‘Is het dan nog wel leuk? Zo voor de tweede keer?’. Laten we voorop stellen dat de eerste keer altijd magisch is en dat je iets nooit meer voor de eerste keer kan doen. Ik had destijds alleen twee keer Rotterdam gelopen en zat vlak ervoor niet zo heel erg lekker in mijn vel. Dat trok gelukkig op tijd weg en was het een van de meest fantastische ervaringen in mijn leven. Bovendien was het mijn eerste buitenlandse marathon en was ik nog nooit in New York geweest. Als je daar dan ook nog bij optelt dat ik van kinds af aan altijd al naar Amerika gewild heb en het Vrijheidsbeeld op mijn bucketlist stond, nou dan weet je het wel.

Hoe kan je dat dan ooit nog evenaren? En dat brengt ons dan weer bij de vraag, is het nog leuk? Het antwoord is volmondig ‘Ja!’. Ik vind marathons in het buitenland per definitie leuk. Sterker nog, ik vind iedere hardloopwedstrijd in het buitenland leuk. Hmmm, nu ik er over nadenk is überhaupt hardlopen in het buitenland gewoon leuk. En zelfs alleen maar in het buitenland zijn is leuk, maar daar hebben we het nu niet over.

Maar er zijn meer redenen. We hebben destijds ingeschreven omdat het de 50ste editie zou zijn, en ik hou van ronde en bijzondere getallen. Dat Corona tot twee keer toe roet in het eten gooide wisten we toen nog niet, dus we zullen het nu met de 51ste editie moeten doen, maar goed. Daarnaast gaan we met de RMD groep, wat gewoon heel erg gezellig is. Bovendien is New York gewoonweg ontzettend leuk. Althans, dat vinden wij. New York is een stad, you love it or you hate it. We love it!

En dan heb je nog de ‘kijken hoe ver ik gekomen ben’ redenen. We liepen toen 4:56, en ik had het enorm zwaar vanaf 35 km. Ik heb wel genoten maar had toch een doelstelling in het achterhoofd. Ik wilde dolgraag in de New York Times met mijn uitslag, maar dan moest ik wel minimaal onder de 5 uur lopen. De dagen er voor was ik nog erg zenuwachtig en de pijntjes hier en daar dreven me bijna tot wanhoop. Mijn eten was tot de millimeter uitgestippeld, mijn Flipbelt volgepropt met gelletjes en ‘s ochtends bij het ontbijt deed ik ultravoorzichtig met wat ik wel en niet at. De gratis donuts die in het startgebied uitgedeeld werden durfde ik ook niet te eten uit angst dat ik last van mijn maag zou krijgen. En we liepen samen.

Inmiddels ben ik 6 jaar en tig marathons verder. Het zal van de vorm van de dag afhangen of ik een veel snellere tijd neer zet of niet, maar als dat niet zo is en ik er bij wijze van spreken 6 uur over zou doen, dan is dat zo. Ik heb nog helemaal niet nagedacht over wat ik tijdens het lopen aan eten mee zal nemen maar zorg dat ik ‘s ochtends in elk geval genoeg te ontbijten heb. Als ze donuts hebben neem ik er niet één maar misschien wel twee, en ik heb al een paar weken last van mijn bilspier, waarvan ik alleen maar hoop dat het gewoon niet al te veel gaat afleiden van het lekker lopen. Tegen Frank heb ik gezegd dat hij maar gewoon zijn eigen ding moet doen, dan hou ik hem ook niet op. Cu @ the finish.

Wat niet veranderd is, is dat ik wel nadenk over mijn outfit. Het oranje shirt van toen pas ik nog steeds en is dus heel geschikt om nu ook aan te trekken. Met voorziende blik heb ik er geen jaartal op laten zetten. Leuk broekje er onder, iets met een Amerikaans printje, en de nageltjes in bijpassende kleuren. Ik heb nu zelfs oranje elastiekjes voor in mijn haar. 

Voor de rest gaan we het allemaal wel zien. Vooral genieten, vakantie houden, nieuwe foto’s maken, lekker eten, gezellig samenzijn en alles nog bewuster en met een meer ervaren blik beleven. Oh ja, en een stukje lopen natuurlijk. Voor de tweede keer New York. Opnieuw New York.

Oftewel New York, New York…

Die gaf me groen licht, zij het met aarzeling. En die aarzeling zette me aan het denken. Waarom waren we hier nou eigenlijk? Om Gaston aan te moedigen toch? Tenslotte is het zijn revanche voor twee jaar geleden. So let him shine. Hij zou met ons meelopen maar werd twee weken voor vertrek doodziek en moest annuleren. Acute ontsteking van zijn evenwichtszenuw. Het heeft ruim een jaar geduurd voordat hij er weer bovenop was. Daarnaast zijn we samen gekomen om van New York te genieten. Als ik nu ging lopen zou ik Frank alleen laten. En ik weet dat hij ook zou willen lopen. Dus samen of niet. Dat principe zou ik geweld aandoen als ik nu op ‘zend’ drukte. Ik cancelde de mail en veegde de pagina op mijn I-pad weg. Het was goed zo.

De zondag van de marathon is een prachtige dag. Ik heb uitgebreid uitgezocht waar we kunnen gaan staan en hoe we daar moeten komen met de metro. En hoe laat we weg moeten. Omdat de klok hier vannacht nu ook een uur verzet is zijn we nóg eerder wakker. We beginnen de dag dan ook met een rondje hardlopen. Tijdens het ontbijt zien we op TV de start van de rolstoeldeelnemers. We lopen een half uur voor op schema als we de bus naar Manhattan pakken. Mooi. Weten we zeker dat we op tijd zijn.

Eenmaal in Brooklyn zo rond het 6 Mile punt installeren we ons. Frank heeft de Rotterdamse vlag bij zich en ik vraag aan het naastgelegen hotel of ik op hun wifi mag om Gaston in de app te kunnen tracken. Dat lukt en zo kunnen we hem mooi in de gaten houden. Ik duik nog even de Dunkin’ Donuts aan de overkant in om naar de wc te gaan en voel me moreel verplicht om een donut te kopen. Wat een straf! 

We kijken naar de lopers wat een hoop herinneringen omhoog brengt. Twee jaar geleden liepen wij hier ook, toen was het ook zulk mooi weer. We zien een hoop Nederlanders voorbij komen, voornamelijk Kika runners. Peter van de RMD komt ook voorbij maar we zien hem te laat. De camera is nog niet uit de rugzak. Verder loopt er van alles. Oude mensen, dikke mensen, gehandicapte mensen, wandelende mensen, verkleedde mensen en snelle mensen maar ze hebben allemaal een ding gemeen. Die enorme dikke smile op hun gezicht. Wij hadden hem ook. Frank kreeg er kramp van in zijn kaken.

Dan is Gaston volgens de app nog maar een paar straten van ons verwijderd. Vol verwachting kijken we naar hem uit. Ik heb de camera stand by. Frank spot hem als eerste en als een razende paparazzi schiet ik in rap tempo plaatjes. Hij stopt heel even om ons gedag te zeggen en geeft een paar sokken af alvorens weer door te rennen. Dat is één! Ik ben blij dat we hem gezien hebben. Op naar het volgende punt.

We hadden eerst bedacht dat we op nog een extra punt zouden gaan staan maar dat werd toch wel krap en ingewikkeld met de metro. Uiteindelijk hebben we besloten om deze maar over te slaan. Gelukkig maar blijkt even later als we heel lang op de metro staan te wachten. Omdat het zondag is rijdt hij minder frequent. We raken aan de praat met een andere Nederlandse supportster terwijl we wachten. Als de metro eindelijk komt is het megadruk op het perron en ook in de metro zelf staan behoorlijk wat mensen. Daar hadden we ook geen rekening mee gehouden dus nog meer bevestiging dat we een goede beslissing genomen hebben.

Het is een aardig stukje rijden en we zijn ruim een half uur onderweg. Ondertussen hebben we ook wel honger gekregen. Gelukkig hebben we voldoende tijd dus we zoeken een plek waar we een broodje kunnen eten. Daarna lopen we naar de cheering zone van Rijnmond. Om gebruik te kunnen maken van de wifi van Starbucks moeten we een paar meter verder gaan staan en we kijken twee oudere dames lief aan om hun plek aan het hek te krijgen zodat we het goed kunnen zien. Gaston is dan opnieuw slechts een paar straten van ons verwijderd.

Als je aan het lopen bent realiseer je je niet zo hoe lastig het is voor supporters om jou te spotten. Maar met honderden lopers die snel voorbij rennen kan het even wegkijken al voldoende zijn om je te missen. Als loper ben je zelf ook wel alert als je weet dat iemand er staat, maar het is altijd maar afwachten of je iemand op tijd ziet. Ook nu is het gelukkig Frank die hem aan ziet komen en ik herhaal mijn paparazzi act. Omdat hij even verderop toch stopt lopen we daar snel naar toe en kan ik hem nog een handje zoute pretzels aanbieden. Uiteindelijk loopt hij weer verder. Dat is twee!

De derde en laatste stop is op fifth avenue. We hoeven alleen maar dwars over te steken naar Central Park toe om hem aan de andere kant weer tegen te komen. Tenminste, dat denken we. Als we eenmaal bij Central Park zijn blijken de lopers al veel eerder het park in te duiken. Dus moeten we nog een heel stuk terug lopen. Wij lopen geen marathon vandaag, we wandelen hem gewoon. Onderweg vraagt Frank of ik spijt heb dat ik toch niet achter dat startnummer aangegaan ben. Ik weet het niet. Het voelt enorm dubbel. Had ik willen lopen? Altijd. Kriebelt het als ik iedereen zo zie rennen? Absoluut. En het is nog een hele mooie medaille ook. Maar ergens ben ik ook enorm blij dat ik het niet gedaan heb. Frank bevestigt wat ik goed heb aangevoeld. Hij had het me gegund maar het niet leuk gevonden. En gek genoeg voelt het toch ook heel anders als je er voor kiest om in te schrijven en er naar toe leeft dan wanneer je zo op het laatste moment ‘even’ meeloopt. Een marathon loop je namelijk niet alleen op de dag zelf, maar ook de maanden ervoor. Ik wel in elk geval.

Eenmaal bij de bocht waar de lopers Central Park in gaan zoeken we een plekje om te gaan staan. Gaston zal ons niet verwachten omdat we hebben gezegd dat we links op fifth avenue staan en we bovendien hebben we geen wifi om hem in de gaten te houden, maar goed het moet maar. We rekenen een beetje uit hoe laat hij er zou moeten zijn en beginnen vanaf dat moment met uitkijken. Opnieuw realiseer ik me hoe moeilijk het is en hoe snel het gaat. En omdat we niet kunnen tracken zouden we hem ook zomaar gemist kunnen hebben. 

Dit keer ben ik het die hem als eerste ziet. Omdat we wat verder weg staan moeten we heel hard roepen maar uiteindelijk ziet hij ons toch staan. Hij lacht nog dus dat is een goed teken maar hij loopt wel door. Dat is drie! Voor ons zit het er nu op en kunnen we alleen nog naar het verzamelpunt lopen waar hij straks het finishgebied uit komt. We zoeken de tunnel op die ons naar de andere kant van Central Park brengt. Bij het verzamelpunt staat Angelique de Rijnmond lopers op te wachten en wij vleien ons op een bankje neer om op Gaston te wachten. Na ruim een half uur komt hij eindelijk aanlopen en kunnen we hem feliciteren. Omdat we het inmiddels een beetje koud hebben gekregen blijven we niet lang hangen en nemen de metro en daarna de bus terug naar het hotel. Daar duiken we lekker even op bed om lui naar de TV te kijken tot het etenstijd is. Want we zijn helemaal naar de klote.

 Best vermoeiend dat supporteren. Ik loop liever een marathon!

Zoals iedereen weet pronk ik namelijk al ruim 3 jaar met de sportBH’s van Anita Active. En nu was ik uitgenodigd voor een internationaal event waar we het hoofdkantoor van Anita, dat in Duitsland net tegen de grens van Oostenrijk ligt, bezochten en we een ‘shopping’ sessie met een prachtige fotoshoot kregen. 

Een shopping sessie met een heuse shoppingbag. Dus niet alleen een nieuwe bikini-ja-die-verkopen-ze-ook en een nieuw lingeriesetje-kende-je-het-merk-Rosa-Faia-nog-niet rijker, maar ook eindelijk de felbegeerde nieuwe massage tight in de pocket. En aangezien ik van shockeren hou heb ik niet de zwarte maar de doet-enorm-veel-pijn-aan-je-ogen felgekleurde fuchsia versie in mijn tas gepropt. Uiteraard met bijbehorende BH, want die had ik nog niet. Oh ja wel. Ik geloof dat ik nog nooit zoveel BH’s in mijn leven gehad heb, maar goed, je hoort mij niet klagen.

Na de shopping sessie kregen we ook nog gedurende vijftien minuten een privéfotografe toegewezen waardoor ik omringd door klingelende Milkakoeien en met de bergen op de achtergond mijn mooiste yogapose op een grote steen mocht tentoonstellen. Is weer eens iets anders dan een hardloopfoto. Buik in, evenwicht bewaren ‘and Shine!’ Heel even waande ik me in een aflevering van America’s Next Top Model terwijl ik een denkbeeldige Tara Banks hoorde roepen ‘fake it till you make it!’ Gelukkig was ik snel weer op aarde getuige de rare grimassen op mijn gezicht, het loshangende vel rond mijn taille en een toch iets minder slanke dan vier kilo geleden buik. En misschien was dat felle fuchsia stiekem eigenlijk iets te enthousiast. Desondanks hebben ze er toch nog iets moois van weten te maken. Uiteraard hebben we de volgende dag voordat we weer terugvlogen nog een heerlijk rondje hardgelopen in de prachtige omgeving. 

Maar dat allemaal terzijde. New York dus. Want de laatste keer dat we daar waren hadden we een missie. En daardoor moesten we een klein beetje rekening houden met de benen. Per saldo hebben we destijds stiekem toch nog veel te veel gelopen maar dat maakt deze keer niet uit. Nu gaan we alleen op vakantie, lopen we voor onze lol een rondje of twee en gaan we zondag aanmoedigen bij de marathon. Om gappie Gaston een hart onder de riem te steken en duimen dat het goed gaat. De nachtmerrie van twee jaar geleden toen hij twee weken voor vertrek te ziek werd om te lopen hopen we nu voorgoed achter ons te kunnen laten.

Het geeft ons in elk geval de ruimte om dit keer de dingen te bezichtigen waar we vorige keer geen tijd voor hadden. Om eens rustig te shoppen en om gewoon lekker wél naar de overkant van de Brooklyn Bridge te wandelen. Een rustig trainingsrondje te lopen in Central Park zoals zoveel mensen dat doen. En om de marathon op een hele andere manier te beleven. Geen druk, geen stress en lekker langs de kant staan om al die andere idioten aan te moedigen en naar de finish te schreeuwen. Hoef ik zelf niks te doen en staan we voor de verandering gewoon eens aan de andere kant van de lijn. Lijkt me heerlijk, ik kan me er al helemaal op verheugen. Leuk man…

STOP! REWIND! WHO AM I KIDDING? Ik ga naar New York en in plaats van de marathon te rennen ga ik alleen maar aanmoedigen? Shit. Ik wil gewoon meerennen. Ik wil niet langs de kant werkeloos toezien hoe al die andere idioten aan het rennen zijn. Ik wil ook zo’n rennende idioot zijn. 42 en een beetje heerlijke kilometers over de Verrazano Bridge, door Queens en Brooklyn, over first en fifth avenue via de Bronx en dan dat vreselijke lange laatste stuk door Central Park. Ik wil de glorie van de finish voelen, een nekhernia krijgen van die dikke vette plak en ik wil de volgende ochtend mijn naam in de New York Times zien schitteren. Het kan me niet schelen hoe, maar ik wil ook lopen. Dus vergeet het prachtige verhaal wat je net gelezen hebt en onthou alleen mijn wanhopige oproep. Weet je nog iemand die een startnummer voor de New York marathon over heeft? Bel me dan op +31-IK-WIL-RENNEN!

Ahum. ORDE IN DE ZAAL! Sas, gedraag je! Zo, ben je nou weer rustig?

Goed. Wij gaan dus lekker een weekje genieten in New York. En dan zien we elkaar weer bij de Zevenheuvelenloop. Ok?

Tot dan!

Ik kom thuis na een lange dag werken. Het is bijna kerst en alles en iedereen is al in kerstsfeer. Ik weet nog niet wat ik ga doen dit jaar. Waarschijnlijk blijf ik gewoon lekker thuis. Maak ik mijn eigen kerstmaaltje. Terwijl ik nadenk over wat dat zal zijn kleed ik me om in iets gemakkelijks. Mijn oog valt op de weegschaal. Zal ik? Het is alweer een tijdje geleden en eigenlijk moet je dat ’s avonds niet doen. Ik kan het echter niet weerstaan. Het is nog erger dan ik dacht. 106 kilo, ik heb een nieuw record gebroken. Ik ben gelijk chagrijnig en heb ook geen zin meer in kerst of wat dan ook.

Het is nu bijna twee jaar dat Frank bij me weg is. Hij heeft het nooit zo uitgesproken, maar diep in mijn hart weet ik waarom. Niet eens zozeer mijn overgewicht, daar kon hij nog wel overheen stappen, maar het feit dat mijn conditie zo slecht was waardoor ik steeds minder ondernam en nergens meer zin in had heeft onze relatie de das om gedaan. Dat en de ruzies er over. En ik kan hem niet eens ongelijk geven. Maar ik kan lekker eten nu eenmaal niet weerstaan, en door de jaren heen groei je dan toch dicht. En ik heb geen idee hoe het tij te keren. Ik stop mijn afhaalmaaltijd in de magnetron en terwijl ik wacht tot hij klaar is staar ik naar buiten. Het is een beetje druilerig weer. Toch zijn er een paar mensen op straat aan het hardlopen. Idioten. Net als die paar collega’s vanavond. Die stonden in vol ornaat zich op te warmen toen ik wegreed. Hardlopen. Brrr, ik moet er niet aan denken. Saai en vermoeiend. Paardrijden is mijn sport. Ik heb nog een tijdje Aerobics geprobeerd, maar na te veel gemiste lessen doordat ik laat thuis was of geen zin had heb ik het maar opgegeven. En duiken doe ik al niet meer sinds Frank weg is. Nou ja, eigenlijk al veel eerder, maar goed…

De magnetron piept dat mijn eten klaar is, en terwijl ik me op de bank nestel springt Rex er gezellig bij. Wat dat betreft is het net Garfield, een grote dikke rode kater die altijd feilloos in de gaten heeft als er iets te eten valt. Twee zielen, één gedachte. Mijn andere kat, zwarte Tyron, is nergens te bekennen, maar zal wel ergens in de logeerkamer te vinden zijn, weggestopt in een hoekje. Ik ga toch even kijken, en vindt hem op het logeerbed. Terwijl ik het licht weer uitdoe bedenk ik me dat ik tijdens de kerstdagen misschien eindelijk eens iets aan die kale muur kan doen. Ik wil er al heel lang iets ophangen, maar ik weet niet wat. De bekers van het paardrijden heb ik destijds weggehaald omdat de katten ze iedere keer op de grond gooiden. Na het eten check ik de gids, maar er is weer niks op TV. Tenminste, niet tot een uur of tien. Ik zet hem dan ook uit, doe de radio aan en besluit om mijn foto’s eindelijk eens een keer op te ruimen. Het meeste staat netjes in een map, maar er zitten ook mappen tussen waar van alles door elkaar staat. Vooral foto’s gemaakt in Rotterdam en van evenementen. Het uitzicht van mijn oude appartement op het Havenmuseum, het Zomercarnaval, de Kralingse Plas en foto’s van de Rotterdam Marathon die altijd voor mijn deur langs kwam. Die laatste gooi ik maar weg. Wat moet ik met foto’s van een hele grote groep rennende mensen die ik toch niet ken?

Ik zie dat het bijna tien uur is en leg mijn iPad weg. Genoeg voor vandaag, tijd voor mijn favoriete reisprogramma. Ik pak een zak M&M’s, een glas cola en kruip onder een dekentje met Rex op mijn schoot. Het programma van vandaag gaat over New York. En terwijl de beelden van Manhattan over het TV scherm rollen droom ik weg. New York. Ooit wil ik daar ook naar toe. Ooit eens.

… ik nooit was gaan hardlopen.

Voor vandaag staat in elk geval Central Park op het schema. Op de fiets, want dan hoef ik mijn pijnlijke bovenbenen tenminste niet te gebruiken. Goed plan van Frank. Na het ontbijt pakken we weer de bus naar Manhattan. We hebben bedacht om gebruik te maken van Citibike, waarbij je op heel veel plaatsen gewoon een fiets kan pakken en die een half uur kan gebruiken. Die hebben ze in Valencia en Parijs ook bijvoorbeeld. Maar ja, in Amerika is alles groter. Dat blijkt als we het stukje van het busstation naar Central Park fietsen. 17 straten verder is het bijna een half uur fietsen. Waarbij we in eerste instantie überhaupt al een fiets moeten proberen te scoren, want de plek vlak voor het station is compleet leeg. Gelukkig is er nog een tweede om de hoek.

Het fietsen zelf is een beleving. Het verkeer is net zo druk als dat het klinkt, de stoplichten zijn ontelbaar en staan om de haverklap op rood, en we moeten heuvel op. De fietsen zijn nu niet echt stabiele en degelijke Gazelle’s en ik heb voor het fietsen toch écht mijn geteisterde bovenbenen nodig. Bovendien is het best wel koud, en was ik te enthousiast met alleen een T-shirt en een jas. Maar goed, de ervaring van fietsen in Manhattan is onbetaalbaar. Eenmaal bij Central Park dient de volgende uitdaging zich aan. Het fietsstation staat mudjevol, dus we kunnen onze fietsen niet kwijt. Gelukkig komen er nét twee Nederlanders aan die een fiets meenemen.

We gaan eerst naar het Marathon paviljoen, waar ik mijn medaille kan laten graveren en ze ‘Finisher’ kleding verkopen. Om er te komen lopen we de laatste meters via waar gisteren de finish was, en neem ik nog een foto met de Nederlandse vlag mét mijn medaille. Op de valreep want ze zijn de boel alweer aan het opruimen. Bij het paviljoen staat een rij om de winkel in te kunnen. Slechts iets meer dan een half uur wachten. Voor het graveren is de rij iets langer, slechts ruim anderhalf uur. Ik zei toch, New York is net Disneyland. En hoe graag ik mijn medaille ook wil laten graveren, dit heb ik er niet voor over.

We proberen met de fiets door Central Park te rijden. Het blijkt echter dat de route beperkt is, en binnen het half uur werkt ook niet echt lekker. En dus doen we wat we vandaag per sé niet wilden doen. We gaan lopen. Door Central Park, dat dan weer wel. Het park is prachtig en er straalt een rust uit binnen het altijd drukke Manhattan, ondanks dat er veel mensen rondlopen. Warner Bros is Oceans Eight aan het opnemen, maar er gebeurt niet zo veel. Er zijn schattige eekhoorntjes overal en via The Lake en Belvedere Castle lopen we naar de Strawberry Fields. Ook zo’n checkpoint. Van daaruit proberen we nog één keer het paviljoen, waar de wachtrij inmiddels gehalveerd is. Maar drie kwartier vind ik nog steeds te lang. We kunnen wel gelijk doorlopen naar de winkel, waar we even browsen en onze naam opzoeken bij de Wall of Fame. Mijn handen jeuken om alles te kopen wat ze hebben, maar in tegenstelling tot snoep, chocola en taart, lukt het me met kleding wel om me in te houden.

Vanuit Central Park gaan we naar onze laatste ’tick-in-the-box’. Het Flatiron Building. Het is een eindje weg en we redden het niet in één keer. We stoppen halverwege bij Madison Square Garden en eten een Hot Dog. Tenslotte moeten we ook lunchen. Om ons heen lopen er allemaal mensen met hun medaille om. Ik strompel een trapje op om een foto te maken en wordt gelijk aangesproken. ‘Marathon gelopen gisteren?’ Hoe raad je het zo! Dan pakken we weer een fiets en gaat er iets fout. We krijgen maar één fiets mee. Na vele pogingen, inloggen op de website en uiteindelijk bellen met de Helpdesk blijkt dat we eerder een fiets niet goed hebben vastgezet en deze dus niet als teruggebracht geregistreerd stond. Ze lossen het op en we kunnen weer op pad. Ik ben er tegen die tijd wel een beetje klaar mee, dus besluit ik ter plekke dat het Flatiron Building het laatste is wat we gaan bekijken.

Toegegeven, het gebouw is indrukwekkend. En weer zo’n ding dat als we het in een film zien, we kunnen zeggen ‘Been there!’ We maken nog wat foto’s en gaan weer op pad, terug richting busstation. We komen langs het postkantoor, vooruit, nog één foto dan, en dan toch naar onze bestemming. Maar niet nadat ik nog één cupcake haal bij Carlo’s. And guess what? Voor het dubbele van de prijs, krijg ik er een tweede gratis bij! An offer I can’t refuse.

We verzamelen onze posse voor het laatste avondmaal bij de grill. Na ruim een week in Amerika is het me gelukt om nog geen hamburgers te eten. Op McDonalds na dan, maar dat valt niet onder de categorie hamburger, dat is gewoon plastic. Maar vanavond staat er een cheeseburger op het menu, en om het goed te doen, neem ik een dubbele. Na het eten gaan we nog één keer naar de Cheeseburger in Paradise voor een afscheidsdrankje, en de aan mezelf beloofde cocktail waar ik gisteren niet aan toe gekomen ben. De man met de hamer sluit ook bij ons aan voor een borrel, en als hij zijn stoere verhalen luister bijzet en demonstreert hoe hij die argeloze marathonlopers onderuit gehaald heeft word ik per ongeluk geraakt en ga neer. Morgen is het avontuur écht ten einde. Dan nemen we afscheid van New York en gaan we uitkijken naar het volgende. Met in elk geval nog één keer Rotterdam. En over anderhalve week de Zevenheuvelenloop als opwarmertje. En na Rotterdam?

Leonard Cohen had al een vooruitziende blik toen hij zong: ‘First we take Manhattan, then we take Berlin!’

Met mijn oranje hardloopoutfit aan en mijn oorlogskleuren op mijn gezicht in mooi rood-wit-blauw, verder ben ik helemaal niet chauvinistisch hoor, lopen we bepakt en bezakt naar het ontbijt. Daar eten we niet alleen ons ontbijt, maar pikken ook nog tegen alle regels in een pannenkoekje en een minimuffin mee. Er zijn nu eenmaal situaties waarin burgerlijke ongehoorzaamheid geoorloofd zijn. Dan buiten verzamelen voor de bussen en krijgen we nog een laatste toespraak van Jan, onze trainer, opgeluisterd met de muziek van Sinatra en stiekem ook een beetje van Leen.

De bus rijdt dwars door Manhattan, en er is wat verwarring over of er nu omgereden wordt of er iets anders is, maar eenmaal in Brooklyn staan we voor een politiepost die onze weg verspert. We mogen niet verder en de weg is afgesloten voor het verkeer. Dat geeft een uitdaging, want het is de enige manier om bij het startvak te komen. Er wordt beraad gepleegd, en ondertussen tikt de klok verder. Na vele zenuwslopende minuten, gelukkig waren we nog helemaal niet zenuwachtig, valt het verlossende woord. We mogen niet alleen verder, maar krijgen ook nog een politie escorte om ons over de Verrazano brug te brengen. Moeten we nog wel even op onze tweede bus wachten, de derde is er blijkbaar al doorheen. Om 8:30 gaan we weer op weg, just in time voordat de rolstoelracers van start gaan om 9:00. We blijken zelfs op TV te zijn als we de brug over gaan, en de mensen in rolstoel die al klaar staan bij de start moeten opzij om ons er door te laten. Dát is nog eens een VIP treatment.

Eenmaal uit de bus scheiden onze wegen zich van de andere medelopers. We zitten in verschillende startvakken, waves en corrals. Alleen Marcel besluit met ons mee te lopen en later te starten, zodat hij ook boven langs de brug kan lopen in plaats van onder langs. Frank wil lekker in het zonnetje wachten, maar ik wil naar onze designated area en de tas met kleding afgooien. Voordeel van laat aankomen is namelijk dat je weinig wachttijd hebt, het is druk en de tijden zijn streng. Na een half uur heb ik hem eindelijk zo ver, en ik voel me pas gerust als de tassen hoog en droog in de UPS trucks liggen. Nu is er ruimte voor plassen, standjes kijken en foto’s maken, waaronder die met de bereden politie. Iets met paarden en zo. We horen de startschotten van wave 1, 2 en 3 gaan en zien ze over de brug lopen, en dan is het ook voor ons tijd om naar ons startvak te gaan. Maar niet nadat ik nog twee keer naar de WC gegaan ben. Eer dat we zelf starten ga ik nog minstens twee keer. In het startvak komen we een medeloopster tegen die haar enkel verzwikt heeft tijdens het instappen in de bus. Inmiddels dik ingetaped maar met pijn gaat ze kijken hoe ver ze komt, desnoods wandelend. Respect. Dan wordt ook voor ons het Amerikaanse volkslied gezongen, klinkt het startschot en komt Sinatra heel even voorbij. We zijn begonnen aan de New York marathon!

Van de Verrazano brug merk ik eigenlijk weinig. Veel te veel afleiding, foto’s maken en uitkijken naar Jan, die ergens bij Mile 1 moet staan. Ook de adrenaline doet veel, maar door de drukte lopen we niet te hard. We zien de mensen van Rijnmond en voor we het in de gaten hebben lopen we de brug alweer af. En dan begint het feestje. Ik word volledig overrompeld door de hoeveelheid mensen langs de kant, het enthousiasme dat ze opbrengen met juichen, schreeuwen, herrie maken en onze namen roepen. Het lijkt Crooswijk wel, maar dan al op kilometer 4! Ik kijk mijn ogen uit en maak regelmatig foto’s. We lopen dan ook ongemerkt een lekker tempo en ik heb totaal niet het gevoel dat ik aan het hardlopen ben. Veel borden met verwijzingen naar Trump, maar ook de meest ingenieuze leuzen en spreuken komen voorbij. Om de zoveel kilometer staan er livebands en we krijgen kramp in onze kaken van het breeduit lachen. Er staan ook veel Nederlanders langs het parcours, die ons natuurlijk extra aanmoedigen. Ook heb ik ontzag voor de enorme stroom mensen, die is gigantisch.

Binnen no time zitten we op kilometer 10. Het feit dat er in mijlen geteld wordt maakt het ook makkelijker. We moeten wel wat langer lopen voor elke nieuwe marker, maar daarmee schiet de afstand wel lekker snel op. Alleen om de 5km staat er een bord in kilometers, voor de toppers. Op ongeveer 12 km moet Frank plassen, en omdat ze hier alleen Dixies hebben betekent dat een rij en wachten. Ach, we verwachten toch geen PR. Het laatste stukje Brooklyn is de orthodox-joodse wijk. De straten zijn leeg en het is er opvallend stil. Even een oase van rust tussen de gekte en we waren er al voor gewaarschuwd. Op de grens met Williamsburg wordt het geluid weer aangezet en moeten we uitkijken naar Cees op links voor het fotomomentje. Hij is niet te missen in zijn rode Rijnmondjas en wij zien hem eerder dan hij ons. Niets dat een beetje aandacht trekken en roepen niet kan verhelpen.

Daarna de tweede brug over en zijn we op de helft. Mile 13 en een alleraardigste dame maakt een foto van ons. Om er even later achter te komen bij het volgende markeerpunt dat de helft eigenlijk 13,1 mile is. Ach, een kniesoor die daar op let. Over de brug zijn we in Queens, wat een relatief klein stukje is. Van daaruit mogen we de Queensborough Bridge op richting Manhattan en kilometer 25. Voor velen de plek waar de man met de hamer staat, en alhoewel wij rustig doorploegen is het wat mij betreft één van de zwaarste stukken uit het parcours. Niet alleen staat ook hier geen publiek, en gaat de brug redelijk stijl omhoog, maar hij is ook nog eens lang. Heel erg lang. Erasmusbrug 2.0. Ik voel mijn benen verzuren en denk aan al die niet gedane Squats en Lunches.

Het hoekje Manhattan op is wederom een kakafonie van geluid, en de immensiteit van deze marathon wordt opnieuw duidelijk als we mijlenver First Avenue op kunnen kijken. De stroom mensen is oneindig, net als de Avenue. Maar goed, eerst maar naar punt 27, waar de supporters staan. Dat blijkt 28 te zijn en we zouden ze bijna gemist hebben als ik niet een groep rode jassen zou hebben zien staan. Ben, de supporter van Angelique, staat nog braaf te wachten en geeft ons de Nederlandse vlag, voor later. Na een snelle omhelzing gaan we weer door, de heuvelachtig Avenue verder af. We zijn bijna bij 30 km, het punt waar iedere marathon pas écht begint. Voor mijn voeten, benen en billen is hij 5 km eerder al begonnen.

We lopen langs het standje van Powerbar, waar de op de Expo beloofde nieuwe fruitgels uitgedeeld worden. Als een echte Hollander neem ik er een paar mee voor thuis. Terwijl ik ze in mijn Flipbelt probeer te proppen blijkt er één open te zijn, en zit ik overal onder de smurrie. Dat is mijn straf omdat ik weer inhalig ben. Ik eet hem dan ook maar op, met het risico dat het verkeerd valt omdat ik hier niet op getraind heb. Heel even denk ik dat dat ook gebeurt, maar het trekt weg. We kunnen met een gerust hart op naar de Bronx.

Opnieuw een brug over, maar het is bijna de moeite niet. Ook de Bronx is een relatief klein stuk, maar daardoor niet minder gezellig. De laatste brug over terug naar Manhattan en dan kunnen we aan het eindstuk en richting Central Park beginnen. En dan begint de ellende. Niet één, niet twee maar op de lange mijlen vals plat van Fifth Avenue staan wel drie mannen met hamers, en ik word door elk wel geraakt. We hebben nooit de Afsluitdijkrun kunnen doen van 32 km, maar dit stuk voelt per definitie veel langer. Ik heb dan ook weinig oog meer voor het publiek, dat ik nog vaag wel regelmatig mijn naam hoor noemen, maar kan het niet meer opbrengen om te groeten of zelfs maar te erkennen dat ik ze gehoord heb. Ik hoop dat ze me het vergeven.

De laatste vijf kilometer willen we proberen om zonder verder stoppen uit te lopen, maar ik red het niet. Ik moét nog even wat drinken en stiekem daarmee even wandelen. Uiteindelijk vind ik mijn Terminatorknop en kan het nog net opbrengen om hem aan te zetten. En dan mogen we de hoek om, Central Park in. Daar staat Jan, die loopt een stukje met ons mee, en geeft me een kus vergezeld met de woorden dat het nog maar vier kilometer is. Vier kilometer duurt een eeuwigheid, maar we hebben geluk, we gaan een heel stuk bergafwaarts. Nog een keer een hoek om en dan het rechte stuk Central Park in de breedte. Ik hoor of zie niks meer, ik zet alleen nog maar mijn ene voet voor de andere en probeer ieder gevoel van pijn uit te schakelen.

Dan de laatste hoek om en de vlaggen langs de kant. Frank heeft onze vlag bij de ingang van Central Park al gepakt, en als het bordje nog 200 meter aangeeft pak ik hem ook vast en rennen we samen over de finish. We hebben het gehaald, en niet alleen dat, we hebben het ook nog nét gehaald binnen de vijf uur! En ik kan maar één ding zeggen. Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd! De uiteindelijke uitslag blijkt later 4:54:16. Voor mij dan, Frank is 1 seconde langzamer volgens de uitslag. Ik wil niks zeggen, maar dat zou betekenen dat we morgen in de New York Times moeten staan. We zullen zien. Zoals bij elke marathon betekent finish dat je stante pede geen stap meer kan zetten. Helaas in New York moet je dan nog 800 meter wandelen om je kleding op te halen en naar de uitgang. We strompelen dus gewoon lekker door.

Als we onze tassen hebben blijkt dat Marcel er nog niet is, en terwijl we wat droge kleding aantrekken komt Angelique ineens aanzetten. Ook aan de hand van de uitslagen van andere mensen die normaal gesproken veel sneller lopen blijkt dat we het helemaal niet verkeerd gedaan hebben. Velen zijn stuk gegaan of hebben kramp gekregen. Ik heb alleen verzuurde bovenbenen en enorme pijn in mijn voeten, maar dat had ik al dagen van überhaupt New York. Gelukkig is daar uiteindelijk ook de bus die ons naar het hotel brengt.

Daar gaan we lekker douchen, trekken we iets droogs aan en geniet ik van een zakje chips, alvorens ons om 20:00 te melden bij de afterparty. Daar horen we dat ook de dame met de verzwikte enkel het uiteindelijk gehaald heeft. Geen uitvallers dus. Na het eten gaat de muziek op tien en gebeurt het onmogelijke. Bij iedereen gaan de voetjes van de vloer, en ook mijn spieren worden warm en soepel van het dansen. Rond half twaalf gaat het licht bij ons uit en gaan we lekker naar bed. Plan voor morgen is in elk geval niet lopen en een fiets huren. En verder? Verder nog even nagenieten en starten met het schema voor Rotterdam 2017. Want die is alweer over vijf maanden.

Rotterdam, nog één keer om het af te leren!

Aangezien bijna alle Rijnmond lopers naar de verkenning gaan staat er een rij bij de bus. We moeten dus op de volgende wachten, met als voordeel dat we wel kunnen zitten. Eenmaal in Manhattan hebben we nog een uur, en dus tijd om naar Times Square te lopen voor een Yankees petje. Daar komen we nooit aan. Mijn Hollandse genen trekken mijn blik naar het marathonlogo in een sportwinkel op rechts, en nog veel belangrijker, een bordje dat zegt ‘Sale, 50% off’. 50% korting? Als een magneet word ik naar binnen getrokken, en ook de rest heeft weinig overreding nodig. We verlaten de winkel met shirtjes, petjes, vestjes en een brede grijns op ons gezicht.

De tijd begint nu wel te dringen en Frank heeft ook de NY petjes gescoord, dus we gaan direct naar de ontmoetingsplaats in Central Park. Tenminste, dat was het plan, want een misrekening in de metro zorgt ervoor dat we drie haltes te ver uit moeten stappen en rechtsomkeert moeten maken. We komen exact op tijd aan. De wandeling door het finishgebied maakt in elk geval één ding duidelijk. It’s not gonna be a walk in the park. De laatste tweehonderd meter is keihard heuvel op. Ik zal een extra gel meenemen. Mét cafeine!

We maken foto’s bij de nederlandse vlag, bij de finish en iedere andere plek die we maar kunnen bedenken. Ach, op die honderdduizend foto’s die we al gemaakt hebben kunnen deze er ook nog bij. We lopen niet het hele stuk mee, we denken dat we morgen wel weten waar we onze kledingtas op moeten halen en waar we naartoe moeten lopen als we klaar zijn. Krijgen we wellicht spijt van, maar voor nu lopen we naar het paviljoen. Daar staat een standje met ‘official merchandise’, en laten ze nu nét toevallig het T-shirt hebben wat ik op de webwinkel heb gezien en graag wilde hebben, maar wat ik op de Expo niet kon vinden. En toevallig ook nog in mijn maat. Dat kan geen toeval meer zijn, en ik bedenk me dat het ongeluk brengt als ik deze handreiking van het universum negeer. En dus heb ik voor iemand die bedacht had dat ze geen shirt nodig had toch verdomd veel shirtjes gekocht.

Angelique heeft een Meet & Greet georganiseerd in een italiaans restaurantje in de buurt, en aangezien we toch moeten lunchen en het niet uitmaakt of we in het hotel zitten of ergens anders, is het toch wel gezellig als we mee gaan. Er komen nog twee vrienden van de Facebookgroep, één daarvan is Michel, die al 23 jaar in Detroit woont. Enorm leuk om hem in levende lijve te ontmoeten, aangezien dat niet zo snel meer zal gebeuren. Ergens tijdens de conversatie vallen de woorden Tokyo en marathon in één zin. Ben ik ook nog nooit geweest. Staat ook nog op mijn lijstje. Frank geeft me een blik.

Na het eten gaan we richting hotel, waar ik een nieuwe blaar ontdek en mijn chocolade cupcake ‘stapel’. Ook die was het wachten waard. Binnen no time is het alweer tijd voor de laatste uitleg en daarna de pasta party. Ik voel dat de zenuwen langzaam mijn systeem binnen beginnen te dringen, en ik moet al mijn aandacht er bij houden om te blijven ontkennen dat ik morgen een marathon moet lopen. Dat lukt tot het moment dat ik in bed lig, alles klaar gelegd heb en de wekker ingesteld heb. Over iets meer dan twaalf uur staan we aan de start van de New York marathon. De moeder der marathons. Het einde van opnieuw een reis.

De New York marathon. Een marathon waar ik me vrijwillig en willens en wetens voor ingeschreven heb. Wat niemand me echter verteld heeft, is de marathon die je de dagen ervoor loopt. Twee voor de prijs van één. Het is dus echt waar. In Amerika is alles groter!

Het memorial is erg indrukwekkend en ik krijg toch wel een brok in mijn keel. Ook als we het museum in gaan komt de omvang van deze ramp over me heen, ondanks dat het alweer 15 jaar geleden is. Het zijn van die dingen waarvan je nog exact weet waar je was toen je het hoorde, en het is duidelijk dat het nog erg leeft. In de loop van de route raken we de rest kwijt en beginnen de benen weer zeer te doen, de vermoeidheid op te spelen en ook een rammelende maag dient zich aan. We besluiten op onszelf verder te gaan als we na wat zoekpogingen niemand meer kunnen vinden.

Het plan is naar het Flatiron gebouw te gaan en daar wat te eten. We stappen in de juiste metro, maar toch ook weer niet als ik eenmaal onderweg uitvogel dat we niet gaan stoppen op de halte waar we er uit willen. Plannen worden dan ook ter plekke gewijzigd en we gaan door naar Grand Central. Daar pikken we gelijk het Chrysler gebouw en Park Avenue mee, welbekend van de amerikaanse Monopoly versie. Daarna lopen we richting Rockefeller Centre, nog steeds op zoek naar voedsel. We stappen een soort ‘hierkanjealleseten’ tentje binnen, waar ik een ernstige aanval van keuzestress krijg. Het autistische gedeelte van mijn brein kan het niet aan en loopt vast op pizza. We lopen weer naar buiten.

Vier blokken inwendig schelden verderop valt ons oog dan toch op iets dat een restaurant lijkt, voor italiaans door moet gaan en pizza serveert. Mijn voeten hadden er al niet meer op gerekend en zijn dan ook erg blij dat we toch gaan zitten. Het restaurantje verrast en is zelfs een soort van sjiek te noemen. Voor amerikaanse begrippen dan. We nemen het er van en ik laat me verleiden om de pizza af te schrijven en neem daarvoor in de plaats pasta met King Crab. Dat is nog eens stapelen! De service is overijverig, en haalt het afvalbakje weg als ik nog twee stukken krabbepoot heb liggen, en mijn servet wordt opgeruimd terwijl ik nog niet uitgeveegd ben. Maar afgezien daarvan is het een hele verademing tussen alle burgers en steaks door.

Met hernieuwde energie, zo maak ik mijn voeten wijs, gaan we naar het Rockefeller Center voor de Top of the Rock. Als we voor de zoveelste keer deze dagen in de rij staan schiet me een deuntje te binnen, beter bekend als het Carnaval Festival. En dan valt het kwartje. Manhattan is gewoon één groot pretpark! Disneyland, Efteling, Manhattan. Klopt als een bus. Entree ook te koop met Airmiles. Het uitzicht boven is schitterend, en Central Park ligt met zijn volle pracht aan mijn getergde voeten. Om ons te helpen herinneren aan het feit dat we hier zijn om de marathon te lopen. Daar moeten vanaf nu echt iets aan gaan doen.

Toch gaan we nog even langs Trump Tower, waar bij de ingang druk gedemonstreerd wordt zowel vóór als tegen Trump. Van daar uit lopen we ‘all the way back’ terug naar Times Square, via de M&M’s flagship store en Carlo’s Bakery. Om daar weer in de rij te staan voor twee cupcakes en een stuk cheesecake. Drie kwartier wachten later moeten het wel verdomd lekkere cupcakes zijn. Eindelijk terug in het hotel eet ik één van de cupcakes. Het was het het wachten waard.

Als onze voeten weer drie stappen kunnen zetten lopen we naar een <even denken wat zullen we eens doen vanavond, de keuze is pizza, steak of burger… doe vandaag dan maar steak> steakhouse, waar we een stuk T-Rex bestellen. En wederom wenkbrauwen omhoog brengen door het brood af te slaan en om een glas bij het bier te vragen. Ach ja, de wereld veranderen doe je beetje bij beetje. Opnieuw terug in het hotel slacht ik ook de cheesecake als toetje, die het wachten iets minder waard was. Daarna slapen met als goede voornemen om morgen écht niet zo veel te lopen en rust te pakken. Behalve dan de wandeling door Central Park en het finishgebied. En misschien toch even langs het Flatiron gebouw?

Na het ontbijt worden we verwacht bij het verzamelpunt om ons naar de boot te brengen voor onze Hudson cruise. Het is bewolkt, dus wij zijn blij dat we gisteren naar Liberty geweest zijn. De boot brengt ons langs Ellis en Liberty naar de Verrazano Bridge. Om opnieuw met diep ontzag te kijken naar hoe lang dat kreng is. Vervolgens varen we terug en via de East River langs de Brooklyn Bridge, en in de verte de Queensborough Bridge, waar we zondag Manhattan weer op gaan. We kijken naar voren, we kijken naar achteren en we kijken weer naar voren. En dan dringt de harde waarheid tot ons door. Wat is het toch eigenlijk een pleuriseind!

Om vervolgens een uur later volledig opgefokt op de Expo onze startnummers op te gaan halen. We krijgen naast ons nummer en een goodiebag, waar eigenlijk geen goodies inzitten, ook nog een hardloopshirt. En eigenlijk moet ik bekennen dat het best een mooi shirt is. Zo mooi dat ik, nadat ik door alle officiële kleding heen gebrowsed heb, alle standjes van de Expo heb gezien, en vooral ook een hartinfarct van de prijzen heb gekregen, besluit dat ik eigenlijk helemaal geen shirt nodig heb, omdat ik het officiële shirt al heb. We snoepen wat van de stukjes Power Bar die aangeboden worden, in de smaken ‘Peanutchocolatecrunch’, ‘Caramelpeanutchocolate’ en ‘Lemoncakecookiecrumble’. Dat kan alleen een amerikaan verzinnen. Op de valreep maken we nog een foto bij de marathonstand en hebben het dan wel weer gezien. Ik heb honger, mijn benen doen zeer en ik vrees dat ik een kloof in mijn hiel gelopen heb, wat later gewoon een onvervalste blaar blijkt te zijn.

Maar we zijn in New York, dus we lopen nog wat meer richting het busstation. Daar lunchen we bij de McDonalds, want als je in Amerika bent moet je bij de McDonalds hebben gegeten. Frank heeft de illusie dat het in Amerika anders smaakt. Frank is inmiddels een illusie armer. De Carlo’s Bakery bewaar ik voor morgen en we pakken de bus terug naar het hotel, waar we ongeveer anderhalf uur hebben voor we weer terug moeten.

Terug naar Manhattan, want we gaan naar de musical. A.k.a. zingende en dansende mannen in tutu’s, volgens Frank. Totaal niet zijn ding, maar door de omstandigheden gaat hij toch mee. Theater hier is als de film in Nederland. We mogen zelfs gewoon eten en drinken mee naar binnen nemen, en ik vergrijp me aan een zakje M&M’s. Om te delen, dat dan weer wel. Ik heb Jersey Boys al gezien in Nederland, maar hier is het toch anders. Intiemer, met uitbundiger publiek en uitstekende kwaliteit. Frank worstelt zich er dapper doorheen maar is blij als het afgelopen is. Gelukkig brengt Rijnmond ons met de bus terug zodat we niet meer hoeven te lopen.

Eenmaal terug dient zich een nieuw dilemma aan. Eten of slapen? Ik sta te tollen op mijn benen maar Frank wil nog wel wat eten. We sluiten een compromis, we gaan niet nog ergens zitten, maar proberen iets mee te nemen. Het wordt proberen, alles waar je kan afhalen is dicht en dus wordt met terugwerkende kracht het halve zakje M&M’s mijn avondeten. Zie je wel dat Weight Watchers best vol te houden is?

Maar goed, Frank werkt ondertussen gewoon door tot het tijd is om naar de hardloopafspraak te gaan. Desondanks zijn we toch aan de vroege kant maar gelukkig mogen we binnen in de Paradise wachten. Als iedereen er is gaan we een stukje rennen, opwarmen en weer rennen. Ondertussen is het licht geworden en kunnen we wat van de omgeving, het dorpje Secaucus, bekijken. Schattige huisjes waarvan er een aantal nog met Halloween versierd. Ergens halverwege zien we nog een stukje skyline van Manhattan en na een cooling down hebben we toch maar mooi een dikke zes kilometer gelopen. Op naar het ontbijt!

Een uitgebreid buffet wacht op ons, maar ik beperk me tot twee broodjes gerookte zalm. Vooruit, en een stukje wafel. En een pannenkoekje. Zei ik een pannenkoekje? Ik bedoelde natuurlijk twee pannenkoekjes. Daarna gaan we met zijn tweeën op pad. We hebben een date met Lady Liberty vandaag. We kunnen via het hele drukke Battery Park in Manhattan, maar kiezen voor het veel rustigere Liberty State Park in New Jersey. De pendelbus brengt ons naar het station waar we de Lightway Rail pakken. Daarna moeten we volgens de receptioniste wel een hele mijl wandelen. Dat is enorm ver! Pas als we uitleggen dat we zondag 26 mijl gaan lopen zet ze het in perspectief.

Het is prachtig weer en genieten van de boottocht naar Ellis Island. Nog voor dat we voet aan wal zetten heb ik al een SD kaart vol geschoten. Van Ellis Island maar ook van het Vrijheidsbeeld, de skyline, de Verazzano bridge en nog meer Vrijheidsbeeld. Op Ellis Island blijven we niet lang, het immigrantenmuseum is grappig maar niet heel uitgebreid en voor de audiotour zijn we te ongeduldig. Op naar de heilige grond, Liberty Island. Na een rondje om het beeld mogen we met onze kaartjes ook de sokkel nog op, en eenmaal beneden koop ik uiteraard een afzichtelijk lelijk toeristenbeeldje voor onze vitrinekast. Uiteraard. Het is stiekem toch al best laat en we hebben honger, dus proppen we ons als sardines op een boot tussen de rest van de toeristen richting Battery Park. Op zoek naar Frank zijn ‘Charging Bull’. Maar eerst nog zes keer poseren voor een groot standbeeld van een adelaar.

De stier hebben we gauw gevonden. Tenminste, de vermoedelijke plek, want waarschijnlijk staat hij ergens tussen die meute mensen daar midden op dat vluchtheuveltje. De dames gaan op de voorkant op de foto, de mannen op de achterkant. Blijkbaar brengt het aanraken van de bronzen ballen van dat beest geluk getuige de grote grijns op de gezichten van diezelfde mannen. Voornamelijk Aziaten, en we weten allemaal hoe bijgelovig ze zijn. Het lukt zowaar om een enigszins acceptabele foto te schieten alvorens we op zoek gaan naar Wall Street en Police Plaza. Onderweg komen we ook nog Trinity Church en wat andere historische gebouwen tegen. Nog even zwaaien op de Brooklyn Bridge naar Cees van Rijnmond die we spontaan tegen komen. Hoe een grote stad klein kan zijn.

De laatste stop voor vandaag is het Empire State Building. Te ver om te lopen dus pakken we de metro. We hebben een C3 pass dus we hoeven niet in de rij te staan. De drukte valt sowieso mee. Voor het mooie zijn we net een half uurtje te laten om de schemering mooi in te zien vallen, maar we pikken nog wat licht mee alvorens het donker wordt en de stad zich hult in een pracht van lichtjes. Kerst valt vroeg dit jaar. Na het hele gebouw met uitzicht rond geschoten te hebben besluiten we toch ook maar naar het observatiedek op de 102de verdieping te gaan. Daar zien we hetzelfde uitzicht, alleen dan binnen en in een hele kleine ruimte met veel te veel mensen. Maar hé, we zijn wel op de 102de verdieping geweest. En dat voor slechts $20 extra. Per persoon. Koopje.

Als onze voeten branden en rug zeer doet zijn we het zat en gaan op weg naar de bus. Om vervolgens nog 20 minuten te moeten lopen naar het busstation. Voordeel is wel dat we langs Times Square komen en we besluiten op 42nd street dan ook maar te blijven eten bij een aanbevolen tentje. Ik kies vandaag voor BBQ Beef Ribs Texas Style. Oftwel een stuk Brontosaurus in hete pikante saus. Had ik al gezegd dat in Amerika alles groter is? Maar eerlijk is eerlijk, de spareribs zo dik als mijn onderarm smaken prima. Ik snap alleen niet hoe de Weight Watchers zijn ontstaan. Vast opgericht door immigranten, want die amerikanen weten van een bakje sla nog een vette hap te maken.

Moe zoeken we de bus op, waarmee we de dag eindigen met alle vormen van transport die we kunnen bedenken, met uitzondering van de fiets. Misschien iets voor maandag, als we helemaal niet meer kunnen lopen. Morgen krijgen we een rondvaart en gaan we de startbewijzen halen. Maar eerst nog een rondje lopen. Want dat hebben we nog helemaal niet gedaan.