Het is zondagochtend en we moeten ons melden op Utrecht Centraal. En net als vorig jaar is dat de grootste uitdaging. Niet alleen omdat we tassen te sjouwen hebben en de metro zo vroeg nog niet rijdt, maar ook omdat er weer ‘iets’ is met de NS en wel tussen Gouda en Utrecht, of Rotterdam en Gouda, of Rotterdam en Utrecht. Geen idee, feit is dat we via Den Haag moeten. Gelukkig kunnen we ook naar Hazeldonk. Minder reistijd, minder sjouwen en later opstaan. Alleen een gek vinden die ons ‘even’ wegbrengt. Onze aanstaande schoondochter wil dat wel doen maar wordt op haar fiets aangereden het arme kind. Gelukkig alleen blauwe plekken en een kapotte fiets maar die mag lekker in bed blijven liggen. Vriend Richard neemt de honneurs waar. That’s what friends are for, dus rond een uur of tien staan we op de schimmige parkeerplaats in Hazeldonk tussen de vrachtwagens kauwend op een croissantje op de bus die ons naar Frankrijk brengt te wachten. Ik krijg toch een beetje Roparun gevoel, ondanks dat we dit jaar niet mee konden omdat het samen viel.

De bus komt al snel en het is handjes schudden en namen uitwisselen die ik gelijk ook weer vergeet. Gaat wel een paar dagen duren voordat ik de namen aan de gezichten kan koppelen. Gelukkig zitten er ook een paar bekenden bij. Natuurlijk Simone en René, maar ook Herco, Doug en Sibbelien van vorig jaar zijn er. De busrit duurt lang, inclusief een paar stops, maar rond 18:15 zijn we dan toch bij Ferme Hay Day, waar het al een drukte van jewelste is. De jongens en meisjes van de VeVa, militairen in opleiding die ons deze week gaan helpen, zijn er al en het kamp is ook al opgebouwd. Als iedereen er is worden de Goodiebags uitgedeeld en ook als crew krijgen we een mooie tas met een shirt, een jasje en nog wat hebbedingetjes. Om 19:30 is het tijd om te eten, we krijgen hamburger met friet. Had ik dat geweten had ik geen hamburger met friet als lunch gegeten maar we lachen er maar om. Ik had het overigens kunnen weten want het staat in het draaiboek. Was ik even vergeten. Na het eten nog een kleine wandeling en dan spullen klaarleggen voor morgen want de wekker gaat om 6:15. Als ik überhaupt kan slapen.

Proloog 8 km Pointe du Hoc – Ferme Hayday

Gelukkig heb ik de wekker om 6:30 gezet want ook al heb ik weinig geslapen, we moeten om 7:00 paraat staan en toevallig was ik net in slaap gevallen. Dus, hup, hup er uit, aankleden en klaar staan. Waarom zo vroeg? Als crew is gevraagd om te helpen met een fotoshoot zodat ze wat leuke promotiepraatjes hebben voor de databank. Natuurlijk wil ik daar wel bij helpen, zelfs als het om 7:00 s’ochtends is. Sibbelien, Herco, Sol, Remko en José zijn ook mee. Hunk, Miek en René zorgen voor de techniek. We rijden eerst naar een kerkje met een mooi boogje en we mogen een paar keer heen en weer. Als groep met elkaar, één voor één, met twee. Langzaam rennend, snel rennend en dan wordt er weer gefotografeerd en dan weer gefilmd. Als de mannen en dame tevreden zijn rijden we naar de volgende locatie, het monument bij Omaha Beach. Vorig jaar stonden hier nog allemaal tenten en konden we er niet bij, nu is het verlaten op een verloren toerist na. Als we klaar zijn doen we nog een derde sessie bij de single track onderlangs de begraafplaats waar we vorig jaar de eerste etappe liepen. Tegen negenen rijden we terug voor het ontbijt. Vooruit, nog een paar foto’s bij het oude ponton langs de kant en dan mogen we douchen en aan de croissantjes.

Dan is het al gauw weer haast maken want de bus vertrekt om 10:30 naar de Amerikaanse begraafplaats. Ook nu kunnen we dit jaar wél bij het grote monument wat vorig jaar nog afgesloten was. Desondanks is het best druk. Na bijna anderhalf uur hebben we weer genoeg kunnen bekijken en gaan we richting de Duitse begraafplaats waar we eerst ons lunchpakket opeten. Na het inmiddels bekende praatje van Herco lopen we nog rustig rond voordat we naar de start van de proloog rijden, Pointe du Hoc. Dit is voor mij ook nieuw. Het is behoorlijk druk en veel is afgesloten maar we kunnen wel even in de bunker kijken tussen alle toeristen door. Na het laatste praatje van Herco zijn we er klaar voor, we mogen gaan rennen.

Het is ongeveer 8 km naar de camping en het is inmiddels best warm geworden. Benauwd vooral want er hangt veel vocht in de lucht. Toch lopen we aardig door en ruim binnen het uur zijn we terug. Na een lekkere douche wachten op het eten als René vraagt of we ook mee gaan voor de middag fotoshoot. Natuurlijk doen we dat, dus ik trek weer een setje hardloopkleding aan en met hetzelfde team als in de ochtend, met uitzondering van Sol, rijden we nu een stuk verder, namelijk naar het klif van de beach etappe en waar vorig jaar de eerste verzorgingspost stond. Het zonnetje breekt door en het uitzicht is prachtig. Jammer van een aantal toeristen, een auto en twee fietsers die respectievelijk in ons beeld lopen. Maar met de nodige creativiteit en rennende heen en weertjes lukt het toch om wat mooie plaatjes op camera te krijgen. Het is al relatief laat als we terug op de camping zijn. Iedereen heeft al gegeten maar gelukkig hebben ze wat wraps voor ons bewaard. Als die op zijn krijgen we nog een crew briefing voor de volgende dag en dan is het zo langzamerhand tijd om ons bed op te zoeken.

Stage 1 45 km Sainte Mere Eglise – Carentan les Marais

Zowaar heb ik beter geslapen dan gisteren en ik kom dan ook pas om 8:00 mijn veldbedje af. Met als gevolg dat ik de laatste ben die gaat douchen en het warme water op zijn zachts gezegd een beetje op is. Gelukkig is er een trucje en hoef ik niet helemaal als Saskia Hof door het leven. Om mijn gewicht een beetje op te voeren eet ik ook vandaag een croissant en stokbrood als ontbijt. Daarna de laatste spullen pakken want om 10:30 vertrekken we naar St. Mere Eglise. Mijn innerlijke Japanse toerist kan haar hart ophalen met het maken van foto’s alvorens het startsein voor de lopers gegeven wordt en wij naar verzorgingspost 1 vertrekken. En alhoewel het kriebelt vind ik het ook wel prima om niet te lopen vandaag. 

De verzorgingspost staat op Utah Beach. Ook hier weer genoeg om op de foto te zetten en ik heb er zowaar ook nog even tijd voor voordat de eerste loper komt. Vorig jaar zijn we hier ook niet geweest dus allemaal nieuwe kiekjes om te schieten. Als de eerste loper er is mogen we aan de bak en is het een komen en gaan in een doorgaande beweging. Iedereen zit redelijk dicht bij elkaar dus we hoeven niet heel lang te wachten tot iedereen geweest is. Van daar uit door naar verzorgingspost 2 waar ik blijf tot het eerste groepje geweest is. Ik ga met Mark naar de finish waar we opnieuw wachten tot iedereen uiteindelijk binnen is. Tussendoor scoor ik nog een eclair, what else ik ben tenslotte in Frankrijk, zodat ik mijn suikergehalte op standje maximaal kan houden, en rond een uur of zes is iedereen binnen. Er wordt opgeruimd, de lopers gaan in een jeep naar de camping en wij mogen in de warme bus mee. Daar kunnen we meteen door voor het avondeten. Daarna spullen klaarleggen en op tijd naar bed. Morgen mag ik weer meelopen.

Stage 2 51 km Luc sur Mer – Omaha Beach

Ik heb zowaar een beetje geslapen vandaag en sta dan ook tevreden om 7:30 op. Zou het dan toch wennen, dat ‘kramperen’? Als ik even later onder een gebrekkige douche sta te hannesen die niet warm wil worden weet ik het antwoord op die vraag. Maar voor nu zal ik het er mee moeten doen. Ik varieer mijn ontbijt met een chocoladebroodje in plaats van een croissant en zorg dat ik netjes om 10:30 in vol ornaat klaarsta. De dropbag voor VP1 ligt op de juiste plek en mijn trailvest volgestouwd met eten en drinken. Ik ben klaar voor de ultra. 

We rijden naar Sword Beach waar we volgens planning om 11:30 moeten starten. Waar de planning geen rekening mee gehouden heeft is een grote touringcar die door de smalle straatjes van een klein Frans dorpje dat dapper weerstand biedt moet. Maar Fred, onze chauffeur, is een expert en niet voor één nauw straatje te vangen en na wat zweetdruppels en ingehouden adem manoeuvreert hij het grote gevaarte netjes zonder kleerscheuren de nauwe bocht door. Dit doen we echter geen tweede keer meer dus de navigatie gaat op standje ‘alleen brede straten’ en met een kleine omweg komen we dan toch waar we zijn moeten, zij het een half uurtje later. 

Herco doet zijn verhaal en daar waar de zon een paar dagen vrij gehad heeft, gaat hij er nu met volle energie tegenaan. Gelukkig moet de zeebries ook nog een paar uur aan het werk dus het is te doen. Voor sommigen van ons dan. Na de groepsfoto gaan we van start en al gauw lopen we langs de boulevard. Het is raar om deze route nu andersom te lopen en ik moet echt even schakelen. Waar kwam ook alweer wat en hoeveel kilometer was dat, maar dan andersom? De herinneringen volgen zich al snel op. Frank doet rustig aan. Niet alleen doet zijn voet nog zeer bij het opstarten, maar hij heeft vooral ook last van de warmte. Dit is niet zijn weer. Hij rent 3 km om vervolgens 300 meter te wandelen, en hij is niet de enige die rustig aan start. Het geeft mij de gelegenheid om af en toe vooruit te hollen en rustig foto’s te maken. 

Het eerste herkenningspunt is op 5,5 km bij het Canadian House, waar Herco staat te wachten op Doug die iets met een vlag moest doen voor de burgemeester van Ottawa. Die loopt helemaal achteraan dus we blijven niet wachten. Ik herinner me dat hier vorig jaar de verzorgingspost stond, die staat nu iets verder op 11 km. Maar eerst lopen we nog een stuk over het strand, Juno Beach. Omdat het eb is, is het heel breed. Vorig jaar liep ik hier laat op de dag en was de zee een stuk dichterbij. Nu kunnen we mooi breed uit lopen over vlak zand. We komen aan in Courseulles-sur-Mer maar ‘mijn’ ijszaakje is nog dicht. Tenslotte is het pas 13:00. Ik vermoed dat ik nog wel ergens anders de kans krijg om een ijsje te kopen.

We lopen door het dorp en komen aan bij een monument in de vorm van een groot kruis. Weer een oh ja momentje, helemaal als ik de tank zie staan waar je een foto met een D-Day kader kan maken. Een aardige dame maakte de foto toen, en omdat Frank een stukje doorgelopen is moet ik ook nu aan iemand vragen om een foto. Terwijl ze daar mee bezig is komt toch ook Frank er bij. De route liep hier langs dus hij moest terug. Ik zag Simone een duinpaadje inschieten en wij volgen op de voet. Ik krijg stante pede Duinhopper flashbacks, zo ergens bij Katwijk en Noordwijk.

Op 11 km staat de Crew klaar om ons water bij te vullen, daarna gaan we snel weer door langs het duinpad tot de 14 km, waar onze route afgesloten is. We zullen er omheen moeten maar gelukkig kunnen we 500 meter parallel lopen tot we het strand weer op gaan. Bijna 6 km lang en ik vind het een prachtig stuk. Er is niemand, alleen in de verte zien we Simone voor ons lopen. Frank vindt het niks maar ik zou hier uren kunnen blijven hangen. Aan het einde van het strandgedeelte komen we bij de eerste pontons van de binnenhaven die gemaakt is tijdens de oorlog. Bij vloed liggen ze vooral onder water, nu zijn ze duidelijk zichtbaar en kan ik zelfs bij de voorste gaan staan voor een foto. 

Van daar uit duiken we de boulevard weer op, nu bij Arromanches-les-Bains. Ik zeg tijd voor ijs! Ik pak de eerste de beste ijssalon en bestel een hoorntje met twee bolletjes. Voor Frank een blikje Fanta als er even paniek is omdat mijn bankpas het niet doet. Gelukkig hebben we altijd iets van losgeld bij ons. Later bedenk ik me dat ik mijn data uitgezet heb om batterij te sparen, maar zo kan het ook. Likkend en smakkend lopen we nu door de hoofdstraat om vervolgens weer naar boven te lopen het klif op. We zijn bijna bij verzorgingspost twee maar tegen die tijd is mijn ijsje al op. Frank is even bang dat we hem gemist hebben maar ik weet precies waar hij staat, niet alleen omdat hij daar vorig jaar ook stond, maar omdat we hier eergisteren de fotoshoot gedaan hebben.

Als we er zijn nemen we even de tijd om te eten en te drinken, bij te vullen en vooral opnieuw in te smeren met zonnebrand want het gaat hard. Ik voel mijn neus al branden. Eleo is er nog maar gaat net weg, daarvoor lopen Simone en Tom, Doug nog steeds achter ons. Uiteindelijk gaan we toch weer door en lopen we nu boven op de prachtige kliffen. Daarna langs de bunkers met de kanonnen waar ik natuurlijk Frank op de foto zet. Zelf heb ik hem al. Aan het eind, 4 km verder, is het even zoeken naar de juiste route tot we bij het monumentje komen waar ik vorig jaar mijn lintje achter liet. Dit jaar heb ik mijn poppy bij me die ik hier nu ook weer achter laat. We gaan het dorp weer in en komen langs een dame die met een hogedrukspuit de stoep aan het schoonmaken is. Frank vraagt of hij zijn hoofd mag spoelen en de dame is zo aardig om de druk op een laag pitje te zetten. Daarna sjezen we naar beneden en komen in Port en Bessin, waar mijn sleutelhanger met vliegtuigje vandaan komt. En ik weet het weer. We mogen nu steil omhoog.

Gelukkig laat verzorgingspost twee niet lang op zich wachten, van de twee heren en de dame van de VeVa zit Kyano lekker op een stoel, die was oververhit, en Doug komt er net aan als wij weg gaan. Ik krijg tevens bericht dat Simon het ook zwaar heeft maar nog wel op kop loopt. We dribbelen door en moeten nu het dal, weiland en wat struiken door. Vorig jaar was het zoeken, nu vanaf de andere kant is het wat makkelijker vinden. Makkelijker vinden, maar niet makkelijker afdalen. De brandnetels hebben een field day. Maar uiteindelijk staan we dan toch beneden en na het oversteken van de straat komen we bij ‘de muur’. Vorig jaar hier bijna een half uur lopen zoeken hoe we er over moesten, nu wijst Frank naar een pad dat er naast loopt. Dat was toen onbegaanbaar, nu wagen we een poging en nog steeds is het een uitdaging. Niet alleen brandnetels en hoog gras, maar vooral ook doornstruiken. Maar ja, je heet niet voor niets Dorenbos. We worstelen er ons doorheen en gaan de heuvel op, om opnieuw voor een op het oog ondoordringbaar struikgewas. ‘Als het goed is, is dit maar een klein stukje’.

Het is niet goed. We kunnen zien waar de rest gelopen heeft maar dat maakt het niet makkelijker. Stapje voor stapje zoeken en vinden we onze weg, net zo goed als dat de dorens onze benen en armen vinden. Ik weet niet wat erger is, de dorens, de brandnetels of de angst dat het misschien toch doodloopt en we terug moeten. Dan denk ik aan een quote die ik onlangs voorbij zag komen en notabene zelf op Facebook heb gepost. ‘If you go through hell, keep going. Why stop and stay there?’ Bovendien, aan alles komt een eind, zelfs aan een portie zelfkastijding door het struikgewas. Maar ik zou toch zweren dat het vorig jaar korter was. Eenmaal er doorheen moeten we even bijkomen maar we lopen wel door, al was het maar om onze gedachten van de jeuk af te leiden en niet te gaan krabben. Mijn armen en benen zien er uit alsof ze door de gehaktmolen zijn gehaald. Oorlogswonden noem ik dat, never better said.

Vanaf nu is het alleen nog maar ‘makkelijk’ en lopen we naar Omaha Beach. Eenmaal daar is het nog maar 10 km en mogen we gaan aftellen. Gelukkig maar, ik ben er wel weer een beetje klaar mee. We krijgen de single track beneden aan de Amerikaanse begraafplaats en mogen daarna weer het strand op. Daar wacht ons nog een verrassing als we halverwege Remko zien staan zwaaien. Ze hebben een extra verzorgingspost en de sinas en dropsleutels zijn meer dan welkom. Rudi en Melanie staan daar ook en gaan net weg. Tot mijn verbazing zijn we een kilometer verder ook al bij het grote monument van Omaha Beach, waar Frank natuurlijk ook op de foto moet. Tenminste, als ik hem kan losrukken van zijn praatstoel want het is leuk dat mensen geïnteresseerd zijn in het verhaal, maar om dat nu uitgebreid een half uur te gaan zitten uitleggen…

Als ik hem eindelijk meegetroond heb maken we de foto en lopen langs de boulevard weer verder. Weer twee kilometer verder mogen we de heuvel weer op richting camping. Nog even langs de oude pontononderdelen, inclusief foto, en dan tikken de kilometers snel weg. Kerkje met boogje van de fotoshoot, een stuk vervelend gras en asfalt op de weg. Als we er nog twee te gaan hebben komen we Rudi en Melanie weer tegen, die we uiteindelijk voorbij lopen. Ik ben het zat en Frank wil aan het bier. Het laatste stuk is een kadootje als we vals plat naar beneden mogen en dan zijn we er. Nog wel even doorlopen de camping op tot aan de finish vlag. Foto, biertje, nog even honderd meter volmaken voor een mooi getal, 53,35 km, voor 53,53 km ben ik te lui, en dan de zooi uit en lekker douchen. Tegen de tijd dat ik klaar ben kunnen we eten. Morgen vertrekken we naar België en moeten we het kamp opbreken dus zo veel mogelijk inpakken en klaarleggen. Ik ga laat naar bed.

Stage 3 16 km Night Trail Petit Coo

Met de brandende en jeukende krassen op mijn huid vannacht slecht geslapen. Ik had de wekker om 6:15 gezet als ik wakker word van een zeer onaangenaam geluid. Regen. Dan gaat mijn wekker af. Het is 5:15 dus blijkbaar heb ik mij vergist. Het geeft niet, ik ben toch wakker. Ik blijf nog even liggen en ga dan douchen. Ik wil mijn haar wassen dus ik hoop op warm water als ik de eerste ben. Maar hoop is het begin van teleurstelling zeggen ze wel eens en ik moet het doen met een beetje lauwwarm. Nou ja, alles beter dan ijskoud en ik heb de tijd. Als het water toch niet warm is hoef ik me ook niet schuldig te voelen als ik er wat langer over doe. Eenmaal aangekleed is het wachten tot de rest ook wakker is, dan kunnen we de tenten gaan afbouwen. Door de regen is er water in de stekkerdozen gekomen met als gevolg kortsluiting. Geen stroom betekent geen opladen. Voor dit soort noodsituaties heb ik een powerbank dus dat komt straks in de bus dan wel. Tenslotte hebben we de hele dag de tijd.

Als iedereen wakker is wordt er tussen de buien door hard gewerkt om alles af te breken en op te vouwen. Dan kan het in de legertruck van de VeVa en kunnen die op pad. Wij gaan ontbijten, voorlopig voor de laatste keer croissantjes. Ik denk dat ik maar minstens een weekje wacht voor ik thuis weer op de weegschaal ga staan. Dan is het wachten tot we kunnen vertrekken, wat we een half uur voor op schema doen. En dat is maar goed ook, het gaat allemaal niet zo snel onderweg. Het weer knapt enorm op hoe dichter we richting België komen. Na drie stops, inclusief lunch en een milkshake bij de McDonalds, komen we eindelijk aan in Coo. Gelukkig heb ik in de bus wat kunnen slapen.

Tegen zevenen komen we aan op de camping en we krijgen pizza’s als avondeten. De VeVa’s zijn er ook al maar de truck nog niet, dus er kan nog geen kamp opgebouwd worden. Dan gaan we maar een stukje lopen. Om 21:00 vertrekken we, Frank en ik lopen samen. Als we de brug voorbij zijn mogen we The Iceberg omhoog. Die kennen we en langzaam maar gestaag lopen we omhoog. Ik ben verbaasd dat het me wel moeite kost, maar eigenlijk toch best wel aardig gaat. Niet alleen Doug maar ook Tom loopt achter ons en met zijn vieren bereiken we uiteindelijk de top. Tenminste, de top van onze route en mogen we opzij over vlak pad. Maar eerst nog een foto van ons vieren met het dal op de achtergrond. Sibbelien, die alleen omhoog en omlaag loopt vandaag, maakt hem voordat ze aan haar afdaling begint.

Dan maken we vaart en denderen we heerlijk naar beneden, een paar kilometer lang. Zo gaat het wel hard en op een navigatiediscussiepuntje na, ‘we moeten hier naar links, nee we moeten rechtdoor’, vliegen de kilometers voorbij. Het was nog licht toen we vertrokken, maar na 6,5 km moeten we toch echt ons lampje aan. Je kan duidelijk merken dat we in de Ardennen lopen, what goes down, must go up en we hebben fun met de rotsige ondergrond. Als we door een droge rivierbedding lopen herinner ik me weer dat aan het eind de verzorgingspost staat. Mijn geheugen is echter niet helemaal nauwkeurig meer en we zijn al voorbij de 9 km als ik dan toch Herco in de verte aan het eind van een steegje zie staan. Vorig jaar was het al pikkedonker, nu schemert het.

We blijven niet lang hangen, beetje cola en weer door. Er komt een pittig klimmetje, en nog één en nog één maar de kilometers worden steeds meer afgeteld en als we weer een stukje naar beneden mogen zie ik ineens lampjes. Rudi en Melanie hebben Sven opgepikt en het blijkt maar weer dat ervaring het soms wint van de jeugd. Zij dalen voorzichtig af, wij zijn dit gewend en doen het iets sneller. We laten ze achter ons en duiken de berg weer op. Ook nu is het even zoeken naar het pad, net als vorig jaar, maar dan toch gevonden om weer op een vlak pad te komen. Dat pad brengt ons uiteindelijk naar de laatste afdaling terug naar de voet van de berg en uiteindelijk naar de camping, waar we onder applaus onthaald worden. Het is inmiddels twaalf uur geweest maar we hebben het ruim drie kwartier sneller gedaan dan ik vorig jaar. Tijd dus om rustig te douchen en spullen te pakken voor morgen. Wel is er een kleine hick up geweest met de truck. Die heeft heel lang vastgestaan voor een tunnel dus de tenten zijn nog niet opgebouwd. De deelnemers moeten in de party tent slapen, er is een tent voor de dames en voor de Crew. Ben ik blij dat ik bij de Crew hoor. Lekker slapen, morgen weer een dag. Dit is de laatste keer dat ik meeliep deze week, en stiekem vind ik dat helemaal niet erg.

Stage 4 27 km  La Gleize – Petit Coo

Zowaar redelijk goed geslapen ook al was het kort. Om 7:30 ben ik wakker en ga gelijk even douchen. Even wat euro’s wisselen voor een douchemuntje en dan ontbijten. Mijn taak vandaag is eerst VP 1 en dan VP2, maar eerst gaan we allemaal naar het museum 44, met de tank voor de deur en waar de VP staat. Ik rij met Janneke mee want er is een militaire beurs en de toegang is afgesloten. Met twee dames die smekend kijken omdat we anders spullen moeten sjouwen mogen we er door om na het uitladen het busje weer ergens anders te parkeren. We bouwen op en Herco geeft zijn praatje voordat we het museum bezoeken. Om 11 uur is het tijd voor de start. Het is bloedheet vandaag dus dat wordt wel een uitdaging. De lopers maken eerst een lus om na 11 km weer bij ons uit te komen, VP1. Als ze weg zijn is het wachten en ik realiseer me dat ik vergeten ben een lunchpakketje te maken. Gelukkig is er een delicatessenwinkeltje in de buurt en kan ik daar een broodje met wat geitenkaas kopen. Daarna is het wachten tot de eerste loper komt.

Dat is Remko, die gaat als een speer. Daarna volgt langzaamaan de rest, het deelnemersveld zit niet heel erg ver uit elkaar. Als er nog 4 mensen moeten komen gaan Mark en Janneke naar VP2 en blijven Rene en ik wachten op de laatsten. Daarna is het inpakken en ook naar VP2. Als ook daar de meesten zijn geweest rij ik met Rene mee naar de finish, zijnde de camping. Ik haal nog een ijsje, doe een tukje en rond een uur of 17:30 hebben we BBQ. Er is tijd om een lekkere avond te hebben want morgen gaan we alweer naar Nederland en moet iedereen heel vroeg op.

Stage 5 81 km Eindhoven – Berg en Dal

De wekker is genadeloos en gaat gewoon om 4:00 af want klokslag 5:00 vertrekt de bus. Voor die tijd moeten de tassen nog ingepakt, het kamp afgebouwd en opgeruimd en we moeten nog een stukje met alle zooi van de camping naar de bus lopen. Gelukkig kan ik in de bus nog wat slapen want het is een ritje van twee uur tot aan Best. Sjoerd, een deelnemer van vorig jaar, heeft me gisteren geappt en wil naar de start komen. De start is echter met een uur vervroegd dus ik app gauw terug anders staat hij daar straks voor niks. Het wordt wel spannend vandaag. Er is hel en verdoemenis voorspeld met hitte en onweer. Er zijn al evenementen afgelast of aangepast. Wij gaan het even aankijken maar vooralsnog gewoon starten. 

Als we bij Best aankomen staat Peter McBanshee al op zijn doedelzak te spelen. Het is wel warm maar vooralsnog bewolkt en als er al onweer komt zal het vooral einde dag zijn. Herco doet zijn verhaal bij het Joe Mann monument als toch Sjoerd op het laatste moment komt aanlopen, precies op tijd om de start te zien. Als iedereen op pad is gaan wij rustig aan bewegen richting de VP. We rijden allemaal er naartoe, inclusief Steve die niet gestart is. VP1 is bij de molen in Eerde, een alleraardigst dorpje met een kerk, een kroeg en de molen met een klein winkeltje. Oh, en een verse bakker, dus ik zeg ‘croissants’! Remko is al die kant op en samen met Sibbelien loop ik daar ook heen. We kopen niet alleen croissants, maar ook gebakjes, wat vers brood en een ‘appelfluffeldinges’. Een soort krentenbrood met appel en room of zo. Het zal wel lekker zijn. Het gebak en de croissants gaan er in als koek terwijl de eerste lopers binnen beginnen te druppelen.

Als ongeveer de helft geweest is gaan Mark, Sibbelien, Steve en Herco naar VP2 en blijft de rest, zijnde Janneke, Remko en ik, wachten tot de laatste loper is geweest. Met Frank gaat het wel ok, maar hij heeft het wel erg warm. We ruimen de boel op, laden alles in en rijden naar VP2, die al lekker opgetuigd staat. Nu wachten we weer op de lopers. Op een gegeven moment krijg ik een appje. Frank is bij de tussenpost uitgestapt. Shit, maar hem kennende is het inderdaad gewoon te warm. Toch blijft het balen alhoewel ik denk dat ik het erger vindt dan hij. Hij is er altijd wel redelijk nuchter onder maar ik had het hem zo gegund om gewoon alles uit te lopen. Ik bel hem en hij is inmiddels onderweg. Als hij er is, is hij er inderdaad erg nuchter onder. So be it.

Dan is het tijd voor ons om naar VP3 te gaan. Ronald is al ruim onderweg er naartoe. Wij gaan eerst nog even langs de McDonalds maar die blijkt verder dan gedacht en we willen geen risico nemen om te laat de VP op te zetten en Ronald te missen. We keren om en rijden rechtstreeks naar Overasselt. Daar zit een snackbar dus de lunch komt goed. Als we de VP opgezet hebben maken we een praatje met een groep mensen die daar zijn. Ze hebben een amfibievoertuig uit de oorlog en gaan daar mee varen. Hoe toepasselijk. Als die het water in is gaat Janneke snacks halen. Ondertussen halen wij Ronald binnen en mag ik eindelijk mijn geheime taak uitvoeren. Ik heb van René een zak met sleutelhangers gekregen in de vorm van een medaille en met ‘Halfway Thrue Hell 333’ er op. Die mag ik uitdelen aan het eind van de 4 km oever en het lange gras. Ronald vertelt overigens dat het minder erg is dan vorig jaar maar desondanks blijft het een uitdagend stuk om te lopen.

Vanwege de warmte maant Remko iedereen om lekker in de Maas af te koelen en menigeen die daarna langs komt geeft daar gehoor aan. Nu is het een komen en gaan van lopers terwijl wij zorgen dat ze alles wat ze nodig hebben kunnen krijgen. Uiteindelijk zijn Eleo, Doug, Simone en Winnie de laatsten waar we iets voor kunnen beteken en als ook zij weer op pad zijn kunnen we opruimen en richting de camping waar ook de finish is. We nemen Bert mee, die heeft besloten te stoppen. Te warm maar vooral ook enorm veel last van zijn been. Als alles ingeladen is gaan we voor de laatste keer op pad vandaag. Bij de camping even lekker douchen, bed klaarmaken en eten terwijl alle deelnemers langzaam aan binnendruppelen. Morgen de laatste stage en morgenavond vooral lekker slapen in mijn eigen bed.

Stage 6 45 km Ginkel Heath – John Frost Bridge

Vannacht toch weer iets beter geslapen maar desondanks begint de vermoeidheid nu wel toe te slaan. Eerst maar eens douchen. Niet dat het heel veel zin heeft want alle kleding is vies en binnen no time ben ik toch weer aan het zweten. Gisteren al besloten om gewoon hardloopkleding aan te trekken, dat zit met dat warme weer net even wat lekkerder dan katoenen kleding. Dan de tassen inpakken en voor de laatste keer het kamp opbreken. Spullen naar de bus sjouwen en dan brengt Fred ons naar de Ginkelse Heide waar de start van deze laatste etappe is. 

Als we daar aankomen is het druk. De burgemeester van Ede is er en een heleboel familie en vrienden van de lopers. Als iedereen zich verzameld heeft doet de burgemeester zijn praatje. Daarna vertelt Herco voor de laatste keer zijn verhaal, maken we nog een groepsfoto bij het monument en mogen de lopers zich klaarmaken voor de start. Ik tel af en zwaai met een lintje en dan zijn ze op weg. Op naar de finish bij de John Frostbrug, ongeveer 45 km verder.

Ik ga met Sibbelien en Simone, die net als Doug vandaag niet meer meeloopt, naar VP1. Die is bij station Wolfheze. Mark gaat met de bus gelijk door naar de finish, alleen de dropbag achterlatend. De spullen voor de VP worden zo gebracht door het busje van de VeVa, die dan de dropbags weer naar VP2 brengt samen met de proviand voor die VP. Ondertussen wachten we en gaan Simone en Sibbelien op zoek naar koffie. Ik let op de spullen. In de tussentijd komt Janneke met de kids langs en als Simone en Sibbelien terug zijn ga ik op zoek naar een blikje chocomelk.

We houden de lopers goed in de gaten via de trackers als het spannend begint te worden. Net als ik wil gaan bellen komt het VeVa busje aanrijden. De spullen worden uitgeladen maar de boodschap is duidelijk. De opdracht is direct terugkeren. Niks geen tassen en proviand naar VP2 brengen. Waarschijnlijk een miscommunicatie dus we gaan niet in discussie maar bellen Mark. Als we die niet te pakken krijgen bellen we René en spreken af dat hij eerst langs VP1 komt, dan kijken we wel verder. Jeroen is vandaag de eerste loper die bij ons komt en vanaf dat moment druppelen ze één voor één binnen. Ondertussen brengt Janneke zometeen Sibbelien naar VP2 met spullen zodat ze daar op kan gaan bouwen. Remko liep het eerste gedeelte mee maar blijft bij VP1. En ik?

Ik besluit naar VP2 te rennen. Ik kan nog een June Weekend 5K run badge verdienen, ik heb mijn loopspullen aan ook al zijn de schoenen de meest oude en versleten paar dat ik heb, het is maar 4,5 km en er is toch weinig plek in de auto die ons daar naar toe moet brengen. Ik ga op pad, Remko neemt mijn tas mee net zoals ik de zijne meegenomen heb toen hij het eerste stuk liep. Het is een relatief rechte weg en al snel kom ik Rudi en Melanie tegen. Ik ga ze voorbij als ik even later naar rechts moet. Ik sta nu voor het smalle tunneltje dus daar moet ik natuurlijk een foto van maken. Omdat ik verder niks bij me heb zoek ik iets waar ik mijn telefoon tegen aan kan houden. Ik vind niks maar niet getreurd, inmiddels zijn Rudi en Melanie er en Rudi wil wel een foto maken. Kan Melanie er mooi bij. 

Daarna door het tunneltje en het lange fietspad richting Oosterbeek. Ik kom Jeroen ook nog tegen, die is weer misselijk maar ik kan weinig voor hem doen en zijn familie is er, dus ik ga maar door. Het is warm en benauwd dus ik snap wel dat het gisteren maar ook vandaag zwaar is. Ik loop door en omdat ik de kortste route loop, kom ik langs de weg terecht over het fietspad. Tenminste, de lijnen op de weg die als fietspad moeten dienen. De langsrazende auto’s kijken een beetje chagrijnig maar hé, als ik een fiets was geweest hadden ze ook opzij gemoeten. Uiteindelijk kom ik niet veel later aan bij de verzorgingspost en heb ik mijn 5 km badge verdiend. 

Eenmaal geïnstalleerd wijt ik mij weer aan mijn taak, zijnde de lopers verzorgen met eten en drinken. We hebben watermeloen vandaag en dat valt goed in de smaak. Frank komt weer aanlopen en hij is lekker op dreef. Hij loopt ergens op de zevende plek en het is duidelijk dat dit zijn weer, zijn omgeving, zijn dag en zijn route is. Gelukkig maar. Dan is het weer tijd voor de organisatie. Sibbelien wordt naar VP3 gebracht om daar op te bouwen, Remko is naar de finish, Janneke gaat even lunchen met haar kids, Rene neemt vast wat spullen mee en ik bewaak het fort. Ondertussen gaat Simone Hartestein bezoeken en als ze daar mee klaar is en Jaap opgehaald wordt door zijn vrouw en kinderen kan ze met hem mee naar de finish. 

Tegen de tijd dat de laatste loper voorbij komt, in dit geval Eleo, komt Janneke ook terug en kunnen we, nadat Eleo weer dapper op pad gaat, opbreken en naar VP3. Daar blijf ik niet lang. Frank is ondertussen lekker doorgelopen en komt er al aan. Als hij geweest is wil ik naar de finish om hem daar straks te kunnen verwelkomen. Ik kan meerijden met Hunk. Bij de finish is het wachten. Ik zoek contact met Frenk om te kijken waar hij uithangt. Ik verwacht Frank rond half vijf bij de finish en Frenk en Kyra zijn net op tijd aanwezig. Nog ongeveer tien minuutjes wachten als het moment dan eindelijk daar is. Frank komt er aan, finisht en dan zit zijn avontuur er op. We blijven nog even hangen voor wat eten en drinken, zien nog een paar mensen finishen als we zo langzamerhand op huis willen. Frenk moet nog werken en wij zijn ook wel moe. Tenslotte moet ik morgen ook weer werken en eer we thuis zijn, gedoucht, gegeten hebben en wat rotzooi opgeruimd is het ook al weer laat.

Frenk haalt de auto en we laden alle tassen in. We nemen afscheid en gaan op pad. Als we de brug over rijden kom ik er achter dat Frank zijn rugzak nog bij de finish ligt, dus rechtsomkeert. Gauw pakken en dan alsnog op weg naar Rotterdam. Als we bijna thuis zijn halen we chinees en na het eten nemen Frenk en Kyra afscheid en kunnen wij nog even aan de bak om uiteindelijk toch nog even op de bank te ploffen. De berichten in de app groep zijn nog talrijk, iedereen is nog vol van afgelopen week. Het was weer een mooi avontuur. 

Wat wordt de volgende uitdaging? We hebben 100 km voor The Great Escape en de 200 km voor de Bello Gallico op de planning staan. Tussendoor nog op vakantie en ergens ‘iets’ in 020. Naast natuurlijk de loopjes met de Bende van Ellende en natuurlijk de Halve Marathon van Urk. Genoeg te doen dus dit jaar. Voor volgend jaar gaan we het allemaal weer bekijken. Is de Liberation Trail nu done and dusted? 

Het lonkt, het kriebelt, dus ik sluit niks uit!

Genoeg redenen dus om vandaag mee te lopen met de ‘Liberation Trail on Tour’, want naast oud deelnemer ben ik dit jaar ook ‘Crew’. Frank heeft na mijn enthousiaste verhalen van vorig jaar de sprong gewaagd en gaat hem ook lopen. Met vernieuwde routes dus misschien valt er voor mij ook nog wat te ontdekken. We zullen het zien, maar vandaag eerst maar weer even in het sfeertje komen.

Het sfeertje speelt zich af in IJmuiden. ‘Huh, hoe kom je nou van Normandië in IJmuiden?’ Nou niet direct maar feit is dat we in Nederland langs de gehele kust nog herinneringen aan de invasie van onze oosterburen destijds kunnen vinden. Voornamelijk in de vorm van bunkers, en die gaan we vandaag via een mooie route bekijken. En niet alleen bekijken, maar ook luisteren naar de verhalen van Herco, die vanuit zijn interesse in dit onderwerp het nodige weet te vertellen. Mooie route die overigens ook een stukje overlapt met de route die we over twee weken gaan lopen en vorige week verkend hebben. Toeval bestaat niet zeggen ze wel eens.

We boffen want het is een mooie dag. Koud maar mooi zoals het een écht goede winterdag betaamt. Voor de verandering hoeven we niet zo allejezus vroeg ons nest uit want we worden pas om 10:30 verwacht dus we kunnen uitslapen tot 8:00. Eenmaal daar is het een leuk weerzien met de organisatie en een aantal deelnemers van vorig jaar. 

Om 11:00 stipt gaan we van start. Door de duinen komen we gelijk op de Bunkerroute en bij de eerste bunker vertelt Herco zijn verhaal. De bunkers zijn onderdeel van de Atlantikwall en naast de bunkers aan de kust heeft IJmuiden als enige plek in Nederland ook een interne ring van bunkers om vijanden van binnenuit te kunnen weren. Zo leer je nog eens wat. We maken wat foto’s en vervolgen onze weg door de duinen richting strand.

Hier liepen we vorige week ook en we komen zeker ook stukken van onze route tegen, maar ook nieuwe wegen. Na het strand, waar het overigens koud maar droog is, duiken we de duinen weer in om deze al gauw in te ruilen voor bospaden. Opnieuw geniet ik van de mooie omgeving. Omgeving die helemaal leuk wordt als we een kudde Schotse Hooglanders tegenkomen die dicht bij de weg staan. Ik stop om foto’s te maken, vooral van een witte, die zie je niet vaak. Het feestje is compleet met de kudde wilde paarden die in de verte op het duin staan. Het is dezelfde kudde als vorige week, toen waren ze alleen dichterbij.

Door mijn fotosessie raken we de groep weer eens kwijt maar dat geeft niet. Het is geen race en we komen ze sowieso bij het einde weer tegen. We lopen weer verder en herkennen opnieuw stukken van onze route, alleen dan tegengesteld. Tenminste, daar zijn de meningen over verdeeld. Ik ben er heilig van overtuigd dat we tegengesteld lopen. Ik zag het op de routekaart én merk het tijdens het lopen. Frank is er heilig van overtuigd dat we wél in dezelfde richting lopen. Ik begin te twijfelen, zeker omdat er ook stukjes zijn die gelijk zijn. Tot we bij een kruispunt komen waarvan ik zeker weet dat we van de andere kant kwamen. Ik weet zelfs nog wat ik tegen Frank zei: ‘Kijk schat, we zijn aan het trailen en als we moeten kiezen tussen laag blijven en omhoog, is het altijd omhoog.’ Nu dus omlaag.

Dan komen we op een stuk dat nieuw is en zijn we bijna bij het punt waar Herco zou moeten staan voor zijn tweede verhaal. We lopen er bijna voorbij. Hier staat een gedenksteen voor mensen die in de oorlog gefusilleerd zijn. Herco vertelt dat er vijf van dit soort stenen staan, maar deze ligt een beetje verscholen in een dalletje dus hij wordt vaak gemist. Een klein deel van de groep ging net weg toen wij kwamen en alleen Simone staat er nog. Zij loopt net iets voor ons. 

We rennen weer door het bos en het is heuvelachtiger dan ik had verwacht. Sterker nog, we moeten behoorlijk wat klimmen. Het is tevens druk met wandelaars als we in de buurt van een parkeerplaats zijn. Ik denk eerst dat het Heerenduin is maar ik vergis me, daar komen we later pas. Vanaf daar is het wel weer herkenbaar terrein, en nu wel in dezelfde richting. Tenslotte moeten we terug naar IJmuiden. Helaas geen herten vandaag maar we waren al verwend met de koeien en de paarden. 

Dan komen we toch weer op een onbekend paadje en lijkt het alsof we tegen een muur aanlopen. Het blijkt een grote bunker te zijn met een valmuur. Gelukkig kunnen we er door en ik maak wat foto’s. Van daar uit komen we uiteindelijk weer in de bewoonde wereld en lopen we langs de weg richting het strand als Herco naast ons komt fietsen. We hebben hem net gemist bij de bunker voor zijn verhaal maar al fietsend naast ons vertelt hij het alsnog. Zo hebben we de drieluik compleet. We mogen nog twee kilometer door de duinen en dan zijn we weer terug bij de start waar we hartelijk onthaald worden met een biertje en wat lekkers. 

Na even gezellig nakletsen gaat iedereen zo langzamerhand richting huis en ook wij stappen in de auto om gauw een douche op te zoeken. Daarna rijden we naar Den Haag voor een lekker portie spareribs met vrienden. De Liberation Trail is pas over vier maanden maar ik heb er nu al zin in, zelfs als ik alleen maar als Crew mee ga. De hardloopschoenen gaan in elk geval mee!

Ray Claessens – Kamp van Koningsbrugge

Jongens, ik ben volgende week een week vrij.’ ‘Lekker, heb je vakantie?’ ‘Ja, zoiets.’ ‘Ga je nog weg?’ ‘Ja, naar Frankrijk, België en dan terug naar Nederland.’ ‘Lekker hoor, ga je wat leuks doen?’ ‘Ja, ik ga hardlopen.’ ‘Ik had niet anders verwacht, en verder?’ ‘Niets, alleen hardlopen. 270 km in 6 dagen van Normandië naar Arnhem.’ ‘… je bent niet goed.’

Een week hardlopen. Alleen maar hardlopen. Even weg van de stress van het werk, nauwelijks Social Media, geen TV, geen dagelijkse routine thuis en vooral even los van een aantal slechte gewoontes die ik de laatste tijd ontwikkeld heb. Eindelijk de Liberation Trail die ik drie jaar geleden al wilde lopen en dit jaar eindelijk in de planning paste. Frank zegt dat ik het heel zwaar ga krijgen. Ik weet het niet, ik ga het zien. Voorlopig focus ik me alleen maar op het avontuur. Een heerlijk avontuur waar ik enorm veel zin in heb. En waar ik enorm aan toe ben.

Frank kan niet mee want die zit het weekend in Helsinki of all places. Ideetje van een vriend die hem meegenomen heeft voor een dubbel concert van Metallica. Een ‘mannenweekend’. Ook leuk overigens. Even de vergeten telefoon in de taxi, de katers van het zuipen en de gebroken neus buiten beschouwing gelaten hebben ze het erg naar hun zin. Ik ben vooral bezig met mijn tas inpakken, het huis netjes achterlaten en kijken hoe ik naar het oppikpunt in Utrecht kom zondagochtend, de grootste uitdaging voor de Liberation Trail.

Met de wekker om zes uur stap ik kwart voor zeven met een loodzware tas, mijn slaapzak en een tas met eten de deur uit om alles naar station Blaak te sjouwen. Een half uur te vroeg ben ik daar, maar liever een half uur te vroeg dan vijf minuten te laat. Kan ik mooi even bijkomen. Om kwart over acht ben ik in Utrecht en heb ik tijd om even een croissantje te eten. Kan ik vast in de Franse sfeer komen. Ik zie verderop wat mensen staan die waarschijnlijk ook mee gaan dus even later loop ik er heen en maak vast kennis. Peggy, Sibbelien, Sjoerd, Tessa, Roy, Becky, Scott en Doug. Marijn en Herco rijden de busjes.

Om negen uur worden we opgehaald en gaan we richting Gorinchem. Daar treffen we René en Olav en gaan dan richting Antwerpen om nog meer mensen op te halen. Van daaruit rijden we door naar Normandië. De route is lang en saai en uiteindelijk zijn we rond 18:00 op onze kampeerplek. Daar tref ik naast de andere deelnemers ook Simone en Tobias die op eigen gelegenheid gegaan zijn. 

Ik zoek een plekje in de legertent en moet echt even bijkomen van de reis. Maar het zonnetje schijnt. We hebben allemaal een duffelbag gekregen met een shirt, trui en petje. Om 19:00 gaan we eten. De camping genaamd Hay Day, wordt gerund door Nederlanders en we krijgen ‘galette’ een soort hartige pannenkoek met ei, ham en kaas. Frietjes en een beetje sla er naast, helemaal prima. We tafelen wat na alvorens we uitleg krijgen over morgen. We gaan in drie groepen omdat de boot (boot?) maar plaats heeft voor zeven mensen. Die boot moet ons droppen op Omaha Beach om dan de proloog te gaan rennen. 7 km terug naar de Camping. Na de uitleg richting de legertent en ons bed. Het is inmiddels al bijna 22:00 maar nog licht.

Ik lig direct bij de uitgang want ik zal er nog wel uit moeten vannacht. De veldbedjes liggen als verwacht, voor geen meter, maar ik heb het ingecalculeerd. En het is stiekem best fris dus ik ben blij dat ik een truitje en broek aangehouden heb. Na een tijdje moet ik inderdaad naar de wc. Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld maar ik ga dit niet de hele nacht volhouden. Het is dan kwart voor één. Eenmaal buiten word ik getrakteerd op een prachtige sterrenhemel. Dat is de natuur en doet me denken aan mijn jaren in Spanje. Het is niet eens koud. Ik kom de nacht door met hazenslaapjes en daar ben ik al heel blij mee. Heb ik in elk geval íets geslapen. Om 7:30 ga ik er maar uit en toch even douchen. Klaar voor dag 1!

PROLOOG – 7 km

We krijgen heerlijk ontbijt met een croissantje en vers stokbrood. Daarna gaat shift 1 naar de boot. Ik heb me opgegeven samen met Peggy, Sjoerd, Sibbelien, Eveline, Becky en Doug. Het is toch nog een uurtje rijden maar als we aankomen bij Juno beach en het Canadese herdenkingscentrum vliegen er toevallig drie oude vliegtuigen over. Dat begint goed. René zet ons af en laat ons achter in de handen van schipper Cristian die ons met de boot naar Omaha beach zal brengen.

De illusie van droge voeten houden is gelijk weg want om in de boot te komen moeten we door het water. Ook begint het hard te regenen door een vervelende bui. Ok, mindset aanpassen. Het is net trailen. Gelukkig heb ik mijn regenjasje aan. Eenmaal in de boot varen we uit en zijn gelijk al zeiknat en daarmee ijskoud. De golven staan echt hoog en als de boot vaart maakt gaat het behoorlijk tekeer. Gelukkig heb ik duikervaring met kleine bootjes die hard op hoge golven klappen. Becky is doodsbang maar zet dapper door als de schipper vraagt of we terug willen. 

Tien minuten later legt hij de boot alsnog stil en legt uit dat de zee zo ruw is en de golven zo hoog dat om straks op het strand te komen we zullen moeten zwemmen. Dat ziet niemand zitten dus we besluiten alsnog om terug te gaan. Er zijn grenzen. Eenmaal terug ben ik toch ook wel opgelucht en nadat we René gebeld hebben om ons weer op te halen probeer ik in het museum onder de droger van de wc mijn broek een beetje droog te krijgen. In elk geval de ergste natheid er af zodat het niet zo koud meer is. René brengt ons daarna met de bus alsnog naar Omaha Beach waar we dan eindelijk kunnen beginnen met rennen. Gelukkig schijnt het zonnetje weer. Er was ons avontuur beloofd, nou dat krijgen we!

Op Omaha Beach staan de vlaggen klaar en zien we hoe onstuimig de zee is. Daar hadden we dan aan kant moeten zwemmen! Gelukkig is ons dat bespaard gebleven. Als iedereen klaar is maken we een groepsfoto en gaan we op pad. We mogen gelijk heuvel op en het is nu stiekem toch best warm in mijn lange broek. Tevens hobbel ik gelijk achteraan want ik doe rustig aan.

Na een kilometer gaan we naar rechts en lopen we langs de kliffen waar we een prachtig uitzicht hebben over de blauwe zee. Hij ziet er zo mooi uit maar wat was het verraderlijk vanochtend op de golven. Ik ploeter door het hoge gras en ben meer bezig met foto’s maken dan hardlopen als de route me door een dorpje met een kerkje voert. Overal hangen nog vlaggen en verwijzingen naar D-Day. Nooit geweten dat dat hier nog zo’n ding was.

Naast het kerkje ligt een veld waar een tank en legertrucks staan. Je raadt het al, ook hier moet ik foto’s maken. Daarna weer het land in en af en toe is het zoeken naar de route door een weiland, over een slootje of door het gras en de brandnetels. Als ik nog één kilometer moet loop ik dood. Hier kan ik echt niet rechtdoor en ik zoek mijn weg een stukje terug en dan naar de weg om van daaruit de route weer op te zoeken. Tien minuten later ben ik weer bij de camping.

Ik heb tijd om te lunchen en te douchen eer we naar de Amerikaanse begraafplaats gaan. Helaas is het grote monument vanwege de ceremonies nog afgesloten, ze zijn aan het afbouwen. Ook mogen we niet langs de graven lopen, maar het blijft indrukwekkend. Hier liggen 10.000 soldaten begraven en ik word er een beetje emotioneel van. Om 17:00 worden we weer bij de bus verwacht en gaan ‘wij van de boot’ ook nog langs de Duitse begraafplaats. Twee keer zo klein, veel soberder maar twee keer zoveel doden. 20.000 jonge jongens die geen keus hadden tegen het einde van de oorlog.

Om 18:00 worden we verwacht voor het eten. Maandagavond is pizza avond en die smaakt heerlijk. Ik bel Frank nog even die inmiddels weer thuis is en ga dan maar ‘in bed’ liggen om nog een klein beetje te lezen. Morgen wordt een lange dag met 50 km op de teller. Hopelijk kan ik vannacht wat slapen. 

STAGE 1 – THE BEACHES 54 km

Ik heb iets beter geslapen dan gisteren maar het was wel kouder. Vooral koude voeten gehad. Rond zeven uur was ik gewoon weer wakker dus aangekleed en gewacht tot het tijd was om te ontbijten. Vandaag hebben we extra een eitje. Ik wel in elk geval. Dan spullen opruimen en om 9:45 gaan we op pad voor Stage 1. We vertrekken vanaf het Omaha Beach monument waar Herco weer een mooi verhaal vertelt, net zoals gisteren bij de begraafplaatsen. We maken een groepsfoto en dan is het zover. We mogen los.

De eerste 1,5 kilometer is over het strand dat er prachtig bij ligt. De zee is kalm, vandaag hadden we makkelijk met de boot gekund, en de zon schijnt. Het windje dat al twee dagen een beetje fris is, is vandaag heerlijk koel. Na het strand gaan we de duinen in bij een soort museum, een van de vele die je hier hebt. Ik hobbel lekker achteraan zoals gewoonlijk en heb alleen Tessa en Roy achter me. De duinen brengen me beneden langs de Amerikaanse begraafplaats en klimt een stukje omhoog. Maar gelukkig geldt nog steeds what goes up, must come down. Maar eerst nog even bij een monument kijken en een foto maken.

Ik ga weer het strand op waar een ‘ziet er uit als nieuw’ legerjeepje staat te draaien. Ik ben zo brutaal om te vragen of de eigenaar een foto van me wil maken, een van de vele die ik nog zal maken vandaag. Dat wil hij best doen maar ik in de jeep zitten vindt hij een minder goed idee dus ik dring niet aan. Ik ga er tegen aan hangen, ook goed. Ik ren weer verder over het strand als ik me realiseer dat ik op het pad ernaast had moeten lopen. Probleempje, dat pad ligt een stuk hoger op een klif. Gelukkig zie ik een plek waar ik omhoog kan klimmen en aangezien Roy en Tessa er net aan komen krijg ik een handje en sta binnen no time weer op het goede pad. 

We klimmen weer omhoog en via wat bewoonde wereld komen we langs een aantal akker velden. De tarwe kleurt prachtig goudgeel als de zon er op schijnt en de wind waved het heen en weer. Ik loop een beetje haasje over met Roy en Tessa, dan lopen zij weer voor, dan weer ik. Van daar uit naar de rand van het klif met wat pittige klimmetjes. We lijken dood te lopen maar ik vind het pad aan de hand van de sporen van de lopers voor ons. Even door het bos en de struiken en het hoge gras als we voor een muur staan. Achteraf hadden we daar overheen moeten klimmen maar dat had ik nooit gered. ‘Ik ben te klein!’ Ik stap op een graspol en dat vindt mijn enkel niet fijn. Shit, dit moet ik niet te vaak hebben. Voorzichtigheid is geboden en vanavond op het kamp maar vragen om een klein beetje in te tapen voor de zekerheid. Het duurt ruim een kwartier voor we een uitweg vinden door om te lopen. Nou ja, we zijn weer on the move.

We lopen weer langs single tracks langs de kliffen en het uitzicht is spectaculair. We wisselen weer af met akkers en komen dwars door Saint-Michel. Heerlijke kilometers naar beneden en als ik in het centrum ben zit er op de hoek een souvenierwinkeltje. Ik kan het niet laten en duik er in. Ik koop een veel te duur sleutelhangertje met een vliegtuigje er aan, maar wat is hij leuk!!! Die mag in de kast thuis.

Het dorpje door mogen we weer omhoog klimmen en komen bij een monument met een foto van een gevallen soldaat. Dit vind ik een mooie plek om een lintje achter te laten. We hebben er elk drie gehad om ergens vast te maken. Ik loop weer verkeerd en word daardoor weer ingehaald door Roy en Tessa. Met zijn drieën lopen we nu weer langs de kliffen, op weg naar de eerste verzorgingspost op 22 km, alhoewel ik dan al op 24 km zit. We komen langs drie bunkers waar de kanonnen nog in staan en natuurlijk gaan die ook op de foto. Ik loop Roy en Tessa nu weer voorbij en kom dan ook als eerste aan op de verzorgingspost. René staat me al op te wachten. Even al het zand uit mijn schoenen en sokken gooien, cola er in en wat Tucjes en tegen de tijd dat Tessa en Roy er zijn ga ik weer op pad. Ik zal ze pas weer op de camping zien.

Het lopen gaat nu eigenlijk wel lekker. Mijn benen zitten onder de uitslag vanwege het gras maar dankzij de hooikoortspillen die ik uit voorzorg ben gaan slikken heb ik er weinig last van. Ik zie een informatiebord over een bijzondere lokale vogel die in dit gebied leeft en prompt zie ik er een voor me in de lucht hangen. Helaas wacht hij niet tot ik mijn telefoon gepakt heb. Ik kom weer door een dorp en de route voert me dwars door het centrum. Ik zie een ijssalon en twijfel of ik een ijsje zal kopen. Ik wil wel maar er staat een rij dus loop ik door. Ik heb al spijt nog voor ik 10 meter verder ben maar misschien komt er nog een gelegenheid.

Ik moet van de route nu langs het strand maar er is geen strand. Het ogenschijnlijke weggetje annex boulevardje dat daar langs loopt is afgesloten en verboden toegang. Wat nu? Gelukkig heb ik de GPS bij me en kan een alternatieve route zoeken. Dat betekent langs de weg omhoog, omhoog, omhoog. Natuurlijk! Het duurt anderhalve kilometer voor ik mijn weg naar het strand weer vind, maar met deze alternatieve route heb ik wel weer een paar mooie monumenten meegepikt. Het strand ligt er supergaaf bij. Om de zoveel meter steken er stukken hout in het zand en ook hier maak ik weer foto’s. Dan een soort strandpad als ik weer bij een dorp kom. Vanuit het dorp het strand weer op. Het is niet altijd even duidelijk of ik nou op het strand, op de boulevard of op de tussenweg moet lopen dus ik neem het maar hoe het komt. 

Het volgende dorp dient zich aan na een stuk duinen. Ik krijg wel heel erg het Duinhopper gevoel zo. In het dorp staan ook hier uitgebreid monumenten, inclusief kaders om foto’s te maken. Dat laten we ons geen twee keer zeggen! Daarna het dorp door en als ik weer richting strand langs een haventje loop kom ik alsnog langs een ijswinkel. Die is voor mij! Ik wandel rustig verder tot mijn ijsje op is en na een kleine 3 km strand ben ik alweer bij verzorgingspost 2. Marijn staat er en voorziet me in alles wat ik nodig heb. 

Na een minuut of tien ga ik weer op pad voor de laatste 12 km. Ik heb er zin in, zet een lekker deuntje op en zet er een beetje meer vaart in. Voor mijn doen dan. Met het harde zand en stukken boulevard lukt dat aardig en maak ik sneller kilometers. Ik moet alleen eigenlijk even plassen maar midden op het strand of de boulevard wordt lastig. Dan zie ik een openbaar toilet. Het is geen gat in de grond, hij is schoon en er is wc papier. It must be my lucky day! Ik heb weer een stuk strand met kliffen en nu kijk ik er tegenop in plaats van naar beneden. Ik vraag me heel even af of het niet doodloopt maar het gaat goed. Zo werk ik de laatste kilometers af en gelukkig kijk ik net op tijd op mijn route want ik moet het strand af! 

Ik loop weer in bewoonde wereld en een beetje beschut van de wind. Nu voel ik pas goed dat ik lekker verbrand ben. Morgen even kijken hoe we dat oplossen. En dan ineens ben ik bij het einde. Er staan twee vlaggen als een soort finish en Mark heeft het niet eens in de gaten. Volgens de tracker zou ik pas over tien minuten binnen moeten komen. Verrassing! Omdat Tessa en Roy nog wel even duren brengt Mark me vast naar de camping. Daar kan ik douchen, eten, we eten Nasi, en mijn spullen voor morgen klaarmaken. Nog even een teek verwijderen samen met een stuk teennagel, Frank bellen en tegen de tijd dat ik al mijn dingen gedaan heb is het stiekem al laat.

Morgen een nieuwe ronde met nieuwe kansen. Ik heb er zin in!

STAGE 2 – PEGASUS BRIDGE/CAEN 44 km

Vannacht weer nauwelijks geslapen. Ik had het niet koud maar lag toch te rillen. Waarschijnlijk een combinatie van een beetje verbrand en toch een reactie van mijn hooikoorts. Mijn benen zitten onder de uitslag van door het gras lopen. Misschien neem ik vanavond wel een extra pilletje. Na het ontbijt gaan we vandaag eerst richting de Pegasus Bridge en het museum. Ik trek dan ook speciaal mijn Pegasus Trail shirt aan vandaag. 

Daar aangekomen kijken we even rond, koop ik een medaille en maak natuurlijk weer een zooi foto’s. Hier krijgen we ook het verhaal van Herco en maken we de groepsfoto. Daarna gaan we naar de start maar we willen nog even naar het beroemde cafeetje. Het eerste gebouw dat tijdens de oorlog bevrijd is. Daar maken we ook nog foto’s en dan gaan we toch écht naar het startpunt, iets later dan gepland. Het is weer droog maar bewolkt dus niet zo warm. Beter want hier staat minder wind dan aan zee.

Er wordt afgeteld en dan gaan we. Binnen een kilometer loop ik weer op mijn vaste plekje, namelijk achteraan. We lopen over een gravel pad langs een kanaal dat voor mijn gevoel wel erg lang duurt, zeker als het pad overgaat in asfalt. Heel eerlijk gezegd vind ik het een beetje saai, zeker in vergelijk met gisteren. Ik doe dan ook al snel een lekker muziekje op en hoop blik op oneindig verstand op nul dat we snel in de bewoonde wereld komen. Aan de andere kant is dit nu eenmaal de route die de mannen destijds ook gelopen hebben. 

Het duurt nog ruim 10 km voordat we in Caen zijn maar er doorheen vind ik dan wel weer leuk. Ik hoop nog een patisserie tegen te komen en een chocolade eclair te scoren maar helaas. Stad uit kom ik door een park en weer op een weg. Ik zit dan op 12 km, ongeveer de helft van de helft. Ik voel mijn voeten nu al, al dat asfalt is niet goed voor mijn poezelige voetjes. Na door een dorpje gekomen te zijn moet ik afdalen naar de rivier maar de weg is afgesloten met een hek waar ik met geen mogelijkheid langs, door, over of onder kan. Dan maar weer langs de weg tot ik een plek vind waar het wel kan. Dat lukt een kilometer verderop. Wat volgt is een fietspad dat ze ‘de groene weg’ noemen.

In Spanje waar mijn moeder woont hebben ze ook zoiets. Een oude spoorlijn waar ze een weg gemaakt hebben voor fietsers en wandelaars. Grappig dat ze dat hier ook hebben. Als dit zes kilometer lang doorgaat tot ik eindelijk bij de verzorgingspost ben vind ik het niet meer zo grappig. Had ik gisteren een klein blaartje, is deze heengegaan en heeft zich vermenigvuldigd waardoor ik nu de complete collectie heb. Bij de verzorgingspost word ik weer goed verzorgd en wordt me tevens beloofd dat het leuker wordt. Ik heb ook al contact gehad met Frank en die zei hetzelfde.  

Ik ga weer op pad en realiseer me dat ik helemaal niet aan mijn drop bag gedacht heb net. Geen extra eten dus en ook de banaan die ik mee wilde nemen ligt nog netjes in het busje. Ik zal het moeten doen met wat ik heb. Het duurt nog eens vijf kilometer voor ik eindelijk een bospad krijg. Ruim een kilometer omhoog, dat dan weer wel, en de ondergrond is harde aarde met allemaal kleine stenen. Niet te lopen met mijn steeds harder om aandacht schreeuwende blaren. Als ik dan ook nog eens verkeerd loop én de batterij van mijn GPS leeg is, is het feest compleet.

Ik probeer me over de pijn in mijn voeten heen te zetten en af en toe toch te blijven dribbelen, zeker als we omlaag lopen, anders kom ik helemaal nooit bij de camping. Zo tik ik toch weer de kilometers weg. Deze kilometers zijn afzien en bospad wisselt zich af met asfalt met een klimmetje dat in de Ardennen niet zou misstaan. Op handen en voeten kruip ik omhoog. Als ik nou toch eens mijn stokken niet vergeten was…

Als ik op 41 km zit zie ik Tessa en Roy ineens lopen. Het valt me mee, dan zat ik toch niet heel erg ver achter. Ik probeer een beetje bij ze te blijven maar het venijn zit hem in de staart en de laatste twee kilometers gaan weer omhoog. Tessa en Roy zetten de sokken er in maar omhoog rennen zit niet in mijn repertoire, zeker vandaag niet. Ik moet ze laten gaan en loop op mijn eigen tempo het laatste stukje. Nog een pittige afdaling, een laatste foto en nog een paar honderd meter tot ik bij de camping ben. Dan gauw douchen, blaren prikken en Marijn is zo lief om mijn kuiten los te masseren na het eten. Rijst met curry die me heerlijk smaakt. Frank nog even bellen, mijn rotzooi opruimen en dan is het alweer bijna elf uur voordat ik het licht uit doe. Hopelijk drogen mijn blaren een klein beetje in vannacht. Slapen doe ik morgen in de bus wel. We hebben een rit van zes uur voor de boeg naar Coo in België!

STAGE 3 – Nighttrail Coo – 16 km

Joepie, weer geen oog dichtgedaan vannacht. Ik heb het gewoon koud gehad. Zie je wel, kamperen (kramperen) is gewoon niet mijn ding. Waardeer ik straks mijn heerlijke eigen bed weer, zelfs als Frank ligt te snurken. We bouwen het hele kamp af en na het ontbijt gaan we op weg naar België. In het busje kan ik lekker even wegdoezelen. Tijdens de stop een broodje met friet en weer door. Had nog wat voeten in de aarde want het menubordje zei dat ik kon kiezen tussen friet of een toetje als ik een menu nam, maar bij de kassa hadden ze alleen de mogelijkheid voor een toetje. En natuurlijk wilde ik frietjes. Nou spreek ik geen woord Frans, behalve als het om eten gaat, dus smikkel ik een kwartiertje later van een broodje mét frietjes! Terug in de bus en verder doezelen. Rond 17:30 zijn we op de camping. Daar helpen opbouwen en dan vast klaarmaken, lees blaren proberen af te plakken. Gelukkig is het ‘maar’ 15 km. Met een hoop hoogtemeters, dat dan weer wel.

Na het eten, pasta met gehakt, heb ik nog een half uurtje voordat we vertrekken. Adel kan helaas niet mee vanwege een ontstoken voetgewricht. Hopelijk trekt het weg en kan hij morgen weer mee. Voor de rest heeft het merendeel wel iets van tape, pleisters, of andere pijntjes waar ze doorheen moeten. Je weet wat ze zeggen. If it was easy, everyone would do it.

Herco houdt zijn praatje en klokslag 21:00 worden we ‘afgeschoten’. We mogen gelijk The Iceberg op. 250 hoogtemeters in 2 km. Recht omhoog dus. Ik ken deze nog van de Haute Ardenne Trail van een paar jaar terug. Toen hadden we er al 42 km opzitten. Gelukkig lijkt hij  nu minder steil en minder lang als je je route er mee begint. Onderweg een paar foto’s nu het nog licht is. Eenmaal boven mag ik ook weer naar beneden. Tja, dat is lopen in de Ardennen! Wij noemen dat zinloze heuvels. Heuvel op, 200 meter opzij, heuvel af, 200 meter opzij en heuvel weer op. 

Ik kom bij een pad met gras en daar is het toch nat en modderig. So much voor droge voeten. Vinden mijn blaren ook vast fijn. Als ik op 5 km zit wordt het tijd voor mijn lampje en neem ik wat te drinken. Het lopen gaat eigenlijk best wel ok. Mijn blaren zijn in shock en hebben geen flauw idee wat er vanavond gebeurt, mijn kuiten daarentegen schreeuwen moord en brand, maar die moeten hun muil houden. De doelstelling is 5 km per uur en voor twaalf uur binnen zijn. Dat lukt aardig lijkt het.

Op 9 km staat de verzorgingspost en neem ik wat cola. Het is dan al pikkedonker. Ik mag weer heuvel op, en heuvel af en de kilometers tikken zich snel af. Voor ik het weet sjees ik weer naar beneden en zijn het er nog maar twee. Ik had niet helemaal goed gerekend qua tijd. Ik had normale tijd gerekend maar had natuurlijk Ardennentijd moeten rekenen dus die 5 km per uur ga ik toch niet halen. Zeker niet als ik met die ‘nog maar 2 km’ omhoog sta te staren. ‘Hé, omhoog?’, maar de GPS is onverbiddelijk. Ik moet omhoog. 

Ik kan een paar krachttermen niet binnen houden maar er zit niks anders op. Ik sleep en trek mezelf weer omhoog, door een beekje en door de struiken en dan, na bijna weer een kilometer mag ik toch echt voor de laatste keer omlaag. Bij de camping ligt bijna iedereen al te slapen. Ik krijg een muntje voor de douche en duik dan ook maar snel mijn slaapzak in.

STAGE 4 – COO – 29 km

Ik had me voorgenomen om vannacht écht wat te slapen, dus extra truitje aan tegen de kou, paracetamol voor de kleine pijntjes en een plakker op mijn neus voor meer lucht. En zowaar geloof ik dat ik voor het eerst ook wat geslapen heb. Ik bedoel, een veldbedje op een grasveld en een koud nat kussen blijven kut, maar toch. Ik ben dan ook gewoon weer 7:00 uit ‘bed’.

Ik ga vandaag ook echt krachten sparen voor morgen, dus nóg rustiger aan lopen. Sorry jongens, maar uitlopen is mijn doel. Het is bewolkt en het lijkt er op dat er zelfs een beetje regen gaat vallen. We gaan het zien. Eerst ontbijten. We krijgen een lekker scrambled eitje en er is kwark dus de Cruesli mag open. Daarna mijn spullen klaarmaken, voeten aftapen en klaar staan. Om 9:00 krijgen we weer het verhaal van Herco en mogen we los.

We gaan nu linksom en na 3 km mag ik omhoog. 3 hele kilometers lang over een bospad. Het lijkt de marathon van Athene wel en ik verbaas me er over hoe hoog zo’n heuvel kan zijn. Maar uiteindelijk ben ik op het hoogste punt en na wat op en neer kom ik bij het pad van The Iceberg. Ik mag hem naar beneden wat gezien qua steilheid niet veel beter is dan omhoog. Ik ben dan ook langzamer dan de beoogde minimale snelheid van 4 km per uur die ik voor mezelf bedacht had.

De route voert me langs de watervallen van Coo. De oever is afgesloten met hekken maar iemand heeft een doorgang gemaakt dus ik misbruik dat om een foto te maken. Daarna in trailshuffle modus door. De blaren houden zich redelijk koest maar mijn kuiten zijn het er ook vandaag niet mee eens. Sterker nog, naarmate ik verder ga protesteert mijn rechterbeen steeds harder tot hij uiteindelijk in staking gaat. Het linkerbeen is braver en doet gewoon wat er van hem gevraagd wordt.

De eerste verzorgingspost staat op 9 km maar als ik daar aankom zie ik niets. Het kan zijn want mijn klokje loopt weer een kilometer voor. Als ook op 10 km en op 11 km niets staat ga ik appen. Ik heb het bericht nog niet verzonden of ik kom de weg op en zie ze staan. Foutje van de redactie vanochtend tijdens de briefing. Never mind. Ze staan bij een museum met een oude Duitse Tiger tank. Eén keer raden, ik ga er mee op de foto. Dan gauw weer door.

Het is bewolkt en frisjes en dat is prima voor het lopen. Ik moet plassen en heb mazzel want er staat een Dixi, schoon en mét wc papier. Fijn. Ik ga weer verder in mijn ritme van klimmen en dalen, klimmen en dalen, klimmen en dalen en ook de blaren zijn wakker geworden. Een eindeloos pad in een prachtig bos, een mooi chateau in de verte, uitzicht over de onderliggende dorpen, het trekt allemaal aan mijn oog voorbij.

Toch ga ik niet veel sneller noch veel langzamer dan die 4 km per uur. Dat moet morgen wel anders want dat is de enige dag dat er een cut off tijd is. Dan moet ik minimaal 6 km per uur lopen. Aanpoten dus. Uiteindelijk kom ik bij de volgende post waar Herco en René staan. Ik blijf te lang staan kletsen maar krijg heel lief twee wafels, één met chocola en een met kaneel. ‘Je krijgt nog een pittig klimmetje’, roept Herco. What else is new?

Hij heeft niet gelogen maar ik stap dapper door. Ik hoop dat ik straks ook zo lekker naar beneden mag lopen. What was I thinking? Halloooooo, je bent in de Ardennen en als ik naar links moet draaien om inderdaad naar beneden te gaan, sta ik voor een afdaling from Hell. Een smal pad met losse stenen zo steil dat ik hem omhoog op handen en voeten had gedaan. Nu schuifel ik pijnlijk voetje voor pijnlijk voetje omlaag want ik wil niet vallen. Ik moet nog twee dagen. Uiteindelijk lukt het om heelhuids beneden te komen maar dit heeft me weer de nodige tijd gekost.

Van daar uit wordt het gelukkig wel makkelijker. Nog een paar keer klimmen en dalen en dan mag ik echt omlaag via een pad dat ik nog makkelijk kan rennen. De laatste kilometers zijn op asfalt en zowaar red ik het nog nét binnen de 7 uur waarbij de doelstelling van 4 km per uur dan toch nog gehaald is. Op de camping lekker douchen, eten, een nieuw been bij Marijn halen en alles klaarleggen voor morgen. De wekker gaat om 4:30, 5:00 ontbijt, 6:00 vertrek en dan om 8:15 lopen. Dat wordt morgen de dood of de gladiolen. Het zal de dood wel worden…

STAGE 5 – EINDHOVEN TO BERG EN DAL – 81 km

Goed, vandaag is het zo ver. De langste etappe inclusief tijdslimiet van 14 uur. Hebben we de afgelopen dagen spielerei gehad, ben ik vandaag een woman with a mission. 14 uur over 81 km is 6 km per uur met een heel klein beetje marge. Oftewel 10 minuut de kilometer. Dat is zeker sneller dan dat ik de afgelopen dagen gedaan heb. In theorie moet ik het kunnen. Ik heb het met de Bello gedaan en de route is vooral vlak. Aan de andere kant heb ik er nu al 4 dagen opzitten. We gaan het zien. Gelukkig heb ik voor het eerst redelijk geslapen vannacht. De wekker gaat weliswaar om 5:00 en het heeft ook de hele nacht geregend, dat heb ik nog wel meegekregen maar ik heb al mijn shit klaarliggen en kan gelijk ontbijten, opruimen en in de bus stappen. Tijdens de rit naar Best, die twee uur duurt, slaap ik ook nog een beetje. 

Aangekomen op de vertrekplaats hebben we mazzel. Het heeft behoorlijk geregend onderweg maar we zijn nog niet koud de bus uitgestapt en het is droog. We staan bij het Joe Mann monument en we hebben nog een verrassing. Peter Mc Bensy, de doedelzakspeler die ook bij de start van de Airborne Freedom Trail was en waar ik toen mee op de foto ben gegaan, is er ook en geeft ons een warm onthaal. Als iedereen er klaar voor is, Herco zijn praatje houdt en René nog een oranje rookbom af laat gaan voor de sfeer, is het tijd om te beginnen. 81 km met 4 verzorgingsposten op 17 km, 36 km, 57 km en de cut off om 19:30 bij 66 km. Peter ‘blaast’ ons weg. 

We lopen door het bos en over de heide en zijn gewaarschuwd voor natte voeten want het water staat nog hoog. In elk geval de eerste 17 km dus ik heb oude schoenen en ‘oude’ sokken aangetrokken. Het valt echter mee en de enige échte grote plas weet ik te ontwijken. Het is tevens perfect loopweer. Niet te warm, niet te koud en vooral droog. Ik hou nauwlettend de minuten per kilometer in de gaten als ik richting Sint Oedenrode loop. Het gaat goed, alles netjes onder de tien minuten en zelfs sommigen rond de 7:30. Bouw ik een klein beetje marge op. De blaren houden zich ook goed en zelfs mijn lamme been heeft besloten zijn best te doen en mee te werken vandaag. 

Voor mij loopt Eveline met wie ik in eerste instantie haasje over loop, maar mij uiteindelijk voor blijft. Toch zie ik haar regelmatig voor me lopen en heb ik iets om te volgen. Zo kom ik aan bij de eerste verzorgingspost op 17 km. Die staat bij een molen met ernaast een weidje met een paar paarden die nieuwsgierig naar me staan te koekeloeren. Als goed paardenmeisje kan ik het niet laten om een paar foto’s te maken. Bij de post wissel ik schoenen en sokken, niet zozeer omdat ze nat zijn zoals gepland, maar omdat ze sowieso beter zijn. Dat kost tijd maar is essentieel voor het plan, namelijk binnen de tijd finishen vandaag. Eveline ging net weg toen ik aankwam dus die heeft weer een ‘voorsprong’. 

Ik ga weer op pad. Het pad is een officieel Airborne Market Garden pad en ik loop nu over wat een oud spoorlijntje was, zo te zien iets van de Duitsers. Er zijn ook regelmatig historische punten, zoals een oud wachtershuisje. Nooit geweten dat er zoveel historie nog zichtbaar is op wat een gewoon wandelpad lijkt. Het loopt in elk geval lekker door en ik trek door Veghel richting Uden. Daar woont nog een oude vriend die ik in de beginjaren van mijn tijd in Nederland heb leren kennen, maar die ik een beetje uit het oog verloren ben. En alhoewel de kilometers oplopen weet ik het tempo vast te houden.

Ik merk wel dat ik honger heb en ben nu al een beetje de zoete troep zat. Ik heb behoefte aan hartig, een lekker broodje kroket of zo. Als ik bijna op 30 km zit vangt mijn oog een reclamebord van de KFC en restaurant de gouden bogen, vlak bij een rotonde en de snelweg, de A50. Het zal niet waar zijn? Als het toch eens waar is? Als ik de snelweg onderdoor ben is het waar. Er is een McDonalds!!! Ik bedenk me geen seconde, duik naar binnen en bestel twee hamburgers en een cola. De knul achter de kassa heeft moeite met mijn bestelling ‘hier opeten of meenemen?’ en kan het ‘ik neem het mee maar eet het gelijk op’ niet handelen. Dat kost tijd dus ‘doe maar wat voor jou het makkelijkste is’. Zelfs dat lijkt moeilijk maar goed. Als ik ze in mijn handen krijg zijn ze sneller op dan dat de bestelling duurde. Afgeleid door de lekkerste hamburger die ik ooit gegeten heb loop ik nog verkeerd ook.

Gelukkig ben ik snel weer op het goede pad en dribbel vrolijk verder, op naar de volgende verzorgingspost. Nog maar 7 km verder. 7 km over de hei en door het bos die eigenlijk wel soepel gaan. Ik hou mijn snelheid aan en blijf voorzichtig maar gestaag bouwen aan mijn marge. Voor ik het weet ben ik dan ook al bij post twee. Ook hier blijf ik niet lang hangen en neem voor de zekerheid mijn Powerbank mee.

Ik zal ergens mijn horloge op moeten laden en daar waar ik dat tijdens de Bello tijdens de stop doe, wil ik daar hier geen tijd aan verliezen. Hij zou het moeten kunnen volhouden tot de 57 km. De route leidt me nu door Velp en Grave. Ik begin mijn voeten en benen nu wel te voelen en de blaren beginnen ook te blèren. Ik ontken alles en loop stug door. Ik moet de rivier over en kom bij de brug met het monument van de parachutisten. Hier heb ik ook gelopen met de Roparun, ik deed toen een run-bike-run met Jan midden in de nacht. Nu ben ik in de gelegenheid voor een foto. Ik ga de brug over en ik word naar de oever van de rivier geleid. Daar kom ik in de hel terecht.

De oever is begroeid met torenhoog gras, het steekt boven me uit. Lekker voor mijn hooikoorts, maar dat is nog niet het ergste. Ik kan hier niet rennen! De stengels van het gras proberen om de haverklap mijn benen vast te grijpen om me te laten struikelen, als de grijpgrage armen van de verdoemde zielen die zich in de hel bevinden. Door mijn voeten hoog op te tillen weet ik maar te nauwer nood aan ze te ontsnappen, maar er zit nul ritme meer in mijn passen, laat staan enige snelheid. Ik zie het spoor dat de lopers voor mij hebben gecreëerd en probeer dat te volgen. Toch kijk ik af en toe of er niet een beter pad is.

Dichter bij de oever hoef ik niet te proberen, daar staan staat het vol met brandnetels. Verder van de oever ligt er aan de andere kant van het prikkeldraad een akker, daar zou ik kunnen lopen. Dit betekent wel dat ik over het prikkeldraad moet. Ik zie een gat en neem de gok. De akker loopt een stuk beter alhoewel de grond zo onregelmatig is dat ik toch ook niet veel snelheid kan maken. Maar je moet blij zijn met kleine gelukjes. Dat duurt echter niet lang want ik loop dood aan het eind van de akker. Ik zal terug moeten, dit keer over het prikkeldraad zonder gat en mét brandnetels. Ik vind een plekje waar ik die laatsten enigszins kan ontwijken maar het prikkeldraad is meedogenloos en straft me af voor mijn eerdere gelukje. Je bent tenslotte in de hel of niet en ik blijf aan alle kanten haken als ik er over ga. Mijn kleding en mijn vlees, het prikkeldraad discrimineert niet als een paar bloeddruppels over mijn been naar beneden druppelen.

Ik besluit om mijn verlies maar te pakken en vanaf nu het spoor te blijven volgen. De GPS geeft aan dat de oever nog heel lang duurt en ik zie met rasse schreden mijn zuurverdiende marge wegsijpelen. Iedere kilometer duurt 15 tot 20 minuten waar ik er gemiddeld 10 over mag doen. Ik hou me krampachtig vast aan mijn motto. ‘Aan alles komt een einde, ook aan kilometers torenhoog gras aan de oever van een rivier!’ Bovendien is de verzorgingspost over een paar kilometer en het kan niet anders dan dat deze ergens langs een weg staat. Waarschijnlijk helemaal aan het einde van de oever, zo zijn ze dan ook wel weer.

Ik krijg gelijk. Na vier lang, langer, langste kilometers zie ik de vlag staan, aan het einde van de oever. Ik krijg zelfs een beloning want de laatste paar honderd meter kan ik alsnog de akker in duiken en daar lopen. Waar een mens blij mee kan zijn. Ondertussen probeer ik mijn klokje op te laden maar het kabeltje doet het niet helemaal en het lukt niet. Vloekend en scheldend, om meerdere redenen, kom ik bij de verzorgingspost aan waar Herco staat te wachten. Ik ben niet de enige die liep te vloeken en te tieren, sterker nog, iederéén liep te vloeken. Dat verzacht een beetje de pijn. Ik loop nu exact op de minimale snelheid dus het zal aanpoten worden de komende 9 kilometer. Ik vul snel bij, drink wat en ga gauw weer op pad want ik heb weer wat in te halen. Gelukkig heeft het kabeltje gepakt nu en kan ik laden.

Ik moet nog een klein stukje langs de oever maar dit gedeelte is gemaaid. Daarna mag ik het asfalt van de dijk op waardoor ik weer een beetje door kan lopen, de pijn in mijn poten en de blaren wegblokkend. Ik kom door Heumen en langs de snackbar maar ik wil geen tijd verliezen. Je moet weten wanneer wel en wanneer niet, en nu is het niet. Wel neem ik heel even de tijd om mijn vest goed te doen en de boel recht te trekken want het zit niet lekker. Mijn klokje staat inmiddels weer op 80% dus dat zou genoeg moeten zijn. Kan die ook weer van de kabel af. 

Opnieuw de rivier over en een stukje de andere kant op langs de rivier, op weg naar Mook. Heb ik eigenlijk de hele route wind mee gehad, krijg ik nu een klein beetje wind tegen. Het weerhoudt me niet, sterker nog, het sterkt me in mijn voornemen om door te blijven lopen. Mook door en dan moet ik bijna bij de cut off post zijn. Ik ga het halen maar het heeft me het nodige gekost. Ik heb tien minuten speling.

Als ik de heuvel naar de begraafplaats op loop zie ik links iets of iemand staan. Het lijkt Peter, de doedelzakspeler wel. Nee joh, dat kan toch niet, het zal wel een reclamebord zijn of zo. Als ik de klanken van de doedelzak hoor weet ik dat ik het toch goed gezien heb. Wat ontzettend gaaf! Ook Marijn verwelkomt me enthousiast dat ik het gehaald heb. Ik neem even de tijd om wat te drinken en wat Doritos weg te knagen voordat ik me opnieuw in beweging zet voor de laatste etappe door het bos en straks de Duivelsberg op. Dit stuk hebben we met de verkenning gelopen. Nog 14 km en Peter blaast me de heuvel op.

Ik klauter omhoog bij het bike park en duik het bos in. Dit stuk weet ik nog maar ik kom ook op plekken die ik niet herken. Het zal de vermoeidheid wel zijn. Ik mag echter kilometers af gaan tellen. Het is een beetje gaan regenen maar ik heb er geen last van. Eigenlijk is het wel lekker. Als ik uiteindelijk minder dan 10 km op de GPS heb staan piept hij dat de batterij leeg is. Zul je net zien. 

Ik wissel batterijen en het duurt uren voordat hij de satelliet weer vindt. Zo lang dat ik in de tussentijd mijn klokje er maar bij pak. Gelukkig heb ik daar ook de route op staan. Tegen de tijd dat ik de route daar opgestart heb doet de GPS het ook weer en kan hij weer uit. Ben ik wel weer 5 minuten verder. Ik dribbel verder als de GPS uitgaat. Raar. Ik zet hem weer aan en hij gaat weer uit. Waarschijnlijk lege batterijen. Wat nu? Klokje als back up. Ik moet dan nog ruim 6 kilometer dus ik hoop dat hij het uithoudt anders heb ik geen navigatie meer. Mijn telefoon staat ook nog maar op 10%. Nou ja, eerst maar verder lopen, iedere kilometer is er nu een.

Ik krijg bericht van Frank. Hij adviseert me om het heen en weertje naar de begraafplaats in Groesbeek over te slaan. Ik vind dat stiekem een beetje valsspelen. De ronde er overheen sla ik wel over maar er helemaal niet heen lopen, nee dat is niet mijn ding. Niet heel veel later kom ik door de geul tussen de weilanden die ik herken van de verkenning. Aan het einde moet ik naar rechts de heuvel op richting begraafplaats. Ik ga er gewoon heen, maak een foto en loop weer terug het bos in. Nog drie kilometer. Ik zoek mijn weg door het bos en hoop extra hard dat mijn klokje me nu niet in de steek laat. 

Weer twee kilometer verder sta ik eindelijk onder aan de Duivelsberg. Deze nog omhoog en dan ben ik er. Als ik gewoon doorloop red ik het nét binnen de tijd en ik begin aan de klim omhoog. Na alles wat ik vandaag maar ook de afgelopen dagen tegen ben gekomen valt dit eigenlijk wel mee. Rennen lukt niet meer door de pijn, maar stevig doorstappen wel. Ik loop ook weer naar beneden en ben even in verwarring want het staat me bij dat ik een asfalt stukje omhoog moest. Ik had me geen zorgen hoeven maken. Nog 300 meter en ik kom op het asfalt. Klein stukje omhoog en ik zie de bus en Herco staan. I made it! 

Herco verwelkomt me en stuurt me nog 10 meter omhoog naar de vlaggen en de finishlijn. Nu is het officieel en ik heb zelfs nog tien minuten over. Herco maakt een foto en ik strompel de bus in terwijl hij de vlaggen naar binnen haalt. Daarna brengt hij me naar de camping waar ik kan douchen en nog wat te eten krijg. Het is heerlijk maar een heel bord krijg ik niet meer weg. Het is de enige keer dat ik al mijn rotzooi laat liggen en gelijk mijn slaapzak in duik. Dat komt morgen wel, ik ben te moe.

STAGE 6 – FINAL STAGE – GINKELSE HEIDE – JOHN FROST BRIDGE

Ik had mazzel. Er waren twee snurkers in de tent en ik lag er precies tussen. Daarnaast te veel onrust in mijn lijf en teveel last van pijntjes om te kunnen slapen. Ik ben dan ook behoorlijk brak als de wekker gaat. Bovendien moet ik nu al mijn rotzooi van gisteren opruimen. Gelukkig hoef ik het niet netjes te doen want vanavond slaap ik gewoon weer in mijn eigen bed. Ik krijg bericht van Frank dat hij al onderweg is als we de bus instappen en richting de Ginkelse Heide rijden. Dat duurt toch ook nog minstens twintig minuten.

Eenmaal aangekomen staat Frank al te wachten. Het is heerlijk om hem weer te zien en te kunnen knuffelen. Daarna lopen we naar het monument om ons klaar te maken. De burgemeester van Ede is er ook en loopt mee. Hij houdt een toespraak, er worden foto’s gemaakt en ook Herco houdt voor de laatste keer zijn praatje. Dan gaan we op weg. Op weg over een route die ik inmiddels wel ken. Op weg naar de laatste etappe. Op weg naar nog eens 44 km. Met één groot verschil ten opzichte van de overige dagen. Vandaag heb ik Frank bij me.

Het eerste stuk is over de hei alvorens we het bos induiken. Ik ben moe maar de benen en de blaren doen het goed. Omdat Frank en ik de hele week bij moeten praten gaan de kilometers gelukkig redelijk ongemerkt voorbij. Voor ons zien we af en toe Roy en Tessa lopen en we komen bij het tunneltje met de mooie muurschilderingen. Nu kan ik aan Frank vragen om een foto te maken in plaats van pielen met mijn standaard. We rennen weer door en ook al weet ik niet uit mijn hoofd welke kant op, de route is wel degelijk bekend. Desondanks navigeert Frank, dat is makkelijker voor mij.

Zo komen we op de heide rond de 16 km waar normaal gesproken midden op de hei de kist met water staat. Ik zie niks of niemand dus onze verzorgingspost zal iets verder staan. We nemen dan ook niet de moeite om het heuveltje op te gaan. Been there, done that. Voorbij de hei zie ik inderdaad de vlaggen van de Liberation Trail maar ik hoef niet zo veel te hebben. We blijven dan ook niet lang en lopen weer door. De volgende post is op ongeveer 24 km dus dat is de nieuwe destination.

We lopen nu langs de snelweg en krijgen het nauwe tunneltje waar ze destijds met jeeps doorheen gereden zijn. Ik kan nét rechtop staan, Frank moet bukken. Daarna opnieuw langs de weg die we uiteindelijk via het viaduct over moeten. We naderen de halve marathon en ik begin niet alleen écht moe te worden nu, mijn benen en voeten doen zeer en ook mijn schouders dienen zich aan. Mijn vest weegt me zwaar maar Frank is zo lief om aan te bieden om hem voor me te dragen. Ik twijfel maar geef uiteindelijk toe en het is heerlijk om een paar kilometer zonder te lopen. In elk geval genoeg tot Hartenstein in Oosterbeek, waar niet alleen het museum staat maar ook post twee. Tessa en Roy zijn er ook en Doug en Karl zijn aan het helpen. Ik drink wat jus en eet wat chips die ik nog in mijn dropbag heb zitten. Vanaf hier is het nog ‘maar’ 20 km.

We gaan met zijn vieren op pad en moeten echt even zoeken. Vanaf nu wordt het ook heuvelachtig en we voelen zowaar ook wat druppels. Het is nu echt klimmen en dalen en mijn lijf staat weer op standje maximale pijn. Ik ben blaren op de blaren van mijn blaren aan het kweken. Dit stuk van de route staat me veel meer bij maar het lijkt zoveel langer dan normaal en ik loop zelfs stukjes half te slaapwandelen. Bovendien begint het nu echt hard te regenen. 

Zo hard dat ik toch maar mijn regenjasje tevoorschijn tover en aantrek. We moeten nog een stukje. We komen bij het kerkje en daar haal ik mijn Poppy tevoorschijn. Ik verwacht dat we qua tijd straks geen ruimte hebben om de grote begraafplaats op te gaan en hem daar achter te laten, maar ik wil hem toch wel heel erg graag ergens neerzetten. De begraafplaats zijn we vaker op geweest en ook al heb ik bij het kerkje ook vaker een Poppy achter gelaten, ik vind het een mooie plek. Ik maak nog even een foto, krijgen een stortbui over ons heen en we mogen door naar de uiterwaarden. 

Frank heeft een hekel aan dit stuk maar ik vind het niet zo erg. Voor mij is het een signaal dat we bij het einde beginnen te komen. Vanaf hier de begraafplaats en dan Arnhem in. Het is gelukkig niet zo drassig of modderig maar het stukje met gras is wel nat en ik voel het door mijn schoen trekken. Bah, ik hou niet van natte sokken. Ook niet als het maar een klein beetje is. Na de dijk het stuk langs het spoor. Het is niet lang maar voor mijn voeten lijkt het nu oneindig. Toch komt er een eind aan, net zoals er aan alles een eind komt.

We duiken nu het veld in en langs de wijngaard. De laatste keer dat we hier waren hebben we bij een restaurantje gegeten waar de wijn geserveerd werd die hier verbouwd wordt. Dat geeft toch een leuke toevoeging aan hier langs lopen. Niet dat ik er al te veel oog voor heb, ik wil alleen maar naar de finish. Het laantje naar de begraafplaats duurt nog langer dan het stuk langs het spoor, zelfs als ik nog wat probeer te blijven dribbelen omdat het asfalt is. Uiteindelijk mogen we dan toch de hoek om en zijn we bij de begraafplaats en tevens laatste verzorgingspost. Marijn staat hier maar is net even weg. Geeft niet, we helpen onszelf wel. Handje chips is voldoende en ik wil gauw weer door, nog 6,5 km.

We moeten toch nog een stukje door het bos. Ik was het vergeten maar naarmate we er doorheen lopen weet ik het weer. Als we het bos uitkomen Arnhem in is het nog 3 km. Ik zet nog één keer mijn tanden op elkaar en ‘ren’ een kilometer door de straten naar beneden. Scheelt weer een kilometer en dan zijn het er nog maar twee. We kunnen niet langs de waterkant, Marijn had ons al gewaarschuwd dat ze aan het verbouwen zijn. Toch is het even zoeken en we moeten een stukje omlopen. Ik heb mijn zinnen stiekem gezet op binnen de 9 uur binnen zijn, maar met het omlopen wordt het nog een uitdaging. 

De laatste kilometer gaat in en ik vraag Frank om de haverklap ‘hoe ver nog?’. Het is echt meters schrapen. We komen langs een café met studenten en worden aangemoedigd. Een dame wil zelfs meelopen. Frank legt uit wat we (ik) aan het doen zijn en de dame is onder de indruk. Ze wenst ons succes en gaat terug naar haar drankje. Ik kijk reikhalzend uit naar de vlaggen maar zie ze nog niet. Dan komen we een bochtje door richting het Airborne museum en daar staan ze! Eindelijk! 

Ik word onder luid applaus binnengehaald en ik strompel de laatste meters tot aan de vlag. René staat klaar met de medaille en geeft me een knuffel. Frank is vooruit gelopen en heeft gefilmd. Verder zijn Tessa en Roy er nog, die zijn vlak voor ons gefinisht, Doug, Becky, Eveline en natuurlijk Marijn, Herco en Mark. Ook Willem en Barbara zijn er nog en van Willem krijgen we hamburgers. 

Dan is het zo langzamerhand tijd om afscheid te gaan nemen. Ik zoek mijn tassen bij elkaar, iedereen krijgt een knuffel en we lopen langzaam richting de kerk en het grote plein naar de garage waar de auto staat. Nou ja, Frank loopt en ik schuifel want nu ik niet meer ‘aan het lopen ben’ doet alles zeer, ben ik stijf en kan nauwelijks nog op mijn benen staan. Tergend langzaam beweeg ik me voort maar Frank draagt het merendeel van de tassen en is vast vooruit om de auto te pakken. Ik kijk stiekem of ik een patatje kan scoren maar ik zie niks. Aangekomen bij de garage blijkt dat Frank er niet in kan zonder kaartje en die ligt in de auto. Gelukkig gaat er net iemand de garage in en loopt Frank mee. 

Eenmaal de auto gepakt brengt Frank me thuis waar er gewoon een grote sportwas gedraaid wordt en ik met de benen omhoog op de bank mag. Frank haalt alsnog een patatje bij de snackbar, we kijken nog wat TV en dan is het alweer tijd om naar bed te gaan want morgen moet er gewoon weer gewerkt worden.

Liberation Trail 2024. Je was geweldig, je was mooi, je was fantastisch en ja je was ook zwaar. Ik zou het zo weer doen in a heartbeat. Nu lekker bijkomen, mijn wonden likken en me voorbereiden op een weekendje Barcelona voor de Formule 1. Gaan we volgende week wel weer een rondje lopen.

René, Marijn, Herco, Mark, Willem en Barbara bedankt voor dit avontuur, de goede zorgen en alle support.

Lest we forget!

Ps. Volgend jaar ook meedoen? Inschrijven kan hier https://www.liberationtrail.org/updates/2025-open/

Goed, trailtje van 25 km in ongeveer 3:45 dus. De zuidlus. Zaterdagochtend en de start is om 9:00 in Ede. Dat betekent vroeg opstaan. Ik heb nog steeds een beetje spierpijn en we krijgen een spontane uitnodiging van vrienden om vrijdagavond te gaan eten. Geen ‘pizzaatje en om acht uur weer thuis’, maar een sjiek zeven gangen diner. Als klap op de vuurpijl liep Lee Towers ook nog binnen, maar dat even terzijde. Heerlijk gegeten, laat in bed, vroeg op. En in tegenstelling tot vorig weekend toen iedereen weg aan het smelten was, is het weer oudhollands teringtyfustakkeweer. Maar we gaan er voor.

De start is op de Ginkelse Heide, waar ook de lange afstand van de Freedom Trail altijd start. Er zijn werkzaamheden en ze hebben het monument verplaatst, maar ik maak natuurlijk toch even een foto in mijn nieuwe Pegasus shirt. Olav, Leonie en Tony zijn er ook. Het regent een beetje maar ik kan onder het tentje van de Trailclub schuilen als ik Erwin en Christiaan gedag zeg. Om 8:55 wordt er een praatje gehouden door de Burgemeester van Ede en om 9:00 exact wordt er afgeteld en gaan we van start. 

Ik ga gelijk lekker rustig achteraan. Het eerste deel van de route loopt over de heide dus ook achteraan kan ik iedereen volgen zonder dat ik naar mijn klokje hoef te kijken. Pas als de route het bos in loopt moet ik zelf gaan navigeren. Ik twijfelde of ik mijn regenjasje aan zou doen over mijn gewone jasje heen, maar aangezien het bij de start toch ook regende heb ik het toch maar gedaan. Als het droog wordt kan ik hem altijd nog uittrekken of los doen. Ik haal twee mensen in die wel aan het kutten zijn met jasjes, daar heb ik dan nu geen last van. 

Het pad is drassig en ik probeer toch een beetje droge voeten te houden dus zoek voorzichtig mijn weg langs de randen daar waar er plassen liggen. Er Liggen wel erg veel plassen dus erg snel gaat het niet, maar ja, dat gaat het tegenwoordig toch niet dus who cares. Ik voel zoals gezegd nog steeds mijn bovenbenen een beetje van vorige week. De tijdslimiet voor de eerste lus voor de ultralopers is 3:45, maar in mijn geval is die niet zo strak. Gewoon lekker op mijn eigen tempo dus. 

Ik hoef bijna niet te navigeren want ik kan in feite gewoon de voetstappen in de modder volgen. Na het stukje bos kom ik weer op de heide en het zonnetje begint te schijnen. Lekker en ik probeer een foto te maken maar dat lukt niet helemaal naar mijn zin. Door het volgen van de voetstappen merk ik ineens dat ik een verkeerd pad heb. Ik had parallel moeten lopen. Met de boodschap ‘blijf op de paden’ wil ik niet dwars over de hei naar het andere pad lopen en ik zie dat ik uiteindelijk wel weer op de route uitkom dus ik loop maar gewoon door. Het zal misschien 50 meter schelen. 

Na ongeveer zes kilometer ben ik bijna terug bij het beginpunt en staan Erwin en Christaan op de route te… tja, ik weet het eigenlijk niet. Aanmoedigen denk ik, of gewoon kijken of iedereen voorbij loopt. Als ik er voorbij ben zie ik de twee mensen die ik voorbij gelopen ben in geen velden of wegen meer dus ik denk dat ze óf uitgestapt zijn of überhaupt niet de volle lus zouden lopen maar zelf een klein rondje. Het is weer gaan regenen dus ik trek mijn capuchon maar weer over mijn hoofd.

Net als ik denk dat we alleen maar over de hei gaan lopen duik ik het bos in. Ik ben happy, ik hou van het bos. Het is weer droog dus ik kan weer zonder capuchon en met mijn jasje open. Om hem vervolgens weer dicht te moeten doen en mijn capuchon weer over mijn hoofd te trekken omdat het wéér is gaan regenen. Zo gaat het de hele route door en mijn humeur gaat evenredig mee, waarbij ik vooral erg chagrijnig word van het elke keer wisselen. Op 13 km ben ik op de helft en ben ik het helemaal zat. Ik roep zelfs naar boven dat ze moeten kappen met die puntje puntje puntje regen. Niet dat het helpt maar het moest er even uit. Het lijkt wel of ze daarboven vastbesloten zijn om Nederland weer grotendeels onder water te zetten.

Op een gegeven moment loop ik midden in het bos terwijl het regent én tegelijkertijd de zon schijnt. Dat is wel zo’n beetje het toppunt van de trail van vandaag. Gelukkig kom ik op een stuk hei met in de verte een kudde paarden. Het is dan droog en de zon schijnt, het is bijna warm. Dat geeft weer even een boost alhoewel het niet lang duurt want de muziek in mijn oren is volledig afgestemd op het weer. ‘Here comes the rain again’, ‘And when the rains begins to fall’, en ‘Would you walk with me now through this pouring rain? It rains even harder now’.

Gelukkig wordt het toch ook weer droog. Een paar kilometer voor het einde zie ik ineens iemand in de verte voor mij. Hij is aan het wandelen en ik vraag me af of hij een deelnemer is of een gewone wandelaar. Het maakt niet uit, ik ga rennen om te kijken of ik hem in kan halen. Als het een wandelaar is heb ik in elk geval weer even een stukje gas gegeven, als het een deelnemer is ben ik voor de verandering misschien eens weer een keer niet de laatste finisher.

Het duurt ongeveer een kilometer tot ik bij hem ben. Ik blijf twijfelen want ik zie geen startnummer maar het lijkt me toch ook geen wandelaar. Ik vraag hoe het gaat en hij geeft aan dat het goed gaat. Hij vraagt hoe het met mij gaat en als ik zeg dat het ok gaat en ik er bijna ben beaamt hij dat waardoor ik toch weer geloof dat hij een deelnemer is. Ik ga hem voorbij en hou hem stiekem een beetje in de gaten. Hij loopt inderdaad dezelfde route. De laatste 500 meter trek ik mijn regenjasje helemaal uit. Frank is al bijna een uur gefinisht en als ik aankom moet hij natuurlijk wel een triomfantelijke finishfoto van mij maken. Dan wil ik niet dat stomme regenjasje aan anders denkt iedereen straks dat het geregend heeft. 

Officieel ben ik 5 minuten ‘te laat’ maar het waren dan ook 26 km in plaats van 25 km. De mannen en vrouwen van de ultra zijn al door en die van lus Noord staan op het punt van starten. Wij blijven niet te lang hangen. Ik ben moe en heb het koud en het is nog een stukje rijden. Maar goed, we hebben deze weer in de pocket en we kunnen weer uitkijken naar de volgende.

De volgende dag zit ik verkouden op de bank. Natuurlijk…

Operatie Market Garden was een geallieerd offensief gericht tegen nazi-Duitsland in september 1944, tegen het einde van de Tweede Wereldoorlog. De operatie, gekenmerkt door een ruime inzet van luchtlandingstroepen om strategische bruggen op Nederlands grondgebied te veroveren, was uiteindelijk een mislukking doordat de cruciale brug bij Arnhem niet kon worden behouden. Hier is bijvoorbeeld de film ‘A bridge too far’ op gebaseerd en ook de Airborne Freedom Trail, die start op de Ginkelse Heide waar de luchtlandingstroepen gedropt werden, herdenkt de route die de geallieerden vanaf daar naar Arnhem aflegden.

Maar feitelijk startte Market Garden eigenlijk al eerder op het strand in Normandië, namelijk in juni van datzelfde jaar, beter bekend als D-Day. Market Garden had de genadeklap moeten zijn van dat offensief. Kort door de bocht was het plan, landen op het strand in Normandië, de Duitsers terugdringen in Noord Frankrijk, België en Nederland, de bruggen op die route veroveren tot voorbij Arnhem, en dan eigenlijk Duitsland binnenvallen via het noorden en ze verslaan in hun eigen hol in Berlijn. Dat ging zoals gezegd dus goed tot aan Arnhem. De Duitsers bleken toch niet zo verzwakt als men dacht. Een klein groepje geleid door luitenant kolonel John Frost, ergo de John Frostbrug, waren de enigen die Arnhem wisten te bereiken maar moesten opgeven. Omringd als ze waren door de Duitsers heeft men nog een poging gedaan om deze mannen te bevrijden. Dat was Operatie Pegasus en die run lopen we half april. Maar slechts een handjevol mannen wisten uiteindelijk te ontsnappen. Uiteindelijk weten we allemaal dat het toch nog goed afgelopen is maar dat duurde allemaal veel langer dan verwacht en kostte een hoop meer mensenlevens.

Tot zover de geschiedenisles. Voor wie meer wil weten, ook als je ooit eens de Airborne Freedom Trail gaat lopen of gelopen hebt, moet maar eens naar museum Hartenstein in Oosterbeek. De Liberation Trail start dus op het strand in Normandië, waar we over Omaha Beach, Gold Beach, Juno Beach en Sword Beach rennen. Van daaruit door Noord Frankrijk en België langs de Pegasus bridge en Coo. We betreden Nederland bij Eindhoven en Berg en Dal, daar lopen we de langste etappe van 81 km. De laatste dag lopen we de route over de Ginkelse Heide naar Arnhem en de John Frostbrug. Natuurlijk doen we de nodige herdenkingsplekken aan en slapen we op een veldbed in legertenten. Dat laatste zal voor mij nog de grootste uitdaging worden, maar sowieso wordt het spannend hoe het lijf omgaat met elke dag tussen de 30 en 50 km lopen.

Voor de Duinhopper heb ik wat stukken verkend, voor de Liberation Trail ken ik natuurlijk wel de laatste etappe, maar even naar Normandië rijden voor een loopje wordt wat lastig. Gelukkig houdt de organisatie daar rekening mee en hebben ze afgelopen zaterdag de gelegenheid geboden om het laatste stukje van de langste etappe te verkennen, namelijk de laatste 15 km bij Berg en Dal. De Liberation Trail Recon. Dus rijden we zaterdagochtend naar Mook, waar de start gepland staat. We worden met open armen onthaald en krijgen een lint mee als we om 11:00 starten. De route loopt langs een van de vele militaire begraafplaatsen waar we dat lint straks achter kunnen laten als we dat willen.

Er zijn ook een aantal oud-deelnemers aanwezig. Handig om mijn vragen aan te stellen. ‘Hoe verloopt de start per etappe? Moet ik eigen kookgerei meenemen? Hoe doe je dat met opladen van je elektronica?’ en meer van dat soort vragen. Ik krijg ze allemaal beantwoord nog voordat we van start gegaan zijn. De route zelf geeft een goed beeld van wat we in juni kunnen verwachten. Hoe het weer zal zijn weten we natuurlijk nog niet, vandaag hebben we four seasons in one day. Bewolking, wind, regen, hagel en zelfs een beetje zon. 

Na 15 km sta ik boven aan de Duivelsberg, waar ze met een auto met eten en drinken staan en waar we straks het eindpunt van de 81 km hebben. Vandaag mag ik nog 12 km terugrennen. Heen was het stiekem toch best veel vals plat omhoog, terug is het juist veel naar beneden. Maar ja, in Juni is het alleen heen want het zijn allemaal van A naar B-tjes, op een nacht trailtje van 15 km na dan. Onderweg zijn we langs de Militaire Begraafplaats van Groesbeek gekomen, waar ik mijn lintje om het graf van een Canadese soldaat heb gebonden als eerbetoon. 

Als ik ruim 4 uur later terug ben bij de auto zit de rest al aan het bier. Ach ja, dat zal straks ook wel ongeveer het patroon zijn maar dat is het fijne aan de opzet. Los van de 81 km zit er nergens een tijdslimiet omdat je altijd in de buurt van een kampement eindigt. Dus ik kan heerlijk op mijn gemak genieten van het avontuur. Eigenlijk is het gewoon een soort loopvakantie met kamperen, waarbij dat kamperen dan weer niet heel erg aantrekkelijk klinkt. Maar goed, je moet er wat voor over hebben.

6 dagen lopen door drie landen met een historische achtergrond. Ik heb er zin in!

P.s. Mocht je enthousiast geworden zijn en ook mee willen, inschrijven kan nog!
Liberation Trail