Frank wilde aanvankelijk niet lopen maar met wat lichte drang ‘ze hebben een actie met extra korting voor een tweede inschrijving’ ging hij na drie seconden overstag. Dat ik ook al voor Rotterdam had ingeschreven was slechts een klein euvel dat ik wegwuifde. ‘Dat zie ik dan wel weer.’ In mijn hart wist ik dat ik die dan ook wel ging lopen, maar dan gewoon wat langzamer. Past wel mooi in de training voor de 112 km half mei en richting de 160 km in december. 

Dus zo gezegd, zo gedaan, hotel geboekt waar we al vaker geweest zijn, vrij gevraagd en afwachten tot begin april. En nu sta ik hier, op de Champs Elysees met achter mij de Arc de Triomphe en voor mij de Place de la Concorde op een kilometer afstand. Daar tussen in duizenden lopers, zoals het vroeger was. 

Ik ben er klaar voor en heb de adviezen uit het deelnemersboekje van de organisatie ter harte genomen. Namelijk vrijdag ochtend in de auto springen en in vijf uur naar Parijs rijden, koffers droppen en gelijk naar de expo om daar twee uur lang rond te struinen. ‘s Avonds uitgebreid eten, inclusief toetje, en lekker laat naar bed. Zaterdagochtend beginnen met een rondje lopen langs de Eiffeltoren en de rest van de dag door de stad banjeren om alle highlights van Parijs te zien. Of waren dat toch de adviezen uit de categorie ‘vooral niet doen vlak voor de marathon’?

Nou ja, ik ben hier voor 42,195 km sightseeing, dat metalen bonbonschaaltje op te halen en een vink te kunnen zetten. Bovendien ben ik geen Frankrijk fan, maar vind ik het wel fantastisch om in Parijs te zijn en daar hard te lopen. Standje genieten dus. En we hebben mazzel want sneeuwde het toen we vrijdag aankwamen, was het gisteren en vandaag wel koud maar droog en zonnig. De enige domper is dat een van de matties thuis heeft moeten blijven vanwege een blessure. We doen er niks aan maar toch.

Vanaf het hotel is het een kleine kilometer naar de metro en drie haltes naar de start. Of eigenlijk moet ik zeggen het finish gebied want daar moeten we onze dropbag nog afgeven. Strak 8:30 lopen we dan ook naar de metro en zijn we 8:50 bij de Arc de Triomphe. Niet ingecalculeerd maar met marge in de tijd moeten we helemaal omlopen naar de ingang van het finish gebied om de tas af te geven. Dan richting de start. Gelukkig zijn er genoeg Dixis onderweg en is het niet druk dus geen uitdagingen daar.

Marilene start in vak (RMD) groen voor een tijd van 4:00 om 10:00. Het is pas 9:30 dus tijd zat. Nadat we Marilene afgeleverd hebben lopen we met Ysbrand mee naar de metro. Die stapt op 21,1 km in met het nummer van onze geblesseerde mattie om een halve te lopen want die moet volgende week knallen in Rotterdam. Onderweg komen we Ronald van de RMD ook nog tegen. What are the odds?

Van daar uit naar ons eigen startvak, grijs, voor een tijd van 4:15. Omdat het nog vroeg is zijn er nog weinig mensen in het vak en staan we vooraan. Daar raken we aan de praat met een andere Nederlander. ‘En volgende week Rotterdam?’ grapt hij. Een verwarde blik als ik bloedserieus vertel dat dat inderdaad het plan is. Ik geloof dat hij het maar raar vindt. 

Het wachten duurt best lang en ondanks het mooie weer heb ik het fris en krijg ik stalpoten. Dan mogen we eindelijk naar voren lopen, een paar honderd meter, om bij de start te staan. Het is fijn om weer aan de start van een marathon te staan. Een knul met een trommel doet een soort heartbeat moment, de speaker telt af en op de klanken van ‘Chariots of Fire’ mogen we weg. En hadden we in Valencia de gouden lijn, in Athene de blauwe, hebben we hier de groene lijn om te volgen.

Vlak voor ons is er een pacer ingestapt en we lopen gelijk achter een clubje. Frank gaat er voorbij en ik volg hem maar binnen een kilometer laat ik hem lopen en verlaag mijn tempo. Ik wil écht rustig aan doen en foto’s maken. Vandaag ben ik hardloop toerist. Helaas is de obelisk op de Place de la Concorde helemaal ingepakt voor restauratie. De zuil op de Place Vendome is dan ook het eerste slachtoffer dat ten prooi valt aan mijn camera, direct gevolgd door het operagebouw. Dat wordt zo wel een interval marathon. 

Wat opvalt is dat er nauwelijks publiek is en ik kan het bijna niet geloven.  Vanuit de opera lopen we weer richting het Louvre en gelukkig komt er nu wat publiek op gang. Ik klit een beetje aan de pacergroep, niet omdat ik dat wil maar omdat ik er iedere keer voorbij loop, wandel om mijn telefoon te pakken en foto’s te maken waarop zij mij weer voorbij lopen en ik dan weer ga rennen en ze weer inhaal. Bovendien zijn de straten hier wat smaller en is voorbij lopen soms wat lastig. Maar ach, straks laat ik ze toch gaan want 4:15 ga ik toch niet lopen. Ik pik gelijk het stadhuis nog even mee tot we bij Place de la Bastille zijn. 

We zitten nu op 7 km en de eerste verzorgingspost staat klaar. Wat dat betreft is het hier wel allemaal goed georganiseerd. Gelukkig want ik ben best een beetje uitgedroogd al. Het zonnetje schijnt volop en ook al is het een prima temperatuur, door het lopen krijg je het toch warm. De muts is al af en de handschoenen zijn uit en het zal niet lang duren voor de sleeves naar beneden gaan. Ik pak een flesje water en iets dat lijkt op een stukje ontbijtkoek. Het smaakt ook zo, iets droger en iets minder zoet maar prima voor drie kilometer tot ik aan mijn eigen eten wil beginnen. Ik drink half, de rest gaat over mijn gezicht. Op naar de 10 km.

We komen nu op een gedeelte dat ik niet goed ken, of beter gezegd helemaal niet. Vlak voor de 10 km lopen we om een fontein met leeuwen heen. Hier moet zeker een foto van maken en ik vraag een oudere man of hij er een van me wil maken met de fontein op de achtergrond. Dat lukt gedeeltelijk maar ik doe het er maar mee. We zijn nu bij de Parijse dierentuin en ik zie een grote rots dat ik maar bestempel als een soort apenrots. Geen idee of dat zo is, maar het klinkt wel leuk. Dan richting de buitenwijken van Parijs wat vooral veel groen is, een soort park.

Ook hier wat minder publiek maar genoeg te zien onderweg. Er loopt een man voor me in een linnen pak. Ik kan me niet voorstellen wat zijn verhaal er achter is, misschien een verloren weddenschap. De rest van mijn aandacht gaat uit naar het stiekeme vals plat omhoog met aan het eind Chateau Vincennes. Ook nog nooit geweest maar het ziet er leuk uit. Natuurlijk even de tijd nemen voor een foto. Er zit nog steeds een big smile op mijn gezicht. Heerlijk om nieuwe plekken te ontdekken. We zitten op 13 km en ik moeten even denken aan volgende week en het Havenspoorpad. Is toch anders. Net als de bandjes die veel langs de kant staan te spelen. Dat de zanger overduidelijk een fransoos is getuige zijn dikke accent tijdens ‘Should I stay or should I go’ vind ik alleen maar hilarisch.

Twee kilometer verder is het Hippodroom en ook nu weer een foto. Je bent toerist of je bent het niet. De tweede pacergroep van 4:15 ben ik inmiddels ook verloren. We lopen nu langs de andere kant van het groen en hebben het verste punt gehad. Vanaf hier is het weer richting de stad en we hebben een heel groot voordeel. Het vals plat gaat nu omlaag en brengt me lekker naar het halve marathon punt. Naar beneden is gratis en het gaat even lekker snel. Misschien dat er toch nog een beetje leuke tijd in zit ondanks de toerist-modus.

Kilometer 22 en 23 gaan van een leien dakje en ik maak een grapje bij de verzorgingspost door in plaats van water een cola zero en twee bier te bestellen. De man aan wie ik het vraag moet er om lachen en heeft ‘helaas’ alleen maar water. Dan maar water en wat tucjes eten. We komen weer bij de Place de la Bastille waar ik eerder de lopers de andere kant op zag lopen. Een soort ‘bos-in, bos-uit’ momentje. Aan de andere kant loopt nu niemand meer. We zitten inmiddels op 24 km en een halve kilometer verder dalen weer af langs de oever van de Seine.

In de verte zie ik het puntje van de Big Guy, de Eiffeltoren. Als ik me niet vergis is dat rond de 30 km. Maar eerst nog een stukje langs de rivier en wat tunneltjes overwinnen. Hebben we in Rotterdam een klein ondeugend tunneltje bij de Blaak, hebben we er hier minstens drie. Op km 27 gaan we zelfs een lange donkere tunnel in. Aan het begin staat een bataljon trommelaars die zoveel herrie maken dat je het de hele tunnel door hoort. Ik vind het geweldig. En aan het eind van de tunnel licht in de vorm van een mini disco. Gelukkig maar want het is halverwege zo donker dat ik een schietgebedje doe voor een vlakke weg zonder gaten. 

De tunnel uit gaan we de stralende zon weer in en komt mijn grote vriend steeds dichter bij. Maar eerst nog even zwaaien naar Louis Vuitton en me laten verblinden door het goud van Pont Alexandre III. En dan is hij daar. De Eiffeltoren! Ik neem mijn tijd bij de verzorgingspost, maak foto’s en een filmpje, en een van de vrijwilligers biedt zelfs aan om een foto van mij te maken. Ze hebben zelfs de fonteinen op Trocadero aangezet. Mijn tijd keldert naar beneden maar het boeit me niet. Ik wil dit moment voor geen goud missen.

Ik eet een gelletje die niet helemaal lekker valt en vol adrenaline ren ik weer verder, langs de route die we vanochtend naar de metro liepen en op weg naar ons hotel die praktisch op de route ligt. Dat hou ik vol tot 32 km en dan komt l’homme au marteau. Vanaf hier wordt het afwisselend wandelen en rennen. Ik reken stiekem een beetje met een tijd van 4:30 en dus 9 km per uur. Dat dat niet voldoende is weet ik dan nog niet, daar kom ik pas veel later achter.

We draaien op 33 km weer een venijnig heuveltje op en gaan richting het laatste stuk in een bosrijk gebied. Parijs heeft zo haar eigen Kralingse Bos waar je het echt op eigen kracht moet doen. Ik heb mijn tijd inmiddels opgegeven en het begint nu ook ergens door te dringen dat die 9 km per uur niet helemaal klopt. Ik kijk uit naar de laatste toeristische highlight op het parcours, de Fondation Louis Vuitton. Het duurt nog tot km 39 en een kutlusje voordat ik er ben. Het voordeel is wel dat het nu nog naar drie kilometer is naar de finish. Ik ben een beetje verward want ik had verwacht allang weer in bewoonde wereld te zijn. 

We lopen nu onder de Peripherique door en dan ineens is daar het bord 42 km. Zoals gewoonlijk ben ik toch weer dolblij om dat bord te zien en verbaas ik me iedere keer weer hoe lang 200 meter is. Maar ik ga nu niet meer wandelen en laat me dragen door het publiek dat keihard op de borden slaat. Ik neem nog even een strategische positie in voor de finishfoto, gooi mijn armen in de lucht en tover een geforceerde lach op mijn bakkes. Als ik één stap over de finish lijn gezet heb gaat mijn telefoon. Frank. Die moet even drie seconden wachten want ik moet eerst aan het zuurstof. Als ik uitgehijgd ben bel ik hem terug. Ze staan bij de T-shirts die je hier pas bij de finish krijgt.

Ik loop er heen, neem mijn shirt en medaille in ontvangst en we halen onze tassen op. Ik moet er niet aan denken dat ik dit volgende week weer moet doen maar weet ook dat ik dit morgen weer vergeten ben. Nog even een foto bij het finishersbord, tenslotte heeft Marilene een dik PR gelopen van 3:54, en wandelen we naar de uitgang. Ik loop al een paar dagen met McDonalds in mijn hoofd dus wat een beter moment om nu op de Champs Elysees een hamburger te scoren. Daarna met de metro terug naar het hotel voor een lekkere douche, even chillen en nog een hapje eten. De volgende ochtend een ontbijtje met een croissantje en weer richting Nederland, richting de regen. 

Marathon van Parijs, wat was je gaaf, wat was je mooi, wat was je leuk en wat was je na 32 km toch ook wel weer afzien. Lekker toerist te voet gespeeld, topweer gehad en langs plekken gekomen waar ik niet eerder was geweest, veel foto’s gemaakt en een mooi metaaltje opgehaald. Er is eigenlijk maar één ding dat me opviel en dat ik niet begrijp.

Waarom riepen al die toeschouwers toch elke keer dat ik een champignon ben? Rare jongens die Fransen!

Nu zullen jullie gelijk denken: ‘Jaaaaa, logisch, nog vier weken en dan is de Rotterdam marathon weer!’ Maar nee, ik heb ze niet voor Rotterdam. ‘Huh?! Niet voor Rotterdam? Ga je niet lopen dan?’ Ja hoor, ik loop gewoon Rotterdam. Maar Rotterdam loop ik nu voor de zevende keer. Ik weet wat ik kan verwachten, ik kan de route dromen, ik weet waar ik mijn dip heb, waar ik opfleur, waar ik helemaal instort en waar ik mijn tanden op elkaar zet om de finish te halen. 

Ik heb een routine in de twee dagen er voor, ik kan blindelings mijn outfit en mijn voedsel pakken, ik kan het sfeertje proeven door in mijn herinneringen te duiken, ik zie de mensen langs de kant staan in mijn hoofd, ik weet waar ik moet lachen voor de fotografen en zelfs welke fotograaf waar staat en ik kan de emoties die bij elke kilometer horen oproepen. Te beginnen bij de start op de Schiedamsedijk, waar ik gewoond heb en wel eens vanaf mijn balkon naar de marathon keek toen ik zelf nog niet hardliep.

Begrijp me niet verkeerd, de Rotterdam marathon is het leukste hardloopfeestje dat ik ken, met de finish die voor het meeste kippenvel zorgt, maar het is wel een bekend feestje. De vreugde en het kippenvel is niet wat de vlinders veroorzaken. Vlinders voeden zich met de gezonde spanning van iets nieuws. En dat nieuwe vindt een week eerder plaats. Een week voor Rotterdam loop ik namelijk de marathon van Parijs. 

Nu heb ik al drie keer eerder in Parijs gelopen en ben ook zeker vaker in Parijs geweest, maar de marathon stond nog zeker op mijn lijstje. Niet de makkelijkste planbare voor mij. Vaak valt hij op dezelfde dag als Rotterdam, en die gaat dan toch voor, en niet het meest logische om hem een week ervoor of een week erna te lopen. Maar ja, ik ben nu vol in de langere afstanden, tijd vind ik niet zo belangrijk meer, ik ben er nog jong genoeg voor én het feit dat mijn twee loopvriendinnen hadden ingeschreven in plaats van Rotterdam was een ‘nu of nooit’ situatie.

En dan komen toch die vlinders. Want lopen in Parijs heeft iets magisch. De start op de Champs Elyssees, waar je naar beneden kijkt en in de verte de Egyptische pilaar van de Place de la Concorde ziet schitteren, het blinkende goud van Pont Alexandre III, de Seine en vooral niet vergeten, de Eiffeltoren. De Eiffeltoren!!! Het gevoel om aan het rennen te zijn met op de achtergrond de iconische Eiffeltoren. Ik weet het niet, het doet iets met me. En dan heb ik het nog niet eens over hoe blij ik ben om überhaupt weer naar het buitenland te kunnen. Het zal een stuk van mijn opvoeding zijn, ik ben niet voor niets gedeeltelijk opgegroeid in Spanje en dus ook een beetje een buitenlander.

Hoe dan ook, ik verheug me er enorm op. Natuurlijk ben ik ook blij dat ik daarna niet in een zwart gat val en gelijk door mag voor Rotterdam. Wat dat betreft ben ik een dubbele bofferd. Er van uitgaande natuurlijk dat alles goed gaat, maar dat spreekt vanzelf. Maar ik kijk uit naar de croissantjes in plaats van pannenkoeken, een steak in plaats van pasta, pain aux chocolate in plaats van ontbijtkoek, ‘eau, s’il vous plaît’ in plaats van ‘water graag’ en ‘marche, marche’ langs de lijn.

De marathon van Parijs, goed voor een flinke portie vlinders. Of eigenlijk moet ik zeggen ‘papillons’!

In Berkel pakken we de laatste spullen in de vrachtwagen terwijl de twee busjes omgetoverd worden door de chauffeurs als ‘Party Zone’. We zijn er bijna klaar voor als er een kink in de kabel komt. Onze kok is er wegens omstandigheden niet! Gelukkig hebben onze teamcaptains een plan B en terwijl die in werking gesteld wordt halen Frank en ik 12 koffie bij de McDonalds. Zijn ze blij mee. Verse koffie en slechts 3 minuten per bakkie om het te zetten.

Dan zijn we er eindelijk klaar voor en met slechts een half uur achter op schema kunnen we vertrekken. Ik zit in team A en Frank in team B, dus gescheiden busjes. En alhoewel we uiteindelijk één team zijn, is er toch een beetje gezonde rivaliteit. ‘Wie heeft de gezelligste bus?’ Team A natuurlijk, maar dat terzijde. Onderweg is het pret voor tien en zorgt Smulbeer voor een jankmoment als hij voor iedereen een persoonlijke kaart geschreven heeft. De eerste van nog vele jankmomenten die gaan komen.

Bij Kortrijk hebben we de eerste stop en kunnen we een broodje kopen. Alsof we nog niet genoeg eten bij ons hebben want naast het snoep staat er ook een megadoos amandelbroodjes onder mijn stoel. Die heb ik in geen jaren gehad maar dat gaat niet lang meer duren. We komen ook al gelijk de eerste bekenden tegen. Als we allemaal wat gegeten hebben gaan we weer op pad. Maar eerst nog een confettiverrassing voor team B. Gewapend met confettikanonnen wachten we tot ze allemaal in de bus zitten en gaan dan los. We hebben het goed gedaan als er nauwelijks confetti op straat terecht komt en alles in de bus ligt. Eigenlijk was het de bedoeling dat we dat tijdens de run zouden doen maar de organisatie heeft het, overigens terecht, verboden.

We gaan op naar stop twee, vlak voor het Roparun terrein. Na wat zeikregen zijn we daar best snel. Nu is het wachten tot iedereen er is, inclusief de vrachtwagens omdat we als gehele team het terrein op moeten. Eenmaal daar krijgen we een plek toegewezen en we gaan direct aan de slag omdat er donkere wolken aankomen. We hebben de tent nog niet uitgepakt of er komt een enorme stortbui over ons heen gepaard met zware windstoten. Met acht man proberen we de tent op te zetten en vast te houden maar het is hopeloos. Binnen een half uur is er geen spaan meer heel en we zijn niet de enigen wiens tent ten prooi valt aan de storm. Dat wordt improviseren dus een vrachtwagen wordt leeggehaald en er wordt een provisorische eetruimte van gemaakt. De pret is er niet minder om. Gelukkig stopt de regen uiteindelijk, alleen de wind blijft aan.

De BBQ wordt opgezet en gaat aan en een stief kwartiertje later gaan de eerste worstjes en hamburgers rond. We laten het ons smaken. Angela heeft nog een leuke act en een lied gemaakt over het team dat we allemaal vrolijk meezingen. Net als vroeger op schoolkamp. Niet dat ik ooit op schoolkamp ben geweest but you get the idea. Na de BBQ nog even een paar foto’s bij de start en de borden, dansen in de feesttent en rond een uurtje of elf houden we het voor gezien. Tenslotte is het geen afterparty maar een preparty dus het harde werk moet nog komen.

Eenmaal in de tent weet ik weer waarom ik niet van kamperen hou en de taferelen op de berg Kilimanjaro komen weer vol terug. De wind beukt op het zeil, de tent is eigenlijk te klein voor ons beiden dus Frank ligt half op mijn matje dat trouwens niet onopgeblazen is maar het wel lijkt, en door het kussen dat eerst lekker ligt voel ik na 10 minuten de rits van mijn vest, dat er onder ligt voor wat extra volume, heen komen. De prinses op de rits. En dan heb ik het nog niet eens over het ongemak dat ik moet plassen, gesnurk om mij heen en iets met ongewenste luchtjes. Alle ingrediënten voor een slapeloze nacht. Ik heb het alleen niet koud, dat dan weer wel.

Na wat een rampzalige nacht gebleken is waar ik wellicht slechts een paar keer weggedoezeld ben komt ook daar uiteindelijk een eind aan. Opstaan dan maar. Eerst plassen en dan aanvallen op tosti’s die met verve klaargemaakt worden. Ook al in jaren niet gehad. Douchen met koud water heb ik geen zin in dus het wordt behelpen met natte washandjes. Reuze handig. Ook op de Kilimanjaro geleerd. Nog even briefen voor straks, beetje opruimen en dan loop ik nog even naar de partytent om een Roparunvogel te kopen. Ik kan het toch niet laten. 

Om half een gaan we naar de start van het eerste team kijken. Onderweg ernaartoe en bij de start zelf komen we weer een hoop bekenden tegen. En met iedereen een selfie natuurlijk. Een mooie verzameling. Dan nog even een groepsfoto en met Nelli Cooman ook een selfie en dan terug om de rest op te ruimen en een half uur voor tijd opnieuw naar de start maar dan voor het echie. De starters in ons team stellen zich op, Jeroen mag als allereerste. Die eer heeft hij verdiend. Het wordt een emotioneel moment, helemaal als ‘You’ll never Walk alone’ gedraaid wordt. Ik zie bijna iedereen huilen en zelf hou ik het ook niet droog. We zijn van start!

We wandelen gauw terug. Richard en ik worden door Smulbeer en Nikki naar het ongeveer 7 km punt gebracht. Onderweg rijden we over de route en zien we de teams, inclusief ons eigen team, lopen. We mogen uit de bus en klaar staan. Daar komt Angela en het is my turn to shine. Als een gek race ik weg. Natuurlijk had ik dat beter niet kunnen doen want mijn Roparun debuut is gelijk heuvel op. En het is inmiddels warm. De hooikoorts slaat gek genoeg op mijn longen en na mijn eerste 1,5 km piep ik als een leeglopende ballon. Maar goed, de kop is er af en de adrenaline ook. 
Vanaf nu draait het circus. Rennen, aftikken, in de bus, alles eten wat los en vast zit, en dan weer klaarmaken. We rennen door de franse voorsteden van Parijs. Als een haasje over komen de andere teams ook voorbij. Daardoor voel je je ook met de rest verbonden.  De eerste etappe is relatief kort, ‘slechts’ 34 km. We krijgen berichten van team B dat ze staan te trappelen om te beginnen. Nou, van mij mogen ze. Die piepen morgen wel anders. Als we bij de wissel aankomen is het een kort maar gezellig weerzien. We wensen ze succes en dan mogen wij naar onze rustplek. Etappe 1 zit er op!

Als we bij het kampement aankomen krijgen we dubbel goed nieuws. Niet alleen is er een echt toilet, we kunnen ook douchen. De kwartiermakers hebben tevens een nieuwe slaaptent gekocht. Eerst maar even douchen en iets schoons aan. Daarna een hapje eten, couscous met kip en een amandelbroodje als toetje. Na een massage van de kuitjes probeer ik wat te slapen wat niet echt lukt. Al helemaal niet als team B een uur eerder dan verwacht klaar is. Shit, dan moeten we nog opschieten ook. Voordeel is wel dat we langer in het licht lopen.

De wissel is weer kort maar krachtig. Inmiddels is er een TV ploeg van Lansingerland bij ons aangesloten en ze rijden mee om te filmen en te interviewen. Het lopen gaat steeds makkelijker. Ik kan het ‘moeten’ van de 11 km per uur een beetje loslaten en gewoon gaan lopen. Sneller heuvel af en wat langzamer als het heuvel op gaat. Net zo goed als dat we meestal 1,5 km, maar soms 2 km en soms 1 km lopen.

De zonsondergang is prachtig. Met wat donderwolken in de verte staat er een mooie regenboog aan de hemel en het franse boerenlandschap trekt aan ons voorbij. We dragen inmiddels onze lichtvesten maar die lopen dan weer voor geen meter, excusez le mot. Hij bonkt op mijn schouders en schuurt in mijn nek. En natuurlijk zit de Vaseline ergens in de vrachtwagen in plaats van in mijn tas waar hij hoort te zitten. Opnieuw improviseren met een beetje zonnebrand dan maar. Is ook vet. Hopelijk denk ik er straks aan om hem in mijn tas te gooien.

Ik heb berekend dat ik 10x moet lopen dus eerst tel ik op naar 5 en daarna mag ik weer aftellen. Door de wisseling van de koude nacht naar de warme bus verstijven mijn hamstrings. Of zijn het toch de heuvels? Daar moet ik straks ook wat aan doen. Het groene licht van Nikki die de wissel met Angela aangeeft wordt mijn baken in de nacht. Het baken van verlossing. En ik heb nog een meevaller. Tegen het einde blijkt dat ik na 9x al klaar ben. De wissel met Team B is zo mogelijk nog korter, maar we zijn dan ook erg moe en moeten nog een uurtje rijden. Na Team B nog even van een Garmin-euvel verholpen te hebben rijden we eindelijk richting kamp. Ik slaap zo goed en zo kwaad als ik kan. Jeroen adviseert om direct te laten masseren als we aankomen, maar hoezeer mijn hamstrings dat zouden willen liggen mijn prioriteiten eerder bij eten. Where else? Tegen de tijd dat we er daadwerkelijk zijn wil ik eigenlijk maar een ding. Slapen!

Het is nog even een dingetje want als ik al mijn spullen bij elkaar gezet heb ben ik alweer een beetje wakker. Bovendien is het ijzig koud ondanks de tent en de slaapzak. Ik voel me een beetje een zwerver en bedenk me hoe erg dat voor die mensen moet zijn. Ik probeer toch maar mijn ogen dicht te doen en in elk geval te rusten. Rond een uur of zes is het licht en besluit ik me maar om te kleden en klaar te maken. 5 minuten later komt Nikki ons toch ook al halen. Ik krijg twee tosti’s, zoek een struik en heb toch ook net nog even tijd om mijn hamstrings los te laten gooien. Nou ja, losser dan. Daar valt nauwelijks nog eer aan te behalen.

Dan is het wachten op team B. We nemen heel even tijd voor de wissel dit keer. Frank gaat goed maar is heel moe. Een kusje en weg zijn we weer. De warme croissants en chocoladebroodjes gaan aan mijn neus voorbij wegens tijdgebrek want tijd voor een Dixi voor een andere boodschap is belangrijker. En dan mag ik weer aan de bak. Het is prachtig weer en opnieuw worden we getrakteerd op mooie vergezichten. Het lopen gaat me verrassend genoeg goed af. Ik heb geen idee welke snelheid ik loop want ik loop zonder klokje, maar ik voel me goed en het gaat lekker. Als we opnieuw een klein dorpje in komen hebben ze het voor elkaar en naast wat vers brood mag ik straks heerlijk genieten van het lekkerste citroentaartje ooit. Smulbeer is de liefste. Oh nee, dat was Frank, maar Smullie komt dicht in de buurt.

We werken gestaag onze kilometers af en komen onderweg nog wat groene shirtjes tegen. Dan krijgen we een stukje Run-Bike-Run en ik mag met de twee Jeroenen aan de slag. Ik zit nog geen 500 meter op de fiets of prompt rij ik al verkeerd. Er loopt een paarse en een blauwe lijn op het scherm van de navigatie en ik meende opgevangen te hebben dat de paarse lijn voor de vrachtwagens is. Bovendien lopen er nog drie teams die kant op. Een busje roept dat we verkeerd zitten, een ander van niet maar even later blijkt dat de eerste gelijk heeft en moeten we terug. En we gingen net heuvel af. Oppie heeft dus pech en moet weer teruglopen. Gelukkig kan hij dat wel hebben. De afwisseling met het fietsen is erg lekker en met het lekkere zonnetje en de wind door mijn haren heb ik het prima naar mijn zin. We rennen dan ook 2 km per keer aangezien het een wat langer stukje is. Als ik voor de tweede keer ga rennen komen we ons busje weer tegen en pakken we het normale ritme weer op. En alhoewel ik wel wat moe ben is het enige ongemak een schuurplek in mijn nek van het lichthesje.

Bij bijna de laatste wissel en nadat we de grens met België gepasseerd zijn staan we vlak bij een Carrefour waar ik Cola Zero kan halen aangezien de voorraad blikjes Cola Light op is, en wat andere noodvoorraden. Dan mag ik het laatste stukje rennen naar de wissel met team B. Ergens in mijn achterhoofd weet ik, hoop ik, dat ik met Frank mag wisselen en inderdaad staat hij klaar om mijn high five te ontvangen. Dat wordt een knuffel en een kus. Zij nemen het stokje weer over en wij mogen nu even in de relaxmodus.

We rijden naar ons kampement waar opnieuw wc is en een douche. Het water is kouder dan wat er uit je tuinslang na een midwinternacht komt maar het is een douche. Warren maakt pannenkoeken warm en ik lig op de massagetafel en maak me klaar voor de avond/nachtetappe. Daarna nog even rondhangen want slapen lukt toch niet. En natuurlijk dat heerlijke citroentaartje dat zijn weg naar mijn maag vindt afgetopt met een bakje pasta. In die volgorde.

Het is alweer veel te snel tijd om op te ruimen. Team B komt er al aan en we bereiden ons gauw voor op etappe vier. Als we staan te wachten hebben Nikki en Smulbeer zich verkleed en als het andere busje er aan komt hebben ook Peter en Ward een dokterspak aangetrokken met mondkapje en al. Ook hebben ze een spandoek bij zich met de woorden ‘Dopingcontrole’. Hilariteit alom als lopers en busjes gestopt worden voor een zogenaamde ‘controle’. Even later komen ook de loper en fietsers er aan en is het tijd voor ons om te vertrekken en voor hen om uit te rusten. En dat is nodig ook want ze zitten er redelijk doorheen, mede door het feit dat zij de plensbuien op hun kop hebben gekregen. 

Het animo onder het publiek in België is aanzienlijk groter dan in Frankrijk. Nou was dat niet zo heel moeilijk omdat het daar ‘non existant’ was. De mensen juichen ons toe, klappen en hebben zelfs her en der een spandoek opgehangen. Zo wordt het lopen wel erg leuk en ik voel me helemaal top. Het lopen gaat niet alleen makkelijk maar ook nog eens snel. Dan komen we in Dendermonde, waar ze er helemaal een feest van gemaakt hebben. We krijgen snoep aangeboden en op het dorpsplein hebben ze een podium met DJ en een groep cheerleaders. Oppie is aan het lopen en ik ben jaloers. Ik wil er uit en ook lopen! Wat een contrast met het uitgestorven Frankrijk. We hebben grote moeite om er doorheen te komen dus Oppie loopt een kilometer extra voordat we hem weer opgepikt hebben. Wat dat betreft kan je dat wel aan hem overlaten. Inmiddels weet ik dat als we snelheid willen maken of iemand even moe is, Oppie het wel oppakt of goedmaakt. Oppie the running man!

Hyper van de positieve energie vlieg ik over de weg voor mijn deel. Dat het nog altijd groot groter grootst kan wordt bewezen als we Zele binnenkomen. Daar hebben ze er een jaarlijks volksfeest van gemaakt wat bijna niet te omschrijven valt. Ieder jaar is er een ander thema en dit jaar is het vuur. We hebben dan ook brandweerhelmen gekocht om aan te sluiten. Dat vuur meer met een draak te maken heeft dan de brandweer hadden we even niet in de gaten. Overal hebben mensen feesttentjes a la Crooswijk, er is muziek, eten en drinken en alles is versierd. Ze hebben zelfs een T-shirt wat ik natuurlijk stante pede moet hebben. Het is te koop op het plein bij de kerk. We gaan als gehele groep wandelend er doorheen. Als we het dorp binnenkomen staat er een soort catwalk waar we overheen mogen lopen terwijl ieder team door een DJ aangekondigd wordt. Wij zijn ‘van de brandweer’. Het geeft niet, de pret is er niet minder om en ik schrijf weer een nieuwe fantastische ervaring voor in mijn hardloopboekje. 

Als je dan denkt dat dit het is vergeet het maar. Om de hoek is het plein bij de kerk. Opnieuw een DJ en opnieuw een catwalk en opnieuw worden we voorgesteld aan het publiek dat ons toejuicht. We doen het gewoon nog eventjes dunnetjes over, voor het geval je de eerste keer iets gemist heb, het te kort duurde, het niet goed ging of gewoon zo maar, omdat het kan. Iedereen wil een high five, jong en oud door elkaar, en ze hebben levensgrote poppen cq standbeelden gemaakt die iets met de Roparun of het thema van doen hebben. De Roparunvogel, een duivel, een brandweerman en een metershoge tweekoppige draak. Zo moeten filmsterren zich voelen en ik kan me voorstellen dat je daar verslaafd aan raakt.

Ik kijk uit naar de T-shirts en ontwaar het bescheiden standje tussen alle eet- en drinktentjes. Kleine uitdaging, ik moet even over het hek klimmen om er te komen en ik kan alleen cash betalen. Wat ben ik toch altijd blij met het noodbriefje van €20 in mijn telefoon. 2 minuten later en €7 armer ben ik een Zele Roparun 2019 T-Shirt rijker. De op straat gevonden nepmedaille maakt de outfit compleet. Je zou bijna de reden vergeten waarom we daar zijn. Oh ja, we komen om te rennen. Het is mijn beurt weer en ik kan me maar met moeite losrukken van het feestgedruis wat langzaam wegsterft naarmate we verder op de route komen, het dorp weer uit. Echter tot ver buiten het dorp vieren mensen feest, krijgen we nog high fives en staan de vuurpotten nog langs de straat.

Als de rust weer is wedergekeerd wordt het langzaam aan donker naarmate we dichterbij ons doel voor vandaag komen, de wissel met Team B. Ik loop nog steeds lekker door en in de bus hebben we ons eigen feestje met muziek en gezelligheid. Ik merk wel dat mijn spieren serieus beginnen te protesteren maar ik voel me verder energiek. Toch ben ik blij als ik mijn laatste stukje mag doen. Het waren er iets meer dan tien dit keer omdat we ook nog wat Run Bike Run gehad hebben met drie lopers. Daarna moeten alleen Angela en Jeroen nog een stukje, waarbij Nikki het stukje van Jeroen overneemt en dan staat daar Team B. Niet heel erg uitgerust en ook enigszins gehavend met veel pijntjes hier en daar. Ik benijd ze niet.
Wij rijden door naar Halsteren, het zwembad van Walter waar we mogen bivakkeren. Tijdens het ritje van een klein uur val ik in diepe slaap om met een volledige lege batterij weer wakker te worden als we er zijn. Alle opwinding eist nu zijn tol. Maar gelukkig zijn we in de hemel op aarde beland. Het is er warm en droog, binnen, er zijn wc’s en warme douches en als ik dan ook nog een uitgebreide massage krijg en er twee tosti’s voor me gemaakt worden probeer ik toch nog een paar uur slaap te pakken voordat we de laatste etappe in gaan. Voor mij een dubbele aangezien ik meeloop in de volledige Run Bike Run van Team A en daarna overstap om mee te fietsen met die van Team B voor de finish. Onze chauffeurs zijn bij deze klaar alsmede onze fietsers. Ik mis ze nu al!

Helaas wil de slaap niet vatten en lig ik ietwat ongemakkelijk. Het veldbedje is een beetje doorgezakt en ik voel de stangen onder mij. Heb je die prinses op de erwt weer. Ik schrik wakker als Nikki me roept dat we moeten gaan bewegen dus ik moet toch een beetje geslapen hebben. Het is 4:30 dus ik gok een klein half uurtje. Ik ben slaperig en moe maar ga echter direct aan de slag. Net als een pleister, die moet je er ook gelijk aftrekken. Ik zoek mijn spullen bij elkaar, maak onderscheid tussen wat ik per sé vandaag mee wil hebben en wat tot morgen kan wachten, en kleed me aan voor de laatste etappes terwijl ik ondertussen wat te eten probeer te scoren. 

Team B is binnen een actieradius van 4 km dus we gaan op weg met de fietsen voor de Run-Bike-Run. Jeroen start met lopen en gaat lopend naar het wisselpunt. Het duurt echter lang voordat ze er zijn en we beginnen nattigheid te voelen, en niet van de regen. Na een belletje blijkt dat we gelijk hebben. Ze hebben ons gemist en zijn Halsteren alweer bijna uit. Ze moeten helaas terug want ze moeten toch echt naar het zwembad én we moeten aftikken. We rennen/rijden ze vast tegemoet. Gelukkig vinden we ze snel en kunnen weer door. Onze officiële laatste etappe is begonnen.

Ik realiseer me pas op dat moment dat we in Nederland zijn. Het voelt vreemd na een deel van Frankrijk en België te voet te hebben doorkruist. De ochtend is fris maar droog. Ideaal loopweer dus. Ondanks het feit dat het tweede pinksterdag is en nog geen 6 uur ‘s ochtends zijn ook hier mensen die al in de tuin zitten om ons aan te moedigen. Het meest aangrijpende zijn diegenen met een foto van een overleden dierbare in de tuin of de dame zonder haar waarvan we allemaal de reden weten. Diezelfde reden waarom we nu aan het lopen zijn. Het zoveelste jankmoment dient zich aan.

De route wisselt zich af en we lopen hele kilometers in plaats van anderhalfjes. Vanuit Halsteren lopen we parallel aan de snelweg naar Steenbergen, Dinteloord en Willemstad over de Haringvlietbrug naar Numansdorp, waar onze etappe eindigt. Ik voel me fantastisch ondanks dat ik al drie dagen nauwelijks geslapen heb. We hebben muziek bij ons en we zingen, fietsen en lopen er op los. Het lopen zelf gaat ook prima al heb ik wel elke run even 50 meter nodig om even los te worden na het fietsen. Gelijk een mooie oefening voor de triathlon over twee weken. Op de Haringvlietbrug komen we RTV Lansingerland nog tegen en de dorpen hebben hun best gedaan om er iets moois van te maken met muziek, rode lopers en speakers die iets over de teams vertellen. In ons geval dat we 5 debutanten hebben ‘waarvan één echtpaar’. That’s us!

Drie uur en drie kwartier later zijn we in Numansdorp en hebben we de laatste wissel. Team B neemt het over, aangevuld met Lisette, Nikki, Warren, Tristan, Walter en ik zei de gek. We zetten koers naar Oud-Beijerland en van daaruit naar Barendrecht, waar de RMD cheerzone is. Ik heb de afspraak dat ik aangeef als ik ook nog een kilometer wil lopen en pak er een in Oud-Beijerland, waar ik meteen tegen een hangende bal aan mag tikken voor het publiek. Om in Barendrecht te komen moeten we eerst door de Heijnenoordtunnel. Een soort omgekeerde van Brienenoordbrug. Menno vraagt of ik wat actiefoto’s wil maken dus ik fiets vooruit. Drie keer. Heuvel op. Dat kost me het laatste restje van mijn bovenbenen blijkt later.

Eenmaal in Barendrecht is het uitkijken naar de RMD Cheering zone. Ik ben in contact met Deborah die ik gelijk om speldjes vraag. Mijn startnummer achter zit bijna los omdat ik al twee van de drie speldjes kwijt ben en voor dreigt hij uit het hoesje te vallen omdat het plakband doorgescheurd is. Maar eerst krijgen we het podium en de high five met de burgemeester. Het moment is voorbij voordat ik er erg in heb. Omdat ik heb aangegeven nog een keer te willen lopen en ik daarmee Brigitte zal afwisselen moet ik ook in de gaten houden wanneer het zover is. Dat is precies bij de Cheering zone dus ik fiets vooruit, zet hem neer, geef Deborah een knuffel en krijg twee speldjes van haar. En dan gaat het mis. In plaats van af te tikken met Brigitte en even tijd te hebben om de RMD-ers gedag te zeggen is ze doorgelopen en moet ik er achter aan.

We tikken alsnog af, zij loopt terug en ik loop verder zonder iemand gedag te kunnen zeggen. Jammer maar het is niet anders. Ik ben nu wel stijf en mijn spieren doen zeer dus ik besluit gelijk dat dit mijn laatste kilometer is. De rest gaat op de fiets, het is mooi geweest. Vanuit Barendrecht lopen we zo Rotterdam in en komen langs de Daniel den Hoed. Uit respect stappen we af en wandelen er langs. Het is een emotioneel moment voor iedereen. Brigitte krijgt een bloem met een briefje van een jong meisje dat haar vader vorig jaar verloren is. Vorig jaar toen hij nog leefde en ze samen de lopers aanmoedigden. Nu is hij er niet meer. En als er ooit een reden is waarvoor je de Roparun loopt dan is dit hem.

We maken een groepsfoto en gaan door voor het allerlaatste stukje naar de voet van de Willemsbrug. Maar eerst worden we nog opgevangen bij de Hef door de rest van het team. Het weerzien is emotioneel maar vooral fijn. De fietsen worden in de bus geladen op die van ons na en met z’n allen lopen we naar de voet van de Willemsbrug waar de finish van de klok is. Er is nog even wat verwarring maar uiteindelijk rijden Frank en ik met Menno mee naar het laatste checkpoint om ons af te melden. Dan zetten we de fietsen weg, komen weer samen met de rest om over de Willemsbrug naar de Binnenrotte te lopen waar de feestfinish is.

Daar worden we onthaald als heuse helden, met bloemen, gejuich, bier, fotografen en interviews. Ik blijf emotioneel en besluit mijn ene biertje in de drie jaar op te drinken. Die komt aan, de man met de hamer is er niks bij. Instant dronkenschap! Als we eindelijk onder de finish door zijn maken we nog een groepsfoto en krijgen we van Nikki onze medaille. Omdat het uiteindelijk begint te regenen gaan we richting Barclays waar we afgesproken hebben voor een laatste drankje. Een laatste drankje met dit fantastische team mensen. Aan het eind van de middag storten we in en gaan naar huis. Maar eerst nog onze fietsen ophalen. Thuis weken we het zweet van ons lijf in een bad en scoor ik pizza’s voor het avondeten. Frank valt gelijk weg in een diepe coma terwijl ik vecht om op een normale tijd naar bed te gaan. Net als met jetlag proberen zo snel mogelijk in het ritme te komen.

De volgende dag rijden we weer naar Berkel om alle spullen op te ruimen en de busjes en vrachtwagens terug te brengen. Nog een keer met iedereen samen, nog een keer knuffelen en de afscheidsbriefing van onze teamcaptains. Ik heb nu al last van de Roparun blues en mis iedereen al nog voordat we goed en wel weggereden zijn. Het avontuur is ten einde. Voor nu.

Roparun 2019. Wat was je mooi, wat was je op momenten zwaar, wat was je intens maar vooral wat was je fantastisch. En natuurlijk de hamvraag. Gaan we volgend jaar weer mee? Ik hoef er geen seconde over na te denken en ik weet dat Frank dat ook niet hoeft.

Jatog! Niettan? Éch wel!

We hebben dit jaar de mannen zo gek gekregen om met ons mee te gaan dus stappen we zaterdagochtend om 6:00 vroeg in de auto op weg naar La douce France. Daar eenmaal aangekomen is de eerste stop bij La Village om onze startnummers op te halen. Inclusief tasje en T-shirt. Het is al aardig druk en bij de diverse stands staan de dames veelvuldig in de rij. Die slaan we dan ook maar over en concentreren ons op de foto’s met een Vrijheidsbeeld, een straatnamenpaal en een NYC taxi, alles met de Eiffeltoren op de achtergrond. Slechts een rammelende maag dwingt ons richting een hamburger met roquefort. De rest van de dag brengen we door met uren door Parijs slenteren. Onze benen nemen het ons niet in dank af. Gelukkig is de race zelf maar 7 km.

De volgende ochtend staan we opnieuw vroeg op. We hebben dit keer gekozen voor de eerste startgolf, nog vers in het achterhoofd dat we vorig jaar moesten haasten om op tijd terug in het hotel te zijn om te douchen en uit te checken. De blauwe golf is van 8:45 tot 9:15 open en we staan relatief vooraan. Desalniettemin staan er ook nog een hele hoop dames voor ons op de brug. De eerste start is om 9:30 maar ons groepje is uiteindelijk pas om 10:15 aan de beurt. Omdat de mannen ergens langs het parcours staan houden we strak contact over hoe laat we beginnen met rennen. Zo ook met Marilyn, een vriendin uit Parijs die is komen kijken. Het netwerk wil echter niet altijd meewerken dus ik ben al zwaar gestressed voordat we beginnen. Maar al met al komt het toch goed en is iedereen op tijd op de hoogte. Dan begint het aftellen en klinkt voor ons ook het ‘trois, deux, une, go!’

We starten ultralangzaam. Het is druk en net als voorgaande jaren zijn de meeste dames niet gewend om hard te lopen. Het geeft niet, Annemieke komt ook net terug van een blessurejaar en moet niet alleen heel rustig aan doen maar is überhaupt aan het opbouwen. En dat geeft mij weer de kans om er een feestje van te maken. Terwijl ik om me heen kijk heb ik een beetje spijt dat ik niet meer aandacht aan mijn outfit heb besteed. Een leuk hoedje, een rokje, een paar pompoms, damn, ik heb er zelfs niet aan gedacht om mijn ‘amerikaanse’ hardloopbroek aan te trekken. Dat ga ik volgende keer écht anders doen. 

Marilyn zou ergens links moeten staan, direct in het begin. Ik zie haar gelijk en mijn vreugde is groot aangezien het alweer meer dan een jaar geleden is dat we elkaar gezien hebben. We maken gauw even een selfie en dan gaan we weer door. Wat blijft het toch een fantastische ervaring om zo door Parijs te mogen rennen. Langs het hele parcours staan bandjes met muziek en juichende toeschouwers. Als we door een tunneltje rennen hangen er allemaal politiesirenes die gezellig aan het loeien zijn. De zon schijnt en overal waar ik kijk zie ik de Parijse iconen. Rechts de Seine met de bruggen, dan links de hoek om naar het Grand en Petit Palais. Maar eerst nog even zwaaien naar onze mannen die ons toejuichen. 

Ik lach, ik dans, ik ren, maak foto’s en geniet met volle teugen. We zijn bij een van mijn favoriete stukken aangekomen. Terwijl Annemieke dapper doorrent sta ik even stil en draai me om voor de aanblik van de majestueuze Champs Elysees. In de verte straalt de Arc de Triomph in de zon. Ik draai me weer om en begin weer te rennen. Voor mij ligt de Place de la Concorde met de Egyptische obelisk. Het protserige goud op de punt lijkt speciaal voor vandaag te zijn opgepoetst. Daarna lopen we verder richting de Pont Alexandre III voor nog meer gouden standbeelden. Daar zien we opnieuw de mannen en mogen wij een heen en weertje naar de Ecole Militaire.

Bij de rotonde staat een gospelkoor te zingen. ‘We love you, we love you, we love you’, zingen ze onafgebroken. And I love them back! En terwijl ik weer met mijn selfiestick in de weer ben rent Annemieke lekker door. Het is voor mij vandaag dan ook meer intervallen dan iets anders. Ik race door de bocht van de rotonde terug de brug over op zoek naar Annemieke die net wat te drinken pakt. Ondertussen vind ik een rode pompom op straat en neem hem mee. Heb ik iets te zwaaien. Aan het begin van de brug staan nog één keer de mannen en gaan we weer richting de Eiffeltoren. We mogen weer een tunneltje door ditmaal met een grote disco waar ik even blijf dansen. Dit zou ook wat voor de Running Angels zijn!

De tunnel weer uit gaan we de laatste kilometer in. We draaien de Eiffeltoren om en Marilyn staat ook nog een keer langs de kant. Ik praat nog even met haar en zoek gauw Annemieke weer op voor de finish. Daar zie ik links de mannen weer staan die ons blijkbaar nog niet verwachtten want de camera zit nog in de tas. Achteruit lopend voor de foto gaan we naar de finish waar ik bijna over een buxushaagje struikel. 

Eenmaal door de finish worden we heel efficiënt langs de verschillende standjes geleid. Water, tasje met de prachtige medaille van de Amerikaanse vlag, chocoladebroodje, pakje sinaasappelsap, roos en uitgang waar Marilyn en de mannen op ons wachten. Na de nodige foto’s en een kort interview van twee Fransozen met een camera moeten we alsnog haasten om op tijd in het hotel te zijn voor een douche en het uitchecken. We zijn er exact om 12:00 maar we krijgen nog een  kwartiertje extra. Daarna maken we nog even een foto met de medaille bij de Franse versie van het Vrijheidsbeeld en trakteren we onszelf op een pizza en lopen nog ‘even’ naar de Champs Elysees om een ijsje te scoren. Dan zit het weekend er wel weer op en gaan we terug naar het hotel om de auto op te pikken en de reis naar huis te aanvaarden. Omdat we moeten tanken volgen we de instructies van de routeplanner. We hebben het te laat in de gaten maar die brengt ons naar de enige plek in Parijs waar je nooit, maar dan ook nooit met de auto wil zijn, namelijk de rotonde om de Arc de Triomph. Gelukkig overleven we het en na een lange rit bereiken we veilig Rotterdam.

Volgende week om deze tijd… Bratwurst und sauerkraut. Und wir schaffen das!