Wat Olav ons niet verteld heeft, omdat hij het zelf ook niet wist, is dat we tussen Rotterdam en Utrecht ergens een driedimensionale poort doorgereden zijn en we tot onze verrassing een ware winterse wereld aantreffen op onze ontmoetingsplaats. Droog maar volop sneeuw. Dat zorgt wel her en der voor wat kleine uitdagingen. Heeft iedereen wel de juiste schoenen aan, is iedereen dik genoeg gekleed en vooral, heeft iedereen zijn innerlijke kind meegenomen? Maar gelukkig blijkt iedereen er klaar voor en als ook de trailende tandarts met piepende banden last minute het parkeerterrein op komt glijden zijn we met 20 trailers compleet.

Natuurlijk maken we eerst nog een groepsfoto, of twee als blijkt dat er twee niet op staan omdat die met andere dingen bezig zijn, en dan gaan we op weg. Eerst met zijn allen want alhoewel een klein deel kiest voor de 16 km in plaats van de 23 km, is het eerste gedeelte van de route hetzelfde. Een route die gelijk zorgt voor de nodige oponthoud want het bevroren landschap dat zich aan ons tentoonstelt nodigt enorm uit om de telefoon te pakken en plaatjes te schieten. ‘Tering, wat een mooi plaatje!’, hé Frank? 

Plaatjes van het landschap en van de diverse lopers die in datzelfde landschap poseren. Ik had rekening gehouden met dat ik in de achterhoede een klein clubje van langzame(re) lopers zou vormen maar dat blijkt helemaal niet nodig. Het is een social trail dus de kopgroep wacht af en toe tot de rest weer bij is, en dat opgeteld bij de vele fotoshoots is het prima bij te houden. Bovendien lopen ze vooraan al kletsend nog al eens verkeerd wat wij achterin dan eerder in de gaten hebben en dan moeten ze naar ons teruglopen. 

Als we ‘de trap’ gehad hebben op ongeveer 7,5 km splitsen de wegen van de 16 km en de 23 km zich. Niet lang daarna moeten we een grote open vlakte over en maken we een hoop plezier met de ‘echte’ Olaf. Die van sneeuw, die halverwege de vlakte staat. Iemand heeft erg zijn best gedaan om alle, maar dan ook alle onderdelen van zijn anatomie in sneeuw weer te geven. En natuurlijk maken wij dames daar een paar hele kinderachtige maar o zo grappige foto’s. 

Aan het eind van de vlakte een stukje door het bos en komen we op de zanderige duinheuvels, nu veranderd in sneeuwige duinheuvels. Nu kunnen de mannen het niet laten om als kleine kinderen elkaar te bekogelen met sneeuwballen en maken we nog een groepsfoto. We zitten inmiddels op 14 km en zijn alweer aan het aftellen. 

Mijn benen beginnen stiekem toch een beetje te protesteren. Lopen in de sneeuw is best zwaar en ook zij zijn aan vakantie toe. De club begint ook een beetje uit elkaar te vallen, maar ook dat geeft niet. We houden elkaar nog steeds in de peiling en hobbelen vrolijk door. Ik heb hier vaker gelopen maar door de sneeuw herken ik moeilijk waar ik loop. Wat ziet de wereld er toch anders uit als ze bedolven is onder een witte deken.

Uiteindelijk komen we met een clubje van zes bij de piramide van Austerlitz, de rest is al door, en alhoewel ik er meerdere keren langs ben geweest, dit keer doet de gelegenheid zich voor om ons dan toch maar entree te verschaffen en de trap naar de top te beklimmen. We zijn toch bijna weer bij ons startpunt dus we kunnen best wat tijd misbruiken hiervoor. Het is wel oppassen geblazen want het is glad, heel erg glad. En we willen geen gipsvlucht naar het oosten morgen!

Heel even dreigt het mis te gaan maar gelukkig weet ik me staande te houden en begin aan de klim van de trap. Boven is het net zo glad maar we bewonderen het uitzicht en maken wat foto’s. Daarna weer voorzichtig naar beneden klauteren en dan nog een rondje rond de piramide alvorens we de laatste kilometer naar voornamelijk beneden mogen sjezen. Mijn benen nemen een diepe zucht en met een duidelijk geïrriteerde ‘vooruit dan maar’ maken ze nog een keer vaart voor die laatste kilometer. Bij het pannenkoekenhuis heeft Marco een grote tafel gereserveerd waar we kunnen lunchen en als iedereen gegeten en gedronken heeft gaan we langzaam aan weer richting huis. 

Vandaag in de sneeuw, de volgende blog in de brandende zon. Tot over twee weken!

Maar niet getreurd. RMD zou RMD niet zijn als we niet een alternatief zouden hebben. Dus is er al een tijdje terug achter de schermen gewerkt aan een Social Trail in Oostvoorne voor het geval dat. Zo kreeg ik van de week dan ook de opdracht om voorloper op de route te zijn. Ik mag nog wel afstand kiezen en aangezien ik iets met een oliebol heb moet het natuurlijk minimaal 15 km zijn. 

Zo gezegd zo gedaan en nadat Richard ons om 9:00 opgepikt heeft staan we braaf om 9:45 klaar in afwachting tot iedereen er is. Frank loopt met Richard de 10 km, ik doe samen met Olav en Leonie de 15 km. Dat komt goed uit, dan kan Olav voor lopen en de snellere lopers meenemen, pak ik de achterhoede wel. Zetten we Leonie lekker in het midden. 

Helaas hebben we een klein minpuntje. Het regent. Het blijft regenen. De twijfel slaat dus toe. Wat trekken we aan? Het is niet koud dus twee shirtjes waarvan één met lange mouwen moet genoeg zijn. Het regenjasje nemen we dan wel mee. Als de groep compleet is blijven we dan ook niet lummelen en gaan gelijk van start. Ik moet even kijken naar de route op mijn klokje want ik zie geen start punt maar aan de andere kant is het ook niet zo belangrijk want ik hoef alleen maar achter de rest aan te rennen.

Olav zet er lekker de sokken in ook al is dat relatief. Van al dat lange afstandstrailen ben ik enorm lui geworden dus is 9 km per uur voor mij snel tegenwoordig. Maar ik laat me niet kennen en ren voorlopig maar gewoon mee. De regen valt toch wel mee en veel mensen willen na een paar kilometer toch wel hun jasje uit. Jasje dat ik überhaupt niet aan heb want ik had het al verwacht. Ik krijg een melding op mijn klokje dat we fout lopen maar Olav is niet alleen overtuigd dat we goed gaan, een aantal anderen die de route op hun horloge hebben staan ook. Dat kan maar één ding betekenen en dat is dat ik een verkeerde route heb. Vaag daagt het me dat ik de route ‘RMD’ genoemd heb en dat de route ‘Oostvoorne’ dan ook niet de juiste is. Gelukkig is het euvel snel verholpen. Niet geheel onbelangrijk als ik de bezemwagen moet zijn.

We hobbelen lekker verder waarbij de plassen niet gemeden worden, zeker niet door Bram en Olav, als we op 7 km weer even een rustmomentje hebben waar we wat kunnen eten. En een groepsfoto als we dan toch stil staan. Ondanks dat we toch wat verschil in tempo hebben blijven we wel bij elkaar. Tot een paar kilometer verder als we bij de uitkijk post staan. Er moet geplast worden als de rest net weer begint met rennen. René heeft inmiddels de koppositie van Olav overgenomen en ik mag eindelijk doen wat ik voor aangenomen ben. De bezemwagen zijn. Ik wacht en samen lopen we nu een stuk achter de rest aan. In zoverre dat we de rest niet eens meer zien. Marco wacht nog even bij een hekje om zeker te weten dat we niet ergens dood in een modder greppel liggen maar rent daarna ook weer door. 

Het duurt zeker een paar kilometer voordat de rest echt op ons wacht en we weer bijkomen maar de laatste kilometers lopen we weer met de hele groep. En dat is maar goed ook want de zandheuvel op moeten we wel met z’n allen doen toch? Na weer wat foto’s duiken we het bos weer in en komen we zowaar een paar paarden tegen. Om even later Frank tegen te komen die al klaar is met de 10 km groep en ons tegemoet gelopen is. Het is dan nog maar 2 km terug tot aan de parkeerplaats.

Eenmaal daar is het niet alleen vanwege de regen dat de meeste mensen niet lang blijven hangen. Iedereen heeft zo’n beetje een belangrijke afspraak met Max. Niemand weet op dat moment dan nog hoe belangrijk die afspraak gaat blijken. Ik deel nog wat pepernoten uit maar spoor Frank ook aan om Richard op te snorren en uit het café te trekken om richting huis te gaan. Ik heb namelijk nog iets anders belangrijks te doen en dat heeft niks met Max te maken. Ik moet nog een Martini Pornstar oliebol ophalen in Ommoord.

De belangrijkste reden om de alternatieve BruggenLoop te doen? Tja, tradities zijn er om in ere te houden. Zonder Bruggenloop mag ik geen ‘eerste oliebol van het jaar’ eten. En dát beste mensen, dat kan natuurlijk niet.

Corona of geen Corona!

Na vrijdagavond prima spareribs op een terrasje in het centrum van Assen gegeten te hebben gaan we zaterdag op onderzoek uit. Want hoe vaak ben je hier nou? Even langs het TT-circuit, we zijn er nou toch, maar helaas zijn ze gesloten wegens Corona. Dan maar door naar Diever, waar een echt hunebed ligt. Foto voor het nageslacht en dan polshoogte nemen bij het Buitencentrum waar we zondag vertrekken. We zien gelijk dat lunchen hier het niet gaat worden maar op aanraden van Arnoud, medeorganisator van het event, rijden we, na een verkennend hardlooprondje door het Wold, 5 minuten verder naar een plek waar meer mogelijkheden zijn. Door Corona en de verwachte drukte kunnen we niet reserveren. Gelukkig zit er aan de overkant een soort burger kiosk waar wel ruimte is. Dat komt wel goed.

Omdat we ook nog bij Kamp Westerbork willen kijken en willen lunchen is het even passen en meten. Arnoud en Bas zitten in Vledder waar ze ‘de lekkerste pannenkoeken van Nederland’ hebben. Nou, dan weet je het wel. Ik weet Frank over te halen en drie kwartier later zitten we gezellig met vier man aan inderdaad de lekkerste pannenkoek van Nederland. Om vervolgens ruim een uur later weer in de auto te zitten op weg naar Westerbork.

Daar aangekomen blijkt dat we hadden moeten reserveren om naar binnen te mogen. Je weet wel, Corona. Gelukkig willen we het kamp zien en dat is gewoon buiten en vrij toegankelijk. Moeten we wel 3 km lopen. Heen én terug. Naast dat het kamp op zichzelf indrukwekkend is staan er ook 14 megagrote satellietschotels die radiogolven uit de ruimte opvangen. Na alles gezien te hebben en opnieuw terug in Assen een terrasje opgezocht te hebben maken we ons klaar voor het echte werk van de volgende dag, de reden waarom we hier zijn.

Om 9:30 staan we klaar en we zijn net aan de eersten. Al gauw staat het parkeerterrein vol, grotendeels met groene shirtjes. Er zijn twee routes, een korte en een lange, maar we starten allemaal tegelijk en splitsen ergens bij 11 km. Met een volle pens van het ontbijt en het feit dat ik altijd even moet opwarmen heb ik er geen enkele moeite mee om samen met Karin als hekkensluiter te dienen. Ach ja, iemand moet het doen.

We gaan van start en de sfeer zit er al gauw in in deze mooie omgeving. Het is af en toe even zoeken naar de route maar gelukkig zijn er meerdere mensen die een GPS bij zich hebben danwel de route in het horloge hebben staan dus met elkaar lukt het wel. Ook wordt er door deze en gene foto’s en filmpjes gemaakt dus alles wordt goed vastgelegd. Het is lekker vlak en de ondergrond varieert van bos naar hei, naar zand en zelfs gras. De uitzichten zijn prachtig en om de paar kilometer lijkt het wel of we in een totaal andere omgeving lopen. 

De kilometers vliegen dan ook voorbij. We boffen met het weer, het is lichtelijk bewolkt en daardoor minder warm dan wat wij gisteren hadden. Natuurlijk doen we de Drentse Sahara aan en bij een dode boom maken we een groepsfoto. Op 10 km zijn we bij een uitkijktoren nadat we een paar duintjes meegepikt hebben, en op 13 km zijn we op het punt beland waar we gaan splitsen. 8 mensen nemen de korte route, en de overige 19 voor de lange route splitsen op in 9 man snel en 10 man iets minder snel. Onderweg komen we nog een heus addertje onder het gras tegen.

Uiteindelijk zijn we bijna drie en een half uur verder weer terug bij het buitencentrum. Op de teller staat 23,5 km maar vanwege de RMD Summer Holliday Challenge maak ik er natuurlijk 25 km van. Kan ik die ook weer afvinken. We komen weer bij elkaar bij de burgerkiosk waar we met een groepje nog gezellig napraten terwijl we een burger wegkanen. Aan het eind van de middag kruipen we weer in de auto voor de lange reis terug naar Rotterdam. Het was weer een meer dan geslaagd event. Kunnen we nu gaan nadenken over waar we de volgende Social Trail gaan houden. Ergens waar we een leuk weekendje weg van kunnen maken.

Texel of zo? 

P.s. Wil je geen enkele nieuwe blog missen? Volg me dan op mijn Facebookpagina ‘Op weg naar de Marathon’. Ook benieuwd naar mijn wekelijkse trainingen? Volg me dan op Instagram snbogaard_opwegnaardemarathon