Maar goed, we hebben de Ladiesrun vandaag. Riep ik een paar weken terug bij de inschrijving nog heel stoer tegen Deborah ‘natuurlijk doen we de 10 km, dat kan makkelijk!’, vraag ik me nu af waarom ik überhaupt ingeschreven heb. Maar ik weet wel waarom, ik kan mezelf immers niet helpen. En het is ook gewoon leuk. We starten pas om 14:15 dus de planning zegt 13:00 aanwezig is 12:30 van huis weg. Uitgebreid de tijd dus om nog een was draaien, de vaatwasser uit te ruimen en administratie bij te werken. Frank is al wezen lopen terwijl ik nog krakkemikkig in bed lag te zijn. Gelukkig kan ik weer enigszins op mijn rechterbeen staan. Na de boksclinic van vrijdagavond schoot mijn been midden in de nacht volledig in de kramp met als gevolg dat je gisteren een baksteen kapot kon slaan op mijn kuit. Meestal is het Frank die dan als een speenvarken naast zijn bed staat te gillen, dit keer was het mijn beurt, met het verschil dat ik het geluidloos ondergaan heb om de lieverd niet wakker te maken. Tja, het zwakke geslacht hé? 

Hij bakt voor de verandering weer eens pannenkoeken voor me, dat dan weer wel. En ik krijg een verrassing want het wordt een variatietip, pannenkoek met appel. Omdat we tussen ontbijt en lunch in zitten eet ik er drie in plaats van twee. Je weet wel, van die ‘daarkrijgjespijtvanmaartochdoejehet’ beslissingen. Deborah is er netjes op tijd en die heeft nog meer pijn in haar kuiten dan ik gisteren had. Waar zo’n boksclinic toch al niet goed voor is. Moet ze ook niet de dag ervoor ook nog eens haar benen trainen, dat krijg je er nou van. Gelukkig hebben we wel gelachen. Nu is het als een boer met kiespijn, of moet ik zeggen als een boer met spierpijn?

We rijden met de scooter naar het Zuiderpark. Frank gaat mee op de fiets om te supporteren en foto’s te maken. Als we daar aankomen is het niet zo heel erg druk. De meeste dames van de 5 km zijn al naar huis en de 7,5 km is ook al aan de gang. We kunnen dan ook op ons gemak de startnummers halen en naar de WC. Toch voelt het een beetje raar. Vorig jaar waren we hier al vroeg, met 30 vrouwen en een groot Anitafeest. Vandaag doen we het met z’n vieren als ook Nicole en Patricia aan komen lopen. 

Omdat ik nog steeds als een kip zonder kop rondloop ben ik mijn startnummerband vergeten en moet het ouderwets met speldjes doen. Het zonnetje begint door te komen en we zeggen ook nog een paar RMD-dames gedag. Dan gaan we maar in het startvak staan en wachten op de warming up. Het is een groot feest. Vanwege de warmte maar nog meer vanwege onze spierpijn dansen we wel mee maar slaan de feitelijke warming up over. Met de zon zijn we wel warm genoeg. 

We staan redelijk vooraan en ik zie Frank met de fotocamera in de aanslag. Als we mogen gaan rennen zorgen we er dan ook voor dat we rustig aan lopen en aan de goede kant. Die foto’s hebben we vast in de pocket. Het valt me mee met de warmte en alhoewel ik Deborah even terug moet houden, lopen we toch al gauw zo’n 11 km per uur. Na anderhalve kilometer heb ik de neiging om uit te kijken naar een busje met nummer 335. Ik moet echter door en ben benieuwd of ik nog weet hoe dat moet. Het gaat echter voorspoedig en de kilometers vliegen aan me voorbij zonder moeite. Slechts een enkele pannenkoek dreigt op te spelen tijdens het lopen. Told you so!

Langs de lijn staan diverse bekenden. Douglas, de man van Anita waar ik volgende week een triathlon date mee heb, mensen van de Rotterdam Running Crew, mensen van de RMD en Robert Lathouwers, waar ik toevallig vanochtend nog voor ingeschreven heb om zaterdag een training van bij te wonen via Asics. We zwaaien naar zijn mobiel, aan foto’s geen gebrek deze run. Op 2,5 km staat de drankpost waar Petra ons toejuicht en waar we even rust pakken. Op ongeveer 4 km zie ik Frank in de verte op een brug zitten. Hij kletst met een buurman dus ik zwaai om zijn aandacht trekken. Dat lukt en we kunnen weer poseren. We maken een hartje van onze handen, dat heeft Deborah me een kilometer eerder geleerd toen we langs een officiële fotograaf liepen. 

Tot 5 km gaat het goed, dan schiet de hartslag van Deborah omhoog. Bovendien beginnen haar kuiten toch wel op te spelen. Zelf zit ik weer in mijn flow en voel me steeds beter. Wat moet dat toch irritant zijn voor anderen. We wandelen even zodat Deborah haar hartslag weer omlaag kan brengen alvorens we weer verder rennen. Ons doel is 59:59 en we hebben nog marge dus dat moet lukken. We wisselen af met rennen, soms even wandelen en zeker ook dansen bij de diverse bands die langs de route staan. 

Dat brengt ons uiteindelijk naar de 9 km, nog 1 km te gaan. Ineens loopt Carmen naast me en rent even mee. Zo lang al niet meer gezien maar ze zal er zijn bij de Ekiden. Ze waarschuwt dat Frank op links staat dus daar lopen we dan maar naar toe voor nog meer foto’s. De finish volgt direct daarna. 59:59 was wel heel erg plannen maar we zitten er niet ver naast met 59:02. Ik vind de medaille mooi dit jaar en hij past bij alle ‘hartjes’ foto’s die we gemaakt hebben.  Deborah schiet gelijk de massagetent in terwijl we wachten op Frank. Als hij er is nemen we nog wat te drinken en snoepen een patatje alvorens we de scooter weer opzoeken richting huis. 

De eerste wedstrijd na de Roparun staat weer op de teller. Ik kan het nog, 10 km achter elkaar. Vanaf nu kunnen we weer aan een nieuw schema beginnen. Athens the Classic. En om gelijk goed in de stemming te komen doen we maandag een testrun met Hoka One One en Run2Day, donderdag de Inner Circle run, zaterdag training met Robert en zondag de Olympische afstand triathlon. Gewoon, omdat het kan.

Of toch omdat ik gewoon nog steeds heel erg van snoepen hou?

Het is inderdaad een bijzonder fenomeen. In de oude dagen was hardlopen alleen iets voor mannen. Denk maar aan het altijd terugkerende verhaal van Kathrine Switzer en de Boston Marathon. Met alleen haar voorletters bij de inschrijving en een onopvallende hoody aan liep ze stiekem tussen de mannen om te laten zien dat vrouwen ook een marathonafstand konden lopen. De organisator probeerde haar met geweld uit de wedstrijd te trekken toen hij er achter kwam. Tegenwoordig zou het ondenkbaar zijn.

Nu ben ik helemaal geen Dolle Mina of ga prat op Girl Power. Ik weet namelijk dat vrouwen sterker zijn dan mannen in een heleboel opzichten dus dat hoef ik niet te bewijzen, maar ik ben toch wel blij dat er af en toe zo’n doorbraak is omdat die helaas nu eenmaal noodzakelijk blijkt. En ik geef eerlijk toe dat ik ook best trots ben als ik weer eens sneller gelopen heb dan menig heerschap. Daar hoef ik niks voor tussen mijn benen te hebben bungelen. Zit sowieso alleen maar in de weg tijdens het hardlopen.

Terug naar het fenomeen Ladiesrun. Ik vrees voornamelijk ontstaan vanuit een commercieel inzicht om een hele nieuwe doelgroep aan te boren. Feit is namelijk dat vrouwen het hardlopen over het algemeen heel anders benaderen dan mannen. Mannen zijn veel meer prestatiegericht, vrouwen lopen meer voor de gezelligheid of hun gezondheid. Uitzonderingen daargelaten getuige huize Dorenbos waar het net andersom is, maar dat terzijde. Bovendien zijn vrouwen ook eerder bezig met leuke outfits terwijl een man sneller functioneel zal kijken. Sorry dames, ook hier weer uitzonderingen daargelaten maar dat is nou eenmaal zo. Daar ben ik zelf dan ook wel weer ‘traditioneel’ in, met mijn matching haarelastiekjes, nagellak en het feit dat ik graag nadenk over leuke loopsetjes, het liefst afgestemd op de kleur van mijn hardloopschoenen.

Hoe het ook zij, commercieel of niet, ik vind het mooi dat het concept een al dan niet bedoelde positieve bijwerking heeft. Namelijk meer vrouwen aan het lopen krijgen. Of is het juist zo dat de Ladiesrun ontstaan is omdát er steeds meer vrouwen zijn gaan hardlopen? Het maakt niet uit, uiteindelijk is het voor veel dames de motivatie om voor de eerste keer aan een wedstrijd mee te doen. En hopelijk niet de laatste. Daarnaast heeft de saamhorigheid en de lol tijdens zo’n event ook wel wat. Ik bedoel, als je met 40.000 vrouwen aan de voet van de Eiffeltoren in Parijs staat voor La Parissiene dan staat het kippenvel toch echt op mijn armen. En ook de sfeer die in Ahoy heerst begin juni voor onze eigen Ladiesrun010 heeft zo zijn charme. Het is sowieso een van de weinige keren van het jaar dat ik mij in volledig roze hul om 10 km te rennen. Want dat hoort er gewoon bij.

Is het dan oneerlijk dat mannen niet hun ‘eigen’ run hebben? Of hebben wij vrouwen gewoon nog een hoop jaren hardlopen in te halen? Ik zou zeggen, mannen verenigt u en organiseer je eigen mannen run. Van mij mag het. Sterker nog, van mij mag je ook best een roze tight met een mooi topje aantrekken, je nagels lakken en je haren in een staart binden. En dan tussen tig duizend vrouwen die je de oren van het hoofd kleppen door de straten van Rotterdam, of welke stad dan ook, in knalroze outfit meerennen. Als je dat nou zo graag wilt. Krijg je ook een mooie medaille.

Hé, gezellig!

P.s. -WINACTIE-

Op 10 juni a.s. vindt de festivaleditie van de Ladiesrun plaats. Anita Active is officiële sponsor en omdat ik fan van Anita ben heb ik een leuke actie!

Heb jij je ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam? En wil jij beter en makkelijker hardlopen? Dan is nu je kans! Vertel mij je mooiste, grappigste, ontroerendste, spannendste, of liefste verhaal voor je deelname aan de Ladiesrun en win een privétraining van mij voor jou en een vriendin!

In anderhalf uur kijk ik naar jullie looptechniek en geef ik jullie tips en tricks om beter en sneller te kunnen hardlopen. En misschien lopen jullie dan zelfs wel een PR tijdens de Ladiesrun!

Maandag 23 april maak ik de winnaar bekend!

Voorwaarden:
– Je bent aantoonbaar ingeschreven voor de Ladiesrun Rotterdam
– De training vindt plaats op een samen af te spreken dag en tijdstip tussen 25 mei en 8 juni
– De training vindt plaats in het Zuiderpark in Rotterdam, waar ook het parcours van de Ladiesrun doorheen loopt
– Deelname is voor eigen risico
– Tijdens de training worden er foto’s gemaakt voor Social Media