Nou heb ik me opgegeven als bezem voor de 6:40 tempogroep samen met Linda, maar het was tot het laatste moment spannend of ik toestemming van mijn knietje zou krijgen om te gaan lopen. Na de CPC vorige week was de vraag of de draak in zijn grot bleef slapen of dat hij vuur ging spuwen. Uiteindelijk trok hij een half oog open maar sliep daarna weer rustig verder, niet in de laatste plaats door drakendoder Bart uit Breda. Wie? Leg ik een andere keer uit. Maar goed, ik kon Marco laten weten dat ik ging lopen vandaag. Worst case scenario, als het niet meer ging kon ik me altijd nog laten afzakken of uitstappen.

Maar voorlopig sta ik vandaag op voor een rustige 30 km. Ik eet wederom een pannenkoek en Frank zet me af bij Van der Valk Blijdorp. Hij rijdt door naar Oostvoorne voor een 10 km trail. We zijn aan het RAT-ten terwijl we de kilometers opbouwen. Running Apart Together. Het is een gezellig weerzien met oude bekenden die ik al lang niet gezien heb. Minstens een jaar, toen ik vorig jaar ook meeliep met de Road. René Simmons is aangesteld als fotograaf en rond 9:30 is het tijd voor onze groepsfoto zodat we om 9:40 kunnen vertrekken. We zijn een klein clubje, met René als pacer, Ingrid als fietser en Linda en ondergetekende als bezem. We hebben 5 lopers bij ons, allemaal dames. René met zijn harem.

Het is prachtig weer en we gaan lekker op pad. De draak in mijn knie slaapt nog maar mijn been trekt een beetje. Iets met een bilspier en een zenuw die in het gedrang zit, en het goud dat de draak aangetrokken heeft. Lees de feitelijke oorzaak van mijn knieproblemen. Maar voorlopig gaat het goed en kan ik het zonder problemen bijhouden. We lopen langs het Vroesenpark door Noord richting Centraal Station en ik doe gelijk dienst als fotograaf on the move. Daarna dwars door de stad waar het gelukkig nog vroeg is en we alleen een paar toeristen storen in de koopgoot. Van daar uit naar de Kubuswoningen waar ik voorstel een groepsfoto te maken. Dat idee wordt unaniem aangenomen. Een van de eerder genoemde toeristen doet dienst als fotograaf voordat we weer verder gaan.

Als we de kubuswoningen uit komen is het even zoeken naar de route en we raken ook Ingrid, onze fietser kwijt. Gelukkig niets dat een belletje naar het hoofdkwartier niet kan verhelpen met de instructie om ons bij de eerste drankpost weer op te pikken. Daarvoor moeten we nog wel even 5 km doorlopen met een lus via Boijmans van Beuningen en de Erasmusbrug. Daar is opnieuw wat verwarring over de route. Omdat we eerder ergens verkeerd gelopen zijn en René niet uit Rotterdam komt heb ik de route ook op mijn eigen klokje maar aangezet. Maar bij de Erasmusbrug kruist de route heen en terug zich. Uiteindelijk weet René dat we langs de Maasboulevard moeten lopen en later via de Erasmusbrug terug. Op naar de Willemsbrug dus. Ik zou hier uit kunnen stappen en lekker op de bank gaan hangen, maar mijn huissleutel ligt in Blijdorp en Frank is nog niet terug. Hé, jammer joh!

Als we de Willemsbrug over zijn hebben we de eerste verzorgingspost waar we Ingrid ook weer oppikken. Ik neem wat water en eet een pindakaasachtige reep. Niet vies maar zeker ook niet lekker. Of dat komt omdat hij officieel over de datum is weet ik niet, maar ik heb energie nodig en hij moet op, en aangezien ik een krent ben eet ik hem dus gewoon op. Na de nodige rustpauze gaan we weer op pad, rondje Noordereiland. Natuurlijk maken we ook nog een foto op de kop met de Erasmusbrug op de achtergrond. Iets wat ook de groep achter ons doet, de laatste die ons inhaalt want de rest is al voorbij.

Vanaf Noordereiland brengt René ons naar de SS Rotterdam. Ik begin nu serieus protest te krijgen van mijn trekkende been maar ik probeer aangehaakt te blijven tot in elk geval de volgende verzorgingspost. Maar ik kan goed merken dat ik niet alleen vorige week de CPC nog in mijn benen heb zitten, maar ook dat mijn spieren de kilometers niet meer gewend zijn. Het doet zeer, niet alleen fysiek maar vooral ook psychisch als ik terugdenk aan dat ik dit redelijk makkelijk kon lopen. Maar das war einmal en ik moet accepteren dat de situatie nu anders is. Frank staat op 17,5 km kilometer. Hij komt even kijken op de terugweg van Oostvoorne naar huis en loopt een paar honderd meter mee. Gelukkig ging het bij hem heel goed. Bij de auto geef ik mijn sleeves aan hem af en zie hem straks thuis weer.

Ik loop nu met enige regelmaat achter de club aan en heb Linda al gewaarschuwd dat ze gewoon door moeten lopen. Op de Erasmusbrug zie ik Natasja ook achterblijven, samen met Ingrid. Ik weet dat ze ook last van haar knie heeft dus misschien wil ze straks met mij aanhaken en samen uitlopen maar iets langzamer. Aan het eind van de Erasmusbrug ga ik via de trap naar beneden zoals de route aangeeft. Ik zie de groep echter tot het eind doorlopen en dan terug, waar ze wachten op Natasja die ook doorloopt. Zo komen we allemaal weer bij elkaar en ik leg mijn plan aan Natasja voor. Nog een kilometer naar de verzorgingspost en daarna rustig met zijn tweeën proberen de 30 km vol te maken. Ze vindt het een goed plan.

Bij de verzorgingspost staat onder andere Marilene en ik drink wat sportdrank en pik een paar dropjes. We vertrekken weer tegelijkertijd maar bij de ingang van de Maastunnel twijfelt René over de richting van de route. Natasja en ik lopen door waardoor we iets voorlopen. Bij het stoplicht pakken we nog meer voorsprong omdat zij ook nog moeten wachten en wij door kunnen lopen, maar uiteindelijk halen ze ons toch weer in. We hebben dan wel 25 km op de teller staan en zijn beiden blij dat we in elk geval al zo ver gekomen zijn. We houden de club in de smiezen terwijl we dribbelen en af en toe wandelen. De draak begint tevens een beetje wakker te worden. Van der Valk komt uiteindelijk weer in zicht maar we zitten ‘pas’ op 27,5 km. We kijken elkaar aan. ‘Gaan we er voor?’ Natuurlijk gaan we ervoor, maar het wordt nog een uitdaging om die laatste 2,5 km vol te krijgen.

Ik laat de route los en we gaan naar de andere ingang van Blijdorp. De meters gaan nu langzaam en als we voor ons gevoel eeuwen later daar zijn, zitten we pas op 28 km. Maar goed, we moeten sowieso terug dus let’s go. We missen nog een kilometer voor de beoogde 30 als we bijna terug zijn dus we doen nog maar een rondje van de zaak én een rondje over de parkeerplaats om uiteindelijk dan toch de 30 km aan te tikken. Correctie 30,30 km want we blijven cijferfetisjist. Dan geef ik Natasja een high five en strompel naar binnen waar iedereen al klaar is. Flesje chocolademelk Proteine die ik vorige week op de CPC gehad heb naar binnen werken en nog heel even nakletsen voor ik afscheid neem en naar de metro wandel. Frank had gezegd om me op te halen maar zo kan hij lekker thuis blijven en ik even uitwandelen. Als ik had geweten dat ik nog een kwartier op de metro moest wachten en bij Oostplein niet kon uitstappen omdat de conducteur niet ver genoeg het perron opreed, en ik dus een halte verder en weer terug moest, had ik anders besloten. Maar goed dat je niet altijd alles van tevoren weet.

Thuis douchen en toch nog wat eten alvorens ik met een icepack op mijn knie op de bank plof. Ik heb de draak getrotseerd, of ik hem deze week weer in slaap weet te sussen moeten we afwachten maar als dat lukt ga ik natuurlijk starten op de marathon. Als er geen rare dingen gebeuren in de tussentijd natuurlijk. En als de draak wel wakker blijft en vuur gaat spuwen?

Tja, dan ga ik er over nadenken.

Ik zou vandaag eigenlijk naar de kapper maar dat hebben we vanuit een FOMO aanval maar even verzet. Met een half open oog sta ik dan ook op als om 7:00 de wekker gaat. Het is toch geen werkdag? Maar met half tien verzamelen, een uurtje rijden, voldoende tijd hebben om wat te eten en spullen te pakken en een beetje marge was dit de beoogde tijd om op te staan. Ik eet een pannenkoek en pak mijn spullen en ben netjes om 8:12 klaar om weg te gaan. Arjan rijdt met ons mee en staat al te wachten.

Rond 9:15 komen we aan bij Landgoed Bosch en Duin, en staan er al de nodige mensen op de parkeerplaats. Om 9:30 staat de presentatie van Olav en Maarten over ultrarunnen gepland maar die begint iets later. Ook de mensen van Instinct zijn er om vestjes uit te proberen. Ik ben nog ietwat slaperig maar hun verhalen zijn altijd interessant en zelfs na al veel gehoord, gelezen en zelf ervaren te hebben steek ik er nog wat van op en noteer ik wat tips voor mezelf. Ook de presentatie zelf loopt een beetje uit waardoor het pas 11:00 is als we klaar zijn om te gaan rennen.

Na de groepsfoto en eer dat iedereen ook echt klaarstaat, inclusief het indelen van de groepen, zijn we ook al weer bijna een half uur verder. Je kon kiezen tussen 16 km en 22 km, en langzaam of snel. Natuurlijk ga ik voor de 22 km langzaam, maar er wordt besloten om gewoon als één groep te starten. Onzin natuurlijk want na een kilometer is de splitsing al duidelijk zichtbaar en wordt de afstand tussen de mannen en een enkele dame, en zes andere dames inclusief mijzelf al snel groter. Tot het punt dat er formeel besloten wordt om op te splitsen in twee groepen. Tja…

Leonie is officieel ‘gids’ voor ons groepje, maar ik heb zelf de route ook aanstaan, net als Denise en Renate. Mirella en Linda maken het clubje compleet. We rennen lekker door voornamelijk het bos. Door de bewolking is het zeker niet warm, althans niet de warmte van een brandende zon, en ik voel zelfs af en toe een briesje. Er zijn wel veel heuveltjes.

Natuurlijk stoppen we af en toe voor een foto en ook moeten we af en toe even de route zoeken. Niet in de laatste plaats omdat er gewoon geen pad lijkt te zijn of er een boomstronk voor ligt. Ook moeten we ons soms dwars door de begroeiing heen worstelen, wat mijn grasallergie dan weer niet fijn vindt. Maar voor een foto in een veld met prachtige paarse en witte bloemen hebben we dat wel over. Ook worden de stoeltjes niet overgeslagen tijdens de fotosessie, die kom je tenslotte ook niet overal tegen. Net als de kikker die verschrikt tegen een boom springt om te ontsnappen aan de lippen van zes kusgrage hardloopprinsessen.

Even wat eten op 10 km en dan Renate een spoedcursus navigeren geven. Het is heel simpel. Drie basisprincipes om te onthouden: 1. Er zit altijd wat vertraging op, 2. Kijk naar de kaart en het terrein waar je loopt en 3. Anticipeer op waar je zo meteen moet lopen. Rechtdoor, rechtsaf of schuin links? Maar uiteindelijk is er maar één manier om het te leren en dat is door het gewoon te doen. Het gaat redelijk goed en daar waar het niet goed gaat hebben we er allemaal moeite mee. Een keer moeten we parallel aan een pad maar is er écht niks te bekennen dan behalve dwars door de bush-bush. Ook dat hoort bij trailen.

Uiteindelijk vinden we het pad weer en begint het einde in zicht te komen. Maar het venijn zit altijd in de staart want we moeten de grote zandvlakte over, inclusief zandduinen. Het heet niet voor niets de Drunense Duinen. De vaart is er een beetje uit door al het mulle zand en als blijkt dat we sowieso een kilometer bonus hebben en de mannen, en die enkele dame, in theorie al aan het bier zitten slaan we de laatste heuvel over. Het is mooi geweest en het begint toch ook al laat te worden.

Een klein half uurtje later zijn we weer bij het beginpunt waar Marco ons opwacht. De rest zit inmiddels op het terras. Even snel iets droogs aantrekken en dan een cola en een broodje. Nog even gezellig napraten en dan is de dag alweer vol. Op naar de volgende run. Over vier dagen, iets bij Dudok met de Running Crew.

Zie ik je daar?

In de praktijk heb ik de hele week nog geen meter hardgelopen, heb ik nog steeds het gevoel dat ik te grazen genomen ben door een anesthesist die mij platgespoten heeft met voldoende dope voor een 8 uur durende open hart operatie, heb ik een verroest ijzeren linkerbeen dat drie jaar in de gracht gelegen heeft en ben ik al de hele dag in touw om onder andere de Rooftop Walk te doen voordat het niet meer kan. En ja, die blaar op mijn hiel rechts voel ik ook nog steeds.

Maar we laten ons niet kennen en in plaats van als een zoutzak op de bank hangen en te Netflixen trek ik met een stoere blik mijn hardloopkloffie aan, en zet mijn zonnebril en mijn beste fake smile op om naar kasteel De Haar te rijden. Frank is slimmer, die gaat mee om op het terras bier te drinken en ons uit te lachen. Het grootste dilemma was wat te doen met eten. We hebben uitgebreid geluncht en ik had het idee om vlak voor vertrek een pannenkoek te eten maar ik had nog geen honger. Handje cruesli dan maar, zie ik daarna wel verder.

Als we er zijn moeten we wachten om te parkeren dus ik stap vast uit om mijn startnummer te halen en kom gelijk al de eerste RMD-ers tegen. Als Frank er ook is ben ik net klaar en lopen we naar de rozentuin voor de RMD Meet & Greet. Omdat ik nog wat tijd heb laat ik de prachtige omgeving niet onbenut om wat foto’s te (laten) maken. Frank heeft de camera bij zich maar ook de telefoon wordt ter hand genomen, want dat is sneller voor Instagram zometeen. Dan is Marco er en maakt Frank de groepsfoto met op de achtergrond natuurlijk Kasteel De Haar.

We wandelen met zijn allen naar de start. Marilene heeft er al net zo veel zin in als ik en is er net zo klaar voor. Samen vragen we ons af waarom we dit doen. 10 km was toch ook goed geweest, of zelfs een 5 km? Maar we weten wel waarom. We gaan namelijk gewoon altijd all-in! Het is gezellig in het startvak en na een diepe zucht gaat de muziek in onze oren aan en wachten we op het startsein. De eerste meters lopen we nog samen op, maar al gauw gaat het groepje waar ook René bij aangesloten is me te hard. Ik had mezelf beloofd een relaxte trainingsloop en dat tempo ligt zeker lager.

Ik laat mezelf zakken en probeer een beetje ritme te vinden. De eerste kilometers gaan stiekem toch best hard gezien de omstandigheden. 5:40 is niet helemaal het beoogde trainingstempo, maar heel eerlijk gezegd loop ik wel ok en als ik sneller loop duurt het ook niet zo lang. Ik hou het ongeveer 5 km vol, even los van de drankpost die op 4 km staat waar ik rustig de tijd neem om te drinken en mijn gezicht nat te maken. Het is niet idioot heet maar wel warm en ik ben zelf ook wat sneller verhit vandaag. 

Na de 5 km temper ik mezelf een beetje tot aan de 7 á 8 km als we weer terug bij het kasteel zijn. Ik ben een beetje verbaasd want het zijn twee rondes dus als we 21,1 km moeten lopen zal er ergens wat lussen gelopen moeten worden. Ik loop onder de poorten van het kasteel door, zwaai naar een fotograaf, ga weer richting een poortje en zie Frank aan de zijkant zitten. Fijn om je eigen privé fotograaf te hebben want ik laat me al even hazen door wat dames maar die liepen wel breed bij de fotograaf waardoor ik uit beeld was.

Dan langs de ‘finish’, of in elk geval de plek waar straks de finish is. Was hier nou ook de start? Ik weet het niet meer. Het maakt niet uit, ik moet gewoon doorlopen. Dan draai ik een hoek om en herken ik de laan waar we wél gestart zijn. Ok, dat betekent dus dat ik nu officieel de tweede ronde in ga. Ik zit dan ongeveer op 9 km. Dat klopt ook wel want na de start hadden we ergens rond de 1 km een bord met ‘10 km’. De motor begint nu wel te haperen. Ik weet niet of het gebrek aan brandstof is of oververhitting van de banden.

Ik gooi er een gelletje en een andere playlist in en dat lijkt te helpen. De motor slaat weer aan en en passant haal ik een aantal mensen in op het lange stuk de polder in. Dat vind ik altijd het enige voordeel van rondjes lopen, ik weet wat me te wachten staat en kan ‘afstrepen’. Ik hou mijn tempo ongeveer twee kilometer vol voordat ik weer terug ga naar een wat rustiger niveau. Voorlopig mezelf eerst maar naar de 15 km werken. Ik blijf hangen bij de dames van eerder en dat is eigenlijk wel prima. 

Iets voorbij de 13 km gaan we niet naar rechts zoals in de eerste ronde, maar worden we naar links gestuurd naar wat lijkt een rondje om de Haarrijnse Plas. Ah, het lusje. Ik zie aan de overkant van de plas mensen rennen en het lijkt mijlenver weg. Moeten we dat hele eind er omheen? Het kan bijna niet anders en mijn hoofd weet dat het hoogstens een kilometer of drie kan zijn maar het voelt als het Kralingse Bos tijdens de marathon.

Mijn benen beginnen licht te protesteren maar in mijn hoofd zit ik redelijk in mijn flow ook al moet ik moeite doen om hem niet los te laten. Eerst maar naar die 15 km, die ik verrassend toch onder de 1:30 loop. 1:29:29 weliswaar maar toch, 10 km per uur onder deze omstandigheden stelt mezelf niet teleur. En het nog steeds inhalen van mensen die aan het wandelen zijn doet mijn ego goed. Ik ben dan wellicht niet zo snel meer als vroeger, maar ik ben nog wel sterk genoeg om door te kunnen lopen. Een jongen die op 16 km aan het wandelen is en ik inhaal gaat gelijk ook weer rennen maar hij is kansloos tegen mijn inmiddels ingedrukte Terminatorknop. 

Op 17 km zit het extra rondje er op en loop ik weer op het parcours van de eerste ronde. Ik loop bijna helemaal alleen en het voelt alsof ik helemaal achteraan loop. Achteraf blijkt dat er nog zo’n 70 man achter me zit, maar daar merk ik nu helemaal niks van. Het is nu echt tanden op elkaar en aftellen. Nog steeds haal ik wat mensen in terwijl ik in de maat van mijn muziek op het asfalt stamp. Geen plassen vandaag. Dan gelukkig de laatste bocht voor het lange stuk weer naar het kasteel en het bordje 20 km. Opnieuw de poort onderdoor en een lang stuk. De fotograaf is inmiddels weg en bij de tweede poort denk ik dat Frank er zit maar het is iemand anders. Dan zal hij wel bij de finish staan.

Liep ik een kleine 300 meter voor volgens mijn klokje, is daar op 21 km toch de finish dus kom ik redelijk goed uit. Frank staat inderdaad te fotograferen en ik doe mijn best om er nog iets leuks van te maken. Tevergeefs want later blijkt dat al Frank zijn foto’s onscherp zijn door een verkeerde instelling van de camera. Heb ik voor niets die best fake smile ‘we vinden het leuk en voelen ons prima’ opgezet. Dan maar hopen dat er vanuit de officiële fotografen toch nog iets zinnigs uitgekomen is.

Ik neem mijn medaille aan, zeg een paar andere RMD-ers gedag en maak nog een foto met een papieren kroon, mijn medaille en het kasteel op de achtergrond, onder het motto ‘vorige week werden we als lopers de prinsjes en prinsesjes van het team’ genoemd en omdat dat wel een beetje waar is, heb ik maar een kasteel opgezocht. Ik ben Frank even kwijt maar die blijkt nog bij de finish te staan. Als iedereen binnen is nemen we afscheid en wandelen we naar de auto, want inmiddels is het toch ook alweer 22:30. Thuis lekker douchen en dan is het bedtijd. Ik heb eigenlijk niet eens trek meer in eten waar ik een half uur nadat ik in bed lig spijt van heb. Morgen zondag, rust dag. Dus morgen doen we lekker rustig aan. Misschien met Frank mee voor een kleine trail. Kilometer of 15 op een rustig tempo. Misschien.

Wat denk je? Blijf ik in bed liggen?

Van dat ‘ik denk dat ik het wel kan’ ben ik in de week ervoor niet zo zeker meer. Ik ben echt moe van Parijs en heb irritatie in mijn keel met een hardloperskuchje. Uitdroging in Parijs met het koude weer de dagen erna is geen goede combi. En natuurlijk weer een drukke week op kantoor, de eerste keer op de nieuwe manege en donderdag uit eten. Vrijdagochtend onverwachts toch naar kantoor, naar huis racen en dan rennend-want-ik-moet-mijn-stappen-nog-maken naar de expo om voor de RMD wat startbewijzen op te pikken. Anderhalve kilometer vanaf huis maar hijgend en piepend als een longpatient met zuurstofgebrek kom ik aan. Als dit de voorbode voor zondag is dan wordt het niks.

Het rondje op de expo is leuk en omdat het nog zo vroeg is, is er nog  bijna niemand en dus profiteer ik van de korte rij bij de fotomedaille en de geen rij bij de robotarm voor de handtekening van Kipchoge op mijn eigen startnummer. Natuurlijk even langs de stand van Anita en zit er spontaan een limited edition hardloopjasje van Hoka in mijn tas. Ja, ik kon wel een nieuwe gebruiken. Daarna de boel aan Marco geven, weer naar huis rennen waar ik alsnog aan het zuurstof kan en de rest van de middag gewoon werken.

Frank loopt een trail in België en moet om 4:00 opstaan en weg. Gelukkig kan ik daarna uitslapen en zelfs als ik wakker ben blijf ik nog even liggen. Dan ontbijten, boodschappen doen en samen met Linda, die er rond lunchtijd is, naar de stad voor een pannenkoek, nog een rondje over de expo waar spontaan een nieuwe multicolor Flipbelt in mijn tas terecht komt en bij de City Marathon kijken. Nee, ik had geen nieuwe nodig, maar ik vond hem wel mooi. Genoeg reden lijkt mij. Thuis trek ik me terug op de bank, leg mijn spullen klaar voor zondag, haal nog een pasta, kijk De Marathon, voel me een beetje ‘all by myself Bridget Jones’ en ga op tijd naar bed.

Om 7:00 gaat de wekker en om 7:45 heb ik de metro richting de Green Room. Het is raar zo zonder Frank. Ik kan prima alleen zijn, maar ben het niet meer zo gewend. Ondanks dat ik gisteren rustig aan gedaan heb en relatief goed geslapen ben ik moe en totaal niet in de mood om een marathon te rennen. Dat wordt niet beter als ik in de Green Room ben. Daar waar ik normaal gesproken sta te springen en dansen van opwinding voor Rotterdam zie ik er nu enorm tegen op en hoe gezellig het ook is om iedereen te zien, ik zit voornamelijk stilletjes te wachten tot het tijd is.

Nog even de groepsfoto en rond 9:40 loop ik richting het startvak. Ik heb met Deborah, Mirjam en Joyce afgesproken bij de vuurtoren van het maritiem museum maar ik ben de eerste. Na wat contact wacht ik rustig af tot ze er zijn. Het is bijna 10:00 als Lee aangekondigd wordt, maar ik hoor helemaal niks. Ik wacht tot ze het geluid gefixt hebben als ik vaag wat mensen in het startvak hoor zingen. Dan zegt de speaker, die wel duidelijk te horen is: ‘Dit was Lee Towers!’ Shit, met andere woorden, we hebben hem gewoon gemist! Ik baal als een stekker. Kan deze marathon nog slechter starten? Ik bel Deborah waar ze blijven als blijkt dat ze al in het startvak staan. Lekker dan, maar ik worstel me door de menigte en heb ze gelukkig snel gevonden. Selfie, doorschuiven naar de start, worstelen met mijn muziek die het uiteindelijk toch doet en dan klinkt voor onze wave niet het kanonschot maar de scheepshoorn dit jaar. En ook nu moet ik het zonder startvakkus van Frank doen.

Ik heb tegen de meiden gezegd dat ze maar lekker moeten gaan, ik wil rustig lopen en heb geen idee wat er gaat gebeuren. Ik kan op 5 km instorten, ik kan ‘normaal’ lopen tot 32 km en dan instorten en ik kan zomaar ook prima lopen tot de finish. We zien het wel en niemand hoeft rekening met me te houden. 

We gaan over de start en rechts zie ik Aboutaleb staan en een halve meter verderop Lee. Ik bedenk me geen seconde, eerst naar de burgemeester shit, shit, shit mijn gezichtsherkenning doet het niet, niet zenuwachtig worden nu en we maken een selfie. Hij wenst me succes. Dan gelijk door naar Lee en ook met hem mag ik op de foto en wenst hij me succes. Eindelijk de missing picture!!! En vanaf dat moment is alles OK…

Ik loop op een comfortabel tempo de Erasmusbrug over en haal de meiden zowaar weer in. Ik loop een stukje met ze mee maar mijn comfortabele tempo is net een tikje sneller dus ik wens ze succes en zeg ze gedag onder het motto ‘jullie halen me straks wel weer in joh’. Ik geef me over aan deze eerste kilometers en merk al gauw dat het een stuk warmer is dan in Parijs vorige week. Mijn sleeves gaan omlaag en mijn buff gaat uit.

Tijdens het lopen kom ik diverse RMD-ers tegen en de mood stroomt in volle golven nu door me heen. Hoe kon ik hier nu geen zin in hebben? Ik loop in mijn stad, het is prachtig weer en ik voel me goed. Keelirritatie? Hoe kom je er bij. Vermoeidheid? Ik voel me fantastisch. Niet in de mood? I’m in the mood for everything! Ik weet, hoogmoed komt voor de val, maar voor nu geniet ik met volle teugen en voor ik het weet ben ik bij de 5 km na nog even gezwaaid te hebben naar Rob de Hair. Gisteren zwaaide hij naar mij tijdens de City run.

Vanwege de warmte, mijn ervaring en de wens om beheerst te lopen neem ik al bij 5 km de tijd om rustig te wandelen en te drinken. Bovendien had ik een enorm droge mond dus het water is meer dan welkom. Ik begin ook gelijk met het koelen van mijn gezicht. Letterlijk het hoofd koel houden. Van daaruit door. Niet instorten na de eerste 5 kilometer? Check!

Bij Lombardijen ga ik ruim van tevoren rechts lopen. Ik weet waar Evert zit. Veiligheidshalve ga ik niet springen dit keer maar stuur ik hem een luchtkus. Een symbolische kus voor alle fotografen die onze runs altijd onvergetelijk maken door ze op de gevoelige plaat vast te leggen. Dan naar de 10 km en still going strong. Ik eet wat en draai het Havenspoorpad waar ik weer wat bekenden tegenkom, waaronder Roparun maatje Walter. Even kletsen en weer door. Gewoon lekker op de maat van de muziek de kilometers weg tikken tot ik bij het heen en weertje bij Slinge ben.

Deze lijkt langer dan andere jaren maar dat zit in mijn hoofd. Ik leid mezelf af door naar de overkant te speuren naar bekenden. Ik zie er genoeg dankzij het groene shirt maar ze zijn te ver weg en mijn mond is te droog om ze te roepen. Dan mag ik eindelijk zelf keren en kijk ik nu naar de lopers die achter me zijn. Als ik een paar honderd meter verder ben zie ik de meiden lopen. Niet zo heel ver achter me en gezien mijn tempo lopen die ook niet de beoogde 6:30. Ik moet stiekem een beetje lachen.

Ik ben blij met de drankpost van de 15 km want ik heb weer dorst, zeker na de reep met chocoladesmaak. Ook nu weer goed drinken en even wandelen. So far so good en ik ben nog steeds in goede stemming. Als ik de 21 km zo haal ben ik al blij, de rest komt dan ook wel goed. Die 21 km komt prima. Zelfs het ‘saaie’ rondje om Ahoy heen gaat relatief makkelijk voorbij en ik ben ook Monique die ik ken van destijds de Hardloopwinkel tegen gekomen. Zij heeft vandaag mijn doel al bereikt als marathon master door 10x Rotterdam te lopen. Ik moet er nog een paar. 2025 als ik het goed uitreken en ieder jaar kan (uit)lopen.

Ik neem mijn eerste gelletje. Het is alweer even geleden dat ik niet op chips en koek loop, vorige week niet meegerekend, maar voor asfalt is dit toch beter. Zonder cafeïne, die heb ik straks vast heel hard nodig. Ik ben toch wel blij als ik de hoek naar de Laan op Zuid op draai en de 25 km post zie waar ik een bekertje water van Lonneke krijg. Als ik er net voorbij ben zie ik mijn slager langs de kant staan rekken. Hij heeft het zo te zien zwaar. Ik wist dat hij ook liep, grappig om hem dan hier tegen te komen. Ik spreek hem aan en vraag of het gaat. Net aan. We wandelen samen een stukje op en ik spreek hem wat moed in. Gewoon langzaam door dribbelen, de ene voet voor de andere en hij gaat het gewoon halen. Als hij weer in beweging is loop ik door, de Erasmusbrug over.

Met kleine pasjes en een beetje wandelen, want ik ben nu ook wel een beetje moe, bedwing ik mijn grote vriend en ga de kakofonie van geluid aan de voet van de brug tegemoet. Ik zet mijn eigen muziek even uit en geniet van de energie die door me heen trekt. Dan het door iedereen gevreesde tunneltje bij Blaak waar ik met kleine pasjes zonder blikken of blozen doorheen loop om vervolgens uit te kijken naar Bart en Patries die links met tucjes en zoute sticks staan. Ik ren naar ze toe en neem een paar tucjes. Die opeten blijkt de grootste uitdaging van de dag te zijn want mijn mond is gortdroog. Met ieder woord dat ik uitspreek sproei ik kruimels in de rondte maar ik krijg een slok frisdrank van Patries om de boel door te spoelen. Ondertussen ligt er een loper midden op de route op de grond in elkaar gezakt, waarschijnlijk door de warmte. Hij wordt geholpen door de EHBO en hopelijk komt hij er gewoon weer boven op.

Dan weer verder, ik kan niet te lang stil blijven staan, en onder de kubuswoningen door naar de 30 km als ik ineens een confettidouche van Running Angels Frouke en Stans krijg. Wat superleuk! Bij de 30 km staan Joost en Mirjam. Wat leuk om ook hen te zien! Een knuffel en weer door, bekertje water van Edwin, aan de overkant zwaaien naar Herman, en door de menigte van Crooswijk op weg naar het bos, ondertussen naar rechts kijkend om bekenden te spotten. Dat lukt aardig als ik Rob, René en zelfs Marco zie rennen. Terwijl ik naar het bos en de RMD cheerzone ren heb ik maar één gedachte: ‘Ik hoop dat Frank in het bos staat!’ Ik kijk op de klok en zie dat het theoretisch mogelijk moet zijn.

Ik duik het bos in en in de verte zie ik hem al staan. Mijn grote liefde, druk in gesprek met Linda waardoor ik hem eerder zie dan hij mij. Als hij me aan ziet komen duik ik zijn armen in voor een dikke knuffel. Hé, lekker! Daar doen we het voor. Linda heeft een appeltje voor me klaar gemaakt en terwijl ik doorloop en Frank meeloopt eet ik een paar stukken. Dan toch maar weer rennen en Frank rent een stukje mee, zoals hij die dag meerdere keren zal doen. Uiteindelijk moet hij me laten gaan en vol goede moed ga ik het laatste stuk van het bos in.

Ik draai de hoek om de Kralingse Zoom op, nog zo’n K-stuk tijdens de marathon, maar op het eerste scherm krijg ik direct een supporters videoboodschap van Ronald en Linda. Dan kan ik toch niet anders dan door blijven lopen? Het stuk valt me minder zwaar dan andere jaren en ondanks dat ik nu toch kleine stukjes ga wandelen loop ik toch wel lekker en gestaag door. Binnen no-time nogmaals de bocht om en nu naar Kralingen en het laatste stuk langs de plas om ‘het bos’ af te sluiten. En die man met die hamer is dit jaar in geen velden of wegen te bekennen.

Nu wordt het toch echt wel veel stukjes wandelen, maar het zijn iedere keer kleine stukjes om snel weer te gaan rennen of dribbelen. Opnieuw zie ik Rob de Hair, en dit keer rent hij een stukje met me mee terwijl hij me uitnodigt tot een vlog voor het thuisfront. Afleiding en nog meer reden om door te blijven lopen. Hij ‘duwt’ me de bocht om Crooswijk in met de woorden: ‘Het is heuvel af en de muziek in!’ Met anderen woorden gaan met die banaan. Ik ben nu serieus aan het aftellen, nog 4 kilometer, nog 3 kilometer, de gekte van Crooswijk in en op weg naar de laatste drankpost op 40 km.

Een dame spreekt me aan. ‘We zijn achter elkaar gestart, zullen we achter elkaar finishen?’ Ik denk niet dat ik het vol hou om door te blijven lopen zonder wandelen, dus ik lach haar toe maar leg uit dat het bij mij nu met vlagen gaat. Dan weer wandelen, dan weer rennen. Bij de 40 km nog een keer Herman en dan voor de laatste keer naar de Kubuswoningen. Nog 2 kilometer, op naar Rob Sportfotografie. Maar eerst alle toeschouwers opzij duwen om tussendoor te kunnen lopen, nog een keer Frouke en Stans nu iets eerder gespot en dan met een laatste krachtsinspanning toch proberen een sprongetje te maken voor Rob. 

Geen idee of het gelukt is maar ik heb het in elk geval geprobeerd. Het kost me wel mijn laatste energie want die laatste kilometer loop ik niet meer aan een stuk uit. Ik krijg niet voldoende zuurstof en moet nog steeds regelmatig even wandelen tot aan de bocht bij de Coolsingel. Vlak voor de bocht begin ik weer met rennen met het voornemen nu niet meer te stoppen tot aan de finish. Ik hoor nog een paar keer mijn naam maar weet niet of het bekenden zijn of gewoon het publiek. Ik ben te moe. Ik herken nog net Joost en Mirjam die inmiddels langs de de finish staan en dan op de noten van ‘Seek and Destroy’ passeer ik voor de zevende keer de finish van de Rotterdam marathon.

Ik ben blij en opgelucht dat het zo goed ging en vind het bijna jammer dat het weer voorbij is. Nu moeten we echt weer een jaar wachten voor dit loopfeestje. Bij de finish zie ik Renate en zie ik nog een paar andere RMD-ers. We lopen naar de medailles en ik word geroepen door Renata die hem om wil hangen bij me, maar al sinds mijn eerste marathon haal ik mijn medaille bij ex-collega Pieter, en die traditie ga ik niet verbreken. Een kus en een knuffel, even een kort praatje en een foto en dan richting uitgang voordat ik te veel afkoel. Nog even door de menigte heen worstelen bij de uitgang en dan richting graveren en door naar de Green Room bij Ferry, waar het nog tot laat gezellig is.

Ik ben meer dan tevreden als blijkt dat ik nagenoeg dezelfde tijd, het scheelt 18 seconden (langzamer), dan Parijs gelopen heb. Wie had dat gedacht toen ik vanochtend uit bed stapte? Al met al is het dus toch optie drie ‘prima lopen tot de finish’ geworden. Waar het nou aan lag? Was het de pannenkoek met Linda van zaterdag? Waren het mijn magische Parijs sokken? Was het de handtekening van Kipchoge op mijn startnummer? Was het de relaxdag met de goede nachtrust? Of toch die lekkere donut als toetje? Alhoewel dat allemaal bijgedragen heeft is er toch eigenlijk maar één hele belangrijke reden waarom dit weer een fantastische marathon was.

Rotterdam is en blijft de enige echte #demooiste !

Foto in het midden: Evert Buitendijk Fotografie

We moeten er om 8:00 zijn en ik vraag Frank om weer eens ouderwets pannenkoeken te bakken. Nou ja, vragen? Dat gaat ongeveer zo: ‘Schat, hoe laat moeten we morgen op?’ ‘Ik zet de wekker om 6:45.’ ‘Oh, nou ik sta om 6:30 op want ik wil pannenkoeken bakken.’ Vervolgens schreeuw ik telepatisch heel hard ‘JIJ MOET PANNENKOEKEN VOOR MIJ BAKKEN!’ Waarop Frank dan zegt: ‘Ik wil ze ook wel bakken hoor?’ Yes! Gelukt!

Na een ietwat onrustige nacht staan we op tijd op en terwijl Frank de pannenkoeken bakt maak ik me klaar. Daarna draaien we de rollen om als ik de tafel afruim. We zijn klokslag 8:00 bij de brouwerij waar al een aantal vrijwilligers aan de slag zijn. Ook zijn de mensen van Hoka en Instinct er al zodat we schoenen en vesten kunnen testen. Dat is mooi, kan ik even voelen hoe de nieuwe Carbon X lopen. Ze zitten als sloffen dus die gaan op de lijst als ik de mijne moet vervangen. Ik ben inmiddels ook ‘om’ voor een Instinct vest en aangezien ik op korte termijn jarig ben kan Frank gelijk een bestelling plaatsen. Hij is toch echt ook heel lief.

Ondertussen komen de lopers binnendruppelen en het is heerlijk om iedereen weer te zien en gewoon weer te kunnen begroeten zoals vroeger. Tenslotte stond deze Road al twee jaar geleden gepland. Ik kan me nog herinneren dat we destijds de route zelf maar gelopen hebben toen alles afgelast werd. Het voordeel van getrouwd zijn met de route maker. Maar nu mogen we dan alsnog voor het echie. 

De tijd tikt door en voor ik het weet is het alweer tijd voor de groepsfoto. We lopen naar buiten en dan voelt het toch wel een beetje koud aan. Toch blijf ik bij mijn enkele shirtje want met een hesje er over én een vest heb ik toch drie lagen. Bovendien, als je gaat lopen krijg je het altijd warm. Ik trek ook mijn sleeves aan zodat ik die uit kan doen als het warm wordt. Na de foto weer naar binnen en wachten tot het onze beurt is om te vertrekken.

We stonden gepland om 10:00 maar we lopen iets uit, maar dan wordt er toch omgeroepen: ‘Kraken mag naar buiten.’ Nog even een foto van alleen onze groep, klokje aan en gaan. Ik heb met Piet afgesproken dat ik de route doe en hij de pace. De eerste drie kilometer gaan we met ons enthousiasme iets te hard maar dat wordt gauw gecorrigeerd. Dakpark op en af, Delfshaven in waar ik één faux pas maak qua route, richting de Euromast en dan op weg naar de Erasmusbrug. 

We hebben het ritme lekker te pakken en het loopt voorspoedig. De zon blijft een beetje achterwege en het windje is fris. Er valt zelfs een verloren druppel maar goed, meer dan dat zal het niet worden toch? Na de Erasmusbrug hebben we de eerste verzorgingspost met water. We hebben afgesproken om niet te lang te blijven hangen op de posten en iedereen luistert braaf dus we zijn snel weer door. Op het Varkenoordse viaduct begint het weer te regenen, nu iets harder. Ik kijk er naar en mijn ogen worden groot. Dit is geen regen, dit is natte sneeuw! No way! En dat terwijl de lente morgen begint.

Ik hoop niet dat dit aanhoudt want mijn handen zijn nu al bevroren en ijskoud. Mijn handschoenen heb ik niet alleen thuis gelaten maar ook al lang opgeborgen. Ik gebruik mijn trailtechniek maar bij koude handen en dat is om en om ‘knijpen’. Het helpt want er komt weer een klein beetje gevoel in mijn handen terug. Dan zijn we bij de Kuip waar we de instructie hebben gekregen om breed te gaan lopen voor de foto. Dat lukt aardig en even verdwijnt de sneeuw op de achtergrond. 

Dan de trap op en weer door. Gelukkig houdt de sneeuw niet aan, loopt iedereen nog als een zonnetje en cruisen we richting het Zuiderpark. Als we van daar uit richting de Waalhaven lopen tikken we de 15 km aan en zijn we al op de helft. Ik moet zeggen dat iedereen lekker mee blijft lopen en voor mezelf gaan de kilometers ook redelijk ongemerkt voorbij. Misschien komt dat omdat ik weer eens een ‘woman with a mission’ ben. We pakken de tweede verzorgingspost en ik graai wat Tucjes voordat we weer verder gaan. Op naar de Beneluxtunnel.

Nu komt het langste en misschien wel saaiste stuk. Eerst nog even een wiebelbrug. Gelukkig hebben we geen wind tegen en is en blijft het droog. Maar aan alles komt een eind en drie kilometer later draaien we Pernis in om nog twee kilometer te overbruggen tot de ingang van de tunnel en de laatste verzorgingspost. In de verte zien we de toren van Huisman, waar ik me morgen weer mag melden voor de arbeid. 

We worden feestelijk onthaald bij de tunnel waar het laatste restje van Indian Pale Ale net vertrekt. We nemen iets meer tijd voor een hapje en een drankje voordat we met de roltrap de tunnel afdalen. Door het even stilstaan verstijf je gauw maar de tunnel loopt natuurlijk eerst lekker af waardoor de spieren gauw weer soepel bewegen, voor zover dat kan na 25 km. De tunnel omhoog nemen we rustig aan en als we de roltrap weer omhoog gaan bereiden we ons mentaal voor op het laatste loodje. Een  loodje dat ik bijna net zo goed ken als het rondje brug thuis aangezien ik hier altijd met mijn collega’s loop.

We halen Indian Pale Ale, The Sequel in en hobbelen rustig richting het park waar we dwars doorheen lopen. Dan maken we als pacers de keuze om via de Gustoweg te lopen en een klein stukje van de route af te wijken. Hierdoor slaan we twee keer oversteken over en zo op de zondagochtend kan deze weg best. Dan de laatste kilometer terug naar de brouwerij nog even tegen de wind in. Iedereen loopt nog steeds goed mee al is de vermoeidheid nu toch wel aanwezig. Ik merk het zelf ook aan mijn benen. Het zonnetje probeert nu voorzichtig door te breken.

Nog even tanden op elkaar en als we bij de brouwerij zijn is de keuze voor de groep om te stoppen of nog een lusje van ongeveer 2 km te doen. Piet en ik lopen sowieso nog een lusje en er gaan ongeveer 5 man/vrouw met ons mee. Het pacen wordt nu een beetje ‘eigen tempo’ lopen, dit lusje is vooral bedoeld om wat extra kilometers te maken. Als we voor de tweede keer bij de brouwerij zijn heb ik 32,77 km op de teller staan dus dan weet je het wel. Iets met een Duivelse Uitdaging dus nog een klein beetje verder tot 33,33 km. Dan zit het er voor mij ook op. Lekker naar binnen, iets droog aantrekken en wat drinken. Beetje napraten, hamburgertje er in en dan rond een uur of drie afscheid nemen en naar huis want Frank heeft een afspraak met Max.

Nog drie weken tot Rotterdam, twee tot Parijs en volgende week mag ik nog iets met een verkenning doen. Dit voelt ouderwets als de voorbereiding voor de marathon, net als dat vandaag ouderwets een RMD Road through Rotterdam was, met alles er op en er aan. De enige hamvraag die nu nog open staat is, wat eten we vanavond?

Ik weet niet, ik heb eigenlijk wel trek in octopus op de grill of zo. Hoe zou dat nou komen?

Foto: Jaco Terlouw

Na vrijdagavond prima spareribs op een terrasje in het centrum van Assen gegeten te hebben gaan we zaterdag op onderzoek uit. Want hoe vaak ben je hier nou? Even langs het TT-circuit, we zijn er nou toch, maar helaas zijn ze gesloten wegens Corona. Dan maar door naar Diever, waar een echt hunebed ligt. Foto voor het nageslacht en dan polshoogte nemen bij het Buitencentrum waar we zondag vertrekken. We zien gelijk dat lunchen hier het niet gaat worden maar op aanraden van Arnoud, medeorganisator van het event, rijden we, na een verkennend hardlooprondje door het Wold, 5 minuten verder naar een plek waar meer mogelijkheden zijn. Door Corona en de verwachte drukte kunnen we niet reserveren. Gelukkig zit er aan de overkant een soort burger kiosk waar wel ruimte is. Dat komt wel goed.

Omdat we ook nog bij Kamp Westerbork willen kijken en willen lunchen is het even passen en meten. Arnoud en Bas zitten in Vledder waar ze ‘de lekkerste pannenkoeken van Nederland’ hebben. Nou, dan weet je het wel. Ik weet Frank over te halen en drie kwartier later zitten we gezellig met vier man aan inderdaad de lekkerste pannenkoek van Nederland. Om vervolgens ruim een uur later weer in de auto te zitten op weg naar Westerbork.

Daar aangekomen blijkt dat we hadden moeten reserveren om naar binnen te mogen. Je weet wel, Corona. Gelukkig willen we het kamp zien en dat is gewoon buiten en vrij toegankelijk. Moeten we wel 3 km lopen. Heen én terug. Naast dat het kamp op zichzelf indrukwekkend is staan er ook 14 megagrote satellietschotels die radiogolven uit de ruimte opvangen. Na alles gezien te hebben en opnieuw terug in Assen een terrasje opgezocht te hebben maken we ons klaar voor het echte werk van de volgende dag, de reden waarom we hier zijn.

Om 9:30 staan we klaar en we zijn net aan de eersten. Al gauw staat het parkeerterrein vol, grotendeels met groene shirtjes. Er zijn twee routes, een korte en een lange, maar we starten allemaal tegelijk en splitsen ergens bij 11 km. Met een volle pens van het ontbijt en het feit dat ik altijd even moet opwarmen heb ik er geen enkele moeite mee om samen met Karin als hekkensluiter te dienen. Ach ja, iemand moet het doen.

We gaan van start en de sfeer zit er al gauw in in deze mooie omgeving. Het is af en toe even zoeken naar de route maar gelukkig zijn er meerdere mensen die een GPS bij zich hebben danwel de route in het horloge hebben staan dus met elkaar lukt het wel. Ook wordt er door deze en gene foto’s en filmpjes gemaakt dus alles wordt goed vastgelegd. Het is lekker vlak en de ondergrond varieert van bos naar hei, naar zand en zelfs gras. De uitzichten zijn prachtig en om de paar kilometer lijkt het wel of we in een totaal andere omgeving lopen. 

De kilometers vliegen dan ook voorbij. We boffen met het weer, het is lichtelijk bewolkt en daardoor minder warm dan wat wij gisteren hadden. Natuurlijk doen we de Drentse Sahara aan en bij een dode boom maken we een groepsfoto. Op 10 km zijn we bij een uitkijktoren nadat we een paar duintjes meegepikt hebben, en op 13 km zijn we op het punt beland waar we gaan splitsen. 8 mensen nemen de korte route, en de overige 19 voor de lange route splitsen op in 9 man snel en 10 man iets minder snel. Onderweg komen we nog een heus addertje onder het gras tegen.

Uiteindelijk zijn we bijna drie en een half uur verder weer terug bij het buitencentrum. Op de teller staat 23,5 km maar vanwege de RMD Summer Holliday Challenge maak ik er natuurlijk 25 km van. Kan ik die ook weer afvinken. We komen weer bij elkaar bij de burgerkiosk waar we met een groepje nog gezellig napraten terwijl we een burger wegkanen. Aan het eind van de middag kruipen we weer in de auto voor de lange reis terug naar Rotterdam. Het was weer een meer dan geslaagd event. Kunnen we nu gaan nadenken over waar we de volgende Social Trail gaan houden. Ergens waar we een leuk weekendje weg van kunnen maken.

Texel of zo? 

P.s. Wil je geen enkele nieuwe blog missen? Volg me dan op mijn Facebookpagina ‘Op weg naar de Marathon’. Ook benieuwd naar mijn wekelijkse trainingen? Volg me dan op Instagram snbogaard_opwegnaardemarathon

Al sinds jaar en dag teamcaptain is het team gelijk vanaf het moment van inschrijving samengesteld. Nu dat we weer met elkaar mogen sporten gaan we ook gewoon met elkaar lopen. Wij hebben de mazzel dat we allemaal relatief dicht bij elkaar wonen dus een afspraak in het Kralingse Bos is zo gemaakt. En aangezien wij lopen om te kunnen eten is het niet meer dan logisch dat we na afloop lekker lunchen. BBQ dan maar, what else?

Ik loop de 7,195 km. Het is mijn 5 jarige jubileum en de eerste keer liep ik ook deze afstand dus dat vind ik wel passend. Ik splits Frank en Richard de 10 km in de maag, het voordeel van teamcaptain zijn, Linda loopt voor het eerst mee en pakt 5 km en de andere twee 5 km afstanden worden verdeeld over Marilene en Bart. Of ik een snelle tijd neer kan zetten weet ik nog niet. Het plan was oorspronkelijk van wel maar niet alleen ben ik nóg luier geworden dan ik al was van al dat trailen, ik heb nog steeds last van mijn bil en als het rondje van afgelopen vrijdag, waar ik niet vooruit te branden was, maatgevend is, wordt het niet veel soeps vandaag. Nou ja, we gaan het wel zien. Tenslotte gaan we niet voor de winst maar voor de leukste afterparty. En daar heb ik alle vertrouwen in!

Ik heb goed geslapen en sta relatief uitgerust op. Die winst heb ik al. Bovendien was het gisteren nog enorm zeikweer, vandaag is het prima loopweer. Een klein beetje miezer in de lucht maar verder niet heel erg warm of heel erg koud. Marilene komt eerst naar ons huis omdat we het eten mee moeten nemen en nog even vers stokbrood bij de AH moeten halen. Als we een half uur later allemaal bij de afgesproken plek op de parkeerplaats staan dient zich de eerste uitdaging aan. Op dit gedeelte van het Kralingse Bos mogen we helemaal niet BBQ-en! Dus allemaal de auto maar weer in en richting PAC en het strand om daar dan straks maar neer te strijken.

We hebben besloten om allemaal tegelijk te lopen. Niet alleen een praktische beslissing vanwege de tijd maar ook gezelliger en dan kunnen we daarna samen lunchen. Als we naar ons zelfgekozen startpunt lopen zit daar team Alpha Flyers. Die hebben hun run er al opzitten. Kunnen ze mooi wat foto’s van ons maken. Rond 11:10 zijn we er eindelijk klaar voor. Als teamcaptain tel ik af en weg zijn we. Mijn voornemen om rustig aan te doen, of in elk geval rustig aan te beginnen, waait direct weg zodra ik begin te lopen en eindigt ergens in de struiken naast de berm. Deborah wilde me met meelopen maar ik wilde haar mijn gestrompel niet aandoen. Had misschien toch gekund, maar goed, het zijn toch 7 km.

Richard pakt al gauw de leiding, Frank er achteraan, dan Marilene, daarachter ik en Bart en Linda vormen de achterhoede. Die beginnen wel rustig. Slim. Bovendien kunnen ze dan goed zien hoe ze moeten lopen want ze zijn hier niet bekend. De eerste kilometer gaat lekker alhoewel het toch warmer is dan ik dacht. Mijn bil voel ik wel maar het valt me mee. Nu hopen dat hij zich zo houdt. Ik heb meer moeite met mijn ademhaling onder controle krijgen. Ik kan wel merken dat het een hele tijd geleden is geweest dat ik een wedstrijd heb gelopen, snelheid heb gemaakt of aan een stuk door gelopen heb. Shit, moet ik tóch ergens gaan intervallen. Alsof ik dat niet weet maar ik ben zo verdomd goed in ontkennen.

Ergens halverwege kilometer drie kom ik Deborah ineens tegen. ‘Gaatie?’ vraagt ze in het voorbij gaan. ‘Ja hoor!’, roep ik terwijl ik een duim opsteek. Bijna dood maar ook bijna op de helft. Ik werk mezelf naar de 4 km en denk weer eens bij mezelf: ‘Als ik nu de 5 km zou lopen was ik bijna klaar geweest.’ Waar heb ik dat eerder gedacht? Oh ja, vorig jaar toen ik de 10 km liep. Ik zie een patroontje. Het tempo gaat iets naar beneden en daarmee zakt een beetje het gevoel dat ik de binnenkant van mijn longen met een schuurspons aan het schoonboenen ben. Een laagje Coronavet dat zich daar de afgelopen maanden  vastgekoekt heeft. 

Ik word ingehaald door Bart. Die is in tegenstelling tot mijzelf wél goed bezig geweest het afgelopen jaar en dat is duidelijk te merken. Ik moet écht aan de bak. Na de vakantie. Misschien. Ik hou mezelf voor nu maar voor de gek dat ik mijn krachten moet verdelen omdat ik 7 km moet. Als we weer bij het startpunt zijn staan de mannen van Alpha Flyers aan te moedigen en maken foto’s. Hebben we toch een extra tintje aan onze virtuele run. Ik moet nog even door en loop eerst nog even verder alvorens te keren om terug te rennen. Bart en Marilene zijn klaar en als ik weer langs het startpunt loop ‘finisht’ Linda ook.

Nu krijg ik het écht zwaar. Ik hou mijn eerdere hoge tempo nauwelijks vol en van die longen is niets meer over. Tijd om alle zeilen bij te zetten. Sowieso moet er een betere tijd dan 5 jaar geleden komen alhoewel ik dat wel ga redden. Blik op oneindig verstand op nul dan maar. Tot aan de boom. Tot aan de bocht. Tot aan de splitsing. Dan draaien en voor de laatste keer terug naar het startpunt. Nog 500 meter. Tering wat is dat toch lang! Dan eindelijk het 7 km signaal van mijn horloge. Bij 7,2 km zet ik hem stil en ren nog een klein stukje door naar de mannen van Alpha Flyers voor een triomfantelijke finishfoto. Die neemt niemand me meer af vandaag.

Daarna is het wachten op Richard en Frank. Als eerste komt Richard binnen en, ook al loopt hij 10 km, is Frank onze ‘laatste loper’. Die halen we traditiegetrouw natuurlijk als team binnen. Als hij ook weer een beetje bijgekomen is zijn we eindelijk toe aan het échte werk en belangrijkste reden waarom we mee doen aan al die hardlooponzin, de BBQ lunch. We zoeken een mooi plekje uit, beschut tegen wind en het eventuele beetje regen. Omdat we al veel voorbereid hebben gisteren zitten we binnen no time aan de salade, brood, hamburgers en worst. Hé, hé, eindelijk! Het wordt nog gezelliger als de mannen van Alpha Flyers ook nog even aanschuiven en kunnen we met recht zeggen dat we de gezelligste afterparty hebben. Daar durf ik mijn handen wel voor het in vuur te steken. 

Of mijn longen for that matter…

De Bruggenloop is altijd een rare dag. Omdat we pas om 15:30 starten en het een vrije dag is, is het autistische deel van mijn brein altijd een beetje van slag. We slapen een beetje uit waardoor ik ietwat suf wakker word. Gelijk pannenkoeken ontbijten heeft geen zin maar uitgebreid iets anders eten past ook niet. Dus eet ik een sinaasappel om te overbruggen tot een uur of 11 als Frank de pannenkoeken bakt. Ik doe ondertussen klusjes in huis.

We moeten toch op tijd weg vandaag want Frank regelt de oliebollen en we hebben voorlichting voor de eventuele reis naar New York. Om 12:30 zijn we dan ook bijna de eersten die aankomen in het Topsportcentrum, waar zich inmiddels de traditionele Green Room bevindt. Bij de ontvangstbalie krijg ik een verrassing. Carola heeft vorige week niet alleen een mini-me gespot en de foto op Facebook gezet, ze heeft er ook daadwerkelijk een voor me gekocht. Ik vind het superleuk en heb nu ook eindelijk een heuse eigen mini-me. Gewoon te grappig voor woorden. Hij mag op de ontvangstbalie blijven staan tot ik klaar ben met lopen en daarna mee naar huis.

De voorlichting begint om 13:30 maar voor die tijd hebben we al veel bekenden gezien en bijgepraat. Nadat alle vragen over New York gesteld en beantwoord zijn is er nog even tijd voor de groepsfoto en dan gaan we gauw richting start want er moet ook nog een lampje opgehaald worden. Eenmaal in het startvak, we zitten in wave 1, maak ik me klaar voor anderhalf uur afzien. Blik op oneindig, verstand op nul, muziek aan en klokje op start. Ik heb het gevoel alsof ik drie maanden niet gelopen heb en dan klinkt 15 km best ver. Het enige voordeel is dat het nog licht is. 

Ondanks dat ik muziek in mijn oren heb loop ik met Marilene op. We gaan in het begin natuurlijk weer veel te hard van start maar ik zie wel waar het schip strand. De route loopt dit jaar weer over de Erasmusbrug en daarmee is het de oude route waardoor de start ook weer bij de Kuip is. Tegen de tijd dat we bij de Erasmusbrug aankomen geef ik aan dat ik het tempo iets wil laten zakken voordat ik me kapot loop, en dat Marilene maar moet gaan, maar ze blijft bij me. Ook voor haar is het doel uitlopen onder de 1:30. 

Na de brug gaan we de Maasboulevard op en verrassend genoeg lopen we dit keer beneden langs. Dat betekent straks onder de brug door, kinderkopjes en het heuveltje weer omhoog. Het voordeel van je achtertuin kennen. Eenmaal weer boven staat de drankpost. Opnieuw zeg ik tegen Marilene dat ze maar door moet lopen als ze wil want ik wil wat water. Omdat de drie musketiers Henk, Paul en Erik voor ons lopen haakt ze daar aan terwijl ik mijn momentje pak. Daarna gauw weer door, de eerste 5 km zitten er al weer op. Bij het eind van de Maasboulevard ben ik toch weer bij Marilene en de mannen.

Ook nu is er een kleine afwijking op het standaard parcours. In plaats van het viaduct omhoog en dan naar rechts naar beneden gaan we bij de tramhalte gelijk naar rechts en via het fietspad van de Esch. Nog steeds mijn achtertuin overigens en dus kan ik ook dit stuk goed indelen qua energieverbruik. Ik weet waar ik gas kan geven en waar ik gas terug moet nemen. Ik ren inmiddels een stukje voor Marilene en de mannen wat me genoeg ruimte geeft om ook de tweede drankpost te pakken om daarna weer aan te haken.

Van daar uit rennen we naar mijn grote vriend, de Van Brienenoord. Kleine stapjes groot plezier. Marilene loopt wat op me uit maar ik weet exact hoe ik deze knul moet behandelen. Dat komt straks wel weer goed. Ik passeer het 10 km punt en begin mijn rug en bil wat te voelen. Dat kon niet uitblijven maar voorlopig doe ik maar waar ik heel goed in ben. Negeren. Mijn klokje zegt 53 minuut nog wat. Netjes, gezien de omstandigheden. Na het hoogste punt mag ik weer naar beneden rennen en ik trek weer bij Marilene. Linksom of rechtsom lopen we dus toch samen.

Naar beneden gaat altijd lekker snel en voor ik het weet zit ik bij 12 km. Minder dan 20 minuten nog, maar nog steeds 3 km te gaan. Ik zet mijn verstand op nul als mijn bil nu toch echt wel vervelend gaat doen. Tijd voor de Terminatorknop en verdomd, hij doet het weer. In Athene lag het waarschijnlijk aan het weer maar nu is het lekker fris en dit keer heb ik mijn hardrock vrienden wél bij me. Bij km 13 kijk ik op mijn klokje hoe we er voor staan. 1:09 nog wat en 2 km te gaan. Kwartiertje om onder de 1:25 te blijven. Zou mooi zijn. 

Terwijl ik verder ren reken ik even door. Kwartiertje is 7:30 de kilometer maar ik loop veel sneller dan dat. 12 minuten dan. Zou max 1:22 worden, maar het is minder. Shit, ik zit op de rand van de 1:20. Ik haat het als ik 1:22:08 zou lopen omdat ik nu inkak. Maar ik haat het ook als ik 1:22:08 loop terwijl ik me de longen uit mijn lijf ren. Keuzes, keuzes, keuzes. De Terminatormodus neemt de beslissing voor me. We gaan er voor. Marilene ben ik op dat punt kwijtgeraakt.

Mijn bil protesteert, mijn longen beginnen een beetje te branden maar mijn brein vlucht in de muziek en mijn benen vliegen over de weg. Ik denk dat we wind mee hebben en een stukje verderop zie ik het viaduct dat de laatste honderd meters aankondigt. Het zijn er nog 200, dat trek ik nog wel. Over de finish zegt mijn klokje 1:19 en een beetje. Net gehaald dus en ik ben blij dat ik er voor gegaan ben. Niet de tijden die ik vorig jaar haalde maar ik ben het toch ook nog niet helemaal verleerd. Ik wacht op Marilene die blijkbaar een pitstop moest maken, vandaar dat ik haar kwijt was.

We lopen direct terug naar het Topsport centrum waar het lekker warm is en vooral waar de oliebollen zijn. Frank is anderhalve minuut voor mij gefinisht en is er al. Het feestcomité staat boven aan de trap te cheeren en daarna komt het hoogtepunt van de dag, de oliebollen! Ik val er gelijk op aan, ik heb er lang genoeg op moeten wachten en hard genoeg voor moeten rennen. Daarna is het napraten met diegenen die al binnen zijn en wachten op diegenen die nog binnen moeten komen. En natuurlijk nog een oliebol aftroggelen van Richard die hem niet hoeft zodat ik tien minuten later op mijn tweede bol zit te kauwen. Rond een uur of zeven is het wel welletjes en tijd voor een bad en avondeten. Morgen weer braaf aan de sla, maar niet nadat ik als toetje nog één oliebol verorber. En de rest van de maand?

Ik denk dat ik nog maar een paar loopjes ga inplannen…

Als het maandag te warm is en ik nog te veel spierpijn van zondag heb ga ik niet lopen en is het lot van de woensdag definitief bezegeld wat mij betreft. Besluit gematerialiseerd. Want 3x per week lopen waarvan 1 langere afstand betekent dus naast de woensdag, de Mudrun van 5 km van zaterdag en dan zondag voordat we weg moeten naar onze afspraak nog een klein rondje. De rest van de week zit vol met respectievelijk Rammstein, paardrijden en de Slotavond van de Roparun.

Maar goed. Frank wacht nog steeds of het wel doorgaat. Dat bericht komt de avond ervoor. We gaan dus. Besloten en dan is ook het juiste moment voor de woorden: ‘Ik doe de 10 EM, wat doe jij?’ We weten allemaal wat daar het antwoord op is. Wel rustig aan, niet alleen vanwege de warmte, maar ook omdat twee dagen herstel wel voldoende maar niet genoeg is. 

Omdat we moeten na-inschrijven wat alleen tussen 18:00 en 19:00 kan moeten we nog opschieten ook. Straks zijn we te laat of zijn de startnummers op. Mijn vrees is ongegrond als we er om 18:30 zijn en ik 5 minuten later twee formuliertjes sta in te vullen. En ik mag nog startnummer kiezen ook. Het wordt 850, lekker rond en makkelijk te onthouden. Nog even met pen dik mijn naam er op krassen en ik ben er weer klaar voor. 

Er zijn meer groene shirts dan ik had gedacht. Een grote club die-hards, de kale mannenclub, zijn er en ik tel drie dames, mezelf inclusief. Ik zorg dan ook maar voor de groepsfoto en een dame van de organisatie maakt hem. We staan nog even te kletsen en dan word ik ineens aangesproken. Ik draai me nietsvermoedend om als ik een microfoon in mijn neus geduwd krijg en een camera in mijn bakkes. ‘Zeg Saskia, wat ga je lopen? En hoe heb je je voorbereid?’ Uhhhh, ik ben altijd voorbereid? Jeetje, wat klinkt dat arrogant zeg, maar ja, het is wel waar.

Om 19:25 gaan we klaar staan en terwijl ik nog met mijn telefoon aan het kutten ben klinkt ineens het startschot. Muziek aan, klokje aan en gaan met die banaan. Frank en ik lopen samen ook al hebben we muziek op. Het valt op zich mee met de warmte dankzij een koel briesje. We worden aan alle kanten ingehaald maar het maakt me niet uit. Tenslotte heb ik nog iets van een triatlon in mijn lijf zitten en met een tempo van ergens tussen de 10 en 11 km per uur vind ik het allang best. 

De route is voornamelijk langs het water en het is heel erg leuk om weer eens iets nieuws te zien. De eerste 5 km vliegen dan ook voorbij en ik ga steeds lekkerder lopen ondanks het feit dat mijn hamstrings aan alle kanten protesteren. Is weer eens wat anders dan protesterende billen of kuiten. Vanaf het water gaan we ook een stuk langs een industrieterrein waar de afvalverwerking zit. Een plek waar ik graag snel voorbij ren want echt fris ruikt het er niet. Daarna komt er een prachtig mooi uitgestrekt weiland gebied en ik waan me een klein beetje terug in Frankrijk anderhalve week terug tijdens de Roparun. Zonnetje, briesje, mooi uitzicht en lekker lopen, wie maakt me wat?

Bij 10 km gaat de linkerhamstring in de blokkeerstand waardoor ik het in mijn kuit begin te voelen. Na een kilometer trekt dat weer weg om op te spelen bij mijn scheenbeen en daarna in mijn voet. Het is maar goed dat ik de rest van de week niet zo heel veel meer ga doen. Een winegum geeft weer wat extra energie en als we voorbij de 11 km zijn merk ik dat Frank gaat versnellen. Wat krijgen we nou? Dat doet ie anders nooit hoor? Maar geen probleem. Sterker nog, door sneller te lopen heb ik minder last van stijfheid. En die dame in het roze die ons voorbij liep zat me toch al dwars, dus die haal ik graag weer in.

Rond de 13 km komen we Jan tegen die er een beetje oververhit uitziet en wellicht kramp heeft. We vergewissen ons of het goed met hem gaat alvorens weer verder te rennen. Op naar de laatste 3 km. We krijgen nog een pittig heuveltje omhoog, halen nog een paar mensen in en dan zijn we weer terug bij het sportcomplex om samen te finishen. Daar praten we nog even na met de rest, zien nog even de huldiging van winnaar Patrick Kwist, mijn held en grote voorbeeld, en wandelen langzaam terug naar de auto om weer huiswaarts te keren. Tenslotte moet er ook nog gegeten worden.

Thuis ben ik dik tevreden. Gewoon een prima tijd neergezet gezien de omstandigheden, 1:33:40, en het was gezellig. Beetje jammer van die ene seconde dat Frank dit keer ‘sneller’ was maar ach, vandaag mag het. En het beste van alles?

Ik heb gewoon heerlijk gelopen. Niet gezwommen, niet gefietst, alleen maar gelopen!

Als hij één week voor de Two Oceans was geweest had ik het niet aan mezelf kunnen verkopen. Als hij drie weken ervoor was geweest had ik geen seconde getwijfeld. But life is a bitch dus is hij twee weken ervoor. Ik ken mezelf en ik geef eerlijk toe. Diep in mijn hart wist ik al dat ik hem ging lopen, ik moest alleen wat harder werken en slimmer zijn om een goed excuus te vinden voor mijn verstand. Gelukkig was die snel gevonden. Het schema gaf respectievelijk 42 km en 30 km aan drie en twee weken van tevoren. Als ik dat nou omdraaide én mezelf beloofde dat ik echt rustig zou lopen, dan moest het toch kunnen? Bovendien kon ik dan Rotterdam nummer 5 afstrepen, niet alleen een mooi rond getal maar ook nog eens mijn geboortenummer. The devil in me tricked me again. En zo sta ik gewoon vandaag aan de start van de 39ste editie van de Rotterdam Marathon. De laatste lange duurloop. Het begin van het einde.

Ik heb prima geslapen en ben eigenlijk helemaal niet zenuwachtig. Ik heb dan ook geen enkel doel vandaag. Nou ja, wel, maar mijn doel is slechts om 42 km te lopen. Voor de rest heb ik nul druk en dat is eigenlijk wel relaxt. Volgens planning rijden we om 8:30 richting Engels waar we ons melden en kunnen omkleden. Dan de groepsfoto en rond 9:15 word ik toch een beetje zenuwachtig en wil ik naar de start. Ysbrand en Mirjam gaan met ons mee.

Bij de start is het even zoeken waar we precies moeten zijn maar even later staan we dan toch netjes waar we horen en kan ik nog een keer naar de WC. Dit jaar hoef ik gelukkig niet op straat. Er zijn nog een handjevol mede RMD-ers dus het wordt een drukke startvakselfie. Leen bezorgt ons allemaal weer kippenvel en dan is het alweer tijd om te starten. Ik heb last minute besloten om niet met Frank mee te lopen. Ik wil op geen enkele wijze druk op hem uitoefenen of dat er druk op me uitgeoefend wordt. Hij krijgt een kus en ik wens hem succes als ons startschot klinkt. ‘Dag schat, ik zie je bij de finish. Hopelijk dan pas.’

Als ik bij de startstreep sta wil ik nog even een selfie maken. In mijn camera zie ik een vrijwilliger op de achtergrond fotobomben, dus als ik klaar ben draai ik me om om te kijken wie dat is. Het blijkt Peter, een oud collega en al sinds een paar jaar mijn vaste medaille-omhanger. Ik vlieg hem om de hals en we praten even bij. Inmiddels ben ik de laatste van de startwave die vertrekt. No problem, er zijn nog twee startwaves achter me.

Als ik de Erasmusbrug op loop merk ik al gelijk dat het warm is. De zon schijnt en er zijn geen wolken. Het zal wel weer een slagveld worden maar voor mij is het een goede training. Tenslotte is het in Kaapstad ook ruim 20 graden. Op de brug kijk ik uit naar Jenny en Gaston die uiteindelijk beneden aan de brug staan. Even zwaaien en dan in mijn bubbel. Maar niet voor lang. Op 3 km zie ik Harold en Edwin en haak aan bij de mannen. Ze lopen een lekker tempo van iets harder dan 10 km per uur, prima bij te houden, niet te hard, niet te langzaam.

Op 7 km kom ik in mijn flow en we kijken uit naar Evert Buitendijk voor de foto. Ik spot hem en wijs Harold waar hij staat, om vervolgens eens gek te doen en te springen voor de foto. Geen idee of de foto gelukt is maar ik ontlok in elk geval bewondering van een Engelsman die aangeeft dat hij dat nooit zou kunnen. Bij de 10 km is het tijd om mijn flesje te vullen met water en er een nieuwe elektrolyten pil in te doen. Als ik het buisje open maak wacht me een verrassing. Door het lopen en dus het schudden van het buisje zijn al mijn pillen vergruisd. Goed, weten we dat ook weer voor Zuid Afrika. 

Door mijn oponthoud ben ik Harold en Edwin kwijt dus snel doorlopen om ze weer in te halen. Dat lukt 500 meter verderop en samen lopen we het Havenspoorpad af. Als we net het hoekje om zijn kom ik twee Anita vriendinnen tegen. Met de ene gaat het niet zo goed en dus laat ik Harold en Edwin gaan om bij haar blijven. Ze heeft het heel zwaar en wil uitstappen. Ik probeer haar op te beuren maar dat lukt niet erg. Als we een andere vriendin die langs de kant staat tegen komen is het gedaan. Ze stopt en stuurt mij en Scarlet door. Het is niet anders.

We pakken de pace van 10 km per uur weer op. Helaas belanden we tussen de 4:00 pacegroep waar ik liever ver van weg wil blijven. Ik heb een hekel aan die grote groepen die aan een pacer klitten maar het is lastig om er van weg te lopen. Het duurt even maar het lukt dan toch. In de bocht na de 15 km zie ik ineens Herman staan. Over helden gesproken. Trainen voor de marathon, geblesseerd raken en niet mee kunnen doen en dan toch komen aanmoedigen. Ik loop even naar hem toe om gedag te zeggen en ren dan snel weer door om weer bij Scarlet te komen. Op naar de 21 km! 

Maar eerst mijn flesje weer vullen met water. En dan ben ik Scarlet toch weer kwijt. Gelukkig kom ik haar na een halve kilometer weer tegen waarop we weer samen oplopen en onderwijl horen dat de andere vriendin toch weer is gaan lopen. Bikkel! Ik loop mijn tempo, Scarlet probeert zo lang mogelijk bij te blijven. Dat lukt tot ongeveer 23 km als ik uiteindelijk toch wegloop. Ik ga iets harder lopen omdat mijn lichaam dat vraagt en omdat ik een beetje klaar ben met Zuid. Met als gevolg dat het weer me, myself and I is. Even los van al die groene shirts die ik overal tegen kom.

Bij 25 km gaat het nog steeds lekker. Natuurlijk heb ik het warm en natuurlijk voel ik mijn benen, maar gemiddeld is het nog steeds net 10 km per uur. Net voorbij de 26 km zie ik iemand lopen die ik niet wil zien. Het is Frank. Als ik bij hem ben en vraag hoe het gaat krijg ik een ‘Kut!’. Ik was er al bang voor maar het is gewoon te warm. Bij de halve heeft hij zijn doel al losgelaten en dribbelt verder uit. Ik blijf bij hem tot aan het hoogste punt van de Erasmusbrug en laat hem dan weer los. Ondertussen zien we Jenny en Gaston nog een keer staan.

Brug af gaat het tempo weer iets omhoog en de Schiedamsedijk loopt ook lekker. Bij Churchillplein hou ik mezelf bezig door het rustige publiek een beetje op te jutten. Dat lukt aardig als ze mijn naam in koor roepen. Ik mis de trommels in het tunneltje maar op de Blaak staan Deborah en Joyce met de confetti. Ik zeg ze gedag en ga de kubuswoningen onderdoor de drukte van de Mariniersweg op. Daar staat Myra langs de kant met haar man, zie ik Lynn en staat Janneke te cheeren bij de Running Junkies cheerzone. 

Na de 30 km waterpost neem ik even mijn zenmomentje. Alles even rechttrekken, mijn playlist omzetten, wat eten, beetje wandelen en even tot mezelf komen voor de laatste 12 km. Dan weer verder, richting de ingang van het bos. Aan de andere kant van de straat lopen de mannen en vrouwen die alweer terug komen uit het bos. Ik zwaai naar alle groene shirts en hoop daar straks ook lekker te lopen. En dan komt onze grote vriend. Het Kralingse bos.

Ik voel me nog steeds goed, mede doordat ik inmiddels mijn hoofd in iedere emmer met water die ik tegen kom stop. Koelt lekker af en is makkelijker en sneller dan dat gekut met die sponsjes. In het bos staat de RMD Cheerzone. Opnieuw even stoppen, kletsen en in de bakken met lekkers graaien. Helaas geen spekkies. Het zal me toch niet weer gebeuren dat me spekkies beloofd zijn en dat ze er niet liggen? Ik uit mijn ‘klacht’ bij de organisatie en na even zoeken wordt de zak dan toch gevonden. Sas is blij en kan weer verder lopen. Ik vraag of Harold meegaat, die vlak na mij ook aangekomen is. Edwin is hij kwijt maar hij zegt dat ik maar moet gaan en dat doe ik dan ook maar.

Een stukje verderop staan Richard en Peter van mijn Roparun team, dus opnieuw even stoppen om gedag te zeggen en voor de foto. Ik kijk uit naar Douglas en Anita die hier ook ergens moeten staan maar ik zie ze niet. Ik ben blij dat ik het hoekje om mag de Kralingse Zoom op. Ik begin hem nu behoorlijk te voelen en de motor begint te haperen en te sputteren. Ik probeer in elk geval door te lopen tot aan de 35 km. Links staan Annemieke en Ronald en even verderop collega Marte. Een goede smoes om weer even stil te staan, en als dan ook Douglas en Anita er toch staan met mijn geschilde appeltje herinner ik me weer dat het een training is. Was ik even vergeten dus ik mag stilstaan, rustig aan doen, wandelen desnoods. Ik hoef tenslotte alleen maar uit te lopen. En dat is maar goed ook want bij 36 km zijn mijn benen behoorlijk verzuurd. Note to myself. Over twee weken nog rustiger starten. Twee km terug bedacht ik me nog dat ik vanaf dat punt nog 12 km moet. Oh nee, 22 km. Dat is iets meer dan een halve marathon. Ja, dat dus…

Het hoekje om staat een DJ die AC/DC draait met Thunderstruck. Just what I needed! We lopen weer verder alhoewel het zo langzamerhand verdacht veel op strompelen begint te lijken. Nou ja, vorig jaar was het erger. Het is in elk geval aftellen nu. Uiteindelijk komt na de ingang van het bos toch ook de uitgang. Ik schiet de drukte van Crooswijk in en dankzij de opzwepende beats en het gejuich van de toeschouwers lukt het me om door te lopen. Ondanks de benen van lood en de bijbehorende pijn in mijn poten. 

Nu is het mijn beurt om naar de overkant te kijken en daar de groene shirts te spotten. En te denken: ‘Godzijdank ben ik al klaar met het bos, zij moeten er nog in!’ Ik geef high fives in het voorbij gaan om ze op te peppen. Of misschien wel om mezelf op te peppen. In mijn linkerooghoek zie ik Chris, dus nog een momentje van even rustiger lopen voor de foto voordat ik naar de 40 km post mag. Daar staat Herman nog een keer en op de Mariniersweg opnieuw Deborah en Joyce. In een flits zie ik ook Nicole en Patricia nog staan. Het gehalte ‘bekenden langs de kant’ is hoog vandaag. Nog twee kilometer en dan is het weer gedaan.

Nog een als ik de kubuswoningen nu definitief achter me laat en ik kijk uit naar Jeroen Tibbe die ergens achter de fotografen van Marathon Photo moet staan. Traditiegetrouw aan de linkerkant en ik loop op hem af als ik hem spot. Met mijn laatste krachten probeer ik voor hem ook nog een keer in de lucht te springen. ‘Geen saaie foto’s’, zegt Marjon van Anita altijd! De laatste kilometer doet alleen nog maar pijn, maar ach, het is de laatste kilometer. Doorlopen dus. Ik draai de Coolsingel op en probeer te genieten maar 500 meter is nog verdomde ver. Ik zie Jenny en Gaston nog even op de valreep en Wendy staat op links en dan is het alleen nog maar ogen vooruit.

De marteling komt tot een eind als ik de finish over ga. Damn, weer geen Aboutaleb en ook geen Rijnmond TV. Moet ik volgend jaar weer lopen! Ik word gemaand om door te lopen tot aan het uitdelen van de medailles. Daar staat Peter weer dus uiteraard loop ik naar hem toe, maak een foto en praat even bij. Dan is het wachten op Frank die nog een kilometer of twee moet. Ondertussen kom ik wat andere RMD-ers en bekenden tegen die ook finishen.

Als Frank binnen is lopen we naar de uitgang waarna hij vast naar Engels gaat en ik naar de medaille graveerstand, alvorens ik me ook bij de rest in Engels voeg om na te praten. Maar eerst nog even langs Reis je Fit voor een foto. Aan het eind van de middag rijden we naar huis voor het bad-, afhaal- en bankritueel om daarna volledig in te storten. Gelukkig ben ik morgen vrij.

Ondanks de warmte en mijn verzuurde benen was het een groot feest. Niet alleen de liefde en gezelligheid van de medelopers, maar ook het enthousiasme van de supporters en het fantastische werk van de vrijwilligers die zo’n dag een gouden randje geven. Ook ben ik meer dan tevreden met mijn tijd, 4:21:19. Maar de hamvraag is natuurlijk, ben ik klaar voor de Two Oceans? Het was vandaag warm. Het was vandaag zwaar, in elk geval vanaf 36 km. En over twee weken wordt het ook warm en zwaar. Er zal minder support zijn en meer heuvels. Behoorlijk meer heuvels. Ik zal rustiger moeten lopen, hopen dat mijn benen het houden, meer moeten wandelen en meer moeten eten. Dus ben ik er klaar voor? Ben je ooit klaar voor een dergelijke onderneming? Over twee weken zullen we het weten. Maar een ding weet ik wel. Ook al zijn ze niet fysiek aanwezig maar slechts in gedachten.

You’ll never run alone! En in dat opzicht ben ik er wel klaar voor.