We hebben dit jaar de mannen zo gek gekregen om met ons mee te gaan dus stappen we zaterdagochtend om 6:00 vroeg in de auto op weg naar La douce France. Daar eenmaal aangekomen is de eerste stop bij La Village om onze startnummers op te halen. Inclusief tasje en T-shirt. Het is al aardig druk en bij de diverse stands staan de dames veelvuldig in de rij. Die slaan we dan ook maar over en concentreren ons op de foto’s met een Vrijheidsbeeld, een straatnamenpaal en een NYC taxi, alles met de Eiffeltoren op de achtergrond. Slechts een rammelende maag dwingt ons richting een hamburger met roquefort. De rest van de dag brengen we door met uren door Parijs slenteren. Onze benen nemen het ons niet in dank af. Gelukkig is de race zelf maar 7 km.

De volgende ochtend staan we opnieuw vroeg op. We hebben dit keer gekozen voor de eerste startgolf, nog vers in het achterhoofd dat we vorig jaar moesten haasten om op tijd terug in het hotel te zijn om te douchen en uit te checken. De blauwe golf is van 8:45 tot 9:15 open en we staan relatief vooraan. Desalniettemin staan er ook nog een hele hoop dames voor ons op de brug. De eerste start is om 9:30 maar ons groepje is uiteindelijk pas om 10:15 aan de beurt. Omdat de mannen ergens langs het parcours staan houden we strak contact over hoe laat we beginnen met rennen. Zo ook met Marilyn, een vriendin uit Parijs die is komen kijken. Het netwerk wil echter niet altijd meewerken dus ik ben al zwaar gestressed voordat we beginnen. Maar al met al komt het toch goed en is iedereen op tijd op de hoogte. Dan begint het aftellen en klinkt voor ons ook het ‘trois, deux, une, go!’

We starten ultralangzaam. Het is druk en net als voorgaande jaren zijn de meeste dames niet gewend om hard te lopen. Het geeft niet, Annemieke komt ook net terug van een blessurejaar en moet niet alleen heel rustig aan doen maar is überhaupt aan het opbouwen. En dat geeft mij weer de kans om er een feestje van te maken. Terwijl ik om me heen kijk heb ik een beetje spijt dat ik niet meer aandacht aan mijn outfit heb besteed. Een leuk hoedje, een rokje, een paar pompoms, damn, ik heb er zelfs niet aan gedacht om mijn ‘amerikaanse’ hardloopbroek aan te trekken. Dat ga ik volgende keer écht anders doen. 

Marilyn zou ergens links moeten staan, direct in het begin. Ik zie haar gelijk en mijn vreugde is groot aangezien het alweer meer dan een jaar geleden is dat we elkaar gezien hebben. We maken gauw even een selfie en dan gaan we weer door. Wat blijft het toch een fantastische ervaring om zo door Parijs te mogen rennen. Langs het hele parcours staan bandjes met muziek en juichende toeschouwers. Als we door een tunneltje rennen hangen er allemaal politiesirenes die gezellig aan het loeien zijn. De zon schijnt en overal waar ik kijk zie ik de Parijse iconen. Rechts de Seine met de bruggen, dan links de hoek om naar het Grand en Petit Palais. Maar eerst nog even zwaaien naar onze mannen die ons toejuichen. 

Ik lach, ik dans, ik ren, maak foto’s en geniet met volle teugen. We zijn bij een van mijn favoriete stukken aangekomen. Terwijl Annemieke dapper doorrent sta ik even stil en draai me om voor de aanblik van de majestueuze Champs Elysees. In de verte straalt de Arc de Triomph in de zon. Ik draai me weer om en begin weer te rennen. Voor mij ligt de Place de la Concorde met de Egyptische obelisk. Het protserige goud op de punt lijkt speciaal voor vandaag te zijn opgepoetst. Daarna lopen we verder richting de Pont Alexandre III voor nog meer gouden standbeelden. Daar zien we opnieuw de mannen en mogen wij een heen en weertje naar de Ecole Militaire.

Bij de rotonde staat een gospelkoor te zingen. ‘We love you, we love you, we love you’, zingen ze onafgebroken. And I love them back! En terwijl ik weer met mijn selfiestick in de weer ben rent Annemieke lekker door. Het is voor mij vandaag dan ook meer intervallen dan iets anders. Ik race door de bocht van de rotonde terug de brug over op zoek naar Annemieke die net wat te drinken pakt. Ondertussen vind ik een rode pompom op straat en neem hem mee. Heb ik iets te zwaaien. Aan het begin van de brug staan nog één keer de mannen en gaan we weer richting de Eiffeltoren. We mogen weer een tunneltje door ditmaal met een grote disco waar ik even blijf dansen. Dit zou ook wat voor de Running Angels zijn!

De tunnel weer uit gaan we de laatste kilometer in. We draaien de Eiffeltoren om en Marilyn staat ook nog een keer langs de kant. Ik praat nog even met haar en zoek gauw Annemieke weer op voor de finish. Daar zie ik links de mannen weer staan die ons blijkbaar nog niet verwachtten want de camera zit nog in de tas. Achteruit lopend voor de foto gaan we naar de finish waar ik bijna over een buxushaagje struikel. 

Eenmaal door de finish worden we heel efficiënt langs de verschillende standjes geleid. Water, tasje met de prachtige medaille van de Amerikaanse vlag, chocoladebroodje, pakje sinaasappelsap, roos en uitgang waar Marilyn en de mannen op ons wachten. Na de nodige foto’s en een kort interview van twee Fransozen met een camera moeten we alsnog haasten om op tijd in het hotel te zijn voor een douche en het uitchecken. We zijn er exact om 12:00 maar we krijgen nog een  kwartiertje extra. Daarna maken we nog even een foto met de medaille bij de Franse versie van het Vrijheidsbeeld en trakteren we onszelf op een pizza en lopen nog ‘even’ naar de Champs Elysees om een ijsje te scoren. Dan zit het weekend er wel weer op en gaan we terug naar het hotel om de auto op te pikken en de reis naar huis te aanvaarden. Omdat we moeten tanken volgen we de instructies van de routeplanner. We hebben het te laat in de gaten maar die brengt ons naar de enige plek in Parijs waar je nooit, maar dan ook nooit met de auto wil zijn, namelijk de rotonde om de Arc de Triomph. Gelukkig overleven we het en na een lange rit bereiken we veilig Rotterdam.

Volgende week om deze tijd… Bratwurst und sauerkraut. Und wir schaffen das!

Uiteraard maak je er een weekend van als je zondag een rondje langs de highlights van de franse hoofdstad rent. Parcours verkennen noemen we dat. Zodoende stappen we vrijdagochtend om 7:00 op de Thalys in Rotterdam om 2,5 uur later uit te stappen op Gare du Nord. Met de metro zijn we binnen no time in ons hotel, 2 km van de start en in dezelfde wijk als dat we destijds gelogeerd hebben. Om het simpel te houden. Na het droppen van de koffers en gewapend met camera en de ophaalbewijzen tronen we naar het La Parisienne dorp, aan het eind van Champ de Mars bij, jawel, de Eiffeltoren.

Het is rustig, we zijn vroeg en hebben uitgebreid de tijd om te neuzen bij de verschillende standjes, vaak bemand door oude mannetjes die het rete-interessant vinden om twee ‘jonge’ dames uit Nederland in hun beste engels toe te spreken. We ogen bewondering voor het feit dat we zondag gaan lopen. Ik vertel ze er maar niet bij dat ik al vier marathons op mijn naam heb staan. Onze goodiebag wordt bij ieder standje in elk geval een beetje zwaarder. Een flesje speciaal water met fruitsmaak, een armbandje, een medaille van een santarun uit 2016, en een zakje gedroogd fruit behoort tot de buit. Dan terug naar het hotel, chillen, een hapje eten en lekker slapen, want het was vroeg vanochtend.

Uitgeslapen gaan we de volgende op pad en wandelen ruim 8 km over een deel van de route die we gaan hardlopen, helemaal tot aan de Notre Dame. Dat is ook hard nodig want onderweg sneuvelen de nodige citroentaartjes en croissants in onze maag, om uiteindelijk spontaan in een chocolatierwinkeltje te belanden bij Saint Michel, dat achteraf ook nog eens beroemd blijkt te zijn. Als ik ’s avonds ook nog een bord pasta stapel op een quiche en een chocoladebroodje ben ik blij dat we morgenavond weer naar huis gaan. Parijs is niet goed voor me.

Op D-Day is de wekker meedogenloos als hij ons om 7:30 uit onze bed trekt. Het lijkt wel werk. Gelukkig schijnt de zon. Twee jaar terug eindigde ik als een verzopen kat, daar zullen we vandaag geen last van hebben. Stipt volgens planning wandelen we om 8 uur richting de Eiffeltoren en daarna naar het dorp. Mijn darmen zijn inmiddels ook wakker en schreeuwen om een Dixie. De eerste die we tegenkomen is een eenzame invaliden-Dixie halverwege het park waar ik vrijdag ook dankbaar gebruik van gemaakt heb. Hij was toen al vies, maar blijkbaar kan het nog veel viezer. Nood breekt echter wetten en ik dank god op mijn blote knieën dat ik wat WC papier mee gegraaid heb van het hotel. Toch opgelucht vervolgen we onze weg. We hebben startwave roze, de middelste, waarbij we vanaf 9:30 mogen aanschuiven. Het is pas 9:00 dus we maken wat foto’s voor de Eiffeltoren. Omdat we verder niks te doen hebben schuifelen we toch om 9:10 vast richting startvak, en we zijn niet de enigen.

Er zit weinig beweging in en het is ondertussen al 9:45. Snel rekenen komen we toch een beetje in de knel met onze planning als we om 12:00 moeten uitchecken uit het hotel. Ik krijg door waarom, we staan aan de zijkant en er staan hekken met slechts één kleine doorgang. Even er omheen gaat een stuk sneller en dan lopen we eindelijk door de gecreëerde gang, om opnieuw stil te staan en aan te sluiten op de mini-waves van 7 minuten. Langzaam maar gestaag schuifelen we door, langs de Eiffeltoren en over de brug, totdat wij eindelijk de volgende zijn die 7 minuten aftellen van start mogen. Het is dan inmiddels 10:47. Dat wordt doorlopen!

Na de start rennen we eerst een straat omhoog. Nou ja rennen, het is meer snelwandelen want het komt nog niet echt op gang en er is geen ruimte. Wat wil je ook met 40.000 vrouwen? Voor een snelle tijd moet je dan ook niet La Parisienne rennen. Het is meer een funrun, en dat maken we er ook van. We rennen de hoek om naar de weg langs de rivier op en zien in de verte al de prachtige gouden standbeelden van de Pont Alexandre III waar we straks overheen mogen. Maar eerst draaien we via het Grand Palais de Champs-Élysées op richting Place de la Concorde. Hoe cool is dat, om daar hard te mogen lopen! Het is voor mij dan ook één grote interval training, omdat ik regelmatig stop om een foto te maken, om vervolgens weer sprintend bij Annemieke aan te sluiten. In de verte staart de Arc de Triomph ons protserig aan en de bandjes langs de kant slaan fervent op hun trommels. Tenslotte is het thema dit jaar het Caribisch gebied.

Via de Place de la Concorde rennen we weer terug langs de rivier richting de brug, voor de fantastische aanblik van Les Invalides en het Musee de l’Armee. Ik kan niet anders, ik MOET hier stoppen om een foto te laten maken. Hier zitten ook twee ritsen officiële fotografen en krijgen we wat te drinken. We zijn alweer voorbij de helft. We draaien weer terug en zetten koers terug naar de Eiffeltoren. Ondanks antifan van Frankrijk ben ik hem de laatste jaren toch wel gaan waarderen en vandaag de dag durf ik hem zelfs een vriend te noemen. Tenslotte hebben we nu toch wel samen het een en ander meegemaakt.

Voor zijn neus duiken we de discotunnel in, om dwars door de rook en de vette beats er aan de andere kant weer uit te komen. Is weer eens wat anders dan trommels bij het Churchillplein. Dan de hoek om voor de laatste straat en is 47 minuten later daar alweer de finish. Eigenlijk is het spijtig dat het zo kort is. Misschien toch maar eens serieus nadenken over die marathon in april. Maar dat is voor een andere keer. Voor nu pikken we onze tas met medaille op, en krijgen langs de lijn nog een mooie roze slinger, een flesje water, een roos en een onvervalste pain aux chocolat, die ik gelijk verslind. In Limburg krijg je vlaai, in Parijs pain aux chocolat. Verschil moet er zijn.

Het is inmiddels 11:50 en we moeten nu toch echt rennen naar het hotel. Maar niet nadat we nog even wat foto’s maken met onze medailles en op de achtergrond… …uiteraard de Eiffeltoren! Het is al 12:30 als we eindelijk bij het hotel zijn, maar van de vriendelijke man achter de balie mogen we nog snel even douchen in onze kamer ondanks dat de schoonmaak al is geweest. Soms helpt het om vrouw en blond te zijn. We maken er dankbaar gebruik van, kleden ons om en wandelen daarna terug naar de wijk bij de Eiffeltoren om nog even wat te eten. Een snelle rekensom leert dat we het gehele weekend bij elkaar zo’n 40 km gewandeld en gerend hebben. Dat is bijna een marathon! Ik voel me dan ook ietsje minder schuldig als ik een hamburger met roquefort-cognacsaus (dat kan ook alleen maar in Frankrijk!) bestel en we nog één citroen merengue taartje kopen voor in de trein. Om 17:25 stipt zijn we moe en voldaan weer op weg naar Rotterdam. Volgend jaar staat zeker alweer in de agenda. En het thema van La Parisienne 2018?

New York City!