Het jaar daarna deden we de Mud Masters waarna ik besloot dat Obstaclerunning niet zo mijn ding was. Te veel gedoe, te weinig lopen en te vermoeiend, en iedereen weet inmiddels dat ik lui ben. Al dat geklim en geklauter krijg ik alleen maar spierpijn en blauwe plekken van. Nee, laat mij maar gewoon rennen. Desondanks deed ik in 2015 opnieuw mee, dit keer met mijn toenmalige werkgever. Tja, daar was als iemand die bekend stond om haar hardlopen, geen ontkomen aan. Gelukkig kregen we toen wél een medaille. 

Daarna volgden een aantal jaren met vooral wegwedstrijden. Het eerste volle jaar nadat ik bij Huisman ging werken kwam de Harbourrun weer om de hoek kijken, en liep ik opnieuw mee met mijn werkgever. Bijna twee uur in de zeikregen maar wel erg gezellig. Toen volgden weer drie jaren zonder, mede door Corona en de marathon van Londen. Maar dit jaar mag ik weer aan de bak en ben ik ook weer verantwoordelijk voor de organisatie, net als in 2019.

Reden dus om er vroeg te zijn. De afgelopen weken al de nodige mails rondgestuurd en geswitcht met mensen die moesten afzeggen en proberen de plekken vol te krijgen. Dat is redelijk gelukt. Slechts twee mensen van buiten Huisman plus Frank die ik als joker ingezet heb omdat ik gisteravond laat nog een afmelding kreeg.

Iedereen heeft instructies gehad, ze kunnen me bellen als er wat is en ik zit om 8:45 bij de bushalte om opgehaald te worden door de pendelbus. Klein foutje in de regie omdat ik me vergist had met de parkeerkaarten en ik mijn eigen kaart daarom weggegeven heb. Ook al hoeven we pas om 12:15 te starten wil ik dat iedereen er om 11:00 is en wil ik er zelf om 10:00 zijn. Dat ik zo vroeg ben is omdat ik Frank thuis af moest zetten, die helpt bij de Rotterdam Running Crew. 

Maar het is mooi weer, mijn auto staat goed geparkeerd en ik heb alle Huisman shirts in mijn koffertje zitten die op zich ook makkelijk mee te nemen is. Ik check voor de zekerheid hoe laat die pendelbussen beginnen met rijden. Dat blijkt pas om 9:00 te zijn en uiteindelijk komt hij pas om 9:25. In de tussentijd blijft mijn telefoon ‘hangen’ en moet ik hem aan- en uitzetten, er niet bij stilstaand dat door de wissel van provider en daarmee SIM kaart, ik helemaal niet weet wat de pincode is. In elk geval geen 0000, met als gevolg dat ik dus niet bereikbaar meer ben. Wordt het zo’n dag? Gelukkig heb ik ook mijn privé telefoon bij me en kan ik een hotspot maken dus ik heb wel internet, lees WhatsApp.

Ik waarschuw Ewelina, een collega, dat als ze haar bellen ze de mensen maar door moet sturen naar mij maar dan via WhatsApp. Inmiddels zet de bus me af bij het RDM terrein en is het toch nog een stukje lopen naar de Onderzeebootloods. Eenmaal daar haal ik de startbewijzen en de shirts van de Harbourrun zelf op en loop naar de Business Area. And now we wait…

Ik zie Deborah en we praten even bij maar die starten om 11:00 en moet zich klaar maken. Het is inmiddels 10:30 geweest en ik heb nog niemand gezien of gehoord. Ik begin me nu toch wel een beetje zenuwachtig te voelen. Kunnen ze het wel vinden? Komen ze wel op tijd? Komt iedereen wel? Dan om 10:50 is daar de eerste collega. Gelukkig, ik ben niet meer alleen. Tien minuten later barst het los en komt iedereen zo’n beetje binnen.

Het loopt redelijk soepel, iedereen krijgt zijn bandje, zijn startbewijs (ook een bandje), zijn Huisman shirt, zijn Harbourrun shirt en wordt afgevinkt op mijn lijst. Ik ben blij dat ik wat extra shirts besteld heb en daarmee iedereen een goede maat heeft. Uiteindelijk is iedereen er op één na. Als ik diegene spreek blijkt dat hij zich afgemeld had maar dat is niet doorgekomen. We zijn dus compleet en kunnen op naar de groepsfoto. 

Als die gemaakt is nog even mijn koffertje dumpen en plassen en dan naar het startvak. Na de warming up mogen we van start en hebben we gelijk een obstakel want we moeten over de stalen buizen klimmen om het startvak uit te komen. De snelle jongens en meisjes zijn direct weg, de rest komt er achteraan. Het is erg warm en het kruipen en klimmen gaat me niet erg goed af dus ik loop al gauw achteraan. Frank blijft bij me en er lopen er nog twee achter ons.

De obstakels zijn zeer divers en omdat het de tiende editie is hebben ze een aantal teruggehaald van voorgaande jaren. Een daarvan is de windtunnel, die ik nog wel herken van het allereerste jaar. Het parcours loopt soms heen en weer en vaak zie ik collega’s al teruglopen als wij nog heen gaan. Met mijn slechte vorm en vermoeidheid en de voorzichtigheid richting Chicago accepteer ik het maar. 

Ik ben zo afgeleid dat ik niet eens in de gaten heb dat Rob staat te fotograferen. Oud collega en BHV-er Jerry zie ik dan wel weer aan de kant staan. Dan op een kilometer of vier halen we Victor in. Die wilde van de week afhaken maar ik heb hem overgehaald om toch mee te doen met de belofte dat ik in elk geval bij hem zou blijven mocht hij laatste zijn. Komt dat even goed uit! We halen aan en met z’n drieën ploeteren we voort. 

Op kilometer 6 haakt Arihant ook weer bij ons aan. De collega waar hij mee liep is afgeslagen bij de 6 km splitsing. Dat wilde Victor eigenlijk ook doen maar omdat ik achter hem liep ‘durfde’ hij niet. Nu zijn we met vier de bezemwagen van Huisman en we wisselen elkaar af. Bij de obstakels zijn Victor en Arihant sneller, tijdens het rennen halen we ze weer in of lopen ze zelfs voorbij. Zo werken we rustig de kilometers en obstakels af, al geef ik toe dat ik er één of twee oversla. Te risicovol met het oog op Chicago, of misschien gewoon te dik, oud en moe.

Dan volgt eindelijk het stuk over het spoor dat er altijd wel in zit, de laatste obstakels en de finish. De rest van het team staat ons op te wachten en dan kunnen we aan het bier. Ze moesten wel, want ik heb de muntjes! Snel haal ik mijn koffertje, maken we nog een groepsfoto nu mét medaille en dan is het gezellig naborrelen met drank en wat te eten. Het is al snel een uur of drie als iedereen zo’n beetje op huis aan gaat. Ook Frank gaat want die wil nog wat in het huis doen en ik ga met de laatsten ook weg. De pendelbus zet me weer netjes af bij de auto en dan rij ik ook richting huis om Frank te helpen met klussen. Nog even langs onze eigen AH, gelijk wat verse sushi meenemen voor vanavond en is het alweer ruim 18:00 geweest eer we klaar zijn.

Ja, Obstacle running is niet mijn ding, maar zolang Huisman meedoet en ik er werk zal ik gewoon meedoen. Iemand moet zich toch opofferen als Team Captain?

Een paar weken later was er akkoord van de HR directrice op het budget en kwam er een andere collega langs op de afdeling om af te stemmen hoe een en ander geregeld moest worden. Ik bood aan dat men zich wel bij mij mocht aanmelden, dan zou ik dat wel bijhouden in een excelletje. Waarop een ‘Fijn dat jij het wil organiseren, dank je wel!’ volgde. Hé? Wat? Nee, wacht… En weg waren ze weer. Tja, wat doe je dan? Nou ja, dan organiseer je het toch gewoon?

Mailtjes uitsturen, afstemmen, shirtjes bestellen, inschrijvingen regelen, aan- en afmeldingen beheren en vooruit, we gooien er dan ook maar een paar trainingen tegen aan. Is die opleiding tot hardlooptrainer toch nog ergens goed voor geweest. Allemaal onderdeel van de voorpret. En dan, na die eerste opmerking, is het vandaag eindelijk zo ver. Een klein beetje zenuwachtig ben ik wel. Als het allemaal maar goed gaat, als iedereen maar komt opdagen, als ze me maar kunnen vinden en als we maar tijd genoeg hebben om alles uit te delen, de groepsfoto te maken en aan de start te verschijnen. Met 40 man/vrouw ingeschreven en slechts 2 uitvallers sta ik uiteindelijk rond 12:30 bij de ingang van de Business Area 38 collega’s op te wachten. 

We hebben een klein beetje pech want er is de hele dag zeikregen voorspeld. Omdat ik alle parkeertickets uitgegeven heb ben ik met de scooter gekomen. Het was nog relatief droog maar wel vochtig. In elk geval droog genoeg om mijn bovenkleding straks ook weer droog aan te trekken. In de loods is het druk en chaotisch. Gelukkig beginnen de collega’s binnen te druppelen en er overvalt me een soort van opluchting. Het gaat nu lopen en het zal allemaal wel goed komen. Ik check regelmatig mijn telefoon als blijkt dat ik een oproep heb gemist. Gelukkig belt hij terug, waar ik ben. Net als twee andere appjes. Dan weer een belletje. Iemand staat dermate vast in Den Haag dat hij het niet gaat redden. Bummer. Een ander komt iets later maar tussen 13:30, de afgesproken tijd, en 13:45 kan ik het al snel niet meer bijhouden met het uitdelen en afstrepen omdat iedereen tegelijk komt. Een andere collega springt bij. Het teamwork begint nu al!

Om 13:50 is iedereen binnen en haasten we ons naar de fotograaf voor de groepsfoto. Van daaruit als de sodemieter naar het startvak waar de warming up al begonnen is. Ik moet ook nog mijn tas afgeven en eigenlijk even naar de WC. Jammer dan, ik hou het wel op. Het startvak is al dicht maar als ik zeg dat we er bij horen openen ze het hek en kunnen we nog aansluiten. Het regent inmiddels maar de stemming zit er nu al goed in, niet in de laatste plaats omdat ik iets over bier aan de finish geroepen heb.

Het eerste obstakel is gelijk al pittig. Een behoorlijke muur klimmen en dat gaat niet heel erg snel. Dat hebben de organisatoren wel slim gedaan want daarmee creëeren ze spreiding. Als we aan de beurt zijn helpen we elkaar er overheen. Als iedereen er overheen is rennen we door naar de volgende uitdaging, iets hebbelijker dan de eerste. En weer helpen we elkaar en wachten op elkaar. Een kontje hier, een armpje daar, een voetje zus en een handje zo, dat noem ik nog eens teamwork!

Op die manier komen we sneller dan verwacht bij de splitsing tussen het 6 km en het 10 km parcours. Het verschil tussen de snelle dames en heren en de iets minder snellere heeft zich nu toch wel een beetje afgetekend. Ik hang ergens in het midden, in niemandsland, en dus wacht ik ook maar even bij de splitsing. Er zijn twee mensen die willen afslaan naar de 6 km maar ze laten zich overhalen, ik bedoel enthousiasmeren, om toch voor de 10 km te gaan, de bikkels. We rennen als subgroepje dus gewoon verder.

Het regent nog steeds en ik ben blij dat ik mijn thermoshirtje onder het Huismanshirt aan heb. Op de stukken open vlakte is de wind best fris. Ach, extra calorieën die verbrand worden zullen we dan maar denken. De obstakels vallen gelukkig voor het merendeel mee. Ik ben erg voorzichtig, boven alles wil ik mijn enkel, of welk lichaamsdeel dan ook, dit keer heel houden. Dat betekent langzaam klimmen, goed vasthouden, zo min mogelijk springen en zeker niet van hoogte en als het echt te risicovol is, overslaan. Tenslotte is Athene al over 5 weken. Via insiders heb ik al gehoord dat ze de obstakels iets aangepast hebben vanwege het weer. Minder hoog in elk geval en ik denk dat dat een verstandige keuze is.

Bij obstakel 20 begin ik te verlangen naar de finish. Ik heb het nu best wel koud en ook ons subgroepje is inmiddels uiteen gevallen tot twee nieuwe groepjes. Het is ook bijna niet te doen om bij elkaar te blijven omdat stilstaan eigenlijk geen optie is. Ik ben tot mijn bilnaad doorweekt en ik begin een dof gevoel in mijn tenen en vingers te krijgen van de kou. Het voordeel van de constante regen is wel dat alle modder die ik ergens tijdens het tijgeren over de natte grond opgedaan heb er zo langzamerhand wel weer afgespoeld is. Behalve dan tussen mijn billen, waarvan de binnenkant nu wel lekker gescrubt is.

Ik ben blij dat ik droge kleding bij me heb, inclusief droog ondergoed. Behalve dan droge schoenen en dat is dan weer een beetje jammer. Ik dacht ‘Ach, het valt wel mee en anders loop ik weer zo te sjouwen.’  Nu denk ik, ‘Nee, het valt niet mee en ze hadden nog best in mijn tas gepast.’ Nou ja, het moet maar. Zonder dat is. Ik dacht dat er 25 obstakels waren maar het blijken er meer. Het lijkt ook steeds harder te gaan regenen. Dat is niet zo maar zo voelt het wel. Nog even tanden op elkaar en door. Uiteindelijk komt altijd die finish.

We moeten nog een vervelend stuk over het spoor rennen maar dan zijn het eindelijk de laatste honderden meters. En natuurlijk nog twee obstakels voordat we er echt zijn. Ik ben vaak genoeg heel erg blij geweest om de finish te zien maar vandaag staat toch wel redelijk hoog genoteerd. Ik neem de medaille in ontvangst en ren gauw door naar binnen waar ik gelijk mijn tas oppik. Beer time! Tenminste voor de mannen. Cola voor het kind hé?

Eenmaal binnen komt de groep weer samen en kan er bier gehaald worden. Wat dan ook in grote getallen gebeurt. Nog even wachten op het laatste groepje maar als iedereen binnen is vieren we onze triomf. Het is heel gezellig, iedereen heeft het ondanks de regen enorm naar zijn zin gehad en we hebben genoeg muntjes om er ook nog wat patat, poffertjes en fruit tegen aan te gooien. Ondertussen heb ik mijn droge kleding aangetrokken. Dat voelt een stuk beter alhoewel ik het nog steeds koud heb. Damn wet shoes. Nog een laatste groepsfoto, nu met medaille, de laatste shirtjes uitdelen en als alle muntjes op zijn is het toch echt tijd om naar huis te gaan. Tenslotte moet er morgen ook gewoon nog weer gewerkt worden.

Harbourrun 2019. En het bleef nog lang onrustig onder de Huisman Heroes…

Samen gaan we op weg, na Frank een schop in tegengestelde richting te hebben gegeven. Die moet maar een stukje gaan wandelen om zijn ontbijt te verdienen. Ik krijg nog wel de opmerkingen mee: ‘Geen Pokemons vangen hé? Gewoon lopen.’ Vooruit dan maar.

We krijgen gelijk uitdaging twee en drie. Een kilometer redelijk stijl omhoog. Heuveltraining noemen ze dat. Goed voor New York. Mijn kuiten weten niet wat ze overkomt en ik maak gelijk twee goede voornemens. Meer kuiten trainen en toch écht weer een paar kilo afvallen voor eind oktober. Daarboven op moeten we over boomstronken springen, losse keien, geultjes en af en toe wat modder. Heuveltraining, trailrunning en obstaclerunning in één. Het lijken de Hamsterweken wel. Drie voor de prijs van een.

Eenmaal boven verwacht ik een mooi uitzicht, maar we zijn op een plateau met een akker en ik zie niks. ‘Straks’, wordt me beloofd. De kuitjes komen weer een beetje bij. Dat moet ook wel want we krijgen gelijk uitdaging vier. Een smal paadje langs de akker, waar de doornige struiken en brandnetels weelderig bloeien en ons het leven zuur proberen te maken door niet alleen langs het pad, maar ook kruislings over het pad te groeien. ‘In de groeirichting van de brandnetel mee lopen’, roept Gaston vrolijk. Grapjas, ze groeien alle richtingen op. Zigzaggen, springen, armen omhoog en op hoop van zegen dan maar. Het mag niet baten. Ik word drie keer geraakt. Maar we zijn een bikkel en lopen gewoon door.

Dan krijgen we een beetje rust via het bospad en kan ik een beetje bijkomen. Maar niet voor lang, want uitdaging vijf ligt alweer op de loer. Heuvel op is zwaar, maar heuvel af is nog veel zwaarder. En vooral goed kijken waar je loopt. So much for rechtop lopen en naar de horizon kijken. Als we zonder kleerscheuren beneden zijn buigt Gaston zich over uitdaging zes, terwijl ik gauw wat water drink en een hap koek wegslik. Moeten we links of moeten we rechts? Na even dubben wordt het rechts.

Richting uitdaging zeven. De dondervliegen. We rennen door meerdere zwermen piepkleine vliegjes die me proberen te verstikken door in alle open gaatjes van mijn lichaam te kruipen. Gelukkig was ik voorbereid, zij het voor iets anders, en zet mijn zonnebril op ter bescherming. Voor mijn mond heb ik helaas niks bij me, dus er zit niks anders op dan bij tijd en wijlen mijn adem in te houden.

Als we ook deze hindernis overwonnen hebben kunnen we richting huis, waar we de laatste kilometers nog even een kleine herhaling krijgen van alle uitdagingen die we gehad hebben. Stukje op, stukje af, een verkeerd dorp dat godszijdank geen invloed heeft op de route, nog wat brandnetels, een beetje modder en kiezels, een wei met lama’s langs de route met geen enkele link naar dit verhaal maar wel leuk om te vertellen en nog wat vliegen. Appeltje eitje. Precies 10,5 km later, volgens schema, staan we weer voor de deur, waar ons de grootste uitdaging van allemaal staat te wachten.

Zondagochtend ontbijt, met een vers sapje, gekookt eitje, croissantje en een broodje gerookte zalm. Wat is dat hardlopen toch zwaar. Prettige zondag!