In mei gestart met de opleiding to hardloopinstructeur, om mijn passie over te kunnen brengen op anderen, maar ook om anderen te helpen hun grenzen te verleggen. Als ik een marathon kan lopen, kan iemand anders dat ook! Met 20 kilo minder ging ik steeds harder rennen, gemiddeld 2 km per uur sneller, en verloor ik ook mijn schaamte om saaie zwarte broeken te dragen. In fleurige hardloopkleding brak ik PR na PR, Iiep mijn eerste halve marathon onder de twee uur, Rotterdam beter dan ooit, en belandde zelfs in een geval onverwachts op het podium. Niet slecht voor een oude muts!

We gingen trailen, we liepen wat vaker in het buitenland waaronder my second home town Valencia, we rekenden af met oud zeer op de Afsluitdijk, en ik nam een besluit dat hardlopen boven paardrijden zette in de rangorde. Ik werd Leader of the Pack van de Rotterdam Running Crew! Wat een eer dat ik ‘aangenomen’ werd. Ik kreeg er een hele nieuwe familie bij.

Over familie gesproken. Die werd groter en groter, en groeit nog steeds. Binnen de RMD groep leer ik nog steeds iedere dag nieuwe mensen kennen. Lieve zorgzame mensen met dezelfde grote passie als wij, hardlopen. Maar buiten het hardlopen om is het contact ook heel hartelijk, en heb ik er een aantal vrienden bij gekregen. En dan had ik natuurlijk nog alle leuke uitjes met Anita Active. Zeilen, het weekend op Terschelling met de Berenloop en het paaldansen. Ja, ik kan alleen maar hoogtepunten bedenken in 2017. Ok, één klein dieptepuntje toen mijn nieuwe baan niet bleek te zijn wat ik er van verwachtte, maar dat vergeten we maar snel. Ik ben een gelukkig mens.

‘All I want for Christmas is you!’ Mariah Carey zingt het tot in den treuren. Gelukkig heb ik ‘You’ all, dus in feite heb ik niks meer te wensen. Nou ja, niks? Vooruit, ik geef toe dat ik een paar nieuwe hardloopschoenen nodig heb en ook mijn oordopjes houden het niet langer dan een uur meer uit omdat ze aftakelen. En als ik in 2018 blessurevrij kan blijven lopen word ik daar ook wel blij van. En dan misschien toch ook die PR op de marathon. Oh, en als ik zo brutaal mag zijn, dan nog één dingetje toevoegen? Iets heel kleins. Echt iets heel kleins. Gewoon, omdat het kan. En om een beetje te plagen.

Mag ik in 2018 ook 1 seconde sneller zijn dan Frank?

Merry Christmas and a happy running 2018 everyone!

Er is weer eens hel en verdoemenis voorspeld qua weer. Hagel, regen, wind en zelfs de term code oranje. Maar als gezonde Hollandse boerenmeid maken we ons daar natuurlijk niet druk om. Diezelfde Hollandse boerenmeid zit een half uur later met een poncho in de kantine van de atletiekvereniging te vernikkelen van de kou, driftig over haar voeten wrijvend in de hoop dat er weer een beetje gevoel in terug komt. Ondertussen vloekend en scheldend naar de Buienradar app te kijken die aangeeft dat er een gezellige regenbui over ons heen komt ten tijde dat we in het startvak moeten gaan staan. De 27 graden die vanuit Valencia doorgestuurd worden, worden bijna aantrekkelijk. Bijna, want diep in mijn hart weet ik dat ik daar volgende week wel weer iets over te zeuren zal hebben.

Een aantal RMD-ers brengen afleiding. Het is een handjevol, ze lopen bijna allemaal ook Valencia, en ze zijn in feite de reden dat we hier zijn. Vanwege de gezelligheid. ‘Ga je een PR lopen?’, wordt me gevraagd. Ik schud nee, meer uit bijgeloof dan om andere redenen. Ik heb nog een doel van 10 km onder de 50 minuten, en heb er gisteren serieus over nagedacht, maar vandaag heeft mijn luie ik er eigenlijk niet zo’n zin in. 10 km lang het tempo van 5 minuut per kilometer in het vooruitzicht ontlokt een zucht. Mijn competitieve ik wil er dan wel weer voor gaan. En zoals gewoonlijk kijk ik wel wie van de twee het weer wint vandaag.

We wachten tot het laatste moment om het startvak in te gaan en staan dan ook helemaal achteraan. Dat wordt weer inhalen. Ik heb nummer 474. Een mooi nummer vind ik, en iedereen die me goed kent weet dat ik van mooie nummers hou. In trainingen loop ik ook niet voor niets 10,10 km of 5,05 km. Gelukkig is het tegen alle voorspellingen in droog en kunnen we weg. Ik ga er gelijk vandoor. Wil mijn competitieve ik de overhand krijgen zal ik dat gelijk vanaf het begin moeten doen, anders wordt het sowieso niks. Ik haal de nodige mensen in, kom al gauw een beetje op temperatuur en loop mooi onder de 5 min/km. Eigenlijk te snel maar ik weet dat het toch geen zin heeft om de eerste 2 km proberen in te houden op zo’n afstand.

We pakken in het begin gelijk al een heuvel. Goed onthouden voor de terugweg, want het is grotendeels een heen en weertje. Daarna draaien we een lang stuk langs een water op. Er staan zowaar wat mensen langs het parcours driftig te klappen. Ik hoor ze door het geschreeuw van James Hetfield in, want zonder Metallica sowieso geen PR. Zou dat ook onder doping vallen? Ik hou in elk geval lekker tempo vast en ik voel hoe mijn competitieve ik langzaam maar zeker mijn luie ik in een hoekje duwt. Ik vermoed dat die daar het komende uur niet meer uitkomt.

Ik heb in elk geval voldoende tegenwoordigheid van geest om te blijven rekenen en ook om te lachen naar de fotografen die langs het parcours staan. Ik ben zelfs zo ijdel dat ik in het aangezicht van een fotograaf nog even een groepje mannen passeer zodat ik goed in beeld kom. ‘Give it to me baby’, en ik geef een big smile voor mijn 15 seconds of fame. Het is nog steeds droog en ik zie zelfs een verloren zonnestraaltje her en der als we de brug opdraaien richting het vierkantje door het veld. Als ik op weg ben naar mijn 5 km punt komt Patrick Kwist als leider van de 15 km voorbij lopen. Hij heeft zelfs puf om me te groeten. Mijn held, mijn muze, om zo te pieken op relatief latere leeftijd. Net als ik, en ik zet nog een tandje bij. Mijn competitieve ik heeft nu definitief mijn luie ik knock out geslagen, en ik ga voor die sub 50. De 5 km klok ik op iets onder de 24 minuten. Al rekende kom ik dan op 1 minuut marge, dus ik hoef nu alleen nog maar uit te lopen op 5:12. We gaan er voor.

1 km later loop ik alweer te schelden, als de volle tegenwind door niemand anders dan mezelf wordt tegengehouden. Desondanks of misschien wel dankzij, loop ik grommend weer een mannelijke loper voorbij. ‘Eat this’, denk ik bij mezelf terwijl ik hem mijn bevallige achterwerk in mijn zeemeermin tights laat zien. Ik draai weer richting brug, zet mijn liefste glimlach nogmaals op voor de fotograaf op de hoek en zet mijn tanden op elkaar richting kilometer 7, geholpen door de stevige beats van die ouwe rockers. De zon breekt nu echt door en terwijl hij in mijn ogen schijnt krijg ik het bijna warm. Bijna. Mijn voeten zijn nu pas écht helemaal ontdooid en ik begin het nu een beetje zwaar te krijgen. Maar ik heb voldoende marge.

Ik hou tempo maar ben blij dat ik het 8 km bord zie. Mijn headphones roepen al een half uur ‘battery low’, een wanhopige poging van mijn luie ik om langzamer aan te doen. Volgens mij wordt het hoog tijd voor een paar nieuwe. Briefje aan de kerstman? Dan is ook het lange stuk weer voorbij en staat er alleen nog een heuvel tussen mij en de finish. Of moet ik zeggen tussen mij en een PR? Ik twijfel er nu bijna niet meer aan, de laatste kilometer gaat in en ik mag inmiddels alweer heuvel af. De vraag is nu niet meer ‘of’, maar ‘met hoeveel’. Toch zit versnellen er niet meer in, tempo houden is echter voldoende. Nog steeds onder de 5 min/km draai ik door het hek op het tartan van de atletiekbaan. Nog geen half rondje en ik kom over de finish. Op de grote klok staat 48 nog wat, mijn klokje zegt net iets daaronder.

Harold komt vlak achter me binnen en even later zie ik Frank ook de baan op draaien. We wachten nog even op Bart en Roos als het dan toch eindelijk begint te regenen. Het kan me niet meer schelen. We kunnen nu gaan focussen op Valencia en ik kan mijn doel op de 10 km van sub 50 afvinken. En hoe! Terwijl mijn competitieve ik langzaam richting kleedkamer loopt komt mijn luie ik luid schreeuwend weer terug uit de hoek. Hij heeft het berekoud en sommeert me om onmiddellijk naar huis te gaan om in bad te duiken, te eten en op de bank te ploffen. Vooruit dan maar, ik kan hem niet helemaal ongelijk geven. Als we later al bubbelend opwarmen check ik de uitslagen.

Startnummer 474. Netto eindtijd 47:47. Gemiddelde snelheid 4:47 minuut per kilometer. Dat noem ik nou nummerporno!

Het duurde echter allemaal wat langer dan gedacht. Kan gebeuren, er was nog geen reden tot alarm. Op een gegeven moment hadden ze hem gescheiden van de rest en ergens in gestopt. Dat voelde toen zacht en comfortabel, en dat hij niks meer kon zien nam hij voor lief. Hij dacht toen nog dat het voor een korte periode zou zijn. Hij was op weg naar zijn eindbestemming, en daar had hij wel het een en ander voor over. Dat hoorde er nu eenmaal bij.

Na iets wat leek op een reis, tenminste als hij moest afgaan op het gewiebel en gebonk en de geluiden die hij hoorde, kwam hij weer stil te liggen. Heel even zag hij het daglicht weer. Knipperend met zijn ogen probeerde hij zich aan te passen aan het felle licht. Toen dat eenmaal gebeurd was keek hij om zich heen en verwachtte alle anderen te zien, klaar om hun doel te bereiken. Niets was minder waar. Toen hij naar rechts keek zag hij wel een lotgenoot, maar het was er maar één. Hij begreep er niks van. Waar was de buitenlucht? Waar was het lawaai en de opwinding? Het was akelig stil. Maar misschien had hij het verkeerd begrepen. En zouden hij en die ander alsnog terecht komen op een mooie plek, met veel licht en kleur. En waar anderen waren met wie hij kon praten en ervaringen kon delen. Waar vrolijkheid heerste en bedrijvigheid.

Paniek bekroop hem toen ze hem terug stopten in die donkere plek. De eerste dagen was hij nog hoopvol. Gewoon heel even een tussenpoos. Maar naarmate de tijd vorderde vervloog zijn hoop en kwamen de tranen en de boosheid. Na een tijdje droogden die ook op en kwam de moedeloosheid en de acceptatie. En sindsdien is het niet anders geweest, met geen idee hoeveel tijd er is verstreken. Een week? Een maand? Een jaar? Het voelt in elk geval als een eeuwigheid.
Om de zoveel tijd hoort hij geluiden, stemmen en gestommel. Soms wat beweging. Maar hij is nooit meer uit dat plekje gehaald. Hij heeft geen enkele weet van wat er in de buitenwereld gebeurt. Zelfs niet hoe het met die ander is. Hij weet dat ze samen op die plek zitten, maar gescheiden van elkaar in een soort plastic omhulsel maakt het de communicatie onmogelijk.

En dan is daar ineens beweging! Ze worden verplaatst. De reis is lang en hobbelig, maar nieuwe geluiden dringen door de barrières heen. Het overvalt hem. Hij wordt weer uit die plek gehaald en het plastic wordt verwijderd. Het volle daglicht schijnt fel over zijn hele lichaam. Hij kan het bijna niet verwerken. De kleuren en geuren raken hem als een mokerslag, en hij voelt de frisse lucht. Nog nauwelijks bekomen van deze explosie van sensaties mist hij bijna het moment. Het moment waarop hij uitgevouwen wordt door twee zachte handen. Hij gelooft het niet, dit is een droom waar hij straks weer wreed uit wakker geschud wordt om zich weer op die donkere plek te bevinden. Maar stel dat het wel echt is? Dan moet hij dit moment met volle teugen beleven, en hij besluit dat het niet uitmaakt of het een droom is of niet. De tranen springen in zijn ogen en hij wordt overmand door emoties als hij omgehangen wordt om de nek van een vrouw in hardloopkleding. Wat een prachtige vrouw! Een blonde godin die liefdevol over hem heen strijkt. En dan weet hij instinctief dat het echt is, en geen droom. Hij kijkt om zich heen en ziet dat de ander hetzelfde geluk is bedeeld. Hij hangt bij een atletische man op de borst te prijken. Hij kan nu ook eindelijk de tekst lezen en ziet ‘Afsluitdijk” staan. Dat was dus zijn bestemming! Hij kijkt verder en ziet meer lopers. Nu ook pas ziet hij dat de donkere plek een envelop is. Heeft hij al die tijd in een envelop gezeten? Het kan hem geen ruk meer schelen, eindelijk heeft hij na al die tijd zijn doel kunnen verwezenlijken. Want als medaille word je maar voor één ding gemaakt.

En dat is prijken om de nek van een hardloper die net een enorme prestatie heeft geleverd!

Gelukkig hoeven we vandaag niet zo allejezus vroeg op. De wekker staat ‘pas’ om 8:00 en ondanks dat Frank om 7:00 al Formule I gaat kijken en ik dan toch wakker word, mag ik me nog even omdraaien. Simcha rijdt mee en meldt zich om 9:00 zodat we om 10:00 de deur uit kunnen. Netjes volgens planning. Onderweg naar Eindhoven komen we aardig wat regen tegen, maar gelukkig is het daar droog. In het Beursgebouw verzamelen zich al gauw een meute groene shirts. Ouderwets gezellig, maar ik merk dat ik er niet helemaal bij ben. En dan moet ik ook nog mijn best doen omdat we vandaag op mijn manier gaan lopen, zijnde zonder doel, snel aan het begin, dan een stuk vlak en na 16 km versnellen. Ik zie er een beetje tegenop.

We hebben best lang de tijd eer we moeten starten en volgen via de app hoe het een paar andere leden op de marathon vergaat. Tegen de tijd dat zij finishen moeten wij richting het startvak, dat nog minstens 10 minuten lopen is. En ik moet ook nog, hoe kan het ook anders, plassen. Onderweg kom ik nog wat ‘Anita meisjes’ tegen die ook lopen vandaag. We wensen elkaar succes. Met gemengde gevoelens sta ik aan de start en zal blij zijn als we mogen beginnen met lopen. Gelukkig hoef ik niet lang te wachten, het startsein is gegeven.

De eerste kilometers is het behoorlijk zigzaggen. Iedere ervaren loper zal roepen dat dat toch geen zin heeft en het vanzelf open trekt, maar ik heb ruimte nodig, anders kom ik niet in mijn ritme. Frank probeert zo goed en zo kwaad als het gaat te volgen, maar heeft zijn omvang als handicap. Ik hou als alternatief dan maar af en toe in. Langs de kant horen we ineens Maaike en Marcel schreeuwen. Lieve Maaike, die helemaal uit Heerenveen komt om iedereen aan te moedigen, en ook Marcel maakt daarvoor de nodige reiskilometers. Wat zijn het toch kanjers. Het helpt om in een betere stemming te komen, en al gauw gaat al mijn concentratie naar het lopen in plaats van naar mijn hersenspinsels.

Na vier kilometer is de eerste drankpost al en is de eerste energie er wel uit. Nu kan ik in een wat constanter ritme komen en dat is voor Frank ook prettiger. Die heeft een hekel aan die wisselende snelheid van mij. Hij heeft dan ook al drie keer geroepen dat ik wel mag gaan, maar ik vind het wel prima zo. Ik moet tenslotte ook nog 17 km tot aan de finish. Ik herken slechts kleine stukken van het parcours van vorig jaar. Ik liep toen niet helemaal lekker en er is blijkbaar dan ook weinig van blijven hangen. Ik weet alleen nog een stuk met een verkeerstunnel, het bos waar ik misselijk werd en het Stratumseind met al die mensen. De wijken met mensen en muziek langs de kant en het mooie park dat ik nu rechts van mij zie zijn toen totaal langs me heengegaan.

Bij 9 km hebben we weer een drankpost. Doordat we op de marathonroute lopen en de halve daar op afgestemd is, lopen de posten en de matten niet helemaal synchroon met het autistische gedeelte van mijn brein die het graag om de 5 km heeft. Ik mis dan ook tot twee keer toe een bekertje water waardoor Frank een paar stappen terug moet doen om het voor me te pakken. Mijn eetmomentje komt dan ook een kilometer eerder dan gepland, maar het moet maar. Kan Frank mooi even plassen.

Daarna komt dan toch die verkeerstunnel, die eigenlijk helemaal niet stijl is omdat we bovenlangs blijven. Ik dacht toch echt… Nou ja, gelukkig maar. Frank dreigt een krampje in zijn linkerbilspier te krijgen, maar even een stukje iets tempo inhouden trekt het weer weg. En ondanks alles tikken de kilometers toch aardig weg. Dan de bocht naar links het bospad op. Daar haken we aan bij Els en Marilene. Marilene is Els aan het hazen naar een halve onder de twee uur. Frank biedt weer aan dat ik weg mag, maar ik wil niet dat hij alleen loopt. Bij Els en Marilene blijven lukt echter niet, die lopen toch iets sneller door. Ik twijfel maar wil minstens wachten tot het 16 km punt. Eenmaal daar en onder de belofte dat hij gewoon uitloopt kan ik de verleiding niet weerstaan om te kijken waar ik toe in staat ben. Bovendien staan mijn benen op springen.

Ik spurt weg, alsof ik zojuist het startsein heb gekregen voor een 5 km wedstrijd. Met 12 km per uur sjees ik het bos uit terug naar de bewoonde wereld van de gekste. En komen ook langzaamaan de herinneringen van vorig jaar weer omhoog over het parcours. Ik vraag me af hoe lang ik deze snelheid ga volhouden, want desondanks zijn de kilometers toch nog ver. Maar 5 worden 4 worden 3 en ik kan tempo houden. Pas als ik op 2 zit voel ik aan mijn lijf dat het ballonetje langzaam leeg begint te lopen. De mensenmassa op Stratumseind maakt echter dat ik doorloop tot aan de laatste kilometer. Maar ja, die verrekte laatste kilometer.

Het is hier veel dunner gezaaid met mensen, mijn benen beginnen zwaar te worden en pijn te doen en dan is een kilometer nog lang. En ik denk aan Frank, die net nog vertelde dat hij de laatste kilometer nooit telt omdat het dan nog maar om meters gaat. Met het gevoel dat ik inmiddels al 10 km verder ben zie ik ‘nog 750 m’ op het asfalt geverfd staan. Nog een klein stukje. Nog even. Nog een beetje verder. De Terminatormodus wordt weer behoorlijk op de proef gesteld en begint te piepen en te kraken, maar iedere stap is er één. In de verte zie ik de finish, vlak voor mij twee groene shirts van Conchita en Henri. Ik loop ze voorbij, niet omdat ik per sé voor ze wil eindigen, maar gewoon omdat ik die klotefinish wil halen.

En dan zit het er op! 1:55 en een heel klein beetje. Ik ben blij, enorm blij. Dit is een dik PR en ik heb het gewoon geflikt om na 16 km de laatste 5 km rond de 12 km per uur te lopen! Terwijl ik op Frank wacht komen Els, Marilene en ook Selda binnen, die ook nog voor de TV geïnterviewd worden. Frank zit maar drie minuten achter mij, en als hij binnen is wandelen we samen rustig verder. Hij steekt zijn arm naar me uit en dan komt alsnog uit het niets die gewraakte huilbui. Eindelijk… Na afloop voel ik me opgelucht en een stuk beter.

Eenmaal terug in het Beursgebouw trakteer ik ons op een broodje Unox, drinken we nog wat met de groep, en rijden we richting Rotterdam om ook nog even een bordje pasta te eten alvorens we naar huis gaan om te douchen en in te storten op de bank.

En zo is Eindhoven opnieuw het decors van een stukje wilskracht en doorzettingsvermogen. Voor iedereen die een PR gelopen heeft, een grens verlegd of de strijd met zijn of haar demonen aangegaan is en gewonnen heeft. Ik mag ze alledrie afvinken.

Tenslotte is Eindhoven niet voor niets de lichtstad…

Als ik ben gefinisht staan we nog even na te praten en wachten we tot iedereen binnen is. Nét op het moment dat we weg willen gaan wordt mijn naam omgeroepen. Ik moet nog heel even blijven voor de prijsuitreiking. Eerst worden de winnaars van de dames en de winnaars van de mannen gehuldigd en op het podium geroepen. Patrick Kwist, mijn grote voorbeeld omdat hij ook op latere leeftijd tot bloei gekomen is en die zo’n beetje alles wint in zijn categorie, heeft ook nu weer gewonnen. Daarna komen de eersten van de verschillende leeftijdscategorieën in beeld, en na het uitdelen van de bloemen mogen we nog met zijn allen op de foto. Und ich bin dabei!

De laatste ronde gaat in. Ik snap dat Frank een hekel aan rondjes heeft, maar zelf heb ik er minder last van. Zeker als het van die korte rondjes zijn. Ik begin wat moe te worden maar omdat ik weet dat het het laatste rondje is, kan ik vanuit een psychologisch oogpunt het nog wel even volhouden. Een beetje van mezelf en een beetje van Metallica. Ik haal nog een dame in, en blijf een tijd achter Rob en een andere jongen hangen. Frank zie ik nu niet meer langs de kant zitten, die zal wel naar de finish zijn. In de verte zie ik Ketura lopen. Als ik onder de boog van onze start loop is het nog 500 meter, en ik kan tempo houden. Na de bocht komt de finish in zicht waar Frank inderdaad met de camera staat. Ik lach ook nog even voor Evert en word afgekondigd. Ik zet gelijk mijn klokje stil. Ik had het inmiddels al verwacht, een PR op de 5. Er zat dus nog ruimte in…

Omdat het een kleinschalig loopje is, is de start redelijk informeel. We starten overigens 500 meter voor de finish, anders halen we de 5 km niet, en lopen dus 3 rondjes en een beetje. Er is geen officiële tijdsregistratie, dus kwestie van een beetje vooraan staan. Er zijn best wat groene shirtjes, al dan niet fysiek. En alhoewel het een trainingsloopje moet zijn weet ik dat ik waarschijnlijk toch wel ga rennen. De temperatuur is aangenaam, niet te warm niet te koud, het is maar 5 km en ik loop met muziek. Frank zoekt een plekje voor de foto’s nu ik in zijn plaats loop, en het pistoolschot geeft het startsein. Iedereen schiet weg en ook ik ga te snel. Omdat ik vooraan gestart ben word ik aardig ingehaald. Ik probeer me niet gek te laten maken, die haal ik straks allemaal wel weer in. Bij de officiële start/finish zoek ik Frank maar zie hem niet. Ik kom hem vlak voor onze startboog wel weer tegen en lach naar het vogeltje. Het eerste rondje is snel voorbij en bij de tweede kom ik in een ritme van tegen de 12 km per uur. Dit gaat lekker!

Als ik aankom bij de inschrijfbalie zitten er al mensen voor het uitdelen van de startnummers. Er is weinig dat ik in eerste instantie kan doen. Ik zoek Frank zijn nummer op, maar deze is al omgezet op mijn naam. Lucky number 40. Mijn leeftijd en een beetje. Gelukkig beginnen de lopers al binnen te druppelen om hun startnummers op te halen en kan ik me nuttig maken. Rond half vijf is het tijd om zelf richting start te gaan. Even lekker een stukje lopen.

Zaterdag is paardrijochtend en het is hoog tijd want ik ben de afgelopen drie zaterdagen afwezig geweest. Ik heb een heerlijk uurtje en stap tevreden af. Nu als de sodemieter naar huis, boodschappen doen, lunchen en dan richting Krimpen. Ik ga in stijl, met mijn nieuwe rode shorts met de draak, het groene RMD shirt, voor de lol mijn groene schoenen en groene sokjes, en om het helemaal af te maken, matching groene haarelastiekjes in mijn vlechten. Aan de outfit zal het niet liggen vandaag.

Eerste in mijn leeftijdscategorie. Dat had ik niet kunnen bedenken toen ik vanochtend opstond!

Eenmaal aangekomen in Tilburg valt mijn parkeerplan in duigen als de route naar de parkeergarage is afgesloten. We eindigen na twee rondjes in een woonwijk, gratis en dichter bij waar we moeten zijn. Soms zit het mee. We zijn lekker vroeg, en we gaan op zoek naar de stand van Anita Active en andere RMD-ers. Bij de stand staat Andrea van Run Andrea Run en terwijl we staan te kletsen komt Everything Wendy ook aanlopen. Het lijkt wel een bloggersbijeenkomst!

Daarna gaan we nog even in de zon zitten en treffen we nog een paar RMD-ers, de meesten om diverse redenen vandaag incognito. Omdat de startvakken bepaald worden op basis van wie het eerst komt wie het eerst maalt, en we toch de tijd hebben, lopen we vast die kant op. Ik wil enthousiast in vak A gaan staan, maar die is alleen voor de wedstrijdlopers. Vak B dan maar. De zon laat zich af en aan zien, en als hij niet schijnt is het lekker, maar als hij wel schijnt is het warm. Alweer.

We wachten rustig op het startschot, en ik heb zelfs nog even tijd om een derde keer naar de WC te gaan. Dan mogen we weer van start en the games is on. Met een lekker tempotje gaan we van start en lopen Frank en ik min of meer gelijk op. Dan loop ik weer iets voor, dan weer iets achter. Na een paar km loop ik echter al gauw een honderd meter achter, ik heb best wel weer last van de warmte, maar tegen de 4 km kom ik toch weer bij. Na de eerste drankpost, die Frank mist en waar ik het water vooral gebruik om me te koelen, loop ik weer wat uit.

Er staat veel publiek langs de kant, en ook relatief veel fanfares, DJ’s en andere mensen die harde muziek aan hebben. Heel gezellig, maar toch interfereert het ook een beetje met mijn eigen muziek, waardoor ik regelmatig mijn ritme verlies. Ik heb moeite met mijn concentratie. Het zal de warmte wel zijn, die ik hartgrondig begin te vervloeken. Ik ben zó klaar met die warme loopjes!

Bij de tweede waterpost op 8 km knaag ik aan een halve Powerbar die ik nog over had van de Schenkelloop, probeer wat te drinken en giet weer een halve liter water over me heen. Dat doe ik niet alleen bij elke waterpost, maar ook bij elke sponspost, en ook nog twee keer bij toeschouwers die extra bekertjes water aanbieden. Had ik al gezegd dat ik helemaal klaar ben met die warme loopjes?

De route loopt voornamelijk door woonwijken, met veel bochtjes en een paar heen en weertjes. Vind ik niks, al die scherpe draaien maar eerlijk is eerlijk, het is weer eens wat anders. Na ruim 10 km lopen we een stuk over klinkers en daarna een stukje buiten de stad. Ik was er voor gewaarschuwd omdat hier weinig tot geen publiek staat, maar ik heb er geen last van. Tegen die tijd ben ik voornamelijk met mezelf bezig. Frank zie ik nergens, maar eerlijk gezegd zou hij vlak achter me kunnen lopen en zou ik hem niet zien. Alleen de paarden die we af en toe in een weitje passeren vangen mijn blik.

Ik ben dan ook reteblij als weer de stad inlopen richting 14 km. Nog 2 te gaan. Rammstein brult in mijn oor, ‘Mein herz brennt’. Ja, en mijn longen, en mijn keel, en mijn ogen, en mijn benen, en mijn billen, en mijn hamstrings, en mijn voeten ook. Toch ben ik nieuwsgierig naar mijn tijd op de 15 km, omdat ik gemiddeld toch wel op 11 km p/u lijk te zitten. Ik klok 1:19:50. Mooie indicatie voor de Bruggenloop.

De laatste kilometer gaat dwars door het centrum en het ziet zwart van de mensen. Dan richting het spoor en de spoortunnel. Ik schrik me het apelazarus als ik Frank aan de kant zie staan! Die heeft mij niet ingehaald dus er is maar één conclusie. Uitgestapt. Hij bevestigt mijn vragende blik. Oh, oh, foute boel. Bij de finish zie ik Frank Bruining en samen lopen we richting Frank. Die is uitgestapt vanwege motivatieproblemen. Het drukt de pret behoorlijk en we lopen dan ook gelijk terug naar het Rabohouse, waar we even wat drinken en dan ook direct daarna de auto opzoeken en naar huis rijden. Thuis check ik de uitslagen en heb een mooie 1:25:28 op de teller staan met 11,3 km p/u.

Maar met Frank zijn uitspraken dat hij alle volgende geplande wedstrijden gaat cancellen, inclusief de marathon van Valencia, omdat hij het niet leuk meer vindt, krijgt dit avontuur nog een staartje. Want vind ik het nog wel leuk zonder Frank? Volgende week eerst maar La Parisienne, die zou ik toch al (alleen) met een vriendin lopen. En daarna? De tijd zal het leren…

De afgelopen week ben ik ten prooi gevallen aan een lichte verkoudheid. Verkoudheid? In de zomer? Ja, ik wist ook niet dat dat kon, maar ergens heeft Frank in het vliegtuig vanuit Dublin iets opgepikt, en alhoewel ik enorm mijn best gedaan om bij hem uit de buurt te blijven is dat gek genoeg niet gelukt. Maar natuurlijk ben ik zwaar in de ontkenning, dus heb ik enthousiast gewoon alles gedaan wat ik normaal gesproken ook zou doen. Maandag- en woensdagavond hardlopen. Vrijdagochtend vroeg op, een broodje lunchen en daarna vrolijk 7 km naar huis lopen. Ik heb het niet gered, ik liep ergens verkeerd en moest enorm omlopen. Ik kreeg pijn in mijn poten dus toen ik nog 1,5 km moest en zag dat Frank onderweg naar huis was heb ik me laten oppikken. Dat weerhield me er niet van om ’s avonds ‘gezellig’ 19 km te gaan skaten, met een klein blaartje aan de zijkant van mijn hiel tot gevolg, maar ach, dat mocht de pret niet drukken.

Vandaag race ik eerst naar Den Haag om te gaan paardrijden, vervolgens race ik terug om te helpen met de uitgifte van de startnummers. Tussendoor eet ik brood met pindakaas, een mueslibar en straks bij de start zal ik de helft van mijn Powerbar eten voor de eerste 8 km. Het is een gezellige boel en gelukkig is het een gekoelde ruimte want buiten is het warm. Behoorlijk warm. De tijd vliegt en omdat er tot op het laatste moment nog mensen komen om hun nummer op te halen is het ook nog haasten naar de start. Maar goed, uiteindelijk sta ik klaar en mogen we weg.

Muziek aan en gaan! De eerste 2 km vlieg ik op de beats in mijn oren. Vandaag geen Metallica maar een opname van een discotheeksessie uit de jaren 90 met hardcore housemuziek. Hou ik ook van. In het voorbij gaan hoor ik iemand echter de term ‘pokkeherrie’ bezigen, en ik vermoed dat hij het niet over de enthousiaste aanmoedigingen van het publiek heeft. Dan trekt iemand de stekker er uit. Ik heb enorm last van de warmte, waarschijnlijk door de overgang van de airconditioning naar deze warme deken, ik voel me moe, mijn rechterkuit voelt stijf aan, mijn maag protesteert en de pijn onder mijn voetzolen van mijn vrolijke wandeling van gisteren is toch nog niet helemaal weggetrokken. Frank loopt van me weg en ik moet hem gewoon laten gaan want ik hou hem niet bij. We klokken km 3 en ik moet er dus nog 12. Pfff, gaat het hem niet worden vandaag. En als Frank bij een heen en weertje naar me uitkijkt en uiteindelijk mijn blik vangt maak ik een onmiskenbaar gebaar dat ik er nu al doorheen zit.

Als het eerste rondje er op zit begin ik een klein beetje aan de warmte te wennen. Daar komt een steekje in mijn zij voor in de plaats. Ik wil maar één ding en dat is gaan wandelen, maar dat is me mijn eer te na. Ik heb niet voor niets de bijnaam ‘Terminator’, één van mijn kernkwaliteiten is wilskracht en ik ben een ram, afstammeling van de planeet Mars vernoemd naar de romeinse oorlogsgod (Ares in de griekse mythologie) en die geeft nooit op maar gaat strijdend ten onder. En dus zit er maar één ding op. ‘Rennen kreng!’ Ik zet mijn Terminatorknop aan ook al is het nog vroeg in de race en ik zet het op een lopen.

Het resultaat is dat ik op km 7 Frank weer in het vizier krijg en hem zelfs voorbij loop. ‘Ik dacht dat jij er doorheen zat’, hoor ik hem door het gedreun in mijn oren door met een lichte verbazing of misschien verontwaardiging zeggen. ‘Zit ik ook’, is mijn volkomen logische antwoord terwijl ik doorhobbel. Bij de drankpost ga ik echter wandelen en loopt hij me weer voorbij. Ik moet eten en ik kan niet eten en lopen tegelijk. De helft van mijn bar blijkt iets meer dan de helft en tegen beter weten in kan ik mijn OCD ‘zonde om weg te gooien’ gen niet negeren en prop ik ook de laatste hap naar binnen. Diezelfde laatste hap blijft vervolgens in mijn keel steken en omdat mijn mond droger is dan de Sahara op een midzomerdag is er niets om hem mee weg te spoelen. Ik stik er bijna in, er uit rochelen lukt zelfs niet en mijn Terminatormodus om ook dat weg te blokken wordt tot het uiterste op de proef gesteld. Een kilometer later staat gelukkig reddende engel Carmen als vrijwilligster, met een flesje water in haar hand. Ik pik een slok, net genoeg om het ergste door te kunnen slikken. God zij dank. Welke god dat is laat ik dan maar even in het midden.

Met frisse tegenzin gaan we de derde en laatste ronde in, en ik presteer het weer om bij Frank aan te haken en zelfs weer voorbij te lopen. Bij iedere stap wordt elk pijntje en ongemakje weer een beetje erger. Tot overmaat van ramp krijg ik aandrang die toch écht een Dixie vereist. ‘Dat kan er ook nog wel bij’, denk ik bij mezelf, en diezelfde aandrang gaat net zo makkelijk op de stapel ‘wegblokken’ als de rest. Soms maak ik me wel eens zorgen om mezelf als Frank weer eens gekscherend zegt dat ik geen gevoel heb. Dit kan toch niet menselijk meer zijn? Misschien ben ik echt wel een robot? Of een buitenaards wezen? Ondertussen moet ik mijn playlist op de telefoon een zetje geven en loop bijna van het parcours af. Ik kijk net op tijd op om niet als een zombie tegen een hek te knallen. Zou wel de kroon op deze verder perfecte race geweest zijn…

Ik haal nog wat mensen in, weersta de neiging om na te gaan denken over dat ik nog 3 km moet om te voorkomen dat ik uit mijn ‘blik op oneindig verstand op nul’ concentratie raak, en vink gestaag de herkenningspunten van het laatste stuk af. Het tunneltje, de laatste drankpost, het heen en weertje waar Carmen nog steeds staat, het fietspad waar je halverwege naar het hockeyveld loopt, de splitsing tussen nog een rondje en de finish, en dan nog een stukje straat met vals, en met nadruk op vals, plat. Op de hoek staat een stel RMD-ers aan te moedigen en roepen iets over 1:22. De bocht om is inderdaad gelijk de finish en de klok staat inderdaad op 1:22 nog iets. Dat is gewoon een f€&cking dik PR!

De Terminatorknop blust langzaam uit en de herstelknop gaat aan. Even wachten tot Frank binnen is, en samen wandelen we naar de rest van de groep om ook de overige RMD-ers binnen te halen. Als iedereen binnen is drinken we nog wat op een terras en vind ik dat ik wel een bittergarnituur verdiend heb. ‘s-Avonds op de bank bekijk ik de officiële uitslag. Ik lach me helemaal suf, nu wel. Ik ben 4de in mijn categorie en heb nét geen € 10 gewonnen. Het moet niet gekker worden.

1:21:58. Dat is best wel soort van in de buurt van de meer dan optimistische 1:19 die ik voor de Bruggenloop opgegeven heb omdat ik voor de verandering eens een keer in een startvak vooraan wil starten.

En als die dag nu eens alles op zijn plek zou vallen?

Want hoeveel foto’s worden er tijdens alle hardloopwedstrijden gemaakt die nooit hun bestemming bereiken? Foto’s van toeschouwers die een specifiek iemand op de foto wilden zetten en jou er gratis bij kregen. Foto’s van toeschouwers die je bijzondere shirt of outfit aan iemand wilden laten zien. Foto’s van toeschouwers die het gewoon leuk vinden om sfeerfoto’s van een evenement te maken en waar toevallig jij in beeld bent. Foto’s van journalisten die uit de honderden, misschien wel duizenden foto’s van lopers alleen die ene speciale er uit halen om af te drukken in hun krant of digitale artikel. En foto’s van al die professionals die, al dan niet in opdracht van de organisatie, ergens op een of andere vage onvindbare site terecht komen waar je ze kan kopen, gratis kan downloaden of gewoonweg in het archief van die professional blijven hangen omdat het er teveel zijn.

Ik weet dat ik me vaak wel bewust ben van het feit dat er een foto van me gemaakt wordt tijdens een evenement. En van sommige van die foto’s weet ik dat ik die heel erg leuk vind. In de dagen erna ga ik dan online op zoek of ik die foto kan vinden. Bij de Leiden Halve Marathon toen ik tijdens een drankpost mijn tanden in een Powerbar zette. In Dublin en ik voor de lens van een fotograaf mijn speciaal voor ’the occasion’ groen met een klavertje vier gelakte nagels showde. Bij de Rotterdam Marathon waar ik me omdraaide tijdens de high five met de acteurs van de musical ‘De Marathon’. En bij de finish waarbij Frank en ik onze ruggen lieten zien omdat de fotograaf de shirts zo mooi vond en hij er toch ook maar een foto van maakte.

Ik struin de dagen na een evenement alle bekende sites af, zoek op Facebook, bezoek de digitale krant van de regio waar het evenement plaatsvond en wacht in spanning af op het digitale magazine van de organisatie in de hoop dat ik die ene bewuste foto tegen kom. Soms heb ik mazzel en vind ik mezelf wel gelijk terug. Soms doet iemand anders het voor me en word ik getagged omdat ik herkend ben. Maar vaak is het een vruchteloze zoektocht die ik na twee weken opgeef. Een enkele keer denk ik er na een maand of drie weer eens aan en doe nog een vergeefse poging. En in het geval van de foto met de acteurs van ‘De marathon’ heb ik zelfs John Buijsman aangeschreven om te vragen of hij wist wie de fotograaf was die hem gemaakt heeft. Tot op heden niet gevonden.

En ik vraag me dan af. Wat gebeurt er met die foto’s? Soms stel ik me voor dat de foto gewoon mislukt is en hij rücksichtlos gewist is omdat hij te onscherp of niet mooi genoeg was. ‘Ik had er vast wat van kunnen maken’, denk ik dan. Of dat het SD kaartje nat en daarmee totaal onbruikbaar geworden is. Misschien is de foto wel helemaal niet gemaakt, en denk ik dat alleen maar, of sta ik überhaupt helemaal niet op beeld.

De waarheid zal wel zijn dat ze opgeslagen worden in één of ander stoffig digitaal archief, waar ze verdrietig weg zitten te kwijnen omdat ze nooit hun doel hebben kunnen vervullen. En dan denk ik aan de laatste scene van film ‘Raiders of the lost ark’, waarbij het waardevolle artefact uiteindelijk in een kist gestopt wordt en in het diepste geheim weggeborgen in een magazijn vol met soortgelijke waardevolle artefacten. Om nooit meer het daglicht te zien.

Ik noem deze foto’s ‘spookfoto’s’. Foto’s waarvan het altijd de vraag zal blijven of ze wel bestaan, en zo ja, of ik ze ooit ga vinden. Waarschijnlijk niet. Waarschijnlijk kan ik tot in de lengte der dagen blijven zoeken naar die ene foto waarvan ik zeker weet dat hij gemaakt is omdat ik de camera hoorde klikken, en krijg ik nooit toegang tot dat geheime archief dat fotografen op hun privé computers hebben staan. En zal ik het moeten doen met het ietwat wazige beeld dat mijn vriendin op haar mobieltje in het voorbij gaan heeft gemaakt, de mislukte foto waar mijn hoofd half op staat door die collega aan wie ik mijn camera gegeven heb, die best wel aardige foto van een hardloopmaatje die langs de kant staat met toch ook wel verstand van fotograferen, de veel te dure finishfoto die je dan toch maar koopt, of slechts de herinnering aan dat ene speciale moment waarop er geen camera’s in de buurt waren.

Maar soms, heel soms, weet die ene speciale foto maanden later uit dat archief op te duiken. Een foto die zich er niet bij neerlegt om vergeten te worden en nooit het daglicht te zien. Een foto met een doel, en de wilskracht om dat levensdoel te verwezenlijken. Namelijk de hardloper onderwerp van de foto te verblijden met een herinnering aan dat ene moment van glorie, toen hij bij km 35 bijna dood ging, kramp kreeg maar niet opgaf en toch de kracht vond om door te lopen om zo de finish van die verrekte marathon te halen terwijl iedereen riep dat hij dat niet kon. Een foto die zich terugvecht uit het spookbestaan naar het leven. Een foto die zich daarmee het recht verworven heeft om aan de hele wereld getoond te worden.

Een foto van Frank en mij, in vol ornaat bij de finish van de Rotterdam Marathon 2017!

Na zaterdag sfeer geproefd te hebben te hebben bij de minimarathon en te genoten hebben van een drankje op een zonnig terras, stapelen we naast de bitterballen gewoon nog even door op de pastaparty van de groep. Om vervolgens thuis traditiegetrouw naar ‘De Marathon’ te kijken. Op tijd naar bed maar de nacht is onrustig. Ik wil zo graag, maar wat gaat mijn been doen? Ik baal als een stekker, maar kan er nu toch ook niets aan doen.

Gelukkig voelt het bij het opstaan wel iets beter. We zien het wel, als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat. Met mijn mooie nieuwe InkNBurn shorts, het Rotterdam Marathon Deelnemers shirt, mijn nieuwe Hoka’s, mijn signature vlechtjes en voor de gelegenheid Rotterdamse vlag groen met wit gelakte nagels zal het aan mijn outfit niet liggen. Frank heeft gisteren al pannenkoeken gebakken en de gelletjes liggen ook al klaar, dus om 8:15 kunnen we op weg. Eerst richting The Green Room, speciaal ingericht voor de mensen van de groep, voor de megagroepsfoto. Van daaruit naar de kleedruimtes om de tas te dumpen. En dan met nog een kwartier te gaan naar het startvak. Om onderweg veel bekenden tegen te komen.

We komen aan de voorkant van het startvak uit, waar een cameraman en journaliste van RTL staat. Die zijn op zoek naar Gertjan. Iemand uit onze groep die uitgekozen is om gevolgd te worden gezien zijn geweldige verhaal om in vijf jaar tijd van 135 kilo naar 73 te komen en nu de marathon te lopen. We helpen zoeken, maar hij is in eerste instantie nergens te vinden, dus duiken wij ook het vak maar in. Het is bijna 10:00. Lee zingt, en we zingen met z’n allen luidkeels mee. Dan de heartbeat en het kanonschot en moeten wij nog een half uur wachten. Gertjan is inmiddels gelokaliseerd en komt bij ons staan nadat hij zijn verhaal heeft gedaan. Ze willen hem bij de start volgen, maar omdat hij zo klein is krijgt Frank een ballonnetje om. Hij moet bij Gertjan in de buurt blijven, dan kunnen ze hem vinden.

Na een kwartier mogen wij ons ook bewegen. En natuurlijk moet er weer geplast worden. Er staat ook bij de mannen een lange rij, en tegen de tijd dat iedereen klaar is staan we helemaal achteraan. Dan mogen ook wij weg en RTL staat achter de hekken om de start te filmen. Tenminste… de dame staat klaar, de cameraman is ook even plassen. We wachten tot hij klaar is, gaan dan rennen terwijl er gefilmd wordt en mogen ook wij eindelijk over de start. Als laatste over de finish zal ik niet gauw komen (met uitzondering van een niet nader te noemen trailrun ergens in het diepe zuiden van het land), maar als laatste over de start? Check!

Het voordeel van als laatste starten is wel dat je heel veel mensen in kan halen. Met het risico om veel te snel te lopen natuurlijk. Gelukkig heb ik geen last van mijn been tijdens het lopen. Ik voel wel dat er wat zit, maar geen belemmering om in elk geval het eerste deel van mijn plan te volgen. 10 km p/u op de eerste 10 km. De eerste 5 km vliegen voorbij. De Erasmusbrug merk ik niet eens, en ik moet heel even denken aan de Verrazano in New York 5 maanden geleden. Ik neem wel braaf wat te drinken bij de drankpost. Frank is er gelijk al vandoor gegaan, en ik heb Gaston in het oog gehouden maar ben hem daarna toch ook wel kwijt.

Onderweg kom ik veel groene shirts tegen. Ik zeg iedereen gedag maar loop wel door. Die komen we straks wel weer tegen als ik bij een drankpost wandel, of later, als ik lekker inkak. Het kan me niet schelen, ik heb inmiddels besloten om mezelf maar te accepteren zoals ik ben. Gewoon snel starten, lopen op een tempo dat op dat moment voor mij goed voelt, en dan zie ik wel hoe ver ik er mee kom.

Op weg naar de 10 km spot ik Evert Buitendijk op de 9 km, zoals van tevoren aangegeven. Ik ben nu nog lekker fris, ondanks de warmte die ik toch al wel voel, dus er kan nog een brede glimlach vanaf. Het tempo van de 10 km p/u gaat moeiteloos. Dan ineens zie ik een heel bekend -ikkendieventergensvan- gezicht rechts langs het parcours staan, en mijn brein heeft een split second nodig om het gezicht te plaatsen. Ik heb hem gisteravond nog gezien in de film, en een paar weken eerder in het theater. Het is ‘Gerard’ uit de musical De Marathon, en de andere drie mannen staan ook in vol ornaat naast hem, high fives uit te delen aan de lopers. Ik wijk met een brede grijns uit naar rechts, die kans wil ik pakken, en high five vrolijk mee. Heel even bedenk ik me of ik zal stoppen voor een selfie, maar ik loop zo in mijn flow en mijn telefoon zit achter een rits in mijn Flipbelt dat het moment ook zo weer voorbij is. En teruglopen is geen optie. Daar krijg ik vast spijt van, ik ken mezelf.

Eenmaal bij de 10 km aangekomen is het plan om terug te zakken naar 9,5 km p/u, en kijken hoe lang ik dat volhou. Maar ja, je moet flexibel zijn in het leven. Want hoewel ik mijn lijf wel voel, ik ben nog helemaal niet moe en loop ik zo ontzettend relaxt en ontspannen dat ik ter plekke besluit om de 10 km p/u nog even door te trekken naar de 15 km. Ik draai dus vrolijk het Havenspoorpad op, waar het dit jaar drukker is dan andere jaren. De zon schijnt hier wel genadeloos in mijn gezicht en AC/DC zet uitgerekend hier Highway to hell in. Maar het kan me nog steeds niet deren. Sterker nog, ik erger me een beetje aan de grote groep die aan de 4:30 pacer klit zodat ik er niet langs kan. ‘Jongens, loop eens een beetje door of laat me er langs…’ mopper ik in mezelf. ‘Hell must be missing a demon’!

Dan het rare bochtje bij het 15 km punt. Aan de overkant zie ik Frank lopen maar die zit in zijn bubbel dus roepen heeft geen zin. Ik bedenk me wel dat ik dus niet eens zo heel erg gek veel achter hem zit. Ik kijk ook uit naar Gaston maar die is in geen velden of wegen te bekennen. Waarschijnlijk heb ik hem gewoon gemist. Na een beker water vis ik de tweede helft van mijn inmiddels heel erg gesmolten chocolate powerbar en terwijl ik de chocola tot achter mijn oren smeer word ik aangeklampt door de mensen van RTL die willen weten waar Gertjan uithangt. Tja, ergens achter me, maar hij zal er zo wel aankomen…

Ik vervolg mijn weg, loop nog steeds op rolletjes dus trekken we het tempo door naar het 20 km punt. Ondertussen kom ik weer meerdere bekenden tegen op het parcours. Zó handig die groene shirtjes! Ook speur ik tussen het publiek naar een oud collega. Gelukkig zien ze mij op de valreep voorbij komen. Ik praat nog even met Aloha Carmen onderweg en heb dit jaar ook totaal geen last van mijn 18 km -ikbenmoemaarikbennognieteensopdehelft- momentje. Dan zit de helft er op. Wel even op een houtje bijten, want ik heb me vergist in het aantal gelletjes en kom er één te kort. Eerst door naar de 25 dus.

Ik passeer de 21 km en nog steeds ben ik conditioneel niet moe. De pijn in mijn benen daarentegen… maar ja, je bent een bikkel of je bent het niet. Pijn is fijn, no pain no gain, pijn is een emotie en met nog meer van dat soort flauwekul kan ik pijn gelukkig wegblokken dus ik loop door. Eerst dat klotestuk op Zuid afmaken, dan kijken we daarna wel verder. Op de 25 km klok ik, húh? een PR van 2:28:51. Doe effe normaal!

En dan staat daar toch geheel onverwacht het kleine broertje van de man met de hamer. Heel sneaky op de zo niet afgesproken plek. Blijkbaar moet hij het nog leren en loopt hij stage. Ik krijg een steek in mijn linkerzij terwijl ik de Erasmusbrug op en af loop, die zich niet zo makkelijk laat verhelpen en mijn tempo afremt. Nog steeds netjes tussen de 9,5 en 10 km p/u, maar ik verlies tijd met diep zuchten en langzamer lopen. Ik besluit het vol te houden tot het 30 km punt, dan ga ik toch drinken en even wandelen en ik hoop dat het dan wegtrekt. Het blokken van de pijn in mijn poten gaat ook ineens een stuk moeilijker en de zon is nu toch wel erg warm. Ik maak dan ook dankbaar gebruik van de sponsen en sproeiers langs de weg.

Ik kijk met een schuin oog naar de overkant van de Blaak waar de lopers al op weg naar de finish zijn, en kijk gelijk weer weg. Koppie erbij houden Sas! Je moet nog een stukje. Vlak voor het 30 km punt staat Jenny langs de kant. Ik wil eerst even over de mat om dan de stoppen zodat ik even gedag kan zeggen, maar ze loopt niet mee. Later blijkt dat ze ingebouwd staat tussen de struiken. Dan maar door (sorry Jen), want ook nu is teruglopen geen optie. Ze roept nog wel na dat Frank nog maar net voorbij is. Ik heb nu 3 minuten verval op een 10 km p/u tempo. Ik ben nu al blij. Mijn schoonvader zou hier overigens ook ergens moeten staan maar die zie ik niet. Ik gebruik de drankpost om weer wat te drinken, maar ook om even een moment voor mezelf te nemen. Ik wissel mijn lege headphones voor nieuwe, doe alles even goed, neem een gelletje en pak een zout dropje. Nog een laatste slok en op naar de laatste hindernis. HET BOS…

Het valt me op dat zelfs hier meer mensen staan dan normaal. Desondanks is het even een rustmomentje na de harde muziek in Crooswijk. De eerste drie kilometer gaan nog steeds soepel maar ik weet dat ik meer beducht moet zijn op de Kralingse Zoom, voor mij altijd de langste kilometer van de Rotterdam Marathon. Dit jaar hebben ze echter de videoschermen vlak om de hoek gezet, en dat geeft weer een paar honderd meter afleiding, zelfs als er voor mij geen video’s afgespeeld worden. Toch ben ik blij als het 35 km punt in zicht komt. En daar gebeurt het onwaarschijnlijke.

Ik zie Frank lopen! Nou ja, wandelen met een beker water. Ik krijg een déjà vu van vorige week, met het verschil dat ik hem dit keer wél inhaal. Ik spreek hem aan, maar hij is behoorlijk van de kaart en helemaal naar de klote. Geen man met een hamer maar met een vuurspuwer. Ik wandel even met hem mee maar voel me toch ook nog meer dan goed genoeg om te lang bij hem te blijven. Ik ga door en laat hem met gemengde gevoelens achter. Trots en blij dat ik dit gewoon flik, maar ik vind het ook kut voor hem omdat ik weet dat hij net zo hard getraind heeft en onder normale omstandigheden veel beter is dan ik.

Lang kan ik er niet bij stilstaan. Ik heb nog steeds even te gaan en ben ook nog lang niet bij de finish. De weg naar de 40 km is nog lang, warm en zwaar. Ik krijg weinig mee van de Chardonnay drinkende Kralingers en de daaropvolgende bierdrinkende Crooswijkers. Ik vang het woord ‘hinde’ op, dus het ziet er blijkbaar beter uit dan dat het voelt. Of het is gewoon een leugentje om bestwil. Ik zie weer een groen shirt en terwijl ik inhou om gedag te zeggen zie ik ineens dat ze poseren voor Evert. Die was ik helemaal vergeten (sorry Evert). Het zij me vergeven na bijna 40 km, helemaal als ik ook op de foto ga. Ik overleef daarna tot aan de laatste drankpost en heel even schrik ik als ik denk dat er geen water meer is. Vals alarm en na nog één keer onder de sproeier door ga ik eindelijk aftellen. De Mariniersweg, onder de Kubuswoningen door, over de Blaak en dan… dan eindelijk de hoek om en de 500 meter streep op de Coolsingel. En ik geloof dat ik die 4:30 wel ga halen.

Opgelucht passeer ik de finish. Made it! Again! Nailed it! Hard! 4:17:26! Wie had dat ooit gedacht? Ik loop een stukje door en vlak na mij wordt de stroom finishers afgescheiden met een lint en de andere kant op gesluisd waardoor ik al gauw alleen sta. Dat geeft me wel de ruimte om voor Frank te doen wat hij altijd voor mij doet, wachten bij de finish tot hij er is. Op de app zie ik dat het nog een kleine 10 minuten duurt voordat hij er is, dus ik wacht onopvallend. En dan is hij daar. Ik vlieg hem om de hals, maar hij heeft even ruimte nodig. Als hij weer een beetje bij is wachten we samen op Gaston, maar die komt inmiddels weer via de andere sluis binnen. In de tussentijd zwaait Burgemeester Aboutaleb naar ons en maakt iemand nog een foto van de achterkant van onze shirts. Dan zien we dat Gaston ons al voorbij is en lopen we ook naar de medailles, waar ik mijn oudcollega opzoek om hem om te hangen.

Van daaruit naar het graveren en de tas ophalen waar een heel belangrijk element in zit. Belangrijker dan een PR of die medaille. De eerste zak paprikachips in zes maanden. En ik vind dat ik hem meer dan verdiend heb! Als we allemaal weer bij elkaar zijn en alle spullen hebben gaan we richting The Green Room waar we iedereen weer ontmoeten. Daar blijkt dat bijna iedereen het heel erg zwaar gehad heeft en vooral ook veel last van de warmte. En dat betekent ook dat ik veel van de stoere snelle mannen er uit gelopen heb. Want gek genoeg heb ik géén last van de warmte gehad. ‘Waarschijnlijk ook een positief bijeffect van het afvallen’, denk ik bij mezelf terwijl ik genoegzaam weer een hand chips in mijn mond stop. Vandaag mag het, morgen weer in het gareel.

Als we later na een heerlijke dim sum maaltijd nog even op de bank zitten gaat het licht al gauw uit. Morgen nog even nagenieten, daarna voorbereiden op een welverdiende vakantie naar Bonaire en als we terug zijn… Als we terug zijn beginnen we gewoon weer opnieuw, aan het schema voor Valencia.

De marathon is klaar, lang leve de marathon!

Ik trek het oude vest wat dichter om me heen. Er is warm weer voorspeld, maar nu zo in de schaduw om half tien ’s ochtends is het nog best fris. Dat vest laat ik straks achter. Straks, als het startschot is geweest en we ons in beweging mogen zetten. Maar dat duurt nog even, ik zit in de laatste wave. Ik gok om een uur of 10:45. Lee heeft dan al lang en breed gezongen en het kanonschot is dan ook al geweest.

Mijn gedachten dwalen af. Heb ik alles wel bij me? Mijn headphones op mijn oren, het reservepaar in mijn flipbelt, want vier uur houden ze niet vol. Twee uur, hoogstens, dus met twee paar kom ik een heel eind. Zonnebril? Check! Verder aan de voorkant mijn telefoon en mijn chocolate powerbar bij de hand. Aan de achterkant drie gelletjes en een zakje met winegums en zoute drop. Nadat ik me er van verzekerd heb dat ik niks vergeten ben loop ik in gedachten het parcours langs.

Eerst de Coolsingel af en de Schiedamsedijk. Vroeger heb ik daar gewoond en wilde ik nog wel eens vanaf het balkon naar de wedstrijdlopers kijken. Een blauwe maandag heb ik daar zelfs foto’s van gemaakt, niet gedacht dat ik ooit zelf op dit parcours zou lopen. Daarna volgt de Erasmusbrug voor de eerste keer. Waarschijnlijk ga ik daar veel te hard overheen, volledig in beslag genomen door de euforie van de menigte. Op weg naar de 5 km en door naar de 10 km. Mijn plan is om de eerste 10 km gewoon lekker op een rap tempo te lopen. Ik kan tegenwoordig relatief ontspannen 10 km p/u lopen en het is dan nog fris genoeg. Vanaf daar wil ik rustiger aan gaan doen en 9,5 km p/u lopen.

Het Havenspoorpad leidt naar Slinge en de 15 km. Daar verwacht ik wat collega’s langs de kant te zien staan. Via Ahoy naar het halve marathon punt. Daarna weet ik niet hoe het zal lopen, een en ander geheel afhankelijk van hoe ik me voel en hoe de temperatuur dan is. Nog een keer de Erasmusbrug richting Coolsingel om af te slaan naar rechts naar het bos. Dat oh zo gevreesde en verschrikkelijke bos. Mijn bos, want hoeveel rondjes heb ik daar al niet gelopen? En dan langs die man met die hamer. Wanneer zal hij komen? Op 30 km, of pas op 35 km? Waarschijnlijk ergens daar tussen in, maar dat hij komt is een ding dat is zeker. Op 30 km staan in elk geval onze supporters met wat extra eten en drinken als het nodig is.

Dan de Kralingse Zoom en terug richting Crooswijk, langs de videoschermen. Ik ben benieuwd of iemand iets ingestuurd heeft en of ik dat dan ook zal zien. Het feestje van de Boezemstraat en dan de kubuswoningen, die aangeven dat je er bijna bent. Nog even volhouden. En dan… dan de bocht de Coolsingel op voor de mooiste en langste 500 meter van de wereld. Ik word al emotioneel als ik er aan denk. Maar zo ver is het nog niet. Eerst het nog maar eens doen en dat pleuriseind lopen.

Dat pleuriseind! Het is ‘maar’ 42 km (en 195 meter). Een schijntje op de ruim 800 km die ik getraind heb om hier te staan. 800 km in 5 maanden tijd. En oneindig meer in de jaren ervoor. Met weinig obstakels. Één keer met ijzel en één keer met sneeuw. Een paar keer in de regen en een paar keer in de warme zon. Maar voornamelijk wat ik noem ‘perfect hardloopweer’. Lekker koel, droog en eventueel met een zonnetje. Wel is het lang koud gebleven. Maar daar merken we vandaag niks meer van.

Gelukkig ook blessurevrij gebleven, op wat ongemakken in de bilstreek na. En die ene keer dat ik snotverkouden was. Nee, de trainingen zijn me alleszins meegevallen. Misschien ook omdat ik veel met anderen gelopen heb. Veel afleiding en gezelligheid dus, en vooral saamhorigheid. Met elkaar gelachen en met elkaar gehuild. Maar vooral gelachen. Een glimlach breekt uit op mijn gezicht als ik er nu aan terugdenk.

Toch is er ook een hoop veranderd in de afgelopen maanden. Gestopt met mijn werk en op zoek naar een nieuwe bestemming zoals dat zo mooi heet. Heel veel oude dingen uit mijn leven weg gedaan, zodat er weer ruimte komt voor nieuwe zaken. En vooral ook inmiddels 17 kilo afgevallen. Nooit gedacht dat ik dat nog zou kunnen. Zo zie je maar weer, als het moment er is kan je alles als je je geest er maar toe zet. Net als een marathon lopen. Vandaag is dan ook weer een mijlpaal en een afsluiting van een periode. Om daarna weer een nieuwe fase in te gaan. Als een soort vernieuwingsritueel. Het schonen van je ziel door lichamelijk af te zien. Ik ben heel benieuwd naar deze nieuwe fase.

Langzaam keer ik terug met mijn gedachten naar het hier en nu en open mijn ogen weer. Het is bijna tien uur, en Lee zet zijn lied in. Iedereen brult luidkeels mee en ik krijg een brok in mijn keel. ‘You’ll never walk alone’ staat in mijn ziel gebrand om daar nooit meer uitgewist te worden. Lee sluit af, de menigte gilt uitzinnig en dan wordt de heartbeat ingezet. Het aftellen is begonnen en je voelt de spanning in de lucht. Hij is zo tastbaar dat ik er stukken van zou kunnen snijden. Dan het kanonschot en ik stel me voor hoe de wedstrijdlopers van start gaan. Dat herhaalt zich nog twee keer en dan komen ook wij in beweging. Nu is het onze beurt en de heartbeat klopt voor ons. 3-2-1 Go! We zijn begonnen…

De Rotterdam Marathon. Het is voor mij de derde keer, mijn vierde marathon als ik New York meetel. Maar het voelt immer als de eerste keer.

Iedereen bedankt voor alle support en steun van de afgelopen jaren. En voor wie morgen ook loopt…

Heel veel succes morgen op de Coolsingel! CU @ the finish.