Dat kennen van je lichaam vergt echter een lange traditie van onderzoek. Dat heb je niet van de ene op de andere dag. Ieder pijntje dat opdoemt wordt direct geanalyseerd, beoordeeld en vervolgens gecategoriseerd om er al dan niet actie op te ondernemen. Ook is het een kwestie van experimenteren. Ik weet dan ook precies waar mijn grenzen liggen. Dat wil niet zeggen dat ik ze niet regelmatig opzoek, oprek en een hele enkele keer overschrijdt. Vooral dat oprekken is van belang omdat je ze daarmee ook verlegt. Daar wordt je lichaam sterk van en geeft weer meer ruimte voor de volgende keer.

Naast het anatomische stuk heb je ook nog het esthetische aspect. Ik heb meer hardloopshirtjes in de kast dan gewone shirtjes, in allerlei vormen en maten. En ieder shirtje vertelt me exact hoe dik ik ben afhankelijk van hoe strak het zit en/of hoe zichtbaar mijn muffin top is. En voor wie niet weet wat een muffin top is, dat is dat stukje beschermmiddel rondom mijn killer abs waarvan Frank af en toe gekscherend vraagt waar mijn zwembadzwaantje is als ik weer afkeurend in de spiegel kijk en zuchtend dat strakke shirtje inruil voor een wijder exemplaar.

Het deel waar echter de meeste aandacht naar toegaat zijn uiteraard mijn benen en mijn voeten. Ik ken ieder bultje, zowel boven- als onderhuids, ieder adertje, iedere moedervlek en ieder haartje. Die laatste zijn trouwens bij mij een vorm van evil spawn. Heb ik mezelf net een uur gepijnigd door de Epilady er overheen te trekken, zie ik tien minuten later alweer de sprieten in het zonlicht omhoog springen. Zelfs het scheermes glijdt er gewoon overheen zonder schade aan te brengen aan de haren. Maar dat terzijde.

Het leuke van jaren bestudering van de ledematen is dan ook het vaststellen van de ontwikkelingen. Na het verzwikken van mijn enkel zit er een verdikking die er voorheen niet zat en waarschijnlijk nooit meer weggaat. Ook is het gewrichtje van mijn middelste teen wat dikker. De dokter zegt slijtage, ik heb nog ijdele hoop dat het ooit wegtrekt en probeer het regelmatig weg te masseren. Het bultje op mijn pees onder mijn rechtervoet laat ik daarentegen maar voor wat het is. Ik heb er geen last van en zolang hij niet groter wordt zit het me niet in de weg.

Qua vorm worden mijn kuiten wat gespierder dankzij het trailen maar zitten er daardoor ook wat nieuw gekweekte krasjes en plekjes van onwelwillende struikgewassen. En dankzij een aanwijzing van een hardloopvriendinnetje heb ik me de afgelopen weken gefocust op het kunnen optillen van mijn grote teen en daarbij mijn andere tenen op de grond te laten staan. Rechts was dat geen probleem maar links vergde nog wel wat oefening. Heeft iets te maken met het kunnen aansturen van je scheenbeenspieren. Schijnt goed te zijn tegen blessures.

Dat lijf moet natuurlijk ook goed onderhouden worden. Massages, rekken en af en toe een bezoekje aan de fysio houdt de boel soepel, op zijn plek en vrij van roest. Zo kom je overigens ook nog wel eens iets te weten. Ik schijn een bal in mijn rechterkuit te hebben. Waarschijnlijk bindweefsel ooit ontstaan toen ik op mijn twaalfde verjaardag aangereden werd en mijn been brak. Ik heb wel eens gevraagd of daar nog iets aan gedaan kon worden maar de vergelijking met versteend hout dat pas uitslijt na een miljoen jaar waterdruppels er op laten vallen zei mij genoeg. Laat maar zitten, ook daar heb ik mee leren leven. 

Al met al een regelmatige tijdsinvestering gedurende de afgelopen jaren waar ik voor het hardlopen heel veel plezier van heb. Ik kan het dan ook iedereen aanraden. Leer je lichaam kennen. Ga op onderzoek uit, kijk, voel, beweeg, stretch, probeer allerlei bewegingen en herhaal dat regelmatig.

Een soort van ontdek je plekje, maar dan net even anders…

Natuurlijk zorgen we dat we schoon blijven. Nageltjes regelmatig netjes bijgeknipt om blaren te voorkomen. Om de zoveel tijd nieuwe schoenen als de demping van je favoriete setje nu toch echt standje betonblok krijgt. Lange broek en thermo als het koud is, korte broek en singletje als het warm is. En natuurlijk de juiste voeding en voldoende nachtrust om de boel optimaal in conditie te houden. Ik weet wel wat mijn lijf nodig heeft. Nou ja, het grootste gedeelte van de tijd dan. Die bitterbal, of twee, naast die milkshake op het terras in de zomer en die vette rookworst van de Hema in de winter niet meegerekend. Bovendien horen oliebollen bij de feestdagen en dubbel eten met laat naar bed gaan ook. Op mijn verjaardag donuts met taart en op vakantie de local cuisine inclusief toetje. Maar de rest van het jaar zijn ben ik best braaf.

Toch is er meer nodig als je een vast hardlooppatroon hebt zoals ik waar inmiddels minimaal twee marathons per jaar in zitten. En daarom heb ik de Brigittejes in mijn leven. De ene Brigitte zorgt voor mijn weke delen. Als je haar ziet zou je het niet 1-2-3 zeggen maar ik vraag me nog steeds stiekem af of ze niet een killerrobot in vermomming uit de toekomst is als ze haar stalen handen in mijn sappige kuitjes zet om ze tot pap te masseren. Dat is dan ook exact de reden waarom ik iedere week vrijwillig een half uur op de pijnbank ga liggen. Want die spieren moeten soepel blijven en geen honderd foamrollers halen het bij Brigitte.

Met een bijna sadistisch genoegen weet ze perfect de vinger op de zere plek te leggen. Waar ik dan weer met een bijna masochistisch genoegen iedere keer roep: ‘Harder! Knijp het er maar uit!’ Om weer herboren en heerlijk soepel de volgende dag 21 km mét heuvels weg te tikken. Ik heb wel eens gezegd dat ze het goed zou doen in ‘Wedden dat?’ als dat nog zou bestaan. Niet alleen kan ze blindelings haar vaste klanten herkennen die op haar tafel liggen maar weet ze ook aan de status van mijn spieren exact wat ik die week gedaan heb aan training. Ik bedoel maar. Een keer in de zoveel tijd gun ik mezelf de luxe van een heel uur. Dan kneed ze niet alleen mijn benen maar ook alle knopen uit mijn rug.  Als ik heel lief ben neemt ze mijn nek, armen en voeten ook nog even mee. En mocht ze zelf geen tijd hebben, dan staat het door haar persoonlijk getrainde leger klaar om het over te nemen.

De andere Brigitte focust zich op de harde kern. Natuurlijk wordt er ook naar de spiertjes gekeken, maar soms staat de chassis een beetje scheef en moet dat weer rechtgezet worden. Dan pakt ze me in de houdgreep, legt haar arm onder mijn rug om als hefboom te dienen en breekt ze zes walnoten in een klap. Tenminste, zo klinkt het. Niet geschikt voor watjes. Je moet wel vertrouwen hebben om los te laten want anders werkt het niet. Gelukkig weet je niet alles van tevoren. Het resultaat is in elk geval dat het bloed weer gaat stromen waar het stromen moet, de opgebouwde spanningen mijn lijf verlaten en ik mijn nek weer kan draaien op een manier waarop de exorcist nog een puntje aan kan zuigen.

Vervolgens prikt ze nog een paar naalden in het steen om ervoor te zorgen dat ik mijn opnieuw verworven mobiliteit ook daadwerkelijk optimaal kan gebruiken. ‘Hoe kan het?’, vraag je je af, maar feit is dat deze twee dames dingen met mijn lijf doen waarvan ik niet eens wist dat dat kon, me niet realiseerde dat het nodig was tot ik de deur weer uitloop en er voor zorgen dat ik niet stil kom te staan midden op die snelweg. Wat moet ik zonder de Brigittejes in mijn leven? Want ja, net als met mijn auto, daar ga ik ook niet zelf aan sleutelen. Ik weet het antwoord wel, jij ook?

‘Nou mevrouwtje, we hebben er wat werk aan gehad maar hij loopt weer als een zonnetje.’

P.s. Wil je mijn Brigittejes ook eens proberen? Vooruit, hier heb je de links. Maar niet te vaak, want er moet wel genoeg tijd voor mij overblijven hé?

Massagestudio Los

Fysiotherapiepraktijk Tenwolde