Zoals iedereen weet pronk ik namelijk al ruim 3 jaar met de sportBH’s van Anita Active. En nu was ik uitgenodigd voor een internationaal event waar we het hoofdkantoor van Anita, dat in Duitsland net tegen de grens van Oostenrijk ligt, bezochten en we een ‘shopping’ sessie met een prachtige fotoshoot kregen. 

Een shopping sessie met een heuse shoppingbag. Dus niet alleen een nieuwe bikini-ja-die-verkopen-ze-ook en een nieuw lingeriesetje-kende-je-het-merk-Rosa-Faia-nog-niet rijker, maar ook eindelijk de felbegeerde nieuwe massage tight in de pocket. En aangezien ik van shockeren hou heb ik niet de zwarte maar de doet-enorm-veel-pijn-aan-je-ogen felgekleurde fuchsia versie in mijn tas gepropt. Uiteraard met bijbehorende BH, want die had ik nog niet. Oh ja wel. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel BH’s in mijn leven gehad heb, maar goed, je hoort mij niet klagen.

Na de shopping sessie kregen we ook nog gedurende vijftien minuten een privéfotografe toegewezen waardoor ik omringd door klingelende Milkakoeien en met de bergen op de achtergond mijn mooiste yogapose op een grote steen mocht tentoonstellen. Is weer eens iets anders dan een hardloopfoto. Buik in, evenwicht bewaren ‘and Shine!’ Heel even waande ik me in een aflevering van America’s Next Top Model terwijl ik een denkbeeldige Tara Banks hoorde roepen ‘fake it till you make it!’ Gelukkig was ik snel weer op aarde getuige de rare grimassen op mijn gezicht, het loshangende vel rond mijn taille en een toch iets minder slanke dan vier kilo geleden buik. En misschien was dat felle fuchsia stiekem eigenlijk iets te enthousiast. Desondanks hebben ze er toch nog iets moois van weten te maken. Uiteraard hebben we de volgende dag voordat we weer terugvlogen nog een heerlijk rondje hardgelopen in de prachtige omgeving. 

Maar dat allemaal terzijde. New York dus. Want de laatste keer dat we daar waren hadden we een missie. En daardoor moesten we een klein beetje rekening houden met de benen. Per saldo hebben we destijds stiekem toch nog veel te veel gelopen maar dat maakt deze keer niet uit. Nu gaan we alleen op vakantie, lopen we voor onze lol een rondje of twee en gaan we zondag aanmoedigen bij de marathon. Om gappie Gaston een hart onder de riem te steken en duimen dat het goed gaat. De nachtmerrie van twee jaar geleden toen hij twee weken voor vertrek te ziek werd om te lopen hopen we nu voorgoed achter ons te kunnen laten.

Het geeft ons in elk geval de ruimte om dit keer de dingen te bezichtigen waar we vorige keer geen tijd voor hadden. Om eens rustig te shoppen en om gewoon lekker wél naar de overkant van de Brooklyn Bridge te wandelen. Een rustig trainingsrondje te lopen in Central Park zoals zoveel mensen dat doen. En om de marathon op een hele andere manier te beleven. Geen druk, geen stress en lekker langs de kant staan om al die andere idioten aan te moedigen en naar de finish te schreeuwen. Hoef ik zelf niks te doen en staan we voor de verandering gewoon eens aan de andere kant van de lijn. Lijkt me heerlijk, ik kan me er al helemaal op verheugen. Leuk man…

STOP! REWIND! WHO AM I KIDDING? Ik ga naar New York en in plaats van de marathon te rennen ga ik alleen maar aanmoedigen? Shit. Ik wil gewoon meerennen. Ik wil niet langs de kant werkeloos toezien hoe al die andere idioten aan het rennen zijn. Ik wil ook zo’n rennende idioot zijn. 42 en een beetje heerlijke kilometers over de Verrazano Bridge, door Queens en Brooklyn, over first en fifth avenue via de Bronx en dan dat vreselijke lange laatste stuk door Central Park. Ik wil de glorie van de finish voelen, een nekhernia krijgen van die dikke vette plak en ik wil de volgende ochtend mijn naam in de New York Times zien schitteren. Het kan me niet schelen hoe, maar ik wil ook lopen. Dus vergeet het prachtige verhaal wat je net gelezen hebt en onthou alleen mijn wanhopige oproep. Weet je nog iemand die een startnummer voor de New York marathon over heeft? Bel me dan op +31-IK-WIL-RENNEN!

Ahum. ORDE IN DE ZAAL! Sas, gedraag je! Zo, ben je nou weer rustig?

Goed. Wij gaan dus lekker een weekje genieten in New York. En dan zien we elkaar weer bij de Zevenheuvelenloop. Ok?

Tot dan!

Het marathongeweld heeft nog dagen geduurd. Social Media ontplofte van alle mooie verhalen en foto’s. De een nog ontroerender dan de ander. Sommigen zijn triest, van mensen die hebben moeten uitstappen of überhaupt niet mee hebben kunnen doen. De meesten zijn over de zware strijd die geleverd is, tegen zichzelf, de warmte en de kilometers. En een paar zijn triomfantelijk, omdat ze hun eerste marathon uitgelopen hebben, of in sommige gevallen zoals ik ondanks alles een mooie tijd neergezet hebben. Ik lees ze tot mijn ogen scheel zijn, ik kan er geen genoeg van krijgen. En natuurlijk de koortsachtige zoektocht naar foto’s. Er worden zo veel foto’s gemaakt die je later nooit meer terug kan vinden. Gelukkig zijn er genoeg die ik wél tegenkom, en er zitten zelfs mooie tussen.

Ik heb mijn schoonvader gevraagd om de bijlagen uit de kranten voor me te bewaren. Nog heel even nagenieten van de marathon. En toch, als ik op woensdagochtend door de kranten blader, voel ik het marathongevoel langzaam wegglippen. Het is klaar, het feestje was geweldig maar is voorbij. Hoe wanhopig ik het ook probeer vast te houden. De wereld is terug naar zijn normale status. Op straat is niets meer te zien van de duizenden lopers en toeschouwers die zondag de dag van hun leven hadden. Alles is netjes schoongeveegd, en alleen een verloren lege gelverpakking die ontsnapt is aan de grijpgrage vingers van de bezemwagentjes en een streep gele verf met de cijfers 38 op het asfalt geven nog aan dat er een megaevenement plaats gevonden heeft. Zelfs op de Maasboulevard, waar je de afgelopen weken kon filelopen, is leeg. Geen hardloper meer te zien, iedereen pakt even zijn rust en herstel.

Ook thuis hebben we slechts de herinnering in de vorm van een nieuwe medaille aan de muur en een hele blauwe teennagel van Frank. De spierpijn is al bijna weggetrokken, ik kan weer normaal de trap af, de startnummers zitten in de bewaarmap en het bad dat altijd vol ligt met hardloopkleding is leeg, alles netjes gewassen en opgeborgen voor de vakantie.

Het geeft ook wel een stukje rust, om even niet met hardlopen bezig te zijn. Heel even maar, want het hardloopleven gaat gewoon door. Ik heb mezelf voorgenomen om na de vakantie naar het schema te gaan kijken voor Valencia. In dat schema zitten ook gewoon weer wedstrijden. Wedstrijden waar ik nu al voor moet inschrijven zoals de Dam tot Dam, die binnen no time uitverkocht is. En ondanks dat de nieuwe stip op de horizon Valencia is, voel ik diep van binnen ook al wat kriebels zitten voor Rotterdam 2018.

Rotterdam 2017 is klaar, alles is opgeruimd en opgeborgen. Er rest ons alleen nog even nagenieten alvorens we onze blik weer vooruit leggen. Ik voel een klein stukje verlies, tegen het verdrietige aan. After marathon blues. Gelukkig hebben die één voordeel.

After marathon blues duren nooit lang!

En je hebt met me meegelopen. In 105 trainingen over 8 maanden moest ik fit genoeg zijn om de marathon te kunnen lopen. En of ik het nu wilde of niet, jij liep mee! Een enkele uitzondering daargelaten omdat het écht niet uitkwam met het werk, of omdat ik er stiekem vandoor gegaan was, heb je iedere kilometer, of dat nu een rondje van 5 was of een rondje van 30, naast me gelopen. Links, want dan kon je me beter in de gaten houden. In het begin moest ik daar even aan wennen, want ik liep altijd alleen en met muziek op, maar later was het vanzelfsprekend dat je naast me liep.

Je hebt de camelback gedragen om me te voorzien van drinken. Je hebt de gelletjes en repen in je zak gehad om me te voorzien van eten. Kilo’s bananen heb je voor me gekocht en meegedragen, sinaasappeltjes voor me gepeld. Je hebt me voor het lopen ingesmeerd met wax om schuren te voorkomen, en na het lopen ingesmeerd met koelingsgel als ik ergens last van had. Je hebt routes opgezocht, plannen gemaakt, schema’s uitgezocht en je snelheid aangepast. Me meer dan eens behoed om onder de voet gereden te worden door een fietser of een auto, als ik weer eens niet op zat te letten. Je hebt mijn tas gedragen naar de wedstrijden toe, en naar huis gereden na afloop als ik moe was. Je bent mee geweest bij elk bezoekje aan de Hardloopwinkel als ik weer iets nieuws wilde kopen, of gewoon een paar schoenen wilde aaien.

Je hebt eindeloos geduld gehad met al mijn grillen tijdens het lopen. “Nog 500 meter extra, anders volg ik mijn schema niet!”, “Nee, we moeten dat specifieke rondje lopen, want dat past symbolisch beter bij het onderwerp waar ik vandaag over wil schrijven….”, “Vandaag gaan we lantarenpalen rennen schat, want ik wil iets uitproberen!”, “Nog even de brug aantikken, anders voelt het niet goed.” Een foto hier, een foto daar, een filmpje met een poster op mijn rug, nog een foto, oh en “doe er nog maar eentje zo en deze moet over want die is niet goed gelukt”. “Hou deze even vast, dan kan ik even springen-achteruit lopen-schuin lopen-huppelen” of wat ik dan ook weer voor geks bedacht had. Nooit een woord van protest als je thuiskwam en ik ons “oh ja, ook nog ingeschreven had voor wedstrijdje X”. Behalve met de Circuit Run op mijn verjaardag. Met het barre en boze weer wilde je eigenlijk niet gaan en heb je geprobeerd het me uit mijn hoofd te praten. Kansloos natuurlijk, en dus ging je toch maar mee, want geen denken aan dat je me alleen liet gaan. En heb je 12km met me in de regen gelopen om zeiknat over de finish te komen. We hebben afspraken gemaakt over wat we zouden doen als één van ons het niet zou redden tijdens de marathon, met als uitgangspunt dat ík hoe dan ook over de finish moest komen. Je hebt de route met me gereden op de scooter, of gedeeltes van het parcours met me verkend.

Daarnaast ging ook nog eens alle aandacht naar mij. Iedereen leefde mee en vond het zo ontzettend goed en knap dat ik dit aan het doen was. “Saskia gaat de marathon lopen!” was het verhaal, waarbij de meeste mensen en passant even vergaten dat jij hem ook moest lopen. En vooral ben je gewillig het lijdend voorwerp geweest voor al mijn blogjes, als ik weer eens grapje over jouw hoofd maakte. Ondanks dat wilde je toch altijd de eerste zijn die het blogje like-te als ik hem op Facebook had gepost.

Dank je wel lieve Frank. Dank je voor dit alles. Dank je voor je steun en toeverlaat. Dank je voor je support. Dank je voor je geduld. Dank je voor je onzelfzuchtigheid. En vooral dank je voor je onvoorwaardelijke liefde.

Je bent het allerbeste loopmaatje van de wereld!

P.S. Schat, wat dacht je van de marathon van New York in 2016?

En pijn doet het, maar het is de mooiste pijn die er bestaat.

Nadat we de finish overkomen en ik stop met rennen, verstijven stante pede alle spieren in mijn lichaam en begint de pijn. Alleen het oorlelletje van mijn linkeroor voelt nog enigszins normaal. We worden naar de linkerkant gedirigeerd om onze medaille op te halen waar de vrijwilligers klaar staan om hem om te hangen. Ik heb echter een collega die al vaak meegelopen heeft en met me meegeleefd heeft beloofd dat ik hem bij hem kom ophalen en dat hij hem mag omhangen. Ik zie hem eerst niet. Hij zal er toch wel zijn? Dan draait iemand zich om en kijk ik hem recht in het gezicht. Gelukkig! Fotomomentje, een knuffel en een dikke zoen!

Daarna strompelen we richting uitgang en terwijl Frank de tas weer ophaalt, en Gaston de familie inlicht waar we zijn ga ik mijn trofee gelijk weer afstaan om hem te laten graveren. Met pijn in mijn hart geef ik hem af. We moeten wachten tot hij klaar is en benut de tijd om een beetje te rekken. Ik heb nog steeds verschrikkelijke dorst en verlang naar een groot glas cola. Gelukkig is de medaille snel klaar en is inmiddels de familie gearriveerd. Van mijn moeder krijg ik een tweede “medaille” in de vorm van een gouden hangertje met een hart en de datum ingegraveerd. Deze kan ik vanaf nu iedere dag op mijn borst dragen!

Dan begint het moeilijke stuk naar de metro terwijl Frank onderweg een bekertje bier scoort en ik een blikje cola. De grapjassen van de RET hebben de roltrappen uitgezet om ons in beweging te houden. Ik voel me 80 als ik de trap afstrompel. Er liep een man met een rollator mee, die zou ik nu wel even willen lenen. Eenmaal thuis lekker in bad na de volgende schade met afgrijzen in de spiegel te hebben aanschouwd. Ik geloof dat ik een nieuwe sport-BH nodig heb, want ondanks de dikke laag wax en op 2 plekken na waar ik wél afgetaped heb staan zo’n beetje alle randjes van de BH in mijn huid geschuurd. En geloof me, zo’n BH maakt op meer plekken contact met je huid dan je denkt. Had ik al gezegd dat een marathon lopen pijn deed?

Mijn huid gloeit, en niet alleen van het warme badwater. Ik voel ook nu pas dat ik mijn gezicht en armen verbrand heb in de zon. Tijdens het lopen heerlijk koel bij elke waterpost water over mijn gezicht en lijf gewreven voor afkoeling, en dan laten opdrogen in het zonnetje. What was I thinking? Ach ja, het is slechts een klein auwtje tussen alle grote auwtjes die ik voel.

’s Avonds na het eten maak ik me op voor opnieuw een slapeloze nacht. Niet alleen van de opwinding maar ook omdat ik gewoon niet weet hoe ik moet gaan liggen. Alles ligt even ongemakkelijk en ik voel de schuurplekken schrijnen. Toch heb ik niet zoiets van “ik doe dit nooit meer”… Niet dat ik gelijk een nieuw schema uit de kast trek, maar ik sluit het niet uit.

De volgende dag maken we balans op. In totaal 1010,6 km gelopen in 104 keer, 119 uur met een gemiddelde snelheid van 7:08 minuut per kilometer. Bewegen gaat nog steeds moeizaam en mijn schuurplekken zien er bij daglicht nog afschrikwekkender uit dan gisteren door de euforische bril van een geslaagde marathon. Oorlogswonden. Maar het gevoel in mijn rechterbeen begint ook langzaam weer terug te komen en de enorme hoeveelheid berichten en felicitaties werken verslavend en verdoven de pijn. Toch voel ik ook een stukje verlies. “Op weg naar de marathon” is formeel afgesloten. En natuurlijk blijf ik lopen en blijf ik schrijven, maar het zal toch anders zijn.

“Opnieuw op weg naar de marathon”, “Weer op weg naar de marathon”, “Op weg naar de marathon reloaded”? Klinkt toch anders. “The road to New York” lijkt me dan wel weer wat. Voorlopig eerst maar focussen op het uitbrengen van het boek met alle trainingsblogs. Daar heb ik nu weer tijd voor. Alhoewel, ik sta alweer ingeschreven voor de Brandgrensrun, de Ladiesrun, de halve van Hoorn en in het najaar de Dam tot Damloop en de halve van Amsterdam. A.s. zaterdag gaan we dus gewoon weer verder met trainen, 5km. Ik denk een rondje brug.

’s Middags mag ik naar de masseur. Ik vraag hem lief voor me te zijn en niet te hard te knijpen. Zelfs ik heb een pijngrens. Daarna met de scooter naar de Erasmusbrug om de bewuste foto te maken die ik me gisteren voorgenomen heb en alles nog eens rustig op me in te laten werken. Ik heb een emotioneel momentje. Thuis plof ik op de bank en pak een boek. Over hardlopen natuurlijk! Morgen begint het normale leven weer alhoewel de vraag is “wat is mijn normale leven”? In elk geval één waar hardlopen een onderdeel van is.

Kan ik het lopen van een marathon aanbevelen? Was het het allemaal waard, de vele uren training, het omgooien van je leven, de investering van geld en tijd, de vermoeidheid en de pijn tijdens en na het lopen? Ja, ja, ja, en nog eens ja! En er is maar één zin die “Op weg naar de marathon” met waardigheid af kan sluiten.

Just keep running!