Frank is blij, hij hoeft alleen maar te helpen vandaag. Ik ben ook blij. Lopen moet ik toch, ik vind rondjes eigenlijk niet zo erg als dat ik doe voorkomen, het is alweer bijna 2 maanden geleden dat ik een wegwedstrijd liep en het weer? Ach, typisch Hollands. Na diezelfde 2 maanden weggesmolten te zijn voorspellen ze vandaag hel en verdoemenis. Prima te doen dus. Enige nadeel is dat het vandaag zaterdag is. Dus eerst paardrijden.

Gelukkig krijg ik van de week een appje van de manege of ik een uurtje eerder kan. Gelukkig aangezien ik ook net als vorig jaar aangeboden heb om te helpen bij het uitgeven van de startnummers. Qua planning komt dat dus goed uit. Dat ik dan ook een uur eerder op moet en ook nog een moeilijk paard krijg vergeten we gemakshalve maar even. Snel naar huis waar ik liever in bed duik dan in mijn hardloopkleding spring rijden we na een boterham door de zeikregen naar de start. Eenmaal daar schijnt de zon weer volop om vijf minuten later weer een halve wolkbreuk te hebben. Oh, wordt het zo’n dag? 

Het is een gezellig weerzien met lopers en vrijwilligers. De schema’s van de RMD-ers lopen nogal uiteen dit jaar dus het is een select gezelschap vandaag maar dat mag de pret niet drukken. Als het tijd is lopen we naar de start waar we nog net op tijd toch een aardig clubje RMD-ers bij elkaar sprokkelen voor de groepsfoto. En dan mogen we weer. In eerste instantie is het nog best druk op het parcours. De 5 km en de 10 km starten gelijk met de 15 km en het is zoeken naar mijn plekje en tempo. Bovendien is het stiekem best warm omdat we precies weer in een zonnig moment zitten. Desondanks ga ik rap weg op de eerste kilometer.

Daar staat de eerste drankpost, die ik alleen gebruik om mijn mond even te spoelen. Drinken doen we straks wel. Dan een haakse bocht waar iedereen zo’n beetje schuin wegloopt. Ik loop er blindelings achteraan, terecht gewezen door Jeroen dat het stiekem een beetje afsnijden is. Oeps, technisch gezien heeft hij daar dan wel weer gelijk in. Het zal 10 meter schelen maar toch. Ik zal de volgende rondjes er op letten. Het bos in herken ik de route van vorig jaar. Ik mis alleen het heen en weertje wat even later dan toch komt. Na de verkeerstunnel en de tweede drankpost. Nog een lang stuk fietspad en het eerste rondje zit er alweer op.

Ik werk mezelf naar de drankpost toe waar ik een hap van mijn chocobar neem en een bekertje water drink. In mijn oren klinkt AC/DC met Thunderstruck als we een wolkbreuk over ons heen krijgen. Hoe kien je het uit? Het lijkt wel winter en door de harde regen in mijn ogen zie ik helemaal niks meer. Bovendien mixt het regenwater zich met mijn zweet dat lekker in mijn ogen prikt. Halfblind ren ik verder maar los van het visuele ongemak vind ik de regen eigenlijk wel lekker. Het koelt tenminste een beetje af. 

Als ik weer bij het tunneltje kom ben ik volledig gefocust op het lopen. Zo gefocust dat ik niet eens in de gaten heb dat Frank langs de kant staat. Pas als hij bijna voor mijn neus staat merk ik überhaupt op dat er iemand staat, en in een split second dat hij het is. Onze liefde voor elkaar zit diep. Zo diep dat het even duurt voordat hij naar boven komt als ik aan het hardlopen ben. Opnieuw het heen en weertje en het lange fietspad en dan mag ik nóg een rondje. Joepie! Het is in elk geval opgehouden met regenen en het zonnetje schijnt alweer fel.

Voor de laatste keer werk ik mezelf naar de drankpost waar ik hetzelfde ritueel uitvoer. Eten en drinken. Ik merk dat ik moe begin te worden en krijg een steek in mijn linkerzij. Ook begint mijn kuit te protesteren. Rechts, om alles in evenwicht te houden. Een man en ik trokken al een tijdje aan elkaar op maar als hij me nu voorbij gaat laat ik hem gaan. Die steek is meer dan hinderlijk. En als ik denk dat hij wegtrekt voel ik hem even later weer aan de andere kant opduiken. De sneaky bastard!

Ik kronkel mezelf in allerlei bochten om proberen hem weg te krijgen terwijl ik stug door blijf lopen. Het leidt in elk geval af van de kilometers die linksom of rechtsom toch wegtikken. Nu dat ik weet dat Frank er staat zie ik hem al van ver. Voor de zekerheid gaat hij wild zwaaiend en roepend midden op het pad staan. Grapjas. Dat moet ik zeker nog een paar maanden aanhoren en gaat in de doos met troefkaarten onder de categorie ‘schuldgevoel aanpraten’. Compensatie voor al die keren dat hij weer eens iets vergeten is dat ik hem al drie keer verteld heb of zo.

Nog één keer het heen en weertje en dan mag ik eindelijk na het lange fietspad naar rechts in plaats van links doorlopen. Stukje het bos door en dan de straat op richting de finish. Heerlijk zo’n finish gelijk na de bocht! De klok blijkt vastgelopen op 1:10 maar mijn eigen klokje geeft iets van 1:18:50 aan. Ik ben helemaal niet ontevreden met deze tweede snelste tijd op een 15 km. Omdat ik toch zeiknat geregend ben krijg ik het al gauw koud en loop terug naar de kantine waar mijn tas staat. Onderweg kom ik Frank tegen die ook die kant op loopt. Na wat droge kleding, een broodje kroket en een ruim uurtje gezellig napraten zit de dag er weer op en kan ik een douche op gaan zoeken.

Vanavond lekker op de bank en morgen Frank op de fiets begeleiden voor zijn laatste lange duurloop. Maandag de verkenning van de Rotterdam Running Crew maar voor het weekend ben ik verder klaar met lopen.

En dan krijg ik een appje met een duivelse vraag… 

Als kind had ik al regelmatig ruzie met mijn ouders over wat nu een christelijke tijd was om op te staan. Ik vond 11:00 een prima tijd om de dag te beginnen. Mijn ouders dachten daar anders over. 3 uur eerder anders. Niet zo wonderlijk dus dat ik van mijn twaalfde tot aan mijn achttiende een permanent ochtendhumeur heb gehad. 

Na mijn achttiende ging ik studeren en op mezelf wonen. In Valencia, waar de universiteit op me wachtte om me Bedrijfseconomie bij te brengen. Daar hadden ze twee shifts, de ochtendshift van 8:30 tot 14:00 en de middagshift van 15:30 tot 21:00. Inmiddels gehersenspoeld en uit macht der gewoonte schreef ik me in voor de ochtendshift maar ik werd uitgeloot. Na twee weken tevergeefs geprobeerd te ruilen met iemand anders ben ik maar naar de middagshift gegaan om geen lessen te missen. De op één na beste beslissing die ik ooit in mijn leven genomen heb. Eindelijk kon ik toegeven aan mijn natuur. Tot diep in de nacht doorgaan en ‘s ochtends uitgebreid uitslapen. Ik heb veel zonsopgangen gezien. Maar dan wel als ik ‘s ochtends thuiskwam van het stappen om daarna lekker mijn bed in te duiken.

Het enige probleem was dat ik dat patroon in de weekenden en de vakanties als ik weer bij mijn ouders was niet kon handhaven. ‘Dat is zo zonde van je dag!’, wie heeft het niet gehoord? Ik kreeg ze zo gek dat ik tot elf uur mocht blijven liggen maar ik was inmiddels gewend om niet vóór een uur mijn nest uit te komen. Gelukkig had ik zo mijn methodes. Als ik tot diep in de nacht was wezen stappen en er vroeg uitgetrommeld werd stond ik braaf op, ging naar een vriendin of het strand en sliep daar rustig verder.

Dan kom je in het werkende leven terecht. Opnieuw moest ik mijn patroon naar beneden bijstellen. Door de weeks een zeer gehate vroege wekker, in het weekend opstaan als de dag al half voorbij is. Ook dat heb ik jarenlang vol kunnen houden, helemaal toen ik manager en redelijk flexibel in mijn werktijden werd. ‘Nee hoor, het is helemaal niet gek om pas om 9:30 op de zaak te verschijnen, bovendien ga ik gewoon tot 19:00 door…’, wat ik overigens ook altijd deed. Geen enkel probleem en iedereen accepteerde dat.

Enter hardlopen. De trainingen kan ik zelf bepalen hoe laat ik ga maar ik hou ook nog wel eens van een wedstrijdje. En die staan meestal vroeg in de ochtend gepland danwel zijn dusdanig ver rijden dat we linksom of rechtsom vroeg op moeten staan. Wie mij nooit heeft horen mopperen steek je hand op! Overigens weten diegenen die mij kennen en ooit met ons meegereden zijn wel beter dan op de heenweg tegen me aan te praten. Gij zijt gewaarschuwd.

En toch is het altijd blijven kriebelen. Hoe zei u? Kriebelen? Wat? Op Social Media zie ik regelmatig mensen die voor dag en dauw opgestaan zijn voor hun trainingsrondje. Prachtige foto’s van een zonsopgang, mooie verhalen over de stilte op straat of in de vrije natuur, en je hebt daarna nog de hele dag voor je, dat moet toch wel helemaal fantastisch zijn? Zo fantastisch dat ik regelmatig heb overwogen om het ook eens te proberen, tenslotte moet je alles in je leven een keer meegemaakt hebben. Maar zoals alle moeilijke uitdagingen, daar moet je naar toe groeien. Dus zeg pakweg drie jaar nadat ik ooit voor het eerst het idee kreeg dat ik dat misschien ook maar eens moest doen heb ik eindelijk de stoute hardloopschoenen aangetrokken en besloten dat het nu maar eens afgelopen moest zijn met dat gezeur. Ergo, we gaan het gewoon doen.

Nu ben ik natuurlijk een lafaard en heb een stok achter de deur nodig. Bovendien is pijn lijden minder erg als je het kan dragen met meerdere mensen. Dus ik dacht: ‘Ik zet een oproep op Facebook en laten we eens kijken of al die stoere mannen en vrouwen écht zo stoer zijn. Ik ga hardlopen bij zonsopgang, wie gaat er met me mee?’ Verdomd als ik nog positieve reacties kreeg ook. Frank had sowieso geen keus, dat staat namelijk in ons trouwboekje, maar enigszins verbaasd en aangenaam verrast had ik na twee weken bijna een groep van 18 man/vrouw bij elkaar. Vooruit, ik heb ze een ontbijtbuffet beloofd en het is midden in de zomer dus overdag met 30 graden is toch te warm om hard te lopen, maar desalniettemin. Dat ontbijt moesten ze toch wel zelf betalen…

En zo heb ik vorige week het onmogelijke mogelijk gemaakt. Met de wekker om 4:45, vertrek om 5:30 en een zonsopgang op de Van Brienenoordbrug om 6:00 moet ik toegeven dat het niet alleen erg gezellig was maar ook een schitterende loop. En ja, ik heb ook prachtige foto’s gemaakt van de zonsopgang en het was een mooi verhaal over niet alleen de stilte op straat maar ook in de vrije natuur gezien de route door de stad en het Eiland van Brienenoord. Bovendien smaakte het ontbijtje daarna extra lekker. En ik had nog zoveel aan mijn dag. Ik was wel helemaal verrot, maar dat terzijde. Toch zal ik nu niet iedere training spontaan om 6:00 uit bed springen om gezellig mijn rondje te gaan lopen. Een vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken. Dus ik zou nog steeds maar een beetje uitkijken als je met ons meerijdt en je onverhoopt tegen me aan wil praten op de heenweg.

Early birds. I am not one of them. Maar misschien wel een héél piepklein beetje meer dan daarvoor.

We zijn er om 10:00 zodat we tijd genoeg hebben om de grote tent op te zetten. Gelukkig hebben de nodige vrijwilligers zich al aangediend inclusief mensen die een tafel en stoelen meebrengen. Daarna is het wachten tot mijn team compleet is. Omdat Marco Vink dit jaar zijn vakantie verkeerd gepland heeft en er wat andere wisselingen van de wacht zijn hebben we dit jaar een half nieuw team. Leuk! Oud en vertrouwd is goed, maar vernieuwing is ook altijd leuk. En zo verwelkomen we Johan, Michel en Marco van den Hooven. In de volgorde waarin ze gaan lopen. Anita opent, ik neem over en Frank mag daarna aan Johan doorgeven. Een mooie verdeling. Dames eerst, daarna mogen de mannen het afmaken.

Ondertussen is het al 11:15 en meld ik me voor de captains bijeenkomst. Daar hoor ik niks nieuws, tenslotte ben ik al een tweede jaars veteraan. Na het ophalen van de startnummers en de dit jaar groene Tasuki leg ik de mannen uit hoe het spelletje in zijn werk gaat, want zij hebben het nog niet eerder gedaan. En dan is het alweer tijd voor de start. Anita staat klaar om te lopen en ik sta klaar met de camera want die heb ik natuurlijk bij me. Al vanaf het opzetten van de tent leg ik de sfeer vast maar ik zal het toch zo moeten overdragen aan Frank want binnen een half uur moet ik aan de bak.

Wachten duurt altijd lang en ik ben al drie keer weggestuurd van de baan om netjes tussen de hekken te blijven staan. Tot het moment dat Anita aan komt rennen. Ik weet wat me te doen staat. Vol overgave en veel te snel vlieg ik over de baan. Het tartan veert altijd lekker mee maar ik weet dat ik moet temperen. Het eerste rondje lijkt de warmte wel mee te vallen. Op weg naar het keerpunt kom ik niet alleen veel RMD-ers tegen, maar ook mensen van de Rotterdam Running Crew en de Club RRC. Ik blijf zwaaien, seinen en high fiven. Het leidt in elk geval een beetje af van het hele valse plat waar we mee te maken hebben. Sommigen zouden het een heuvel noemen. Dan het keerpunt en terug naar PAC. Om daarna fijn dit rondje nóg een keer te lopen. 

Inmiddels is de temperatuur opgelopen. Niet alleen komt het zonnetje door de wolken zetten, mijn eigen core temperatuur stijgt ook aardig snel nu. Ik gebruik de drankposten vooral om af te koelen. Frank staat met de camera bij de afslag naar PAC en ik kan nog naar hem lachen. Dan het rondje op de baan en mag ik aan deel twee beginnen. Als ik weer op het asfalt loop pak ik even mijn drinkmomentje halverwege terwijl ik een winegum uit mijn zak vis. Een beetje koolhydraten kan nooit kwaad. Ik heb al de nodige mensen ingehaald maar de eerste lopers met nummer drie komen me ook gewoon keihard voorbij rennen. Over motivatie gesproken.

Het is nu een kwestie van volhouden. Opnieuw zie ik allemaal bekenden aan de andere kant alweer teruglopen. We zijn duidelijk moe want het zwaaien, seinen en high fiven blijft nu achterwege, niet alleen bij mij. Ik ben blij als ik opnieuw het keerpunt zie. Nu kan ik gaan aftellen. Ik probeer mijn blik op oneindig verstand op nul modus in te zetten wat lukt dankzij de house versie van Carmina Burana. Als het koor zingt voel ik me even onoverwinnelijk en overbrug ik weer een kilometer. Zo heeft iedereen zijn truukjes. Ik draai het pad richting PAC weer op en begin aan de Tasuki te frunniken. Klaar om hem aan Frank over te dragen. Samen gaan we over de streep, voor mij de finish, voor hem de start.  Zo, my part is done!

Eenmaal even op adem gekomen geef ik mijn chip aan Johan en zoek de camera weer op om me weer aan die taak te wijden. Aan de zijlijn bij de finish vermaak ik me met de wissels en de lopers die staan te wachten. Opnieuw realiseer ik me hoeveel mensen we inmiddels kennen binnen de hardloopwereld. Iedere keer als ik denk: ‘Ik ga even wat drinken of even bij de tent kijken’, komt er wel iemand weer aanrennen die ik ken en op de foto wil zetten. Maar de zon is lekker warm, de muziek is gezellig en bovendien hoef ik niet meer te lopen, dus wat maakt het uit. Ik sta daar prima.

Zo gaat de middag langzaam voorbij. Frank geeft door aan Johan die doorgeeft aan Michel die weer doorgeeft aan Marco. En dan is het wachten tot we als team over de finish mogen. Marco is snel en als hij na de tweede keer de baan op komt rennen haken we aan. We rennen mee maar dan zet hij ook nog een eindspurt in die ik niet had verwacht en al helemaal niet kan bijhouden. We finishen met een mooie 3:31:38 wat een heel goed resultaat is. Daarna kan ik eindelijk een beetje relaxen en socializen bij de tent. Naast de verzoekfoto’s van wat andere teams natuurlijk.

Als alle teams binnen zijn is het tijd voor bier. Nou ja, Cola Zero voor mij, bier voor de rest. Ik moet Frank wel tot twee keer terugsturen om de Cola te halen als hij alleen met bier terug komt maar goed, dat mag de pret niet drukken. Rond een uur of vijf loopt het feestje langzaam tot zijn eind en met vereende krachten ruimen we de rotzooi op en bouwen we de tent af. Met een klein clubje van verloren zielen die geen eten geregeld hebben gaan we een biefstuk halen bij de Oude Haven waar we het feestje nog even dunnetjes overdoen. Er wordt vooral veel gelachen.

De Ekiden zit er weer op voor dit jaar. De zomer is officieel begonnen. De meesten gaan op vakantie en komen we pas ergens in augustus weer tegen. De groene outfit kan gewassen en voorlopig even in de kast. De tent gaat weer  in de garage en de banners zitten weer in hun koker. Alles is weer netjes opgeborgen en we kunnen met een goed gevoel terugkijken op een fantastisch feestje.

Nu alleen die 824 foto’s nog uitzoeken…

Maar waarom zou je in hemelsnaam zo’n Performance Outer Top willen hebben? Ik heb toch al de perfecte sport BH? Sterker nog, ik heb er inmiddels een heleboel, in allerlei kleuren en uitvoeringen? Nou, niet in de laatste plaats omdat hij gewoon MOOI is! Want alhoewel Rotterdam wel wat gewend zal zijn op het gebied van schaars geklede mensen op straat, en ik weinig gêne heb, schroom ik toch wel een beetje om alleen in mijn BH over straat te gaan rennen als het heel erg warm is. Wat dat betreft nog een oneerlijk voordeel voor mannen. Die kunnen niet alleen overal waar ze willen staand plassen, maar niemand kijk raar op als ze in blote borst over de Erasmusbrug hollen. En met een singlet krijg ik nooit een bruine buik.

Ik zie mezelf al helemaal rennen, als een soort strakke sexy Bo Derek in de film ‘10’ (Jezus, ben je oud dan als je jezelf vergelijkt met Bo Derek rennend over het strand. Halle Berry in Casino Royale dan?). Alleen dan zonder de kraaltjes in mijn vlechten. In werkelijkheid heb ik natuurlijk nog steeds een blubberbuik, niet vanwege het vet maar vooral vanwege los vel. Maar een mens mag dromen toch?

De tweede reden is omdat de Performance Outer Top, hoe vaker je het zegt, hoe makkelijker het uit je mond rolt, nét nog een beetje extra ondersteuning geeft. Vooral bedoeld voor dames bij wie onze maker een beetje extra klei over had. Frank is er nog steeds niet overheen, maar daar hoorde ik vroeger ook bij. Gelukkig is de POT ook bedoeld voor dames die dat extra beetje klei door de jaren heen verloren zijn. Dames zoals ik, bij wie de meloenen teruggeworpen zijn naar trieste uitgelekte theezakjes. Een hoop los vel dus. En die kunnen dus ook wel een extra laagje gebruiken. Want twee is beter dan één niet waar? En in dit geval is 1+1 gewoon 3.

Tot zover de theorie. Marjon heeft bij de Ladiesrun een verrassing voor me. De bestelde top, (heeeeeee, top, dat is POT omgedraaid. Een extraatje voor het OCD deel van mijn brein) is binnen en ik kan hem gelijk passen. De maat is goed en zoals Nico in De Marathon al riep, hij zit heerlijk. Zelfs ik kan het bijna niet omschrijven. Hij voelt zacht en toch stevig. Een beetje zoals Frank. Je moet alleen even een klein truukje weten om hem goed aan te trekken zodat alles goed zit. Dat zeg ik, een beetje zoals Frank. Op de Ladiesrun hebben we een andere outfit, maar ik kan niet wachten om hem uit te proberen. 

Die gelegenheid komt een paar weken later, als de temperaturen weer tot onmenselijke hoogten gestegen zijn. De zomer is begonnen in Nederland. Een rondje langs De Esch lijkt me wel een goede plek. Het voelt nog wat onwennig als ik met volledig blote armen en blote buik de flat uitstap. Er zijn loodgieters bezig met de centrale riolering, die hebben nu ook een leuke dag. Tenslotte ben ik een ‘hot blonde’ in een strak broekje en een mooie top. Voor de zekerheid hou ik toch mijn buik maar een beetje in. Eenmaal buiten voel ik de hitte van de zon en de stad en weet ik nu al dat ik heel blij ga zijn.

Tijdens het lopen zit de boel lekker strak. Ik hou van strak. Het geeft me een veilig gevoel. Ik voel me ook stoer. Kijk mij eens hip wezen! Halverwege stop ik dan ook voor een paar selfies. Op dat moment zet Tom Jones een heel toepasselijk liedje in. Want naast stoer voel ik me ook wel een beetje een ‘Sex Bomb’. Ik heb net mijn nichtjes van 15 en 16 een week op bezoek gehad, die weten wel hoe je moet poseren voor een mooie Instagram foto. Toch ziet het er bij mij net even iets anders uit. Ik ben blijkbaar nog niet zo ervaren. Of zou het komen omdat ik geen 16 meer ben? Nee joh, gewoon beter opletten hoe ze dat doen de volgende keer. 

Als ik thuis ben ben ik tevreden. Ik heb lekker gelopen, ik heb het niet warm gehad ondanks de brandende zon, en het is de eerste stap naar een nieuwe aftekening van de zon op mijn lijf. Heb ik vast een onderlaagje als ik straks nog een week naar Spanje ga want dan neem ik hem zeker mee. Misschien dat ik dan wel een beetje insmeer met zonnebrand want dat zijn we vandaag natuurlijk weer vergeten. Lees, daar was ik te lui voor. 

Als ik het zo bekijk dan heb ik inmiddels bijna een complete Anita outfit buiten de schoenen om. Ondergoed, sportBH, top en zelfs Anita sokken. Nu alleen nog een Anita hardloopbroek. Maar die hebben ze niet. Of toch wel? Spoiler alert! Hoe dan ook jullie weten dat ik sowieso fan van Anita ben, en opnieuw kan ik uit de grond van mijn hart zeggen:

De Performance Outer Top is TOP!

P.s. Meer weten over de top? Klik hier Anita

Het doelbedrag blijkt wat ambitieus maar na twee bijstellingen en wat extra motivatie en reclame her en der wordt het uiteindelijke doel van € 1550 toch gehaald. En belofte maakt schuld dus ligt er vandaag een oranje tutu voor me klaar. 

We hoeven pas om 13:00 te lopen dus staan we relaxt op en eten op ons gemak een pannenkoek alvorens op de scooter te springen en richting het Zuiderpark te rijden. Het is fris en ik twijfel of ik de juiste beslissing genomen heb door een korte broek aan te trekken. Eenmaal op het terrein loop ik met mijn neus gelijk tegen de foodtruck van Dunkin Donuts aan. Oef, quelle horreur, dat mag ik helemaal niet maar het ziet er wel verdomd lekker uit. Daar is het laatste woord nog niet over gezegd.

We lopen naar de ontmoetingsplek van Team Matt, het team waar we voor lopen. Matt is er zelf ook en met hem gaat het goed, maar met al die andere kinderen waar Kika voor staat niet. Iets om even bij stil te staan. Inge geeft me mijn tutu die mooi kleurt bij het knaloranje T-shirt met de afbeelding van Matt dat we krijgen om in te lopen. Slechts een kleine kanttekening, het is een katoenen T-Shirt. Inge wilde een PR lopen maar het is inmiddels warm geworden en er is geen officiële tijdsregistratie dus het plan wordt omgezet naar lekker relaxt lopen. In welk geval we voor deze ene keer wel in katoen kunnen. 

Als we eenmaal opgedoft zijn maken we een paar foto’s. Ik voel me slechts een heel klein beetje opgelaten als ik richting WC loop en ik de blikken op me gericht voel maar de reacties zijn allemaal positief dus dat trekt gauw weg. We groeten nog wat bekenden en gaan dan richting start. Frank loopt ook met ons mee alsmede Myrna, ook Leader van de Crew. Na de warming up gaat de eerste wave. Wij mogen als tweede en met zijn vieren gaan we op weg.

We zijn nog niet koud begonnen of vlak voor ons gaan twee mensen op hun snufferd. Ik schrik er van maar gelukkig gaat het goed met ze. We lopen door. In de eerste kilometer loopt de temperatuur al aardig op en mocht ik twijfels gehad hebben qua broeklengte zijn deze volledig verdwenen. Het is warm en zelfs een beetje broeierig. Van de tutu merk ik niks behalve dan opnieuw de positieve reacties uit het publiek. Al kletsend lopen we ongemerkt het eerste rondje van 5 km. Daarna wordt het gelukkig wat rustiger op het pad want het is druk en smal. We hebben een hele tijd achter team LeBonheur gelopen maar nu gaan we ze voorbij voor wat meer ruimte.

De tweede helft gaat het tempo stiekem wat omhoog. Frank en Myrna lopen nu achter ons en Inge en ik lopen mooi gelijkmatig in cadans. Op onze T-shirts beginnen zich nu zweetvlekken te vormen maar we lopen nog steeds lekker. We kletsen nog steeds en zwaaien af en toe naar een fotograaf of een supporter en ook het tweede deel gaat redelijk ongemerkt voorbij. Voordat we het in de gaten hebben zijn we al weer bij de finish. Nog even hand in hand voor de foto en dan mogen we de medaille ophalen. 

We praten nog even na, drinken wat en delen een hotdog voor de ergste trek en als de mensen van de 5 km zijn gestart gaan we langzaam richting huis. Ik besluit om dan toch maar een donut te halen, als toetje voor vanavond, maar er staat een hele lange rij. Frank wacht geduldig op de scooter en dan denk ik aan de chocola die ik gisteren al gegeten heb en vraag ik mezelf af of ik die donut nu écht heel erg graag wil hebben. Het antwoord is nee en ik stap uit de rij en bij Frank achter op de scooter. Thuis maak ik een heerlijk gezond broodje geitenkaas en ‘s avonds na het eten neem ik nog een stukje chocola terwijl ik de foto’s bekijk.

Lopen in een oranje tutu. Eerlijk is eerlijk, Het geeft wél leuke plaatjes.

Deborah heeft beloofd om een vriendin door de 5 km heen te loodsen. Die loopt dus dubbel. Daar zijn drie andere ‘Anita’s’ bij aangehaakt. Ik niet, ik wil knallen op de 10 km. En dan komt Linda. Die wil wel maar durft ook niet. Totdat ze het toverwoord roept op Facebook. Ze noemt ons ‘Pussy’s’. Ik? Een Pussy? No way José! Drie minuten later heb ik me ook ingeschreven voor de 5 km, alsmede Linda. Dresscode? Rozer dan roze! Doelstelling? Zo veel mogelijk opvallen! We gaan het meemaken.

En zo gaat het roze hardloopsetje te weten BH, ondergoed en sokjes aan, de roze haarelastiekjes in, een roze zonnebril op, een roze slinger om, roze glitterlak op de nagels en vliegen de foto’s van een roze cowboyhoed, confettiekannonen, waterpistolen en het speciaal bestelde shirt met roze opdruk over de Whatsappgroep. Een feestje binnen het feestje.

Frank heeft ingeschreven voor de RMD trailclinic en ik heb hem gesommeerd, uuuuh ik bedoel natuurlijk liefjes gevraagd, of hij toch pannenkoeken wil bakken. Daar heb ik een half uurtje eerder opstaan dan wel voor over. Frank gaat om 8:30 weg en Deborah komt om 9:00 naar mij toe zodat we samen op de scooter naar het Zuiderpark kunnen. We zijn lekker vroeg en hebben rustig de tijd om ons startnummer voor de 5 km op te halen, onze tas af te gooien, fotootjes te maken, te plassen, en een rondje over het terrein te lopen alvorens we naar de Anita tent gaan. Daar krijg ik een ‘kadootje’. Ik mag de Performance Outer Top testen, maar daar op een ander moment meer over. Langzaam aan beginnen de Anita dames binnen te druppelen tot in elk geval de uiteindelijk zes musketiers die ook de 5 km lopen compleet zijn. We tuigen onszelf op en dan is het time to dance. De klok tikt 11:30.

We starten redelijk achteraan en lijken wel een stel uitbundige honden. Het water uit de pistolen is al bijna op nog voordat we gestart zijn en we trekken behoorlijk de aandacht. Exact wat de bedoeling is. De hoed en de zonnebril blijven niet makkelijk zitten tijdens het rennen maar we hoeven ook niet hard dus ik kan hem ook zo nu en dan vasthouden als het moet. Het is erg druk op het relatief smalle parcours. Gelukkig gaan we niet voor tijd. Warm is het ook en de hoed gaat dan ook af en toe even af. Om hem snel weer op te zetten als we langs de fotograaf lopen die ons gevonden heeft. Ik zie hem meerdere keren zijn camera op ons richten, op zijn fiets springen en snel doorrijden om vervolgens positie te nemen voor een nieuwe fotosessie. 

Tja, wat wil je dan ook met zo’n groep springende, zingende en dansende meiden in vol ornaat? Onze drillmaster schreeuwt ons regelmatig toe: ‘Move your body!’ waarop we braaf antwoorden: ‘Not your boobs’. Je kan gewoon niet om ons heen. Tot aan het irritante toe, maar het merendeel kan er wel om lachen en is zelfs blij met de straaltjes die uit de waterpistolen komen. De kilometers vliegen voorbij en voor we het weten zijn we al bijna bij de finish. We krijgen nog gauw een Anitavlag in handen gedrukt en met veel gejuich gaan we gezamenlijk over de finish. Mission one accomplished!

Terug bij de Anitatent zijn inmiddels alle dames gearriveerd. We kleden ons om in outfit nummer twee van de dag, eten wat, rusten wat en poseren voornamelijk heel veel voor onze huisfotografe Janneke Poort. Als we in positie staan om naar de start te gaan hoor ik ineens mijn naam. Als ik me omdraai zie ik door het hek vriendinnen Christa en Anita over de finish van de 7,5 km komen. Ik babbel even met ze maar moet gedag zeggen want de groep gaat weg. Ik hobbel er gauw achteraan. We maken een groepsfoto en dan mogen we naar de start. Een hele speciale start want niet alleen mogen we helemaal vooraan starten, onze eigen Marjon geeft het startschot!

De warming up is op zich al een feestje.  Een lang lint van Anitameisjes flankeert het voorste vak en het danst en springt dat het een lust is. Ik hou me een beetje gedeisd anders ben ik al moe voordat ik moet beginnen. Toch kan ik me niet helemaal van het enthousiasme onttrekken. Opnieuw hoor ik mijn naam en Rob Lagendijk van de RMD zwaait van achter het hek. Dan gaat de groene vlag omhoog en mag Marjon aan de bak. We zwaaien nog één keer naar haar, ik zet mijn muziek en mijn klokje aan en als de knal klinkt gaan we op weg. Mission two!

Het is nu ieder voor zich en ik zet er een behoorlijk tempo in. Te snel zoals gewoonlijk dus de kunst is om dit snel te temperen naar een rustiger tempo. Tenslotte is het best warm. Dat lukt na iets meer dan een kilometer. Het nadeel van helemaal vooraan starten is echter dat je alleen maar ingehaald wordt. Psychologisch gezien niet fijn. Ik probeer me er maar een beetje voor af te sluiten en concentreer me op het lopen. De eerste kilometers gaan goed maar tegen de tijd dat ik op km vier kom weet ik twee dingen zeker. Het is bloedheet en mijn hartslag is sky high. Bij de drankpost probeer ik dan ook serieus om iets rustiger te lopen. Een PR zit er toch niet in en ik merk dat ik de laatste tijd een beetje lui geweest ben. Bovendien heb ik het slechte excuus dat ik het idee heb dat ik met het lopen van de 5 km mijn coretemperatuur al omhoog gebracht heb en niet voldoende afgekoeld ben in de pauze.

Ondanks alles loop ik stug door en lach vooral breed naar iedere fotograaf die ik tegenkom. Niet alleen Rob maar ook Henk en Michel Kip staan langs de kant en ik profiteer van het feit dat Michel er is om zijn eigen meisje te fotograferen. Marieke is me bij de eerste drankpost al voorbij gerend en die zie ik ook niet meer terug. Toch valt het me wel mee, ik had verwacht dat ik veel meer ingehaald zou worden. Blijkbaar hebben meer dames last van de warmte. 

Ik ga de tweede ronde in en begin het wat zwaarder te krijgen. Ik concentreer me op mijn muziek en probeer in het snelle ritme mee te blijven stappen tot aan de tweede drankpost. Die duurt stiekem toch iets langer dan ik dacht, het voordeel is wel dat ik dan inmiddels al op 7 km zit en er dus nog maar drie hoef. Het tweede rondje is iets groter dan het eerste maar voor het laatste stuk pakt hij toch weer het oorspronkelijk parcours op. Daar is de 9 km en de Anita cheerzone! Ik ren al juichend door een dik gordijn van confetti. Wat is dit enorm leuk! Vlak voor mij dreigt Shiva, die mij een stukje terug inhaalde, te gaan wandelen. Als ik bij haar ben roep ik: ‘Kom op, nog 1 km!’. En samen rennen we de laatste kilometer. 

De laatste oh zo zware kilometer. Halverwege diezelfde kilometer hangt mijn tong op de grond maar ik wil niet opgeven. Even schiet er door mij heen: ‘Potverdorie, zeg ik tegen Shiva dat ze door moet lopen en zelf zit ik hier een potje in te storten.’ Dus ik ren door. Ik ren door omdat Shiva doorrent. En Shiva rent door omdat ik doorren. En zo rennen we samen door, tot over de finish. De finish, waar ik eindelijk alsnog mag instorten. Wat ik dan ook met veel genoegen doe. Mission two accomplished! Geen PR maar zoals gezegd had ik dat ook niet verwacht. Desalniettemin een meer dan waardig resultaat. 51:37.

Als ik weer enigszins als een normaal mens kan functioneren loop ik naar de uitgang om mijn tweede medaille van de dag op te halen. Die kan ik ook weer van mijn lijstje afstrepen, twee afstanden op één event. Leuk om te doen, maar niet als je op één van de afstanden wil knallen. Ik ga nog even langs de finish staan om andere Anita dames op de foto te zetten. Als Deborah ook binnen is gaan we op zoek naar Linda. We lopen bijna een kilometer terug als ze aan komt rennen. We haken aan en trekken haar ook nog even door de laatste kilometer heen. Wat is het toch een kanjer! 

Iedereen is nu binnen en er is nog nét genoeg tijd voor een extra groepsfoto alvorens we naar de prijsuitreiking moeten hollen. Naast al het opzien dat we gebaard hebben als Anitameisjes vandaag hebben we ook nog twee dames op het podium, en dan ook nog nummer één en twee. Trotser kunnen we niet zijn. Onze eigen Sabine mag de prijzen uitreiken. Dan loopt de dag langzaam op zijn einde en nadat Deborah me nog op een broodje kaassouflé trakteert en we nog een paar foto’s maken, want die hadden we nog niet genoeg, gaan we zo zoetjes aan naar huis. 

Vol van alle indrukken. Vol van een overdosis fun. Vol van trots als blijkt dat ik 8ste in mijn categorie geworden ben en 53ste overall. Vol van warmte van mijn verbrande kop, en mijn schouders voel ik toch ook wel een beetje. Maar vooral vol van liefde en vriendschap voor deze geweldige leuke groep meiden. Het was een dag vol met Anita geweld en niemand kon om ons heen.

En het bleef nog lang onrustig…

Eenmaal aangekomen doe je de eerste twee dagen niks want je moet acclimatiseren en hebt enorme last van jetlag. De derde dag besluit je het toch maar te proberen met het lumineuze idee om naar de supermarkt te rennen en weer terug met je ontbijt. Tenslotte heb je dat drie jaar geleden ook gedaan. Toen zat je echter maar 2,5 km van de supermarkt verwijderd, dit jaar ongeveer 5 km. Ach, 10 km moet kunnen toch? Dus kien je uit om er rond 8:00 te zijn als ze open gaan om maximaal van de vroege ochtend te profiteren. Je trekt je spullen aan en gaat op weg. 

Het loopt eigenlijk best lekker en onderweg maak je wat gekke foto’s. Bij de azuurblauwe zee en bij het bord ‘overstekende ezels’, leuk voor thuis en Social Media. Eenmaal bij de supermarkt koop je twee broodjes, een beetje ham en een beetje kaas en begint aan de terugweg. Dan is het al niet zo vroeg in de ochtend meer en eigenlijk best wel warm. Je zweet je een ongeluk en met een onhandig bungelend zakje is 5 km stiekem best wel lang. Maar je overleeft het en springt thuis gelijk onder de buitendouche om af te spoelen.

‘s Avonds lig je in je hangmat een beetje te internetten en bedenkt: ‘Stel dat er een hardloopwedstrijdje op Bonaire zou zijn? En stel dat dat toevallig op een dag is dat wij hier op het eiland zijn?’ Je Googelt wat maar kan niks vinden. Ach ja, het zou ook wel érg toevallig geweest zijn. De komende dagen loop je nog eens een rondje en je gaat uit eten. Je parkeert je auto bij een parkeerplaatsje aan het begin van de hoofdstraat. Je blik valt toevallig op een digitaal reclamebord en je ziet een oranje scherm met alleen de volgende witte tekst: ‘8 km’. Je kijkt je man aan en jullie denken allebei hetzelfde. ‘Het zal toch niet?’ Je blijft staan en wacht tot de rest van het bericht verschijnt. Er is een run georganiseerd door een lokale verzekeringsmaatschappij! En hij is aankomende zondag! ‘Dan zijn we er nog’, zeg je tegen je echtgenoot. En jullie besluiten ter plekke om mee te doen. ‘We zijn er nou toch.’

Na het eten weer thuis zoek je het op op de website. 8 km vanaf het strandje vlak voor de deur naar de andere kant van het eiland. En je schrijft ter plekke in. De volgende dag ga je naar het kantoor om te betalen en je startnummer met shirt op te halen. En een prangende vraag te stellen. ‘Als we bij de finish zijn, hoe komen we dan weer terug?’ De alleraardigste dame legt uit dat er busjes rijden. Verder vertelt ze dat we om 6:30 starten maar ons uiterlijk om 6:00 moeten melden. Een record qua vroeg opstaan om hard te lopen. Er is tevens een waterpost en we krijgen soep bij de finish. Soep? Om 8:00 ‘s ochtends? ‘s Lands wijs ‘s lands eer zullen we dan maar denken.

En zo sta je tijdens je duikvakantie op een tropisch eiland op Pinksterzondag om 6:00 ‘s ochtends in je hardloopkleding met een nieuw shirt en een startnummer opgespeld aan de start van een hardloopwedstrijd. Het moet niet gekker worden!

Ik heb met Frank afgesproken dat we voor onszelf lopen gezien de ervaringen van de afgelopen dagen. Frank heeft enorm last van de warmte tijdens het lopen en het feit dat hij ziek geweest is en nog steeds niet helemaal hersteld is helpt ook niet. Ik ga niet racen (écht wel) maar wil ook niet moeten wandelen (écht niet). Eigen tempo dus. 

We hebben geen idee wat we kunnen verwachten. Zijn er veel deelnemers, wat voor soort mensen lopen er mee, is er een echte start of roept er iemand gewoon dat we mogen gaan rennen, is er publiek langs de kant, is de weg überhaupt wel afgezet? Tijdregistratie gaat handmatig op basis van binnenkomst bij de finish dus vooraan starten is het devies als je een nauwkeurige nettotijd wil hebben. Mijn klokje heeft enorm veel moeite met het vinden van de GPS elke keer en is ook nog eens bijna leeg. En geen oplader mee want ‘ach, we gingen toch alleen maar een paar 5 km rondjes rennen’. Gelukkig doet de Runkeeper het ook zonder dataverkeer wel, dat heb ik de afgelopen dagen getest. 

De wekker gaat belachelijk vroeg. Kan ik gelijk weer een beetje wennen aan de jetlag terug naar huis. We doen het vandaag op een cracker en een banaan. Ik draag het gekregen shirt en een zonneklep met reclame van de organisator. Vind ik wel passend. Rond 5:30 wandelen we naar waar de start moet zijn, ongeveer 500m van ons huis af. Dat is nog eens luxe. Het is nog donker, dat is dan wel weer armoe, maar gelukkig wordt het snel licht. Op Bachelors Beach is het verrassend druk. Er zijn voor de gelegenheid twee tafeltjes neergezet waar de aanmelding plaatsvindt en water staat. Ook staat er een geluidsinstallatie en een speaker die continue de slogan van de run roept: ‘You never run alone’, ik zweer het! We raken in gesprek met een lokale dame die vroeger ook in Rotterdam gewoond heeft. Ze werkt bij de politie, waarvan er een 40 tal meedoen vandaag. Het totale deelnemersveld inclusief wandelaars is 351. 

Om 6:15 begint de warming up. Een ietwat mollige knul doet de oefeningen voor en aan alles kan je merken dat hij geen flauw idee heeft wat hij aan het doen is. De pret is er niet minder door. Dan wandelen we een klein stukje naar de start bestaande uit twee pionnen met twee vlaggen. We hebben nog vijf minuten en de directeur van de Guardian Group die de loop organiseert houdt nog even een praatje. Dan is het klokje en voor de zekerheid de telefoon met de Runkeeper in de aanslag en wordt er afgeteld. En weg zijn we.

De kopgroep gaat er als een malle vandoor en ik hou me ook niet helemaal in. Het is nog niet zo heel erg warm. Dat komt pas na de eerste kilometer als we heuvel op lopen, de zon begint te schijnen en mijn bloed inmiddels is gaan pompen. Gelukkig zijn we hier al ruim een week en hebben we ook al een aantal keren gelopen. Op twee kilometer pak ik in elk geval water van de drankpost. Geen bekertjes maar een soort dichtgesealed plastic zakje. Tanden er in dus om een gaatje te maken. Ik drink een beetje en gebruik de rest om mijn gezicht en armen te koelen.

Bij kilometer twee weet ik al dat het geen 8 km is. Het bord staat er veel te vroeg getuige het feit dat we nog niet bij het Donkey Sanctuary zijn en we dit stukje van de week ook gelopen hebben. Ik maak me er niet druk om. ‘Relax, je bent in Bonaire.’ Het parcours is een grote lange rechte weg en een beetje saai. Er is niks afgezet of afgesloten dus we waren al gewaarschuwd dat we rechts moesten blijven lopen en op moesten passen voor ezels. Dat kan ook alleen maar in Bonaire. Ik hou een redelijk gelijkmatig tempo en haal zowaar wat mensen in. Maar ik word ook ingehaald, voornamelijk door mannen. 

Op kilometer vier verwacht ik een tweede drankpost maar die blijft uit. Dat wordt dus doorlopen en schuift mijn plan om even rustig wat te drinken en te wandelen door naar kilometer 6. Tegen de tijd dat ik daar ben besluit ik dat het nog maar twee kilometer is, minder er vanuit gaande dat de trend van de te korte route zich gewoon doorzet, en ik dus net zo goed door kan blijven lopen. Ik loop inmiddels relatief alleen, met een man voor mij en voor zover ik snel kan zien een man achter me. De dame waarvan ik dacht dat ik die niet meer in ging halen heb ik allang achter me gelaten. Omdat er verder geen eer te behalen valt aan nog iemand inhalen en ik niet meer bang hoef te zijn om ingehaald te worden tenzij ik ineens ga wandelen, hoef ik niet te versnellen en probeer gewoon tempo te houden.

Toch ben ik enorm blij als ik de laatste kilometer in ga. Ik heb het bloedje heet en behoefte aan drinken. Mijn hartslag is sky high en ik ga dit tempo niet heel lang meer volhouden. Zoals gewoonlijk ben ik nog blijer als ik de finish zie die ik juichend passeer nog even poserend voor de foto. Bij de finish overigens geen muziek maar een local die driftig op zijn trommel drumt. En ik had gelijk, mijn klokje blijft steken op 7,6 km. Omdat er geen officiële tijdregistratie is maak ik even een foto van mijn eigen uitslag alvorens in een rustig tempo de 8 km vol te maken. Want 8 km is ook op Bonaire 8 km en geen 7,6 km. Ik pak een melige appel en wat water en wacht op Frank, die 6 minuten later binnenkomt. Hij heeft het erg zwaar gehad de eerste km vanwege het slijm in zijn keel, daarna ging het wel weer.

We babbelen met wat andere lopers en halen ons gratis vissoepje als de prijsuitreiking begint. We moeten toch wachten tot de bussen komen en die komen pas om 9:00. De prijzen worden uitgedeeld aan de eerste drie van elke leeftijdscategorie, mannen en vrouwen. Frank denkt dat ik podium gehaald heb maar ik verwacht niks. Er stond minstens een dame al uitgerust bij de finish te wachten toen ik binnenkwam en die duidelijk in mijn categorie zit. Je weet wel, de oude mutsen categorie. Nummer 3 wordt omgeroepen en dan hoor ik ineens toch mijn naam. Ik ben tweede geworden! Nummer één is inderdaad de dame die ik heb zien staan. Ik krijg een mooie zilverkleurige medaille en mag op het podium voor een foto met de directeur. Dat ik dat nog mag meemaken op mijn oude dag.

Als alle prijzen vergeven zijn, inclusief de overall winnaars man en vrouw, waarbij de bewuste dame uit mijn categorie met 32 minuten eerste is geworden, lopen we naar buiten waar net de bus komt aanrijden. Een oude schoolbus omgedoopt in ‘Chill bus’. Hij brengt ons terug naar Bachelors Beach vanwaar we naar huis lopen. Onze dag kan beginnen.

‘En dan sta je op je duikvakantie zomaar ineens als tweede in je categorie op het podium van een hardloopwedstrijd en heb je toch nog een medaille gewonnen…’

De afgelopen week ben ik ten prooi gevallen aan een lichte verkoudheid. Verkoudheid? In de zomer? Ja, ik wist ook niet dat dat kon, maar ergens heeft Frank in het vliegtuig vanuit Dublin iets opgepikt, en alhoewel ik enorm mijn best gedaan om bij hem uit de buurt te blijven is dat gek genoeg niet gelukt. Maar natuurlijk ben ik zwaar in de ontkenning, dus heb ik enthousiast gewoon alles gedaan wat ik normaal gesproken ook zou doen. Maandag- en woensdagavond hardlopen. Vrijdagochtend vroeg op, een broodje lunchen en daarna vrolijk 7 km naar huis lopen. Ik heb het niet gered, ik liep ergens verkeerd en moest enorm omlopen. Ik kreeg pijn in mijn poten dus toen ik nog 1,5 km moest en zag dat Frank onderweg naar huis was heb ik me laten oppikken. Dat weerhield me er niet van om ’s avonds ‘gezellig’ 19 km te gaan skaten, met een klein blaartje aan de zijkant van mijn hiel tot gevolg, maar ach, dat mocht de pret niet drukken.

Vandaag race ik eerst naar Den Haag om te gaan paardrijden, vervolgens race ik terug om te helpen met de uitgifte van de startnummers. Tussendoor eet ik brood met pindakaas, een mueslibar en straks bij de start zal ik de helft van mijn Powerbar eten voor de eerste 8 km. Het is een gezellige boel en gelukkig is het een gekoelde ruimte want buiten is het warm. Behoorlijk warm. De tijd vliegt en omdat er tot op het laatste moment nog mensen komen om hun nummer op te halen is het ook nog haasten naar de start. Maar goed, uiteindelijk sta ik klaar en mogen we weg.

Muziek aan en gaan! De eerste 2 km vlieg ik op de beats in mijn oren. Vandaag geen Metallica maar een opname van een discotheeksessie uit de jaren 90 met hardcore housemuziek. Hou ik ook van. In het voorbij gaan hoor ik iemand echter de term ‘pokkeherrie’ bezigen, en ik vermoed dat hij het niet over de enthousiaste aanmoedigingen van het publiek heeft. Dan trekt iemand de stekker er uit. Ik heb enorm last van de warmte, waarschijnlijk door de overgang van de airconditioning naar deze warme deken, ik voel me moe, mijn rechterkuit voelt stijf aan, mijn maag protesteert en de pijn onder mijn voetzolen van mijn vrolijke wandeling van gisteren is toch nog niet helemaal weggetrokken. Frank loopt van me weg en ik moet hem gewoon laten gaan want ik hou hem niet bij. We klokken km 3 en ik moet er dus nog 12. Pfff, gaat het hem niet worden vandaag. En als Frank bij een heen en weertje naar me uitkijkt en uiteindelijk mijn blik vangt maak ik een onmiskenbaar gebaar dat ik er nu al doorheen zit.

Als het eerste rondje er op zit begin ik een klein beetje aan de warmte te wennen. Daar komt een steekje in mijn zij voor in de plaats. Ik wil maar één ding en dat is gaan wandelen, maar dat is me mijn eer te na. Ik heb niet voor niets de bijnaam ‘Terminator’, één van mijn kernkwaliteiten is wilskracht en ik ben een ram, afstammeling van de planeet Mars vernoemd naar de romeinse oorlogsgod (Ares in de griekse mythologie) en die geeft nooit op maar gaat strijdend ten onder. En dus zit er maar één ding op. ‘Rennen kreng!’ Ik zet mijn Terminatorknop aan ook al is het nog vroeg in de race en ik zet het op een lopen.

Het resultaat is dat ik op km 7 Frank weer in het vizier krijg en hem zelfs voorbij loop. ‘Ik dacht dat jij er doorheen zat’, hoor ik hem door het gedreun in mijn oren door met een lichte verbazing of misschien verontwaardiging zeggen. ‘Zit ik ook’, is mijn volkomen logische antwoord terwijl ik doorhobbel. Bij de drankpost ga ik echter wandelen en loopt hij me weer voorbij. Ik moet eten en ik kan niet eten en lopen tegelijk. De helft van mijn bar blijkt iets meer dan de helft en tegen beter weten in kan ik mijn OCD ‘zonde om weg te gooien’ gen niet negeren en prop ik ook de laatste hap naar binnen. Diezelfde laatste hap blijft vervolgens in mijn keel steken en omdat mijn mond droger is dan de Sahara op een midzomerdag is er niets om hem mee weg te spoelen. Ik stik er bijna in, er uit rochelen lukt zelfs niet en mijn Terminatormodus om ook dat weg te blokken wordt tot het uiterste op de proef gesteld. Een kilometer later staat gelukkig reddende engel Carmen als vrijwilligster, met een flesje water in haar hand. Ik pik een slok, net genoeg om het ergste door te kunnen slikken. God zij dank. Welke god dat is laat ik dan maar even in het midden.

Met frisse tegenzin gaan we de derde en laatste ronde in, en ik presteer het weer om bij Frank aan te haken en zelfs weer voorbij te lopen. Bij iedere stap wordt elk pijntje en ongemakje weer een beetje erger. Tot overmaat van ramp krijg ik aandrang die toch écht een Dixie vereist. ‘Dat kan er ook nog wel bij’, denk ik bij mezelf, en diezelfde aandrang gaat net zo makkelijk op de stapel ‘wegblokken’ als de rest. Soms maak ik me wel eens zorgen om mezelf als Frank weer eens gekscherend zegt dat ik geen gevoel heb. Dit kan toch niet menselijk meer zijn? Misschien ben ik echt wel een robot? Of een buitenaards wezen? Ondertussen moet ik mijn playlist op de telefoon een zetje geven en loop bijna van het parcours af. Ik kijk net op tijd op om niet als een zombie tegen een hek te knallen. Zou wel de kroon op deze verder perfecte race geweest zijn…

Ik haal nog wat mensen in, weersta de neiging om na te gaan denken over dat ik nog 3 km moet om te voorkomen dat ik uit mijn ‘blik op oneindig verstand op nul’ concentratie raak, en vink gestaag de herkenningspunten van het laatste stuk af. Het tunneltje, de laatste drankpost, het heen en weertje waar Carmen nog steeds staat, het fietspad waar je halverwege naar het hockeyveld loopt, de splitsing tussen nog een rondje en de finish, en dan nog een stukje straat met vals, en met nadruk op vals, plat. Op de hoek staat een stel RMD-ers aan te moedigen en roepen iets over 1:22. De bocht om is inderdaad gelijk de finish en de klok staat inderdaad op 1:22 nog iets. Dat is gewoon een f€&cking dik PR!

De Terminatorknop blust langzaam uit en de herstelknop gaat aan. Even wachten tot Frank binnen is, en samen wandelen we naar de rest van de groep om ook de overige RMD-ers binnen te halen. Als iedereen binnen is drinken we nog wat op een terras en vind ik dat ik wel een bittergarnituur verdiend heb. ‘s-Avonds op de bank bekijk ik de officiële uitslag. Ik lach me helemaal suf, nu wel. Ik ben 4de in mijn categorie en heb nét geen € 10 gewonnen. Het moet niet gekker worden.

1:21:58. Dat is best wel soort van in de buurt van de meer dan optimistische 1:19 die ik voor de Bruggenloop opgegeven heb omdat ik voor de verandering eens een keer in een startvak vooraan wil starten.

En als die dag nu eens alles op zijn plek zou vallen?

Ik heb me al ingeschreven als ik de uitnodiging van mijn voormalige werkgever ADP krijg om mee te lopen. Verschil nummer 1. Ik werk niet meer bij ADP. Maar natuurlijk lijkt het mij leuk om met ze mee te lopen. Mijn eigen startnummer kan ik kwijt aan Anita. Die loopt toch alles wat los en vast zit. Het groepje is wat kleiner dan vorig jaar, maar nog steeds gezellig om wat collega’s te zien. En natuurlijk loopt Annemieke, mijn ‘pupil’ richting de CPC, ook mee, dus gaan we samen op weg naar de Ahoy. Maar uiteraard niet nadat we hardloopvoer naar binnen hebben gewerkt, de door Frank met liefde gebakken pannenkoeken. Hij zal foto’s maken, zoals ik dat gisteren in Rozenburg heb gedaan.

Ik ben dit jaar gast in plaats van organisator, verschil nummer 2, dus ik hoef niet om 10:00 al aanwezig te zijn. 13:00 is de richttijd, om 13:30 staat de groepsfoto gepland. We zijn netjes op tijd maar het terrein doet me leeg aan. Natuurlijk, de 5 km zijn al naar huis en de 7,5 km zijn nu aan het lopen. We lopen naar de Business Area waar de collega’s al staan te wachten. ‘Wat zie je er goed uit!’ is het eerste wat ik te horen krijg. Het grootste verschil met vorig jaar, kilootje of 15. Ik begin al aan mijn nieuwe ik te wennen, behalve als ik foto’s van ‘vroeger’ zie. Eerst schrik ik dan, om vervolgens met een grote glimlach te bedenken hoe goed ik me voel. Ik vertel de collega’s waar ik me tegenwoordig mee bezig hou en we praten bij. Niet lang, want het startsein nadert en we moeten natuurlijk nog plassen en naar de start wandelen. Nog even snel de groepsfoto en dan gaan we op weg.

We mogen in startvak B. De stemming zit er goed in en ik overdenk wat ik ga doen. Het is warmer dan warm, en het advies is dan ook om niet voor een PR te gaan en veel te drinken. Tenminste, dat is wat ik aan Annemieke meegeef. Maar ja, do as I say, don’t do as I do, want het kriebelt enorm. Op de Hitlandrun had ik een PR van 52:41, verschil nummer 4, en was het ook warm, maar daar hadden we geen officiële tijdsregistratie. Bovendien ben ik donderdag lekker gemasseerd, loop ik met muziek en is de Ladiesrun traditiegetrouw voor mij een snel parcours. Gelukkig hebben ze drie drinkposten in plaats van twee. Na een startvakselfie en een high five wachten we op het startsein. En als dat gegeven wordt ben ik weg.

Frank staat ergens rond km 1 al, en ik zie hem al van ver. Sowieso eerder dan hij mij. Marco Vink staat naast hem en geeft aanwijzingen wie er aan komt en gefotografeerd moet worden. Ik loop een behoorlijk tempo maar voel de warmte. De eerste kilometers gaan echter wel lekker en als ik Frank rond de 3 km opnieuw passeer met een high five van Marco, zit ik goed op schema voor mijn PR. Mijn thermostaat begint echter aardig op te lopen. Ik wilde de eerste drankpost overslaan, maar doe het toch maar niet want ik heb al vanaf de start een droge mond. Dan op weg naar mijn tweede checkpoint. Ik zie Evert Buitendijk onderweg, maar te laat. Op 5 km klok ik 26 minuten maar ik weet nu al dat ik dat niet nog 5 km vol ga houden. Het is écht warm, zelfs ik moet dat nu toegeven. Ik pas mijn tempo iets aan en probeer vol te houden tot de tweede drankpost. Ik heb dorst en honger, of misschien alleen maar heel erg dorst.

Even voorbij de 6 km eindelijk de drankpost. Ik wandel wat langer dan normaal, drink en probeer de halve powerbar weg te kauwen die ik nog over had van vorige week. Ik krijg hem bijna niet weg en spuug de laatste hap net zo hard weer uit. Hij valt ook verkeerd samen met het water, en naast de warmte heb ik nu ook last van mijn maag. Ik geef mijn PR poging maar op. Verschil nummer 5. Toch nog verstandig. Even later heb ik weer wat afleiding als ik Frank voor de derde en laatste keer zie. Ik kan nog lachen voor hem. ‘Je gaat goed’, roept hij, maar ik roep terug dat het te warm is, en ik bedenk me dat de Ladiesrun ieder jaar stiekem toch weer een beproeving is. Goede resultaten, maar ik moet er altijd wel hard voor werken. Ik kan in elk geval nog rennen, velen gaan lopen en langs de kant ligt zelfs een meisje dat geveld is door de warmte.

De 8 km komt sneller dan verwacht, ik kom Michel en Marieke nog even tegen, maar ik kijk enorm uit naar het 9 km bordje. Ik pak ook de derde drankpost nog mee en heb even contact met een dame waar ik de laatste drie kilometer mee opgetrokken heb. Zij is duidelijk ook een ervaren loopster, maar moet ook toegeven aan de warmte en gaat wandelen. Dan opnieuw Evert langs het parcours en nu zie ik hem wel op tijd, en hij mij ook. ‘Saskia, de ijdele’ staat op, dus gaat de zonnebril even af, de liefste glimlach op en de duimen omhoog. Daarna het 9 km bordje en ga ik bedenken vanaf waar ik nog wil gaan versnellen. En dan heerlijk toegeven aan mijn zwakte om dat moment elke keer uit stellen. Uiteindelijk wordt het pas als ik het laatste hoekje om ben en nog maar een kleine 50 meter te gaan heb. Heldin! Desalniettemin heb ik zeker niet te klagen en een prima tijd neergezet, 54:25. En ik ben 89ste overall en 5de in mijn categorie. Verschil nummer 6. Na het ophalen van mijn medaille en de rest binnen zien komen, haal ik wat te drinken. Frank is inmiddels ook weer gearriveerd en als we wat nagepraat hebben gaan we lekker naar huis. Na het douchen rijden we naar een terras om een enorm bord spareribs weg te werken en later als toetje thuis op de bank de nieuwste smaak Magnum, Peanutbutter, weg te smikkelen.

Sommige dingen veranderen nu eenmaal nooit!

Na een ietwat toch onrustige nacht bakt mijn lief powerpannenkoeken terwijl we filosoferen over het feit dat ons leven zo veranderd is met al dat hardlopen. Zoiets onbenulligs als een potje kaneel staat hier symbool voor. Het vorige potje dat we in de kast hadden staan was al 13 jaar over de datum omdat we die zelden gebruikten. Het huidige potje, een paar maanden geleden gekocht, is inmiddels bijna op, sinds we kaneel op onze hardlooppannenkoeken strooien.

Met slechts een tasje voor een trui, een jasje en een flesje water gaan we op pad. We zien de groene shirtjes gelijk staan en er worden weer druk selfies gemaakt. ‘Ga je een PR lopen?’ wordt er aan me gevraagd. ‘Ik denk het niet, ik ga gewoon lekker lopen.’ Bovendien is er geen tijdsregistratie, dus we moeten zelf aan de slag met onze hardloophorloges. Frank heeft een hoofd vol snot vanwege hooikoorts, dus die gaat helemaal niks spannends doen. Het zonnetje schijnt maar er staat stiekem ook wel een koel windje. Lekker.

Na slechts twee Dixie bezoeken ben ik er klaar voor. De start is een roodwit lint op de grond, en er wordt gewoon afgeteld. Off we go, exact samen met Frank over de streep zodat er straks geen eventuele discussie kan ontstaan over een seconde of zo, klokkie aan, muziek aan en gaan. In het begin is het nog wat druk qua mensen, maar na een kilometer komt er ruimte. Frank en ik lopen het eerste stuk samen op, en ik herken stukken waar ik wel eens met Anita gelopen heb. Het windje tegen is pittig, maar qua temperatuur wel lekker. Het tempo zit er dan ook goed in.

Na twee kilometer laat ik Frank los, ik heb het gevoel dat ik teveel probeer bij hem te blijven en dus op hem gefocust ben. Daardoor loop ik niet lekker in mijn eigen flow. Hij loopt een stukje voor mij, en we blijven op die manier toch bij elkaar. Daarna volgt een stukje van optrekken aan elkaar, dan loop ik weer voor, dan Frank weer en dan weer samen. We bereiken de drankpost even voorbij de 4 km en drinken samen wat terwijl we wandelen. We lopen onze eigen race, maar toch ook stilzwijgend samen.

De omgeving is mooi, het is stiekem best warm en ik zie de pollen waar Frank zo’n last van heeft veelvuldig in de lucht dwarrelen. Mijn beurt komt nog wel, over een week of twee – drie. Dan lig ik ook hoestend en proestend op de bank. Maar nu nog niet. We gaan over een kiezelpad waar net nieuwe kiezels gelegd zijn. Dat loopt wat minder en ik ben dan ook blij als we weer een zandpad opdraaien. Bij km 6 krijg ik het een beetje op mijn heupen. Met een lekker nummer in mijn oor versnel ik iets. En nu is het Frank die me laat gaan. In de verte zie ik niet alleen de finish, maar iets minder ver ook Bart lopen, die blijkbaar wat moeite heeft want ik begin heel langzaam op hem in te lopen. Zonder het te weten fungeert hij als haas. Tenminste, tot een kilometer of 9 als ik hem meedogenloos inhaal.

Het laatste stuk is nog een lus door een afgeschermd natuurstukje. Tussen het brullen van Metallica door hoor ik het brullen van kikkers. Ach, what’s the difference? Ik merk dat ook ik het nu zwaarder krijg en het inmiddels behoorlijk warm heb, maar ja, het is nog maar een paar honderd meter. Geen getrut dus, dat is het thema van vandaag want dit Roparunteam organiseert deze loop. Oftewel doorlopen kreng! En als ik de finish overga, waar ik bloemen, een presentje en een medaille in mijn hand gedrukt krijg, zie ik gelijk dat, ondanks dat er geen officiële tijdsregistratie is, ik een goede tijd neergezet heb. Even snel spieken blijkt het ook nog een PR te zijn. Volgens de klok 8 seconden, maar zeker weten doe ik het niet omdat ook het parcours niet gecertificeerd is. Kijken wat ik op de Ladiesrun kan doen dan maar.

Bart komt kort na mij binnen en een paar minuten later is daar ook Frank. In elk geval weer geen discussie over seconden. Dan is het wachten op Joyce, Simcha en Roos die er nog even een écht wedstrijdje van maken, en als laatste wachten we op Anita met Lonneke op sleeptouw, die we weer met een groepje groene shirts binnenhalen. Na het uithijgen en het napraten, cu next week in Leiden!, gaan we lekker naar huis. Wij hebben onze lunch weer verdiend. Thuis horen we op de radio (nee schat, als we het op TV hadden willen zien hadden we het sportpakket van Ziggo moeten kopen in plaats van Ziggo XL), Feyenoord kampioen worden. Gelukkig maar.

Een PR lopen is leuk, maar dat ik me volgende week, en de weken erna, met goed fatsoen in Amsterdam kan vertonen is vééééél belangrijker…