We eten zaterdagavond lekker bij de Griek, stapelen noemen we dat, en gaan op tijd naar bed. En dan begint de ellende. Een alles doorklievende zenuwpijn doemt op in mijn linkerbovenkaak. Voor mij onbekend en heel even denk ik aan een kaakontsteking, maar lang leven Google, het is een bijholteontsteking. Minder ernstig, maar met net zo veel consequenties. En omdat ik al een codeïnepilletje geslikt heb tegen het hoesten, wil ik er geen Iboprufen overheen slikken. Er zit dus niks anders op. ‘Take it like a man boy…!’

Na een gebroken nacht is de pijn gelukkig weggezakt, maar fit is anders. Toch voel ik me niet beroerd, en een stuk beter dan vorige week. De trailschoenen gaan dus gewoon aan, pannenkoeken er in en gaan met die banaan. Het is maar 20 minuten rijden en om 11:00 treffen we dan ook een handjevol RMD-ers op locatie. Er zijn mensen die gisteren de 14 km nighttrail gelopen hebben, en we worden al gewaarschuwd dat het een modderig geheel is. Ach, zal wel meevallen toch? Frank heeft inmiddels besloten dat hij geen watje wil zijn en loopt ook gewoon de 22 km.

We starten op een weiland heuvel af, dan krijgen we gelijk diezelfde heuvel weer omhoog maar via het pad, een stukje over de weg en opnieuw het weiland in. Nou ja, weiland… Het lijkt meer op een modderpoel en ik voel mijn schoenen al diep in de modder wegzakken, mijn sokken nat worden, en mijn voeten koud. Ik weet dan nog niet dat dit een voorbode is voor 22 km Mud Masters fun. Gelukkig maar, anders was ik vast direct omgedraaid en teruggelopen.

Na het weiland krijgen we een bospad langs een helling, maar eerst moeten we nog een small bruggetje over. Het alternatief is dóór het water, maar ik vind het nog te vroeg in de race om nu al tot mijn knieën nat te worden. En dus glibber en glij ik langs de helling, die ik net als een stel andere waaghalzen trotseer om maar niet door de groeve te hoeven lopen. Angstvallig hou ik het prikkeldraad aan mijn linkerkant in de gaten, want nu wegglijden en dan vast komen te zitten moet ik écht niet aan denken. Gelukkig overleef ik dit stuk zonder kleerscheuren. Om gelijk weer via een modderpad steil omhoog te moeten. Het wordt het eerste van vele stukken wandelen.

Toch dient de 5 km zich redelijk snel aan. Dat is toch bijna een kwart, en het uitzicht is mooi. Alleen die eeuwigdurende modder bederft mijn humeur. Het lijkt ook wel of we nagenoeg alleen maar omhoog lopen, op een lang stuk asfalt steil naar beneden na, en wat stukken modderig bospad, waar je nauwelijks vaart kan maken omdat je goed moet kijken waar je je voeten neer zet. Het is een en al glibberen en glijden, en dus wandelen. Ik kan het dan ook niet laten om met een donderwolk achter Frank en Gaston aan te hobbelen, vloekend en tierend dat dit toch niks meer met hardlopen te maken heeft. Gelukkig ben ik niet de enige die regelmatig wandelt.

Frank heeft de tijd van zijn leven. Hij vindt trailen enorm leuk om te doen. Ik ga dan ook braaf met hem mee, maar geef mij maar lekker vlak hard asfalt. Dan kan ik tenminste een beetje tempo maken. Moet ik wel fit zijn, maar goed, dat is nu even niet anders. Na anderhalf uur bereiken we de drankpost, die op ongeveer de helft staat. Ik doe me te goed aan wat chocola en stukken gevulde koek die er liggen. Hou ik er tenminste nog iets positiefs aan over, want ik heb betere momenten gekend tijdens een loopevenement. Maar stiekem diep in mijn hart gaat het niet eens zo zeer om de modder, het ploeteren of de eindeloze stukken omhoog, maar baal ik nog het meeste van het feit dat ik niet fit ben. Iets met prioriteiten.

Natuurlijk laat ik me niet kennen, dus als we bij de splitsing komen op 12 km bedenk ik me geen seconde en loop gewoon door, over de 22 km route. Om gelijk weer met mijn inmiddels enigszins opgedroogde voeten in een modderige plas te stappen. Natuurlijk joh, het universum zal me wel even laten voelen dat ik eigenwijs ben. Een dame voor ons is blijkbaar ongelukkig gevallen en hinkelt terug naar de weg. Ze heeft gezelschap dus onze hulp wordt afgeslagen. Als we op 14 km zitten bedenk ik me heel even dat ik nu al klaar had kunnen zijn. In plaats daarvan wacht me nóg 8 km. Heuvel op en door de modder. Wel knap, dat ik in één week tijd twee keer een slecht idee kan hebben.

Ongelofelijk dat de heren parcoursbouwers het zo hebben kunnen uitkienen. Ze hebben werkelijk waar ieder aardepad dat je in deze buurt maar kan vinden op weten te nemen, en door de regen van de afgelopen dagen zijn ze dus allemaal getransformeerd in modderpaden. De stukjes asfalt die we tegenkomen zijn te kort om écht blij van te worden, want voordat we het in de gaten hebben lopen we alweer door een weiland, of op een bospad of een ander karrepad. Met modder, modder en nog eens modder. Die komt me inmiddels mijn neus uit, en bij 20 km vind ik het écht niet leuk meer. Ik voel de modder tot diep in mijn sokken zitten. Ik hoop stiekem toch binnen 3 uur te kunnen finishen, maar als we weer door een weiland lopen waar je niet eens een normale pas kan zetten zonder dat je je schoenen kwijt raakt of drie meter naar links of rechts glijdt, gooi ik gefrustreerd mijn handen in de lucht en geef me over.

Dan komt een laatste pad naar beneden, waar ik zowaar een beetje normaal kan rennen. En dat doe ik dan ook, want ik ben er helemaal klaar mee. Ik haal mensen in, en links in de verte zie ik de kleedtent, de finish en de laatste heuvel op. Die neem ik wandelend, want mijn batterijtje is toch wel leeg, en de tijd maakt nu toch niet meer uit. Nog even een foto voor het nageslacht en dan is deze nachtmerrie weer voorbij. ‘Dit doe ik nooit meer!’, roep ik uit de grond van mijn hart, maar ik weet dat het loze woorden zijn. Mijn eindtijd is uiteindelijk 3:05:50, en ergens vind ik het nog wel meevallen ook. Als pleister op de wonde krijgen we zowaar een medaille. Ik was helemaal vergeten dat je die kon bestellen want op de site staat er niks over, maar toen Gaston er gisteren over begon en ik het nakeek bleek dat ik die natuurlijk ook gewoon besteld had.

We staan nog even in de rij om proberen de ergste modder van de schoenen af te spoelen alvorens naar huis te rijden. Omdat we thuis soep krijgen slaan we de erwtensoep van de finish over, bovendien heb ik het koud en hele natte koude vieze voeten. Thuis bij Jenny & Gaston mogen we in de sauna om op te warmen, eten we ‘s avonds vette ongezonde patat van de snackbar en duik ik vroeg mijn bed in. De was hangt boven het bed, en zelfs daar vind ik nog opgedroogde modder dat waarschijnlijk ontsnapt is aan de wasmachine en losgekomen van de broekspijpen.

De Polar Bear Trail. Nou, Polar Bear my ass. Deze gaat gewoon de boeken in als de Mud Bear Trail. Lieverd, als je nog eens wat weet…

Het is droog en het stapelen is gisteren op de kerstmarkt van Aken ook prima gelukt. Met een stuk Duitse Sachertorte, een broodje Bradwürst en vanochtend stevig Duits brood bij het ontbijt in het lijf zou ik een toptijd neer moeten kunnen zetten. Bovendien krijg ik óók nog voor de wedstrijd pannenkoeken, met liefde gebakken door Gaston. Maar ja, die heuvels hé? En die trap met 180 treden. En ik hoorde ook nog iets over blubber, véél blubber… Misschien als we dit keer niet helemaal achteraan starten? Stiekem zie ik er een beetje tegenop vandaag.

We gaan op tijd weg en eenmaal in de tent bij de start zijn we toch wel bekend bij een aantal mensen. Vooral vanwege het feit dat we, juist ja, vorig jaar als laatste geëindigd zijn. De opmerkingen zijn niet van de lucht, maar gefocust op dat we dit jaar zeker sneller zullen lopen. Blijkbaar worden we op Facebook toch wel in de gaten gehouden en weten ze dat we sneller zijn geworden. Ik val daarbij nog eens extra op omdat ik een kerstmuts op heb. Gisteren in een opwelling gekocht en vandaag aan mijn gewone muts vastgemaakt. Gewoon, omdat ik dat leuk vind en het tenslotte bijna kerst is.

10 minuten voor start staat iedereen ineens op en loopt naar buiten, alsof er een voor ons onhoorbaar signaal is afgegeven. En misschien is dat ook wel zo. Wie weet met dat Limburgs, dat verstaan wij normale stervelingen uit het Westen nu eenmaal niet. Frank en ik hebben afgesproken ieder voor zich te lopen, maar we starten wel samen. Gaston is zich even warmlopen, en zien we niet meer als het startschot gegeven wordt. Ik ben blij dat we mogen gaan lopen, mijn voeten zijn inmiddels al gevoelloos van de kou.

Ik ga natuurlijk weer veel te snel van start, en ben Frank eigenlijk gelijk al kwijt. Ik ga dan ook alleen de wei omhoog, die ik me nog herinner van vorig jaar. Gaston waarschuwde voor plassen. Die blijven gelukkig uit, en ik moet meer uitkijken dat ik niet in een sappige koeienvlaai stap. Dan heb ik liever de abrikozen variant die ik al heb zien staan. Ik val ook op bij de fotograaf vanwege mijn muts, dus ik lach maar eens extra lief. Na de wei een vlak stuk en via het asfalt steil naar beneden door Mesch, het dorp waar de loop naar vernoemd is. En dan weer gezellig door de blubber omhoog. Ik praat mezelf moed in. ‘Vorige week ploeterde ik door de sneeuw, dus nu door de modder lukt ook!’

Het gaat lekker en voor ik het weet zit ik al op 5 km en de eerste drankpost. Ik kijk stiekem op mijn klokje en zie 27 minuten. Maar ik moet nog wat heuveltjes. Ik weet niet zo heel veel meer van het parcours, en dat is op sommige momenten maar goed ook anders had ik misschien niet meegedaan. Ik maak ook de fout om naar mijn schoenen te kijken. Die zien zwart van de modder, Mud Masters is er niks bij. En niet alleen mijn schoenen. Dat wordt poetsen. Maar niet nu, voorlopig nog even doorhobbelen. Het enige voordeel is dat mijn voeten nu zo langzamerhand weer hun gevoel terug hebben.

Bij een kilometer of zeven kom ik in een soort trance. Ik ren achter een pezig oud mannetje aan maar ik concentreer me op mezelf en hoor alleen mijn eigen ademhaling en het zompige geluid van mijn hardloopschoenen in de blubber. Dat duurt een kilometer of twee, want als we bij een trappetje aankomen, niet dé trap die volgt nog, gaat de man wandelen en ga ik hem toch maar voorbij. Na een lang stuk bos omlaag en het kruisen van een weg moeten we weer een bochtje om voor een stuk bos omhoog. Ik hoor één van de vrijwilligers iets zeggen in de trant van: ‘Kijk, die loopt in spijkerbroek!’, en ik moet stiekem een beetje lachen. Dat kennen ze in het zuiden van het land blijkbaar niet, een hardloopbroek die er uitziet als een spijkerbroek. Maar ergens heeft hij ook wel een beetje gelijk. Tenslotte is dit mijn eigen kruistocht in spijkerbroek.

Dan zitten we net even voorbij de 10 km en komt ‘dé trap’. En hoe sterk en stoer ik ook ben tegenwoordig, deze gaat niet rennend maar wandelend, langzaam en met een zware ademhaling. Ik eet gelijk een paar gedroogde abrikozen, en lach inmiddels voor de derde keer naar de fotograaf. Want ook aan 180 traptreden komt een eind, en na een bekertje water van de drankpost bovenaan kom ik hardlopend heuvel af wel weer op adem. Heel even dreigt het fout te gaan, als ik iemand inhaal die net op dat moment naar links stapt, en mijn rechtervoet precies op een uitstekende steen terecht komt. Ik voel een klein trekje in mijn enkel, maar mijn balanssessies in de sportschool redden de dag. En waarschijnlijk de weken erna ook.

Eenmaal beneden zitten we op 12 km. Nog drie te gaan, en een beetje, maar ze hebben nog een kleine verrassing voor ons in petto. Een van de dingen die ik nog wél weet van vorig jaar, een idioot steile heuvel op 13 km. Met termen als ‘kleine stapjes’, en ‘blijven dribbelen, dan ben je nog altijd sneller dan een wandelaar’, kom ik ook aan de top van deze heuvel, om daarna gewoon weer lekker verder door de modder te glijden en te glibberen. De fotograaf is me inmiddels spuugzat als hij opnieuw mijn kerstmuts ontwaart, maar ik blijf vrolijk lachen. De laatste kilometer is weer heuvel af en een lachertje. Definitely niet laatste dit jaar, Frank noch Gaston in geen velden of wegen te bekennen, en de 15 km in elk geval binnen de 1:30. De finish in die tijd haal ik nét niet, want die ligt op 15,6 km. Never mind, deel I van de kruistocht is volbracht.

Deel II volgt er direct achteraan want binnen is het eerste dat ik doe een stuk abrikozenvlaai halen. Dan gauw weer naar buiten, waar Frank net gefinisht is. Samen wachten we op Gaston die ook niet lang meer op zich laat wachten. We drinken nog wat, praten nog wat na, ik kom nog een RMD-er tegen en dan met onze blubberpoten naar huis. Daar wacht ons nog een verrassing. Jenny & Gaston komen net uit Nieuw Zeeland en een vriend van hun doet iets met kunststof en laseren. Ze hebben een heuse Mescherbergloopmedaille voor ons gemaakt. We bezitten nu dus een uniek exemplaar, waar er slechts drie van op de wereld bestaan.

Daar waar ik het vorige week moest doen met alleen een oliebol, ben ik vandaag niet laatste, heb ik een stuk vlaai, een PR op de trail, én een unieke medaille! En zo eindigt mijn kruistocht in spijkerbroek in een algehele triomf. Hebben we 2017 toch nog goed afgesloten, op naar 2018. Alhoewel…

… zag ik 31 december niet iets over een Oliebollenloop?

Maar hoe je het ook wendt of keert, het is een nieuw avontuur. Eentje waar we onverwacht in december ook al mee te maken gehad hebben toen we de Messcherbergloop deden. En eervol laatste werden. Wij hebben dus een doel voor vandaag, geen laatste worden. Niet dat we dat erg vinden, maar toch. We can do better than that. Ondanks dat het de tweede lentedag van het jaar dreigt te worden, met 21 graden. De eerste hebben we op de marathon al gehad.

De planning wijkt af van wat we gewend zijn. We lopen namelijk op zaterdag in plaats van zondag. Ergens vind ik dat niet erg, kunnen we daarna lekker gaan eten en morgen dus lekker luieren. En we hebben een extra loper, of eigenlijk moet ik zeggen loopster, want Angelique heeft zich ook opgegeven en slaapt ook bij Jenny en Gaston. We gaan al vroeg op pad, nadat Gaston ons heeft voorzien van pannenkoeken. En hij weet een plekje waar we de auto kwijt kunnen. Met onze spiksplinternieuwe trailschoenen, en ja, de mijne zijn knalroze ja want die zaten nu eenmaal het lekkerst!, lopen we naar de start waar we de nummers op moeten halen. Het is gezellig druk, want vandaag lopen ook de 32 km mensen, morgen hebben ze 11, 22 en 42. De allerstoersten kunnen een ultra lopen, de 32 én de 42. Misschien ooit eens…

We zien nog een groen shirt in de vorm van Monique en komen nog een paar andere bekende ‘Rotterdammerts’ tegen. Klein wereldje. Na zes keer plassen moeten we starten. Gewoon, aftellen, een schot en gaan. De vlaaien worden ondertussen klaargezet. Frank en Gaston zijn weg. Ik wil in eerste instantie met Angelique oplopen omdat ik dat gezellig vind maar het lukt me niet. Mijn basissnelheid ligt iets hoger en als ik die niet aanhoud kom ik niet in mijn flow. Dat die flow na iets meer dan een kilometer sowieso naar de klote gaat weet ik dan nog niet. Het is trailrunnen, en dus loop je door bos en weiland. Bos en weiland met ingangen en uitgangen. Ingangen en uitgangen met poortjes, hekjes en tourniquets. En dat betekent file. Het geeft me wel de kans om wat foto’s te maken en even uit te hijgen, dat dan weer wel.

De zon brandt op mijn hoofd, het is warm en het parcours is alles behalve vlak. Maar ik loop lekker en hoef niet te wandelen. Nog voor het 5 kilometerpunt krijgen we een waarschuwing dat er even later foto’s gemaakt worden. Opletten dus. Ik zie rechts van mij flitsen en focus me daarop, loop rechtop, steek mijn duimen omhoog en zet mijn liefste glimlach op. Maar waar is nu die camera? Om die vervolgens in mijn ooghoek op links te zien staan als ik er al voorbij ben. Wie verzint dat nou? Oh ja, met een trail is alles anders. Ik probeer in elk geval tussendoor ook af en toe te genieten, en maak dan zelf maar wat foto’s. Bij de tweede fotograaf gaat het sowieso beter. Ik zie hem al van ver staan en loop toevallig helemaal alleen. Ik hoor minstens drie keer klik.

Vlak voor de 8 km komt de eerste échte steile heuvel. Veel mensen wandelen omhoog, maar ik hoor de stem van Eric Brommert in mijn hoofd, de eigenaar van Run2Day en race director van de Rotterdam marathon, die zegt dat als je dribbelt, je altijd nog twee keer sneller bent dan wandelaars. En hij heeft gelijk, want ik ga een paar mensen voorbij. Ik red het tot ongeveer de helft, dan wordt het voor mij ook te steil. Gelukkig is mijn conditie goed genoeg om eenmaal bovenaan weer snel te herstellen en het tempo gelijk weer op te kunnen pakken. And what goes up, must come down! Dus downhill kan ik lekker racen.

Ik sla de drankpost over, tenslotte heb ik mijn camelback bij me. We gaan over de Gulp, niet er doorheen maar met een betonnen bruggetje er overheen. Gulp, Check! Op naar de 11 km waar de volgende steile heuvel op me wacht. History repeats itself. De stem van Eric, het eerste stuk blijven dribbelen, mensen inhalen en halverwege toch weer even wandelen. En dan komt het rotste stuk van het parcours. Geen steile heuvel, geen modderig pad, geen riviertje, geen brandnetels. Nee, gewoon een ordinair weiland, maar heel verraderlijk met een heel smal looppaadje, schuin, vol met kuilen en koeienvlaaien en waar nauwelijks in te halen is. En het is nog een lang stuk ook.

Als eindelijk het einde van het weiland zich aandient zitten we op 13 km en kunnen we gaan aftellen. En omdat alles in evenwicht is voert kilometer 14 over een koel zacht bospad. En het mooiste van alles is dat het heuvel af gaat, maar niet zo steil dat ik niet in volle rengalop er overheen kan. Ik ben blij met mijn balansoefeningen in de sportschool. Dan de laatste kilometer, ik kijk al uit naar mijn stukje vlaai. Bovendien wilde ik graag binnen 1:45 finishen en mijn klokje zegt dat dat ruim gaat lukken. En terwijl ik naar de laatste 400 meter kijk krijg ik een hamer vol in mijn gezicht. Er klopt iets niet, ik zie alleen een hele hoge heuvel maar de finish is in geen velden of wegen te bekennen. Blijkbaar ligt die nét achter de heuvel.

Ik ga vloekend en tierend de heuvel op. Ik zit allang op 15 km maar ik moet door. Ook deze laatste heuvel red ik net niet, ondanks de stem van Eric. Maar de gedachte dat ik klaar ben als ik boven ben doet me stug doorlopen. Om opnieuw een dreun te krijgen. Ook boven aan de heuvel is er nog geen finish. Ik moet eerst die heuvel weer af. Nu wordt die 1:45 toch nog erg krap en vanwege de steile afdaling kan ik het ook niet riskeren om er héél erg de sokken in te zetten. Het laatste stuk lukt dat gelukkig wel. Ik zie in de gauwigheid vrienden langs de kant staan en Frank wacht me trouw als altijd op als ik dan toch eindelijk de finish bereik. Mijn klokje geeft exact 1:45 aan, maar wel met 15,92 km. De formele afstand blijkt bij trailrunnen wel eens vaker af te wijken. It is not a rule, it is more sort of a guideline…

Bij de finish is er wat verwarring over of we nu wel of geen medaille krijgen. Op de website stond van wel maar uiteindelijk blijkt toch van niet. Waar echter geen enkel twijfel over is, is het stukje vlaai. En mijn favoriete smaak, abrikozenraster, zit er tussen. We lopen nog even naar de finishlijn om zowel Angelique, Anita als Monique te zien finishen. Om na een biertje en een groepsfoto lekker naar huis te rijden voor een douche en een lunch. En een heel lang, relaxt en zonnig weekend, met lekker eten en drinken.

Ja, ik geloof dat dat trailrunnen me wel bevalt.

Voordat het hardloopgeweld losbarst mag ik op zaterdagochtend eerst nog even meekijken met de training van de AV Maasrunners bij een Start to Run groep. En dat heeft een doel want ik heb binnenkort leuk nieuws. Maar dat is voor een ander moment.

Op zondag is het een schitterende dag. Na een nacht met een uurtje minder slaap, dat dan weer wel. Van mij mogen ze het afschaffen dat winter/zomertijd gedoe. Met pannenkoeken -langlevehetmomentdatwedatontdektenalsperfecthardloopontbijt- in de maag gaan we op weg naar de broer van Jenny, die vlak bij de start woont. Soms is het handig om vrienden in de buurt te hebben. Daar krijgen we vlaai aangeboden. Je bent in Limburg of je bent het niet. Ik bewaar mijn stukje voor ná de wedstrijd. Niet omdat ik verstandig ben, maar omdat ik vind dat er eerst gewerkt moet worden voordat je een beloning krijgt. Gaat bij de paarden ook altijd mis als ik dat andersom doe.

We rijden om 13:15 weg om er om 13:30 te zijn, maar omdat ze toch wat wegafzettingen veranderd hebben zijn we er pas om 13:45. En natuurlijk moet er óók nog geplast worden. Frank gooit de tas af en we sjezen naar het startvak om onderweg de WC mee te pikken. Waar uiteraard een hele, maar dan ook een hele lange rij staat. Met nog 5 minuten voor de start ga ik brutaal in de mannen WC staan waar ik binnen 3 minuten klaar ben. En nog gratis piemels kijken ook! We sneaken het startvak van Gaston in waar we gelijk aan de wandel mogen tot aan de start. Het feest kan weer beginnen.

Frank en Gaston lopen samen op, ik doe vandaag lekker mijn eigen ding. We zijn  voor zover ik kan zien de enigen met een Houssein marathonshirt en dat ontlokt toch wat opmerkingen. De eerste twee kilometer gaan door het centrum waar we vast een voorproefje krijgen van de mensenmassa die ons straks naar de finish gaan schreeuwen. Het gaat traag. Het is druk, warm en ik moet menig keer inhouden omdat ik er niet langs kan. Niet dat ik van plan was om heel hard te gaan racen, maar wel lekker doorlopen. Er lopen ook een hoop mensen uit Duitsland, die opvallend genoeg veel op links blijven lopen. Misschien doen ze daar niet aan ‘langzame lopers rechts’?

Ik voel het zonnetje branden en probeer zoveel mogelijk in de schaduw te lopen. Stiekem heb ik het toch wel warm. Ik geloof dat ik voor 9 april nog maar eens goed moet overdenken om een short aan te doen in plaats van een driekwart. En ik meende ook gezien te hebben dat ze bij InkNBurn een nieuw motiefje binnen hebben gekregen. Laat ik nou toevallig volgende week jarig zijn (Frank? Wink, wink, nudge, nudge)… Maar met de muziek in mijn oren is het op zich wel te doen om lekker door te lopen, zeker als wat verderop in het parcours er ook wat ruimte komt.

Net voorbij de 5 km zie ik één van de wedstrijdlopers verslagen aan de kant zitten, om even later een andere deelnemer op de grond te zien liggen. Ze proberen hem te reanimeren dus het is een ernstige zaak. Als EHBO’er kijk ik gelijk of er voldoende hulpverlening is en of ik moet bijspringen. Dat is niet het geval, maar het voorval raakt me wel. Het gebeurt vaker maar toch is het anders als het voor je neus gebeurt. Eenmaal voorbij de drankpost hoor ik in de verte de gillende sirenes. Later hoor ik overigens dat de loop achter ons zelfs stilgelegd is. ’s Avonds op de bank lees ik het bericht dat er iemand overleden is, maar volgens de details komt de omschrijving niet overeen met wat ik gezien heb. Ik heb de organisatie een mail gestuurd, even afwachten dus. Voor de jongen die overleden is en zijn familie is het in ieder geval triest. De andere kant van de loopsport. Of welke sport dan ook.

Op ongeveer 9 km meen ik Gaston weer voor me te zien, en op km 10 bij de drankpost weet ik het zeker. Hij moet vlak daarna plassen dus ik loop hem voorbij. Zeikerd… Hij haalt me wel weer in en ik laat hem lekker gaan. Het is me te warm en ik krijg ook nog een steekje in mijn zij en dat wil ik er rustig uit proberen te lopen. Naarmate de route vordert komen de herinneringen van vorig jaar weer naar boven. De Maasstraat die de finish in Venlo probeert te evenaren, en daar overigens aardig dicht bij in de buurt komen, de molen, het viaduct, bij alles heb ik een ‘oh ja’ moment. Jenny en haar broer staan twee keer langs de kant om aan te moedigen, ik kom Gaston op 13 km nog een keer tegen voordat ik hem definitief kwijtraak en ik krijg ineens een aanval van kilometeroverdosis. Ik ben er wel weer een beetje klaar mee en verheug me op het feit dat als ik vandaag klaar ben, ik de komende twee weken niet verder dan 10 km hoef te lopen. Iets met laatste loodjes en zo.

De steek in mijn zij trekt eindelijk weg, om aan de andere kant net zo hard weer terug te komen. Ook mijn eten valt niet lekker, de energybar is te droog en ontploft in mijn maag zodra er water bij komt, en het gelletje een paar kilometer verder blijft in mijn keel plakken. Het zal de warmte wel zijn. En ach, ik moet toch iets te zeuren hebben. Het is gauw genoeg kilometer 18 en ik mag gaan aftellen. De laatste kilometer gaat helemaal snel en alhoewel ik niet echt een poging heb gedaan om onder de twee uur te komen zit ik er stiekem toch wel dicht bij. Frank heeft in elk geval niet lang op me hoeven wachten. Ten opzichte van vorig jaar, toen ik net ziek was geweest, heb ik in elk geval zwaar revanche genomen met 2:01:04 ten opzichte van 2:22:53. En Gaston? Die heeft een CPC momentje met zijn 2:00:03. Over nét niet onder de twee uur gesproken. En ook hij snapt totaal niet hoe dat kan want hij had toch doorgerekend dat hij het moest halen als hij onder de 6 min/km bleef lopen. Ik zeg 100 meter…

Na afloop koelen we toch snel af en pakken gauw de tas met kleding. Binnen no time worden we ook heel luxe weer opgepikt en krijgen we broodjes alvorens we de lange weg naar huis weer afleggen. De vlaai sla ik uiteindelijk toch maar over. Dat maak ik vanavond wel weer goed met mezelf en een stukje chocola. Eenmaal thuis na het douchen en het eten maken we vast kennis met iemand die we over twee weken ook gaan tegenkomen op de marathon. Hij staat meestal bij het bos, op een kilometer of 30.

Over twee weken om deze tijd…

De Mescherbergloop. Gewoon, omdat het kan. Het is een beetje grijs weer. Geen regen maar wel vochtig en fris. Lekker dus. We hebben respectievelijk 28 en 29 als startnummer. Dichter bij nummer 1 dan dit zal ik nooit komen. Gaston, de aanstichter van dit alles, letterlijk en figuurlijk want hij heeft ons niet alleen meegevraagd maar zijn atletiekvereniging De Maasrunners organiseren deze loop, is nog steeds niet helemaal hersteld van zijn middenoorontsteking en besluit niet mee te lopen. Zijn neef uit Nijmegen, die ook Frank heet, loopt wel mee.

We gaan vroeg op weg zodat we dichtbij kunnen parkeren. In een tent halen we onze startnummers op. Diepe teleurstelling als blijkt dat we helemaal geen vlaai krijgen na afloop. We zullen het met de aai over onze bol moeten doen. We hebben nog een uur de tijd en tussen al het onverstaanbare gebrabbel word ik ineens aangesproken door de man van iemand die mijn blogs leest. Blijft leuk om zo mensen te ontmoeten. We kennen haar wel, ze was ook in Eindhoven, en staat straks langs het parcours als vrijwilligster. Dan is het zo langzamerhand tijd om naar buiten te gaan en de kou te trotseren, benieuwd wat ons te wachten staat. De berichtgeving is redelijk wisselend, van ‘het parcours ligt er goed bij’ tot ‘het is een blubberbende’. Hoe dan ook gaan we rustig aan doen. We hebben dit nog nooit gedaan, en de stijfheid met zeurende hamstrings bij ons allebei manen tot voorzichtigheid.

We staan redelijk achteraan en terwijl we nog staan te kletsen klinkt ineens het startschot. Off we go! Na een kleine kilometer op het asfalt, dat al direct vals plat omhoog loopt, komen we gelijk bij de beruchte wei. Berucht, omdat uit de verhalen van Gaston hij hier vaker geploeterd heeft, mensen te snel starten en zich stuk lopen, schoenen verliezen in de blubber en er zelfs een keer sneeuw gelegen heeft. Bij ons is het relatief droog maar lopen wel nu al achteraan. Eenmaal boven aan de wei waar Gaston met de camera staat, krijgen we gelijk nóg een wei die recht naar boven doorkruist moet worden. Goed, de toon is gezet.

Wat volgt is een afwisselend parcours van onverharde weg, bospaadjes, weidepaadjes, modderpaadjes en vooral veel stijl omhoog klimmen en stijl omlaag rennen. Mooi, uitdagend, afwisselend maar ook vermoeiend. Niet alleen het klimmen, wat nu eenmaal niet mijn sterkste kant is, maar ook het continue kijken waar je je voeten moet zetten vergt veel concentratie. Er staan geen kilometerbordjes langs het parcours, en eerlijk gezegd ben ik daar blij om want zo ben ik niet bezig met hoe ver ik nog moet. Tijdens het lopen word ik aangesproken door een dame die wil weten welke marathon ik ga lopen gezien de tekst op mijn shirt. Heerlijke fijne afleiding tot aan de eerste drankpost en een derde van de te lopen afstand. Dan even schrikken. Vlak na de drankpost gaat een begeleider op een Mountainbike keihard tegen de grond. Gelukkig lijkt hij er geen letsel aan over te houden.

Voor mijn gevoel ben ik al uren aan het lopen en op zich gaat het best lekker. Alleen mijn maag doet vervelend, ook al zit er alleen maar water en banaan in. Ik hoor hem af en toe klotsen. We lopen in een klein groepje van ongeveer zes mensen, waarbij we soms voorop en soms achterop lopen. Meestal achterop, als we weer eens een stukje omhoog moeten. Het brengt ons bij het beruchte trappenpad, en reden waarom we de 15 km afstand moesten lopen. We lopen toch al achteraan, dus tijd verliezen om wat foto’s te maken maakt dan ook niet meer uit. Dan mag ik de bijna 180 treden omhoog. We hebben hier ooit een keer eerder gewandeld, en ik meen mij te herinneren dat ik het toen ook al een klereklim vond.

Bovenaan ben ik dood en er helemaal klaar mee. Ik loop liever een marathon, dat is makkelijker. Ik kijk op mijn klokje voor de afstand, en tot mijn afgrijzen zie ik dat we pas op 10 km zitten. Het lood zakt me in de schoenen, we moeten dus nog 5 km. Maar ja, wat moet, dat moet. Gelukkig gaan we een behoorlijk stuk naar beneden, wat weer zijn eigen uitdaging heeft. Met de modder en de boomwortels moet de rem er wel een beetje op. Gaston heeft me laten beloven dat we volgend jaar weer meelopen omdat hij nu niet mee kon doen, maar dan wil ik hier echt meer op trainen. Is Frank ook weer blij, want die vindt dit geweldig.

De laatste kilometers zijn een marteling. We lopen inmiddels weer op asfalt, maar opnieuw heuvel op. Mijn benen hebben het opgegeven. Frank vraagt of ik mijn Terminator knop al aangezet heb, maar sinds New York is die een beetje stuk dus moet het zonder, met als gevolg dat ik zelfs het laatste stuk omhoog wandel. Daarna nog een recht stukje weiland, een modderpad waar zelf de Mud Masters niks bij is omlaag, en dan eindelijk, éindelijk het laatste stuk over de weg naar de finish. En ja, we zijn al 5 km lang de laatsten. Ach ja, maak ik dat ook eens mee.

Ze zijn nog nét niet aan het opruimen als we bij de finish aankomen. De commentator roept dat we hand in hand over de finish gaan, maar daagt ons uit, of liever gezegd, daagt Frank uit om mij over de finish te dragen. Dat laat hij zich geen twee keer zeggen en zo gezegd, zo gedaan. Is hij even blij dat ik 9 kilo afgevallen ben! Door een uitgevallen computer heten we anders en komen we uit Eijsden, maar dat mag de pret niet drukken. Ik besluit volgend jaar écht revanche te nemen, want dit lijkt natuurlijk nergens op. Alhoewel de tijd gezien de omstandigheden me nog niet eens zo heel erg tegen valt, 1:52:48. Wie gaat er dan ook voor het eerste trailrunnen en loopt gelijk 15 km? Moet je weer Uit den Bogaard of Dorenbos voor heten. 15,6 km officieel. En nee, ik snap die 0,6 km ook niet. Rare jongens die Limburgers. Terwijl we nog even na staan te praten komt er tóch nog iemand na ons over de finish. Shit, zelfs laatste zijn is dus niet gelukt. Nou ja, ik miste toch al de slingers, fanfare en het vuurwerk. Maar voor een eerste trailrun en laatste wedstrijd van het jaar durf ik ondanks alle ontberingen wel het etiket ‘geslaagd’ te plakken.

De Mescherbergloop. Hardlopen met een zachte G!

Samen gaan we op weg, na Frank een schop in tegengestelde richting te hebben gegeven. Die moet maar een stukje gaan wandelen om zijn ontbijt te verdienen. Ik krijg nog wel de opmerkingen mee: ‘Geen Pokemons vangen hé? Gewoon lopen.’ Vooruit dan maar.

We krijgen gelijk uitdaging twee en drie. Een kilometer redelijk stijl omhoog. Heuveltraining noemen ze dat. Goed voor New York. Mijn kuiten weten niet wat ze overkomt en ik maak gelijk twee goede voornemens. Meer kuiten trainen en toch écht weer een paar kilo afvallen voor eind oktober. Daarboven op moeten we over boomstronken springen, losse keien, geultjes en af en toe wat modder. Heuveltraining, trailrunning en obstaclerunning in één. Het lijken de Hamsterweken wel. Drie voor de prijs van een.

Eenmaal boven verwacht ik een mooi uitzicht, maar we zijn op een plateau met een akker en ik zie niks. ‘Straks’, wordt me beloofd. De kuitjes komen weer een beetje bij. Dat moet ook wel want we krijgen gelijk uitdaging vier. Een smal paadje langs de akker, waar de doornige struiken en brandnetels weelderig bloeien en ons het leven zuur proberen te maken door niet alleen langs het pad, maar ook kruislings over het pad te groeien. ‘In de groeirichting van de brandnetel mee lopen’, roept Gaston vrolijk. Grapjas, ze groeien alle richtingen op. Zigzaggen, springen, armen omhoog en op hoop van zegen dan maar. Het mag niet baten. Ik word drie keer geraakt. Maar we zijn een bikkel en lopen gewoon door.

Dan krijgen we een beetje rust via het bospad en kan ik een beetje bijkomen. Maar niet voor lang, want uitdaging vijf ligt alweer op de loer. Heuvel op is zwaar, maar heuvel af is nog veel zwaarder. En vooral goed kijken waar je loopt. So much for rechtop lopen en naar de horizon kijken. Als we zonder kleerscheuren beneden zijn buigt Gaston zich over uitdaging zes, terwijl ik gauw wat water drink en een hap koek wegslik. Moeten we links of moeten we rechts? Na even dubben wordt het rechts.

Richting uitdaging zeven. De dondervliegen. We rennen door meerdere zwermen piepkleine vliegjes die me proberen te verstikken door in alle open gaatjes van mijn lichaam te kruipen. Gelukkig was ik voorbereid, zij het voor iets anders, en zet mijn zonnebril op ter bescherming. Voor mijn mond heb ik helaas niks bij me, dus er zit niks anders op dan bij tijd en wijlen mijn adem in te houden.

Als we ook deze hindernis overwonnen hebben kunnen we richting huis, waar we de laatste kilometers nog even een kleine herhaling krijgen van alle uitdagingen die we gehad hebben. Stukje op, stukje af, een verkeerd dorp dat godszijdank geen invloed heeft op de route, nog wat brandnetels, een beetje modder en kiezels, een wei met lama’s langs de route met geen enkele link naar dit verhaal maar wel leuk om te vertellen en nog wat vliegen. Appeltje eitje. Precies 10,5 km later, volgens schema, staan we weer voor de deur, waar ons de grootste uitdaging van allemaal staat te wachten.

Zondagochtend ontbijt, met een vers sapje, gekookt eitje, croissantje en een broodje gerookte zalm. Wat is dat hardlopen toch zwaar. Prettige zondag!