Mijn eerste pogingen om artistieke hardloopselfies te maken eindigden steevast in een 5 km rondje van drie uur waarbij ik afgekoeld 148 mislukte foto’s stond te wissen, om uiteindelijk een selfie te maken van mijn gezicht met ergens op de achtergrond een onherkenbare verdwaalde pijler van de Erasmusbrug. Maar ja, ik heb een marathon gelopen, dus een fatsoenlijke foto maken tijdens het hardlopen moet ik toch ook kunnen?

Begin 2018, nieuw jaar, nieuwe ronde nieuwe kansen, dus mijn enige goede voornemen van dit jaar is om te oefenen en mezelf nu ook maar eens in die ondergaande zon bij de Kralingse Plas te deponeren. Of de Maasboulevard voor mijn part, maar ergens in 365 dagen moet het me toch lukken om iets moois te produceren. Mijn eerste poging is nog voorzichtig. Op de kop van het Noordereiland ga ik op een trapje aan de kade zitten, positioneer mijn telefoon en terwijl hij 10 seconden aftelt kijk ik peinzend over het water. Hoe artistiek wil je het hebben? Maar ja, het zijn hardloopselfies, en zitten getuigt niet echt van beweging.

Poging twee is al wat geavanceerder. De telefoon tussen een paar stenen van de dijk geklemd, ren ik over de Maasboulevard met op de achtergrond een riviercruiseboot. Ik heb er maar 7 keer voor nodig, mede dankzij de ‘burst’ functie van de I-Phone, waarbij hij 10 foto’s achter elkaar maakt. Heb je wat marge in het voorbij rennen zodat je het juiste moment er uit kan pikken. Zo maak ik twee weken later een soortgelijke foto tegen een opkomende zon in. Ik heb mazzel, ergens tussen de eerste 10 foto’s zit er gelijk al één waarin ik precies ongeveer in de zon loop. Soms zit het mee.

Weer een week later bedenk ik me dat het misschien leuk zou zijn als ik zou springen op diezelfde Maasboulevard. Een bankje kan dienst doen als verhoging, want de telefoon op de grond leggen werkt niet. En ja, dat heb ik geprobeerd. Het vinden van iets dat de telefoon in de juiste positie houdt is een grotere uitdaging. Respectievelijk de houder van de telefoon in diverse posities, een handschoen, een steen, een stukje hout en een oud patatbakje mogen niet baten. Uiteindelijk lukt het met mijn oorwarmer. Nou ja, na de derde keer dan, want de eerste twee keer zie ik de telefoon alsnog wegzakken terwijl ik verwoed aan het springen ben. Helaas staat mijn hoofd er niet op. Ik probeer het nog een keer, maar ben te vroeg. Of te laat, het is maar hoe je het bekijkt. Ik zie een prachtige foto van mijn bovenlijf die op het punt staat om de telefoon weer op te pakken om het resultaat te bekijken. Na 16 pogingen geef ik het op. Fuck it, ik heb het koud en een foto terwijl ik gehurkt zit is toch ook leuk genoeg. Soms zit het tegen.

Vandaag besluit ik dat het maar moet gaan gebeuren. Ik loop 12 km vanaf het huis van mijn schoonvader naar huis, in de vrieskou maar met een prachtig zonnetje en langs de Rotte. Aan de omgeving en de omstandigheden zal het niet liggen! Mijn eerste doel is de brug over de Rotte. Bovenaan de brug zet ik mijn telefoon neer, stel de delaytijd in op 10 seconden en terwijl ik in mijn hoofd mee aftel ren ik de brug af en weer op. In opperste concentratie probeer ik het juiste moment te vinden, til mijn benen goed op en kijk naar camera. Ik ben zo geconcentreerd dat ik vergeet te lachen, niet in de gaten heb dat ik tegen de zon in loop en dus als een donkere vlek afgebeeld word, en al helemaal niet zie dat er een horde dames op leeftijd al Nordic Walkend met twee aan twee over de brug lopen en in mijn beeld zitten. Gelukkig zit er nog wel iets acceptabels tussen, licht ik de foto thuis wel een beetje op en neem ik die stretchende hardloper op de achtergrond maar voor lief.

Een prachtige boom aan de oever is mijn volgende doelwit. Op een hekje kan ik mijn telefoon op precies de goede hoogte plaatsen en hij blijft nog staan ook. Nu kwestie van er op het juiste moment langs rennen. Dat lukt niet helemaal, want naar mijn smaak sta ik iedere keer iets te dicht bij de boom, of vaker nog, er gewoon voorbij. Dat wil zeggen, uit beeld. Maar ik heb ook geen zin om het nog uren te proberen, tenslotte is het nog steeds een hardlooprondje en geen fotoshoot.

Nummer drie maak ik het mezelf makkelijk. Ik zie een aantal eenden op een vlonder zitten, zonnetje er achter, dus dit wordt gewoon een ouderwetse selfie terwijl ik stilsta. En terwijl ik stop en mijn telefoon instel bedenken de eenden dat ze niks moeten hebben van dat vreemde mens, met als resultaat dat tegen de tijd dat ik de foto daadwerkelijk maak, de eenden het water ingesprongen zijn en wegzwemmen. Slechts één eend biedt dapper weerstand en staat nog op het vlonder.

De volgende brug proberen we ook uit. De telefoon op de grond terwijl ik de brug af kom lopen lukt aardig, maar de foto op afstand van de hele brug terwijl ik gewoon peinzend stil tegen de reling aan sta is vele malen mooier. Dat vinden ook een paar andere hardlopers die voorbij komen rennen en me toeroepen: ‘Mooi hé?’. Alle overige voorbijgangers staren me alleen maar heel raar aan als ze me voor de zesde keer over hetzelfde stukje zien rennen.

Bij de molen ben ik snel klaar. De voorbijrijdende vuilniswagen toetert naar me, en ik weet wel waarom. Opnieuw een boom aan de oever, dit keer opgeleukt door vogels, eenden en een zwaan. Prachtig decor, dus de telefoon gaat op de grond. Jammer, ik zie een mooie boom met een vaag bovenkantje van een zwanenkop. En dan ook alleen maar omdat ik weet dat het een zwaan is. Een verhoging is niet voor handen, dus dan maar wat dichterbij. Ik ga voor de boom staan en spring, daarbij alle vogels, eenden én zwaan wegjagend. Op de foto sta ik, terwijl ik met een zuur gezicht terugloop naar mijn telefoon. Vier pogingen later heb ik door dat ik misschien niet vóór de boom moet springen, maar er naast met de blauwe lucht als achtergrond voor het contrast. Mijn klokje begint ondertussen weer zenuwachtig te piepen. ‘Wat ben je toch allemaal aan het doen? Lopen met die luie reet van je, je staat alleen maar stil!’, roept hij geïrriteerd. Ik kan hem geen ongelijk geven, ik ben meer met foto’s maken bezig dan met hardlopen. Ach, ik zie het maar als interval, soort van…

Bij het sluisje twee nieuwe mogelijkheden. De eerste optie gaat niet helemaal zoals ik in mijn hoofd heb omdat als ik naar het bruggetje loop, ik dan pas merk dat er een hek staat waar ik niet doorheen mag. Ernaast staan betekent dat ik wegval in het riet. Optie twee dan maar, hardlopend uit het sluisje komend. Ook daar loop ik tegen het fenomeen ‘net-uit-beeld’ aan. Ik snap er niks van, ik tel toch goed mee en zorg dat ik in positie ben als het lampje van mijn telefoon knippert? Het duurt ‘slechts’ zes pogingen voordat ik een patroon ontdek en het me begint te dagen. Het knipperende lampje betekent de laatste seconden van het aftellen, pas daarná maakt hij de foto. Ja, dán ben ik al uit beeld ja! Maar nu ik de truc weet gaat het beter en ben ik tevreden. Alleen nog even zorgen dat ik in de zon loop. En dichterbij. En mijn benen goed optil. En lach. Hard werken, zo’n selfie maken…

Opnieuw een molen, een dijkje en een mooie oever. Opnieuw een springfoto. En het is waar. Oefening baart kunst. Het aantal pogingen is aanzienlijk minder. Als ik tenminste leer om fatsoenlijk te springen, met rechte armen en benen. En misschien had ik mijn andere handschoen ook uit moeten doen. Volgende keer mijn haar losgooien? Een stuk dichterbij kan ik gebruik maken van de dijk om toch hardlopend met de molen op de foto te kunnen. Moet ik mijn telefoon wel aan de rand zetten, anders focust hij op het gras in plaats van op mij. Dat zie ik pas als ik alweer thuis ben, maar gelukkig vind ik ter plekke dat ik te ver weg ben dus corrigeer ik dat om andere redenen. En dan heb ik hem! Die fatsoenlijke artistieke hardloopselfie! Ik ben zichtbaar, in de zon, molen op de achtergrond en ik zweef. Ik zweef! Nu nog lachen en mijn haar los, maar daar zullen we vandaag verder niet over zeuren.

Ik ben er zo langzamerhand helemaal klaar mee. Ik zit op 6 km, dat is pas op de helft. En hoe fijn dat zonnetje ook, ik begin nu wel een beetje af te koelen, een wc zou prettig zijn en ik heb honger gekregen van al dat springen en heen en weer rennen. De laatste 6 km ren ik dan ook aan één stuk door naar huis en negeer de andere mooie plekjes die ik onderweg nog tegenkom. Thuis ben ik nog een uurtje bezig met uitzoeken en waar nodig bewerken van alle foto’s. Ik heb vandaag een hoop geleerd over de camera van mijn telefoon. Maar vooral ook over het maken van hardloopselfies. Ze noemen het een hardloopselfie, maar het heeft helemaal niks met hardlopen te maken!

Vloggen tijdens het hardlopen. Zou dat wat zijn?

P.s. De ‘gelukte’ foto’s van deze sessie zijn te zien op mijn Instagramaccount @snbogaard, of op mijn Facebookpagina ‘Op weg naar de marathon’.

Inmiddels alweer 3 jaar geleden dat ik mijn boobs mishandelde met een slechtzittende BH tijdens de marathon en ik door Anita Active benaderd werd om eens iets anders te proberen. Dat was ook 20 kilo en 4 cupmaten geleden, want van de volle G is een bescheiden C overgebleven. Gelukkig mag ik, ook nu ik in een showmodelletje pas, nog steeds meelopen in hun Business Team. En omdat Terschelling toch een beetje buitenland is, het visum is 3 weken geleden goedgekeurd, blijven we het hele weekend.

Het Anita geweld begint al op vrijdagavond. Ik mag meerijden met Deborah, ‘collega’ van de Rotterdam Running Crew, en om 14:45 hebben we de boot richting het eiland, waar we Joyce en Esther treffen. Andrea (Run Andrea Run) is medeorganisator en vangt ons bij aankomst op. Later zullen Nydia, Manon, Jacolien en Dinie zich bij ons voegen, en zondag komt Miny. Stuk voor stuk dames die de nodige prestaties leveren op hardloopgebied en je overal tegen kan komen op Social Media. Marjon is onze steun en toeverlaat als het gaat om Anita affaires en brengt de enige man in het gezelschap mee, Clemens, Marketing directeur van Anita internationaal. De ‘lucky gozert’ zoals iemand op Facebook reageerde, die mag zich het hele weekend tussen de dames begeven. Medesponsor van het weekend is lingeriewinkel Lijftijd op Terschelling, vlak bij de start en waar we heerlijk luxe ons basecamp op kunnen slaan tijdens raceday. En dat maakt de setting compleet voor een heerlijk weekend. Oh ja, en dan lopen zondag ook nog even een halve marathon. Tenminste, Joyce en Esther lopen zaterdag ook nog de 10 km. En ik dacht dat ik veel liep. Jacolien en Miny lopen zondag de hele. Oh, hadden ze ook een hele? Hmmm, het is dat ik over 2 weken in Valencia loop. Maybe next year…

We laten onze spullen in de winkel en wachten tot iedereen er is. In de tussentijd laat ik me verleiden tot lokale lekkernijen van de bakker naast de lingeriewinkel, en omdat ook mijn gewone BH’s inmiddels allemaal te groot zijn snuffel ik ook nog even in de winkel. Mijn oog valt op een prachtig zwart wit exemplaar die ook nog eens mooi zit. Uiteraard van Rosa Faia, uit de stal van Anita, want ze maken niet alleen sport BH’s. Heeft Frank toch ook wat aan mijn weekendje weg. Daarna gaan we lekker eten in West-Terschelling, en na afloop met de bus naar onze huisjes in Hoorn. Prima verbinding, behalve het feit dat hij maar 1 px per uur rijdt, dus dat wordt wel plannen de komende dagen.

De volgende dag hebben we ‘vrij’. Na het ontbijt gaan we eerst kijken bij de dames van de 10 km. Dan snel rennen voor de bus terug en de lunch want om 14:00 hebben Deborah en ik een huifkartocht gereserveerd terwijl de rest gaat wandelen of fietsen. Ik krijg flashbacks van 14 jaar geleden toen Frank voor mij een verrassingsweekend paardrijden op Terschelling geregeld had. Toen zaten we ook in Hoorn. Paardrijden had nu ook gekund, maar niet iedereen kan het en diegenen die het kunnen durven het niet aan vanwege verwachte spierpijn. Een huifkartocht is ook enorm leuk en toch ook iets met paarden. Met een aantal anderen gaan we op weg.

De rit brengt ons door de bossen en over het strand en we krijgen een glimp van de prachtige natuur van het eiland. Daar mogen we morgen gedeeltelijk doorheen lopen en de menner weet uitgebreide verhalen te vertellen over het landschap, het eiland, de paarden maar ook over de Berenloop. Na ruim 2,5 uur brengt hij ons weer terug naar de manege, die 3 minuten lopen van ons huisje is, en beginnen we aan de voorbereidingen van ons avondmaal. Uiteraard pasta. Na een gezellige quiz waarin we elkaar nog beter leren kennen zoeken we ons bed op. Morgen, hoe kan het ook anders, vroeg op.

Ik word iets voor de wekker wakker. Nadat ik al mijn spullen weer in de tas gepropt heb en mijn running outfit aangetrokken, loop ik met mijn pannenkoekenmix naar het andere huisje waar we met z’n allen zullen ontbijten. Om 9:55 staat de bus al te wachten om ons naar de start te brengen. We kunnen heerlijk onze spullen weer in de winkel zetten om op ons gemak een groepsfoto te maken. Het is behoorlijk fris dus de warme winkel is een uitkomst. En uiteraard zes keer plassen op een gewoon toilet is ook wel erg fijn.

Dan is het eindelijk tijd om naar de start te lopen. We moeten wel twintig hele meters lopen voordat we in het startvak staan. Ik loop vandaag met Deborah mee, haar tweede halve marathon ooit, dus ik kan genieten vandaag. Voor het startschot wordt de toeter van de vuurtoren geluid en we mogen op weg. Eindelijk opwarmen. We lopen eerst door de dorpsstraat om vervolgens langs de haven richting de Hoofdweg en het oosten van het eiland te gaan. Er staat enorm veel publiek langs de kant die enthousiast staan toe te juichen. Ik vind het nu al een feest en ga gelijk druk aan de slag met het maken van foto’s. Het is met recht de Berenloop, want overal langs de kant vind je een overdaad aan teddyberen. Sommige mensen hebben er een waar kunstwerk van gemaakt, met beren die thee drinken, aan het zonnen zijn, een hele heg versierd met beren, beren die aan een paal hangen, over een postbus leunen of dansend in de armen van een oude dame.

De kilometers vliegen voorbij, er is muziek en ik ren, dans, straal, glunder en geniet. Wat een enorm leuke loop! Ik zie zelfs onze huifkarman in zijn tuin staan met een glas bier. Ik zwaai en hij herkent me en zwaait terug. We krijgen ook een hoop commentaar op onze shirts, want het ‘moveyourbodynotyourboobs’ onttrekt toch wel een aantal glimlachjes van zowel mannen als vrouwen. Zeker als we af en toe even wandelen om iets te eten of te drinken. Ja, ja, maar we halen de beste mensen gewoon weer in als we weer aan het rennen slaan.

Op kilometer 12 gaan we het strand op, waar een stevige tegenwind staat. Het deert me niet, ik ren net zo makkelijk heen en weer, maak opnieuw foto’s en probeer Deborah een beetje uit de wind te houden. Ook de kou voel ik niet, ik voel me net een paard met teveel energie dat zich lekker mag uitleven in rengalop over het strand. En het is maar 3 km. Bij 15 km gaan we het strand dan ook alweer af. Vlak daarna staat een drankpost en zie ik Sil de Strandjutter tussen de vrijwilligers staan. Breed lachend deelt hij bekertjes water uit met zijn grote snor en zijn lange wapperende grijze haren. Hij doet me aan wijlen mijn vader denken. Daar moét ik mee op de foto. Het wordt de mooiste foto van dit weekend.

Ik zoek Deborah weer op en we gaan de laatste 5 km door de duinen in. Ik geniet nu ook weer, dit keer van de prachtige omgeving van het eiland. Wat dat betreft heeft het parcours alle elementen in zich. Het zonnetje laat zich nu ook voorzichtig zien en de bomen geven een paar kilometer later wat beschutting voor de wind. Het strand heeft toch de nodige energie van Deborah gevraagd dus we doen iets rustiger aan. Het verbaast me hoe toch ook in het bos weer de nodige supporters staan, en als ik een foto maak met een houten standbeeld van, hoe kan het ook anders, een beer, krijg ik de nodige opmerkingen. Ik moet doorlopen en het gaat van mijn tijd af. En ik denk bij mezelf, ‘ach tijd, vandaag ben ik aan het genieten en tijd is niet belangrijk’! Daarom stoppen we ook nog bij een man met een berenpak om samen op de foto te gaan.

We komen weer bij de bewoonde wereld en gaan de laatste kilometer in. Nog één foto bij een enorme opblaasbeer en ik moet nog snel rennen om Deborah voor de finish weer in te halen. Samen lopen we de laatste meters over de rode loper. Ik zoek naar de finishfotograaf, die er niet staat, en dan zijn we klaar. De Anita meisjes wachten ons vlak voorbij de medailles op. Zelfs die is mooi! Ik kan met recht zeggen dat dit één van de leukste loopjes is die ik ooit gedaan heb, zo niet het leukste loopje. En ik heb er een hoop gedaan inmiddels. Na wat warms aangetrokken te hebben wachten we op de eerste lopers van de marathon.

De informatievoorziening is slecht en er is verwarring bij de namen van de dames, maar dan blijkt tot onze verbazing toch dat Jacolien als eerste aan komt rennen richting finish. ‘Onze’ Jacolien wint zomaar gewoon even de Berenloop 2017! Het feest is helemaal compleet als een half uur later ook Miny een PR gelopen heeft. Iedereen is nu binnen en we kunnen wat gaan drinken. Om half zes nog even de prijsuitreiking en dan vertrekken de eerste dames alweer richting het vasteland. De rest eet nog een hapje met elkaar. Tapas, voor mij om vast in de sfeer van Valencia te komen. Dan is het voor ons ook tijd om richting boot te vertrekken en de reis naar huis te aanvaarden, met een tas vol souvenirs en een hart vol met fijne herinneringen. Het waren drie fantastische dagen. Nu écht afbouwen en aftellen.

Valencia, agarrate fuerte que vamos allá!

Mijn eerste aanraking met hardlopen bestond uit de Coopertest tijdens de gymles op de middelbare school. Je weet wel, als je op je hoogtepunt van je pubertijd zit. Waarin je van alles wil doen, van alles wil ontdekken, zolang het maar niet te veel inspanning kost. En je er vooral niet van gaat zweten, want dat ziet er niet uit op die leeftijd. Je kamer opruimen, afwassen, boodschappen doen, je moeder in de tuin helpen, hardlopen tijdens de gymles… allemaal één pot nat. Needless to say dat ik er dan ook niet goed in was.

Gelukkig rondde ik de middelbare school zonder al te veel kleerscheuren af om vervolgens de jaren erna mijn slaap- en bankhangtechniek tijdens mijn studie tot een kunst te verheven. Mijn lichaamsbeweging bestond uit dansen in de discotheek, omdat dat nu eenmaal de aandacht van de mannen trok, en een verdwaalde keer dat ik naar de universiteit wandelde als ik een gekke bui had. Ik ga in november de marathon van Valencia lopen. In de zes jaar dat ik er gewoond heb, heb ik nooit maar dan ook nooit meegekregen dat die marathon daar al sinds 1980 georganiseerd wordt. Waarschijnlijk omdat ik de zondagen pas uit mijn bed kwam als de laatste loper al lang en breed over de finish was, de vlaggetjes weggehaald, de routes weer vrijgegeven en de rommel opgeruimd.

Het lopen kwam 25 jaar later pas weer in beeld, toen mijn lieftallige echtgenoot maar aan mijn hoofd bleef zeuren dat hij wilde gaan hardlopen. ‘Maar jij moet mee, anders is het zo ongezellig’. Ik heb het lang volgehouden maar uiteindelijk ben ik gezwicht. Het enige argument dat me over de streep trok was dat ik van het gezeur af wilde zijn. En dan blijkt het zomaar ineens eigenlijk best wel mee te vallen. Dat ik inmiddels iets sportiever, al paardrijdend en duikend, door het leven ging droeg daar wel aan bij.

En dan doe je het eens, en twee keer, en dan ineens elke week. Je doet eens aan een wedstrijdje mee, je krijgt een medaille, (de enige medaille die ik tot dan ooit verzameld had was die van de verplichte wandel avondvierdaagse op de lagere school), en je maakt jezelf wijs dat je gezond bezig bent. Om gelijk aan de andere kant de rem lekker los te kunnen gooien ‘want je loopt hard’. Kortom, zonder dat je het in de gaten hebt, ben je een reguliere hardloopster die twee á drie keer per week loopt. Het reguliere hardlopen werd twee jaar later tevens functioneel ingezet om onze conditie iets op te krikken voor een tocht naar de top van de Kilimanjaro. Ik bedoel, alles beter dan de sportschool.

De volgende stap is dat je er zelfs een soort van masochistisch genoegen in krijgt. En er komen andere oerdriften op. Competitie, verzameldrang, opschepperij en het je niet willen laten kennen. Dus dan loopt je man een halve marathon en besluit een hele te doen. En wil je niet achterblijven. Je loopt ook een halve. Dat lukt, zo goed en zo kwaad als het gaat. Wow, ben jij even stoer? Maar nog niet stoer genoeg, want er is nog een stap verder in het recreatieve circuit. Dus je man loopt een hele en jij roept heel hard ‘echt niet!’ Om twee maanden daarna heel hard ‘echt wel!’ te roepen. And guess what, ook dat lukt.

De beer is los, de verslaving is daar, je wilt meer en meer om diezelfde kick te krijgen. New York, en daarna de rest van de wereld, er valt nog zoveel te lopen. En dan komt het ergste van allemaal. Je gaat anderen besmetten met het virus. Dus je haalt je vriendinnen over om ook hard te gaan lopen. Je vertelt enthousiast hoe geweldig het is, geeft ze tips en adviezen. Je gaat schrijven over hardlopen, je praat met vreemden en verkondigt aan iedereen die het horen wil, en ook die het niet willen horen, dat hardlopen het allermooiste is wat er op de wereld bestaat. We zijn namelijk allemaal geboren om hard te lopen. Maar daar eindigt het niet. Er is namelijk nóg een stap verder, en dan heb ik het niet over afstand. En dan ineens, zomaar, zonder enige aankondiging, opeens…

Opeens heb je het. Je wordt hardloopinstructeur!

(Wordt vervolgd)

Peer pressure is daar één van. Als je met andere mensen loopt dan gebeurt het bijna automatisch. De donderdag intervalloopjes met de mannelijke collega’s van de zaak zijn daar een goed voorbeeld van. Vaak als enige dame in het groepje van 4 á 5 mannen hebben ze het wel netjes geregeld. De intervallen zijn zo opgebouwd dat ze braaf na iedere interval terug komen lopen om me weer op te pikken. Daarnaast verdenk ik ze er van dat ze van tevoren afspreken wie de galante gentleman van de avond is die altijd een beetje bij me in de buurt blijft. Die blijft dan netjes op mijn snelheid lopen, zodat de rest op hun gebruikelijke snelheid van 12 – 13 km per uur kan rennen. En dus probeer ik mijn beste beentje, excusez le mot, voor te zetten om ze niet al te veel op te houden.

Competitie is ook erg motiverend. Tijdens wedstrijden loop ik altijd een stuk sneller dan tijdens mijn trainingen. Niet omdat ik een plan heb omdat ik zo nodig mijn PR probeer te verbeteren, of dankzij de aanmoedigingen van de supporters langs het parcours. Het helpt overigens wel, maar dat terzijde. Nee, mijn motivatie komt altijd tijdens de race zelf. De kick om die ene afgetrainde vent in te halen, het aanhaken én bijblijven bij die twee dames die niet alleen 20 jaar jonger maar ook 20 kilo lichter zijn, het eruit lopen van die knul die zo snel van start ging of nog net 10 man voorbij lopen in de laatste 100 meter.

Het voorbeeld geven werkt stiekem ook. Als ik ga lopen met collega’s die net begonnen zijn bijvoorbeeld. Dan kijken ze allemaal naar mij, mevrouw-die-al-twee-marathons-gelopen-heeft, met zo’n blik van ‘Nou laat maar zien dan!’ Sluiten ze niet alleen aan bij mijn afstand, maar moet ik ook al pratend toch een beetje snelheid laten zien. Ze zijn namelijk misschien nog niet zo getraind, maar ze kunnen over het algemeen verdomd snel lopen. En met ‘het is beter om langzaam te lopen’ kom ik niet meer weg. Tenslotte hebben ze zelf inmiddels ook al een wedstrijdje of twee gelopen.

En dan heb je nog zo’n dag als vandaag. 5 km rondje brug. Gewoon een trainingsloopje samen met Frank waar ik normaal gesproken ongeveer 35 minuten over doe. Niks bijzonders dus. Behalve dan de melding van de Buienradar die zegt dat er zware regen verwacht wordt om 18:35. We hebben dus exact 30 minuten voordat de hel losbarst. Op de klok staat 18:01, maar we moeten nog naar beneden lopen en de Maasboulevard oversteken. Het hangt voor onze neus en de eerste helft lopen we er naar toe. Ik voel letterlijk de bui hangen. Met iedere stap tarten we het noodlot. Halverwege de brug voel ik een eerste kleine druppel die voorzichtig maar snel vergezeld wordt door een paar broertje en zusjes. Na de brug hebben we de rand geraakt en keren we om. We lopen er weer van weg, maar we worden op de hielen gezeten. Ik durf bijna niet om te kijken. Hij haalt ons in. Ik word moe maar geef niet op. Tempo vasthouden nou, we zijn er bijna. Op de Willemsbrug kan ik het niet vermijden. Ik vertraag en voel meer druppels. Naar beneden toch weer iets harder. Ik voel hem langs mijn billen strijken. Hij heeft me bijna te pakken. Ik voel een steek in mijn zij, ik hijg, mijn benen protesteren, maar ik zie de veilige thuishaven binnen handbereik. Nog 300 meter, nog 200, nog 100. En dan schieten we naar binnen. We hebben het gehaald! Hij is boos en brult met een harde donder. En even later barst hij los en slaat met alle geweld die hij in zich heeft om zich heen. Hij doet zijn best maar, wij zitten lekker binnen en kunnen onder een warme douche.

Een hele donkere dreigende wolk. Hoeveel motivatie heb je nodig?