Ik kan op dat moment net weer 5 km lopen maar ga er vanuit dat dat tegen die tijd wel een stuk beter gaat. Ik verheug me er dan ook op om weer door de rivier, over de boulevard en bij de Ciudad de las Artes y Ciencias te rennen, waar ook de marathon start en eindigt. Het is grappig, ik heb 6 jaar in Valencia gewoond en gestudeerd. Toen was het nog een uit de kluiten gegroeid dorp waar geen toerist te vinden was. Ik liep zelf nog niet hard, hoogstens om de bus naar de Universiteit niet te missen, niet in de laatste plaats omdat ik meer ‘s nachts in de discotheek te vinden was dan overdag hollend door de straten. De rivier was een gribusbende van een paar vervallen sportvelden waar vooral junks en daklozen te vinden waren. En van de marathon had ik nog nooit gehoord.

Inmiddels weten we allemaal hoe de stad zich in al die jaren ontwikkeld heeft tot één van de meest hippe steden van Spanje, en heb ik er in 2017 ook de marathon gelopen. En ja, dat was inderdaad de laatste keer dat ik er was en mijn vrienden gezien heb. Zouden ze nu misschien ook een soort running crew hebben? Misschien is er wel een loopje waar we aan mee kunnen doen? Ik Google op ‘Carrera’, ‘Valencia’ en ‘29 maart’. Nee! Het is niet waar! Ik krijg een zoekresultaat met een link naar een hardloopevenement. En niet zo maar een hardloopevenement, het is gewoon een Ladiesrun! De enige die Spanje nog heeft met ongeveer 3.500 deelnemers. 10 km met start om 9:00 naast de rivier. Qua afstand én tijd perfect. Tegen die tijd verwacht ik wel weer 10 km te kunnen lopen én het geeft me genoeg tijd om te lopen, te douchen, om te kleden en na afloop op tijd te zijn voor de paella. 5 minuten later heb ik ingeschreven. Is het al eind maart?

Tegen de tijd dat het écht eind maart is, zijn alle voorbereidingen in volle gang en wordt er van alles geregeld. We hebben een slaapplek, mijn zus en mijn nichtjes komen naar de paella net als een andere goede vriend uit Madrid en mijn beste studievriendin met haar man die ik óók al jaren niet gezien heb. De dagen ervoor zit ook volgepland met etentjes en vooral heerlijk door de stad slenteren, shoppen en natuurlijk rennen door de rivier en bij de iconische gebouwen van de Ciudad de las Artes y Ciencias. We hebben prachtig weer met zon en 20 graden terwijl het in Nederland koud en regenachtig is. Een uitstekende opbouw naar zondag.

De voorpret start met het vrijdag ophalen van mijn startnummer. We krijgen geen medaille bij de finish maar wel een mooi kleurrijk loopshirt. Ach ja, gelukkig had ik nog niet genoeg shirtjes. Maar eerlijk is eerlijk, hij is mooi, van een fijne dunne stof en hij zit mooi. Een stuk beter dan die van de CPC, want dit is tenminste wél een getailleerd damesshirt. Natuurlijk heb ik de rest van mijn outfit er op afgestemd. De rest van de dag en de zaterdag loop ik natuurlijk weer veel te veel rond, wat niet alleen mijn knietje niet zo leuk vindt, maar ook maakt dat ik zaterdagavond een beetje afgepeigerd in bed stap. Gelukkig is het ‘maar’ 10 km. Ik heb nog wel een extra handicap, wat elke keer terug komt als mijn verjaardag in het weekend valt. De zomertijd gaat in waardoor ik niet alleen een uur minder jarig ben, maar ook een uur minder kan slapen. Ik blijf het oneerlijk vinden.

Dat er van slapen die nacht sowieso weinig komt wist ik op dat moment überhaupt niet. De wind draait en maakt dat er een irritante fluittoon te horen is ergens buiten langs het appartement waar we verblijven. Eerst lijkt het nog dat het iets van tocht is, maar na alle ramen uitgeprobeerd te hebben met open en dichtdoen alsmede het laten zakken of ophalen van de zonwering en geen enkel verschil te merken, moet het toch van buiten komen. Uiteindelijk geven we het op en even later gaat de wind dan toch liggen. Het is al laat en de wekker gaat veel te vroeg. Het is zelfs nog donker. Toch ben ik wakker en ga er maar uit. Ik heb alles klaargelegd en ben in no time klaar. Plan was 8:00 de deur uit maar dat wordt 7:45 en omdat we snel de metro hebben zijn we om 8:00 al op plaats bestemming.

Frank is mee en probeert op een paar plekken langs het parcours te staan. Er zitten wat heen en weertjes in dus dat kan prima. Moet hij wel her en der wat heen en weer rennen en daarom heeft hij ook zijn hardloopkleding aangetrokken. Het is kouder dan verwacht want door de gedraaide wind is deze een stuk frisser dan gisteren. Met andere woorden, ik ben blij dat ik mijn jasje aan heb dat ik straks aan Frank kan geven, maar Frank staat te vernikkelen van de kou want die heeft weliswaar en thermo aan, maar wel korte mouwen en korte broek aan. En dan is een uur wachten nog lang. Een uur die ik volmaak met twee keer naar de wc en een foto bij de fotobooth. Een kwartier voor de start loop ik naar het startvak op de brug dat in elk geval in de zon is die inmiddels opgekomen is. Ik trek mijn jasje uit en geef deze aan Frank. Now I am ready to rumble. ‘Niet te hard lopen hé, denk aan je knie!’, roept Frank nog. Ja schat, natuurlijk doe ik dat niet.

Om 9:03 klinkt het startschot, we zijn wel in Spanje hé, dat gaat nooit 100% op tijd, en weg zijn we. Ik zit in startvak 4 maar het loopt in één moeite door. Ik zet een lekker muziekje aan en gaan met die banaan. De eerste kilometer kan ik nog niet goed weg omdat het druk is en de dames voor mij iets minder haast hebben dan ik, maar ik wil niet bij de pacegroep van 60 minuten blijven. Niet in de laatste plaats omdat ik toch wel onder het uur wil proberen te lopen, maar ook omdat ik het vervelend vind om bij zo’n groep te klitten. Bij kilometer twee ben ik er voorbij en krijg ik wat ruimte. We lopen bij mijn oude buurt en door de straat waar ik altijd naar de universiteit liep voor mijn lessen. Aan het eind is het voetbalstadion en het keerpunt voor het eerste heen en weertje. Van daaruit terug naar de rivier en even poseren voor Frank die ik herken aan zijn witte petje.

Natuurlijk ga ik veel te hard, maar mijn knie heeft er geen last van. Ik voel hem wel maar het lijkt wel of het beter gaat als ik sneller loop dan als ik langzaam loop. Bovendien, het is mijn verjaardag, dan moet ik toch een beetje fatsoenlijk lopen? Ik heb het in elk geval niet koud meer. Ik probeer iets rustiger aan te lopen maar kilometer drie klok ik juist sneller. Kilometer vier en vijf maak ik het helemaal bond als ik bijna tegen de 12 km p/u aan zit. Als dit een 5 kilometer race geweest zou zijn zou ik nog wel een tandje harder kunnen gaan, maar nu moet ik toch een klein beetje tactisch lopen. Ik ben pas op de helft. Ik neem dus gewoon even de tijd voor wat water bij de verzorgingspost. Dan kilometer zes en ben ik officieel over de helft en terug bij de rivier.

Ik had Frank gevraagd om te kijken of hij een foto kon maken met de mooie gebouwen op de achtergrond maar als ik zie waar we lopen gaat dat niet lukken. Toch staat Frank braaf te wachten op de goede plek en ik zie hem eerder dan hij mij dus ik trek zijn aandacht door met mijn armen te zwaaien. Hij ziet me en maakt foto’s. Ik heb dan weer niet in de gaten dat hij een stukje meeloopt tot het te laat is en ik hem alweer achterlaat. Nu begin ik een beetje moe te worden en voel niet alleen vannacht en de zomertijd maar ook de afgelopen drie dagen in mijn benen en lijf zitten. Voor mijn gevoel kak ik enorm in maar de kilometertijden blijven rond de 5:10. Nog twee kilometer te gaan en nu moet ik gaan beslissen. Rustig uitlopen of tanden op elkaar en doortrekken. Met andere woorden, ben ik een oude muts van 55 of maakt de Terminator een testrun?

Ik kan het niet laten, wat is nou 2 kilometer? Ik ben toch geen oude muts? Ok, dat ben ik wel, maar dat wil ik niet zijn, dus tanden op elkaar en doortrekken. Alsof de duvel er mee speelt hebben we wind tegen. Desondanks en alhoewel het niet zo voelt, hou ik tempo en finish ruim onder de 55 minuten. Misschien wel symbolisch gezien het feit dat ik 55 jaar geworden ben. Ik realiseer me later pas dat dat waarschijnlijk ook weer een andere hardloopleeftijdscategorie is, dus misschien ben ik ook wel hoog in het klassement geëindigd. Frank staat te wachten en na een flesje water, sportdrank en een blikje Fanta in ontvangst genomen te hebben wil ik heel even bijkomen en kijken of de officiële tijd al beschikbaar is. Dat bijkomen gaat snel, die officiële tijd laat even op zich wachten dus we pakken de metro terug naar ‘huis’ om lekker te douchen en om te kleden. It’s party time!

Party time bij het restaurant waar we met 12 man/vrouw starten met de heerlijkste tapas voordat de paella geserveerd wordt. Originele Valencia versie, met kip, konijn en slakken. De mannen hebben bovendien de boel aangekleed met ballonnen en ik heb een kroon en sjerp omgehangen gekregen. Na de paella komt de taart met kaarsjes op tafel, mag ik een wens doen alvorens ik de kaarsjes uitblaas en krijg ik van iedereen kadootjes. Ik voel me net die uit dat Kinderen voor Kinderen lied. ‘Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd. Iedereen riep Hieperdepiep, ik werd gekust en gekroond en met kado’s overstroomd’! Alleen is het geen droom maar werkelijkheid en ik voel me enorm gezegend met de liefde van al deze mensen, familie, oude vrienden en nieuwe vrienden, die in mijn hart zitten en in wiens hart ik zit, zelfs al hebben we elkaar al bijna tien jaar niet gezien. I feel loved! Na het eten waggelen we naar buiten, nemen we afscheid van elkaar en gaan Frank en ik terug naar het appartement waar we rustig bijkomen van de dag en voorzichtig plan maken voor morgen. Dit was weer een dag met een gouden randje, één voor in de boeken. En morgen?

Morgen gaan we weer aftellen want dan ben ik nog láng niet jarig!

Maar goed, we hebben de Ladiesrun vandaag. Riep ik een paar weken terug bij de inschrijving nog heel stoer tegen Deborah ‘natuurlijk doen we de 10 km, dat kan makkelijk!’, vraag ik me nu af waarom ik überhaupt ingeschreven heb. Maar ik weet wel waarom, ik kan mezelf immers niet helpen. En het is ook gewoon leuk. We starten pas om 14:15 dus de planning zegt 13:00 aanwezig is 12:30 van huis weg. Uitgebreid de tijd dus om nog een was draaien, de vaatwasser uit te ruimen en administratie bij te werken. Frank is al wezen lopen terwijl ik nog krakkemikkig in bed lag te zijn. Gelukkig kan ik weer enigszins op mijn rechterbeen staan. Na de boksclinic van vrijdagavond schoot mijn been midden in de nacht volledig in de kramp met als gevolg dat je gisteren een baksteen kapot kon slaan op mijn kuit. Meestal is het Frank die dan als een speenvarken naast zijn bed staat te gillen, dit keer was het mijn beurt, met het verschil dat ik het geluidloos ondergaan heb om de lieverd niet wakker te maken. Tja, het zwakke geslacht hé? 

Hij bakt voor de verandering weer eens pannenkoeken voor me, dat dan weer wel. En ik krijg een verrassing want het wordt een variatietip, pannenkoek met appel. Omdat we tussen ontbijt en lunch in zitten eet ik er drie in plaats van twee. Je weet wel, van die ‘daarkrijgjespijtvanmaartochdoejehet’ beslissingen. Deborah is er netjes op tijd en die heeft nog meer pijn in haar kuiten dan ik gisteren had. Waar zo’n boksclinic toch al niet goed voor is. Moet ze ook niet de dag ervoor ook nog eens haar benen trainen, dat krijg je er nou van. Gelukkig hebben we wel gelachen. Nu is het als een boer met kiespijn, of moet ik zeggen als een boer met spierpijn?

We rijden met de scooter naar het Zuiderpark. Frank gaat mee op de fiets om te supporteren en foto’s te maken. Als we daar aankomen is het niet zo heel erg druk. De meeste dames van de 5 km zijn al naar huis en de 7,5 km is ook al aan de gang. We kunnen dan ook op ons gemak de startnummers halen en naar de WC. Toch voelt het een beetje raar. Vorig jaar waren we hier al vroeg, met 30 vrouwen en een groot Anitafeest. Vandaag doen we het met z’n vieren als ook Nicole en Patricia aan komen lopen. 

Omdat ik nog steeds als een kip zonder kop rondloop ben ik mijn startnummerband vergeten en moet het ouderwets met speldjes doen. Het zonnetje begint door te komen en we zeggen ook nog een paar RMD-dames gedag. Dan gaan we maar in het startvak staan en wachten op de warming up. Het is een groot feest. Vanwege de warmte maar nog meer vanwege onze spierpijn dansen we wel mee maar slaan de feitelijke warming up over. Met de zon zijn we wel warm genoeg. 

We staan redelijk vooraan en ik zie Frank met de fotocamera in de aanslag. Als we mogen gaan rennen zorgen we er dan ook voor dat we rustig aan lopen en aan de goede kant. Die foto’s hebben we vast in de pocket. Het valt me mee met de warmte en alhoewel ik Deborah even terug moet houden, lopen we toch al gauw zo’n 11 km per uur. Na anderhalve kilometer heb ik de neiging om uit te kijken naar een busje met nummer 335. Ik moet echter door en ben benieuwd of ik nog weet hoe dat moet. Het gaat echter voorspoedig en de kilometers vliegen aan me voorbij zonder moeite. Slechts een enkele pannenkoek dreigt op te spelen tijdens het lopen. Told you so!

Langs de lijn staan diverse bekenden. Douglas, de man van Anita waar ik volgende week een triathlon date mee heb, mensen van de Rotterdam Running Crew, mensen van de RMD en Robert Lathouwers, waar ik toevallig vanochtend nog voor ingeschreven heb om zaterdag een training van bij te wonen via Asics. We zwaaien naar zijn mobiel, aan foto’s geen gebrek deze run. Op 2,5 km staat de drankpost waar Petra ons toejuicht en waar we even rust pakken. Op ongeveer 4 km zie ik Frank in de verte op een brug zitten. Hij kletst met een buurman dus ik zwaai om zijn aandacht trekken. Dat lukt en we kunnen weer poseren. We maken een hartje van onze handen, dat heeft Deborah me een kilometer eerder geleerd toen we langs een officiële fotograaf liepen. 

Tot 5 km gaat het goed, dan schiet de hartslag van Deborah omhoog. Bovendien beginnen haar kuiten toch wel op te spelen. Zelf zit ik weer in mijn flow en voel me steeds beter. Wat moet dat toch irritant zijn voor anderen. We wandelen even zodat Deborah haar hartslag weer omlaag kan brengen alvorens we weer verder rennen. Ons doel is 59:59 en we hebben nog marge dus dat moet lukken. We wisselen af met rennen, soms even wandelen en zeker ook dansen bij de diverse bands die langs de route staan. 

Dat brengt ons uiteindelijk naar de 9 km, nog 1 km te gaan. Ineens loopt Carmen naast me en rent even mee. Zo lang al niet meer gezien maar ze zal er zijn bij de Ekiden. Ze waarschuwt dat Frank op links staat dus daar lopen we dan maar naar toe voor nog meer foto’s. De finish volgt direct daarna. 59:59 was wel heel erg plannen maar we zitten er niet ver naast met 59:02. Ik vind de medaille mooi dit jaar en hij past bij alle ‘hartjes’ foto’s die we gemaakt hebben.  Deborah schiet gelijk de massagetent in terwijl we wachten op Frank. Als hij er is nemen we nog wat te drinken en snoepen een patatje alvorens we de scooter weer opzoeken richting huis. 

De eerste wedstrijd na de Roparun staat weer op de teller. Ik kan het nog, 10 km achter elkaar. Vanaf nu kunnen we weer aan een nieuw schema beginnen. Athens the Classic. En om gelijk goed in de stemming te komen doen we maandag een testrun met Hoka One One en Run2Day, donderdag de Inner Circle run, zaterdag training met Robert en zondag de Olympische afstand triathlon. Gewoon, omdat het kan.

Of toch omdat ik gewoon nog steeds heel erg van snoepen hou?

We hebben dit jaar de mannen zo gek gekregen om met ons mee te gaan dus stappen we zaterdagochtend om 6:00 vroeg in de auto op weg naar La douce France. Daar eenmaal aangekomen is de eerste stop bij La Village om onze startnummers op te halen. Inclusief tasje en T-shirt. Het is al aardig druk en bij de diverse stands staan de dames veelvuldig in de rij. Die slaan we dan ook maar over en concentreren ons op de foto’s met een Vrijheidsbeeld, een straatnamenpaal en een NYC taxi, alles met de Eiffeltoren op de achtergrond. Slechts een rammelende maag dwingt ons richting een hamburger met roquefort. De rest van de dag brengen we door met uren door Parijs slenteren. Onze benen nemen het ons niet in dank af. Gelukkig is de race zelf maar 7 km.

De volgende ochtend staan we opnieuw vroeg op. We hebben dit keer gekozen voor de eerste startgolf, nog vers in het achterhoofd dat we vorig jaar moesten haasten om op tijd terug in het hotel te zijn om te douchen en uit te checken. De blauwe golf is van 8:45 tot 9:15 open en we staan relatief vooraan. Desalniettemin staan er ook nog een hele hoop dames voor ons op de brug. De eerste start is om 9:30 maar ons groepje is uiteindelijk pas om 10:15 aan de beurt. Omdat de mannen ergens langs het parcours staan houden we strak contact over hoe laat we beginnen met rennen. Zo ook met Marilyn, een vriendin uit Parijs die is komen kijken. Het netwerk wil echter niet altijd meewerken dus ik ben al zwaar gestressed voordat we beginnen. Maar al met al komt het toch goed en is iedereen op tijd op de hoogte. Dan begint het aftellen en klinkt voor ons ook het ‘trois, deux, une, go!’

We starten ultralangzaam. Het is druk en net als voorgaande jaren zijn de meeste dames niet gewend om hard te lopen. Het geeft niet, Annemieke komt ook net terug van een blessurejaar en moet niet alleen heel rustig aan doen maar is überhaupt aan het opbouwen. En dat geeft mij weer de kans om er een feestje van te maken. Terwijl ik om me heen kijk heb ik een beetje spijt dat ik niet meer aandacht aan mijn outfit heb besteed. Een leuk hoedje, een rokje, een paar pompoms, damn, ik heb er zelfs niet aan gedacht om mijn ‘amerikaanse’ hardloopbroek aan te trekken. Dat ga ik volgende keer écht anders doen. 

Marilyn zou ergens links moeten staan, direct in het begin. Ik zie haar gelijk en mijn vreugde is groot aangezien het alweer meer dan een jaar geleden is dat we elkaar gezien hebben. We maken gauw even een selfie en dan gaan we weer door. Wat blijft het toch een fantastische ervaring om zo door Parijs te mogen rennen. Langs het hele parcours staan bandjes met muziek en juichende toeschouwers. Als we door een tunneltje rennen hangen er allemaal politiesirenes die gezellig aan het loeien zijn. De zon schijnt en overal waar ik kijk zie ik de Parijse iconen. Rechts de Seine met de bruggen, dan links de hoek om naar het Grand en Petit Palais. Maar eerst nog even zwaaien naar onze mannen die ons toejuichen. 

Ik lach, ik dans, ik ren, maak foto’s en geniet met volle teugen. We zijn bij een van mijn favoriete stukken aangekomen. Terwijl Annemieke dapper doorrent sta ik even stil en draai me om voor de aanblik van de majestueuze Champs Elysees. In de verte straalt de Arc de Triomph in de zon. Ik draai me weer om en begin weer te rennen. Voor mij ligt de Place de la Concorde met de Egyptische obelisk. Het protserige goud op de punt lijkt speciaal voor vandaag te zijn opgepoetst. Daarna lopen we verder richting de Pont Alexandre III voor nog meer gouden standbeelden. Daar zien we opnieuw de mannen en mogen wij een heen en weertje naar de Ecole Militaire.

Bij de rotonde staat een gospelkoor te zingen. ‘We love you, we love you, we love you’, zingen ze onafgebroken. And I love them back! En terwijl ik weer met mijn selfiestick in de weer ben rent Annemieke lekker door. Het is voor mij vandaag dan ook meer intervallen dan iets anders. Ik race door de bocht van de rotonde terug de brug over op zoek naar Annemieke die net wat te drinken pakt. Ondertussen vind ik een rode pompom op straat en neem hem mee. Heb ik iets te zwaaien. Aan het begin van de brug staan nog één keer de mannen en gaan we weer richting de Eiffeltoren. We mogen weer een tunneltje door ditmaal met een grote disco waar ik even blijf dansen. Dit zou ook wat voor de Running Angels zijn!

De tunnel weer uit gaan we de laatste kilometer in. We draaien de Eiffeltoren om en Marilyn staat ook nog een keer langs de kant. Ik praat nog even met haar en zoek gauw Annemieke weer op voor de finish. Daar zie ik links de mannen weer staan die ons blijkbaar nog niet verwachtten want de camera zit nog in de tas. Achteruit lopend voor de foto gaan we naar de finish waar ik bijna over een buxushaagje struikel. 

Eenmaal door de finish worden we heel efficiënt langs de verschillende standjes geleid. Water, tasje met de prachtige medaille van de Amerikaanse vlag, chocoladebroodje, pakje sinaasappelsap, roos en uitgang waar Marilyn en de mannen op ons wachten. Na de nodige foto’s en een kort interview van twee Fransozen met een camera moeten we alsnog haasten om op tijd in het hotel te zijn voor een douche en het uitchecken. We zijn er exact om 12:00 maar we krijgen nog een  kwartiertje extra. Daarna maken we nog even een foto met de medaille bij de Franse versie van het Vrijheidsbeeld en trakteren we onszelf op een pizza en lopen nog ‘even’ naar de Champs Elysees om een ijsje te scoren. Dan zit het weekend er wel weer op en gaan we terug naar het hotel om de auto op te pikken en de reis naar huis te aanvaarden. Omdat we moeten tanken volgen we de instructies van de routeplanner. We hebben het te laat in de gaten maar die brengt ons naar de enige plek in Parijs waar je nooit, maar dan ook nooit met de auto wil zijn, namelijk de rotonde om de Arc de Triomph. Gelukkig overleven we het en na een lange rit bereiken we veilig Rotterdam.

Volgende week om deze tijd… Bratwurst und sauerkraut. Und wir schaffen das!

Deborah heeft beloofd om een vriendin door de 5 km heen te loodsen. Die loopt dus dubbel. Daar zijn drie andere ‘Anita’s’ bij aangehaakt. Ik niet, ik wil knallen op de 10 km. En dan komt Linda. Die wil wel maar durft ook niet. Totdat ze het toverwoord roept op Facebook. Ze noemt ons ‘Pussy’s’. Ik? Een Pussy? No way José! Drie minuten later heb ik me ook ingeschreven voor de 5 km, alsmede Linda. Dresscode? Rozer dan roze! Doelstelling? Zo veel mogelijk opvallen! We gaan het meemaken.

En zo gaat het roze hardloopsetje te weten BH, ondergoed en sokjes aan, de roze haarelastiekjes in, een roze zonnebril op, een roze slinger om, roze glitterlak op de nagels en vliegen de foto’s van een roze cowboyhoed, confettiekannonen, waterpistolen en het speciaal bestelde shirt met roze opdruk over de Whatsappgroep. Een feestje binnen het feestje.

Frank heeft ingeschreven voor de RMD trailclinic en ik heb hem gesommeerd, uuuuh ik bedoel natuurlijk liefjes gevraagd, of hij toch pannenkoeken wil bakken. Daar heb ik een half uurtje eerder opstaan dan wel voor over. Frank gaat om 8:30 weg en Deborah komt om 9:00 naar mij toe zodat we samen op de scooter naar het Zuiderpark kunnen. We zijn lekker vroeg en hebben rustig de tijd om ons startnummer voor de 5 km op te halen, onze tas af te gooien, fotootjes te maken, te plassen, en een rondje over het terrein te lopen alvorens we naar de Anita tent gaan. Daar krijg ik een ‘kadootje’. Ik mag de Performance Outer Top testen, maar daar op een ander moment meer over. Langzaam aan beginnen de Anita dames binnen te druppelen tot in elk geval de uiteindelijk zes musketiers die ook de 5 km lopen compleet zijn. We tuigen onszelf op en dan is het time to dance. De klok tikt 11:30.

We starten redelijk achteraan en lijken wel een stel uitbundige honden. Het water uit de pistolen is al bijna op nog voordat we gestart zijn en we trekken behoorlijk de aandacht. Exact wat de bedoeling is. De hoed en de zonnebril blijven niet makkelijk zitten tijdens het rennen maar we hoeven ook niet hard dus ik kan hem ook zo nu en dan vasthouden als het moet. Het is erg druk op het relatief smalle parcours. Gelukkig gaan we niet voor tijd. Warm is het ook en de hoed gaat dan ook af en toe even af. Om hem snel weer op te zetten als we langs de fotograaf lopen die ons gevonden heeft. Ik zie hem meerdere keren zijn camera op ons richten, op zijn fiets springen en snel doorrijden om vervolgens positie te nemen voor een nieuwe fotosessie. 

Tja, wat wil je dan ook met zo’n groep springende, zingende en dansende meiden in vol ornaat? Onze drillmaster schreeuwt ons regelmatig toe: ‘Move your body!’ waarop we braaf antwoorden: ‘Not your boobs’. Je kan gewoon niet om ons heen. Tot aan het irritante toe, maar het merendeel kan er wel om lachen en is zelfs blij met de straaltjes die uit de waterpistolen komen. De kilometers vliegen voorbij en voor we het weten zijn we al bijna bij de finish. We krijgen nog gauw een Anitavlag in handen gedrukt en met veel gejuich gaan we gezamenlijk over de finish. Mission one accomplished!

Terug bij de Anitatent zijn inmiddels alle dames gearriveerd. We kleden ons om in outfit nummer twee van de dag, eten wat, rusten wat en poseren voornamelijk heel veel voor onze huisfotografe Janneke Poort. Als we in positie staan om naar de start te gaan hoor ik ineens mijn naam. Als ik me omdraai zie ik door het hek vriendinnen Christa en Anita over de finish van de 7,5 km komen. Ik babbel even met ze maar moet gedag zeggen want de groep gaat weg. Ik hobbel er gauw achteraan. We maken een groepsfoto en dan mogen we naar de start. Een hele speciale start want niet alleen mogen we helemaal vooraan starten, onze eigen Marjon geeft het startschot!

De warming up is op zich al een feestje.  Een lang lint van Anitameisjes flankeert het voorste vak en het danst en springt dat het een lust is. Ik hou me een beetje gedeisd anders ben ik al moe voordat ik moet beginnen. Toch kan ik me niet helemaal van het enthousiasme onttrekken. Opnieuw hoor ik mijn naam en Rob Lagendijk van de RMD zwaait van achter het hek. Dan gaat de groene vlag omhoog en mag Marjon aan de bak. We zwaaien nog één keer naar haar, ik zet mijn muziek en mijn klokje aan en als de knal klinkt gaan we op weg. Mission two!

Het is nu ieder voor zich en ik zet er een behoorlijk tempo in. Te snel zoals gewoonlijk dus de kunst is om dit snel te temperen naar een rustiger tempo. Tenslotte is het best warm. Dat lukt na iets meer dan een kilometer. Het nadeel van helemaal vooraan starten is echter dat je alleen maar ingehaald wordt. Psychologisch gezien niet fijn. Ik probeer me er maar een beetje voor af te sluiten en concentreer me op het lopen. De eerste kilometers gaan goed maar tegen de tijd dat ik op km vier kom weet ik twee dingen zeker. Het is bloedheet en mijn hartslag is sky high. Bij de drankpost probeer ik dan ook serieus om iets rustiger te lopen. Een PR zit er toch niet in en ik merk dat ik de laatste tijd een beetje lui geweest ben. Bovendien heb ik het slechte excuus dat ik het idee heb dat ik met het lopen van de 5 km mijn coretemperatuur al omhoog gebracht heb en niet voldoende afgekoeld ben in de pauze.

Ondanks alles loop ik stug door en lach vooral breed naar iedere fotograaf die ik tegenkom. Niet alleen Rob maar ook Henk en Michel Kip staan langs de kant en ik profiteer van het feit dat Michel er is om zijn eigen meisje te fotograferen. Marieke is me bij de eerste drankpost al voorbij gerend en die zie ik ook niet meer terug. Toch valt het me wel mee, ik had verwacht dat ik veel meer ingehaald zou worden. Blijkbaar hebben meer dames last van de warmte. 

Ik ga de tweede ronde in en begin het wat zwaarder te krijgen. Ik concentreer me op mijn muziek en probeer in het snelle ritme mee te blijven stappen tot aan de tweede drankpost. Die duurt stiekem toch iets langer dan ik dacht, het voordeel is wel dat ik dan inmiddels al op 7 km zit en er dus nog maar drie hoef. Het tweede rondje is iets groter dan het eerste maar voor het laatste stuk pakt hij toch weer het oorspronkelijk parcours op. Daar is de 9 km en de Anita cheerzone! Ik ren al juichend door een dik gordijn van confetti. Wat is dit enorm leuk! Vlak voor mij dreigt Shiva, die mij een stukje terug inhaalde, te gaan wandelen. Als ik bij haar ben roep ik: ‘Kom op, nog 1 km!’. En samen rennen we de laatste kilometer. 

De laatste oh zo zware kilometer. Halverwege diezelfde kilometer hangt mijn tong op de grond maar ik wil niet opgeven. Even schiet er door mij heen: ‘Potverdorie, zeg ik tegen Shiva dat ze door moet lopen en zelf zit ik hier een potje in te storten.’ Dus ik ren door. Ik ren door omdat Shiva doorrent. En Shiva rent door omdat ik doorren. En zo rennen we samen door, tot over de finish. De finish, waar ik eindelijk alsnog mag instorten. Wat ik dan ook met veel genoegen doe. Mission two accomplished! Geen PR maar zoals gezegd had ik dat ook niet verwacht. Desalniettemin een meer dan waardig resultaat. 51:37.

Als ik weer enigszins als een normaal mens kan functioneren loop ik naar de uitgang om mijn tweede medaille van de dag op te halen. Die kan ik ook weer van mijn lijstje afstrepen, twee afstanden op één event. Leuk om te doen, maar niet als je op één van de afstanden wil knallen. Ik ga nog even langs de finish staan om andere Anita dames op de foto te zetten. Als Deborah ook binnen is gaan we op zoek naar Linda. We lopen bijna een kilometer terug als ze aan komt rennen. We haken aan en trekken haar ook nog even door de laatste kilometer heen. Wat is het toch een kanjer! 

Iedereen is nu binnen en er is nog nét genoeg tijd voor een extra groepsfoto alvorens we naar de prijsuitreiking moeten hollen. Naast al het opzien dat we gebaard hebben als Anitameisjes vandaag hebben we ook nog twee dames op het podium, en dan ook nog nummer één en twee. Trotser kunnen we niet zijn. Onze eigen Sabine mag de prijzen uitreiken. Dan loopt de dag langzaam op zijn einde en nadat Deborah me nog op een broodje kaassouflé trakteert en we nog een paar foto’s maken, want die hadden we nog niet genoeg, gaan we zo zoetjes aan naar huis. 

Vol van alle indrukken. Vol van een overdosis fun. Vol van trots als blijkt dat ik 8ste in mijn categorie geworden ben en 53ste overall. Vol van warmte van mijn verbrande kop, en mijn schouders voel ik toch ook wel een beetje. Maar vooral vol van liefde en vriendschap voor deze geweldige leuke groep meiden. Het was een dag vol met Anita geweld en niemand kon om ons heen.

En het bleef nog lang onrustig…

Het is inderdaad een bijzonder fenomeen. In de oude dagen was hardlopen alleen iets voor mannen. Denk maar aan het altijd terugkerende verhaal van Kathrine Switzer en de Boston Marathon. Met alleen haar voorletters bij de inschrijving en een onopvallende hoody aan liep ze stiekem tussen de mannen om te laten zien dat vrouwen ook een marathonafstand konden lopen. De organisator probeerde haar met geweld uit de wedstrijd te trekken toen hij er achter kwam. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn.

Nu ben ik helemaal geen Dolle Mina of ga prat op Girl Power. Ik weet namelijk dat vrouwen sterker zijn dan mannen in een heleboel opzichten dus dat hoef ik niet te bewijzen, maar ik ben toch wel blij dat er af en toe zo’n doorbraak is omdat die helaas nu eenmaal noodzakelijk blijkt. En ik geef eerlijk toe dat ik ook best trots ben als ik weer eens sneller gelopen heb dan menig heerschap. Daar hoef ik niks voor tussen mijn benen te hebben bungelen. Zit sowieso alleen maar in de weg tijdens het hardlopen.

Terug naar het fenomeen Ladiesrun. Ik vrees voornamelijk ontstaan vanuit een commercieel inzicht om een hele nieuwe doelgroep aan te boren. Feit is namelijk dat vrouwen het hardlopen over het algemeen heel anders benaderen dan mannen. Mannen zijn veel meer prestatiegericht, vrouwen lopen meer voor de gezelligheid of hun gezondheid. Uitzonderingen daargelaten getuige huize Dorenbos waar het net andersom is, maar dat terzijde. Bovendien zijn vrouwen ook eerder bezig met leuke outfits terwijl een man sneller functioneel zal kijken. Sorry dames, ook hier weer uitzonderingen daargelaten maar dat is nou eenmaal zo. Daar ben ik zelf dan ook wel weer ‘traditioneel’ in, met mijn matching haarelastiekjes, nagellak en het feit dat ik graag nadenk over leuke loopsetjes, het liefst afgestemd op de kleur van mijn hardloopschoenen.

Hoe het ook zij, commercieel of niet, ik vind het mooi dat het concept een al dan niet bedoelde positieve bijwerking heeft. Namelijk meer vrouwen aan het lopen krijgen. Of is het juist zo dat de Ladiesrun ontstaan is omdát er steeds meer vrouwen zijn gaan hardlopen? Het maakt niet uit, uiteindelijk is het voor veel dames de motivatie om voor de eerste keer aan een wedstrijd mee te doen. En hopelijk niet de laatste. Daarnaast heeft de saamhorigheid en de lol tijdens zo’n event ook wel wat. Ik bedoel, als je met 40.000 vrouwen aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs staat voor La Parissiene dan staat het kippenvel toch echt op mijn armen. En ook de sfeer die in Ahoy heerst begin juni voor onze eigen Ladiesrun010 heeft zo zijn charme. Het is sowieso een van de weinige keren van het jaar dat ik mij in volledig roze hul om 10 km te rennen. Want dat hoort er gewoon bij.

Is het dan oneerlijk dat mannen niet hun ‘eigen’ run hebben? Of hebben wij vrouwen gewoon nog een hoop jaren hardlopen in te halen? Ik zou zeggen, mannen verenigt u en organiseer je eigen mannen run. Van mij mag het. Sterker nog, van mij mag je ook best een roze tight met een mooi topje aantrekken, je nagels lakken en je haren in een staart binden. En dan tussen tig duizend vrouwen die je de oren van het hoofd kleppen door de straten van Rotterdam, of welke stad dan ook, in knalroze outfit meerennen. Als je dat nou zo graag wilt. Krijg je ook een mooie medaille.

Hé, gezellig!

P.s. -WINACTIE-

Op 10 juni a.s. vindt de festivaleditie van de Ladiesrun plaats. Anita Active is officiële sponsor en omdat ik fan van Anita ben heb ik een leuke actie!

Heb jij je ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam? En wil jij beter en makkelijker hardlopen? Dan is nu je kans! Vertel mij je mooiste, grappigste, ontroerendste, spannendste, of liefste verhaal voor je deelname aan de Ladiesrun en win een privétraining van mij voor jou en een vriendin!

In anderhalf uur kijk ik naar jullie looptechniek en geef ik jullie tips en tricks om beter en sneller te kunnen hardlopen. En misschien lopen jullie dan zelfs wel een PR tijdens de Ladiesrun!

Maandag 23 april maak ik de winnaar bekend!

Voorwaarden:
– Je bent aantoonbaar ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam
– De training vindt plaats op een samen af te spreken dag en tijdstip tussen 25 mei en 8 juni
– De training vindt plaats in het Zuiderpark in Rotterdam, waar ook het parcours van de Ladiesrun doorheen loopt
– Deelname is voor eigen risico
– Tijdens de training worden er foto’s gemaakt voor Social Media

Uiteraard maak je er een weekend van als je zondag een rondje langs de highlights van de franse hoofdstad rent. Parcours verkennen noemen we dat. Zodoende stappen we vrijdagochtend om 7:00 op de Thalys in Rotterdam om 2,5 uur later uit te stappen op Gare du Nord. Met de metro zijn we binnen no time in ons hotel, 2 km van de start en in dezelfde wijk als dat we destijds gelogeerd hebben. Om het simpel te houden. Na het droppen van de koffers en gewapend met camera en de ophaalbewijzen tronen we naar het La Parisienne dorp, aan het eind van Champ de Mars bij, jawel, de Eiffeltoren.

Het is rustig, we zijn vroeg en hebben uitgebreid de tijd om te neuzen bij de verschillende standjes, vaak bemand door oude mannetjes die het rete-interessant vinden om twee ‘jonge’ dames uit Nederland in hun beste engels toe te spreken. We ogen bewondering voor het feit dat we zondag gaan lopen. Ik vertel ze er maar niet bij dat ik al vier marathons op mijn naam heb staan. Onze goodiebag wordt bij ieder standje in elk geval een beetje zwaarder. Een flesje speciaal water met fruitsmaak, een armbandje, een medaille van een santarun uit 2016, en een zakje gedroogd fruit behoort tot de buit. Dan terug naar het hotel, chillen, een hapje eten en lekker slapen, want het was vroeg vanochtend.

Uitgeslapen gaan we de volgende op pad en wandelen ruim 8 km over een deel van de route die we gaan hardlopen, helemaal tot aan de Notre Dame. Dat is ook hard nodig want onderweg sneuvelen de nodige citroentaartjes en croissants in onze maag, om uiteindelijk spontaan in een chocolatierwinkeltje te belanden bij Saint Michel, dat achteraf ook nog eens beroemd blijkt te zijn. Als ik ’s avonds ook nog een bord pasta stapel op een quiche en een chocoladebroodje ben ik blij dat we morgenavond weer naar huis gaan. Parijs is niet goed voor me.

Op D-Day is de wekker meedogenloos als hij ons om 7:30 uit onze bed trekt. Het lijkt wel werk. Gelukkig schijnt de zon. Twee jaar terug eindigde ik als een verzopen kat, daar zullen we vandaag geen last van hebben. Stipt volgens planning wandelen we om 8 uur richting de Eiffeltoren en daarna naar het dorp. Mijn darmen zijn inmiddels ook wakker en schreeuwen om een Dixie. De eerste die we tegenkomen is een eenzame invaliden-Dixie halverwege het park waar ik vrijdag ook dankbaar gebruik van gemaakt heb. Hij was toen al vies, maar blijkbaar kan het nog veel viezer. Nood breekt echter wetten en ik dank god op mijn blote knieën dat ik wat WC papier mee gegraaid heb van het hotel. Toch opgelucht vervolgen we onze weg. We hebben startwave roze, de middelste, waarbij we vanaf 9:30 mogen aanschuiven. Het is pas 9:00 dus we maken wat foto’s voor de Eiffeltoren. Omdat we verder niks te doen hebben schuifelen we toch om 9:10 vast richting startvak, en we zijn niet de enigen.

Er zit weinig beweging in en het is ondertussen al 9:45. Snel rekenen komen we toch een beetje in de knel met onze planning als we om 12:00 moeten uitchecken uit het hotel. Ik krijg door waarom, we staan aan de zijkant en er staan hekken met slechts één kleine doorgang. Even er omheen gaat een stuk sneller en dan lopen we eindelijk door de gecreëerde gang, om opnieuw stil te staan en aan te sluiten op de mini-waves van 7 minuten. Langzaam maar gestaag schuifelen we door, langs de Eiffeltoren en over de brug, totdat wij eindelijk de volgende zijn die 7 minuten aftellen van start mogen. Het is dan inmiddels 10:47. Dat wordt doorlopen!

Na de start rennen we eerst een straat omhoog. Nou ja rennen, het is meer snelwandelen want het komt nog niet echt op gang en er is geen ruimte. Wat wil je ook met 40.000 vrouwen? Voor een snelle tijd moet je dan ook niet La Parisienne rennen. Het is meer een funrun, en dat maken we er ook van. We rennen de hoek om naar de weg langs de rivier op en zien in de verte al de prachtige gouden standbeelden van de Pont Alexandre III waar we straks overheen mogen. Maar eerst draaien we via het Grand Palais de Champs-Élysées op richting Place de la Concorde. Hoe cool is dat, om daar hard te mogen lopen! Het is voor mij dan ook één grote interval training, omdat ik regelmatig stop om een foto te maken, om vervolgens weer sprintend bij Annemieke aan te sluiten. In de verte staart de Arc de Triomph ons protserig aan en de bandjes langs de kant slaan fervent op hun trommels. Tenslotte is het thema dit jaar het Caribisch gebied.

Via de Place de la Concorde rennen we weer terug langs de rivier richting de brug, voor de fantastische aanblik van Les Invalides en het Musee de l’Armee. Ik kan niet anders, ik MOET hier stoppen om een foto te laten maken. Hier zitten ook twee ritsen officiële fotografen en krijgen we wat te drinken. We zijn alweer voorbij de helft. We draaien weer terug en zetten koers terug naar de Eiffeltoren. Ondanks antifan van Frankrijk ben ik hem de laatste jaren toch wel gaan waarderen en vandaag de dag durf ik hem zelfs een vriend te noemen. Tenslotte hebben we nu toch wel samen het een en ander meegemaakt.

Voor zijn neus duiken we de discotunnel in, om dwars door de rook en de vette beats er aan de andere kant weer uit te komen. Is weer eens wat anders dan trommels bij het Churchillplein. Dan de hoek om voor de laatste straat en is 47 minuten later daar alweer de finish. Eigenlijk is het spijtig dat het zo kort is. Misschien toch maar eens serieus nadenken over die marathon in april. Maar dat is voor een andere keer. Voor nu pikken we onze tas met medaille op, en krijgen langs de lijn nog een mooie roze slinger, een flesje water, een roos en een onvervalste pain aux chocolat, die ik gelijk verslind. In Limburg krijg je vlaai, in Parijs pain aux chocolat. Verschil moet er zijn.

Het is inmiddels 11:50 en we moeten nu toch echt rennen naar het hotel. Maar niet nadat we nog even wat foto’s maken met onze medailles en op de achtergrond… …uiteraard de Eiffeltoren! Het is al 12:30 als we eindelijk bij het hotel zijn, maar van de vriendelijke man achter de balie mogen we nog snel even douchen in onze kamer ondanks dat de schoonmaak al is geweest. Soms helpt het om vrouw en blond te zijn. We maken er dankbaar gebruik van, kleden ons om en wandelen daarna terug naar de wijk bij de Eiffeltoren om nog even wat te eten. Een snelle rekensom leert dat we het gehele weekend bij elkaar zo’n 40 km gewandeld en gerend hebben. Dat is bijna een marathon! Ik voel me dan ook ietsje minder schuldig als ik een hamburger met roquefort-cognacsaus (dat kan ook alleen maar in Frankrijk!) bestel en we nog één citroen merengue taartje kopen voor in de trein. Om 17:25 stipt zijn we moe en voldaan weer op weg naar Rotterdam. Volgend jaar staat zeker alweer in de agenda. En het thema van La Parisienne 2018?

New York City!

Ik heb me al ingeschreven als ik de uitnodiging van mijn voormalige werkgever ADP krijg om mee te lopen. Verschil nummer 1. Ik werk niet meer bij ADP. Maar natuurlijk lijkt het mij leuk om met ze mee te lopen. Mijn eigen startnummer kan ik kwijt aan Anita. Die loopt toch alles wat los en vast zit. Het groepje is wat kleiner dan vorig jaar, maar nog steeds gezellig om wat collega’s te zien. En natuurlijk loopt Annemieke, mijn ‘pupil’ richting de CPC, ook mee, dus gaan we samen op weg naar de Ahoy. Maar uiteraard niet nadat we hardloopvoer naar binnen hebben gewerkt, de door Frank met liefde gebakken pannenkoeken. Hij zal foto’s maken, zoals ik dat gisteren in Rozenburg heb gedaan.

Ik ben dit jaar gast in plaats van organisator, verschil nummer 2, dus ik hoef niet om 10:00 al aanwezig te zijn. 13:00 is de richttijd, om 13:30 staat de groepsfoto gepland. We zijn netjes op tijd maar het terrein doet me leeg aan. Natuurlijk, de 5 km zijn al naar huis en de 7,5 km zijn nu aan het lopen. We lopen naar de Business Area waar de collega’s al staan te wachten. ‘Wat zie je er goed uit!’ is het eerste wat ik te horen krijg. Het grootste verschil met vorig jaar, kilootje of 15. Ik begin al aan mijn nieuwe ik te wennen, behalve als ik foto’s van ‘vroeger’ zie. Eerst schrik ik dan, om vervolgens met een grote glimlach te bedenken hoe goed ik me voel. Ik vertel de collega’s waar ik me tegenwoordig mee bezig hou en we praten bij. Niet lang, want het startsein nadert en we moeten natuurlijk nog plassen en naar de start wandelen. Nog even snel de groepsfoto en dan gaan we op weg.

We mogen in startvak B. De stemming zit er goed in en ik overdenk wat ik ga doen. Het is warmer dan warm, en het advies is dan ook om niet voor een PR te gaan en veel te drinken. Tenminste, dat is wat ik aan Annemieke meegeef. Maar ja, do as I say, don’t do as I do, want het kriebelt enorm. Op de Hitlandrun had ik een PR van 52:41, verschil nummer 4, en was het ook warm, maar daar hadden we geen officiële tijdsregistratie. Bovendien ben ik donderdag lekker gemasseerd, loop ik met muziek en is de Ladiesrun traditiegetrouw voor mij een snel parcours. Gelukkig hebben ze drie drinkposten in plaats van twee. Na een startvakselfie en een high five wachten we op het startsein. En als dat gegeven wordt ben ik weg.

Frank staat ergens rond km 1 al, en ik zie hem al van ver. Sowieso eerder dan hij mij. Marco Vink staat naast hem en geeft aanwijzingen wie er aan komt en gefotografeerd moet worden. Ik loop een behoorlijk tempo maar voel de warmte. De eerste kilometers gaan echter wel lekker en als ik Frank rond de 3 km opnieuw passeer met een high five van Marco, zit ik goed op schema voor mijn PR. Mijn thermostaat begint echter aardig op te lopen. Ik wilde de eerste drankpost overslaan, maar doe het toch maar niet want ik heb al vanaf de start een droge mond. Dan op weg naar mijn tweede checkpoint. Ik zie Evert Buitendijk onderweg, maar te laat. Op 5 km klok ik 26 minuten maar ik weet nu al dat ik dat niet nog 5 km vol ga houden. Het is écht warm, zelfs ik moet dat nu toegeven. Ik pas mijn tempo iets aan en probeer vol te houden tot de tweede drankpost. Ik heb dorst en honger, of misschien alleen maar heel erg dorst.

Even voorbij de 6 km eindelijk de drankpost. Ik wandel wat langer dan normaal, drink en probeer de halve powerbar weg te kauwen die ik nog over had van vorige week. Ik krijg hem bijna niet weg en spuug de laatste hap net zo hard weer uit. Hij valt ook verkeerd samen met het water, en naast de warmte heb ik nu ook last van mijn maag. Ik geef mijn PR poging maar op. Verschil nummer 5. Toch nog verstandig. Even later heb ik weer wat afleiding als ik Frank voor de derde en laatste keer zie. Ik kan nog lachen voor hem. ‘Je gaat goed’, roept hij, maar ik roep terug dat het te warm is, en ik bedenk me dat de Ladiesrun ieder jaar stiekem toch weer een beproeving is. Goede resultaten, maar ik moet er altijd wel hard voor werken. Ik kan in elk geval nog rennen, velen gaan lopen en langs de kant ligt zelfs een meisje dat geveld is door de warmte.

De 8 km komt sneller dan verwacht, ik kom Michel en Marieke nog even tegen, maar ik kijk enorm uit naar het 9 km bordje. Ik pak ook de derde drankpost nog mee en heb even contact met een dame waar ik de laatste drie kilometer mee opgetrokken heb. Zij is duidelijk ook een ervaren loopster, maar moet ook toegeven aan de warmte en gaat wandelen. Dan opnieuw Evert langs het parcours en nu zie ik hem wel op tijd, en hij mij ook. ‘Saskia, de ijdele’ staat op, dus gaat de zonnebril even af, de liefste glimlach op en de duimen omhoog. Daarna het 9 km bordje en ga ik bedenken vanaf waar ik nog wil gaan versnellen. En dan heerlijk toegeven aan mijn zwakte om dat moment elke keer uit stellen. Uiteindelijk wordt het pas als ik het laatste hoekje om ben en nog maar een kleine 50 meter te gaan heb. Heldin! Desalniettemin heb ik zeker niet te klagen en een prima tijd neergezet, 54:25. En ik ben 89ste overall en 5de in mijn categorie. Verschil nummer 6. Na het ophalen van mijn medaille en de rest binnen zien komen, haal ik wat te drinken. Frank is inmiddels ook weer gearriveerd en als we wat nagepraat hebben gaan we lekker naar huis. Na het douchen rijden we naar een terras om een enorm bord spareribs weg te werken en later als toetje thuis op de bank de nieuwste smaak Magnum, Peanutbutter, weg te smikkelen.

Sommige dingen veranderen nu eenmaal nooit!

Ik loop mijn rondje met de collega’s van de zaak en een wat oudere dame komt ons tegemoet. Ook zij is met haar rondje bezig. Mijn ogen vallen er op en ik kan niet helpen dat ik staar.

Ik concentreer me op het geven van de juiste hulpen aan mijn paard voor de volgende oefening. Hij doet braaf wat ik vraag, dus hij mag even stappen met losse teugel. De andere amazone in mijn les gaat in galop, en ik zie ze gaan. Ik schud in gedachten mijn hoofd afkeurend.

Als je een tijdje meeloopt, en je verdiept hebt in iets gaat het ineens overal opvallen. Dus het moet me gewoon even van het hart. Of beter gezegd, van mijn borst. Borsten. Zwiepende borsten. Zwaaiende borsten. Dansende borsten. Wiebelende borsten. Op een manier die eigenlijk alleen thuishoren in een slechte pornofilm. Het doet zeer aan mijn ogen en ik zou het liefste willen stoppen om de dames in kwestie aan te spreken over hun (sport)BH. Of het ontbreken daarvan zo het lijkt. Als een Jehova getuige voel ik de behoefte om ze te bekeren en te wijzen op de gevaren. Om ze vervolgens te vertellen welke mogelijkheden er zijn, waar ze op moeten letten en als ik zou kunnen, een koffertje met diverse modellen ergens vandaan tevoorschijn toveren om ze te laten passen en het verschil te laten voelen.

Helaas heb ik niet zo’n koffertje, kan ik niet zo maar mijn auto aan de kant zetten en de vrouw in kwestie van de weg sleuren en is het sowieso raar om wildvreemde vrouwen aan te spreken over hun borsten. Ik zie de koppen al voor me. ‘Vrouw van middelbare leeftijd valt andere vrouwen lastig in het Kralingse Bos. Wees gewaarschuwd en hou uw borsten in de gaten!’ En dus moet ik het woord maar zo verspreiden.

Maar als niet geheel onbedeelde vrouw van middelbare leeftijd heb ik ook jaren in de middeleeuwen geleefd. Tot ik op paardrijles ging deed ik sowieso nooit aan sport, op een verloren aerobicsuurtje na. Ik was wel altijd zuinig op de jongens en heb altijd een hoop plezier van ze gehad. Genoeg aandacht wat zich weer uitbetaalde in gratis drankjes en gratis toegang tot de discotheek. Maar dat terzijde.

Ik kan me niet herinneren wanneer ik mijn eerste sportBH kocht, maar ik weet wel 100% zeker dat ik toen al zeker een tijdje op paardrijles zat. Gewoon bij de V&D, in de uitverkoop. Die krengen zijn duur genoeg, dus € 25 vond ik meer dan zat. Ik heb hem niet eens gepast, gewoon dezelfde maat gekocht die ik altijd al had. Hij was sexloos wit, zat voor geen meter maar ik had wel de illusie dat hij de boel op zijn plek hield. Niet dus. Het heeft tien jaar geduurd voordat ik daar achter was. Ik word bijna akelig als ik bedenk wat mijn jongens allemaal hebben moeten doorstaan in die tijd. Gelukkig weet ik inmiddels beter, en durf ik met een gerust hart 42 km hard te lopen en een 60 centimeter hoge oxer te springen.

Ik heb het er al vaker over gehad. Sterker nog, jullie weten allemaal dat ik fan ben van Anita Active en af en toe iets mag testen om het het er over te hebben. Maar deze krijgt Anita helemaal gratis want het doet me pijn aan mijn ziel als ik al die mishandeling moet aanschouwen. Dus bij deze een oproep. Als er één, maar dan ook maar één advies is dat je van me aan wil nemen, wil ik alle sportende vrouwen oproepen: ‘Koop in vredesnaam een goed passende sportBH!’ Wees lief voor je jongens. Je hebt er maar twee en daar moet je zuinig op zijn. Waarom? Ik zal jullie een geheim verklappen.

Mannen zijn er dol op!

Ladiesrun betekent roze. Toen we met de shirtjes bezig waren was de vraag of we een eigen shirt met ADP bedrukking zouden bestellen, of het knalroze officiële mouwloze shirtje van de Ladiesrun. Met 20 dames was de stemming 19 voor het officiële shirt, en 1 stem tegen. Van ondergetekende. Ik bedoel, niemand zit toch 10 km op mijn wapperende kipfilets te wachten? Maar tegen zoveel overmacht is er geen beginnen aan en zal ik er aan moeten geloven. En als je iets doet, moet je het goed doen, dus gaat de epilady over de onderbenen, er een scheermes in de oksels en worden de nageltjes in zoeter-dan-zoet zachtroze gelakt. En laat ik nou toevallig gisteren nieuwe schoenen gekocht hebben in de mooie kleuren geel met roze. Meer roze dan dit wordt het niet!

Eenmaal in Ahoy is het nog rustig en komen de dames van de 5 km langzaam binnendruppelen. Mijn taak begint als de eerste ADP-ers aankomen, de rust is voorbij. Een non-stop heen en weer lopen, foto’s maken, lockers afgeven, groepsfoto laten maken, mee naar de start, terug naar de finish en de volgende groep weer opvangen. Ik heb twee meiden van de Facebookgroep gevraagd om mee te lopen, Maaike en Anita, en het is dolle boel als ze aankomen. Ondertussen zie ik ook wat mannelijke leden rondlopen, die komen supporten, en zelfs Marjon van Anita Active komt me tussen neus en lippen door even succes wensen. Als ook wij onze groepsfoto gemaakt hebben kunnen we zelf richting start. De warming-up hebben we inmiddels gemist, maar het is warm genoeg en als we naar buiten stappen is het eindelijk begonnen met regenen. Zachtjes en het zorgt voor een klein beetje verkoeling.

We lachen, gieren en brullen en zijn druk in de weer met foto’s maken als het startschot al klinkt. ‘Ik ga niet racen’, neem ik mezelf voor. Natuurlijk Sas, dat gelooft zo langzamerhand niemand meer. Ikzelf trouwens ook niet, maar het blijft gewoon psychologisch wisselgeld. Ik loop lekker weg, voor mijn gevoel weer veel te hard, maar niet zo hard dat ik verwacht later in te storten. Ik zie een collega langs het parcours en merk Marco van RMD 2017 te laat op. Of eigenlijk hij mij als ik hem roep. Hij doet nog een mislukte poging met zijn camera.

Het regent nu wat harder maar ik merk er weinig van. Ik focus me op de 3 km, daar is water en ik heb dorst. Even een rustmomentje pakken en dan weer door naar het 5 km punt. Ik besluit om deze snelheid proberen vast te houden om in elk geval een leuke tijd op de 5 te klokken, wat er daarna gebeurt is dan minder relevant. Bij de matten zie ik al aan mijn klokje dat ik niet sneller ben dan vorig jaar, maar toch nog wel snel. Nu die andere 5 ‘gewoon’ nog even uitlopen. De warmte valt me stiekem mee dankzij de regen, maar ik voel mijn bil en vooral mijn liezen. Kadootje van gisteren toen ik toch weer bijna van mijn paard viel tijdens het springen. Ik bleef zitten, maar moest wel mijn liezen stretchen om dat voor elkaar te krijgen. Misschien toch maar stoppen met paardrijden. Of met hardlopen. Even denken, uh, nee!

De 6 km dient zich al snel aan, weer een waterpost, en in tegenstelling tot wat ik normaal doe, en dat is inkakken voor de 7, 8 en 9 om daarna nog even te knallen, hou ik nu mijn snelheid vast ook op deze kilometers. Met als gevolg dat ik op 9,5 km alsnog instort. Marco staat er weer en nu ben ik op tijd, dus een hele kleine opleving voor de foto alvorens me door de laatste halve kilometer heen te slepen. Het resultaat van mijn tactiek is echter wel dat ik ruim onder het uur blijf. 57:42, geen PR maar zeker veel sneller dan gehoopt en verwacht.

Bij de finish doe ik alsof ik het onmogelijke gepresteerd heb, alles voor de eeuwige wanhopige poging tot een leuke finishfoto. Ik tref een paar van de dames en we wachten de rest ook op alvorens door en terug te lopen naar de business area. Ik neem de medaille in ontvangst. Alhoewel, medaille? Een kettinkje…, met een muntje…, en een stukje metaal met de afbeelding van een hardlopende dame. ‘Een muntje voor een winkelwagentje’, schiet er oneerbiedig door mijn hoofd, gevolgd door, ‘als ik die tussen de rest hang valt hij helemaal in het niet.’ Ik voel me een ondankbare hond maar ja, als het om medailles gaat, size does matter! Ergens vind ik hem ook wel leuk omdat hij zo afwijkt van wat je normaal krijgt. Ergens, en van er naar te staren wordt hij toch écht niet groter, dus stop ik hem maar in mijn kontzakje. Ik zou hem zo maar kwijt kunnen raken.

Terug in de business area zie ik nog een paar van de dames, maken we nog wat foto’s en gaan we zo langzamerhand afscheid nemen zodat iedereen weer richting huis kan. Naar een warme douche en droge kleding. En ik naar mijn social media verplichtingen, de bank en ik geloof dat we nog een zak chips hebben liggen. Ik kom Aloha Carmen nog tegen, maak nog een laatste foto en zoek de scooter op. Gelukkig deze week geen wedstrijdjes meer, alleen mijn rustige trainingsschema.

Boring…