het kreunen en steunen is geef ik aan dat de verzorgingspost er bijna is, maar hij vindt 23 km meer dan genoeg. Nou ja, dat moet hij zelf weten. Dan kom ik eindelijk bij de verzorgingspost waar ook nog een behoorlijk aantal mensen van de 200 km zitten. Dat had ik niet verwacht. Frank ligt uitgebreid op de grond te relaxen en Sandy komt me een stukje eclair brengen dat ze speciaal voor mij bewaard heeft. Wat worden we toch weer goed verzorgd en ik blijf langer hangen dan ik oorspronkelijk van plan was. Het scheelt dat de cut off ook 20 minuten langer is dan ik dacht.

Hoe dan ook, uiteindelijk ga ik weer op pad, Frank is nog binnen. Het duurt niet lang voordat hij me weer inhaalt. De afstand naar de volgende verzorgingspost is ‘maar’ 15 km. De ellenlange klimmetjes en de bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in het saaie landschap zijn er niet minder om, en de enige afleiding die ik heb is een paar ogen die me aanstaren als ik mijn lamp in een open graanveld schijn. Ik kan echter niet zien of het een ree, een vos of gewoon een kat is dus ik laat mijn fantasie maar de vrije loop. Dat en het feit dat mijn darmen blijven pruttelen en na twee pogingen laat ik een stukje van mezelf in het bos in Luxemburg achter. Gelukkig had ik twee zakdoekjes van Frank gepikt. Dat lucht op. Mijn onwillige bil krijgt daarnaast de kans niet om vervelend te doen. Hij wordt volledig overgeschreeuwd door kuiten, bovenbenen, rug, schouders, nek en voeten. Maar vooral door een spier in mijn rechterbovenbeen. Als dat niet wegtrekt wordt het een kort rondje maar vooralsnog zit het probleem vooral omhoog.

Zo kom ik toch bij de 38 km waar ik opnieuw Frank tref maar ook Marcel, het volgende slachtoffer van de GE. Ik maak mijn shit in orde en eet een kopje soep. Mijn benen, wat zeg ik, mijn hele lijf voelt als een rijpe puist op het punt om te ontploffen. Jantine en Rachel bieden me vloeibare magnesium aan die ik dankbaar aanneem. We hadden het vrijdag geprobeerd te kopen maar konden het nergens vinden. Frank gaat nu eerder weg dan ik en ik probeer ook niet te lang te blijven hangen. Door het opladen van mijn klokje zwabbert hij er 2 km bij dus daar moet ik rekening mee houden. Nog even plassen en dan duik ik de nacht weer in. Ik heb een uur speling maar moet weer 24 km naar de 62 km. Ik zoek even de weg als Frank ineens aan komt lopen. Die was verkeerd gelopen en haakt nu bij mij aan om samen opnieuw aan ellenlange klimmetjes en bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in het saaie landschap te beginnen. Als afwisseling krijgen we nu ook smalle richeltjes langs het ravijn met rotsblokken, omhoog én omlaag, Ourthevallei waardig. Overdag moet het hier mooi zijn, ‘s nachts zien we er weinig van en vorderen we maar langzaam. We lopen haasje over met een paar anderen maar het is goed uitkijken en als ik op een gladde steen stap val ik voor de verandering eens op mijn linkerzij in plaats van rechts. Gelukkig blijft de schade beperkt tot de schrik.

De ellenlange klimmetjes en bijna net zo ellenlange zo niet ellenlangere afdalingen in het saaie landschap beginnen hun tol te eisen. Het moraal ligt ergens op de bodem van de rivier die we af en toe passeren, en de vermoeidheid bereikt een nieuw hoogtepunt. Het zijn nog niet eens de hoogtemeters maar de manier waarop. Ok, ook de hoogtemeters, dit is niet te doen, in elk geval niet voor ons gewone stervelingen. En ook al stappen we dapper door, de kilometers duren steeds langer.  Als we eindelijk weer eens boven aan een klim zijn en een stukje asfalt kruisen zitten we rond de 50 km en geeft Frank er de brui aan. Hij wil bellen om opgehaald te worden. Ik wil in elk geval doorlopen tot de volgende verzorgingspost en zie dan wel verder. Frank raakt dolenthousiast (not) en besluit dan toch tot daar met me mee te lopen ware het niet dat een andere loper ons tegemoet komt met de boodschap dat hij er uit gaat en al gebeld heeft om opgehaald te worden. Die verleiding is te groot. Ik pik Frank zijn cola in, want stiekem heb ik meer gedronken of minder bijgevuld dan ik dacht en ben bijna leeg. We geven elkaar een kus en als strangers in the night gaan we elk onze weg in tegengestelde richting.

En dan gaat het regenen. Met bakken uit de hemel kan ik nog net mijn jasje pakken en aantrekken. Wat volgt zijn ellenlange…, enfin, you catch the drift, maar dan met regen. Als afwisseling krijg ik die eerder smalle richeltjes langs het ravijn met rotsblokken, maar dan spekglad door de regen. Die waait dan wel weer over maar heeft zijn vernietigende werk al gedaan. Dapper wandel ik door als ik ineens een vuursalamander op mijn pad zie. Die moet op de foto. Ik kom er nog meer tegen en tel er vijf. Ook kom ik langs een bankje die recht tegen een soort menhirachtige rots tussen twee bomen aankijkt. Ik zei al, overdag zal het hier best mooi zijn. Ik begin nu ook mijn voeten te voelen en mijn grote vrienden de blaren hebben zich gemeld. De pijnlijke tenen van het afdalen had ik een paar uur geleden al. Op de een of andere manier kan ik niet in mijn nachtelijke flow komen. Normaal gesproken vind ik het superleuk om ‘s nachts te lopen maar dit is gewoon écht niet leuk meer. Ik ben alleen maar bezig met overleven.

Tegen de tijd dat ik alleen nog maar langzaam kan wandelen en de vraag is of ik überhaupt de cut off op 62 km ga halen app ik Frank dat ik op de 62 km ook ga stoppen. Misschien haal ik de cut off en kan ik de volgende 14 km tot 76 km ook nog halen, maar daarna is het nog 27 km met meer van hetzelfde. Dat ga ik gewoon niet doen. Nog 6 km dus. Frank appt terug dat de laatste 5 km tot aan de verzorgingspost levensgevaarlijk zijn met spekgladde rotsen begroeid met mos en raad me aan om eerder opgepikt te worden. Aangezien ik nog meer op het programma heb staan de komende 4 weken (Tunnelrun, Breweryrun, Pegasustrail, halve van Urk en de Amsterdam marathon) en doorlopen me niks gaat brengen bel ik als ik bij een station ben. Niet alleen een herkenbare plek maar ik heb dan 56 km op de klok wat ik een prima afstand vindt en precies op dat moment begint het weer te zeikregenen en kan ik gelukkig schuilen in een fietshok.

Na een kwartiertje word ik opgehaald en naar de verzorgingspost gebracht waar Frank op me wacht. Daar moeten we nog langer wachten om uiteindelijk twee uur later opgehaald te worden om terug naar Clervaux gebracht te worden. De verzorgingspost is dan al gesloten. In de tussentijd heb ik droge kleren aan getrokken, schoenen gewisseld en de tape van mijn voeten getrokken, niet geheel zonder schade door een los velletje en het feit dat mijn zool zo zacht als een weekdier is. Terug in Clervaux zit René, het laatste slachtoffer dat uitgestapt is en is Olav de enige van de bende die een medaille ophaalt vandaag. We blijven echter niet hangen en rijden lekker terug naar huis waar we de zooi opruimen, douchen, een uurtje slapen en daarna lekker Chinees halen en op de bank hangen. Nooit eerder vind ik het totaal niet erg dat ik uitgestapt ben. The Great Escape was nét een hoogtemeter te veel. Nu focussen op de komende evenementjes en dan nog één keer een poging wagen op de 200 km in december bij de Bello. Daarna ga ik maar eens serieus nadenken over wat ik aankan maar vooral ook wat ik nog leuk vind.

Want uiteindelijk doen we het daar voor toch, voor de lol?

We hebben afgesproken om 20 km in Meijendel te lopen met een best wel aardig groepje. Sowieso allemaal leuke mensen. Mede daardoor, naast het feit dat ik toch wil lopen, heb ik ja gezegd om gewoon mee te gaan in plaats van in mijn eentje een rondje Rotterdam te doen. Ik weet van mezelf dat ik nooit zin heb en in het begin aan het mopperen ben, maar als ik eenmaal aan het lopen ben is het toch altijd wel weer ok en achteraf ben ik altijd blij dat ik gegaan ben.
Frank checkt de buienradar en het blijft droog in Wassenaar. Mooi, dan hoef ik geen jasje of iets dergelijks mee. Met moeite sleur ik me uit bed. Ik moet alles nog pakken en ook nog iets eten en anders kom ik in tijdsnood. Gelukkig hoef ik niet hard na te denken. Water mee maar extra eten is niet nodig, mijn zakken zitten standaard vol en ik heb genoeg met wat er in zit. We vertrekken  iets later dan gepland maar we hebben marge.

Met slaperige ogen en een duf hoofd komen we een half uur later aan op de parkeerplaats waar iedereen al vrolijk klaar staat. Dat is wat ik bedoel. Als ook de laatste arriveert beginnen we aan de route. We starten gelijk met een stukje ruiterpad. Shit, ik ben nog heel erg stijf en niet opgewarmd en het mulle zand valt me zwaar. Ik hobbel dan ook gelijk ruim 200 meter achterop. 

Dan blijkt dat de route afgesloten is door een afgezet stuk waar ze schapen geplaatst hebben. Omdat Frank even moet kijken hoe verder kom ik gelukkig weer bij, maar als we dan weer vertrekken ben ik ze zo weer kwijt. Ysbrand blijft bij me. Uiteindelijk pikken we de route weer op maar de rest van de groep is in geen velden of wegen te bekennen. Bij een parkeerplaats ga ik maar bellen en nadat we contact hebben komen we weer bij elkaar. Nu blijf ik enigszins bij. 
Dan gaat het toch regenen. Waarschijnlijk aangetrokken door de donderwolk die zich boven mijn hoofd aan het samentrekken is. Stomme buienradar. Ik ga een klacht indienen! Het helpt niet echt om mijn humeur te verbeteren en weer loop ik ver achter de groep. Ik kom lekker in een negatieve spiraal. Dit gaat vandaag niet meer goed komen.

Op 4 km zeg ik tegen Frank dat ik wel alleen ga lopen zodat de groep geen last van me heeft maar Frank weigert me alleen te laten. Als een irritante luis in mijn pels gaat hij achter me lopen en dwingt me om door te lopen. Ik moet onwillekeurig aan Waldo denken. Waldo is een Schwarzwalder pony op de manege die ik steevast ‘die dikke’ noem. Niet vooruit te branden tenzij je hem met twee zwepen continue aantikt links en rechts totdat hij zo geïrriteerd wordt dat hij gaat draven. Als je dan stopt gaat hij weer stappen en moet je hem weer aansporen. Dat moet je een paar keer volhouden totdat hij het opgeeft en blijft lopen. Soms ben ik net als Waldo.

Het gaat ongeveer 5 km goed. Ik loop redelijk door, blijf nu bij en ontspan een beetje. De regelmatige regenbuien, de hoge begroeiing van het onkruid op de kleine paadjes met vooral veel brandnetels en de druk die ik mezelf opleg om de groep niet op te houden maakt dat ik toch weer inzak. Het wil vandaag gewoon écht niet. Ik doe af en toe stiekem nog een poging om af te zakken en zelf te lopen maar Frank houdt me met argusogen in de gaten en blijft er boven op zitten.
Als we bij 14 km zijn en vlak bij de auto doe ik iets unieks. Ik haak af. Frank heeft het gelukkig ook opgegeven en geeft me de autosleutel. In mijn eentje pak ik nog een paar stukjes van de route om uiteindelijk 16 km vol te maken. In mijn eentje, muziekje op, op mijn eigen tempo, fotootjes maken onderweg, en wandelend zonder me bezwaard te voelen. Ik weet dat niemand het erg vindt maar toch.

Vandaag had ik beter in bed kunnen blijven. Niet alleen voor mezelf maar ook voor de rest. En toch. De volgende keer als Frank vraagt of ik mee ga weet ik wat mijn antwoord zal zijn. Ook als ik moe ben, geen zin heb, oorspronkelijk andere plannen had of de weersverwachtingen slecht zijn. Omdat slechte dagen als dit een unicum zijn. Omdat ik als einzelgänger diep in mijn hart toch best wel sociaal ben. Omdat het achteraf bijna altijd weer fijn is. Omdat ik het niet wil missen. En omdat ik graag bij Frank ben en samen dingen met hem wil doen.

I’ll just say yes!

Het eerste dat zaterdag op het programma staat is de Expo. Die ligt ruim een uur met het openbaar vervoer van het centrum af, maar met een combi van metro en tram komen we bijna tot aan de deur. Just follow the crowd. Op de Expo is het allemaal goed georganiseerd. Direct bij binnenkomst kunnen we onze startnummers ophalen. Het shirt moet ergens boven maar ze hebben een mooie route gemaakt langs alle stands en je kan maar een kant op. Lekker overzichtelijk.

We slenteren de route af maar eerlijk gezegd is er niet veel interessants. Frank wil een shirt, Gaston een buff en ik wil gratis goodies. Geen van allen krijgen we wat we willen. De enige buit die ik meeneem is een niet te vreten gratis rijstwafel en een veel te dure zak gekochte suikernootjes. Zelfs de nieuwe Hoka’s zijn nog niet te koop en ik zal nog een jaar moeten wachten. Maar we hebben onze startnummers, de sfeer zit er goed in en ook het shirt valt me mee en is leuker dan ik dacht. We kijken nog even naar een filmpje van de route en besluiten dat we trek hebben.

Buiten komen we Chris en Frederike ook nog tegen, die lopen voor Kika. Small world. We nemen de tram terug tot aan de overstap van de metro en zoeken een terrasje waar we broodjes Gyros kunnen eten. Daarna terug in het hotel om even te relaxen en rond 17:00 pakken we de metro richting het olympisch stadion om de dochters van Jenny haar nicht te zien finishen op de 10 km. Nog meer sfeer. Als het bijna etenstijd is zoeken we de Nederlandse Ambassade op. Na alle verhalen over pastaparties willen we op zijn minst even kijken of we kunnen aansluiten. Het is even zoeken maar als we hem dan eindelijk gevonden hebben is het akelig donker en de deur potdicht. Geloof niet dat het hem gaat worden.

We wandelen terug naar de metro en pakken een terras van een restaurant om wat te eten, nadat we gecheckt hebben of ze pasta hebben. Het wordt een bord spaghetti, wat vette gefrituurde courgette en een stuk baklava. Dan lekker weer naar het hotel om te slapen. Tenminste, dat is het plan.

Frank ligt al gauw op een oor maar ik heb ruzie gekregen met mijn maag. Te veel, te vet, te onregelmatig en te ongezond. En dus gaat mijn maag staken met als gevolg dat ik de hele nacht rechtop in mijn bed zit om proberen de boel te laten zakken. Nou ja, de halve nacht dan want de wekker staat om 4:30. 3:30 voor de lezers thuis gezien het uur tijdverschil. Uiteindelijk komen mijn maag en ik dan toch tot een overeenstemming maar het kwaad is al geschied. 

Ik ben in slaap gevallen maar gebroken word ik wakker van de wekker. Ik wil niet. Het is nog veel te vroeg, ik ben enorm brak en mijn maag wil nog steeds niet helemaal meewerken. Gelukkig heb ik alles al klaargezet. Bij het ontbijt, dat speciaal voor de marathon vanaf 5:00 klaarstaat, sluit René aan en neem ik wat yoghurt en een beetje Cruesli die ik de dag er voor bij de supermarkt gekocht heb. Rond 6:00 gaan we 4 man sterk, Frank, Gaston, René en ik, volgens plan richting de bussen, die we gelukkig soepel vinden. Eenmaal in de bus richting Marathonas kan ik rustig ademhalen. Nu kan er niks meer mis gaan. Denk ik…

We zijn Athene nog niet uit of ik kom tot een schokkende ontdekking. Ik ben mijn headphones, en dus mijn muziek vergeten! De mentale slag is groot. Ik heb muziek nodig tijdens de marathon om in mijn bubbel te komen, helemaal als het zwaar wordt en als ik alleen loop. Nu moet ik letterlijk alleen lopen. Maar er is niets meer aan te doen en het zal een nieuwe uitdaging worden. Weet ik gelijk ook hoe dat is.

In de bus doezel ik af en toe even weg terwijl ik Frank op de achtergrond de route hoor analyseren. ‘Oei, dit wordt pittig’, en ‘hier lopen we lekker naar beneden’. Ik ga het wel zien, ik ben te moe om te kijken. Rond 7:30 komen we aan in Marathonas. Het is licht geworden en ik moet enorm nodig naar de WC getuige de krampjes in mijn darmen. Maar eerst moeten we nog een stuk wandelen en de tassen afgeven. Bovendien moet Frank nog van alles uit- en aantrekken. Ondertussen bouwt de druk in mijn darmen zich op. Als Frank niet opschiet gaat het straks gigantisch mis.

Gelukkig komt het niet zo ver. Eenmaal bij het stadion zijn er oneindig veel Dixies. Eindelijk een marathon die het begrepen heeft! Opgelucht kunnen we nu een plekje zoeken en kan ik deze historische plek op me in laten werken. We zijn Gaston en René kwijtgeraakt en Frank heeft ook nog een Meet & Greet van de RMD afgesproken. Dus terwijl hij bij de ingang van het stadion gaat zitten, ga ik een rondje lopen om te kijken of ik Gaston kan vinden. 

Ik kom uit bij de plek waar het olympische vuur ooit gebrand heeft. Op de trap er naartoe en nog verder staat een rij omdat mensen ermee op de foto willen. Natuurlijk wil ik dat ook. Bovendien heb ik nog anderhalf uur de tijd. Als ik eindelijk aan de voet van de trap sta komt er een man die het vuur aansteekt. Nog beter. Een kwartier verder ben ik aan de beurt en kan ik ook mijn foto’s maken. Dan als de sodemieter terug naar Frank die zich afvraagt waar ik blijf. Hij heeft intussen de RMD-ers verzameld voor de groepsfoto.

Na de foto gaan we richting startvak, Frank in 7 en ik in 6. ‘Hij haalt me nog wel in’, zegt hij. En dat zou zomaar kunnen, want echt fit voel ik me niet. Ik hoef niet lang te wachten. We krijgen de eed van de atleet en er komt een bui aandrijven die ons raakt ongeveer 10 seconden nadat het startschot voor ons vak gegeven is. Iedereen, ook ik, graai gauw nog even een plastic zak maar ik gooi hem ook weer weg zodra ik begin te rennen. De bui duurt ook niet lang en we zijn gestart aan de marathon van Athene.

De eerste kilometers gaan goed. Ik moet weer eens plassen maar besluit het op te houden tot 2,5 km, waar de eerste drankpost moet staan, in de hoop dat er ook WC is. Bij het 1 km bord kan ik het niet laten om even een foto te maken. Tenslotte moet ik ook genieten. Op 2,5 km is er geen drankpost. Waarschijnlijk heb ik het verkeerd begrepen dus bij km 3 duik ik maar even een bosje in. Zo, dat loopt een stuk lekkerder. Het tempo zit er goed in en de zon is doorgebroken maar ik heb geen last van de warmte. Het lijf voelt redelijk.

Dan komen we bij het 5 km lusje, een rondje om de kerk of in dit geval de plek waar de slag om Marathonas heeft plaats gevonden. Je weet wel, de aanleiding voor Pheidippides om naar Athene te rennen en te vertellen dat ze gewonnen hadden om vervolgens dood neer te vallen. Met andere woorden, de plek en de reden waarom dit gezeik met die marathon allemaal begonnen is. Ik verwachtte een groot standbeeld of monument maar het is gewoon een kale heuvel. Als ik er naar toe ren kijk ik uit naar de lopers die alweer terug rennen en zie ineens een bekend shirt van de Rotterdam Running Crew. Ik wil roepen maar moet even schakelen en tegen de tijd dat ik dat gedaan heb en Jeroen en Arjan geregistreerd heb in mijn brein zijn ze alweer door. 

Hier staat ook de eerste drankpost waar ik dankbaar gebruik van maak. Ik heb zelf ook drinken bij me maar spoelen en een spons sla ik niet af. Als ik zelf weer terug loop zie ik een standbeeld, en daar moet ik natuurlijk even mee op de foto. Koning Leonidas. Een jongen biedt aan om hem te maken en als we weer gaan rennen knoopt hij een praatje aan. Het voordeel van alleen lopen, ik heb veel meer aanspraak. Hij komt uit Canada en was vorige week nog in Breda en Utrecht geweest. 

Aan de andere kant zie ik Gaston ineens lopen en we geven elkaar een high five. Dan zal Frank niet ver achter me zitten. Richting de 7 km gaan we het rechte stuk op, langs de kust, om zo’n beetje bij de 10 km het eerste dorp tegen te komen met enthousiaste supporters. Met dat ‘saai’ valt het dus alleszins mee. Dat zwaar begint langzaam te komen. Ongemerkt lopen we vals plat naar boven. Ongemerkt, maar stiekem merk je het toch wel. Het blijft namelijk onafgebroken stijgen. Kleine beetjes maar toch. Bovendien krijg ik een ander probleem. Mijn darmen schieten weer in de kramp en ik begin mijn muziek te missen. 

Ik twijfel tussen doorlopen tot aan een drankpost met een WC of gewoon de bosjes inschieten. Ik heb geen WC papier mee en loop door, zo goed en zo kwaad als dat het gaat. Het loopt voor geen meter en mijn onderrug heeft besloten om vrolijk mee te doen met de krampjes. Dan toch de bosjes maar terwijl ik een spons van de grond raap om te kunnen vegen. Gelukkig is het alleen maar lucht. Dit keer, want ik durf niet in te staan voor straks.

Ik klim naar 15 km en dat is een pittige klim. Nu al en veel te vroeg krijg ik een klap van een hamer. Het constante omhoog lopen, geen muziek om in mijn flow te komen en de krampen in de buikregio hebben hun weerslag. Maar de strijd is nog niet gestreden. Op 16 km hoor ik een bekende stem die ik eigenlijk nog even liever niet had gehoord. Frank heeft me ingehaald. Ergens ben ik ook wel opgelucht, nu kunnen we toch samen lopen en finishen. 

Na 500 meter laat ik dat plan varen. De rollen zijn omgekeerd. Hij loopt constant een meter voor me laat zich zakken maar loopt toch weer harder. Ik kan gewoon niet harder met die krampen en hou hem niet bij. Schat, snap je nu wat ik bedoel met in je flow lopen en als de ander dan langzamer loopt? Dat werkt gewoon niet. Ga maar, cu at the finish. ‘Misschien trekt het straks weer weg en kom ik toch weer bij’, denk ik hoopvol. Ondertussen krijg ik appjes binnen van mijn vrienden maar ik kan ze niet lezen. Ik heb wel een vermoeden wat er in staat.

Voorlopig blijft het drama. Ik kom Christelle tegen, die ik in Zuid Afrika heb leren kennen en vervolgens bij allerlei wedstrijden tegen kom. Zo ook hier want ik zag haar in het stadion al. Ze heeft het ook best zwaar en loopt met me mee. Fijn, een beetje afleiding. Helaas trekken de krampen meer aandacht en ik geef aan dat zij ook maar door moet lopen. We zijn dan inmiddels op de helft.

Om toch nog een beetje te blijven ‘genieten’ maak ik nog wat foto’s onderweg. Een oudere man die volledig uitgedost in klederdracht water staat uit te delen kan ik niet zo maar voorbij lopen dus ik wacht even tot hij een momentje heeft en maak een selfie. Hij vindt de erkenning fijn. Ook heb ik wat afleiding van een cameraploeg die een tijdje op mijn hoogte blijft hangen. Leuk voor de Griekse kijkers thuis. Van daar uit weer verder, op naar de 25 km. De route blijft omhoog lopen en ik mis mijn muziek meer dan ooit. Doordat die flow uitblijft ontstaat er een soort domino effect. Ik voel ieder pijntje en krampje, druk tevergeefs op de Terminatorknop, en voor het eerst in mijn hardloopcarrière wil het mentaal ook niet. Ach ja, moet je ook een keer meegemaakt hebben. Dan bedenk ik me ineens dat Jenny op 31 km staat. Dat wordt mijn nieuwe doel voor nu, dan zie ik daarna wel weer verder.

Tot aan die 31 km loop ik af en aan met Christelle op. Als een soort jojo trek ik me aan haar op als ik me even ok voel, en laat haar weer gaan als de kramp weer op komt zetten. Inmiddels beginnen er ook wat schuurplekken op te spelen langs mijn armen omdat mijn shirt kletsnat is van het continue water over me heen gooien. A small price to pay om het koel te houden. Toch is het niet idioot warm. Er is bewolking en er vallen zelfs wat druppeltjes uit de lucht. Maar het sponsen blijft desondanks gewoon lekker.

De 31 km gaat nog even onder een viaduct door maar het grote spandoek met ‘nog 11 km’ geeft wel aan dat we het ergste nu gehad hebben. Nu mogen we volcontinue gaan afdalen. Vanuit de Two Oceans weet ik echter dat dat geen enkele garantie is om tijd in te halen, niet meer te wandelen of dat het zelfs maar makkelijk gaat nu. De continue klim omhoog heeft me zoveel energie gekost en alles doet inmiddels zo’n pijn dat het profijt van omlaag lopen het niet compenseert. Maar vooruit, het helpt wel. 

Boven aan het viaduct staat Jenny. Ik wil bij haar uithuilen maar ik heb geen tranen. Ik sta gewoon droog ondanks dat ik wel genoeg drink. Ze vertelt me dat Frank het ook zwaar heeft en ongeveer twee minuten voor me loopt, en dat Gaston vlak achter me zit. Ergens voelt het toch als gedeelde smart. Ze oppert dat ik op Gaston wacht om samen te lopen maar ik weet dat dat geen goed idee is. Ik zit in een modus waarin ik mijn eigen plan moet kunnen trekken. Rennen als ik kan rennen, wandelen als ik moet wandelen. Bovendien ben ik niet gezellig en alleen maar bezig met overleven.

Ik ren dus verder. En inderdaad omlaag kan ik minimaal 1 km door blijven rennen. Fijn, nu zijn het er nog maar 10. Ik heb uit pure ellende mijn muziek maar via de telefoon aangezet en tussen de aanmoedigingen door hoor ik wat klanken uit mijn Flipbelt komen. Voor het lopen heb ik er niks aan maar op de achtergrond geeft het wat gezelligheid. Het is voor het idee. Iemand spreekt me weer aan en ik maak een kletspraatje. Hoppa, weer een paar honderd meter verder. Uiteindelijk komen we er wel.

Bij 36 km heb ik heel even een opleving en ren een volledige kilometer stevig door naar de 37 km. Nu nog maar 5 km! Ik heb altijd gezegd dat ik 5 km altijd wel uit kan lopen, al moet ik kruipen. Ik check mijn klokje en zie dat ik iets meer dan 10 km per uur moet lopen om nu binnen de 4:45 te finishen, wat ik graag had willen doen. Maar ik voel ook aan mijn complete gestel dat ik dat niet ga redden. Als ik bijna bij 38 km ben komen we bij een Erasmusbrug lookalike en een stenen plakkaat waar Athene op staat. Het voelt als een grens en dus wil ik een foto maken. Er staat een dame zich lekker uit te rekken voor het plakkaat waardoor je de letters niet ziet. Ik wacht tot ze klaar is, mijn tijd wordt toch niks meer, en ren weer verder. 

Het rennen gaat weer iets beter nu ik in Athene ben. Het publiek is nog steeds net zo enthousiast en ik kijk wat om me heen. Het valt me nu pas op dat ik nog nooit zo veel mensen stuk heb zien gaan en het dringt tot me door dat Athene toch wel een iets andere categorie marathon is. Het is niet de route, het is niet de warmte en het zijn niet eens de heuvels. Het is de 20 km constante omhoog lopen. Een stille sluipmoordenaar die alle energie uit je lijf trekt zonder dat je het in de gaten hebt.

40 km. Ik kan de finish nog niet zien maar ik kan hem ruiken, proeven, voelen en zelfs horen. Als een donder ergens in de verte waar het achter de bergen onweert. Mijn klokje wijkt inmiddels 800 meter af maar dat maakt niet meer uit. Ik hoef alleen nog maar door te rennen. Minder dan een kwartiertje en dan is het klaar. Ik herken ineens waar ik loop en bij 41 km komen we langs het moderne standbeeld van een rennende man. We draaien een straat rechts in en dan is het er nog maar 1. 1 lange maar heerlijke kilometer. En dan komt de Griekse Coolsingel!

De draai naar links, de hoek van 90 graden recht de hemel in. Een straat die lekker naar beneden loopt, mensen aan weerszijden rijen dik die je naar de finish schreeuwen. Onderaan de straat het bord met ‘nog 250 meter’. Onder de loopbruggen door en dan het olympisch stadion. Ik sta nog een keer stil, maak een foto en ren dan het tartan op terwijl ik het publiek op de tribunes in kijk of ik Jenny zie. Ik mis ze maar trek mijn breedste en triomfantelijkste glimlach voor de fotograaf bij de finish. Eindtijd 4:49:08. Bij lange na niet mijn snelste tijd maar toch ook niet mijn langzaamste. Wel mijn zwaarste en misschien ook wel mijn leerzaamste marathon.

Ik wandel door en zie dan Frank staan. Ik heb enorm behoefte aan een knuffel en die krijg ik uitgebreid. Dan wandelen we samen verder om de medaille in ontvangst te nemen en nog een kleine goodiebag met wat eten en drinken. Ik zie Christelle nog even en geven elkaar een high five. Dank je wel voor het optrekken! We weten niet waar Gaston is dus we halen onze kleding op en via de what’s app zoeken we Jenny en de rest op. Onderweg nog even wat foto’s en als iedereen weer herenigt is en we even bijgekomen zijn gaan we ieder onze weg naar het hotel om ‘s avonds met elkaar te eten. We hebben gedaan waar we voor gekomen zijn, nu lekker drie dagen vrij om onze wonden te likken.

Athene marathon, the authentic. Been there, done that. Mag ik nu dood neervallen?

Want zoals ik Frank naar allerlei wegwedstrijdjes sleep, sleept hij me mee de bossen in om te trailen. En dat werkt precies hetzelfde. ‘Schat, ik ga de Amerongse Bergtrail lopen.’ ‘Wanneer is dat?’ ‘Zaterdag 16 februari, ergens in de ochtend.’ Even checken of ik geen springles heb met de paarden. Nope, dan kan ik wel een keer overslaan. ‘Is goed lief, schrijf mij ook maar in.’ Vervolgens krijg ik instructies over hoe laat ik klaar moet staan op de bewuste dag. ‘Hoe ver is het eigenlijk?’ ‘20 km’ ‘Ok’. En dan weet ik hoe ik mijn schema voor die week moet indelen.

We hoeven pas om 12:00 te starten dus het is niet zo allejezus vroeg. De vraag blijft echter nog steeds, wat trek ik aan vandaag? De voorspelde 15 graden moet zeker langzaam opbouwen want als we de deur achter ons dichttrekken is het nog best fris. Het wordt driekwart broek en een enkel shirt. Ik gok het er op en omdat ik ook nog mijn camelback om heb zal het wel meevallen. Het wordt tevens iets bloemigs, tenslotte is het lente. Nou ja, soort van zei ik al. 

Het voelt raar, het is pas zaterdag. Volledig buiten mijn routine om dus, want normaal gesproken rij ik nu paard en doe daarna boodschappen. In plaats daarvan rijden we ergens richting het oosten van het land. En naast mijn bloemige nieuwe broek en shirt heb ik sinds twee dagen ook een nieuw klokje, een Garmin Fenix 5s. Ook wennen. Valentijnskadootje van mijn lief. Hij wilde hem met kerst al geven en ik riep: ‘Doe maar voor mijn verjaardag.’ Maar hij kon niet wachten dus tijdens de pannenkoeken vanochtend gelijk een spoedcursus menustructuur Garmin gehad en de route er in gezet. Want als je iets doet moet je het goed doen.

We kunnen makkelijk parkeren en komen er gauw achter waarom. We moeten nog minstens een kilometer lopen naar de start namelijk. Een of andere boshut waar het een drukte van belang is. We zijn vroeg en genieten van het zonnetje voordat de hele goegemeente bijeen komt voor een speech van de organisator. Ik krijg een beetje Barkley Marathon gevoel als ik een kalende man met een lange grijze baard een speech hoor geven over trailen, het parcours, geen afval achterlaten en het startsein gewoon een ‘Gaan’ is. En dus gaan we maar.

De eerste kilometer is het nog fris maar we warmen al gauw op. Ik ben nu al blij met mijn enkele shirtje. We zitten redelijk achteraan het deelnemersveld, helemaal als Frank vlak na de start moet plassen en ik een losse veter moet vastmaken. Maar ach, het is een trail en dan is snelheid niet belangrijk. Een trail die overigens gelijk al best pittig blijkt te zijn met heuvels en vals plat. Na ongeveer 2,5 km zijn we vlak bij waar we begonnen zijn en staat er een verzorgingspost. De beoogde spekkies hebben ze helaas niet, in plaats daarvan graai ik een handje Jelly Beans en toch ook wat chips omdat die zo lekker zout zijn. Tenslotte is het toch alweer ruim 3 uur geleden dat we pannenkoeken gegeten hebben.

We gaan weer verder en krijgen een behoorlijke lange steile heuvel. Oh ja, ik moest heuveltraining doen geloof ik voor Zuid-Afrika. Mijn mantra is vandaag dan ook ‘Chapmans Peak, Chapmans Peak’. Het voordeel van omhoog is dat je ook weer naar beneden mag. Jammer genoeg moeten we daarna gelijk weer omhoog. Dit keer richting de ‘eenzame eik’. Frank heeft hier een tijdje terug een Social trail gedaan en kent hem al, maar ik moet natuurlijk nog even met hem op de foto. Daarna rennen we weer naar beneden. De route in mijn klokje doet zijn werk want in ons enthousiasme missen we de afslag waarop het horloge verschrikt ‘off route, off route’ schreeuwt. Kut, moeten we weer een stuk omhoog om alsnog naar links af te slaan. Dat is het nadeel van trail. Je loopt soms als een kip zonder kop achter mensen aan zonder op de bordjes te letten.  En dat blijkt als we even later bijna weer verkeerd dreigen te rennen.

We gaan nog een keer langs de eik en hobbelen vrolijk door met iets minder heuvels tot aan de 12 km, waar de volgende verzorgingspost staat. Ik val opnieuw aan op de chips en de Jelly Beans want ook nu moet ik teleurgesteld constateren dat er geen spekkies liggen. En weer door. Het venijn zit hem in de staart want rond de 16 km komt de gemeenste heuvel die ik in tijden tegen gekomen ben. ‘Chapmans Peak, Chapmans Peak’, hou ik mezelf maar weer voor maar echt van harte gaat het niet. Gelukkig weet ik dat aan alles een eind komt, ook aan een gemene heuvel. En dan mogen we weer lekker naar beneden. Ik ben er eerlijk gezegd wel een beetje klaar mee. We krijgen nog een paar kleine stukjes omhoog en dan komt het verlossende bordje. Nog 1 km. En het mooiste van alles? Hij is volledig down hill. 

We laten ons lekker vallen tot aan de finish. Daar staat onze Barkley man iedereen persoonlijk een high five te geven. Ik vind het best. Ik zet mijn klokje uit en val opnieuw aan op de chips en Jelly Beans, later terug te zien op een foto op Instagram. Tevens krijgen we een biertje aangeboden en omdat het nog zonnig is vleien we ons neer op het terras om kroketten te eten. Tenslotte moeten we ook lunchen. Tegen de tijd dat we thuis zijn hebben we bedacht dat we naar de film willen en daarna spareribs eten, dus boodschappen doen zit er niet meer in. Gelukkig hebben we morgen nog, tenslotte is het pas zaterdag. 

Kunnen we morgen mooi nog een rondje hardlopen voor de zondagroutine!

Op het spoor gezet vorige week in Apeldoorn van mensen die een hotelletje geboekt hadden hebben we deze keer ook maar gekozen om er zaterdag al heen te gaan. Dat betekent een iets andere routine dan allejezus vroeg opstaan, pannenkoeken eten en een klere-eind rijden, een belachelijke afstand lopen, een klere-eind terug rijden en dan in bad en op de bank. Dit jaar gaan we voor lekker uitslapen, uitgebreid ontbijten, relaxt naar de start wandelen en dan pas die belachelijke afstand en de rest van het programma.

Het hotelletje is op zich prima, op de ‘het lijkt wel de pisstraal van een 80-jarige met een vergrote prostaat’ douche na. Omdat we dicht bij de duinen zitten lopen we nog een 5 km FunRun die eindigt in een afdaling van de Klimduin. Daarna duiken we het altijd bruisende centrum van Schoorl in om spareribs te eten. Nou ja, een tong in boter gebakken dan. Het lijkt er op. Een beetje. Er zitten tenslotte ook frietjes bij. Daarna lekker naar bed.

De volgende ochtend vergrijpen we ons aan het ontbijtbuffet. Geen pannenkoeken maar brood met Nutella, croissants, een eitje en een stukje brownie, nadat ik de chocolade-hazelnootmuffin maar weer terug gelegd heb. Soms heb ik nog wel een greintje verstand. Nadat we alle spullen ingepakt en in de auto gelegd hebben gaan we op weg naar de sporthal.

Zo mooi als het gisteren was, zo druilerig is het vandaag. Gelukkig stopt het na een stief kwartiertje met regenen. We zijn dit jaar meer dan op tijd voor de RMD Meet & Greet en na de groepsfoto gaan we naar de start. Daar komen we Samira en haar man weer tegen. What are the odds? Helaas begint het weer te regenen maar we zullen het er mee moeten doen.

We gaan lekker van start. We zitten net iets boven de beoogde 10 km per uur. We lopen met de camelback en ik heb gelijk de gelegenheid aangegrepen om de nieuwste toverdrank uit te proberen. Maurten, het merk dat de groten de aarde ook gebruiken. Kost wat, maar dan heb je ook wat. We gaan het meemaken. Inmiddels is het weer gestopt met regenen. Houden zo, dan hoor je mij niet klagen. Het eerste stuk herinner ik me van vorig jaar bij vlagen, maar zodra we de heuvel weer oplopen weet ik het weer. Hier komen we straks nog een keer langs.

Rond de 7 km begin ik lekker te lopen en me te ontspannen. Ik weet nog niet wat ik van de Maurten in mijn camelback vind. Het smaakt me eigenlijk te zoet, ook al roept iedereen dat het juist niet zoet is. Maar ja, smaken verschillen. Onderweg babbelen we met deze en gene. Een dame die ook New York gelopen heeft, een man die Athene gedaan heeft en zelfs een man die Tokyo gelopen heeft. Goed voor wat vergelijkend warenonderzoek aangezien we gisteren uitgebreid mijn hardloop toekomstplannen besproken hebben. En ja, Athene en Tokyo maken daar deel van uit.

Op 16 km maak ik een kleine denkfout. Het duurt maar een split second maar het geeft me een enorme psychologische dreun. Ik denk: ‘Fijn, nog maar 9 km.’ Direct daarna realiseer ik me dat we geen 25 maar 30 km lopen en we dus net over de helft zijn. Pfff, mijn benen veranderen stante pede in lood. Mijn plan was om op 20 km mijn gelletje te nemen, maar dat ga ik niet redden. En dus peuter ik het spannende zwarte pakje uit mijn camelback. De gel smaakt beter dan de sportdrank en is inderdaad niet zo zoet als een gewoon gelletje. En qua consistentie iets steviger. Je kan het bijna kauwen. In mijn maag lijkt het uit te zetten zodat ik geen honger meer heb. En het helpt, de motor slaat weer aan.

Op 20 km zegt Frank dat hij nog een gelletje neemt en dan voor de sub3 gaat. Ik sputter tegen. De afspraak was een trainingsloop en mijn belangrijkste prioriteit is heel blijven tot aan Zuid-Afrika. Aan de andere kant is het mijn eer te na om het niet te doen. Ik wik en weeg en bedenk me dan dat het nog 10 km is en betekent dat ik toch moet gaan racen, terwijl dat nu juist niet de bedoeling was. Ik besluit om het niet te doen. Frank gaat er gelukkig in mee. We bedwingen de heuvel voor de tweede keer. Dit keer gaat het wel goed met Frank in tegenstelling tot het drama van vorig jaar.

We lopen het heen en weertje en ik voel de turbo weer draaien. De twijfel slaat weer toe. Toch maar gaan voor een sub3? Frank houdt zijn steady tempo aan en ik ga afwisselend van moe naar turbo en weer naar moe. In de laatste kilometers komt er een groepje snelle lopers in tegengestelde richting langs. NK 10 km lopers die aan het warmlopen zijn. Dan zijn we eindelijk de duinen uit en lopen we voor de derde en laatste keer in het dorp. Op 28 km maak ik even een foto. Nog 10 weken en dan ben ik op de helft. Het lijkt nog zo ver, zowel in tijd als die afstand straks. Maar 10 weken is twee keer met je ogen knipperen.

Ik reken even snel in mijn hoofd. Voor een sub3 moeten we nu écht hard gaan lopen. Ik vraag het Frank maar we begrijpen elkaar verkeerd. Hij roept dat zijn klokje nu al sub3 aangeeft. Mijn rekensom zegt 3:01 en dus dat Frank zijn klokje afwijkt. Ik probeer het hem uit te leggen maar dit is blijkbaar niet het moment. Ik moet nu kiezen, er vandoor gaan of bij Frank blijven. Racen of trainen. Sub3 poging of laten gaan. Korte termijn succes of lange termijn doel. Iedere vezel in mijn lijf schreeuwt ‘gáán’! En ik ga…

…niet. 3:01 is een prima tijd, training is training en na 29 km samen laat ik Frank nu niet alleen. Samen uit, samen thuis. Zou ik met de jaren dan toch verstandig worden? Uiteindelijk klokken we officieel 3:00:44. En alhoewel het heel even steekt weet ik diep in mijn hart dat het allemaal niet uitmaakt en ik de juiste beslissing genomen heb. Uiteindelijk als Frank weer aanspreekbaar is leg ik hem uit hoe het nou zit met zijn klokje en zijn afwijking. Hij snapt het maar hij is gewoon erg blij. Hij wilde 10 km per uur en volgens zijn klokje heeft hij dat ook gelopen. Bovendien heeft hij geen last van zijn knie gehad en een PR gehaald. En ach, ik overleef het ook wel. Denk ik. 3:00:44. Lastig voor een nummer fetisjist als ik. De grapjes op Facebook liegen er niet om maar ik kan er ergens wel om lachen, zij het een beetje als een boer met kiespijn.

Als het nou 11 seconden sneller was geweest…

De Zevenheuvelenloop dus. Vorig jaar niet geweest omdat we in Valencia iets te doen hadden, maar twee keer eerder toch wel. Dus we kennen de heuvels, weten hoe we er moeten komen en zijn door Marco Vink gebombardeerd tot de RMD Meet & Greet fotomomentcoördinatoren nadat Frank zijn diensten aan heeft geboden. Ook staat Anita Active op de Expo en komen er een hoop Anitameisjes. Genoeg redenen om er een gezellige dag van te maken. 

Om de gruweltaferelen van andere jaren te omzeilen, waarbij we bijna twee uur verkleumd en verstijfd in de ijzige wind stonden te wachten op de pendelbus terug naar de P+R, zoeken we dit jaar een alternatief in de vorm van een klein schattig stationnetje net buiten Nijmegen met een hele grote gratis parkeergarage. Elst is de gelukkige. Na Frank zijn bananenpannenkoeken, God I missed that!, rijden we richting het oosten. Herman rijdt met ons mee. 

In Elst worden we weer herinnerd aan waarom we toch altijd met de auto gaan. Seinstoring zorgt voor minder treinen en de trein die er aan komt zit zo vol dat er omgeroepen wordt om op de volgende te wachten. No way José, dan krijgen we een probleem met de M&G. Als de deuren van de trein opengaan doen we drie pogingen. Uiteindelijk staat Frank met één been binnen en wurmen Herman en ik ons een deur verder naar binnen. Gelukkig hoeven we maar twee haltes gezellig strak tegen elkaar aangeplakt te staan.

Op Nijmegen heb ik schaamteloos weer honger en koop een krentenbol. Op weg naar de kroeg waar de M&G is komen we langs de Expo waar ik gelijk Marjon van Anita Active even gedag zeg. Dan is het toch nog rennen naar de kroeg. Het is enorm gezellig om zoveel bekenden weer eens te zien. Na het fotomoment maken we ons klaar en gooien onze tas af om nog even terug naar Anita te lopen. Marjon is naar de start maar Anitameisjes Frouke en Stans zijn er wel en ook LindaLynn komt even langs. Van daaruit lopen we door naar ons startvak. Vandaag is Rood.

Het is vooral koud. Ik heb voor het eerst sinds de zomer mijn dikke thermoshirt met lange mouwen aan en een muts op. Mijn handschoenen vond ik onhandig en liggen in de tas. Ik schurk tegen Frank aan tot het moment dat we mogen beginnen met lopen. Ondertussen loopt Cheptegei 8 seconden van het wereldrecord af. Op een scherm zien we hem nog net binnenkomen als wij over de start gaan. Een start die Frank niet zo in de gaten heeft als hij zijn jasje nog in zijn camelback aan het proppen is. En ik vergeet helemaal mijn ‘lucky kiss’ van Frank voor de start. Die pik ik alsnog onder het lopen, zeg Herman gedag, zet mijn muziek aan en ga. Let’s do this!

Omdat mijn lijf zo koud is en mijn voeten bevroren kom ik maar moeizaam vooruit. Echt soepel gaat het niet en het lijkt meer op strompelen dan hardlopen. Frank loopt me dan ook voorbij terwijl ik een paar bekenden groet. Ik hoor ook iemand roepen vanaf de andere kant en nadat ik twee keer heb gekeken herken ik Deborah uit de groep. Ik zwaai, tenminste, ik denk dat ik zwaai, en hoop maar dat ze gezien heeft dat ik haar gezien heb. Na twee kilometer begin ik op te warmen. Ergo de mouwen worden opgestroopt, ben ik blij dat ik geen handschoenen aan heb en gaat de muts af. Die laatste krijg ik nauwelijks in mijn Flipbelt gepropt maar de oplossing loopt een paar meter voor me. ‘Toch wel handig dat Frank zijn camelback bij zich heeft’, denk ik bij mezelf als ik even aanzet om bij hem te komen en schaamteloos mijn muts tussen zijn grote rits duw. Van daaruit begin ik aan de klim van de eerste lange heuvel. 

De heuvel loopt door tot iets voorbij de 5 km. Het valt me eigenlijk wel mee, op een totaal van 15 km zit ik nu al op een derde en ik weet dat de laatste 4 km heuvel af zijn. Voor mijn gevoel heb ik het ergste eigenlijk al gehad, de heuvels die nog gaan komen zijn wel stijl maar niet zo lang. De waterpost staat op 6 km maar ik sla hem over omdat ik mijn eigen waterflesje bij me heb. Ik wacht echter tot 7 km. Niet alleen ben ik dan bijna op de helft maar we gaan weer heuvel op dus dan zou ik toch al iets langzamer lopen. Twee vliegen in één klap.

Het is eigenlijk heerlijk loopweer. Lekker koel met een prachtig zonnetje. Ik heb het alles behalve koud meer, mijn lijf is voldoende opgewarmd en loopt weer flexibel. Alleen mijn rechterbil protesteert weer op de heuvel maar ach, dat is nou eenmaal een zeikerd. Ik krijg echter weinig mee van de omgeving. Ik ben meer gefocust op het lopen en irriteer me een beetje aan de klittende lopers voor me die geen ruimte laten om er voorbij te gaan. En dat zijn er best veel. Het lijkt wel extra druk dit keer, of misschien is het omdat ik zelf sneller ben dan twee jaar geleden waardoor ik veel meer mensen inhaal. Hoe dan ook moet ik regelmatig inhouden of zigzaggen en dat kost energie. Ik peuter een winegummetje uit mijn zak die ik uit de pot bij de Anitastand gegrist heb om weer een beetje aan te vullen.

Voorbij het tien kilometerpunt drink ik nog wat en bereid me voor op de laatste heuvel. Ik merk dat ik een hoge hartslag heb en het lijkt wel of ik een beetje bibberbenen heb. Ik heb echter geen flauw idee wat ik daar van moet denken, waar het vandaan komt, wat het effect is of hoe ik het op moet lossen. En dan is er maar een ding dat ik kan doen. Gewoon doorlopen en zien waar het schip strand. Ik ben blij om het 11 km bord te zien. Als ik de heuvel waar ik nu op loop voorbij ben hoef ik me alleen nog maar te laten vallen. En laat ik daar nu toevallig heel erg goed in zijn. Jarenlang geoefend in zwaartekracht toen ik nog wat meer rondingen had.

Vanaf dat punt gaat het ineens snel. Ik begin een beetje moe te worden maar met de stijle run naar beneden heb ik veel minder energie nodig en hoef ik alleen maar mijn lijf met mijn benen op te vangen. Het is nog steeds zigzaggen maar er is iets meer ruimte waardoor ook dat makkelijker gaat. En het is zo zonde om er geen gebruik van te maken dus blijf ik gewoon rennen met een gemiddelde snelheid van rond de 12 km per uur. Het 13 km punt. Ik heb geen controle meer over mijn lichaam, mijn Mr Hyde heeft het overgenomen. Ik ben nu echt moe, mijn bil doet nu echt zeer, ik voel nu echt mijn voeten en mijn longen branden ook echt, maar ik kan niet langzamer. Echt niet. Er blijft niets anders over dan me er maar aan over te geven. Nog twee kilometer. ‘Highway to hell’ is dan allang geweest.

Het 14 km bord lijkt dan weer een eeuwigheid te duren maar als het daar dan eindelijk is ga ik aftellen. Op 500 m heb ik nog minder dan een minuut om een PR te lopen. Dat ga ik niet redden maar onder de 1:20 moet ik wel halen en daar ben ik naar omstandigheden meer dan tevreden over. De bordjes helpen, 400 m, 300 m, 200 m, 100 m en dan daar joepie de poepie de finish! 1:17:32, in elk geval mijn op één na snelste tijd op de 15 km. Gelukkig, ik kan het nog.

Op mijn telefoon zie ik dat Frank niet zo heel gek ver achter me zit dus ik besluit toch even op hem te wachten. Dat geeft mij de gelegenheid om uit te blazen en op adem te komen. Als hij er is lopen we samen richting uitgang. Nu krijg ik het koud maar galant als altijd krijg ik zijn jasje omgeslagen die samen met mijn muts uit zijn camelback getoverd wordt. Had ik al gezegd dat het best handig is dat Frank die bij zich had?

Eenmaal terug in de kroeg gaat de warme broek en vest aan en worden er bier en bitterballen besteld. We praten nog even gezellig na met een groep RMD-ers  alvorens dan uiteindelijk toch maar weer richting station te lopen. Opnieuw nog even langs de stand van Anita om Marjon gedag te zeggen en ook Femke van Girls run the world zien we nog even. Bij het station nog snel op de foto bij Reis je fit en dan lekker snel terug naar station Elst om de auto op te halen. In elk geval vele, maar dan ook vele malen sneller dan met de pendelbus. Eenmaal thuis duiken we lekker in bad en probeer ik mijn bil te sussen met een lekkere massage en coolingsgel.

Ik zal hem maar even niet vertellen dat we morgen de verkenning van de Rotterdam Running Crew moeten lopen…

Frank is meer het avontuurlijke type. Onregelmatig onverhard door het bos. Beekje, stenen, gras, aarde en modder als het geregend heeft. Drie uur over tien kilometer doen terwijl hij de bloedzuigers van zijn benen plukt die na het riviertje aan zijn kuit zijn blijven plakken. Camelback op de rug met je eigen eten en drinken en regelmatig boven aan de heuvel stoppen om weer op adem te komen en een foto te maken. De trailrunner.

Nu bepaal ik negen van de tien keer welke wedstrijden we lopen, bepaal het schema en de planning en schrijf ons in. En Frank gaat altijd braaf mee. Maar omdat het huwelijk een kwestie van geven en nemen is glipt er af en toe dan stiekem ook wel eens een Trailrun tussen door. En dus lopen we vandaag de Trail des Fantomes, in de Ardennen. Omdat hij in het schema past. Met een beetje fantasie, want we moeten 28 km maar hebben ingeschreven voor de 22 km. Ze zeggen dat je er 20% bij op moet tellen als het een trail is, en 22 km is ‘ongeveer’. ‘It’s not a rule, it’s more sort of a guideline.’

Trailen dus. Ook goed. Niet zo verwonderlijk echter dat ik me niet zo verdiept heb in waar, wanneer, hoe ver en hoe de route er uitziet. Toch sijpelden afgelopen week wat termen mijn gehoor in. Termen die ik liever niet hoor. Termen als ‘klimmen aan een ketting’, ‘waden door de rivier’ en ‘steile afdalingen’. Flitsen van 24 km modder tijdens de Polar Bear afgelopen januari dringen zich uit mijn geheugen op. Ik stop ze gauw weer weg. Zucht, je moet wat over hebben voor een goed huwelijk. Nou ja, we zien het wel. 

Omdat het drie uur rijden is gaan we zaterdag al. ‘Maken we er gelijk een gezellig weekendje van.’ Een korte post in de RMD groep leert dat er minstens nog vier gekken zijn die meelopen. Dus als wij zaterdagochtend vroeg vertrekken wordt er al druk heen en weer geappt om af te spreken. Wij zijn rond 11:00 bij onze slaapplaats en gelukkig mogen we gelijk de kamer in. Daarna rijden we richting de start, slechts 7 km verderop. Vandaag worden er ook al afstanden gelopen en Marco, die aan het voorbereiden is voor de Jungfrau Marathon, loopt vandaag én morgen. Ach ja, je hebt altijd baas boven baas. 

Nadat we onze startnummers vast opgepikt hebben ploffen we neer op het terras en wachten op Marco zodat we hem kunnen uitzwaaien op zijn 14 km van vandaag. Daarna wandelen we naar het centrum van het dorpje waar we kunnen lunchen en gelijk maar de pizzeria voor de avond reserveren. Marilene en Ysbrand arriveren ook en samen gaan we terug naar het terrein om Marco binnen te halen, die dan allang binnen blijkt te zijn. Uitslover. ‘s Avonds bij onze privé pasta party sluit ook Richard nog aan, Karin blijft in het hotel rusten, en worden de nodige koolhydraten gestapeld. Dan op tijd naar bed.

Het ontbijt bestaat uit een broodje met ham, een chocoladebroodje, een glaasje sinaasappelsap en we worden verwend met een zacht gekookt eitje. Koffer pakken, uitchecken en naar het startgebied. We hebben mazzel, we kunnen vlakbij parkeren. De rest is er ook al en iedereen heeft er zin in. We maken nog even een groepsfoto bij de finish, dan is die maar vast in de pocket, en al snel mogen we van start. 

De eerste kilometer gaat nog lekker maar daarna is het gelijk aan de bak met steil omhoog. Oh ja, ik weet alweer waarom ik meer van het vlakke asfalt ben. Mijn kuiten schieten direct in protest en mogen 3 km lang afzien. Ja, ja, ik weet het, trailen is anders en de omgeving is prachtig en het gaat niet om snelheid. Ik kijk bewust niet op mijn klokje want een gemiddelde snelheid van 6 km per uur doet hoe dan ook gewoon zeer. Je kan een renpaard nu eenmaal geen dressuurproef laten doen. Bovendien heb ik een ander probleem. Met teveel en te slecht eten de laatste tijd en de krachtinspanning omhoog vraag ik veel van mijn buik- en lage rugspieren. Die laatste schieten een beetje in de kramp wat weer kramp in mijn darmen tot gevolg heeft. Ik hoef nog net de bosjes niet in maar prettig is anders.

Zo rond km 4 gaan we echter naar beneden en mag ik me heerlijk uitleven. Niet alleen lekker snel en makkelijk vanwege de afdaling maar gewoon het feit dat ik een kilometer lang achter elkaar door kan rennen. Het wordt mijn snelste kilometer dit parcours. Door het strekken van mijn rug trekt ook mijn kramp weg en kan ik weer normaal functioneren. Tot het volgende euvel. Een wijs man zei ooit eens, ‘als je denkt dat iets te klein is om impact te hebben, probeer dan maar eens te slapen met een mug in je kamer.’ Mijn mug steekt net een halve centimeter uit de grond als ik met de punt van mijn schoen achter het puntje van een tak of wortel blijf hangen. ‘Tja ik dacht, ik ga er even bij liggen.’ Gelukkig beperkt de schade zich tot een schaafwond op mijn elleboog, een vieze broek en een deuk in mijn ego.

Na het stof afgeklopt te hebben gaan we op weg naar de eerste verzorgingspost. Oftewel luilekkerland. Chocoladecake, winegums, krakelingen, stukken Twix, zoutjes, pannenkoeken, sinaasappel en stukken watermeloen. Ik prop mijn mond vol en spoel weg met water. We mogen weer door omhoog waar we eenmaal boven getrakteerd worden op opnieuw een prachtig uitzicht. En daar moet natuurlijk ook een foto van gemaakt worden. Want trailen is ook genieten van de omgeving. We werken ons omhoog en omlaag en omhoog en omlaag en omhoog en omlaag naar de 13 km waar we de Ourthe tegenkomen. Het ultieme trailgevoel, lekker door de rivier naar de overkant waden. Het water is lekker koel en komt tot halverwege mijn bovenbenen. Ook dit is weer een Kodakmomentje. De pret is van korte duur als we gelijk daarna weer een steile helling krijgen.  

Het deelnemersveld is inmiddels behoorlijk uitgewaaierd maar toch komen we regelmatig dezelfde mensen tegen als zij ons inhalen en een kilometer later wij hen weer voorbij gaan. De paden variëren van heel breed tot supersmal, van vals plat tot recht omhoog klimmen en van harde stenen tot zachte aarde. Op bepaalde momenten denk ik vol verwachting aan het ultravlakke Berlijn over vier weken maar ik moet eerlijk toegeven dat het hier een mooie omgeving is. Bovendien ben ik minder met het lopen bezig dan ik zou denken dus de kilometers gaan best ongemerkt.

De tweede verzorgingspost staat op 17 km waar ik het lekkerste stukje watermeloen ooit eet. De dame achter de stand beurt ons op met de woorden dat ‘het nog heel even pijn lijden is en daarna 4 km lang naar beneden tot aan de finish’. Fijn. Naar beneden klinkt goed. Het pijn lijden is een kilometer zwaar steil omhoog maar gek genoeg valt het me op dit punt eigenlijk wel mee. Misschien omdat ik me er mentaal al op ingesteld heb en mijn beenspieren het protesteren maar gewoon opgegeven hebben. 

En dan is daar ineens de top van de klim. Voor ons ligt een fijn semi verhard zandpad dat inderdaad in meer of mindere mate naar beneden wegloopt. De laatste 4 km. Het laten vallen kan beginnen en er wordt eindelijk wat vaart gemaakt. 3 heerlijke kilometers lang. De laatste kilometer moeten we weer uitkijken voor een steile afdaling, losse aarde en een laatste keer door het water, enkeldiep dit keer. Dan de laatste meters tot aan de finish waar we in een nette 3:19:36 doorkomen. Nou ja, ik dan. Frank klokt 3:19:37. Story of his life. Sorry schat, maar je bent het nou toch wel gewend?

De rest van de groep is er al en na een paar meer dan verdiende drankjes vangen we de reis naar huis weer aan. Drie uur lang. Iets minder dan dat we vandaag gelopen hebben. Maar genoeg tijd om de hamvraag te beantwoorden.  De vraag die altijd omhoog komt als ik een lange afstand gelopen heb. Trail of asfalt. De meest belangrijke vraag op zo’n dag als deze als ik me weer eens helemaal uit de naad gelopen heb. En het antwoord kan elke keer anders zijn.

‘Schat, wat eten we vanavond?’

Qua eten besluit ik om, jawel, pannenkoeken te eten. Frank doet mee. Omdat hij zich nog moet omkleden en we anders in tijdnood komen bak ik ze voor de verandering. Het voelt volledig in de twighlight zone, om op vrijdag eind van de middag pannenkoeken te eten om te gaan hardlopen. Mijn systeem staat dan ook volledig op een andere zender en ik heb moeite om te bedenken wat ik mee moet nemen. Uiteindelijk lukt het toch om wat handige spullen in de tas te gooien en rijden we richting Katwijk.

Eenmaal daar kunnen we gelukkig de auto makkelijk kwijt en zien Marco Vink al lopen. De start en finish is bij een sportvereniging en tussen de mensen spotten we al direct nog meer groene shirts. En terwijl we met een paar mensen bij elkaar staan te praten zien we ineens Dirk Kuyt naast ons opdoemen. We maken gelijk gebruik van de gelegenheid om te vragen of we met hem op de foto mogen. Dirk is de beroerdste niet en de foto is gauw gemaakt. Zo, wij kunnen naar huis! De buit is binnen. Oh nee, we gingen ook nog hardlopen.

Onze start is om 19:45, de mensen van de 5 km starten iets later. Bovendien hebben we de optie om verhard of onverhard te lopen. Er is geen tijdsregistratie op je startnummer dus er zal bij de finish geklokt worden gok ik zo. Ik maak me klaar en zet een lekker nummer op. De start is druk en het pad niet al te breed, wat direct de duinen in gaat over een schelpenpad. Ik hoor het knerpen van mijn voeten door mijn muziek heen. 

Ik ga in een stevig tempo weg zoals gewoonlijk in de eerste racekilometer. Daarna doe ik het meestal wat rustiger aan. Vanavond echter niet en hou ik het tempo er een beetje in. Ik snap zelf ook niet zo goed waarom, misschien om de pannenkoeken te verteren, misschien om het drama van woensdag goed te maken, misschien omdat ik lekkere muziek heb en het niet zo warm is of misschien gewoon omdat het kan. Hoe dan ook focus ik me op het lopen en de mensen die voor mij en achter mij lopen. Met name het inhalen van dames met de hoop om een goede klassering te hebben in mijn leeftijdscategorie. 

De klimmetjes van de duinen zijn pittig. Ik haal regelmatig een stel in maar bij een klimmetje lopen ze me ook zo weer voorbij. Waarna ik dan bovenaan weer zwaar sta te hijgen om vervolgens naar beneden te racen. Zo ploeter ik 5 km door tot aan de drankpost. Daarna volgt een lang pad in open duin met de wind in het gezicht. Ik trek me op aan een man die vlak voor me loopt maar uiteindelijk haal ik hem toch in. Ik vraag me serieus af waar dat strand nou blijft als ik al bij kilometer 7 ben. 

Het verlossende woord komt bij kilometer 8. Opnieuw een drankpost en dan toch de splitsing tussen verhard en onverhard. Verhard is naar rechts verder door de duinen, links is een steile zandheuvel op het strand op. Ik kloot een beetje met mijn Flipbelt als ik er een winegum uithaal maar het zakje niet teruggestopt krijg. Uiteraard ga ik naar links en word ingehaald door twee dames. Shit, en dat bij de laatste twee kilometer. Ik kan echter niet sneller de heuvel op terwijl het zand in mijn schoenen stroomt. Maar uiteindelijk sta ik dan toch boven en mag ik weer naar beneden.

Het strand valt me alles mee, het zand is hard en in tegenstelling tot de verwachtte drie kilometer is het er maar één. De twee dames van de heuvel lopen nu weer achter me maar niet ver. Het strand af gaan we de laatste kilometer in. Nou ja, in theorie dan want ze hadden al gezegd dat het parcours iets langer zou zijn. Bij de strandafgang halen de dames me weer in, als een soort kat en muisspelletje. Het laatste stukje lopen we weer richting het sportveld en we krijgen nog een rondje om het voetbalveld. Daar zet ik nog één keer aan en haal een van de dames in, de andere blijft een beetje achter. Met een laatste inspanning kom ik bij de finish. De finish waar vrolijke muziek is en een speaker die me afkondigt. Maar geen enkele vorm van tijdsregistratie. Want het was een FunRun weet je wel? Dat had ik dus even gemist.

Ik haal mijn medaille op en loop naar de trap waar ik zicht heb op de andere lopers om Frank en de andere RMD-ers op te wachten. Als iedereen binnen is strijken we neer aan een tafel en nemen wat te drinken. Marco trakteert ook nog op chips. In de tussentijd zien we dat er een rij gevormd wordt. Dirk Kuyt gaat met fans op de foto. Dat willen we natuurlijk niet missen want ondanks dat we de groepsfoto hebben, heb ik nu een medaille om te laten zien. Als even later een paar RMD-ers zo slim zijn om Dirk zijn handtekening op de medaille te laten zetten gaat het bij mij ook kriebelen. Uiteindelijk als de rij heel klein is ga ik toch nog een keer terug. Net op tijd want the lady in charge kapt alles af. Ik krijg de laatste handtekening!

Blij ga ik terug naar de tafel. Het plan om wat te eten bij een strandtent gaat niet door omdat het al te laat is. Het alternatief is heel slecht maar wel lekker. Het wordt de McDonalds bij Transferium Leiden. Daarna nog een RMD-er even afzetten thuis en dan gauw naar bed. Het is weer mooi geweest, het weekend kan beginnen en ik ben wel klaar met hardlopen voor de rest van de week.

Over twee dagen mag ik weer…

Eenmaal aangekomen doe je de eerste twee dagen niks want je moet acclimatiseren en hebt enorme last van jetlag. De derde dag besluit je het toch maar te proberen met het lumineuze idee om naar de supermarkt te rennen en weer terug met je ontbijt. Tenslotte heb je dat drie jaar geleden ook gedaan. Toen zat je echter maar 2,5 km van de supermarkt verwijderd, dit jaar ongeveer 5 km. Ach, 10 km moet kunnen toch? Dus kien je uit om er rond 8:00 te zijn als ze open gaan om maximaal van de vroege ochtend te profiteren. Je trekt je spullen aan en gaat op weg. 

Het loopt eigenlijk best lekker en onderweg maak je wat gekke foto’s. Bij de azuurblauwe zee en bij het bord ‘overstekende ezels’, leuk voor thuis en Social Media. Eenmaal bij de supermarkt koop je twee broodjes, een beetje ham en een beetje kaas en begint aan de terugweg. Dan is het al niet zo vroeg in de ochtend meer en eigenlijk best wel warm. Je zweet je een ongeluk en met een onhandig bungelend zakje is 5 km stiekem best wel lang. Maar je overleeft het en springt thuis gelijk onder de buitendouche om af te spoelen.

‘s Avonds lig je in je hangmat een beetje te internetten en bedenkt: ‘Stel dat er een hardloopwedstrijdje op Bonaire zou zijn? En stel dat dat toevallig op een dag is dat wij hier op het eiland zijn?’ Je Googelt wat maar kan niks vinden. Ach ja, het zou ook wel érg toevallig geweest zijn. De komende dagen loop je nog eens een rondje en je gaat uit eten. Je parkeert je auto bij een parkeerplaatsje aan het begin van de hoofdstraat. Je blik valt toevallig op een digitaal reclamebord en je ziet een oranje scherm met alleen de volgende witte tekst: ‘8 km’. Je kijkt je man aan en jullie denken allebei hetzelfde. ‘Het zal toch niet?’ Je blijft staan en wacht tot de rest van het bericht verschijnt. Er is een run georganiseerd door een lokale verzekeringsmaatschappij! En hij is aankomende zondag! ‘Dan zijn we er nog’, zeg je tegen je echtgenoot. En jullie besluiten ter plekke om mee te doen. ‘We zijn er nou toch.’

Na het eten weer thuis zoek je het op op de website. 8 km vanaf het strandje vlak voor de deur naar de andere kant van het eiland. En je schrijft ter plekke in. De volgende dag ga je naar het kantoor om te betalen en je startnummer met shirt op te halen. En een prangende vraag te stellen. ‘Als we bij de finish zijn, hoe komen we dan weer terug?’ De alleraardigste dame legt uit dat er busjes rijden. Verder vertelt ze dat we om 6:30 starten maar ons uiterlijk om 6:00 moeten melden. Een record qua vroeg opstaan om hard te lopen. Er is tevens een waterpost en we krijgen soep bij de finish. Soep? Om 8:00 ‘s ochtends? ‘s Lands wijs ‘s lands eer zullen we dan maar denken.

En zo sta je tijdens je duikvakantie op een tropisch eiland op Pinksterzondag om 6:00 ‘s ochtends in je hardloopkleding met een nieuw shirt en een startnummer opgespeld aan de start van een hardloopwedstrijd. Het moet niet gekker worden!

Ik heb met Frank afgesproken dat we voor onszelf lopen gezien de ervaringen van de afgelopen dagen. Frank heeft enorm last van de warmte tijdens het lopen en het feit dat hij ziek geweest is en nog steeds niet helemaal hersteld is helpt ook niet. Ik ga niet racen (écht wel) maar wil ook niet moeten wandelen (écht niet). Eigen tempo dus. 

We hebben geen idee wat we kunnen verwachten. Zijn er veel deelnemers, wat voor soort mensen lopen er mee, is er een echte start of roept er iemand gewoon dat we mogen gaan rennen, is er publiek langs de kant, is de weg überhaupt wel afgezet? Tijdregistratie gaat handmatig op basis van binnenkomst bij de finish dus vooraan starten is het devies als je een nauwkeurige nettotijd wil hebben. Mijn klokje heeft enorm veel moeite met het vinden van de GPS elke keer en is ook nog eens bijna leeg. En geen oplader mee want ‘ach, we gingen toch alleen maar een paar 5 km rondjes rennen’. Gelukkig doet de Runkeeper het ook zonder dataverkeer wel, dat heb ik de afgelopen dagen getest. 

De wekker gaat belachelijk vroeg. Kan ik gelijk weer een beetje wennen aan de jetlag terug naar huis. We doen het vandaag op een cracker en een banaan. Ik draag het gekregen shirt en een zonneklep met reclame van de organisator. Vind ik wel passend. Rond 5:30 wandelen we naar waar de start moet zijn, ongeveer 500m van ons huis af. Dat is nog eens luxe. Het is nog donker, dat is dan wel weer armoe, maar gelukkig wordt het snel licht. Op Bachelors Beach is het verrassend druk. Er zijn voor de gelegenheid twee tafeltjes neergezet waar de aanmelding plaatsvindt en water staat. Ook staat er een geluidsinstallatie en een speaker die continue de slogan van de run roept: ‘You never run alone’, ik zweer het! We raken in gesprek met een lokale dame die vroeger ook in Rotterdam gewoond heeft. Ze werkt bij de politie, waarvan er een 40 tal meedoen vandaag. Het totale deelnemersveld inclusief wandelaars is 351. 

Om 6:15 begint de warming up. Een ietwat mollige knul doet de oefeningen voor en aan alles kan je merken dat hij geen flauw idee heeft wat hij aan het doen is. De pret is er niet minder door. Dan wandelen we een klein stukje naar de start bestaande uit twee pionnen met twee vlaggen. We hebben nog vijf minuten en de directeur van de Guardian Group die de loop organiseert houdt nog even een praatje. Dan is het klokje en voor de zekerheid de telefoon met de Runkeeper in de aanslag en wordt er afgeteld. En weg zijn we.

De kopgroep gaat er als een malle vandoor en ik hou me ook niet helemaal in. Het is nog niet zo heel erg warm. Dat komt pas na de eerste kilometer als we heuvel op lopen, de zon begint te schijnen en mijn bloed inmiddels is gaan pompen. Gelukkig zijn we hier al ruim een week en hebben we ook al een aantal keren gelopen. Op twee kilometer pak ik in elk geval water van de drankpost. Geen bekertjes maar een soort dichtgesealed plastic zakje. Tanden er in dus om een gaatje te maken. Ik drink een beetje en gebruik de rest om mijn gezicht en armen te koelen.

Bij kilometer twee weet ik al dat het geen 8 km is. Het bord staat er veel te vroeg getuige het feit dat we nog niet bij het Donkey Sanctuary zijn en we dit stukje van de week ook gelopen hebben. Ik maak me er niet druk om. ‘Relax, je bent in Bonaire.’ Het parcours is een grote lange rechte weg en een beetje saai. Er is niks afgezet of afgesloten dus we waren al gewaarschuwd dat we rechts moesten blijven lopen en op moesten passen voor ezels. Dat kan ook alleen maar in Bonaire. Ik hou een redelijk gelijkmatig tempo en haal zowaar wat mensen in. Maar ik word ook ingehaald, voornamelijk door mannen. 

Op kilometer vier verwacht ik een tweede drankpost maar die blijft uit. Dat wordt dus doorlopen en schuift mijn plan om even rustig wat te drinken en te wandelen door naar kilometer 6. Tegen de tijd dat ik daar ben besluit ik dat het nog maar twee kilometer is, minder er vanuit gaande dat de trend van de te korte route zich gewoon doorzet, en ik dus net zo goed door kan blijven lopen. Ik loop inmiddels relatief alleen, met een man voor mij en voor zover ik snel kan zien een man achter me. De dame waarvan ik dacht dat ik die niet meer in ging halen heb ik allang achter me gelaten. Omdat er verder geen eer te behalen valt aan nog iemand inhalen en ik niet meer bang hoef te zijn om ingehaald te worden tenzij ik ineens ga wandelen, hoef ik niet te versnellen en probeer gewoon tempo te houden.

Toch ben ik enorm blij als ik de laatste kilometer in ga. Ik heb het bloedje heet en behoefte aan drinken. Mijn hartslag is sky high en ik ga dit tempo niet heel lang meer volhouden. Zoals gewoonlijk ben ik nog blijer als ik de finish zie die ik juichend passeer nog even poserend voor de foto. Bij de finish overigens geen muziek maar een local die driftig op zijn trommel drumt. En ik had gelijk, mijn klokje blijft steken op 7,6 km. Omdat er geen officiële tijdregistratie is maak ik even een foto van mijn eigen uitslag alvorens in een rustig tempo de 8 km vol te maken. Want 8 km is ook op Bonaire 8 km en geen 7,6 km. Ik pak een melige appel en wat water en wacht op Frank, die 6 minuten later binnenkomt. Hij heeft het erg zwaar gehad de eerste km vanwege het slijm in zijn keel, daarna ging het wel weer.

We babbelen met wat andere lopers en halen ons gratis vissoepje als de prijsuitreiking begint. We moeten toch wachten tot de bussen komen en die komen pas om 9:00. De prijzen worden uitgedeeld aan de eerste drie van elke leeftijdscategorie, mannen en vrouwen. Frank denkt dat ik podium gehaald heb maar ik verwacht niks. Er stond minstens een dame al uitgerust bij de finish te wachten toen ik binnenkwam en die duidelijk in mijn categorie zit. Je weet wel, de oude mutsen categorie. Nummer 3 wordt omgeroepen en dan hoor ik ineens toch mijn naam. Ik ben tweede geworden! Nummer één is inderdaad de dame die ik heb zien staan. Ik krijg een mooie zilverkleurige medaille en mag op het podium voor een foto met de directeur. Dat ik dat nog mag meemaken op mijn oude dag.

Als alle prijzen vergeven zijn, inclusief de overall winnaars man en vrouw, waarbij de bewuste dame uit mijn categorie met 32 minuten eerste is geworden, lopen we naar buiten waar net de bus komt aanrijden. Een oude schoolbus omgedoopt in ‘Chill bus’. Hij brengt ons terug naar Bachelors Beach vanwaar we naar huis lopen. Onze dag kan beginnen.

‘En dan sta je op je duikvakantie zomaar ineens als tweede in je categorie op het podium van een hardloopwedstrijd en heb je toch nog een medaille gewonnen…’