2019, het eerste volle jaar in mijn nieuwe baan. Letterlijk en figuurlijk want niet alleen stapte ik over van werkgever maar ook van vakgebied. En het bevalt nog steeds helemaal prima. Met diezelfde werkgever liepen we de Harbourrun in de stromende zeikregen en heb ik een bescheiden hardloopclubje op de maandagavonden opgericht. 2019 is ook het jaar dat we ‘dat trailtje’ in de Oostenrijkse Alpen liepen. Iets met een berg, een gletsjer en een enkel. Ik zie het gelijk terug in het totaal aantal hardloopkilometers dat ik dit jaar gemaakt heb. 1723 km ten opzichte van 1823 km in 2018. Dat is toch 100 km minder. Verder op het lijstje staan Egmond eindelijk onder de twee uur, de afgelaste CPC met de Halve van –ikloopeigenlijkbestwelvaakindiebuurttegenwoordig- Oostvoorne als alternatief, de Olympische Afstand van de –neediedoeikechtnooitmeerechtnietechtnietechtniet- Triathlon, de – helaasopafstandaangepaste- Freedom Trail, Athene mijn slechtste en psychologisch zwaarste marathon tot nu toe, en de –waaromvindtiedereendienouzoleukohdatvindenzeniet- halve marathon van Spijkenisse.

Maar 2019 gaat natuurlijk vooral de boeken in als het jaar dat ik mijn eerste ultramarathon liep. De Old Mutual Two Oceans marathon. Ik kwam, zag, ging een beetje dood en overwon. Bløf zingt het zo mooi. ‘Hoe ver je gaat heeft met afstand niets te maken, hoogstens met de tijd.’ Het motto van iedere (ultra)trailloper weet inmiddels Frank ook. En nu al het motto voor 2020.

In Oostvoorne is echt helemaal niemand die ik ken, geen enkele RMD-er die hier verloren rondloopt behalve ondergetekende. Ik moet nog drie kwartier wachten en luister lekker naar de Top2000 terwijl de mensen van de atletiek vereniging gezellig met elkaar aan het kwebbelen zijn en mij af en toe een steelse blik toewerpen zich afvragend ‘Who’s that girl?’ Divergent met mijn vlechtjes en bonte gekleurde hardloopkleding dat fel afsteekt tegen de zwarte broeken en effen blauwe of gele jasjes.

Als het tijd is volg ik de meute naar de start. Op de dijk met krijt op de grond getekend, Start/Finish. Dan de briefing. Er is geen tijdsregistratie. En het is grotendeels onverhard. Huh? Een soort trail? Heb ik effe gemist. Dan blijkt dat we eigenlijk kunnen kiezen, een heen en weertje over het fietspad of een heen en weertje parallel onverhard, de mooiere route. Oh, ok. Als ik dat geweten had had ik niet mijn supersonische snelle wegschoenen aangetrokken maar mijn hybride trailschoenen. Nou ja, ik zie wel.

De dames tellen af en we rennen een stukje fietspad naar de graszoden dijk richting het Oostvoornse meer. Na 2 km de keuze, fietspad of het gras/zand/struikgewas. Ik sta een split second in dubio maar dan… Frank kan trots op me zijn! Geen zin in saai fietspad, het is de laatste loop van het jaar en ik kies voor het avontuur. Met mij slechts één oudere man van de andere 72 deelnemers, de rest gaat over het fietspad. Ach, ik week toch al af. Ik ken de route van Voorne’s Duintrail dus dat scheelt en weet dus wat me te wachten staat. Na 200 m heb ik echter al spijt. Totaal de verkeerde schoenen en ik glibber en glij over de modder om over natte sokken maar te zwijgen. Misschien terug toch maar over het fietspad.

Het uitzicht over het meer met de stralende winterzon is wel schitterend en mijn spijt verdwijnt stante pede. Met de Top2000 op de achtergrond is het me, myself and I en ik stop dan ook om wat foto’s te maken. Ergens in mijn rechterooghoek zie ik de lopers over het fietspad sappelen terwijl ik aan het buitenspelen ben. De stakkers.

Als ik het laatste stukje ook over het fietspad moet om naar het keerpunt te komen ben ik nog net geen laatste. Het boeit me niet, ik loop mijn eigen loopje. Terug ga ik dan ook net zo hard weer over het onverharde pad als dat ik heen gegaan ben, af en toe zoekende naar het pad waar ik naar toe moet. Mijn schoenen zijn toch al helemaal smerig. De vrijwilligers kijken verbaast als ik het struikgewas uit kom duiken, waarschijnlijk hadden ze me niet meer verwacht. De oudere man heeft denk ik ook eieren voor zijn geld gekozen want ik zie hem nergens meer.

Als ik weer bij de dijk ben voor de laatste 2 km ben ik een na laatste. Voordeel, de fotograaf die eigenlijk al weer aan het terug wandelen is ziet me aankomen en heeft volledig vrij spel om een mooie foto van me te maken. Tenminste dat hoop ik dan maar. Met gezwinde spoed ren ik naar de finish waar de enthousiaste dames nog vol overgave voor me klappen. Na een kort praatje ren ik terug naar de kantine en de kleedkamers om mijn met modder besmeurde broek, sokken en schoenen om te ruilen voor droge kleding. Er is nog meer te doen vandaag. Ik pik de bijbehorende oliebol nog even mee en vervolg mijn weg, de laatste uren van 2019 in en richting 2020.

2020. Een schrikkeljaar en dus een hele dag extra om nieuwe avonturen te beleven, dromen waar te maken, mooie dingen te doen, leuke mensen te ontmoeten of gewoon een extra dag om hard te lopen. Voorlopig staat er alweer het een en ander op de planning. A.s. zondag, jawel, een trailtje (een kleintje maar), Egmond met mijn lieve vriendin Deborah, een Anita event, Zoetermeer, de Asselronde, een dubbele CPC, Rotterdam de mooiste, de Roparun en aan het eind van het jaar gaan we weer naar New York.

Maar wat we ook gaan doen, en wat jullie ook gaan doen, ik wens iedereen een heel voorspoedig, fantastisch, geweldig, fenomenaal, liefdevol, supercalifragilisticexpialidocious en vooral superleuk hardloopjaar. 2020. Je mag het zelf invullen.

Op weg naar…

En zo stappen we nog één keer dit jaar in de routine van opstaan, pannenkoeken eten, hardloopkleding aantrekken, daar over twijfelen, toch maar een ander shirt want het is 12 graden, en naar een wedstrijd rijden. Schoonhoven vandaag. En omdat het oudjaar is haal ik eerst nog even een zak… oliebollen, heel goed!, wachten we op Marco die mee wil rijden en pikken we onderweg Herman op die ook mee rijdt. In de sportzaal van het evenement krijgen we onze startnummers en ontmoeten we een handjevol overige RMD-ers.

Harold vraagt wat ik ga doen vandaag, en legt daarmee de vinger op de zere plek. Januari staat bol van halve marathons dus ik wil mezelf heel houden, bovendien is het geen moment om te knallen en heb ik daar ook niet zo’n zin in. Aan de andere kant heb ik nog een open vinkje te zetten op de 15 km. Ik wilde bij de Bruggenloop onder normale omstandigheden proberen onder de 1:20 te lopen, maar er waren geen normale omstandigheden en uiteindelijk ging hij helemaal niet door. Dus wat te doen? In mijn diepe ziel weet ik dat ik het wil proberen, maar mijn voorzichtige uitspraak is die van: ‘Ik kijk wel hoe het loopt.’

We starten om 12:20. Er is regen voorspeld maar het is gelukkig droog, dus muziek aan en gaan voor een rondje door de polder. Het pad is wat aan de smalle kant en ik heb wat moeite om voorbij een paar mannen te gaan maar uiteindelijk vind ik een gaatje. Te hard, te snel, ik weet het, maar ik moet mijn adrenaline kwijt. Het duurt even voordat ik het 1 km bordje zie en ik ben ietwat verbaasd. 1 km pas? Ik had verder verwacht. Zo voelt het in elk geval wel. Het waait behoorlijk in de polder, en we lopen er pal tegen in. ‘Een goede training voor Egmond over twee weken’, denk ik bij mezelf.

Net als ik denk dat het best wel zwaar is gaat het ook nog regenen, en niet zo’n beetje ook. Het komt met bakken uit de hemel zetten, alsof iemand de sluizen opengezet heeft, en binnen no time ben ik helemaal doorweekt. Het te grote thermoshirt van Frank dat ik onder mijn gewone shirt draag voelt als een stel natte handdoeken op mijn buik en mijn armen. Zandvoort 2015 is er niks bij, de enige keer dat ik ook een wedstrijd in de zeikregen heb gelopen, maar toen stond er niet zo veel wind. De regen slaat in mijn ogen en doet gewoon zeer. En tot overmaat van ramp ben ik te snel voor de achterhoede maar net niet snel genoeg voor de voorhoede en loop ik helemaal alleen en onbeschermd tegen de wind in te beuken, daarbij niet in staat om de vieze plassen te ontwijken. Nat tot in mijn naad zullen we maar zeggen.

‘Wat een kloteloop’, schiet er door mij heen. ‘Wie had het onzalige idee om te gaan lopen vandaag? Oh ja, dat was ik zelf!’ Heel even overweeg ik uit te stappen, maar ja, ik ben nu toch al nat. Zwaar chagrijnig loop ik door over het pad waar geen eind aan lijkt te komen. Gelukkig heb ik Metallica in mijn oren. Ik had verwacht dat we na 2-3 km wel naar rechts zouden gaan, maar niets is minder waar. Pas na 5,5 km zie ik de lopers voor mij eindelijk afbuigen.

Daar wordt de wereld een klein beetje beter. Het is opgehouden met regenen en ik heb de wind nu in de rug. Hij duwt me naar voren, soms wat opzij en op een enkel moment tilt hij me op om me een paar meter verderop weer neer te zetten. ‘Fijn’, zou je denken, maar ik blijf chagrijnig. ‘Kom op zeg, zo kan ik toch niet lopen!’ Het enige voordeel is dat mijn chagrijn ook mijn vastberadenheid voedt om door te blijven lopen. Twee kilometer verder hebben we een suf heen en weertje van honderd meter. We zijn inmiddels over de helft en ook de drankpost met zowaar warm water ben ik dan al gepasseerd. Maar ik merk dat mijn spieren koud zijn, mijn billen doen zeer en ik heb een hoop energie verloren in de eerste 5 km.

Ik haak even aan bij Jeroen van de Rotterdam Running Crew, die heel lief een beetje inhoudt zodat ik bij hem kan komen, om me te hazen. Frank heb ik vlak daarvoor nog met de rest van de RMD-ers achter me gezien bij het heen en weertje. Ik beklaag mijn lot bij Jeroen en samen lopen we naar het 10 km punt. Dan komt er een sneller nummer en raak ik hem kwijt. We gaan nu aftellen, en dat hebben ze ook in de bordjes verwerkt. De 10 km is ‘nog maar 5 km’, en ik kijk op mijn klokje hoe ik er voor sta. Ondanks alles helemaal niet slecht. Ik heb nog 30 minuten voor mijn vinkje dus als ik 10 km per uur blijf lopen, en dat kan ik, haal ik het.

Als er tenminste geen gekke dingen gebeuren. Zoals opnieuw een hoek naar rechts en opnieuw zware tegenwind bij 12 km. Mijn humeur is wel iets beter geworden met de finish in het vooruitzicht, maar ik voel mijn spieren verstijven en mijn krachten afnemen. De Terminatorknop 2.0 zal het over moeten nemen.

En dan loopt daar ineens Marco Vink naast me om me te hazen, me uit de wind te houden en me door de laatste kilometers te trekken. Het helpt, ik probeer tempo te houden en ondanks dat dat niet helemaal 100% lukt, doe ik er in elk geval weer moeite voor. Hij waarschuwt me zelfs nog even voor de fotograaf en ik pers er nog een glimlach uit. ‘Voor Marco’, denk ik dan maar.

De laatste kilometer naar de finish ligt aan de Opweg. Opweg… …naar de marathon. Hoe toepasselijk en poëtisch, zo op de laatste dag van wat tot nu toe mijn beste hardloopjaar ooit is geweest. Op alle afstanden een PR gelopen, zelfs vandaag nog. Om de hoek ligt de finish, de laatste 50 meter trek ik met mijn laatste krachten nog een sprintje om uiteindelijk een nettotijd van 1:15:43 te klokken. Dat vinkje bij de sub 1:20 kan ik dus ruimschoots zetten. Een vinkje dankzij Vink. Zonder de wind had ik misschien zelfs de sub 1:15 nog wel gehaald, maar dat is misschien iets voor 2018. Tenslotte moet je altijd iets te wensen overhouden.

We wachten nog even tot de rest binnen is, en ook Frank, die voorop loopt, zet een hele mooie tijd neer ondanks dat hij het als een training liep. Als iedereen er is dribbelen we gauw terug naar de sportzaal om het natte spul uit te doen. Het is ietwat behelpen want we hadden niet op deze regen gerekend en dus eigenlijk geen droge kleren bij ons. Ik moet het doen met een vest over mijn natte BH, mijn Anitajasje, en een oude veel te grote maar wel korte sportbroek die toevallig nog in mijn tas zat over mijn blote billen. Ach, niemand die het weet. Een drankje en een oliebol later rijden we weer naar huis voor een bad en de voorbereidingen voor oudejaarsavond. Ik kan meer dan tevreden 2017 afsluiten.

Iedereen een fantastisch 2018 gewenst, en dat al jullie doelen en wensen uit mogen komen, of dat nu op hardloopgebied is of niet!