De afgelopen week heb ik net als velen met mij het gevoel dat ik in een slechte film ben beland. Van het eerste Corona geval in Nederland naar obsessief het nieuws in de gaten houden om de ontwikkelingen te volgen, ben ik nu in een stadium dat ik alles losgelaten heb. Na de ene afgelasting na de andere, het cancellen van onze vakantie, verplicht thuiswerken en het sluiten van sport- en horecagelegenheden, waaronder de manege waardoor ik zelfs niet meer kan paardrijden, en als dieptepunt vandaag zelfs nog het bericht dat de Roparun niet doorgaat, reken ik tot de zomer nergens meer op. En zelfs daar hou ik nog marge aan. In geval van crisis speel ik op safe, hou altijd rekening met worst case scenario en ga in de overlevingsstand. Met een vleugje zwarte humor, dat dan weer wel. Mijn zogeheten ‘coping mechanism’.

Vooralsnog mogen we de straat nog wel op. Dus kunnen we door blijven lopen. Maar heeft doortrainen nog wel zin? Natuurlijk blijf je je rondjes lopen maar waarom zou je die lange duurlopen bijvoorbeeld nog doen? Je loopt alleen maar het risico om overtraind te raken of een blessure op te lopen. Voorlopig is er toch geen marathon te lopen. Misschien is dit wel het uitgelezen moment om het rustiger aan te doen. Om al die auwtjes en pijntjes de kans te geven om te herstellen. Of om je hardloopdoel eens goed onder de loep te nemen en daar dan een passende training bij te zoeken. We hebben daar nu extra de tijd voor.

Of gewoon lekker vrij doen waar je zin in hebt. Mooi weer en vol energie? Lekker een groot rondje bos. Koud en moe? Een meer dan genoeg 7 km. Weinig tijd maar wel zin? Even snel 5 km. Of niet doen waar je geen zin in hebt. Vandaag gewoon lekker overslaan, morgen weer een nieuwe dag. En anders volgende week wel. Die basisvorm behoudt zich wel, volop trainen doen we dan wel weer als we weer een echt doel hebben. In elk geval een op korte termijn.

Dus zoals ik zei, waarom zou ik die lange duurlopen nog doen? Het eerste grote doel dat nu nog op de agenda staat is een lange trail maar die is pas in augustus. Alle redenen dus om die trainingen op een laag pitje te zetten. Maar dan bedenk ik me dat er meer redenen zijn om hard te lopen. Anders dan weer een marathon. Er is namelijk een hele belangrijke reden die in de loop der jaren een beetje op de achtergrond verdwenen is. De reden die ooit bovenaan gestaan heeft en waarom ik met dat hele hardloopgedoe begonnen ben. De reden die nu al het andere wegvalt weer boven komt drijven. In feite de enige reden die telt.

Ongeveer 700 calorieën. Voldoende motivatie om 35 km te lopen terwijl ik een zak paprikachips open trek…

Wat is de ‘Dead Zone’? Dat is het gedeelte van je hardloopschema waarin er niks spannends gebeurt. Je weet wel, het ‘saaie’ stuk. Een paar weken na de marathon waarin je al wel weer aan het rennen geslagen bent, maar nog niet de afstanden maakt en al helemaal nog geen wedstrijdjes gepland hebt. Die ‘rustige’ rondjes van 8 km met je ‘lange’ duurloop van 12 km. Weliswaar noodzakelijke kilometers om weer op te bouwen, maar ultrasaai. 

‘Daar kan je toch wel wat leuks van maken? Ga lekker intervallen of zo. Zoek een nieuwe route. Of doe eens gek en doe allebei.’ Ja, dat zou ik kunnen doen. Maar met het einddoel nog best wel ver weg en het herstel van de marathon nog best wel dichtbij ben ik dan toch wel een beetje lui. En ook de motivatie om me heel erg in te spannen ligt ergens stof te happen onder een stapel oude tijdschriften. Bovendien gaan we al heel snel op vakantie, dus dat lijkt me een mooi iets om ná de vakantie op te pakken. 

Gelukkig zijn er ook minder intensieve manieren om de Dead Zone door te komen. Ik ben gevraagd om weer een techniektraining te geven dus daar kan ik wel weer een rondje mee vooruit. De nieuwe Runners World is uit om de motivatie af te gaan stoffen en aanstaande zondag is de Urban Trail Rotterdam waar ik uit pure verveling maar een startbewijs voor ga proberen te scoren. Proberen want uitgerekend nu is deze al uitverkocht. Net zo goed dat ik van de week de hardloopkalender er maar eens bij ga pakken om wedstrijdjes te plotten. Dan red ik het wel tot aan de vakantie.

Als we terug zijn staan er gelukkig al wel weer wat dingen gepland. De Marikenloop, de Ladiesrun en de Run voor Kika. Daarna een rustig weekje en dan mogen we weer 20 km duurlopen gaan doen. Zo’n beetje rond de tijd dat ik weer trouw iedere dag ga planken, mijn ademhalingsoefeningen oppak en de motivatie en opwinding van het lopen weer opgepoetst is. Zo’n beetje rond de tijd dat ik me ga realiseren dat Berlijn toch wel weer erg dichtbij aan het komen is. Het einde van de Dead Zone. En het begin van ‘ik ben aan het trainen voor de marathon van Berlijn zone’. 

Spannend. Ik heb er nu al zin in!