Voor vandaag staat in elk geval Central Park op het schema. Op de fiets, want dan hoef ik mijn pijnlijke bovenbenen tenminste niet te gebruiken. Goed plan van Frank. Na het ontbijt pakken we weer de bus naar Manhattan. We hebben bedacht om gebruik te maken van Citibike, waarbij je op heel veel plaatsen gewoon een fiets kan pakken en die een half uur kan gebruiken. Die hebben ze in Valencia en Parijs ook bijvoorbeeld. Maar ja, in Amerika is alles groter. Dat blijkt als we het stukje van het busstation naar Central Park fietsen. 17 straten verder is het bijna een half uur fietsen. Waarbij we in eerste instantie überhaupt al een fiets moeten proberen te scoren, want de plek vlak voor het station is compleet leeg. Gelukkig is er nog een tweede om de hoek.

Het fietsen zelf is een beleving. Het verkeer is net zo druk als dat het klinkt, de stoplichten zijn ontelbaar en staan om de haverklap op rood, en we moeten heuvel op. De fietsen zijn nu niet echt stabiele en degelijke Gazelle’s en ik heb voor het fietsen toch écht mijn geteisterde bovenbenen nodig. Bovendien is het best wel koud, en was ik te enthousiast met alleen een T-shirt en een jas. Maar goed, de ervaring van fietsen in Manhattan is onbetaalbaar. Eenmaal bij Central Park dient de volgende uitdaging zich aan. Het fietsstation staat mudjevol, dus we kunnen onze fietsen niet kwijt. Gelukkig komen er nét twee Nederlanders aan die een fiets meenemen.

We gaan eerst naar het Marathon paviljoen, waar ik mijn medaille kan laten graveren en ze ‘Finisher’ kleding verkopen. Om er te komen lopen we de laatste meters via waar gisteren de finish was, en neem ik nog een foto met de Nederlandse vlag mét mijn medaille. Op de valreep want ze zijn de boel alweer aan het opruimen. Bij het paviljoen staat een rij om de winkel in te kunnen. Slechts iets meer dan een half uur wachten. Voor het graveren is de rij iets langer, slechts ruim anderhalf uur. Ik zei toch, New York is net Disneyland. En hoe graag ik mijn medaille ook wil laten graveren, dit heb ik er niet voor over.

We proberen met de fiets door Central Park te rijden. Het blijkt echter dat de route beperkt is, en binnen het half uur werkt ook niet echt lekker. En dus doen we wat we vandaag per sé niet wilden doen. We gaan lopen. Door Central Park, dat dan weer wel. Het park is prachtig en er straalt een rust uit binnen het altijd drukke Manhattan, ondanks dat er veel mensen rondlopen. Warner Bros is Oceans Eight aan het opnemen, maar er gebeurt niet zo veel. Er zijn schattige eekhoorntjes overal en via The Lake en Belvedere Castle lopen we naar de Strawberry Fields. Ook zo’n checkpoint. Van daaruit proberen we nog één keer het paviljoen, waar de wachtrij inmiddels gehalveerd is. Maar drie kwartier vind ik nog steeds te lang. We kunnen wel gelijk doorlopen naar de winkel, waar we even browsen en onze naam opzoeken bij de Wall of Fame. Mijn handen jeuken om alles te kopen wat ze hebben, maar in tegenstelling tot snoep, chocola en taart, lukt het me met kleding wel om me in te houden.

Vanuit Central Park gaan we naar onze laatste ’tick-in-the-box’. Het Flatiron Building. Het is een eindje weg en we redden het niet in één keer. We stoppen halverwege bij Madison Square Garden en eten een Hot Dog. Tenslotte moeten we ook lunchen. Om ons heen lopen er allemaal mensen met hun medaille om. Ik strompel een trapje op om een foto te maken en wordt gelijk aangesproken. ‘Marathon gelopen gisteren?’ Hoe raad je het zo! Dan pakken we weer een fiets en gaat er iets fout. We krijgen maar één fiets mee. Na vele pogingen, inloggen op de website en uiteindelijk bellen met de Helpdesk blijkt dat we eerder een fiets niet goed hebben vastgezet en deze dus niet als teruggebracht geregistreerd stond. Ze lossen het op en we kunnen weer op pad. Ik ben er tegen die tijd wel een beetje klaar mee, dus besluit ik ter plekke dat het Flatiron Building het laatste is wat we gaan bekijken.

Toegegeven, het gebouw is indrukwekkend. En weer zo’n ding dat als we het in een film zien, we kunnen zeggen ‘Been there!’ We maken nog wat foto’s en gaan weer op pad, terug richting busstation. We komen langs het postkantoor, vooruit, nog één foto dan, en dan toch naar onze bestemming. Maar niet nadat ik nog één cupcake haal bij Carlo’s. And guess what? Voor het dubbele van de prijs, krijg ik er een tweede gratis bij! An offer I can’t refuse.

We verzamelen onze posse voor het laatste avondmaal bij de grill. Na ruim een week in Amerika is het me gelukt om nog geen hamburgers te eten. Op McDonalds na dan, maar dat valt niet onder de categorie hamburger, dat is gewoon plastic. Maar vanavond staat er een cheeseburger op het menu, en om het goed te doen, neem ik een dubbele. Na het eten gaan we nog één keer naar de Cheeseburger in Paradise voor een afscheidsdrankje, en de aan mezelf beloofde cocktail waar ik gisteren niet aan toe gekomen ben. De man met de hamer sluit ook bij ons aan voor een borrel, en als hij zijn stoere verhalen luister bijzet en demonstreert hoe hij die argeloze marathonlopers onderuit gehaald heeft word ik per ongeluk geraakt en ga neer. Morgen is het avontuur écht ten einde. Dan nemen we afscheid van New York en gaan we uitkijken naar het volgende. Met in elk geval nog één keer Rotterdam. En over anderhalve week de Zevenheuvelenloop als opwarmertje. En na Rotterdam?

Leonard Cohen had al een vooruitziende blik toen hij zong: ‘First we take Manhattan, then we take Berlin!’

Met mijn oranje hardloopoutfit aan en mijn oorlogskleuren op mijn gezicht in mooi rood-wit-blauw, verder ben ik helemaal niet chauvinistisch hoor, lopen we bepakt en bezakt naar het ontbijt. Daar eten we niet alleen ons ontbijt, maar pikken ook nog tegen alle regels in een pannenkoekje en een minimuffin mee. Er zijn nu eenmaal situaties waarin burgerlijke ongehoorzaamheid geoorloofd zijn. Dan buiten verzamelen voor de bussen en krijgen we nog een laatste toespraak van Jan, onze trainer, opgeluisterd met de muziek van Sinatra en stiekem ook een beetje van Leen.

De bus rijdt dwars door Manhattan, en er is wat verwarring over of er nu omgereden wordt of er iets anders is, maar eenmaal in Brooklyn staan we voor een politiepost die onze weg verspert. We mogen niet verder en de weg is afgesloten voor het verkeer. Dat geeft een uitdaging, want het is de enige manier om bij het startvak te komen. Er wordt beraad gepleegd, en ondertussen tikt de klok verder. Na vele zenuwslopende minuten, gelukkig waren we nog helemaal niet zenuwachtig, valt het verlossende woord. We mogen niet alleen verder, maar krijgen ook nog een politie escorte om ons over de Verrazano brug te brengen. Moeten we nog wel even op onze tweede bus wachten, de derde is er blijkbaar al doorheen. Om 8:30 gaan we weer op weg, just in time voordat de rolstoelracers van start gaan om 9:00. We blijken zelfs op TV te zijn als we de brug over gaan, en de mensen in rolstoel die al klaar staan bij de start moeten opzij om ons er door te laten. Dát is nog eens een VIP treatment.

Eenmaal uit de bus scheiden onze wegen zich van de andere medelopers. We zitten in verschillende startvakken, waves en corrals. Alleen Marcel besluit met ons mee te lopen en later te starten, zodat hij ook boven langs de brug kan lopen in plaats van onder langs. Frank wil lekker in het zonnetje wachten, maar ik wil naar onze designated area en de tas met kleding afgooien. Voordeel van laat aankomen is namelijk dat je weinig wachttijd hebt, het is druk en de tijden zijn streng. Na een half uur heb ik hem eindelijk zo ver, en ik voel me pas gerust als de tassen hoog en droog in de UPS trucks liggen. Nu is er ruimte voor plassen, standjes kijken en foto’s maken, waaronder die met de bereden politie. Iets met paarden en zo. We horen de startschotten van wave 1, 2 en 3 gaan en zien ze over de brug lopen, en dan is het ook voor ons tijd om naar ons startvak te gaan. Maar niet nadat ik nog twee keer naar de WC gegaan ben. Eer dat we zelf starten ga ik nog minstens twee keer. In het startvak komen we een medeloopster tegen die haar enkel verzwikt heeft tijdens het instappen in de bus. Inmiddels dik ingetaped maar met pijn gaat ze kijken hoe ver ze komt, desnoods wandelend. Respect. Dan wordt ook voor ons het Amerikaanse volkslied gezongen, klinkt het startschot en komt Sinatra heel even voorbij. We zijn begonnen aan de New York marathon!

Van de Verrazano brug merk ik eigenlijk weinig. Veel te veel afleiding, foto’s maken en uitkijken naar Jan, die ergens bij Mile 1 moet staan. Ook de adrenaline doet veel, maar door de drukte lopen we niet te hard. We zien de mensen van Rijnmond en voor we het in de gaten hebben lopen we de brug alweer af. En dan begint het feestje. Ik word volledig overrompeld door de hoeveelheid mensen langs de kant, het enthousiasme dat ze opbrengen met juichen, schreeuwen, herrie maken en onze namen roepen. Het lijkt Crooswijk wel, maar dan al op kilometer 4! Ik kijk mijn ogen uit en maak regelmatig foto’s. We lopen dan ook ongemerkt een lekker tempo en ik heb totaal niet het gevoel dat ik aan het hardlopen ben. Veel borden met verwijzingen naar Trump, maar ook de meest ingenieuze leuzen en spreuken komen voorbij. Om de zoveel kilometer staan er livebands en we krijgen kramp in onze kaken van het breeduit lachen. Er staan ook veel Nederlanders langs het parcours, die ons natuurlijk extra aanmoedigen. Ook heb ik ontzag voor de enorme stroom mensen, die is gigantisch.

Binnen no time zitten we op kilometer 10. Het feit dat er in mijlen geteld wordt maakt het ook makkelijker. We moeten wel wat langer lopen voor elke nieuwe marker, maar daarmee schiet de afstand wel lekker snel op. Alleen om de 5km staat er een bord in kilometers, voor de toppers. Op ongeveer 12 km moet Frank plassen, en omdat ze hier alleen Dixies hebben betekent dat een rij en wachten. Ach, we verwachten toch geen PR. Het laatste stukje Brooklyn is de orthodox-joodse wijk. De straten zijn leeg en het is er opvallend stil. Even een oase van rust tussen de gekte en we waren er al voor gewaarschuwd. Op de grens met Williamsburg wordt het geluid weer aangezet en moeten we uitkijken naar Cees op links voor het fotomomentje. Hij is niet te missen in zijn rode Rijnmondjas en wij zien hem eerder dan hij ons. Niets dat een beetje aandacht trekken en roepen niet kan verhelpen.

Daarna de tweede brug over en zijn we op de helft. Mile 13 en een alleraardigste dame maakt een foto van ons. Om er even later achter te komen bij het volgende markeerpunt dat de helft eigenlijk 13,1 mile is. Ach, een kniesoor die daar op let. Over de brug zijn we in Queens, wat een relatief klein stukje is. Van daaruit mogen we de Queensborough Bridge op richting Manhattan en kilometer 25. Voor velen de plek waar de man met de hamer staat, en alhoewel wij rustig doorploegen is het wat mij betreft één van de zwaarste stukken uit het parcours. Niet alleen staat ook hier geen publiek, en gaat de brug redelijk stijl omhoog, maar hij is ook nog eens lang. Heel erg lang. Erasmusbrug 2.0. Ik voel mijn benen verzuren en denk aan al die niet gedane Squats en Lunches.

Het hoekje Manhattan op is wederom een kakafonie van geluid, en de immensiteit van deze marathon wordt opnieuw duidelijk als we mijlenver First Avenue op kunnen kijken. De stroom mensen is oneindig, net als de Avenue. Maar goed, eerst maar naar punt 27, waar de supporters staan. Dat blijkt 28 te zijn en we zouden ze bijna gemist hebben als ik niet een groep rode jassen zou hebben zien staan. Ben, de supporter van Angelique, staat nog braaf te wachten en geeft ons de Nederlandse vlag, voor later. Na een snelle omhelzing gaan we weer door, de heuvelachtig Avenue verder af. We zijn bijna bij 30 km, het punt waar iedere marathon pas écht begint. Voor mijn voeten, benen en billen is hij 5 km eerder al begonnen.

We lopen langs het standje van Powerbar, waar de op de Expo beloofde nieuwe fruitgels uitgedeeld worden. Als een echte Hollander neem ik er een paar mee voor thuis. Terwijl ik ze in mijn Flipbelt probeer te proppen blijkt er één open te zijn, en zit ik overal onder de smurrie. Dat is mijn straf omdat ik weer inhalig ben. Ik eet hem dan ook maar op, met het risico dat het verkeerd valt omdat ik hier niet op getraind heb. Heel even denk ik dat dat ook gebeurt, maar het trekt weg. We kunnen met een gerust hart op naar de Bronx.

Opnieuw een brug over, maar het is bijna de moeite niet. Ook de Bronx is een relatief klein stuk, maar daardoor niet minder gezellig. De laatste brug over terug naar Manhattan en dan kunnen we aan het eindstuk en richting Central Park beginnen. En dan begint de ellende. Niet één, niet twee maar op de lange mijlen vals plat van Fifth Avenue staan wel drie mannen met hamers, en ik word door elk wel geraakt. We hebben nooit de Afsluitdijkrun kunnen doen van 32 km, maar dit stuk voelt per definitie veel langer. Ik heb dan ook weinig oog meer voor het publiek, dat ik nog vaag wel regelmatig mijn naam hoor noemen, maar kan het niet meer opbrengen om te groeten of zelfs maar te erkennen dat ik ze gehoord heb. Ik hoop dat ze me het vergeven.

De laatste vijf kilometer willen we proberen om zonder verder stoppen uit te lopen, maar ik red het niet. Ik moét nog even wat drinken en stiekem daarmee even wandelen. Uiteindelijk vind ik mijn Terminatorknop en kan het nog net opbrengen om hem aan te zetten. En dan mogen we de hoek om, Central Park in. Daar staat Jan, die loopt een stukje met ons mee, en geeft me een kus vergezeld met de woorden dat het nog maar vier kilometer is. Vier kilometer duurt een eeuwigheid, maar we hebben geluk, we gaan een heel stuk bergafwaarts. Nog een keer een hoek om en dan het rechte stuk Central Park in de breedte. Ik hoor of zie niks meer, ik zet alleen nog maar mijn ene voet voor de andere en probeer ieder gevoel van pijn uit te schakelen.

Dan de laatste hoek om en de vlaggen langs de kant. Frank heeft onze vlag bij de ingang van Central Park al gepakt, en als het bordje nog 200 meter aangeeft pak ik hem ook vast en rennen we samen over de finish. We hebben het gehaald, en niet alleen dat, we hebben het ook nog nét gehaald binnen de vijf uur! En ik kan maar één ding zeggen. Ik heb zo wa-wa-wa-waanzinnig gedroomd! De uiteindelijke uitslag blijkt later 4:54:16. Voor mij dan, Frank is 1 seconde langzamer volgens de uitslag. Ik wil niks zeggen, maar dat zou betekenen dat we morgen in de New York Times moeten staan. We zullen zien. Zoals bij elke marathon betekent finish dat je stante pede geen stap meer kan zetten. Helaas in New York moet je dan nog 800 meter wandelen om je kleding op te halen en naar de uitgang. We strompelen dus gewoon lekker door.

Als we onze tassen hebben blijkt dat Marcel er nog niet is, en terwijl we wat droge kleding aantrekken komt Angelique ineens aanzetten. Ook aan de hand van de uitslagen van andere mensen die normaal gesproken veel sneller lopen blijkt dat we het helemaal niet verkeerd gedaan hebben. Velen zijn stuk gegaan of hebben kramp gekregen. Ik heb alleen verzuurde bovenbenen en enorme pijn in mijn voeten, maar dat had ik al dagen van überhaupt New York. Gelukkig is daar uiteindelijk ook de bus die ons naar het hotel brengt.

Daar gaan we lekker douchen, trekken we iets droogs aan en geniet ik van een zakje chips, alvorens ons om 20:00 te melden bij de afterparty. Daar horen we dat ook de dame met de verzwikte enkel het uiteindelijk gehaald heeft. Geen uitvallers dus. Na het eten gaat de muziek op tien en gebeurt het onmogelijke. Bij iedereen gaan de voetjes van de vloer, en ook mijn spieren worden warm en soepel van het dansen. Rond half twaalf gaat het licht bij ons uit en gaan we lekker naar bed. Plan voor morgen is in elk geval niet lopen en een fiets huren. En verder? Verder nog even nagenieten en starten met het schema voor Rotterdam 2017. Want die is alweer over vijf maanden.

Rotterdam, nog één keer om het af te leren!

Aangezien bijna alle Rijnmond lopers naar de verkenning gaan staat er een rij bij de bus. We moeten dus op de volgende wachten, met als voordeel dat we wel kunnen zitten. Eenmaal in Manhattan hebben we nog een uur, en dus tijd om naar Times Square te lopen voor een Yankees petje. Daar komen we nooit aan. Mijn Hollandse genen trekken mijn blik naar het marathonlogo in een sportwinkel op rechts, en nog veel belangrijker, een bordje dat zegt ‘Sale, 50% off’. 50% korting? Als een magneet word ik naar binnen getrokken, en ook de rest heeft weinig overreding nodig. We verlaten de winkel met shirtjes, petjes, vestjes en een brede grijns op ons gezicht.

De tijd begint nu wel te dringen en Frank heeft ook de NY petjes gescoord, dus we gaan direct naar de ontmoetingsplaats in Central Park. Tenminste, dat was het plan, want een misrekening in de metro zorgt ervoor dat we drie haltes te ver uit moeten stappen en rechtsomkeert moeten maken. We komen exact op tijd aan. De wandeling door het finishgebied maakt in elk geval één ding duidelijk. It’s not gonna be a walk in the park. De laatste tweehonderd meter is keihard heuvel op. Ik zal een extra gel meenemen. Mét cafeine!

We maken foto’s bij de nederlandse vlag, bij de finish en iedere andere plek die we maar kunnen bedenken. Ach, op die honderdduizend foto’s die we al gemaakt hebben kunnen deze er ook nog bij. We lopen niet het hele stuk mee, we denken dat we morgen wel weten waar we onze kledingtas op moeten halen en waar we naartoe moeten lopen als we klaar zijn. Krijgen we wellicht spijt van, maar voor nu lopen we naar het paviljoen. Daar staat een standje met ‘official merchandise’, en laten ze nu nét toevallig het T-shirt hebben wat ik op de webwinkel heb gezien en graag wilde hebben, maar wat ik op de Expo niet kon vinden. En toevallig ook nog in mijn maat. Dat kan geen toeval meer zijn, en ik bedenk me dat het ongeluk brengt als ik deze handreiking van het universum negeer. En dus heb ik voor iemand die bedacht had dat ze geen shirt nodig had toch verdomd veel shirtjes gekocht.

Angelique heeft een Meet & Greet georganiseerd in een italiaans restaurantje in de buurt, en aangezien we toch moeten lunchen en het niet uitmaakt of we in het hotel zitten of ergens anders, is het toch wel gezellig als we mee gaan. Er komen nog twee vrienden van de Facebookgroep, één daarvan is Michel, die al 23 jaar in Detroit woont. Enorm leuk om hem in levende lijve te ontmoeten, aangezien dat niet zo snel meer zal gebeuren. Ergens tijdens de conversatie vallen de woorden Tokyo en marathon in één zin. Ben ik ook nog nooit geweest. Staat ook nog op mijn lijstje. Frank geeft me een blik.

Na het eten gaan we richting hotel, waar ik een nieuwe blaar ontdek en mijn chocolade cupcake ‘stapel’. Ook die was het wachten waard. Binnen no time is het alweer tijd voor de laatste uitleg en daarna de pasta party. Ik voel dat de zenuwen langzaam mijn systeem binnen beginnen te dringen, en ik moet al mijn aandacht er bij houden om te blijven ontkennen dat ik morgen een marathon moet lopen. Dat lukt tot het moment dat ik in bed lig, alles klaar gelegd heb en de wekker ingesteld heb. Over iets meer dan twaalf uur staan we aan de start van de New York marathon. De moeder der marathons. Het einde van opnieuw een reis.

De New York marathon. Een marathon waar ik me vrijwillig en willens en wetens voor ingeschreven heb. Wat niemand me echter verteld heeft, is de marathon die je de dagen ervoor loopt. Twee voor de prijs van één. Het is dus echt waar. In Amerika is alles groter!

Het memorial is erg indrukwekkend en ik krijg toch wel een brok in mijn keel. Ook als we het museum in gaan komt de omvang van deze ramp over me heen, ondanks dat het alweer 15 jaar geleden is. Het zijn van die dingen waarvan je nog exact weet waar je was toen je het hoorde, en het is duidelijk dat het nog erg leeft. In de loop van de route raken we de rest kwijt en beginnen de benen weer zeer te doen, de vermoeidheid op te spelen en ook een rammelende maag dient zich aan. We besluiten op onszelf verder te gaan als we na wat zoekpogingen niemand meer kunnen vinden.

Het plan is naar het Flatiron gebouw te gaan en daar wat te eten. We stappen in de juiste metro, maar toch ook weer niet als ik eenmaal onderweg uitvogel dat we niet gaan stoppen op de halte waar we er uit willen. Plannen worden dan ook ter plekke gewijzigd en we gaan door naar Grand Central. Daar pikken we gelijk het Chrysler gebouw en Park Avenue mee, welbekend van de amerikaanse Monopoly versie. Daarna lopen we richting Rockefeller Centre, nog steeds op zoek naar voedsel. We stappen een soort ‘hierkanjealleseten’ tentje binnen, waar ik een ernstige aanval van keuzestress krijg. Het autistische gedeelte van mijn brein kan het niet aan en loopt vast op pizza. We lopen weer naar buiten.

Vier blokken inwendig schelden verderop valt ons oog dan toch op iets dat een restaurant lijkt, voor italiaans door moet gaan en pizza serveert. Mijn voeten hadden er al niet meer op gerekend en zijn dan ook erg blij dat we toch gaan zitten. Het restaurantje verrast en is zelfs een soort van sjiek te noemen. Voor amerikaanse begrippen dan. We nemen het er van en ik laat me verleiden om de pizza af te schrijven en neem daarvoor in de plaats pasta met King Crab. Dat is nog eens stapelen! De service is overijverig, en haalt het afvalbakje weg als ik nog twee stukken krabbepoot heb liggen, en mijn servet wordt opgeruimd terwijl ik nog niet uitgeveegd ben. Maar afgezien daarvan is het een hele verademing tussen alle burgers en steaks door.

Met hernieuwde energie, zo maak ik mijn voeten wijs, gaan we naar het Rockefeller Center voor de Top of the Rock. Als we voor de zoveelste keer deze dagen in de rij staan schiet me een deuntje te binnen, beter bekend als het Carnaval Festival. En dan valt het kwartje. Manhattan is gewoon één groot pretpark! Disneyland, Efteling, Manhattan. Klopt als een bus. Entree ook te koop met Airmiles. Het uitzicht boven is schitterend, en Central Park ligt met zijn volle pracht aan mijn getergde voeten. Om ons te helpen herinneren aan het feit dat we hier zijn om de marathon te lopen. Daar moeten vanaf nu echt iets aan gaan doen.

Toch gaan we nog even langs Trump Tower, waar bij de ingang druk gedemonstreerd wordt zowel vóór als tegen Trump. Van daar uit lopen we ‘all the way back’ terug naar Times Square, via de M&M’s flagship store en Carlo’s Bakery. Om daar weer in de rij te staan voor twee cupcakes en een stuk cheesecake. Drie kwartier wachten later moeten het wel verdomd lekkere cupcakes zijn. Eindelijk terug in het hotel eet ik één van de cupcakes. Het was het het wachten waard.

Als onze voeten weer drie stappen kunnen zetten lopen we naar een <even denken wat zullen we eens doen vanavond, de keuze is pizza, steak of burger… doe vandaag dan maar steak> steakhouse, waar we een stuk T-Rex bestellen. En wederom wenkbrauwen omhoog brengen door het brood af te slaan en om een glas bij het bier te vragen. Ach ja, de wereld veranderen doe je beetje bij beetje. Opnieuw terug in het hotel slacht ik ook de cheesecake als toetje, die het wachten iets minder waard was. Daarna slapen met als goede voornemen om morgen écht niet zo veel te lopen en rust te pakken. Behalve dan de wandeling door Central Park en het finishgebied. En misschien toch even langs het Flatiron gebouw?

Na het ontbijt worden we verwacht bij het verzamelpunt om ons naar de boot te brengen voor onze Hudson cruise. Het is bewolkt, dus wij zijn blij dat we gisteren naar Liberty geweest zijn. De boot brengt ons langs Ellis en Liberty naar de Verrazano Bridge. Om opnieuw met diep ontzag te kijken naar hoe lang dat kreng is. Vervolgens varen we terug en via de East River langs de Brooklyn Bridge, en in de verte de Queensborough Bridge, waar we zondag Manhattan weer op gaan. We kijken naar voren, we kijken naar achteren en we kijken weer naar voren. En dan dringt de harde waarheid tot ons door. Wat is het toch eigenlijk een pleuriseind!

Om vervolgens een uur later volledig opgefokt op de Expo onze startnummers op te gaan halen. We krijgen naast ons nummer en een goodiebag, waar eigenlijk geen goodies inzitten, ook nog een hardloopshirt. En eigenlijk moet ik bekennen dat het best een mooi shirt is. Zo mooi dat ik, nadat ik door alle officiële kleding heen gebrowsed heb, alle standjes van de Expo heb gezien, en vooral ook een hartinfarct van de prijzen heb gekregen, besluit dat ik eigenlijk helemaal geen shirt nodig heb, omdat ik het officiële shirt al heb. We snoepen wat van de stukjes Power Bar die aangeboden worden, in de smaken ‘Peanutchocolatecrunch’, ‘Caramelpeanutchocolate’ en ‘Lemoncakecookiecrumble’. Dat kan alleen een amerikaan verzinnen. Op de valreep maken we nog een foto bij de marathonstand en hebben het dan wel weer gezien. Ik heb honger, mijn benen doen zeer en ik vrees dat ik een kloof in mijn hiel gelopen heb, wat later gewoon een onvervalste blaar blijkt te zijn.

Maar we zijn in New York, dus we lopen nog wat meer richting het busstation. Daar lunchen we bij de McDonalds, want als je in Amerika bent moet je bij de McDonalds hebben gegeten. Frank heeft de illusie dat het in Amerika anders smaakt. Frank is inmiddels een illusie armer. De Carlo’s Bakery bewaar ik voor morgen en we pakken de bus terug naar het hotel, waar we ongeveer anderhalf uur hebben voor we weer terug moeten.

Terug naar Manhattan, want we gaan naar de musical. A.k.a. zingende en dansende mannen in tutu’s, volgens Frank. Totaal niet zijn ding, maar door de omstandigheden gaat hij toch mee. Theater hier is als de film in Nederland. We mogen zelfs gewoon eten en drinken mee naar binnen nemen, en ik vergrijp me aan een zakje M&M’s. Om te delen, dat dan weer wel. Ik heb Jersey Boys al gezien in Nederland, maar hier is het toch anders. Intiemer, met uitbundiger publiek en uitstekende kwaliteit. Frank worstelt zich er dapper doorheen maar is blij als het afgelopen is. Gelukkig brengt Rijnmond ons met de bus terug zodat we niet meer hoeven te lopen.

Eenmaal terug dient zich een nieuw dilemma aan. Eten of slapen? Ik sta te tollen op mijn benen maar Frank wil nog wel wat eten. We sluiten een compromis, we gaan niet nog ergens zitten, maar proberen iets mee te nemen. Het wordt proberen, alles waar je kan afhalen is dicht en dus wordt met terugwerkende kracht het halve zakje M&M’s mijn avondeten. Zie je wel dat Weight Watchers best vol te houden is?

Maar goed, Frank werkt ondertussen gewoon door tot het tijd is om naar de hardloopafspraak te gaan. Desondanks zijn we toch aan de vroege kant maar gelukkig mogen we binnen in de Paradise wachten. Als iedereen er is gaan we een stukje rennen, opwarmen en weer rennen. Ondertussen is het licht geworden en kunnen we wat van de omgeving, het dorpje Secaucus, bekijken. Schattige huisjes waarvan er een aantal nog met Halloween versierd. Ergens halverwege zien we nog een stukje skyline van Manhattan en na een cooling down hebben we toch maar mooi een dikke zes kilometer gelopen. Op naar het ontbijt!

Een uitgebreid buffet wacht op ons, maar ik beperk me tot twee broodjes gerookte zalm. Vooruit, en een stukje wafel. En een pannenkoekje. Zei ik een pannenkoekje? Ik bedoelde natuurlijk twee pannenkoekjes. Daarna gaan we met zijn tweeën op pad. We hebben een date met Lady Liberty vandaag. We kunnen via het hele drukke Battery Park in Manhattan, maar kiezen voor het veel rustigere Liberty State Park in New Jersey. De pendelbus brengt ons naar het station waar we de Lightway Rail pakken. Daarna moeten we volgens de receptioniste wel een hele mijl wandelen. Dat is enorm ver! Pas als we uitleggen dat we zondag 26 mijl gaan lopen zet ze het in perspectief.

Het is prachtig weer en genieten van de boottocht naar Ellis Island. Nog voor dat we voet aan wal zetten heb ik al een SD kaart vol geschoten. Van Ellis Island maar ook van het Vrijheidsbeeld, de skyline, de Verazzano bridge en nog meer Vrijheidsbeeld. Op Ellis Island blijven we niet lang, het immigrantenmuseum is grappig maar niet heel uitgebreid en voor de audiotour zijn we te ongeduldig. Op naar de heilige grond, Liberty Island. Na een rondje om het beeld mogen we met onze kaartjes ook de sokkel nog op, en eenmaal beneden koop ik uiteraard een afzichtelijk lelijk toeristenbeeldje voor onze vitrinekast. Uiteraard. Het is stiekem toch al best laat en we hebben honger, dus proppen we ons als sardines op een boot tussen de rest van de toeristen richting Battery Park. Op zoek naar Frank zijn ‘Charging Bull’. Maar eerst nog zes keer poseren voor een groot standbeeld van een adelaar.

De stier hebben we gauw gevonden. Tenminste, de vermoedelijke plek, want waarschijnlijk staat hij ergens tussen die meute mensen daar midden op dat vluchtheuveltje. De dames gaan op de voorkant op de foto, de mannen op de achterkant. Blijkbaar brengt het aanraken van de bronzen ballen van dat beest geluk getuige de grote grijns op de gezichten van diezelfde mannen. Voornamelijk Aziaten, en we weten allemaal hoe bijgelovig ze zijn. Het lukt zowaar om een enigszins acceptabele foto te schieten alvorens we op zoek gaan naar Wall Street en Police Plaza. Onderweg komen we ook nog Trinity Church en wat andere historische gebouwen tegen. Nog even zwaaien op de Brooklyn Bridge naar Cees van Rijnmond die we spontaan tegen komen. Hoe een grote stad klein kan zijn.

De laatste stop voor vandaag is het Empire State Building. Te ver om te lopen dus pakken we de metro. We hebben een C3 pass dus we hoeven niet in de rij te staan. De drukte valt sowieso mee. Voor het mooie zijn we net een half uurtje te laten om de schemering mooi in te zien vallen, maar we pikken nog wat licht mee alvorens het donker wordt en de stad zich hult in een pracht van lichtjes. Kerst valt vroeg dit jaar. Na het hele gebouw met uitzicht rond geschoten te hebben besluiten we toch ook maar naar het observatiedek op de 102de verdieping te gaan. Daar zien we hetzelfde uitzicht, alleen dan binnen en in een hele kleine ruimte met veel te veel mensen. Maar hé, we zijn wel op de 102de verdieping geweest. En dat voor slechts $20 extra. Per persoon. Koopje.

Als onze voeten branden en rug zeer doet zijn we het zat en gaan op weg naar de bus. Om vervolgens nog 20 minuten te moeten lopen naar het busstation. Voordeel is wel dat we langs Times Square komen en we besluiten op 42nd street dan ook maar te blijven eten bij een aanbevolen tentje. Ik kies vandaag voor BBQ Beef Ribs Texas Style. Oftwel een stuk Brontosaurus in hete pikante saus. Had ik al gezegd dat in Amerika alles groter is? Maar eerlijk is eerlijk, de spareribs zo dik als mijn onderarm smaken prima. Ik snap alleen niet hoe de Weight Watchers zijn ontstaan. Vast opgericht door immigranten, want die amerikanen weten van een bakje sla nog een vette hap te maken.

Moe zoeken we de bus op, waarmee we de dag eindigen met alle vormen van transport die we kunnen bedenken, met uitzondering van de fiets. Misschien iets voor maandag, als we helemaal niet meer kunnen lopen. Morgen krijgen we een rondvaart en gaan we de startbewijzen halen. Maar eerst nog een rondje lopen. Want dat hebben we nog helemaal niet gedaan.

Eenmaal bij de gate is het sterker dan ik. Heb ik vanochtend nog braaf een boterham met pindakaas gegeten met een paar mandarijntjes, en ik op het vliegveld mijn honger gestild met slechts een broodje met kip, kan ik toch niet zonder iets van chocola het vliegtuig instappen. Ik hou me in. Geen megazak M&M’s, maar een bescheiden zakje met een handvol mini’s, Rolo, Lion en KitKat. In het vliegtuig zelf ontploft mijn Weight Watchers app toch wel. Crackers, zoutjes en een bakje met mierzoete rode vruchten compote bij het eten. Ik ben het ontwend en voel me schuldig als ik na het eten ook nog naar de twee lege snoeppapiertjes kijk die op mijn tafeltje liggen. De sandwich met kaas sla ik dan maar over. Heb ik dan op de één of andere manier weer geen moeite mee.

De vlucht gaat voorspoedig, mede dankzij de gekochte upgrade voor ruimere stoelen en het aanbod aan films. We komen zelfs een half uur eerder aan dan gepland. Dat geeft echter een andere uitdaging, want de bus naar het hotel is er nog niet, en ook het verkeer helpt niet mee. De wachttijd is dan ook lang, erg lang, en de rit naar het hotel die ons dwars door Manhattan voert duurt bijna nog langer. Ik ben moe en heb honger, een combinatie die niet zo goed met mijn beschaving samen gaat. Daarentegen krijgen we wel een eerste indruk te zien van de Queensborough bridge, 42nd street en Times Square. Genoeg te doen de komende dagen dus.

Als we eindelijk bij het hotel aankomen pakken we gauw onze koffers uit en gaan op zoek naar voedsel. Het zal niet de eerste keer zijn dat we om drie uur ’s nachts aan een warme maaltijd beginnen, ook al zegt de klok pas negen uur, maar meestal gaan we dan duiken in tropische wateren en wordt het een bord noedels. Nu zitten we in Amerika, en dat betekent maar één ding. Steak! De grootste, dikste en vetste die we kunnen vinden. Aan de omvang van het glas cola dat ik er bij krijg wordt bevestigd dat we in Amerika zitten. Ze kennen hier geen ‘small’. Bovendien is een simpele steak bestellen ook nog niet zo simpel. We hebben een oneindige keuze uit ‘side dishes’ én we krijgen er ook nog salade of soep bij. Die laatste slaan we af, wat een paar opgetrokken wenkbrauwen ontlokt aan de ober. Ik hoor hem denken: ‘Rare jongens, die Hollanders’! Het verre stemmetje in mijn achterhoofd, dat ik vaag identificeer als die van de Weight Watchers, maakt dat ik daarbij kies voor groene asperges en gestampte bloemkool in plaats van aardappels of friet. Maar ja, ik ben in Amerika, dus gebakken in vet en met cheddarkaas en gebakken spekjes er overheen. Op dat moment besluit ik me er maar aan over te geven deze week. Pick your battles, deze slag verlies ik toch, concentreer ik me daarna wel op het winnen van de oorlog.

Na het eten doen we nog één drankje bij Cheeseburgers in Paradise, ons clubhuis voor de komende week. Daarna zoeken we ons bed op. De klok roept elf uur en ondanks alle opwinding val ik vrij snel in slaap. Na uren word ik wakker. Denk ik. Ik kijk op de wekker naast me en zie drie uur. Mijn benen doen een beetje pijn, als een heftig protest tegen het feit dat ik ze ruim twintig uur in compressiesokken geperst heb. Ik draai me om en probeer weer te slapen. Ik doezel een beetje tot vier uur. Ik doe nóg een poging en slaap zowaar opnieuw in, dit keer tot vijf uur. Om vervolgens weer wakker te liggen. Om half zes geef ik het op. Tenslotte staat de wekker toch om zes uur, om om zeven uur fris en fruitig aan de eerste ochtendtraining te beginnen. Ik heb er zin in. Daarna ontbijt en hebben we een date met Lady Liberty

Dag twee kan beginnen!

Omdat we vlak bij het startpunt van de training wonen hebben we de avond ervoor overleg over het plan van aanpak. Nou ja, overleg. Meer kibbelen. De training zelf is ongeveer 28 km, maar Frank wil eigenlijk 32 km lopen. Zijn plan is dus vanuit huis er naartoe lopen, vervolgens de training doen en dan weer naar huis. Ik ga rekenen en kom dan op 36 km. Beetje veel misschien? Frank lost dat op door dan uit te lopen, wat ik ook geen goed plan vind omdat we dan moe en bezweet zijn en zullen afkoelen. En we kunnen dan ook niks meenemen zoals een jas of zo. En zo gaan we nog even door, boem, krak, pats. We eindigen onze discussie en zien het de volgende dag wel.

Per saldo gaan we met de auto en zien wel hoe ver we komen. We zijn in elk geval weer vriendjes. Frank maakt zich gewoon zorgen of hij wel genoeg getraind heeft, en ik… ach, ik ben gewoon chagrijnig omdat ik op dieet ben. Bij aankomst is het al lekker druk, en loopmaatjes Angelique, Marcel, Piet en Rick zijn er ook. We laten onze spullen in de auto en hobbelen mee met de warming up en doen braaf de oefeningen. Dan de gebruikelijke groepsfoto en gaat iedereen ineens hollen. Shit, wij moeten onze spullen nog pakken en ik moet zeker ook nog even plassen. Er ontstaat dus al direct een gat van een paar honderd meter tussen ons en het staartje van de groep. Nou ja, we kennen de route.

We trappen net als in New York gelijk af met de brug omhoog. ‘Net als de Verrazano bridge’, roept Jan de trainer. That may be, maar ik denk dat de beleving toch wel ietsje anders zal zijn als we daar over, shit man, drie weken staan. Drie weken. Dat is minder dan een maand. Minder dan tien trainingen. Minder dan een maancyclus. Minder dan een nieuwe verfbeurt bij de kapper. Minder dan…, minder dan…, minder, minder, minder… Gelukkig leidt de klim op de brug me af. Ik moet er nog even inkomen, maar op zich gaat het wel. Tenslotte is het niet de eerste keer dat ik hier loop. En het is heerlijk weer. Beetje koel, klein windje en een groot zonnetje. En eenmaal bovenaan mag ik ook weer naar beneden vliegen.

Aan het eind van de laatste bocht staat een menselijke pion om aan te geven waar we moeten keren en weer terug mogen. Ook dat gaat op zich nog wel soepel. Ooit was ik zeer benauwd voor de zuid-naar-noord klim, maar ik heb geleerd dat deze reuze mee valt. Onder aan de brug snijden we toch een klein stukje af om weer bij de groep aan te kunnen sluiten. Dat halen we straks wel weer in. Terug bij het startpunt ook nog een rondje Autostrada. Alsof we gewoon een standaard trainingsrondje lopen. Voordeel van de thuiswedstrijd. Eenmaal weer terug bij het startpunt zit de eerste ronde er pas écht op. One down, three to go!

De tweede ronde gaat soepel, soepeler dan de eerste. Ik ben wel blij met mijn trailvest. Ik heb alles bij me en kan drinken wat ik wil. Hij weegt gevuld ongeveer twee kilo. Diezelfde twee kilo die ik inmiddels kwijt ben. Pas dan realiseer je je hoeveel je meesjouwt als je te zwaar bent. En ik heb nog een kilootje of 15 die ik zou kunnen missen. Dat schept mogelijkheden. Misschien niet zo goed voor mijn humeur, of dat van Frank, maar vast wel voor mijn snelheid. Hmmm, lastige keuze. Nah, ik zou mezelf te veel missen. En heeft Frank ook geen doel meer tijdens het lopen. Tenslotte moet hij me vooruit kunnen schoppen, als ik me als een slak met spierpijn voortbeweeg. Vindtie leuk.

Dat moet hij dan tijdens het derde rondje ook in de praktijk brengen. Deze gaat lang niet zo soepel als de eerste meer. De snelheden op de brug gaan drastisch omlaag, mijn billen en benen beginnen pijn te doen en zwaar te worden, en ik voel me moe, erg moe. Als we bijna aan het eind van het rondje Autostrada zijn krijg ik een inzinking. Alles doet zeer en ik denk alleen maar aan stoppen en opgeven. Mijn klokje geeft dan bijna 21 km aan en de moed zakt me in de schoenen. Als ik me nu al zo voel terwijl we nog niet eens op de helft zijn wordt New York helemaal niets. Ik spreek dat uit naar Frank en hij antwoord met enige irritatie in zijn stem dat het inderdaad steeds langzamer gaat. En dan breek ik. Een heftige en ongecontroleerde huilbui ontploft in zijn gezicht. Hij slaat troostend zijn armen om me heen. Stress, verdriet en boosheid, opgekropt van de afgelopen vier maanden, komen er uit. ‘Eindelijk’, denk ik bij mezelf, ‘er zit nog zoveel dwars.’ De fysieke inspanning hebben mijn geestelijke barrières opengebroken. Ook dat doet hardlopen met je. En alles wat er vóór New York nog uitkomt is meegenomen.

Als ik even later uitgehuild ben en mijn neus gesnoten heb, lang leve de tissue die ik in mijn vest gestopt heb, voel ik me tien kilo lichter. Maar het heeft me ook de nodige energie gekost. En we moeten nog een rondje. Nog één keer die f@&king brug op. Frank geeft aan dat we ook kunnen stoppen als ik leeg ben. Maar geen haar op mijn hoofd die daar aan denkt. Er zal toch geen brug zijn die mij er onder krijgt. Bovendien zie ik dit ook als training. Doorgaan als je denkt dat je niet meer kan. De grens verleggen. Putten uit je ‘secret stash’ van energie, die je zorgvuldig bewaard hebt om ook die laatste kilometers nog te kunnen lopen. Mijn bijnaam is niet voor niets ‘The Terminator’. En die titel laat ik me niet zomaar afpakken.

En dus gaan we ook de vierde keer die brug op. We zijn inmiddels de laatsten, gezien mijn huilpauze, maar dat maakt niet uit. We offeren ons wel op, tenslotte moet íemand de laatste zijn en per saldo lopen we toch onze eigen training. Bij de laatste keer omhoog neem ik nog een gelletje, en Frank probeert de tune van Rocky te zingen. Lukt niet helemaal, en ik heb liever ‘Eye of the tiger’. In mijn hoofd zing ik het lied. Dat ik alle teksten door elkaar gooi maakt niet uit. Het werkt. Een beetje. Het brengt me in elk geval naar de top van de brug. Bijna 24 km op de klok. Nog 8 km voor de 32, 6 km als we tot 30 gaan. Omlaag gaat ook niet zo snel meer, maar het is het laatste rondje. Blik op oneindig, verstand op nul dus.

Rijnmond staat nog braaf te wachten als we de laatste keer rondje Autostrada lopen. Als we op het punt van mijn eerdere huilbui komen lijkt het een eeuwigheid geleden. Bij het startpunt, of eindpunt, het is maar hoe je het bekijkt, moeten we nog 2 km om in elk geval 30 km aan te tikken. Ik ben kapot en leeg, maar natuurlijk lopen we die laatste 2 ook nog. Als we eindelijk aankomen staat Rijnmond nog steeds braaf te wachten. Tot de laatste loper binnen is. Goeie gasten die Rijnmonders…

Ik kan veel subtitels bedenken voor deze blog. ‘Bridge to bridge to bridge to bridge’, ‘Through hell and back’, ‘Hoge bruggen en diepe dalen’. Maar nu we klaar zijn maakt dat eigenlijk allemaal niet meer uit. Er is namelijk nog maar één ding belangrijk.

Vanavond sushi en chocola!

De start is om 9:30. Dat betekent een wekker om 8:00. Ik kan er met mijn hoofd nog steeds niet bij. Mijn hekel aan vroeg opstaan is nóg groter dan die aan hardlopen, dus dat ik het één doe om het andere te kunnen doen maakt van mij de grootste masochist die er op aarde rondloopt sinds de Markies de Sade. Het is het schuldgevoel van de chocola van gisteren én het voorschot op vanavond dat me toch uit bed laat komen, mijn hardloopkleding aan doet trekken en tien minuten later in de keuken een roggepapje staat te maken. Rise and shine!

Mijn blaartje van gisteren lijkt mee te vallen, ik heb geen last meer van mijn kuit en mijn rug is weliswaar zo, zo, maar verder voel ik me goed. Dat verandert op het moment dat ik mijn hardloopschoenen aantrek en de trap af loop richting de auto. Vooral mijn voet begint te piepen. ‘WÁT denk jij dat je aan het doen bent jongedame? Waar gaan we heen? Je haalt het toch niet in je botte kop om te gaan hardlopen hé? We zijn gisteren al geweest en dat betekent vandaag rustdag!’ Ik leg mijn handen op mijn oren en begin te zingen zodat ik hem niet hoor en loop gewoon door. We rijden naar de Zevenhuizerplas.

Even later staan we bij de rest van de groep en wachten rustig af. Ik zie geen bekenden, maar dat worden ze gauw genoeg denk ik. Het valt me wel op dat ik het enige dikkertje in de groep ben. Zal ik wel weer achteraan slakken tussen al die ’13 km p/u is langzaam inlopen’ lopers. Ach ja, iemand moet zich toch opofferen om de laatste te zijn? We maken eerst een groepsfoto en beginnen dan aan een stukje inlopen en warming up oefeningen. Het gaat in een rap tempo, wat mij alweer genoeg zegt. En stiekem ben ik toch ook wel stijver dan ik dacht van gisteren. Kortom een goede test voor een gesplitste training. De trainer geeft de opbeurende woorden dat hij verwacht dat we minimaal drie rondjes lopen, en dat als je twee wil doen, je beter in je bed had kunnen blijven liggen. Nou had ik dat sowieso liever willen doen, maar dat terzijde.

We beginnen aan ons eerste rondje en de zon schijnt alweer volop. Qua temperatuur is het gelukkig iets minder warm dan gisteren omdat het nog relatief vroeg is. En we raken gelijk aan de praat met wat medelopers. Het tempo ligt op een acceptabele 9 km p/u en het loopt eigenlijk wel lekker weg. Ik heb gisteren een trailvest gekocht dat ik vandaag ook gelijk uitprobeer, en dat zit ook prima. Lekker mijn eigen drinken bij me tegen die eeuwige droge mond. Met al het geklets zit het eerste rondje er dan ook ongemerkt snel op.

Met enthousiasme beginnen we aan het tweede rondje, maar na een dikke kilometer begin ik toch wel wat gepiep en gekraak te merken. Vooral dat kleine blaartje van gisteren krijgt een enorme groeispurt en dat pijntje in mijn rug is geen pijntje meer, maar doet gewoon pijn. Geen ‘stoppen want anders loop je een blessure’ pijn, maar meer een ‘weet je dat je gisteren 10 km hebt gelopen en er nu ook alweer bijna 10 km op hebt zitten?’ pijn. Wat dat betreft is het net als duiken. Kleine probleempjes boven water worden grote problemen onder water. Hier geldt dat kleine ongemakjes voordat je gaat lopen grote ongemakken worden na 10 km. Dat zou ik met al mijn ervaring nou zo langzamerhand toch wel moeten weten, maar ik heb nu eenmaal een selectief geheugen. Of ik ben gewoon eigenwijs. Of allebei.

Als we nog drie kilometer te gaan hebben voor het einde van de tweede ronde begint Frank te miepen dat ik terugval in tempo. Dat heeft hij goed gezien. Ik ben moe, heb het inmiddels toch weer warm, heb nu een blaar twee keer de omvang van mijn voet, de rug en heup van een oma van 80 met artrose, en ik voel ook iets schuren in mijn lies. Dat gesplitste trainen valt me toch zwaarder dan in één keer 25 km lopen. En toch overweeg ik een derde rondje, maar dan wel iets langzamer. Dus ik geef hem de keuze, een extra rondje op slakkentempo of de laatste kilometers afmaken op het tempo waarop we begonnen. Hij kiest voor optie twee. Shit, moet ik toch weer aanzetten.

Achteraf maar goed ook, want als we onze 15 km vol hebben gemaakt werp ik een blik op die schurende lies en zie tot mijn ontzetting dat ik niet alleen mijn hardloopbroek moet laten inslapen vanwege een groot gat op de naad, maar dat mijn tere huidje op die plek de functie van de stof overgenomen heeft als beschermlaag tegen het schuren van de binnenkant van mijn dijen. Met een brandplek zo groot als mijn vuist als gevolg. Past mooi bij al die andere inmiddels opgespaarde littekentjes van brand- en schuurplekken door het lopen. Als ik ooit bij de dokter kom voor een routinecontrole gaat hij bij één blik op mijn gehavende lichaam zich toch afvragen wat er mis is met mij. ‘Niks dokter, ik loop hard en heb een dunne huid.’

Nog 42 dagen tot de marathon van New York. Nog 1 dag voor elke kilometer die we straks moeten gaan lopen. Ik heb er nu al zin in!