Laat ik eens bij mezelf beginnen. Niet dat ik mezelf kan zien als ik aan het lopen ben, maar ik weet wel dat ik iets raars doe met mijn lichaam tijdens het lopen. Ik merk het tijdens wedstrijden. Je weet wel, dat wat we vroeger wel eens deden toen we nog met heel veel mensen bij elkaar mochten hardlopen. Met een start, een finish en een medaille. Maar dat terzijde. Sinds ik een startnummerbelt draag in plaats van speldjes schuift mijn startnummer altijd naar de linkerkant. Met andere woorden, ik gooi mijn rechterkant iets meer naar voren en draai daarmee ietwat mijn bovenlichaam. Zou ik misschien wat aan moeten doen maar daar ben ik dan weer te lui voor. 

Toen ik trainde voor mijn eerste marathon schopte ik ook vaak met mijn linkervoet tegen de binnenkant van mijn rechterenkel aan. Met alle verwondingen vandien. Dat zie ik wel vaker bij mensen. Het lijkt vooral een vrouwenkwaaltje, dat met die voeten ‘fladderen’. Ik heb het inmiddels afgeleerd omdat ik na mijn opleiding een betere techniek ontwikkelde en mijn voeten daarmee recht vooruit ging plaatsen. Een hele enkele keer, als ik heel moe ben, doe ik het weer. Daarmee direct wetende dat mijn techniek naar de klote gaat als ik te ver ga. Het is dus mogelijk om bepaalde hardloopgewoontes af te leren, zeker als ze voortkomen uit slechte techniek. Maar anderen hebben gewoon te maken met je anatomie.

Zo ken ik iemand die met rare handjes loopt. Een stijve arm en dan een afhangend handje, alsof iemand de pees bij de pols doorgesneden heeft. Of iemand met mobiele enkels wiens voeten helemaal naar binnen lijken te zakken. Waar geen antipronatieschoen tegen opgewassen lijkt. Sommige mensen lopen op een manier die gewoon pijn aan je ogen doet. Dat je denkt, ‘die kan straks minstens drie dagen niet bewegen vanwege de spierpijn’. Maar die waarschijnlijk soepeler en makkelijker lopen dan jij en ik ooit zullen doen. En natuurlijk heb je er ook hele mooie lopers tussen zitten. Zo van ‘wauw, zo ga ik ook lopen!’ Tenminste, voor de komende 5 meter. Om er daarna achter te komen dat het wel erg vermoeiend is om te lopen in een houding die je niet gewend bent.

Als je dat wil aanpassen zal je dat dan ook in kleine stapjes moeten doen. Met een continue bewustzijn stukken van een paar honderd meter in het begin naar een kilometer en zo opbouwen tot het je nieuwe ‘loopje’ is. Een en ander afhankelijk van hoe lang je al loopt natuurlijk, want sommige dingen leer je nooit af. Dat merk ik ook bij het paardrijden. Dat doe ik al 18 jaar en ik heb nog steeds trekjes die ik fout doe. En je moet je ook afvragen of het noodzakelijk is. Ik bedoel, als jij je linkerrobotarm gewoon lekker vooruit wil steken, je romp half naar links trekt, je rechterbeen met een zwaai een halve meter opzij gooit en je nek draait waar The Exorcist jaloers op zou zijn, maar daar een marathon mee kan lopen zonder dat je ergens last van hebt, dan moet je dat gewoon lekker blijven doen.

Zo heeft iedereen zijn of haar eigen loopje. Misschien voor verbetering vatbaar, misschien aangeleerd om nooit meer anders te worden of misschien fysiek niet in staat om anders te lopen. Sommigen daarvan herkenbaar op een paar honderd meter afstand, andere opgaand in een massa van vergelijkbare loopjes. Eerlijk gezegd vallen bijzondere loopjes me wel op maar blijven ze, enkele uitzondering daargelaten, niet echt hangen tenzij ik er op let. Eigenlijk is er maar één wiens loopje ik op redelijke afstand altijd herken. Die ik er gelijk uitpik als ik langs de kant sta te kijken. Op wiens beeld mijn oog direct valt als we een finishfilmpje kijken. Om wie ik stiekem af en toe moet lachen als ik hem zie lopen. Alhoewel, loopje? 

Frank loopt niet, die waggelt…

De ballen zelf zijn zo opgevraagd via Facebook, #durftevragen. Maar ze stuiteren allebei even hard of zacht. Kapot snijden brengt geen oplossing en lopen kloten met zand of vulling lijkt me ook niks. Dan maar een beetje smokkelen door de ene wat actiever op de grond te gooien dan de ander. Het verhaal is ook zo uitgedacht. Tenslotte is schrijven schrijven, of dat nu voor een blog is of als verhaal voor een groep. Nou maar hopen dat ik het ook zo mijn strot uit krijg. En natuurlijk gaat het ook over paarden. Daar maak ik echter een misstap. Er is een techniek oefening die de pendelpas, of paardenpas heet. Helemaal leuk, past perfect in mijn plaatje. Maar zelf krijg ik hem bijna niet uitgevoerd. Dat wordt oefenen.

En ik oefen, en oefen en oefen. Als een Bonfire loop ik door de woonkamer (Bonfire, leuke vergelijking om te kunnen maken tijdens de training!). Nou ja Bonfire…, als het paard van de schillenboer dan. Maar ik ga er vanuit dat ik op magische wijze tijdens de rit van Rotterdam naar Amsterdam ineens de oefening perfect uit leer voeren. Als ik uitgeoefend ben moet ik nog haasten ook, en vergeet mijn Flipbelt mee te nemen. Daar kom ik pas achter als ik al mijn spullen voor de training wil pakken en mijn tennisballen niet kwijt kan. In mijn sportBH durf ik niet aan, ik ben alweer genoeg provocerend bezig door het shirt van De Marathon film te dragen, dus gaat er één tussen de linkerkant van mijn broek en één tussen de rechterkant. Gelukkig is ook mijn L shirt inmiddels wat te wijd.

Het is erg warm en we worden verblijd door Dave met oefeningen die overgaan in techniek. Op verzoek van Alex. Van je medestudenten moet je het maar hebben, ik voel meer voor een ijsje op een terras. Maar ja, ik wilde per sé hardlooptrainer(t) worden dus nu moet ik ook niet zeuren. Als we even later uitgezweet wachten tot de rest van de groep ook aansluit probeer ik mijn paardenpas nog eens uit. Om er achter te komen dat ik nog steeds kreupel ben. Het moet maar. Na het inlopen sla ik de oefeningen over om mijn parcours met de pionnen uit te zetten. 3 m, 5 m en 50 m. Op de gok. Ik ben niet helemaal happy met hoe het staat en verzet het, om 5 minuten later als er meer ruimte langs het grasveld komt het nóg een keer te verzetten. Beter voor mijn zelfvertrouwen. Datzelfde zelfvertrouwen rent keihard weer weg als Dave me tot drie keer toe vraagt waar ik zelf ga staan om het goed te kunnen zien, of ik er al goed over nagedacht heb en of ik het zeker weet. Op dit punt weet ik niks zeker meer. En dan mag ik weer voor het echie.

Het eerste stuk gaat goed. De tennisballen stuiteren, mijn verhaal klopt, en de eerste rensessie gaat netjes langs de pionnen. Dan moet ik de paardenpas demonstreren. Als een ezel met reuma strompel ik langs de troepen waarbij ik duidelijk probeer te maken hoe ze moeten lopen. Niet één keer, niet twee keer, maar drie keer. Want dat hoort zo. Het lukt fantastisch. Iedereen doet me precies na, net zo slecht en fout als dat ik het zelf deed. Als ik niet verstijfd stond van afgrijzen zou ik hardop lachen en ik denk aan mijn Dive Master lessen. ‘Pas op met wat je doet, want je cursisten doen je exact na!’ Dat geldt dus niet alleen voor het duiken.

Zo goed en zo kwaad als het kan sla ik me door dit drama heen. De derde sessie met Kaatsen sla ik over. Het is te warm en ik ga over op de arminzet en stukje lopen met focus op techniek, wat heel sjiek ‘doorlopende organisatie’ wordt genoemd. Dat gaat gelukkig beter. Denk ik, want in de feedback krijg ik op mijn flikker dat ik bij het voorbeeld niet netjes heb gelopen. Oeps, niet op gelet. Gelukkig is dat eigenlijk het enige punt van kritiek. Ik heb het weer overleefd en kan tijdens de theorieles weer gewoon ademhalen.

De theorieles gaat over fysiologie en wordt gegeven door een collega, Dennis, die er een heuse quiz met een prijs van gemaakt heeft. Naarmate de vragen vorderen, waarvan ik bijna alles goed heb, komt mijn zelfvertrouwen ook weer rustig terug wandelen. Om vervolgens weer prominent op te staan als Dave een vraag stelt, en ik brutaal antwoord dat als hij had opgelet, hij het antwoord had geweten omdat Dennis dat net heeft zitten vertellen. Ach ja, je kan ook gewoon zelf je doodvonnis tekenen. De groep is het er in elk geval over eens dat als ik de prijs win, ik hem bij deze dan ook wel extra verdiend heb. Voor de rest krijg ik een hoop geschokte en meewarige blikken. ‘Maar ik heb wél gelijk!’, probeer ik mezelf een beetje op te monteren. Het feit dat ik de quiz een half uurtje later ook daadwerkelijk win verzacht de pijn een beetje.

De verrassing is groot als de prijs een test met een Powerbreathe blijkt te zijn, om te kijken hoe sterk mijn ademhalingsspieren zijn. Want die kan je trainen. Mag ik vrijdag 30 minuten als Darth Vader in een masker hijgen. May the force be with me.

Ik zal het nodig hebben, 6 down, 9 to go…

Er wordt geadviseerd om ruim van tevoren aan de opdracht te beginnen. Er moet veel gedaan worden en de taken moeten verdeeld. Ik ben er dan ook vroeg bij, roep iedereen op om een groepje te maken en te starten met de voorbereidingen en team zelf uiteindelijk samen met Heleen en Joep. Bij de eerstvolgende bijeenkomst geeft Heleen echter aan dat zij overstapt naar de vrijdag omdat de maandag eigenlijk niet in haar schema past. Dus ik blijf met Joep over. Meer werk, minder afstemming.

Vanwege diezelfde reden van ingewikkeldheid schuif ik de opdracht alsmaar voor me uit, tot het moment dat het Pinksterweekend voorbij is en we alsnog nog maar een week de tijd hebben om hem uit te werken. Met een zucht duik ik er dan toch maar in, en terwijl de technische termen van maximale hartslagfrequentie, anaërobe drempels, hartslagzones, en rusthartslag me om de oren vliegen stem ik met Joep af wat we gaan doen. Er zijn namelijke meerdere tests die allemaal hun eigen organisatorische uitdaging hebben. Gelukkig heb ik op dinsdagochtend inspiratie, en naarmate ik er meer in duik blijkt het wat minder gecompliceerd dan het lijkt en tover ik zowaar een concept plan tevoorschijn. Misschien dat het toch nog wat gaat worden.

Na wat mails en belletjes over en weer met Joep maken we er samen een mooi geheel van. Toch handig zo’n combinatie van een mannen- en vrouwenbrein. Daar waar ik het mooi op papier kan zetten is Joep heel praktisch in een aantal organisatorische zaken waar ik nóóit aan gedacht zou hebben. Er blijft uiteindelijk slechts 1 discussiepunt over, maar dat hebben we ook gauw opgelost. We leggen het gewoon aan Dave voor. En dan is het wachten op de uitslag. Dave kiest van alle opdrachten er één uit om tijdens de les ook daadwerkelijk in de praktijk uit te voeren. Dat groepje is dan ook de lul, maar dat krijgen we pas op zondagavond te horen. Ik vrees het ergste.

Als de boel eindelijk klaar is sturen we het in en begint het wachten. Het lange wachten. Op zondagavond komt de verlossende mail. Onze test is goed bevonden, maar we hoeven hem niet uit te voeren. En stiekem voel ik teleurstelling. Ik had me er eigenlijk al een beetje op verheugd en nu al lol over de te maken polsbandjes met aanbevolen hartslagen. Als ik de volgende dag druk ben met een heleboel andere dingen komt het dan toch wel weer goed uit dat ik niks meer hoef klaar te maken vandaag.

We beginnen de les met een extra half uur techniektraining van Dave voor ons zelf. Ik voel dat ik stijf ben na de Ladiesrun dus het is best pittig. Als daarna blijkt dat er twee mensen zijn die vandaag ook nog eens techniektraining geven om hun vaardigheden te scoren haak ik een beetje af. Ik voel mijn been, ben moe en wil toch wel graag de test lopen. De VIAD test, bedoeld om je anaërobe drempel te bepalen, en waarbij ik fijn 6x een km mag lopen in oplopende snelheden, met een minuutje rust. En morgen staat ook nog de RRC run op het programma. Het begint verdacht veel op werken te lijken!

De anaërobe drempel is overigens het moment waarop ‘shit, waarom doe ik dit eigenlijk’ overgaat in ‘dit doe ik nóóit meer, morgen gaan die hardloopschoenen de deur uit!’. Aan de hand van mijn 10 km wedstrijdtempo, momenteel op 11 km p/u, wordt mijn startsnelheid bepaald, 8 km p/u. Dat leert mij twee dingen. Ten eerste ben ik de langzaamste van de groep, en ten tweede kan ik niet meer op dat tempo lopen. Als ik voor mijn gevoel heel rustig wegloop geeft mijn klokje iets meer dan 10 km p/u aan. En dat mag ik pas in ronde 5 lopen.

Ik doe mijn uiterste best om de snelheid aan te houden en irriteer me mateloos dat ik niet sneller mag. Maar het is voor het goede doel denk ik dan maar. Als ik na uren eindelijk aan het eind van de kilometer kom geef ik braaf mijn hartslag door, rust 1 minuut, geef nogmaals mijn hartslag door en ga weer rennen, nu op 8,5 km p/u. Nou ja, rennen, ik heb nog steeds het gevoel dat ik niet vooruit kom. Zo hou ik die 6 km wel vol. Pas bij ronde 5 als ik eindelijk op 10 km p/u mag lopen heb ik het gevoel dat ik lekker aan het lopen ben. Daar piepte ik vorig jaar wel anders over, maar het kan verkeren.

Het laatste rondje is 10,5 km p/u en zou mijn anaërobe drempel moeten zijn. Ik heb tegen die tijd allang bepaald dat die hoger ligt en dat ik te langzaam gestart ben, en als Dave naast me komt fietsen doe ik mijn beklag. Hij vraagt of ik de test af wil maken, en ik antwoord bevestigend, niet wetende wat dat betekent. Daar kom ik gauw genoeg achter als ik meedogenloos op 11 km p/u nóg een kilometer mag rennen. Maar ik laat me niet kennen en ren nog een keer extra de andere kant op terwijl de rest aan de cooling down begint. Dit lijkt er meer op, maar stiekem denk ik dat ik nóg wel een halve kilometer sneller had gekund. Ik zoek de rest op en dan gaan we gelukkig terug naar het sportcentrum want ik heb het nu wel koud gekregen en mijn maag roept ook dat het de hoogste tijd is.

Volgende week krijgen we de resultaten doorgestuurd, maar mijn conclusie is al lang getrokken. Ik kan harder dan 11 km p/u, ik moet alleen even die mentale drempel over. Dus gij zijt gewaarschuwd. This summer, on a track nearby, Sas is coming. En voor je het weet ben ik je voorbij geraced.

In een hartslag.

We gaan twee complete theorielessen wijden aan het trainen van techniek. Les drie over de techniek zelf, en les vier over het aanleren ervan. Want ook dat is niet zo eenvoudig. De huiswerkopdracht van deze week is dan ook, ‘pak een foto van een hardloper, of van jezelf, en noem minstens 5 punten met betrekking tot zijn of haar techniek. Benoem ook of deze punten goed of fout zijn.’ En dat is nog best lastig.

Als we in de les wat voorbeelden bespreken en hoe die foto voor de opdracht er dan uit moet zien roep ik met ingehouden trots dat ik vorige week foto’s van Patrick Kwist gemaakt heb tijdens de Ronde van Katendrecht en vraag of ik die mag gebruiken. Ik maak me op voor de bewonderende blikken en de ‘Oooh’s en ‘Aaah’s’. Ze blijven uit en terwijl ik de kring rondkijk zie ik alleen vragende gezichten. ‘Die kennen jullie toch wel?’, vraag ik tegen beter weten in. Er wordt wat schaapachtig gelachen. Nooit van gehoord. Ik vestig mijn laatste hoop op Dave als ik hem smekend vraag: ‘Jij kent Patrick Kwist toch wel?’ ‘Nederlands kampioen hardlopen op de 10 km, 15 km?’, voeg ik er nog zachtjes aan toe. Maar ook bij Dave blijft enige vorm van herkenning uit, er gaat niet eens een lucifertje branden. Even ben ik teleurgesteld, maar dan realiseer ik me dat ik de 020 filter vergeten ben die alles blokt wat uit 010 komt. Gelukkig, het ligt niet aan mij, maar noteer wel in mijn hoofd dat ik maar even met Dave moet bespreken dat ik extra punten verdien in de opleiding omdat ik met een handicap moet werken.

De dagen die er op volgen besluit ik om toch maar wat aan mijn eigen techniek te doen. En ‘en passant’ aan die van anderen. Tijdens het rondje met mijn dinsdagavond loopmaatje geef ik haar een loopaccent mee, zoals we dat noemen. Een klein detail waar je op kan letten om je techniek te verbeteren. In haar geval de arminzet die ze rechts wel doet, maar links niet. Daardoor gaat ze een beetje overroteren in haar bovenlichaam. Ik zie gelijk het resultaat. Ze vindt het lastig om op te focussen, check, maar ze loopt er wel beter door, check. Zelf loop ik op de donderdag een 5 km rondje en let op mijn knie-inzet en ook het beter bewegen van mijn armen. En ook ik vind het lastig om vol te houden, check, maar krijg prompt bij thuiskomt een mailtje van Joep, een medecursist die in Rotterdam werkt, en me net heeft zien lopen langs de Maasboulevard. ‘Mooie variabele armhoek en goeie hielaanslag!’ krijg ik als commentaar. Check. Frank blijft allerminst bespaard van mijn allesziende oog over hoe hij loopt. Dat dat allesziende oog af en toe nog een bril nodig heeft mag de pret niet drukken. Ik ben tenslotte pas bij les drie.

Een van de dames van de opleiding roept dat ze vanaf nu nooit meer normaal kan lopen. Ik antwoord: ‘Ik herken het. Frank ook niet!’ Nu nog zorgen dat hij mijn aanwijzingen over gaat nemen.

Maar ook dat is gewoon een kwestie van techniek!

Mijn eerste aanraking met hardlopen bestond uit de Coopertest tijdens de gymles op de middelbare school. Je weet wel, als je op je hoogtepunt van je pubertijd zit. Waarin je van alles wil doen, van alles wil ontdekken, zolang het maar niet te veel inspanning kost. En je er vooral niet van gaat zweten, want dat ziet er niet uit op die leeftijd. Je kamer opruimen, afwassen, boodschappen doen, je moeder in de tuin helpen, hardlopen tijdens de gymles… allemaal één pot nat. Needless to say dat ik er dan ook niet goed in was.

Gelukkig rondde ik de middelbare school zonder al te veel kleerscheuren af om vervolgens de jaren erna mijn slaap- en bankhangtechniek tijdens mijn studie tot een kunst te verheven. Mijn lichaamsbeweging bestond uit dansen in de discotheek, omdat dat nu eenmaal de aandacht van de mannen trok, en een verdwaalde keer dat ik naar de universiteit wandelde als ik een gekke bui had. Ik ga in november de marathon van Valencia lopen. In de zes jaar dat ik er gewoond heb, heb ik nooit maar dan ook nooit meegekregen dat die marathon daar al sinds 1980 georganiseerd wordt. Waarschijnlijk omdat ik de zondagen pas uit mijn bed kwam als de laatste loper al lang en breed over de finish was, de vlaggetjes weggehaald, de routes weer vrijgegeven en de rommel opgeruimd.

Het lopen kwam 25 jaar later pas weer in beeld, toen mijn lieftallige echtgenoot maar aan mijn hoofd bleef zeuren dat hij wilde gaan hardlopen. ‘Maar jij moet mee, anders is het zo ongezellig’. Ik heb het lang volgehouden maar uiteindelijk ben ik gezwicht. Het enige argument dat me over de streep trok was dat ik van het gezeur af wilde zijn. En dan blijkt het zomaar ineens eigenlijk best wel mee te vallen. Dat ik inmiddels iets sportiever, al paardrijdend en duikend, door het leven ging droeg daar wel aan bij.

En dan doe je het eens, en twee keer, en dan ineens elke week. Je doet eens aan een wedstrijdje mee, je krijgt een medaille, (de enige medaille die ik tot dan ooit verzameld had was die van de verplichte wandel avondvierdaagse op de lagere school), en je maakt jezelf wijs dat je gezond bezig bent. Om gelijk aan de andere kant de rem lekker los te kunnen gooien ‘want je loopt hard’. Kortom, zonder dat je het in de gaten hebt, ben je een reguliere hardloopster die twee á drie keer per week loopt. Het reguliere hardlopen werd twee jaar later tevens functioneel ingezet om onze conditie iets op te krikken voor een tocht naar de top van de Kilimanjaro. Ik bedoel, alles beter dan de sportschool.

De volgende stap is dat je er zelfs een soort van masochistisch genoegen in krijgt. En er komen andere oerdriften op. Competitie, verzameldrang, opschepperij en het je niet willen laten kennen. Dus dan loopt je man een halve marathon en besluit een hele te doen. En wil je niet achterblijven. Je loopt ook een halve. Dat lukt, zo goed en zo kwaad als het gaat. Wow, ben jij even stoer? Maar nog niet stoer genoeg, want er is nog een stap verder in het recreatieve circuit. Dus je man loopt een hele en jij roept heel hard ‘echt niet!’ Om twee maanden daarna heel hard ‘echt wel!’ te roepen. And guess what, ook dat lukt.

De beer is los, de verslaving is daar, je wilt meer en meer om diezelfde kick te krijgen. New York, en daarna de rest van de wereld, er valt nog zoveel te lopen. En dan komt het ergste van allemaal. Je gaat anderen besmetten met het virus. Dus je haalt je vriendinnen over om ook hard te gaan lopen. Je vertelt enthousiast hoe geweldig het is, geeft ze tips en adviezen. Je gaat schrijven over hardlopen, je praat met vreemden en verkondigt aan iedereen die het horen wil, en ook die het niet willen horen, dat hardlopen het allermooiste is wat er op de wereld bestaat. We zijn namelijk allemaal geboren om hard te lopen. Maar daar eindigt het niet. Er is namelijk nóg een stap verder, en dan heb ik het niet over afstand. En dan ineens, zomaar, zonder enige aankondiging, opeens…

Opeens heb je het. Je wordt hardloopinstructeur!

(Wordt vervolgd)

Gaston loop ook met ons mee, dus de dame en heer zijn de dag ervoor al onze kant op gekomen. Met ’s avonds pasta voor het eten. Althans, voor de heren, want ik ben drie dagen geleden met een Weight Watchers programma begonnen. Punten tellen dus. Maar daarover op een ander moment meer.

Het ontbijt bestaat uit volkoren pannenkoeken met banaan en blauwe bessen. Experimentje wat me eigenlijk wel prima bevalt. Daarna een half uurtje rijden richting Breda en een parkeerplek zoeken. We hebben weer eens mazzel en staan dicht bij de start. Gelukkig maar, want buienradar laat een hoop ellende zien waardoor we besluiten gezellig in de auto te wachten. De ellende blijft uit. Tenminste, tot aan de daadwerkelijke start, als het alsnog begint te regenen. Kloteapp. We komen Frank van de RMD groep tegen. Hoe vaak heb ik al niet gezegd hoe handig die groene groepsshirts zijn?

Het plan voor vandaag is samen oplopen. De heren gaan mij een beetje hazen. Zij willen niet te snel, en ik wil lekker langzaam, maar dat mag dus niet. Nou vooruit dan maar. 9 km p/u moet te doen zijn. Ik heb er alleen een hekel aan om van tevoren een tempo te bepalen. Ik ben meer een ‘ik zie wel’ type. Hoef ik mezelf niet teleur te stellen als het niet lukt, en ik weet van mezelf dat ik toch wel probeer om een beetje tempo te maken. Alleen doe ik dat liever stiekem.

De eerste kilometers gaan we natuurlijk veel sneller dan de beoogde 9 km p/u. Ach, de eerste 5 km vind ik dat niet zo erg, en ik zal er ook niet zo’n last van hebben later. Het is een leuke loop. Er staat overal muziek langs het parcours en het is een gezellige bende. De toeschouwers zijn reuze enthousiast en ik hoor meerdere malen mijn naam. We komen nog een RMD-er tegen op jacht naar een PR. Zo rond de 7 km beginnen de benen echter een beetje te sputteren. De eerste drankpost was al op 3 km en heb ik overgeslagen, de tweede mis ik omdat ik gefocust ben op de sponzen die uitgedeeld worden. 10 meter daarna staat het water, maar ik loop er straal voorbij omdat ik op dat moment een spons over mijn gezicht trek. Foutje in de regie. Gelukkig staat er een reddende engel in het publiek met een bekertje water, door Frank geregeld.

Toch lukt het niet helemaal om de snelheid er weer in te krijgen, en voor Gaston gaat het te langzaam. Frank blijft bij me, totdat hij in de gaten krijgt dat er meer speelt dan lege benen. Lege benen, maar een vol hoofd. Vol met stress die er uit moet. Ik stuur hem weg. Gelukkig kent hij me langer dan vandaag en vindt het niet erg, en gaat snel achter Gaston aan nu het nog kan. Ik ga met mijn spoken op weg naar de 10 km. En dan komen de Kenianen er aan!

Omdat het twee rondjes zijn worden we ingehaald door de wedstrijdlopers. For once loop ik voor de Kenianen uit. Dat zij al bijna klaar zijn, en ik nog een rondje moet mag de pret niet drukken. Het publiek juicht voor mij net zo hard als voor die mannen, en dat geeft me weer wat vleugels richting kilometer 11, 12 en 13. Ik permitteer het mezelf zelfs een beetje te experimenteren met mijn looptechniek. Het begint weer te regenen, waardoor het publiek een beetje uitdunt. Desondanks blijven de mensen die er wél staan enthousiast klappen en aanmoedigen, en het record van aantal keren dat mijn naam geroepen wordt, wordt verpletterend verbroken. Dankzij mijn vlechtjes word ik zelfs een paar keer aangesproken met Heidi. Grappige lui, die Bredanaren.

Bij 15 km schreeuwt Frank me vanaf de andere kant van de singel toe, iets van ‘gas er op’, bij 16 km gooi ik er toch maar een gelletje in en accepteer nog een beker water van een klein meisje en bij 19 km begin ik eindelijk met aftellen. Even snel rekenen en 2:15 is haalbaar. Nog een keer door die gezellige straat, iets minder druk dan de eerste keer vanwege de stevige regen die nu valt, maar nu mag ik rechts blijven lopen richting finish in plaats van links afslaan voor het tweede rondje. In de gauwigheid zie ik Jenny ook nog staan. Bij de finish krijg ik van de commentator nog een extra naam, Pipi Langkous. Wel ja, die kan ook bij de verzameling.

Frank staat me gewoontegetrouw op te wachten, en op dat moment komen mijn spoken er uit. Ik snik ze weg terwijl we langzaam naar de uitgang lopen. Omdat we enorm om moeten lopen zijn de tranen snel opgedroogd. Dat is dan ook het enige dat droog is, want het komt nu met bakken uit de hemel. Zo goed en zo kwaad als het kan proberen we snel Jenny & Gaston te vinden en daarna terug naar de auto voor droge kleren.

’s Avonds na het eten trakteer ik mezelf op een los stukje chocola wat ik nog heb liggen. Screw the Weight Watchers! Als ik een halve marathon gelopen heb mag ik best een stukje chocola vind ik zelf. Tenslotte heb ik toch ook weer 43 Active Points verdiend.

Volgende week de halve van Eindhoven. Ik heb nog twee repen liggen.

Wat valt er te leren aan hardlopen? Gewoon het ene been voor je andere zetten en gaan, right? Wrong! Met een goede techniek loop je niet alleen beter en sneller, maar ben je ook minder blessuregevoelig. En dus bellen we de expert. Annemiek van AnnemiekLoopt. Ik ken haar van de hardloopcommunity Ik Loop Hard, en ze biedt precies wat ik nodig heb. Iemand die naar me kijkt als ik aan het lopen ben, me wijst op wat ik beter kan doen, en uitleg over het hoe.

We spreken af bij Outdoor Valley, waar genoeg ruimte is voor wat ze allemaal van plan is. Frank is ook mee en vol verwachting kijken we naar de kleurige attributen die uit de kofferbak tevoorschijn getoverd worden. Maar eerst doen we wat opwarmingsoefeningen. Juist ja, diezelfde oefeningen die wij altijd overslaan onder het motto ‘lui-geen tijd-onzin’. Er gaan wat dopjes op de grond en ik mag er overheen. Het eerste wat ik te horen krijg is – ja Frank, je had gelijk. So. There. I said it. Out loud. In public! – dat ik zwaar land en ze me ‘hoort’ lopen. Ik loop ‘olifantstyle’ zeg maar. Dat moet dus lichter, meer richting ‘hindestyle’. En daarvoor moet ik mijn knieën meer optillen. Zucht. Ik mag dus nog een rondje. Beter, maar nog niet goed genoeg. Tja, ik ben nu eenmaal een luie loopster.

Vele rondjes later is ze pas tevreden en til ik niet alleen mijn benen beter op, maar heb ik ook geleerd om beter vooruit te lopen. Dat klinkt raar maar het is net als paardrijden, waar je ook niet achter de beweging moet blijven maar er in mee moet gaan. Dan weten jullie precies wat ik bedoel, nietwaar? Als extra oefening mogen we ook nog even met een springtouw in de weer. Vermoeiend, maar ik neem me toch voor om het weekend een springtouw te kopen om thuis te gaan oefenen.

Het volgende item zijn de armen. En natuurlijk weet ik uit de boekjes dat ik ze recht moet houden. Maar het is toch anders als er iemand naast je staat die ze ter plekke corrigeert en in voor jou begrijpelijke taal uitlegt hoe het moet. En ook dát valt niet mee. Ik loop weer tegen mijn eeuwige onwillige linkerhelft aan. Het lijkt wel of hij tegenwerkt dus er is werk aan de winkel. En ik noteer in mijn achterhoofd opnieuw iets voor het paardrijden, want ik zie opvallend veel gelijkenissen. Inclusief de tegenstribbelende linkerhelft. Maar de duimen naar buiten doen het hem! En nee dat ga ik niet uitleggen, dat blijft het geheim van de chef.

De tijd vliegt voorbij en dus krijgen we nog één test. Één test die stiekem toch weer uit een paar testjes bestaat. We rennen nog een laatste rondje waarbij de handen op de rug, opzij en vooruit gaan. En ik word me pijnlijk bewust van allerlei plekken in mijn lichaam die bewegen waar ze niet moeten bewegen, en plekken die niet bewegen waar ze wel moeten bewegen. Het lijkt zo simpel en ergens weet je het ook wel, maar het is zo makkelijk om te negeren als je 15 km aan het rennen bent. Want technisch goed lopen is hard werken. En daar waren we te lui voor, remember?

We eindigen met wat cooling downoefeningen. Juist ja, diezelfde oefeningen die wij altijd overslaan onder het motto ‘lui-geen tijd-onzin’. We krijgen nog wat advies mee voor onderweg en nemen afscheid. Mag ik gaan nadenken over hoe ik het geleerde in praktijk ga brengen. Want mijn training begint nu.

Heb ik de komende tien jaar de tijd om de techniek goed te krijgen en ‘en passant’ mijn slechte loopgewoontes weer af te leren.

Ook interesse in looptechniekadvies? Neem een kijkje op AnnemiekLoopt