We hoeven pas om 12:00 te lopen maar mijn plekje op de registratiedesk voor de 30 km opent om 9:00. Met nog een ontbijtje dat opgegeten moet worden staat de wekker dus gewoon op werkstand, te weten 7:00. Gelukkig heb ik ondanks de dikke buik van de ‘All you can eat’ maaltijd gisteren goed geslapen en hoef ik alleen die dikke buik mee te slepen en geen dikke ogen. Het is even zoeken maar dan staan we toch op de juiste plek en melden ons ‘for duty’ bij de organisatie. Shirtje aan, op mijn post en dan is het wachten tot mensen hun startnummer komen halen.

Anita Dexters schuift even later bij me aan en we hebben uitgebreid kans om even bij te kletsen. Het is dan ook alweer even geleden dat we elkaar gezien hebben. Ze is de eerste in een lange reeks RMD-ers die voorbij komen want nadat ik nog twee keer naar de Jumbo ben geweest voor de lunchpakketjes gaat het los op de 30 km en voor we het weten staat er een lange rij om hun nummer op te pikken die we als een geoliede machine wegwerken. En dan is er ineens rust. Het is 12:00 en de 30 km en de 21 km zijn gestart. Tijd voor mij om me klaar te maken voor de 10 km, die drie kwartier later start.

Ik ben nog helemaal niet in hardloopmodus en we staan nog een tijdje buiten in het zonnetje te kletsen met deze en gene. Gelukkig is het maar drie minuten lopen naar de start dus we zijn toch nog ruim op tijd als we om 12:30 die kant op gaan. Ik wil nog één keer racen voordat ik mijn volledige focus op Zuid-Afrika leg en volgens schema moet dat vandaag dan maar gebeuren. Daarna is er niet echt gelegenheid meer voor nadat ik er van de week achter kwam dat ook op de dag van de pre-marathon 10 km Park16Hoven, ik eigenlijk 30 km moet lopen. Ieder wedstrijdje vanaf nu wordt dan ook echt een training. Vooral een training in langzaam lopen dat is…

Het startschot klinkt, mijn muziek gaat aan en ik zeg Frank gedag. En weg ben ik. Ik voel gelijk al dat het geen makkie gaat worden. Teveel gesnoept de laatste tijd, te eenzijdig getraind, stiekem toch een korte broek aan moeten trekken in plaats van een lange en te weinig motivatie om alles er uit te halen wat er in zit. Sub60 moet geen enkel probleem zijn maar ik wil eigenlijk wel sub55. Anders ben ik echt lui geworden. Voorlopig eerst maar naar het 5 km punt.

Zoals gewoonlijk loop ik weer als een kip zonder kop. Ik krijg weinig mee van het polderlandschap en kijk niet verder dan mijn stap lang is, slechts gefocust op mijn snelheid en de muziek in mijn oren. Een nummer per kilometer betekent 10 nummers. Ongeveer, mits het nummers van Metallica zijn en ik op een tempo van 5:00 per kilometer loop. Dat laatste lukt aardig, al moet ik er wel hard voor werken. Ik voel me niet echt in vorm en neem me voor om toch weer wat serieuzer het snoep te laten staan de komende periode. Nou ja, vanaf morgen dan.

De waterpost komt sneller dan verwacht en staat al op 4 km. Echt drinken doe ik niet maar ik spoel voornamelijk mijn mond en probeer wat water in mijn gezicht te gooien. Dan weer rap verder. Ik haak aan bij een dame die dan weer mij voorbij loopt, en dan weer ik haar. Ik haal mensen in en wordt ingehaald. Frank zie ik niet maar zal ongetwijfeld niet ver achter me zitten. 

Ik kom op mijn dode punt, zo net voorbij de 6 km. Nu moet ik ongeveer 2 km doorbijten en dan kan ik weer gaan aftellen. Maar eerst nog een paar vervelende bruggetjes en viaductjes, zowel bovenlangs als onderdoor, en natuurlijk even lachen naar Evert Buitendijk die weer trouw langs de kant staat om mooie foto’s te maken. Bij de tweede drankpost gun ik me een miniwandelmomentje. Ik neem me voor om door te lopen tot de 9 km en dan de laatste kilometer nog even aan te zetten. Ik heb uitgerekend dat ik rond de 51 minuten uit moet komen dus dat vind ik wel acceptabel. 

Als ik het viaduct weer uitloop gebeurt er echter iets geks. Ik ben bij de Jumbo waar ik de lunchpakketten gehaald heb. 2 seconden later zie ik op de weg het woord ‘Finish’ gekalkt staan met een pijl naar rechts. Ik kijk op mijn horloge. 8,6 km. ‘Nee!’, denk ik mezelf. ‘Nee, nee, nee!’ Dit is compleet foute boel. Ik kan er nog niet zijn, dit is minstens een kilometer te kort. Verslagen ren ik onmiskenbaar op de finish af en ik vraag mezelf af waar ik verkeerd gelopen ben. Waar heb ik iets gemist? Waar heb ik afgesneden? Want het zal toch niet zijn dat het parcours niet klopt? Niet met zoveel afwijking. Als ik over de mat ben staat Anita me op te wachten om water uit te delen en krijg ik een medaille. Maar het voelt niet goed. Mijn klokje zegt 8,78 km.

Ik check bij wat andere mensen en iedereen heeft hetzelfde. Rond de 8,7 km. Fuck. Dus toch het parcours. Ik besluit gelijk om de 10 km vol te maken. Ik wil geen medaille voor 8,7 km, ik wil een medaille voor 10 km. Ik zet mijn waterflesje weg en wil weg gaan als ik Frank binnen zie komen. Hij heeft ook de pest er in maar wil niet mee dus ik ga alleen. Langs de route terug op een punt waar geen publiek meer staat zet ik mijn klokje weer aan en ren een heen en weertje. Volledig uit mijn flow maar wel met herstel gehad pak ik een stukje heuvel erbij langs het spoor omdat dat een vrije weg geeft. Bij 9,5 km keer ik om en ren terug tot ik de vertrouwde vibratie van mijn horloge voel. 10 km in toch een verrassende 50:11. En daar zal ik het mee moeten doen.

Ik wandel terug naar de finish waar we een tijdje bekende RMD-ers opwachten die de 21 km en de 30 km lopen. Ondertussen leren we dat we ergens een lus gemist hebben omdat een verkeersregelaar de voorfietser de verkeerde kant op gestuurd heeft. Blijkbaar stond er een hek dat dicht was. Het maakt de frustratie er niet minder om, behalve dan de wetenschap dat het niet aan ons gelegen heeft. Maar goed, ik heb mijn snelle 10 km gelopen en zal me moeten gaan focussen op afstand vanaf nu. En een saucijzenbroodje en een klein ijsje verzachten de pijn ook wel enigszins. 

Als iedereen binnen is zoeken we nog even een terras op waar we tot het eind van de middag van het zonnetje genieten. Tegen de tijd dat we thuis zijn, gedoucht en gegeten hebben, de was gedraaid en ik de medaille opgehangen en het startnummer opgeruimd heb ben ik het eigenlijk alweer vergeten. Volgende week lopen we gewoon weer lekker relaxed een lange afstand.

De uitslagen staan inmiddels gecorrigeerd op 8,7 km online, en met mijn 44:01 op die afstand ben ik toch maar mooi 17de vrouw.

Omdat de start pas om 14:00 is kunnen we heel rustig aan doen. Daarmee is het minder erg dat we de avond er voor geen pasta maar sjiek eten vanwege onze trouwdag en ach, die film die tot 1:00 duurt kan ik ook wel uitkijken. Tenslotte kan ik uitslapen. Blijkt toch een slecht plan als ik onrustig slaap en uit gewoonte om 8:00 wakker wordt. Omdat ik blijf liggen tot 9:00 ben ik ook nog eens zo duf als een konijn als ik uiteindelijk opsta. Ik voel me ouderwets brak.

Frank bakt pannenkoeken en rond 11:15 gaan we op weg. Ruim op tijd dus en dat is maar goed ook als blijkt dat de A16 afgesloten is en we een half uur om moeten rijden. Eenmaal in Tilburg hebben we mazzel want er staat een groot bord dat de parkeergarage waar we willen staan open en bereikbaar is. Ze zijn alleen vergeten te vertellen dat we wel even het parcours moeten kruisen om er te komen. We staan muurvast en het duurt twee waves van 10 km lopers voordat we er door kunnen waardoor we uiteindelijk pas om 13:00 bij de Rabobank zijn. Gelukkig kunnen we daar net als vorig jaar als klant onze spullen kwijt en snel naar de start lopen. We hebben nog steeds genoeg tijd maar ik ben inmiddels wel een beetje gestressed. 

We blijven dan ook niet lang hangen en pakken gelijk wat we nodig hebben om naar de start te lopen. Ondanks dat we met niemand hebben kunnen afspreken komen we bij de startvakken toch een hoop bekenden tegen, inclusief Herman, Ed en Terry en Ellen. We kiezen voor startvak C, met een tijd van 1:15 – 1:40. Moet kunnen. We hebben nog bijna een half uur maar al kletsend vliegt het voorbij en klinkt om 13:55 ons startschot. 

Ik ga er als een haas vandoor, muziek in de oren en gaan met die banaan. Of eigenlijk niet want ik heb niet echt eten bij me op een paar winegums na. Niet goed over nagedacht. Ik weet nu al dat ik daar spijt van ga krijgen want de pannenkoeken zijn al weg en 16 km is toch wel een afstand waarin ik iets wil eten. Maar daar is het nu te laat voor. 

Na de koele temperatuur van de afgelopen twee weken is het vandaag stiekem toch ineens weer erg warm. Eigenlijk te warm. Dan gebeurt er iets wat er al een hele tijd niet meer gebeurd is. Ik heb er geen zin in. En dan bedoel ik ook écht geen zin. Niet alleen heb ik het warm en ben ik moe, maar ik kan ook de motivatie niet vinden om me er overheen te zetten. En ik ben pas op 4 km. Wat is dat toch met die Tilburg Ten Miles? Heeft Frank zijn vloek nu over mij heen gestort? Mezelf kennende weet ik dat ik hem hoe dan ook uit zal lopen maar het zal niet van harte gaan. Het worden dus nog 12 hele lange kilometers.

Eerst maar naar de 5 km en de drankpost. Daar kan ik even wandelen, wat drinken, afkoelen en op adem komen. Ik mis duidelijk mijn eten want ik heb honger. Ik moet het met een winegum doen. Als Frank even later vrolijk voorbij komt hobbelen en roept dat ik ‘wel een beetje tempo moet blijven maken’ weet ik het zeker. Het zit er vandaag even niet in en ik beloof mezelf nooit meer te nachtbraken voor een wedstrijd. Er schieten twee gedachten door me heen. De eerste is dat het best kan zijn dat ik Frank later weer tegen kom, de tweede is dat ik het helemaal niet erg vind als dat niet zo is. Het is alleen maar goed als hij lekker loopt en hij heeft sowieso nog iets goed te maken in Tilburg.

Ik zet mezelf weer in beweging op naar de volgende 5 km marteling en zelfkastijding. Ik heb mijn klokje van snelheid naar afstand gezet maar als ik me op 7 km volledig gedemotiveerd bedenk dat ik nog niet eens op de helft ben zet ik hem maar weer terug. Ik strompel door naar de 8 km en van daar uit naar de volgende drankpost op 10 km. Sowieso laat ik geen enkele drankpost, sponspost of sproeiers uit het publiek voorbij gaan om mezelf nat te maken en af te koelen. Het is lang geleden dat ik zo’n last van de warmte heb gehad en ik moet hoognodig weer gaan intervallen wil ik weer eens lekker lopen. Ik ben lui geworden.

Ik zie Frank in de bochten zo’n 300 meter voor mij lopen. Die gaat lekker. Rond de 11 km voel ik me iets beter. Minder verhit en ik heb Frank ook weer in het vizier. Ik besluit hem als haas te gebruiken tot aan de finish maar krijg al gauw in de gaten dat hij langzamer is gaan lopen en ik nu per saldo een iets snellere pas heb. Ik pas mijn plan aan en probeer bij hem te komen om aan te haken zodat we samen kunnen lopen. Dat lukt rond de 12 km en opgelucht haal ik adem. Die laatste vier kilometer red ik ook nog wel als we het samen doen. 

Frank vraagt of ik het ga doen. Ik weet precies wat hij bedoelt en roep van niet. Nee, vandaag niet. Vandaag gewoon samen uitlopen tot de finish, ook als ik op 14 km merk dat ik inmiddels een beetje uitgerust ben en eigenlijk wel weer sneller zou kunnen en Frank opnieuw roept dat ik wel mag gaan. Samen vind ik wel zo leuk en ook nog een beetje in het kader van gisteren.

We draaien de drukke winkelstraat in voor de laatste kilometer waar het publiek weer rijendik staat en ik hoor voor de zoveelste keer mijn naam. Want dat moet ik Tilburg wel nageven, heel veel muziek langs de kant en enorm enthousiaste toeschouwers. Dan nog even een laatste krachtinspanning voor de spoortunnel en dan mogen we eindelijk de bocht om naar de finish. Ik grijp Frank zijn hand en we lopen ouderwets samen over de finish. Holy macaroni, wat was dit een zware bevalling! Ik hoop maar dat dit de slechte generale voor Berlijn is.

Na de finish wachten we nog even op een aantal bekenden maar dan krijgen we het koud en zoeken onze tas bij de Rabobank weer op. We hebben nog wat muntjes om iets te drinken en rond een uur of vijf houden we het voor gezien en rijden we weer richting huis. Ondanks alles hebben we toch goed gelopen met 1:28:02. Niet eens een seconde verschil. Frank heeft zelfs 3 seconden van zijn PR afgesnoept. En ik? Ach ik heb maar drie woorden om deze race zo snel mogelijk te vergeten.

Vive la France!

CU next week in Paris…

M-Day! De wekker gaat om 7:00 en ik heb relatief goed geslapen. Frank bakt snel pannenkoeken en om 8:30 staan we bij de Green Room van de RMD voor de groepsfoto. We nemen de metro richting de start want alhoewel het bij het opstaan goed lijkt te gaan heeft hij de afgelopen dagen toch veel last van zijn knie gehad. De start die dit jaar op de Schiedamsedijk is. We zijn gepromoveerd naar Wave 3 en die start nagenoeg voor ons oude huis. Joost loopt met ons mee, die start ook in 3. Ik moet uiteraard voor de zesde keer enorm plassen maar er staan slechts vijf Dixies voor een hele lange rij mensen. Terwijl Leen staat te zingen zie ik drie dames schaamteloos hun broek omlaag gooien en langs de kant gaan zitten. Ik gooi ook al mijn schaamte opzij en sluit me aan. Sorry hoor, maar vijf Dixies per startvak? En eenmaal die grens over, doe ik het even later nog een keer, vlak voordat we écht mogen starten.

Het plan voor vandaag is simpel. Had ik ooit ambities om proberen onder de vier uur te lopen, heb ik het maar losgelaten. Ik heb ook al sinds de CPC last van mijn bilspier en de weersverwachtingen is toch dat het warm wordt. Dus doe ik hetzelfde als vorig jaar, alleen een klein beetje sneller. Dat betekent 11 km per uur starten en per 5 km kijken hoe het gaat. De start aan de voet van de Erasmusbrug bevalt me wel. Het voelt een beetje als de Verrazano in New York. Dat moet Rijnmond ook gedacht hebben want trainer Jan staat net als in New York op de brug aan te moedigen. Ik merk in elk geval totaal niet dat we over de brug lopen. Wat ik wel merk is dat het warm is. Nu al en ik ben nog geen 500 meter onderweg. Dat wordt veel drinken.

Ik kijk uit naar Jenny en Gaston maar ik zie ze niet. Dan maar door, op naar de 5 km drankpost. Ik zorg ervoor dat mijn flesje leeg is tegen de tijd dat ik er ben. Het vullen is wat onhandig. Ik heb minstens drie bekertjes nodig en bovendien moet ik een zakje electrolyten uit mijn Flipbelt peuteren. Het kost niet alleen tijd maar ook concentratie. Dat moet écht anders. Na de 5 km begin ik ook mijn bil te voelen. Ook al vroeg in het parcours. Nou ja, we zien wel waar het schip strandt. Conditioneel loop ik relatief makkelijk op een tempo van iets meer dan 11 km per uur. Eigenlijk te snel maar het voelt ok dus ik zet het maar gewoon door.

Op weg naar de 10 km kijk ik uit naar Evert Buitendijk voor de foto’s. Ik kijk op een punt waar hij ooit eerder gestaan heeft omdat ik niet zo goed opgelet heb van tevoren waar hij feitelijk zou staan, maar ik zie hem niet. Ook nu maar doorlopen dan totdat ik hem dan toch zie. Ik moet even moeite doen om langs een man te lopen. Dat lukt net dus hopelijk kan hij er wat van maken. Een stuk verderop loopt een man in een Pokemon Pikachu pak. Die zal het warm krijgen! Hij wordt onterecht aangezien voor de Paashaas door een paar mannen achter mij en ik verspil wat energie om ze terecht te wijzen. Dat heeft de beste jongeman wel verdiend vind ik. De 10 km dient zich aan en omdat ik nog voldoende water in mijn flesje heb sla ik de waterpost over. Wel pak ik wat water om af te koelen. Een kwart gehad, nog driekwart te gaan.

Op het Havenspoorpad loop ik nog steeds lekker. Ik loop al een tijde in de buurt van een aantal bekenden en dat helpt. De menigte bij Slinge is als vanouds overweldigend en ik zie een aantal bekenden in het publiek. Dan komt het heen en weertje waar dit jaar de verloren kilometer op de Coolsingel goedgemaakt wordt. Kijken en zwaaien naar groene shirtjes aan de overkant leidt lekker af en dan mag ik ook draaien. Opnieuw kijken en zwaaien en dan zie ik zowaar Frank lopen. Ik ben opgelucht, hij zit niet eens zo ver achter me en het ziet er nog goed uit. Op 15 km zit ik nog steeds op een gemiddelde van 11 km per uur en voel me nog steeds redelijk goed. Redelijk want ik merk wel dat mijn bil steeds vervelender gaat doen en aan het uitstralen is. Soms voel ik het in mijn hamstring en soms in mijn kuit. Maar negeren is my middle name en dat doen we dan ook maar gewoon. Mijn flesje vul ik dit keer rechtstreeks vanuit de waterteil en het zakje electrolyten heb ik in de aanloop alvast gepakt. Dat gaat een stuk beter.

Dan komt mijn ‘Kralingse Bos’. De 18 km en het rondje Oldegaarde met Ahoy vind ik meestal mentaal het vervelendste stuk en ik probeer me te focussen op mijn muziek. Ik ben even mijn flow kwijt, mijn ademhaling gaat omhoog en het duurt even voordat ik de boel weer onder controle heb. Tegen die tijd ben ik gelukkig al bijna bij het 20 km punt. Ik trek nog even door naar de 21 km op 1:55 en gun mezelf even een wandel- en eetmomentje. De 22 km is altijd mentaal de snelste km maar ik merk dat het daarna zwaarder begint te worden.

Richting de 25 km wordt het bilprotest opnieuw harder. En dus negeer ik ook een beetje harder. Ook de warmte loopt op en bovendien dient zich een nieuw fenomeen aan. Mijn keel lijkt een beetje dicht te gaan zitten, ik denk toch iets van hooikoorts. Een goede motivatie om vooral te blijven drinken. Opnieuw de Erasmusbrug en ook nu merk ik het niet. Dit keer niet omdat het zo soepel gaat maar omdat ik al een tijdje in mijn ‘zone’ zit. Gelukkig gaat een brug niet alleen omhoog maar ook omlaag. Bij de 28 km ben ik bij het punt waar ik vorig jaar een steek in mijn zij kreeg. Dit jaar is het niet alleen waar we gestart zijn maar blijft de steek lekker uit. Nu alleen het tunneltje nog en dan hebben we de bulten min of meer gehad.

Ik hou nog even vol tot de 30 km. Ik wil eigenlijk doorlopen naar de 32 km waar ik de Cheering Zone van de RMD verwacht maar ik red het niet. Ik moét even wandelen en iets drinken. Ik zie in het voorbijgaan nog wel een paar bekenden maar eigenlijk ben ik me er nauwelijks van bewust. Ik zie dan ineens wel weer een 2 euro muntstuk liggen maar kan het niet opbrengen om te stoppen en hem op te rapen. Soms moet je prioriteiten stellen.

Op 31 km slaat het noodlot toe. Ik word vol in mijn gezicht geraakt door de man met de hamer! Ik voel al mijn kracht wegvloeien, mijn benen worden pap, mijn thermostaat stijgt in het rood en de pijn in mijn been doorbreekt mijn mentale blokkade. Ik strompel naar de Cheering Zone, pers er een glimlach uit voor de foto en stort in de armen van Anita die een appeltje voor me klaar heeft staan. Ze wandelt een stukje met me mee terwijl ik twee stukjes naar binnen schrok en laat me daarna zijn. Ik wandel en wandel en wandel terwijl ik probeer te drinken. Uiteindelijk vind ik de moed om toch weer te gaan rennen maar het valt me zwaar.

Aan het eind van het bos staat mijn schoonvader met water maar ik kan het niet opbrengen om te stoppen. Ik zwaai naar hem en stuur hem een kus. Hij weet het op dat moment niet maar het doet me enorm goed dat hij er staat. Eenmaal de hoek om komen de schermen maar ik zie geen boodschappen voor me. Het is desondanks weer een paar meter afleiding. Nog meer vrienden langs de kant. Zwaaien en grimassen wat voor een glimlach door moet gaan. Nog héél even wandelen en dan toch door naar de 35 km. Het is nu een fysiek ding geworden.

Vanaf de 35 km begint het wandelen en rennen. Als ik stoer ben noem ik het intervallen maar het is gewoon voor het eerst dat ik ordinair stuk ben gegaan in de laatste kilometers van de marathon. Doordat ik marge heb is snel gerekend onder de vier uur nog een optie maar dan moet ik wel minstens 10 km per uur blijven lopen. Ik merk al gauw dat ik dat niet ga redden. Ik hou het gewoon niet vol. Niet alleen vanwege de pijn en de warmte maar zeker ook doordat ik prooi ben gevallen aan de grootste klassieke fout tijdens een marathon. Te snel starten, jezelf leeglopen, de hamerslag en dan niet meer kunnen.

Toch weiger ik nog om op te geven en ik sleep me van kilometer naar kilometer. Bij elk bord mag ik weer heel even wandelen om daarna toch weer te gaan rennen. En dat rennen gaat ondanks alle pijn en vermoeidheid dan toch stiekem wel op een acceptabel tempo. Zo haal ik de 38 km en dan zie iets wat ik absoluut niet had willen zien. Frank staat aan de zijlijn en dat is foute boel. Hij loopt een stukje met me mee en bevestigt dat hij is uitgestapt op 23 km. Teveel pijn in allebei de knieën. Naast fysieke pijn doet dit emotioneel ook pijn maar ik ben in overlevingsmodus en parkeer het. Frank geeft me een mentaal duwtje en laat me weer gaan. De rest zal ik toch zelf moeten doen.

Nog drie kilometer en nog ongeveer 19 minuten. Maar weer moet ik wandelen. Nou ja, strompelen is een betere omschrijving. Ik baal wel een beetje. Ik ben er zó dichtbij en kan het gewoon niet opbrengen. Ik druk wanhopig op mijn Terminatorknop maar er gebeurt niks, nakkes, nada. Out of order. In onderhoud. Vergeten op te laden. Vastgelopen. Of misschien wel verroest. Zelfs de aanmoedigingen van de Crooswijkers kunnen me niet tot doorhollen brengen. Meer bekenden langs de kant die me toeschreeuwen en dan toch maar weer proberen te rennen. 40 km en 3:45 op de klok. Half wandelend half rennend zie ik de kubuswoningen opdoemen en het 41 km bord. Vaag denk ik terug aan mijn eerste halve marathon, de CPC. Déjà vu. Op 41 km kijk ik nog één keer op mijn horloge. Nog 6 minuten en 1,2 km te gaan. En dan bedenk ik me, het is nu of nooit!

Ik moet nu weer gaan rennen en blijven rennen en wel op ietsjepietsje sneller dan 10 km per uur. Ik probeer nog één keer de Terminatorknop. Hij sputtert even en dan, wonder boven wonder, slaat hij aan. Vermoeider dan ooit en met pijn door mijn lijf ren ik alsof mijn leven er vanaf hangt. Ik draai de hoek om en vergeet Frank zijn woorden om te genieten. Gisteren riep ik het nog: ‘Als ik op 500 meter zit en ik heb nog drie minuten ga ik écht rennen!’ En dat is exact wat ik doe. Het is geen sprintje maar ik neem genoegen met het tempo waar ik mee gestart ben. Iets meer dan 11 km per uur. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zó blij geweest ben om de finish over te komen. Het enige dat ik nu nog registreer is de 3:59 nog wat op mijn horloge en ik schreeuw het uit.

Hulpverleners komen af op de grimas op mijn gezicht en vragen of het goed met me gaat. Het lijkt misschien niet zo maar het gaat beter met me dan ooit. Ik wandel voorzichtig verder, haal mijn medaille op bij mijn oud-collega, praat even na met wat RMD-ers maar wil eigenlijk maar één ding. In de armen van Frank duiken! Ik moet nog even door de sluizen voordat ik dat eindelijk kan doen. Met gemengde gevoelens dat wel.

Daarna gaan we naar de Green Room voor drank en voedsel en verhalen te delen. Goede verhalen en slechte verhalen. Meerdere mensen uitgestapt en bijna iedereen wel min of meer stuk gegaan, een enkele uitzondering daargelaten. Op een gegeven moment stort ik in en wil naar huis. Daar lekker onder de douche, sushi eten en op de bank. De Rotterdam Marathon is weer volbracht, I went to hell and back en heb onverwachts toch mijn ultieme doelstelling gehaald. Een droomtijd van 3:59:29. Het vinkje is gezet. Bloed, zweet en tranen, en iedere druppel meer dan waard. En het mooiste van alles?

Iedere marathon die ik nu nog loop mag ik minstens zes uur over doen. Tja, je bent een luie loopster of je bent het niet!

Terwijl ik alles de revue laat passeren en aan zondag denk krijg ik ineens koudwatervrees. De schrik slaat me om het hart en mijn ademhaling versnelt. Volledig irrationeel voel ik spanning en zenuwen door mijn hele lijf trekken. Irrationeel omdat ik de afstand reeds vijf keer gelopen heb. De ene keer wat makkelijker dan de andere, maar elke keer met plezier en zonder noemenswaardige problemen. Die finish heb ik altijd gehaald en er hangt niks van af. Ik heb geen druk behalve dan de druk die ik mezelf opleg. En daar zit precies de angel.

Tot nu toe waren er nul verwachtingen voor het lopen van de marathon. Uitlopen was het doel, alles beter dan dat was meegenomen. Ik was dat mollige oude wijf dat nét 10 km per uur haalde op een wedstrijd, die met mazzel onder de vijf uur bleef tijdens de marathon en achter in het deelnemersveld bungelde bij iedere race. Behalve bij de Ladiesrun, daar deden zoveel nieuwkomers mee dat ik met mijn 10 km in het uur een beetje midden voor eindigde.

En toen begon ik af te vallen, een opleiding te doen, anders te trainen en liep ik ineens een halve marathon onder de twee uur. Ik brak PR na PR, liep zomaar een heleboel stoere mannen er uit tijdens de marathon van 2017 met een tijd van 4:17 en draaide de rollen om door bij de finish op Frank te wachten in plaats van hij op mij. Kortere afstanden werden gelopen op 11 km per uur, 11,5 km per uur en zelfs 12 km per uur. Met het hoogtepunt van een 5 km wedstrijd waar ik zomaar 12,5 km per uur liep en op het podium belandde. Vol ongeloof bij mezelf maar alom geprezen door de hardloopcommunity lijkt er geen eind te komen aan hoeveel sneller ik kan lopen. En ik begon er in te geloven.

De marathon op 10 km per uur moet makkelijk haalbaar zijn. ‘Makkelijk’ achteloos uitgesproken. Meerdere geluiden die roepen dat ik ook onder de vier uur zou kunnen lopen. In sommige gevallen ook hier het achteloos ‘makkelijk’ aan toegevoegd. Voorzichtig als ik ben heb ik zelf mijn doel op 4:15 gezet. Mensen lachen er om, maar ik ken mezelf. Op de CPC loop ik dan ineens onder de 1:50. Hoezo niet onder de vier uur? ‘Maar een hele is geen halve’, probeer ik nog voorzichtig tegen te sputteren.

En dan komt mijn onzekere ik naar boven drijven. Stel dat ik het helemaal niet haal? Wat als ik pijn krijg, moe word, last van de warmte en een voor mijn doen teleurstellende 5:12 neerzet? Wat als ik niet aan al die hoge verwachtingen kan voldoen? Iedereen teleurstel? Frank teleurstel? Mezelf teleurstel? Want ja, ik verwacht ook een en ander van mezelf. Misschien stiekem nog wel het meeste van allemaal. Omdat ik weet dat ik het kan. En omdat ik het kan moet ik het ook doen. Want als ik het niet doe dan houdt niemand van me en word ik afgewezen. Mijn diepste angst, mijn grootste trauma, mijn spoken en demonen, mijn ergste confrontatie met mezelf, het zit allemaal samengevoegd in dat ene zinnetje. ‘Niemand houdt van mij als ik niet…’ Vul zelf maar in. In dit geval ‘de marathon niet in vier uur en vijftien minuten loop’. Want dat heb ik mezelf voorgenomen, dat heb ik gecommuniceerd. En dan ben ik nog lief voor mezelf geweest met dat kwartier marge.

Maar het is tijd om af te rekenen met dat stomme trauma. Strijdlustig denk ik bij mezelf, ‘Nou en? Wat als ik hem niet uitloop, of er zes uur over doe? Gaat er dan iemand dood?’ Het antwoord is natuurlijk nee. Want het maakt inderdaad niet uit hoe snel ik loop of zelfs maar óf ik hem uitloop. Niemand zal minder van mij vinden, minder van mij houden of anders over me denken als dat gebeurt. Ze zullen het hoogstens jammer voor me vinden dat het niet gelukt is, me een hart onder de riem steken, me troosten en zeggen: ’Joh, volgende keer beter!’ Want het zit allemaal in mijn eigen hoofd. Op de radio klinkt Gloria Gaynor met mijn lijflied, ‘I will survive’. Ik ontspan, haal weer opgelucht adem, voel mijn hartslag tot rust komen en heb nog maar één gedachte in mijn hoofd…

‘Zondag ga ik gewoon lekker lopen!’

Minimaal sub 2 dus. Bovendien is de CPC altijd een beetje een test hoe we er voor staan voor Rotterdam. Vooral nu dat ik geen van mijn halve marathons tot nu toe lekker heb kunnen lopen. Apeldoorn en Schoorl geven goede cijfers, maar zijn toch net weer even anders. En ik heb al de hele week een zeurderige heup. Ook voor Frank is het vandaag er op of er onder. Gaat het goed met zijn knie, dan kan hij uitbouwen, maar gaat het slecht dan is Rotterdam zo goed als verloren.

We starten pas rond half drie, dus we kunnen uitslapen. Geen zenuwen om mijn tas de dag ervoor al te pakken, slechts op ons gemakje een film kijken en een zak engelse drop leeg eten. ‘Dat is goed,’ zegt Frank, ‘koolhydraten en suikers stapelen voor morgen!’. Ik vind het een goede smoes. Na het opstaan dan ook rustig aankleden, pannenkoeken eten en we zijn een half uur voor vertrek volledig klaar. Ik stel voor om te vertrekken anders zit ik toch maar met mijn ziel onder mijn arm. En we gaan met de RandstadRail dus je weet nooit wat je onderweg nog tegen komt.

Dat is in elk geval Lonneke, een loopvriendin, en op Centraal Station Wendy en Patricia van de Anitameisjesgang. Eenmaal op het Malieveld komen we daarbij ook nog een hoop andere RMD-ers tegen. Omdat we via via een VIP bandje hebben gekregen verdwijnen we even in de tent om ons startnummer op te spelden en de tas weg te bergen. Ook hebben ze een terras aan de finish, en eten en drinken waaronder een grote schaal muffins. Straks, als ik klaar ben. Maar wat een luxe! Daar kan ik wel aan wennen. Maar het meest luxe van alles? Vier privé Dixies, schoon, met WC papier en géén rij. Om iets voor twee uur gaan we terug voor de Meet & Greet en de officiële groepsfoto. Mijn bil en been zijn onrustig en ik probeer ze wat te masseren. Gek genoeg trekt het ondanks dat, of misschien wel daardoor, door naar mijn voet met een felle stekende pijn. Kut, zul je net zien. Daar zal ik toch wat aandacht aan moeten gaan besteden. Ik probeer het er een beetje uit te lopen. Daarna nog één keer naar de Dixie en dan rustig naar het startvak.

De steek in mijn voet trekt gelukkig een beetje weg dus ik ben er klaar voor. We zien wel waar het schip strand. We mogen weg en dan gebeurt er iets wat ik in mijn stoutste dromen niet had kunnen verzinnen. Iemand trapt met zijn volle gewicht op een dichte verloren gelverpakking, die met een harde knal openspringt. Ik krijg de volle laag, in mijn gezicht, op mijn arm, over mijn mooie nieuwe RMD shirt en over mijn been. Ik ben nog geen 100 meter op weg en ik plak aan alle kanten. Ik voel me net een afgelikte lollie. Maar ja, niets aan te doen, ik zal het 5 km moeten uithouden tot de eerste drankpost om het er een beetje af te wassen.

De eerste kilometers zijn altijd langzaam bij de CPC en het is zoeken naar je weg. Het is druk en de straten zijn smal. Het voordeel van de ervaring, ik kan er rekening mee houden. Het lukt me dus aardig om toch in mijn ritme te komen. Op de 5 km pak ik twee bekertjes water, een om te drinken en een om de ergste prut van mijn gezicht, arm en been af te wassen. Tegelijkertijd dient het om een beetje af koelen, want al heb ik het niet extreem warm, ik heb het zeker niet koud. Daarna weer op pad en ik haak aan bij een klein clubje van Loopschool Kralingen. Ze lopen een lekker tempo, net langzaam genoeg dat ik ze kan bijhouden en tóch snel genoeg om mezelf een beetje uit te dagen. Samen met een winegum tegen de trek brengen ze me naar de 10 kilometer en een klein beetje verder voordat ik ze uit het oog verlies. Ik merk het niet ineens, ik zit in mijn bubbel en droom een beetje weg naar 2014. Hoe anders liep ik er toen bij. Op 14 km weer een drankpost en op 16 km, na het gemene stukje omhoog bij de boulevard, begin ik te rekenen. Sub 2 haal ik met gemak, mits er geen rare dingen gebeuren. Voor een PR moet ik minstens 10 km per uur blijven lopen. Ook dat moet haalbaar zijn. Mijn benen beginnen zeer te doen maar ik heb een ruime marge dus ik kan wat afzakken qua tempo. Maar zolang het gaat, gaat het.

Na de boulevard een stukje omlaag en dan een lang stuk vals plat. Volhouden nu, het is nog maar drie kilometer. Het aftellen is begonnen en ik begin stiekem zelfs een beetje te hopen op een sub 1:50. Niet zo heel erg ver voor mij loopt zelfs een 1:50 pacer. Eerst denk ik dat ik hem niet bijhoud, maar ik loop toch stukje bij beetje in. Op de Raamweg staat Marco Vink voor een high five en dan is daar eindelijk het 20 km bord. Met nog slechts 500m op de teller haal ik de pacer toch in en zie de grotere pacergroep die daar nog voor loopt. Ook die haal ik nog in en als ik de hoek omdraai voor de laatste meters richting de finish heb ik nog 2 minuten voor een sub 1:50. Ik zet mijn tanden op elkaar en blijf rennen in wat voelt als inmiddels een moordend tempo. De beruchte Terminatorknop.

Finish! En op mijn klok 1:48:47, officieel 1:48:44. Ik kan het bijna niet geloven. Heel even dreigt mijn keel weer dicht te slaan van de inspanning, maar het gaat gauw over. Ik check waar Frank is en zie dat ik voldoende tijd heb om me naar de tent te haasten om hem te zien finishen. Eenmaal binnen neem ik wat te drinken, de schaal met muffins is helaas weg, dus dan maar een broodje en snel naar buiten. Frank loopt mooi op schema en ik zie hem inderdaad finishen. Toch maakt hij een gebaar dat het niet goed gaat en ik maak me ernstig zorgen. Als hij er eindelijk is blijkt dat hij toch enorm last van zijn knie heeft. Dat zet een dikke streep door zijn Rotterdam Marathon. Voor nu. Ik ga bidden voor een wonder.

We blijven nog even kijken om vrienden en kennissen te zien finishen terwijl ik me verheugd stort op een laatste chocolademuffin die me smeekt om opgegeten te worden en die blijkbaar over was op de schaal en die ze weer teruggezet hebben. Dan weer met de metro naar huis voor het ritueel van bad, bank en, we doen eens gek, een grote schaal sushi. Een dag met gemengde gevoelens. Supertrots en blij met niet alleen mijn PR maar ook met de sub 1:50, enorm balen voor Frank met zijn knie. Hij overleeft het wel, maar het is gewoon Kwalitatief Uitermate Teleurstellend. En alhoewel mijn been ook zwaar protesteert, zit ik nog lang niet in ‘niet lopen’ fase.

Hoe het ook zij, de CPC is nu permanent van mij, wat er in de toekomst ook nog gebeurt. Dit neemt niemand me meer af. En voor wat betreft de test voor de Rotterdam Marathon? Volgende week nog de 35 km en de komende vier weken heel blijven. Maar even los daarvan geloof ik dat ik wel #MR18 proof ben. Of waren het toch de engelse dropjes?

Countdown initiated!

En zo stappen we nog één keer dit jaar in de routine van opstaan, pannenkoeken eten, hardloopkleding aantrekken, daar over twijfelen, toch maar een ander shirt want het is 12 graden, en naar een wedstrijd rijden. Schoonhoven vandaag. En omdat het oudjaar is haal ik eerst nog even een zak… oliebollen, heel goed!, wachten we op Marco die mee wil rijden en pikken we onderweg Herman op die ook mee rijdt. In de sportzaal van het evenement krijgen we onze startnummers en ontmoeten we een handjevol overige RMD-ers.

Harold vraagt wat ik ga doen vandaag, en legt daarmee de vinger op de zere plek. Januari staat bol van halve marathons dus ik wil mezelf heel houden, bovendien is het geen moment om te knallen en heb ik daar ook niet zo’n zin in. Aan de andere kant heb ik nog een open vinkje te zetten op de 15 km. Ik wilde bij de Bruggenloop onder normale omstandigheden proberen onder de 1:20 te lopen, maar er waren geen normale omstandigheden en uiteindelijk ging hij helemaal niet door. Dus wat te doen? In mijn diepe ziel weet ik dat ik het wil proberen, maar mijn voorzichtige uitspraak is die van: ‘Ik kijk wel hoe het loopt.’

We starten om 12:20. Er is regen voorspeld maar het is gelukkig droog, dus muziek aan en gaan voor een rondje door de polder. Het pad is wat aan de smalle kant en ik heb wat moeite om voorbij een paar mannen te gaan maar uiteindelijk vind ik een gaatje. Te hard, te snel, ik weet het, maar ik moet mijn adrenaline kwijt. Het duurt even voordat ik het 1 km bordje zie en ik ben ietwat verbaasd. 1 km pas? Ik had verder verwacht. Zo voelt het in elk geval wel. Het waait behoorlijk in de polder, en we lopen er pal tegen in. ‘Een goede training voor Egmond over twee weken’, denk ik bij mezelf.

Net als ik denk dat het best wel zwaar is gaat het ook nog regenen, en niet zo’n beetje ook. Het komt met bakken uit de hemel zetten, alsof iemand de sluizen opengezet heeft, en binnen no time ben ik helemaal doorweekt. Het te grote thermoshirt van Frank dat ik onder mijn gewone shirt draag voelt als een stel natte handdoeken op mijn buik en mijn armen. Zandvoort 2015 is er niks bij, de enige keer dat ik ook een wedstrijd in de zeikregen heb gelopen, maar toen stond er niet zo veel wind. De regen slaat in mijn ogen en doet gewoon zeer. En tot overmaat van ramp ben ik te snel voor de achterhoede maar net niet snel genoeg voor de voorhoede en loop ik helemaal alleen en onbeschermd tegen de wind in te beuken, daarbij niet in staat om de vieze plassen te ontwijken. Nat tot in mijn naad zullen we maar zeggen.

‘Wat een kloteloop’, schiet er door mij heen. ‘Wie had het onzalige idee om te gaan lopen vandaag? Oh ja, dat was ik zelf!’ Heel even overweeg ik uit te stappen, maar ja, ik ben nu toch al nat. Zwaar chagrijnig loop ik door over het pad waar geen eind aan lijkt te komen. Gelukkig heb ik Metallica in mijn oren. Ik had verwacht dat we na 2-3 km wel naar rechts zouden gaan, maar niets is minder waar. Pas na 5,5 km zie ik de lopers voor mij eindelijk afbuigen.

Daar wordt de wereld een klein beetje beter. Het is opgehouden met regenen en ik heb de wind nu in de rug. Hij duwt me naar voren, soms wat opzij en op een enkel moment tilt hij me op om me een paar meter verderop weer neer te zetten. ‘Fijn’, zou je denken, maar ik blijf chagrijnig. ‘Kom op zeg, zo kan ik toch niet lopen!’ Het enige voordeel is dat mijn chagrijn ook mijn vastberadenheid voedt om door te blijven lopen. Twee kilometer verder hebben we een suf heen en weertje van honderd meter. We zijn inmiddels over de helft en ook de drankpost met zowaar warm water ben ik dan al gepasseerd. Maar ik merk dat mijn spieren koud zijn, mijn billen doen zeer en ik heb een hoop energie verloren in de eerste 5 km.

Ik haak even aan bij Jeroen van de Rotterdam Running Crew, die heel lief een beetje inhoudt zodat ik bij hem kan komen, om me te hazen. Frank heb ik vlak daarvoor nog met de rest van de RMD-ers achter me gezien bij het heen en weertje. Ik beklaag mijn lot bij Jeroen en samen lopen we naar het 10 km punt. Dan komt er een sneller nummer en raak ik hem kwijt. We gaan nu aftellen, en dat hebben ze ook in de bordjes verwerkt. De 10 km is ‘nog maar 5 km’, en ik kijk op mijn klokje hoe ik er voor sta. Ondanks alles helemaal niet slecht. Ik heb nog 30 minuten voor mijn vinkje dus als ik 10 km per uur blijf lopen, en dat kan ik, haal ik het.

Als er tenminste geen gekke dingen gebeuren. Zoals opnieuw een hoek naar rechts en opnieuw zware tegenwind bij 12 km. Mijn humeur is wel iets beter geworden met de finish in het vooruitzicht, maar ik voel mijn spieren verstijven en mijn krachten afnemen. De Terminatorknop 2.0 zal het over moeten nemen.

En dan loopt daar ineens Marco Vink naast me om me te hazen, me uit de wind te houden en me door de laatste kilometers te trekken. Het helpt, ik probeer tempo te houden en ondanks dat dat niet helemaal 100% lukt, doe ik er in elk geval weer moeite voor. Hij waarschuwt me zelfs nog even voor de fotograaf en ik pers er nog een glimlach uit. ‘Voor Marco’, denk ik dan maar.

De laatste kilometer naar de finish ligt aan de Opweg. Opweg… …naar de marathon. Hoe toepasselijk en poëtisch, zo op de laatste dag van wat tot nu toe mijn beste hardloopjaar ooit is geweest. Op alle afstanden een PR gelopen, zelfs vandaag nog. Om de hoek ligt de finish, de laatste 50 meter trek ik met mijn laatste krachten nog een sprintje om uiteindelijk een nettotijd van 1:15:43 te klokken. Dat vinkje bij de sub 1:20 kan ik dus ruimschoots zetten. Een vinkje dankzij Vink. Zonder de wind had ik misschien zelfs de sub 1:15 nog wel gehaald, maar dat is misschien iets voor 2018. Tenslotte moet je altijd iets te wensen overhouden.

We wachten nog even tot de rest binnen is, en ook Frank, die voorop loopt, zet een hele mooie tijd neer ondanks dat hij het als een training liep. Als iedereen er is dribbelen we gauw terug naar de sportzaal om het natte spul uit te doen. Het is ietwat behelpen want we hadden niet op deze regen gerekend en dus eigenlijk geen droge kleren bij ons. Ik moet het doen met een vest over mijn natte BH, mijn Anitajasje, en een oude veel te grote maar wel korte sportbroek die toevallig nog in mijn tas zat over mijn blote billen. Ach, niemand die het weet. Een drankje en een oliebol later rijden we weer naar huis voor een bad en de voorbereidingen voor oudejaarsavond. Ik kan meer dan tevreden 2017 afsluiten.

Iedereen een fantastisch 2018 gewenst, en dat al jullie doelen en wensen uit mogen komen, of dat nu op hardloopgebied is of niet!

Er is weer eens hel en verdoemenis voorspeld qua weer. Hagel, regen, wind en zelfs de term code oranje. Maar als gezonde Hollandse boerenmeid maken we ons daar natuurlijk niet druk om. Diezelfde Hollandse boerenmeid zit een half uur later met een poncho in de kantine van de atletiekvereniging te vernikkelen van de kou, driftig over haar voeten wrijvend in de hoop dat er weer een beetje gevoel in terug komt. Ondertussen vloekend en scheldend naar de Buienradar app te kijken die aangeeft dat er een gezellige regenbui over ons heen komt ten tijde dat we in het startvak moeten gaan staan. De 27 graden die vanuit Valencia doorgestuurd worden, worden bijna aantrekkelijk. Bijna, want diep in mijn hart weet ik dat ik daar volgende week wel weer iets over te zeuren zal hebben.

Een aantal RMD-ers brengen afleiding. Het is een handjevol, ze lopen bijna allemaal ook Valencia, en ze zijn in feite de reden dat we hier zijn. Vanwege de gezelligheid. ‘Ga je een PR lopen?’, wordt me gevraagd. Ik schud nee, meer uit bijgeloof dan om andere redenen. Ik heb nog een doel van 10 km onder de 50 minuten, en heb er gisteren serieus over nagedacht, maar vandaag heeft mijn luie ik er eigenlijk niet zo’n zin in. 10 km lang het tempo van 5 minuut per kilometer in het vooruitzicht ontlokt een zucht. Mijn competitieve ik wil er dan wel weer voor gaan. En zoals gewoonlijk kijk ik wel wie van de twee het weer wint vandaag.

We wachten tot het laatste moment om het startvak in te gaan en staan dan ook helemaal achteraan. Dat wordt weer inhalen. Ik heb nummer 474. Een mooi nummer vind ik, en iedereen die me goed kent weet dat ik van mooie nummers hou. In trainingen loop ik ook niet voor niets 10,10 km of 5,05 km. Gelukkig is het tegen alle voorspellingen in droog en kunnen we weg. Ik ga er gelijk vandoor. Wil mijn competitieve ik de overhand krijgen zal ik dat gelijk vanaf het begin moeten doen, anders wordt het sowieso niks. Ik haal de nodige mensen in, kom al gauw een beetje op temperatuur en loop mooi onder de 5 min/km. Eigenlijk te snel maar ik weet dat het toch geen zin heeft om de eerste 2 km proberen in te houden op zo’n afstand.

We pakken in het begin gelijk al een heuvel. Goed onthouden voor de terugweg, want het is grotendeels een heen en weertje. Daarna draaien we een lang stuk langs een water op. Er staan zowaar wat mensen langs het parcours driftig te klappen. Ik hoor ze door het geschreeuw van James Hetfield in, want zonder Metallica sowieso geen PR. Zou dat ook onder doping vallen? Ik hou in elk geval lekker tempo vast en ik voel hoe mijn competitieve ik langzaam maar zeker mijn luie ik in een hoekje duwt. Ik vermoed dat die daar het komende uur niet meer uitkomt.

Ik heb in elk geval voldoende tegenwoordigheid van geest om te blijven rekenen en ook om te lachen naar de fotografen die langs het parcours staan. Ik ben zelfs zo ijdel dat ik in het aangezicht van een fotograaf nog even een groepje mannen passeer zodat ik goed in beeld kom. ‘Give it to me baby’, en ik geef een big smile voor mijn 15 seconds of fame. Het is nog steeds droog en ik zie zelfs een verloren zonnestraaltje her en der als we de brug opdraaien richting het vierkantje door het veld. Als ik op weg ben naar mijn 5 km punt komt Patrick Kwist als leider van de 15 km voorbij lopen. Hij heeft zelfs puf om me te groeten. Mijn held, mijn muze, om zo te pieken op relatief latere leeftijd. Net als ik, en ik zet nog een tandje bij. Mijn competitieve ik heeft nu definitief mijn luie ik knock out geslagen, en ik ga voor die sub 50. De 5 km klok ik op iets onder de 24 minuten. Al rekende kom ik dan op 1 minuut marge, dus ik hoef nu alleen nog maar uit te lopen op 5:12. We gaan er voor.

1 km later loop ik alweer te schelden, als de volle tegenwind door niemand anders dan mezelf wordt tegengehouden. Desondanks of misschien wel dankzij, loop ik grommend weer een mannelijke loper voorbij. ‘Eat this’, denk ik bij mezelf terwijl ik hem mijn bevallige achterwerk in mijn zeemeermin tights laat zien. Ik draai weer richting brug, zet mijn liefste glimlach nogmaals op voor de fotograaf op de hoek en zet mijn tanden op elkaar richting kilometer 7, geholpen door de stevige beats van die ouwe rockers. De zon breekt nu echt door en terwijl hij in mijn ogen schijnt krijg ik het bijna warm. Bijna. Mijn voeten zijn nu pas écht helemaal ontdooid en ik begin het nu een beetje zwaar te krijgen. Maar ik heb voldoende marge.

Ik hou tempo maar ben blij dat ik het 8 km bord zie. Mijn headphones roepen al een half uur ‘battery low’, een wanhopige poging van mijn luie ik om langzamer aan te doen. Volgens mij wordt het hoog tijd voor een paar nieuwe. Briefje aan de kerstman? Dan is ook het lange stuk weer voorbij en staat er alleen nog een heuvel tussen mij en de finish. Of moet ik zeggen tussen mij en een PR? Ik twijfel er nu bijna niet meer aan, de laatste kilometer gaat in en ik mag inmiddels alweer heuvel af. De vraag is nu niet meer ‘of’, maar ‘met hoeveel’. Toch zit versnellen er niet meer in, tempo houden is echter voldoende. Nog steeds onder de 5 min/km draai ik door het hek op het tartan van de atletiekbaan. Nog geen half rondje en ik kom over de finish. Op de grote klok staat 48 nog wat, mijn klokje zegt net iets daaronder.

Harold komt vlak achter me binnen en even later zie ik Frank ook de baan op draaien. We wachten nog even op Bart en Roos als het dan toch eindelijk begint te regenen. Het kan me niet meer schelen. We kunnen nu gaan focussen op Valencia en ik kan mijn doel op de 10 km van sub 50 afvinken. En hoe! Terwijl mijn competitieve ik langzaam richting kleedkamer loopt komt mijn luie ik luid schreeuwend weer terug uit de hoek. Hij heeft het berekoud en sommeert me om onmiddellijk naar huis te gaan om in bad te duiken, te eten en op de bank te ploffen. Vooruit dan maar, ik kan hem niet helemaal ongelijk geven. Als we later al bubbelend opwarmen check ik de uitslagen.

Startnummer 474. Netto eindtijd 47:47. Gemiddelde snelheid 4:47 minuut per kilometer. Dat noem ik nou nummerporno!

De Diepe Hel Holterberg valt in de categorie Halve van Egmond, Berenloop en Brussel. Een halve marathon die de nodige uitdagingen biedt. 10,5 km heen en 10,5 km weer, met 2,5 heuvels heen, en 2,5 heuvels weer. 80 hoogtemeters in totaal. Steeds weer op zoek naar een nieuwe uitdaging en in voorbereiding voor Valencia. En als leuk tintje, het is de dertigste editie.

Voor de verandering hoeven we vandaag niet vroeg op. We starten pas om 14:15 dus 12:00 vertrekken is op tijd. Het wordt iets eerder, de pannenkoeken zitten in de maag en we zijn klaar om te vertrekken dus waarom zouden we wachten. En het is toch bijna 160 km rijden. Eigenlijk absurd dat je ruim 300 km gaat autorijden om 21 km hard te lopen. Nou vooruit, en 100 meter. Het zal je hobby maar zijn. De enige twijfel is het eeuwige dilemma ‘wat trek ik aan?’ Driekwart broek, shirt met korte mouwen, maar wel of geen shirt er onder? Doe maar wel dan.

Na een saaie anderhalf uur rijden we het grote terrein achter het station in Holten op. Dat zo’n klein plaatsje zo’n groot terrein heeft. Dat ze überhaupt een station hebben. Voordeel is wel dat als we eenmaal staan, alles lekker dichtbij lopen is. Eerst de startnummers maar ophalen, daarna naar de kleedruimtes. En natuurlijk een toilet opzoeken. Frank is de enige groene vandaag, zelfs ik ben incognito. Op het laatste moment besluit ik om mijn ondershirt toch maar uit te doen. Ik ren mezelf wel warm. Richting het startvak is het wat chaotisch omdat de 5 km lopers in tegengestelde richting binnengekomen zijn en her en der nog rondhangen met hun supporters. Maar dan staan we toch op het juiste moment op de juiste plek, in afwachting van het startschot.

Als dat eindelijk gegeven wordt zie ik vlak voor de matten dat mijn klokje teruggesprongen is naar het beginscherm, dus ik moet even stoppen om hem weer aan te zetten. Dan kan ik officieel van start en de commentator roept dan ook dat ‘ook Saskia gestart is’. Nog even zwaaien naar links naar Anita meisjes Joyce en Nicole als ik enthousiast mijn naam hoor. Daarna? Op weg naar de hel.

Frank en ik lopen samen vandaag. Door de verwachte heuvels wordt het toch niet racen. Desondanks hebben we een lekker tempo, zelfs als blijkt dat we gelijk omhoog gaan. Ik denk op dat moment maar één ding. Dat betekent namelijk dat we straks richting finish heuvel af lopen. Regeren is vooruitzien. Al snel zien we het keerpunt van de 5 km lopers. De eerste heuvel is bedwongen. Ik laat me daarna lekker naar beneden denderen en Frank volgt braaf. Gaat lekker zo.

Het parcours is een beetje tweeledig. We lopen op een grote asfaltweg die wat saai aandoet omdat er langszij eigenlijk niks gebeurt, maar het uitzicht zowel links als rechts van een mooi bos en later een prachtige hei maakt weer een hoop goed. Tegen beter weten in probeer ik reetjes te spotten, maar de enige reetjes die ik zie zijn die van de dames en heren die voor mij lopen. Dan komen we bij het punt waar de diepe hel challenge straks plaatsvindt op de terugweg. Na een zwaar stuk omhoog ploegen mogen we hier straks naar beneden racen tot het diepste punt, en daarna weer in een dubbele klim omhoog. Mijn focus ligt nu echter op de 10,5 km waar het keerpunt ligt. En we zijn gewaarschuwd voor die laatste klim.

Het parcours voert inmiddels langs een open hei en in de verte zien we waar we straks in een bocht lopen, met een lang stuk omhoog. Minder erg dan we daarnet gehad hebben, maar dan nog. Toch is het niet dat wat me een frons op het gezicht brengt. Een prachtige regenboog kleurt de hemel en ik kan het niet laten om er een foto van te maken met Frank op de achtergrond, maar dat betekent ook dat het daar regent. En inderdaad, als we het 10 km punt passeren daalt een koude regenbui op ons neer. Op dat moment heb ik spijt dat ik mijn ondershirt uitgedaan heb. Ik heb het berekoud en voel bijna mijn handen niet meer. Een foto maken van het keerpunt is dan ook een uitdaging, en ik moet gas geven om Frank daarna weer bij te benen, want die hobbelt gewoon lekker door.

Gelukkig duurt de bui niet lang en het feit dat we op de terugweg zijn is altijd een lekkere gedachte. Gestaag rennen we door, ploegend omhoog, vaart makend omlaag. Als we bijna op 15 km zijn roept Frank dat hij een probleem heeft. Tja, if you gotta go, you gotta go. Gelukkig voor hem heb ik nog een verloren stukje wc papier in mijn zak zitten. ‘Vind je het erg als ik dan wel doorloop?’ ‘Nee ga maar’. Dat is mijn cue, want met deze gemiddelden wil ik toch wel proberen om deze hel onder de twee uur te lopen. En toevallig zitten we net op het steilste stuk van het parcours. Naar beneden wel te verstaan.

Het is zo steil, dat mijn benen het bijna niet kunnen bijhouden. Daar ga ik morgen last van krijgen. Iets met spierpijn in de bovenbenen. Maar dat is morgen, en nu is vandaag. Dan komt de laatste lange klim omhoog. De dubbele. Voor de motivatie hebben ze voor deze halve kilometer om de 100 meter bordjes geplaatst. En gek genoeg helpt het, want ze vliegen voorbij en voordat ik het in de gaten heb sta ik al bovenop. ‘Is that all you’ve got?’ schiet er een tikje arrogant door mijn hoofd. En met die gedachte ga ik de laatste 5 km in. Ik kijk nog even om of ik Frank zie, maar geen bekend groen.

Mijn billen protesteren nu hevig en ook mijn rechterkuit laat van zich horen, maar na het laatste kleine heuveltje tot aan het 5 km keerpunt weet ik dat het nu alleen nog maar heuvel afwaarts is. En ik laat me vallen… Ik haal wat bekende gezichten van het begin in, en de man van een stel roept naar zijn partner ‘Kijk, die gaat voor een PR’. Nou niet per sé, maar een sub 2 wil ik toch écht halen. Mijn calculaties geven 1:57 aan, dus ruim marge. Maar ik ben er nog niet.

Als ik het laatste kilometerbordje voorbij ben kijk ik eens op mijn horloge. Ik geloof niet wat ik zie en kijk nog eens goed. Maar het staat er echt. 1:50! Met een PR op 1:55:03 en een tempo van onder de 5 minuut per km heuvelafwaarts zit er misschien toch een nieuw PR in. Ik negeer alle pijn, kou en vermoeidheid en weiger vaart te minderen tot ik over de streep ben. De grote klok geeft net iets onder de 1:55, dus hoe dan ook is het een PR! Het is weer begonnen met regenen en onder de bescherming van de waterpost wacht ik tot ook Frank over de finish komt. Hij heeft ongeveer 2,5 minuut verloren maar is nog steeds ruim onder de 2 uur binnen. Ik geloof dat we wel trots op onszelf mogen zijn.

Ondertussen heeft Max in het hier en nu een geweldige race gereden. Met veel snelheid, lef, strategie, een goede motor, weten hoe je moet rijden bij de start en wat mazzel is hij eerste geworden. Net zoals ik vandaag onverwachts een dik PR gelopen heb, met een definitieve eindtijd van 1:54:03. Dat is exact een minuut sneller dan Eindhoven. Inclusief de pittige heuvels van de Diepe Hel Holterberg.

I went to hell and back, and ran a PR. I must be the devil!

Gelukkig hoeven we vandaag niet zo allejezus vroeg op. De wekker staat ‘pas’ om 8:00 en ondanks dat Frank om 7:00 al Formule I gaat kijken en ik dan toch wakker word, mag ik me nog even omdraaien. Simcha rijdt mee en meldt zich om 9:00 zodat we om 10:00 de deur uit kunnen. Netjes volgens planning. Onderweg naar Eindhoven komen we aardig wat regen tegen, maar gelukkig is het daar droog. In het Beursgebouw verzamelen zich al gauw een meute groene shirts. Ouderwets gezellig, maar ik merk dat ik er niet helemaal bij ben. En dan moet ik ook nog mijn best doen omdat we vandaag op mijn manier gaan lopen, zijnde zonder doel, snel aan het begin, dan een stuk vlak en na 16 km versnellen. Ik zie er een beetje tegenop.

We hebben best lang de tijd eer we moeten starten en volgen via de app hoe het een paar andere leden op de marathon vergaat. Tegen de tijd dat zij finishen moeten wij richting het startvak, dat nog minstens 10 minuten lopen is. En ik moet ook nog, hoe kan het ook anders, plassen. Onderweg kom ik nog wat ‘Anita meisjes’ tegen die ook lopen vandaag. We wensen elkaar succes. Met gemengde gevoelens sta ik aan de start en zal blij zijn als we mogen beginnen met lopen. Gelukkig hoef ik niet lang te wachten, het startsein is gegeven.

De eerste kilometers is het behoorlijk zigzaggen. Iedere ervaren loper zal roepen dat dat toch geen zin heeft en het vanzelf open trekt, maar ik heb ruimte nodig, anders kom ik niet in mijn ritme. Frank probeert zo goed en zo kwaad als het gaat te volgen, maar heeft zijn omvang als handicap. Ik hou als alternatief dan maar af en toe in. Langs de kant horen we ineens Maaike en Marcel schreeuwen. Lieve Maaike, die helemaal uit Heerenveen komt om iedereen aan te moedigen, en ook Marcel maakt daarvoor de nodige reiskilometers. Wat zijn het toch kanjers. Het helpt om in een betere stemming te komen, en al gauw gaat al mijn concentratie naar het lopen in plaats van naar mijn hersenspinsels.

Na vier kilometer is de eerste drankpost al en is de eerste energie er wel uit. Nu kan ik in een wat constanter ritme komen en dat is voor Frank ook prettiger. Die heeft een hekel aan die wisselende snelheid van mij. Hij heeft dan ook al drie keer geroepen dat ik wel mag gaan, maar ik vind het wel prima zo. Ik moet tenslotte ook nog 17 km tot aan de finish. Ik herken slechts kleine stukken van het parcours van vorig jaar. Ik liep toen niet helemaal lekker en er is blijkbaar dan ook weinig van blijven hangen. Ik weet alleen nog een stuk met een verkeerstunnel, het bos waar ik misselijk werd en het Stratumseind met al die mensen. De wijken met mensen en muziek langs de kant en het mooie park dat ik nu rechts van mij zie zijn toen totaal langs me heengegaan.

Bij 9 km hebben we weer een drankpost. Doordat we op de marathonroute lopen en de halve daar op afgestemd is, lopen de posten en de matten niet helemaal synchroon met het autistische gedeelte van mijn brein die het graag om de 5 km heeft. Ik mis dan ook tot twee keer toe een bekertje water waardoor Frank een paar stappen terug moet doen om het voor me te pakken. Mijn eetmomentje komt dan ook een kilometer eerder dan gepland, maar het moet maar. Kan Frank mooi even plassen.

Daarna komt dan toch die verkeerstunnel, die eigenlijk helemaal niet stijl is omdat we bovenlangs blijven. Ik dacht toch echt… Nou ja, gelukkig maar. Frank dreigt een krampje in zijn linkerbilspier te krijgen, maar even een stukje iets tempo inhouden trekt het weer weg. En ondanks alles tikken de kilometers toch aardig weg. Dan de bocht naar links het bospad op. Daar haken we aan bij Els en Marilene. Marilene is Els aan het hazen naar een halve onder de twee uur. Frank biedt weer aan dat ik weg mag, maar ik wil niet dat hij alleen loopt. Bij Els en Marilene blijven lukt echter niet, die lopen toch iets sneller door. Ik twijfel maar wil minstens wachten tot het 16 km punt. Eenmaal daar en onder de belofte dat hij gewoon uitloopt kan ik de verleiding niet weerstaan om te kijken waar ik toe in staat ben. Bovendien staan mijn benen op springen.

Ik spurt weg, alsof ik zojuist het startsein heb gekregen voor een 5 km wedstrijd. Met 12 km per uur sjees ik het bos uit terug naar de bewoonde wereld van de gekste. En komen ook langzaamaan de herinneringen van vorig jaar weer omhoog over het parcours. Ik vraag me af hoe lang ik deze snelheid ga volhouden, want desondanks zijn de kilometers toch nog ver. Maar 5 worden 4 worden 3 en ik kan tempo houden. Pas als ik op 2 zit voel ik aan mijn lijf dat het ballonetje langzaam leeg begint te lopen. De mensenmassa op Stratumseind maakt echter dat ik doorloop tot aan de laatste kilometer. Maar ja, die verrekte laatste kilometer.

Het is hier veel dunner gezaaid met mensen, mijn benen beginnen zwaar te worden en pijn te doen en dan is een kilometer nog lang. En ik denk aan Frank, die net nog vertelde dat hij de laatste kilometer nooit telt omdat het dan nog maar om meters gaat. Met het gevoel dat ik inmiddels al 10 km verder ben zie ik ‘nog 750 m’ op het asfalt geverfd staan. Nog een klein stukje. Nog even. Nog een beetje verder. De Terminatormodus wordt weer behoorlijk op de proef gesteld en begint te piepen en te kraken, maar iedere stap is er één. In de verte zie ik de finish, vlak voor mij twee groene shirts van Conchita en Henri. Ik loop ze voorbij, niet omdat ik per sé voor ze wil eindigen, maar gewoon omdat ik die klotefinish wil halen.

En dan zit het er op! 1:55 en een heel klein beetje. Ik ben blij, enorm blij. Dit is een dik PR en ik heb het gewoon geflikt om na 16 km de laatste 5 km rond de 12 km per uur te lopen! Terwijl ik op Frank wacht komen Els, Marilene en ook Selda binnen, die ook nog voor de TV geïnterviewd worden. Frank zit maar drie minuten achter mij, en als hij binnen is wandelen we samen rustig verder. Hij steekt zijn arm naar me uit en dan komt alsnog uit het niets die gewraakte huilbui. Eindelijk… Na afloop voel ik me opgelucht en een stuk beter.

Eenmaal terug in het Beursgebouw trakteer ik ons op een broodje Unox, drinken we nog wat met de groep, en rijden we richting Rotterdam om ook nog even een bordje pasta te eten alvorens we naar huis gaan om te douchen en in te storten op de bank.

En zo is Eindhoven opnieuw het decors van een stukje wilskracht en doorzettingsvermogen. Voor iedereen die een PR gelopen heeft, een grens verlegd of de strijd met zijn of haar demonen aangegaan is en gewonnen heeft. Ik mag ze alledrie afvinken.

Tenslotte is Eindhoven niet voor niets de lichtstad…

De tas staat al klaar, alsmede het pannenkoekenbeslag. Klokslag 7:30 stappen we de deur uit om netjes om 9:00 bij een van de door de organisatie aangegeven P+R’s te parkeren. Nou ja, parkeerterreintje van de Pizza Hut is het meer, en mijn vrees dat hij vol zit is niet geheel ongegrond. De officiële plekken zijn bezet, de meeste onofficiële plekken ook en er rijden meer kapers op de kust. Het lukt ons met wat kunst en vliegwerk om hem niet al te asociaal dubbel te parkeren op een halve stoep, om vervolgens aan te sluiten bij de rij voor het kopen van een metrokaartje. Maar nog steeds op schema dank zij mijn ingebouwde marges. Ik heb zelfs nog tijd voor een bezoekje aan een Dixie waar ik geconfronteerd word met een megauitdaging. Die tijd van de maand heeft zich redelijk onverwachts aangediend, en ik heb niks bij me! En natuurlijk zijn op zondag alle winkels dicht. Eerst maar naar de start, dan zien we daar wel weer verder.

9:15 stappen we het terrein op waar het behoorlijk druk is. We duiken gelijk de expo in om de startnummers op te pikken. Er staan rijen en terwijl Frank vast begint met omkleden, sta ik braaf te wachten, om er achter te komen dat ik verkeerd sta en dus opnieuw moet beginnen. Nu begin ik hem een beetje te knijpen want we moeten vóór 10:00 de tas afgeven. En ik heb mijn andere probleem ook nog niet opgelost. Uiteindelijk is het 9:50 als we omgekleed, mét startnummer en gratis metrokaartje de tas ingepakt af kunnen geven. Richting de toiletten en de start, begin ik mijn queeste. Een paar smeekbedes later is mijn reddende engel een medewerkster van Golazo zelf die me uit de brand helpt. Opgelucht sjees ik naar de Dixies. Dat loopt een stuk makkelijker en ik neem me voor om voortaan maatregelen te treffen.

We schuiven aan in het 2:00 vak en maken wat foto’s als er afgeteld wordt. De officiële start, althans daar waar de tijd begint te tellen, is ruim 500 meter verderop, aangeduid met een bord 0 km. Beetje jammer dat die eerste 500 meter heuvel af is, en na de 0 km we gelijk een heuvel op mogen. Niet wetende dat dat het begin is van een lange hobbelige route.

Frank en ik hebben gisteren een deal gemaakt. Na een levendige discussie over wat nu beter is, het hele stuk vlak lopen met een doel of in het begin wat rustiger om daarna tempo te maken met een negatieve split en dan zien waar je uitkomt maar met de verwachting dat je dan sneller loopt, hebben we besloten dat hij vandaag het tempo aangeeft, en ik volgende week in Eindhoven. Het doel is sub 2:00. Hij start zijn klokje dan ook op het 0 km punt terwijl ik hem al aan heb staan. Ik ben ook al over de mat als hij zijn GPS moet zoeken. Dat zal straks in mijn tijd terug te zien zijn. Zal je zien dat hij onder de 2:00 loopt en ik nét niet omdat ik moet wachten. Nou ja, we zien wel.

We lopen lekker, het is goed loopweer en stiekem vind ik het eigenlijk wel lekker dat ik niet op mijn tempo hoef te letten. Ik hoef alleen maar bij Frank te blijven en kan zelfs wat foto’s maken. Na de eerste heuvel krijgen we een tunneltracé met drie pittige op en neertjes, gevolgd met aardige stukken vals plat en af en toe weer een stuk naar beneden. Nooit geweten dat Brussel zo heuvelachtig is! Maar ik vind het sfeertje enorm leuk, ook al staat er weinig publiek, en de omgeving is mooi. Het lopen in het buitenland blijft toch bijzonder. De eerste 10 km gaan dan ook snel voorbij, zeker als we daar een enorm lange heuvel af lopen. Met in het achterhoofd de gedachte dat we waarschijnlijk ergens dat stuk ook weer omhoog zullen moeten.

Na de drankpost, die overigens veelvuldig aanwezig zijn, hoor ik ineens een stampede achter me. Het is de pacegroep van 2:00. Die zijn iets na ons gestart dus ik vraag me af of we nog op schema zitten voor de sub 2:00. Omdat ik gestart ben bij de 500m+ kan ik het moeilijk bepalen, en ik denk dat het niet lukt, maar Frank geeft aan van wel. Ik vertrouw er maar op. Rond 15 km krijgen we de gevreesde heuvel omhoog, die langer en stijler voelt dan wat we ooit gelopen hebben. Meer dan de Erasmus of de Van Brienenoord, meer dan Dublin en zelfs meer dan New York. Frank vloekt en tiert er dan ook op los, en ook al is mijn lijf ook niet blij, kom ik er wel overheen. Bovenaan de heuvel zien we het startgebied in de verte en zou ik met mijn methode nu een stukje gaan versnellen. Frank zegt dat ik mag gaan, maar afspraak is afspraak.

Bij de laatste post is Frank veel sneller klaar met eten en drinken en loopt van me weg. Ik mag dan ook mijn grote mond in de praktijk brengen en versnellen om weer bij hem te komen. We lopen een stuk wat we aan het begin al eerder gehad hebben om vervolgens rechts af te buigen naar de finish in plaats van links. Daar staan wel veel mensen langs de kant en we rennen door de smalle straten van centrum Brussel over de kinderkopjes met gemiddeld 10,7 km per uur. Voldoende marge dus voor de sub 2:00, ook als ik mijn ‘wachttijd’ meetel. Ik kijk toch ook even naar mijn tijd als mijn klokje 21,1 km aangeeft en ik zie 1:58:09. Dat is sowieso een PR. Uiteindelijk finish ik op 21,9 km met een kloktijd van 2:02:03.

Na ontvangst van de medaille, drinken, een poncho en een honingwafeltje, het ophalen van de tas en omgekleed pakken we de metro terug naar de auto. Daar kijk ik naar de uitslagen en hoe het kan weet ik niet maar het is écht waar en ik heb het niet express gedaan. Ik zweer het, ik ben onschuldig! Frank zijn tijd is 1:59:18. Die van mij valt mee want de gevreesde ‘wachttijd’ is blijkbaar toch niet als dusdanig geregistreerd. Ik sta officieel in de uitslagen met 1:59:17.

En dat is dan toch weer 1 seconde sneller dan Frank!