De RMD groep heeft een eigen ruimte geregeld, een ‘Green Room’, waar de deelnemers die er voor ingeschreven hebben zich om kunnen kleden en na afloop kunnen opwarmen en iets eten en drinken. En omdat ik ooit de oliebollentraditie bij de Bruggenloop ingevoerd heb haalt Frank namens CBO Security om 12:00 125 oliebollen voor de groep. Een daarvan heeft in elk geval mijn naam op staan. Ik moet alleen nog even 15 km rennen. Met het eeuwige dilemma. Wat trek ik aan?

Omdat we pas om 15:00 starten en we om 13:00 weg gaan hebben we een hele luie zondagochtend. Een mooi moment om de plannen voor de kerst vast te leggen. Na drie belletjes met diverse leden van de familie, een pannenkoekenontbijt en een uiteindelijk samengesteld lijstje met het menu voor zowel kerstavond, als eerste en tweede kerstdag geef ik mezelf een virtuele schop onder mijn hol om mijn hardloopspullen bij elkaar te zoeken. Buiten is het nat en koud. Binnen is het droog en warm. Maar ja, ik heb natuurlijk een onweerstaanbare trek in een oliebol, en zonder Bruggenloop geen oliebol. Zo gedisciplineerd ben ik dan ook wel weer.

Na vijf keer mijn setje te hebben gewisseld wordt het een driekwartbroek omdattiezoleukstaat, een thermoshirt omdatiktochwelbangbendatikhetkoudkrijg, het groene RMD shirt omdathetdelaatstevanhetjaaris en mijn buff omdattiezolekkermultifunctioneelis. Een volledige set droge dikke warme kleding gaat mee in de tas voor erna. Bij De Kuip staan ze ons op te wachten en kunnen we zo het parkeerterrein op. We worden hartelijk ontvangen en niet alleen vanwege de dozen met oliebollen. De geur van de versgebakken bollen doet me het water me in de mond lopen maar ik moet nog even wachten. 

Het weerzien is hartelijk en supergezellig en ik zie zoveel bekenden dat ik er nauwelijks aan toe kom om met iedereen een praatje te maken. Het weer buiten wordt angstvallig in de gaten gehouden maar het lijkt er op alsof er slechts af en toe een wolk overdrijft waar wat water uit valt. Dan is het tijd voor de groepsfoto en uitgerekend op dat moment komt er weer zo’n heerlijke wolk voorbij. Het wordt een koude natte foto. 

Gelukkig heeft Frank me overgehaald om een extra poncho in de tas te gooien die zeer van pas komt als we naar de start lopen. Tegen de tijd dat we daar zijn is het alweer droog en dat blijft het ook. Bij het betreden van het startterrein raak ik Frank kwijt. Hij is in geen velden of wegen te bekennen dus doe ik maar mijn eigen ding. Dat is lampje oppikken, plassen en samen met Deborah en Selda het startvak in. Daar kom ik Angelique en Rob ook nog tegen. Genoeg voer voor een startvakselfie alleen zonder Frank. Het enige dat ik echter écht mis ga lopen is mijn succeskus van Frank. Deborah valt in. The next best thing. 

Ineens begint iedereen te wandelen. Ik schrik want ik heb noch mijn horloge noch mijn muziek aan staan maar gelukkig staan we voldoende achterin om dat nog te fixen voordat ik de startmat over ga. Ik vraag me af waar Frank staat. Ik vermoed voor mij want hij wil een PR lopen en in elk geval onder de 1:20, dus waarschijnlijk is hij een beetje vooraan gaan staan. Misschien haal ik hem nog in. 

Ik doe overigens wat ik altijd doe. ‘Ik zie wel’, wat betekent dat ik besluit niet te gaan racen omdat ik daar te lui voor ben, vervolgens als een idioot van start ga, ergens halverwege me afvraag wat ik aan het doen ben omdat ik geen zin meer heb en moe ben, me dan bedenk dat ik inmiddels zo ver gekomen ben en vanzelf wel zie wanneer ik dood neerval en tegen de tijd dat dat gebeurt ik nog maar een paar kilometer hoef en dan ook maar besluit om tempo te houden om toch een mooie tijd neer te zetten.

En zo gaat het ook. Het parcours is de eerste 5 kilometer helemaal anders dan we gewend zijn en alhoewel er ook wel wat smalle stukjes tussen zitten en ik af en toe moet inhouden of zigzaggen heb ik er minder last van dan andere edities. Ik haal een aantal bekenden in, misschien dat die mij later wel weer tegen komen, en probeer tempo te maken en ritme te vinden. De eerste uitdaging is de Willemsbrug. Een uitdaging die ik als mijn broekzak ken aangezien ik deze bijna elke week wel een keer loop. Dat is dan wel weer handig. Ik neem deze horde dan ook zonder al te veel moeite. De grootste uitdaging is dan ook dat het wederom een smal stuk is. 

Vanaf de Willemsbrug lopen we richting de waterpost en ons huis. Misschien nog wel het lastigste punt op de Bruggenloop. ‘Thuis’ zijn en dan nog 10 km moeten lopen. De waterpost gebruik ik om mijn mond te spoelen en wat water in mijn gezicht te gooien, want natuurlijk heb ik het te warm met mijn dikke thermoshirt. Ook het stuk op de Maasboulevard loop ik een beetje ‘off road’. Iedereen loopt over het fietspad, ik pak gewoon de stoep. Tenslotte is dit mijn achtertuin en ken ik iedere boomwortel en losse tegel hier en de stoep is veel rustiger dan het fietspad. Binnen no time tikken we de 6 km aan en gaan we het viaduct op richting de Van Gentkazerne en de Van Brienenoord. Als een bekende in het voorbij gaan vraagt hoe het gaat kan ik alleen maar naar waarheid antwoorden: ‘Ik ga te snel, maar dat geeft niet, ik zie wel waar het schip strand…’ 

Op dit punt heb ik echter al geen zin meer. Desondanks mis ik de 7 km compleet en is het eerstvolgende punt de 8 km waterpost. Nu neem ik wel de tijd om even te wandelen en op adem te komen en probeer wat te drinken om het grotendeels gapende gat dat ergens ter hoogte van mijn maag zit te vullen. Ik heb toch verdorie vanochtend twee grote pannenkoeken en daarnet een havermout koek gegeten? Of is mijn maag zich vast aan het voorbereiden op de oliebollen? Oliebollen die er nu best wel in zouden gaan. Maar ik moet nog een klein uurtje uitzingen vrees ik. 

Bij de brugopgang van de Van Brienenoord probeer ik naar boven te kijken of ik Frank toevallig zie. Ik zie weliswaar wel groene shirtjes, maar geen bekend silhouet. Misschien dat hij dan toch achter me loopt? Maar ook als ik even later daadwerkelijk de brug op ga en nu naar beneden kijk zie ik hem niet. Dan maar gewoon verder. Ook deze brug ken ik inmiddels redelijk goed. Desondanks ben ik verbaasd van mezelf dat ik een tempo van boven de 11 km per uur vast kan houden. Gewoon, brug op. Zou dat de roep van de oliebollen zijn? Sneller dan verwacht ben ik dan ook boven en als een van mijn favoriete Metallica nummers in mijn oor klinkt terwijl ik weer naar beneden mag ga ik helemaal los. Dit is het leukste moment van de Bruggenloop, als ik sneller dan het licht van de brug af mag sjezen. ‘Everybody move, Sas is coming down!’

Eenmaal beneden doe ik weer wat rustiger aan en tik de 11 km aan. Nog maar 4 en dan is het weer gebeurd. Ik besluit dat ik toch ook maar onder de 1:20 wil lopen. Ik ben er van overtuigd dat Frank het ook kan dus ik kan dan niet achterblijven. Slecht voor mijn reputatie als Snelle Jelle. Of Snelle Sassie in dit geval. Het rekenen begint bij 13 km. Ik heb nog 18 minuten dus moet ik gemiddeld 10 km per uur blijven lopen nu. Dat moet lukken.

Dan in een flits zie ik Evert Buitendijk staan en hij mij ook. In diezelfde flits maak ik me even los uit mijn ‘zone’ en geef hem mijn breedste glimlach terwijl ik mijn duimen opsteek. En hij legt dat ene moment vast in een prachtige foto zo blijkt later. Waarschijnlijk de leukste foto die in 6 keer Bruggenloop ooit van mij gemaakt is. Daarna kan ik gaan aftellen en de juiste nummers helpen mij tempo te houden, ook nu ik moe ben en mijn benen en rug begin te voelen. Hij is er nog, de Terminatorknop. Tegen de tijd dat ik bij de finish ben merk ik pas dat het donker aan het worden is. Ik moet nog een kleine 100 meter als ik mijn huidige PR tijd passeer. Die ga ik dus niet halen maar ik zal er niet ver naast zitten. Eenmaal over de finish scheelt het met 1:16:11 slechts 28 seconden. Vooruit dan maar, onder de huidige omstandigheden, lees na een dikke zomer, ben ik meer dan tevreden.

Dan zie ik Frank ineens staan. ‘Heb je het gehaald?’ is mijn eerste vraag. Grappig, bij het duiken vragen we altijd: ‘Wat heb je gezien?’, bij het paardrijden: ‘Op wie heb je gereden?’, en bij het lopen: ‘Wat was je tijd?’. Ach ja, elke sport heeft zo zijn eigen prioriteiten. Frank steekt 4 vingers op terwijl hij ja knikt. Ik moet even doorvragen voor ik begrijp dat hij bijna 4 minuten sneller dan 1:20 gelopen heeft. 1:16:43. Wauw! Dat hij onder de 1:20 kan lopen had ik wel verwacht maar dit is écht snel. Ik zie het al. No more excuses als we samen lopen. Daar gaat hij nog spijt van krijgen.

Als we terug naar de Green Room lopen raak ik hem alweer kwijt. Dit keer ligt het aan mij. Ik zie allemaal bekenden die ik gedag zeg en hij is doorgelopen. Vlak voor de ingang kom ik hem weer tegen. We krijgen een warm onthaal door de vrijwilligers uit de groep. Ik denk maar een ding als ik de zaal in loop. ‘OLIEBOLLEN!’ Ik pik er vast een voor de foto voordat ik me omkleed. Daarna is er in mijn maag ook nog ruimte voor een broodje Unox, een broodje kroket en vooruit, nog een oliebol. We kletsen nog gezellig na totdat iedereen binnen is en gaan uiteindelijk ook naar huis voor een warm bad en een zachte bank. Het was weer gezellig en ik heb alweer zin in het volgende loopje. Maar eerst douchen en instorten.

Bruggenloop 2018? Appeltje-oliebolletje!

We zijn er om 10:00 zodat we tijd genoeg hebben om de grote tent op te zetten. Gelukkig hebben de nodige vrijwilligers zich al aangediend inclusief mensen die een tafel en stoelen meebrengen. Daarna is het wachten tot mijn team compleet is. Omdat Marco Vink dit jaar zijn vakantie verkeerd gepland heeft en er wat andere wisselingen van de wacht zijn hebben we dit jaar een half nieuw team. Leuk! Oud en vertrouwd is goed, maar vernieuwing is ook altijd leuk. En zo verwelkomen we Johan, Michel en Marco van den Hooven. In de volgorde waarin ze gaan lopen. Anita opent, ik neem over en Frank mag daarna aan Johan doorgeven. Een mooie verdeling. Dames eerst, daarna mogen de mannen het afmaken.

Ondertussen is het al 11:15 en meld ik me voor de captains bijeenkomst. Daar hoor ik niks nieuws, tenslotte ben ik al een tweede jaars veteraan. Na het ophalen van de startnummers en de dit jaar groene Tasuki leg ik de mannen uit hoe het spelletje in zijn werk gaat, want zij hebben het nog niet eerder gedaan. En dan is het alweer tijd voor de start. Anita staat klaar om te lopen en ik sta klaar met de camera want die heb ik natuurlijk bij me. Al vanaf het opzetten van de tent leg ik de sfeer vast maar ik zal het toch zo moeten overdragen aan Frank want binnen een half uur moet ik aan de bak.

Wachten duurt altijd lang en ik ben al drie keer weggestuurd van de baan om netjes tussen de hekken te blijven staan. Tot het moment dat Anita aan komt rennen. Ik weet wat me te doen staat. Vol overgave en veel te snel vlieg ik over de baan. Het tartan veert altijd lekker mee maar ik weet dat ik moet temperen. Het eerste rondje lijkt de warmte wel mee te vallen. Op weg naar het keerpunt kom ik niet alleen veel RMD-ers tegen, maar ook mensen van de Rotterdam Running Crew en de Club RRC. Ik blijf zwaaien, seinen en high fiven. Het leidt in elk geval een beetje af van het hele valse plat waar we mee te maken hebben. Sommigen zouden het een heuvel noemen. Dan het keerpunt en terug naar PAC. Om daarna fijn dit rondje nóg een keer te lopen. 

Inmiddels is de temperatuur opgelopen. Niet alleen komt het zonnetje door de wolken zetten, mijn eigen core temperatuur stijgt ook aardig snel nu. Ik gebruik de drankposten vooral om af te koelen. Frank staat met de camera bij de afslag naar PAC en ik kan nog naar hem lachen. Dan het rondje op de baan en mag ik aan deel twee beginnen. Als ik weer op het asfalt loop pak ik even mijn drinkmomentje halverwege terwijl ik een winegum uit mijn zak vis. Een beetje koolhydraten kan nooit kwaad. Ik heb al de nodige mensen ingehaald maar de eerste lopers met nummer drie komen me ook gewoon keihard voorbij rennen. Over motivatie gesproken.

Het is nu een kwestie van volhouden. Opnieuw zie ik allemaal bekenden aan de andere kant alweer teruglopen. We zijn duidelijk moe want het zwaaien, seinen en high fiven blijft nu achterwege, niet alleen bij mij. Ik ben blij als ik opnieuw het keerpunt zie. Nu kan ik gaan aftellen. Ik probeer mijn blik op oneindig verstand op nul modus in te zetten wat lukt dankzij de house versie van Carmina Burana. Als het koor zingt voel ik me even onoverwinnelijk en overbrug ik weer een kilometer. Zo heeft iedereen zijn truukjes. Ik draai het pad richting PAC weer op en begin aan de Tasuki te frunniken. Klaar om hem aan Frank over te dragen. Samen gaan we over de streep, voor mij de finish, voor hem de start.  Zo, my part is done!

Eenmaal even op adem gekomen geef ik mijn chip aan Johan en zoek de camera weer op om me weer aan die taak te wijden. Aan de zijlijn bij de finish vermaak ik me met de wissels en de lopers die staan te wachten. Opnieuw realiseer ik me hoeveel mensen we inmiddels kennen binnen de hardloopwereld. Iedere keer als ik denk: ‘Ik ga even wat drinken of even bij de tent kijken’, komt er wel iemand weer aanrennen die ik ken en op de foto wil zetten. Maar de zon is lekker warm, de muziek is gezellig en bovendien hoef ik niet meer te lopen, dus wat maakt het uit. Ik sta daar prima.

Zo gaat de middag langzaam voorbij. Frank geeft door aan Johan die doorgeeft aan Michel die weer doorgeeft aan Marco. En dan is het wachten tot we als team over de finish mogen. Marco is snel en als hij na de tweede keer de baan op komt rennen haken we aan. We rennen mee maar dan zet hij ook nog een eindspurt in die ik niet had verwacht en al helemaal niet kan bijhouden. We finishen met een mooie 3:31:38 wat een heel goed resultaat is. Daarna kan ik eindelijk een beetje relaxen en socializen bij de tent. Naast de verzoekfoto’s van wat andere teams natuurlijk.

Als alle teams binnen zijn is het tijd voor bier. Nou ja, Cola Zero voor mij, bier voor de rest. Ik moet Frank wel tot twee keer terugsturen om de Cola te halen als hij alleen met bier terug komt maar goed, dat mag de pret niet drukken. Rond een uur of vijf loopt het feestje langzaam tot zijn eind en met vereende krachten ruimen we de rotzooi op en bouwen we de tent af. Met een klein clubje van verloren zielen die geen eten geregeld hebben gaan we een biefstuk halen bij de Oude Haven waar we het feestje nog even dunnetjes overdoen. Er wordt vooral veel gelachen.

De Ekiden zit er weer op voor dit jaar. De zomer is officieel begonnen. De meesten gaan op vakantie en komen we pas ergens in augustus weer tegen. De groene outfit kan gewassen en voorlopig even in de kast. De tent gaat weer  in de garage en de banners zitten weer in hun koker. Alles is weer netjes opgeborgen en we kunnen met een goed gevoel terugkijken op een fantastisch feestje.

Nu alleen die 824 foto’s nog uitzoeken…

Qua eten besluit ik om, jawel, pannenkoeken te eten. Frank doet mee. Omdat hij zich nog moet omkleden en we anders in tijdnood komen bak ik ze voor de verandering. Het voelt volledig in de twighlight zone, om op vrijdag eind van de middag pannenkoeken te eten om te gaan hardlopen. Mijn systeem staat dan ook volledig op een andere zender en ik heb moeite om te bedenken wat ik mee moet nemen. Uiteindelijk lukt het toch om wat handige spullen in de tas te gooien en rijden we richting Katwijk.

Eenmaal daar kunnen we gelukkig de auto makkelijk kwijt en zien Marco Vink al lopen. De start en finish is bij een sportvereniging en tussen de mensen spotten we al direct nog meer groene shirts. En terwijl we met een paar mensen bij elkaar staan te praten zien we ineens Dirk Kuyt naast ons opdoemen. We maken gelijk gebruik van de gelegenheid om te vragen of we met hem op de foto mogen. Dirk is de beroerdste niet en de foto is gauw gemaakt. Zo, wij kunnen naar huis! De buit is binnen. Oh nee, we gingen ook nog hardlopen.

Onze start is om 19:45, de mensen van de 5 km starten iets later. Bovendien hebben we de optie om verhard of onverhard te lopen. Er is geen tijdsregistratie op je startnummer dus er zal bij de finish geklokt worden gok ik zo. Ik maak me klaar en zet een lekker nummer op. De start is druk en het pad niet al te breed, wat direct de duinen in gaat over een schelpenpad. Ik hoor het knerpen van mijn voeten door mijn muziek heen. 

Ik ga in een stevig tempo weg zoals gewoonlijk in de eerste racekilometer. Daarna doe ik het meestal wat rustiger aan. Vanavond echter niet en hou ik het tempo er een beetje in. Ik snap zelf ook niet zo goed waarom, misschien om de pannenkoeken te verteren, misschien om het drama van woensdag goed te maken, misschien omdat ik lekkere muziek heb en het niet zo warm is of misschien gewoon omdat het kan. Hoe dan ook focus ik me op het lopen en de mensen die voor mij en achter mij lopen. Met name het inhalen van dames met de hoop om een goede klassering te hebben in mijn leeftijdscategorie. 

De klimmetjes van de duinen zijn pittig. Ik haal regelmatig een stel in maar bij een klimmetje lopen ze me ook zo weer voorbij. Waarna ik dan bovenaan weer zwaar sta te hijgen om vervolgens naar beneden te racen. Zo ploeter ik 5 km door tot aan de drankpost. Daarna volgt een lang pad in open duin met de wind in het gezicht. Ik trek me op aan een man die vlak voor me loopt maar uiteindelijk haal ik hem toch in. Ik vraag me serieus af waar dat strand nou blijft als ik al bij kilometer 7 ben. 

Het verlossende woord komt bij kilometer 8. Opnieuw een drankpost en dan toch de splitsing tussen verhard en onverhard. Verhard is naar rechts verder door de duinen, links is een steile zandheuvel op het strand op. Ik kloot een beetje met mijn Flipbelt als ik er een winegum uithaal maar het zakje niet teruggestopt krijg. Uiteraard ga ik naar links en word ingehaald door twee dames. Shit, en dat bij de laatste twee kilometer. Ik kan echter niet sneller de heuvel op terwijl het zand in mijn schoenen stroomt. Maar uiteindelijk sta ik dan toch boven en mag ik weer naar beneden.

Het strand valt me alles mee, het zand is hard en in tegenstelling tot de verwachtte drie kilometer is het er maar één. De twee dames van de heuvel lopen nu weer achter me maar niet ver. Het strand af gaan we de laatste kilometer in. Nou ja, in theorie dan want ze hadden al gezegd dat het parcours iets langer zou zijn. Bij de strandafgang halen de dames me weer in, als een soort kat en muisspelletje. Het laatste stukje lopen we weer richting het sportveld en we krijgen nog een rondje om het voetbalveld. Daar zet ik nog één keer aan en haal een van de dames in, de andere blijft een beetje achter. Met een laatste inspanning kom ik bij de finish. De finish waar vrolijke muziek is en een speaker die me afkondigt. Maar geen enkele vorm van tijdsregistratie. Want het was een FunRun weet je wel? Dat had ik dus even gemist.

Ik haal mijn medaille op en loop naar de trap waar ik zicht heb op de andere lopers om Frank en de andere RMD-ers op te wachten. Als iedereen binnen is strijken we neer aan een tafel en nemen wat te drinken. Marco trakteert ook nog op chips. In de tussentijd zien we dat er een rij gevormd wordt. Dirk Kuyt gaat met fans op de foto. Dat willen we natuurlijk niet missen want ondanks dat we de groepsfoto hebben, heb ik nu een medaille om te laten zien. Als even later een paar RMD-ers zo slim zijn om Dirk zijn handtekening op de medaille te laten zetten gaat het bij mij ook kriebelen. Uiteindelijk als de rij heel klein is ga ik toch nog een keer terug. Net op tijd want the lady in charge kapt alles af. Ik krijg de laatste handtekening!

Blij ga ik terug naar de tafel. Het plan om wat te eten bij een strandtent gaat niet door omdat het al te laat is. Het alternatief is heel slecht maar wel lekker. Het wordt de McDonalds bij Transferium Leiden. Daarna nog een RMD-er even afzetten thuis en dan gauw naar bed. Het is weer mooi geweest, het weekend kan beginnen en ik ben wel klaar met hardlopen voor de rest van de week.

Over twee dagen mag ik weer…

We zijn uitgenodigd door Anita, die ook meeloopt, om eerst bij haar pannenkoeken te eten. Ook Carmen eet en loopt mee dus mag Frank weer met zijn harem op stap. We zijn ruim op tijd en terwijl we wachten op de start, met vrienden en bekenden kletsen en een groepsfoto maken kijken we bezorgd naar boven. Ingesteld op bloedhitte is er toch regen voorspeld. Met mijn dunste shirtje uit Valencia aan krijg ik het fris als die bewuste regen vlak voor het startschot daadwerkelijk uit de hemel valt. Het is niet veel, maar toch…

Frank bepaalt inderdaad het tempo en we lopen mooi samen synchroon op een gelijkmatig tempo. Frank loopt op gevoel en het is voor hem gelijk een test hoe het met zijn knie staat. Ik kijk wel regelmatig op mijn klokje en zie dat we in het begin een mooie 10 km p/u lopen die later langzaam een beetje versnelt naar 11 km p/u. De regenwolken zijn inmiddels weggetrokken en de zon komt door, waardoor de temperatuur al snel oploopt. Dat lijkt er meer op! In elk geval meer op het warme rondje dat we vorig jaar gelopen hebben. Sterker nog, door de eerdere regen is de luchtvochtigheid ook goed vertegenwoordigt. Toch blij met mijn dunne shirtje dus.

Desondanks houden we mooi tempo in tegenstelling tot menig andere loper die door de warmte moet gaan wandelen of zwaar in tempo zakt. Ik ben me tevens veel bewuster, ‘zijn we hier vorig jaar ook langs geweest?’, van waar we lopen. Eigenlijk een prachtige natuuromgeving met een wisselende ondergrond, waterpartijen en een paar bruggetjes. Op 5 km drinken we een bekertje water. Frank heeft zijn ‘Geen getrut’ shirt aan, wat het gesponsorde shirt van de loop is. Daardoor krijgt hij de nodige extra aanmoedigingen. Voorbij km 7 komen we terug vlak bij de start waar Marco staat met de camera. Maar we zijn nog niet klaar en krijgen nog een rondje door een mooi stukje natuur. Een van de weinige dingen die ik me nog herinner van vorig jaar, met name omdat ik hier voor het eerst menig RMD-er voorbij liep die normaal gesproken sneller waren dan ik. Inmiddels met nadruk op waren want ze hebben me tot op heden niet meer ingehaald.

Als het rondje klaar is komen we nog een keer Marco tegen en mogen we richting finish. Geen sprintje, geen aanzet maar ook geen inkakken, dus netjes op tempo over de lijn. We krijgen nog een mooie medaille en dan kunnen we even uitblazen. Alles is goed gegaan, ik heb meer last van mijn bil dan Frank van zijn knie maar minder dan twee weken terug dus dat is een goed teken. En met een mooie tijd van 57:02 waarbij we dit keer geen seconde verschil hebben en ik verrassend toch nog 12de wordt bij de dames, hebben we onze lunch wel weer verdiend voor vandaag.

We praten nog wat na en gaan op weg naar huis voor een douche en een boterham. Thuis, waar we uiteindelijk pas twee uur later aankomen omdat de boterham een broodje halen werd en een broodje halen een terrasje pakken werd en een terrasje pakken uiteindelijk een lunch op het terras aan de Kralingse Plas werd. Ach ja, voor die ene dag in het jaar dat het mooi weer is in Nederland. 

Geen getrut, nietwaar?

M-Day! De wekker gaat om 7:00 en ik heb relatief goed geslapen. Frank bakt snel pannenkoeken en om 8:30 staan we bij de Green Room van de RMD voor de groepsfoto. We nemen de metro richting de start want alhoewel het bij het opstaan goed lijkt te gaan heeft hij de afgelopen dagen toch veel last van zijn knie gehad. De start die dit jaar op de Schiedamsedijk is. We zijn gepromoveerd naar Wave 3 en die start nagenoeg voor ons oude huis. Joost loopt met ons mee, die start ook in 3. Ik moet uiteraard voor de zesde keer enorm plassen maar er staan slechts vijf Dixies voor een hele lange rij mensen. Terwijl Leen staat te zingen zie ik drie dames schaamteloos hun broek omlaag gooien en langs de kant gaan zitten. Ik gooi ook al mijn schaamte opzij en sluit me aan. Sorry hoor, maar vijf Dixies per startvak? En eenmaal die grens over, doe ik het even later nog een keer, vlak voordat we écht mogen starten.

Het plan voor vandaag is simpel. Had ik ooit ambities om proberen onder de vier uur te lopen, heb ik het maar losgelaten. Ik heb ook al sinds de CPC last van mijn bilspier en de weersverwachtingen is toch dat het warm wordt. Dus doe ik hetzelfde als vorig jaar, alleen een klein beetje sneller. Dat betekent 11 km per uur starten en per 5 km kijken hoe het gaat. De start aan de voet van de Erasmusbrug bevalt me wel. Het voelt een beetje als de Verrazano in New York. Dat moet Rijnmond ook gedacht hebben want trainer Jan staat net als in New York op de brug aan te moedigen. Ik merk in elk geval totaal niet dat we over de brug lopen. Wat ik wel merk is dat het warm is. Nu al en ik ben nog geen 500 meter onderweg. Dat wordt veel drinken.

Ik kijk uit naar Jenny en Gaston maar ik zie ze niet. Dan maar door, op naar de 5 km drankpost. Ik zorg ervoor dat mijn flesje leeg is tegen de tijd dat ik er ben. Het vullen is wat onhandig. Ik heb minstens drie bekertjes nodig en bovendien moet ik een zakje electrolyten uit mijn Flipbelt peuteren. Het kost niet alleen tijd maar ook concentratie. Dat moet écht anders. Na de 5 km begin ik ook mijn bil te voelen. Ook al vroeg in het parcours. Nou ja, we zien wel waar het schip strandt. Conditioneel loop ik relatief makkelijk op een tempo van iets meer dan 11 km per uur. Eigenlijk te snel maar het voelt ok dus ik zet het maar gewoon door.

Op weg naar de 10 km kijk ik uit naar Evert Buitendijk voor de foto’s. Ik kijk op een punt waar hij ooit eerder gestaan heeft omdat ik niet zo goed opgelet heb van tevoren waar hij feitelijk zou staan, maar ik zie hem niet. Ook nu maar doorlopen dan totdat ik hem dan toch zie. Ik moet even moeite doen om langs een man te lopen. Dat lukt net dus hopelijk kan hij er wat van maken. Een stuk verderop loopt een man in een Pokemon Pikachu pak. Die zal het warm krijgen! Hij wordt onterecht aangezien voor de Paashaas door een paar mannen achter mij en ik verspil wat energie om ze terecht te wijzen. Dat heeft de beste jongeman wel verdiend vind ik. De 10 km dient zich aan en omdat ik nog voldoende water in mijn flesje heb sla ik de waterpost over. Wel pak ik wat water om af te koelen. Een kwart gehad, nog driekwart te gaan.

Op het Havenspoorpad loop ik nog steeds lekker. Ik loop al een tijde in de buurt van een aantal bekenden en dat helpt. De menigte bij Slinge is als vanouds overweldigend en ik zie een aantal bekenden in het publiek. Dan komt het heen en weertje waar dit jaar de verloren kilometer op de Coolsingel goedgemaakt wordt. Kijken en zwaaien naar groene shirtjes aan de overkant leidt lekker af en dan mag ik ook draaien. Opnieuw kijken en zwaaien en dan zie ik zowaar Frank lopen. Ik ben opgelucht, hij zit niet eens zo ver achter me en het ziet er nog goed uit. Op 15 km zit ik nog steeds op een gemiddelde van 11 km per uur en voel me nog steeds redelijk goed. Redelijk want ik merk wel dat mijn bil steeds vervelender gaat doen en aan het uitstralen is. Soms voel ik het in mijn hamstring en soms in mijn kuit. Maar negeren is my middle name en dat doen we dan ook maar gewoon. Mijn flesje vul ik dit keer rechtstreeks vanuit de waterteil en het zakje electrolyten heb ik in de aanloop alvast gepakt. Dat gaat een stuk beter.

Dan komt mijn ‘Kralingse Bos’. De 18 km en het rondje Oldegaarde met Ahoy vind ik meestal mentaal het vervelendste stuk en ik probeer me te focussen op mijn muziek. Ik ben even mijn flow kwijt, mijn ademhaling gaat omhoog en het duurt even voordat ik de boel weer onder controle heb. Tegen die tijd ben ik gelukkig al bijna bij het 20 km punt. Ik trek nog even door naar de 21 km op 1:55 en gun mezelf even een wandel- en eetmomentje. De 22 km is altijd mentaal de snelste km maar ik merk dat het daarna zwaarder begint te worden.

Richting de 25 km wordt het bilprotest opnieuw harder. En dus negeer ik ook een beetje harder. Ook de warmte loopt op en bovendien dient zich een nieuw fenomeen aan. Mijn keel lijkt een beetje dicht te gaan zitten, ik denk toch iets van hooikoorts. Een goede motivatie om vooral te blijven drinken. Opnieuw de Erasmusbrug en ook nu merk ik het niet. Dit keer niet omdat het zo soepel gaat maar omdat ik al een tijdje in mijn ‘zone’ zit. Gelukkig gaat een brug niet alleen omhoog maar ook omlaag. Bij de 28 km ben ik bij het punt waar ik vorig jaar een steek in mijn zij kreeg. Dit jaar is het niet alleen waar we gestart zijn maar blijft de steek lekker uit. Nu alleen het tunneltje nog en dan hebben we de bulten min of meer gehad.

Ik hou nog even vol tot de 30 km. Ik wil eigenlijk doorlopen naar de 32 km waar ik de Cheering Zone van de RMD verwacht maar ik red het niet. Ik moét even wandelen en iets drinken. Ik zie in het voorbijgaan nog wel een paar bekenden maar eigenlijk ben ik me er nauwelijks van bewust. Ik zie dan ineens wel weer een 2 euro muntstuk liggen maar kan het niet opbrengen om te stoppen en hem op te rapen. Soms moet je prioriteiten stellen.

Op 31 km slaat het noodlot toe. Ik word vol in mijn gezicht geraakt door de man met de hamer! Ik voel al mijn kracht wegvloeien, mijn benen worden pap, mijn thermostaat stijgt in het rood en de pijn in mijn been doorbreekt mijn mentale blokkade. Ik strompel naar de Cheering Zone, pers er een glimlach uit voor de foto en stort in de armen van Anita die een appeltje voor me klaar heeft staan. Ze wandelt een stukje met me mee terwijl ik twee stukjes naar binnen schrok en laat me daarna zijn. Ik wandel en wandel en wandel terwijl ik probeer te drinken. Uiteindelijk vind ik de moed om toch weer te gaan rennen maar het valt me zwaar.

Aan het eind van het bos staat mijn schoonvader met water maar ik kan het niet opbrengen om te stoppen. Ik zwaai naar hem en stuur hem een kus. Hij weet het op dat moment niet maar het doet me enorm goed dat hij er staat. Eenmaal de hoek om komen de schermen maar ik zie geen boodschappen voor me. Het is desondanks weer een paar meter afleiding. Nog meer vrienden langs de kant. Zwaaien en grimassen wat voor een glimlach door moet gaan. Nog héél even wandelen en dan toch door naar de 35 km. Het is nu een fysiek ding geworden.

Vanaf de 35 km begint het wandelen en rennen. Als ik stoer ben noem ik het intervallen maar het is gewoon voor het eerst dat ik ordinair stuk ben gegaan in de laatste kilometers van de marathon. Doordat ik marge heb is snel gerekend onder de vier uur nog een optie maar dan moet ik wel minstens 10 km per uur blijven lopen. Ik merk al gauw dat ik dat niet ga redden. Ik hou het gewoon niet vol. Niet alleen vanwege de pijn en de warmte maar zeker ook doordat ik prooi ben gevallen aan de grootste klassieke fout tijdens een marathon. Te snel starten, jezelf leeglopen, de hamerslag en dan niet meer kunnen.

Toch weiger ik nog om op te geven en ik sleep me van kilometer naar kilometer. Bij elk bord mag ik weer heel even wandelen om daarna toch weer te gaan rennen. En dat rennen gaat ondanks alle pijn en vermoeidheid dan toch stiekem wel op een acceptabel tempo. Zo haal ik de 38 km en dan zie iets wat ik absoluut niet had willen zien. Frank staat aan de zijlijn en dat is foute boel. Hij loopt een stukje met me mee en bevestigt dat hij is uitgestapt op 23 km. Teveel pijn in allebei de knieën. Naast fysieke pijn doet dit emotioneel ook pijn maar ik ben in overlevingsmodus en parkeer het. Frank geeft me een mentaal duwtje en laat me weer gaan. De rest zal ik toch zelf moeten doen.

Nog drie kilometer en nog ongeveer 19 minuten. Maar weer moet ik wandelen. Nou ja, strompelen is een betere omschrijving. Ik baal wel een beetje. Ik ben er zó dichtbij en kan het gewoon niet opbrengen. Ik druk wanhopig op mijn Terminatorknop maar er gebeurt niks, nakkes, nada. Out of order. In onderhoud. Vergeten op te laden. Vastgelopen. Of misschien wel verroest. Zelfs de aanmoedigingen van de Crooswijkers kunnen me niet tot doorhollen brengen. Meer bekenden langs de kant die me toeschreeuwen en dan toch maar weer proberen te rennen. 40 km en 3:45 op de klok. Half wandelend half rennend zie ik de kubuswoningen opdoemen en het 41 km bord. Vaag denk ik terug aan mijn eerste halve marathon, de CPC. Déjà vu. Op 41 km kijk ik nog één keer op mijn horloge. Nog 6 minuten en 1,2 km te gaan. En dan bedenk ik me, het is nu of nooit!

Ik moet nu weer gaan rennen en blijven rennen en wel op ietsjepietsje sneller dan 10 km per uur. Ik probeer nog één keer de Terminatorknop. Hij sputtert even en dan, wonder boven wonder, slaat hij aan. Vermoeider dan ooit en met pijn door mijn lijf ren ik alsof mijn leven er vanaf hangt. Ik draai de hoek om en vergeet Frank zijn woorden om te genieten. Gisteren riep ik het nog: ‘Als ik op 500 meter zit en ik heb nog drie minuten ga ik écht rennen!’ En dat is exact wat ik doe. Het is geen sprintje maar ik neem genoegen met het tempo waar ik mee gestart ben. Iets meer dan 11 km per uur. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zó blij geweest ben om de finish over te komen. Het enige dat ik nu nog registreer is de 3:59 nog wat op mijn horloge en ik schreeuw het uit.

Hulpverleners komen af op de grimas op mijn gezicht en vragen of het goed met me gaat. Het lijkt misschien niet zo maar het gaat beter met me dan ooit. Ik wandel voorzichtig verder, haal mijn medaille op bij mijn oud-collega, praat even na met wat RMD-ers maar wil eigenlijk maar één ding. In de armen van Frank duiken! Ik moet nog even door de sluizen voordat ik dat eindelijk kan doen. Met gemengde gevoelens dat wel.

Daarna gaan we naar de Green Room voor drank en voedsel en verhalen te delen. Goede verhalen en slechte verhalen. Meerdere mensen uitgestapt en bijna iedereen wel min of meer stuk gegaan, een enkele uitzondering daargelaten. Op een gegeven moment stort ik in en wil naar huis. Daar lekker onder de douche, sushi eten en op de bank. De Rotterdam Marathon is weer volbracht, I went to hell and back en heb onverwachts toch mijn ultieme doelstelling gehaald. Een droomtijd van 3:59:29. Het vinkje is gezet. Bloed, zweet en tranen, en iedere druppel meer dan waard. En het mooiste van alles?

Iedere marathon die ik nu nog loop mag ik minstens zes uur over doen. Tja, je bent een luie loopster of je bent het niet!

De eerste keer heb ik er maanden naar toe geleefd. Mijn leven bestond volledig uit de marathon die ik ging lopen. Ik las alles wat los en vast zat wat er over het lopen van een marathon te vinden was. Ik heb iedere training beschreven en alle zaken die daar omheen speelden. Ik heb alle facetten van het emotionele palet doorlopen. En uiteindelijk die marathon gelopen. Waarop er meer volgden. Maar nooit meer zoals de eerste.

Ik vergelijk het een beetje met verliefd zijn versus houden van. In het begin word je verliefd. Met de vlinders in je buik gieren de hormonen door je lijf. Je leven is fantastisch, je leeft op een roze wolk. Soms heb je ook momenten dat er even iets niet goed gaat. Een klein misverstand en je huilt tranen met tuiten omdat je denkt dat alles verloren is. Om er vervolgens achter te komen dát het een misverstand was en weer in alle staten van opwinding te zijn. Je kan aan niks anders meer denken, je slaapt slecht en als je slaapt droom je maar over één ding. Je flirt, je maakt je op, je hebt regelmatig contact met elkaar en alles staat in het teken van. En dan komt de grote dag. Je hebt met elkaar afgesproken en je weet dat het er van gaat komen.

De week ervoor kan je al helemaal niet meer slapen, de twijfel slaat toe. Gaat het lukken, matchen jullie wel, vindt hij jou net zo leuk als jij hem? En valt het straks niet enorm tegen? Je bent in alle staten en vliegt van volledig zelfvertrouwen naar complete twijfel. Het wordt niets, het gaat je niet lukken, er zal van alles fout gaan, het loopt totaal niet zoals je had verwacht. En iedereen om je heen staat aan de zijlijn om je aan te moedigen en je van goed advies te voorzien zodat je het helemaal niet meer weet. Op de dag zelf ben je één grote zenuwpees en dreigt bijna niet te gaan. Maar je slaakt een diepe zucht en gaat toch, je nagels gelakt, je haren gekamd, je mooiste outfit aangetrokken en niets aan het toeval overgelaten.

En het was fantastisch! Die paar puntjes die niet goed gingen kan je je niet eens meer herinneren, je weet alleen nog dat het aan je voorbij raasde en toen het hoogtepunt kwam genoot je zoals je dat nog nooit van tevoren gedaan had. Je weet het zeker, jullie horen bij elkaar en zullen nooit meer uit elkaar gaan. Jullie relatie is bezegeld.

En dan ga je naar de volgende fase. De fase waarin de verliefdheid over gaat in houden van. Nadat de eerste glans weer vervaagd is leer je elkaar beter en dieper kennen. Soms is dat verrassend, soms is het bekend en soms is het gewoon niet leuk. Dan baal je van hem en vergeet je even waarom je hem ook alweer zo leuk vond. Gelukkig duurt dat niet lang, want de eerstvolgende keer is het wél weer heel erg leuk en fijn samen. Er komt langzaamaan weer ruimte voor je eigen dingen nu niet alles meer in het teken van hem staat. En dat is even wennen. Zoeken naar de juiste balans. Er zijn nieuwe hoogtepunten maar ook dieptepunten. Soms zo diep dat je overweegt om het uit te maken. Dan praat je met elkaar, spreekt de verwachtingen uit en maakt goede afspraken. Heel soms neem je even afstand van elkaar, om er dan achter te komen dat je elkaar toch niet kunt missen.

Je maakt het nodige met elkaar mee en langzaam maar zeker wordt jullie band sterker en sterker. Je gaat op reis, experimenteert en ontdekt nieuwe dingen. Vooral ook om het leuk te houden, het beter te maken. Samen ben je op een ontdekkingsreis. Een reis waarvan je niet weet waar die eindigt, maar waarvan je elke stap geniet. Soms een routinestap, soms een onverwachte stap, soms een misstap en soms een stap met een gouden randje. En dan ineens ben je niet meer verliefd. Je hebt misschien nog wel verliefde momenten, maar die verliefdheid van het begin is er niet meer. Deze heeft plaats gemaakt voor iets diepers, sterkers, mooiers en blijvenders. En dan weet je voor jezelf…

‘Ik hou van de marathon, met heel mijn hart en ziel!’

Terwijl ik alles de revue laat passeren en aan zondag denk krijg ik ineens koudwatervrees. De schrik slaat me om het hart en mijn ademhaling versnelt. Volledig irrationeel voel ik spanning en zenuwen door mijn hele lijf trekken. Irrationeel omdat ik de afstand reeds vijf keer gelopen heb. De ene keer wat makkelijker dan de andere, maar elke keer met plezier en zonder noemenswaardige problemen. Die finish heb ik altijd gehaald en er hangt niks van af. Ik heb geen druk behalve dan de druk die ik mezelf opleg. En daar zit precies de angel.

Tot nu toe waren er nul verwachtingen voor het lopen van de marathon. Uitlopen was het doel, alles beter dan dat was meegenomen. Ik was dat mollige oude wijf dat nét 10 km per uur haalde op een wedstrijd, die met mazzel onder de vijf uur bleef tijdens de marathon en achter in het deelnemersveld bungelde bij iedere race. Behalve bij de Ladiesrun, daar deden zoveel nieuwkomers mee dat ik met mijn 10 km in het uur een beetje midden voor eindigde.

En toen begon ik af te vallen, een opleiding te doen, anders te trainen en liep ik ineens een halve marathon onder de twee uur. Ik brak PR na PR, liep zomaar een heleboel stoere mannen er uit tijdens de marathon van 2017 met een tijd van 4:17 en draaide de rollen om door bij de finish op Frank te wachten in plaats van hij op mij. Kortere afstanden werden gelopen op 11 km per uur, 11,5 km per uur en zelfs 12 km per uur. Met het hoogtepunt van een 5 km wedstrijd waar ik zomaar 12,5 km per uur liep en op het podium belandde. Vol ongeloof bij mezelf maar alom geprezen door de hardloopcommunity lijkt er geen eind te komen aan hoeveel sneller ik kan lopen. En ik begon er in te geloven.

De marathon op 10 km per uur moet makkelijk haalbaar zijn. ‘Makkelijk’ achteloos uitgesproken. Meerdere geluiden die roepen dat ik ook onder de vier uur zou kunnen lopen. In sommige gevallen ook hier het achteloos ‘makkelijk’ aan toegevoegd. Voorzichtig als ik ben heb ik zelf mijn doel op 4:15 gezet. Mensen lachen er om, maar ik ken mezelf. Op de CPC loop ik dan ineens onder de 1:50. Hoezo niet onder de vier uur? ‘Maar een hele is geen halve’, probeer ik nog voorzichtig tegen te sputteren.

En dan komt mijn onzekere ik naar boven drijven. Stel dat ik het helemaal niet haal? Wat als ik pijn krijg, moe word, last van de warmte en een voor mijn doen teleurstellende 5:12 neerzet? Wat als ik niet aan al die hoge verwachtingen kan voldoen? Iedereen teleurstel? Frank teleurstel? Mezelf teleurstel? Want ja, ik verwacht ook een en ander van mezelf. Misschien stiekem nog wel het meeste van allemaal. Omdat ik weet dat ik het kan. En omdat ik het kan moet ik het ook doen. Want als ik het niet doe dan houdt niemand van me en word ik afgewezen. Mijn diepste angst, mijn grootste trauma, mijn spoken en demonen, mijn ergste confrontatie met mezelf, het zit allemaal samengevoegd in dat ene zinnetje. ‘Niemand houdt van mij als ik niet…’ Vul zelf maar in. In dit geval ‘de marathon niet in vier uur en vijftien minuten loop’. Want dat heb ik mezelf voorgenomen, dat heb ik gecommuniceerd. En dan ben ik nog lief voor mezelf geweest met dat kwartier marge.

Maar het is tijd om af te rekenen met dat stomme trauma. Strijdlustig denk ik bij mezelf, ‘Nou en? Wat als ik hem niet uitloop, of er zes uur over doe? Gaat er dan iemand dood?’ Het antwoord is natuurlijk nee. Want het maakt inderdaad niet uit hoe snel ik loop of zelfs maar óf ik hem uitloop. Niemand zal minder van mij vinden, minder van mij houden of anders over me denken als dat gebeurt. Ze zullen het hoogstens jammer voor me vinden dat het niet gelukt is, me een hart onder de riem steken, me troosten en zeggen: ’Joh, volgende keer beter!’ Want het zit allemaal in mijn eigen hoofd. Op de radio klinkt Gloria Gaynor met mijn lijflied, ‘I will survive’. Ik ontspan, haal weer opgelucht adem, voel mijn hartslag tot rust komen en heb nog maar één gedachte in mijn hoofd…

‘Zondag ga ik gewoon lekker lopen!’

Het voelt zowaar als uitslapen als om 7:30 de wekker gaat, na een weekend van 7:00 opstaan. Dat ik me daarna bedenk dat ik me vergist heb en het nóg een half uurtje later had gekund drukt de pret maar een heel klein beetje. Ik blijf gewoon nog een half uur in bed liggen, mijn eigen stommiteit ontkennend.

Na de pannenkoeken, iets zegt me dat ik daar een dubbele dosis van ga eten de komende week, rijden we richting Park16Hoven. Het regent en met 5 graden buiten doe ik toch maar een thermoshirt onder mijn groene shirt. Gaan we volgende week wel weer schelden dat het zo warm is. Frank is helemaal dressed for the occasion, tenslotte is het tweede Paasdag en gaat hij niet lopen. De test van gisteren is overigens geslaagd en met 25 km zonder pijn heeft hij zichzelf in elk geval een go gegeven voor de marathon. We kunnen weer opgelucht ademhalen. En dus gaat hij getoogd met de camera in zijn Paashaaspak mee.

Het is rustig als we aankomen. Had ik al gezegd dat het regent? Wat een contrast met de warme zon van vorig jaar. Het is duidelijk te merken in het aantal deelnemers. Daarbij lopen er ook een groot gedeelte van de RMD groep de Halve van Haar. Misschien leuk voor volgend jaar? Gelukkig hebben we nog wel een paar trouwe groene kikkers. Het is even puzzelen om iedereen voor de groepsfoto bij elkaar te krijgen maar dat lukt uiteindelijk, om daarna weer gauw naar binnen te gaan. Gelukkig is het bijna droog als we mogen starten.

Vandaag ga ik wel hard maar ik denk niet dat er een PR in zit. Ik voel me minder fit dan in oktober, ik ben toch een beetje moe, mijn bil blijft zeuren en zoals gezegd helpt die overdosis suiker ook niet mee. De eerste kilometer ga ik echter als een speer weg. Zo snel dat zelfs Rob roept dat ik te hard ga. Na 500 meter kom ik tot bezinning en vertraag tot een respectabele snelheid van rond de 12 km per uur. Ik heb het gelijk al warm en wil mijn muts aan Frank geven. Maar ijdel als ik ben poseer ik voor de foto in het voorbijgaan, en poseren en een muts afgeven tegelijkertijd gaat niet. Dan maar in mijn Flipbelt proppen.

Na km 4 begint het ouderwetse ‘van km naar km worstelen’. Het was alweer even geleden dat ik me zo gevoeld heb wat aansluit bij mijn uitgangspunt. Vroeger deed ik dat bij elke race, het enige verschil is dat het toen om 10 km per uur ging. Nu zijn het er twee sneller. Ik sla de drankpost over, straks bij het twee rondje neem ik wel een slok. Op naar de bebouwde kom. Het is grappig want Park16Hoven is nog steeds in aanbouw, maar het is leuk om te zien hoeveel er bij gebouwd is en hoe het zich ontwikkeld heeft in de afgelopen twee jaar. Paden waar we overheen lopen die vorig jaar nog volledig grindpad waren, zijn nu half geasfalteerd of bestraat.

Na het heen en weertje vlak bij de finish en waar de 5 km zich onderscheid van de 10 km vis ik een inmiddels kleverige winegum uit mijn zak en plak deze in mijn rechterwangzak. Daar kan ik de laatste 5 km lekker op teren. Het houdt in elk geval het tempo er in. Ondanks dat heb ik het gevoel dat ik links en rechts ingehaald word. Nou ja, jammer dan. Had ik maar niet zoveel taart moeten eten. Ik ben in elk geval blij als de drankpost zich aandient. Ik pak een bekertje, drink twee slokken water en spuug de rest uit om vervolgens weer door te rennen. Hoe sneller ik ren, hoe eerder ik klaar ben is het motto. Bij de finish staat Paashaas Frank klaar met zijn camera. Er loopt een dame voor mij en ik ga haar heel asociaal toch nog even snel voorbij zodat Frank vrij zicht heeft. Het was de moeite waard, de foto is leuk gelukt.

Mijn klokje geeft een keurige 49 minuut nog wat aan. Geen PR, tenslotte kan het niet iedere dag feest zijn, maar ik ben meer dan tevreden met een tijd onder de 50 minuten en dus gemiddeld de bewuste 12 km per uur. In feite is het pas de tweede keer dat ik dit haal op de 10 km afstand. Ik ben al helemaal blij als later blijkt dat ik zesde geworden ben bij de vrouwen. En nog niet eens in mijn leeftijdscategorie maar gewoon overall. Toch schiet er door mijn hoofd: ‘Als ik wel een PR gelopen had, was ik derde geworden!’ Een goede motivatie om richting Berlijn het intervallen meer op te gaan pakken.

Omdat we toch wel nat zijn, en dus koud, blijven we niet te lang hangen en gaan lekker naar huis. Tijd voor het paasontbijt met een croissantje, een plakje paasstol, een eitje, wat broodjes en wat er verder nog voor lekkers in de kast ligt. Morgen gaan we beginnen met de échte voorbereidingen voor de marathon. En daar hoort natuurlijk stapelen bij.

De feestweek is dood, lang leve marathonweek!

Sommige mensen zijn verslaafd aan sigaretten, drank, drugs of een heleboel andere gekke zaken. Omdat het ze een goed gevoel geeft. Ondanks dat de meeste van die substanties ongezond voor je zijn. Over het lopen van een marathon zijn de meningen verdeeld overigens. Wat maakt voor mij dat goede gevoel? Ik bedacht me van de week dat de marathon voor mij een feestje is. En ik ben dol op feestjes.

‘Die is gek!’, zal je denken. ‘Een feestje? Maanden trainen, alles er voor opgeven om vervolgens 42 km lang een martelgang van bloed, zweet, tranen en pijn, vooral veel pijn, een fééstje?’ Ja, een feestje ja. Ik zal proberen het uit te leggen. Het begint met het maken van een schema. Een beetje ruwweg plannen. Wat ga ik trainen, welke wedstrijdjes loop ik in mijn schema? En ook al loop ik vaak te schelden op vroeg opstaan, lang reizen en een hele dag bezig zijn, ik geef toe, ik vind wedstrijdjes lopen gewoon heel erg leuk. Het trainen is verder een stukje van mijn gewone routine, dus daar hoef ik dan verder niet zo over na te denken. De kameraadschap van alle medelopers en in de social media groepen geeft me daarbij het gevoel dat ik ergens bij hoor. Onderdeel ben van een familie. Ik wil het niet missen.

De échte pret begint natuurlijk een paar weken voor de marathon. Als de eerste verkeersborden weer gesignaleerd worden voor de wegafsluitingen. Dat is het teken dat ik mag gaan aftellen. De taperperiode voelt superrelaxt. Mijn lichaam is er klaar voor en ik hoef alleen nog maar kleine afstanden te trainen. Zowel opwinding als spanning dringt dan langzaam naar binnen. Op de Coolsingel worden de vlaggen geplaatst. Nog een paar nachtjes slapen. Dan komt het marathonweekend. Op vrijdag mijn startnummer halen. Heb ik een mooi nummer? In de rij staan, t-shirt oppikken en dan over de Expo struinen. Waarschijnlijk koop ik niks, maar ik lik alle nieuwe hardloopgadgets, streel alle hardloopkleding, kwijl over alle hardloopvoeding en knuffel alle hardloopschoenen. Daarna een spekpannenkoek met stroop eten. En een donut. En een stukje cheesecake. Dit weekend mag álles!

Op zaterdag ga ik vast sfeer proeven. Kijken naar de kidsruns en de minimarathon. Wat bekenden tegenkomen en over niets anders praten dan de marathon. Wegdromen bij morgen. Dan naar huis voor een relaxte avond met een bord pasta en de film ‘De marathon’ op het scherm. Tranen met tuiten natuurlijk. Op tijd naar bed, maar niet nadat ik eerst mijn complete outfit voor de volgende dag bij elkaar gezocht heb, mijn voedsel klaargelegd en gecheckt of ik álles bij me heb wat ik nodig heb. En dan natuurlijk de hele nacht niet kunnen slapen. Uiteindelijk val ik dan toch in slaap, om een uurtje later weer wakker te worden, vlak voordat de wekker gaat. Het is M-day!

Douchen, haren vlechten, pannenkoeken eten en Frank zenuwachtig tot snelheid aansporen. Ik wil eruit! Weg! Naar de start! Ik ben één brok zenuwen, en ga snel nog even voor de zesde keer naar de WC voordat we met de metro naar het startgebied gaan. Alle bekenden opzoeken en omhelzen terwijl ik sta te stuiteren alsof ik tien Red Bulls gedronken heb. Dan naar het startvak met al die duizenden andere zenuwpezen. Ik wacht op Lee, en als hij eindelijk komt schreeuw ik uit volle borst mee met het kippenvel op mijn armen. En dan mag ik eindelijk gaan rennen. Rennen door MIJN stad.

Al die mensen die langs de kant staan en me aanmoedigen. Mij, en alleen mij. Alsof ik de koningin ben! De held! De winnares, nu al! Alle opgekropte energie mag er eindelijk uit. En ik ren, en ik ren en ik ren. En dan begint de pijn. En die pijn maakt dat ik mijn lichaam voel, maar me ook bewust maakt van wat mijn lichaam kan en wat mijn geest kan. Namelijk die pijn gewoon wegblokken en door blijven rennen. Ik voel me onoverwinnelijk. Ik kan dit. Ik kan alles. En dan draai ik de Coolsingel op en breken er allerlei emoties los. Emoties waar ik in verdrink en me laten voelen dat ik leef. Dan kom ik over de finish en krijg ik een mooie medaille. Daarna natuurlijk de afterparty en de roes die nog minstens een week duurt. Aan al die dingen ben ik verslaafd. En als alles weggezakt is pak ik gewoon een nieuw schema uit de kast, en begint het circus gewoon weer opnieuw. Twee keer per jaar. Begrijp je het nu? En wees eens eerlijk.

Als je dit zo leest, gaat het bij jou dan ook niet stiekem een beetje kriebelen?

Met een zorgvuldig gepland schema rijden we richting Schoorl. Ondanks de ingebouwde marges komen we toch te laat voor het fotomoment van de RMD groep. Ik had geen rekening gehouden met de 500m lopen naar de sporthal, het omkleden en de drukte. Volgende keer dan toch maar een half uurtje eerder vertrekken, en dus opstaan. Zucht. Ook richting de start heb ik een beetje stress. We mogen in startvak rood maar het is erg druk en smal. Uiteindelijk blijkt dat we toch langszij naar ons vak kunnen. En dan, waar anderen normaal gesproken pas écht zenuwachtig worden, kan ik eindelijk ontspannen.

Frank en ik hebben afgesproken om vandaag als training te lopen. Frank is ziek geweest en wil kijken hoe het gaat, en ik heb toch stiekem de 25 km van Apeldoorn nog in mijn benen. Dus ik vind het prima. We lopen dan ook samen, ondanks dat we muziek op hebben, en gaan voor iets tussen de 10 en 10,5 km per uur. Ondertussen beweegt de menigte zich naar voren totdat we geleidelijk de start passeren. We zijn op weg.

Het eerste stuk is nog in het dorp. Ik vind het druk en smal, en moet oppassen voor zwaaiende camelbacks, bungelende ellebogen en stampende hardloopschoenen. Bovendien word ik onrustig van het feit dat ik niet weet wat ik kan verwachten. Het is een tijd geleden dat ik een ‘nieuwe’ loop gedaan heb van een dergelijke langere afstand. Zelfs in Valencia kende ik de omgeving omdat ik daar gewoond heb. Omdat we zelf ook met camelback lopen kunnen we de drankposten in principe overslaan.

Op ongeveer zes kilometer zien we iets raars. Tussen de vele verwarrende afstandsborden door staat er een bord waarop een splitsing aangeduid staat richting finish en richting het vervolg van de 30 km loop. Maar het zijn de verontrustende woorden ‘30 km extra ronde’ die me van slag brengen. Extra ronde? Hoezo extra ronde? Veel tijd om er over na te denken krijg ik echter niet. Even later gaan we een hoek om en lopen we een lang stuk heuvel op dat mijn aandacht vraagt.

Desondanks lopen we lekker met een goed tempo. Ik laat Frank het tempo bepalen en blijf in zijn buurt. Op sommige momenten met meer moeite dan andere want hij kan lekker de sokken er in zetten terwijl ik denk, ‘we moeten nog een stukje’. Ik verbaas me er altijd over hoe snel de eerste tien kilometer gaan op de langere afstanden. Het parcours is mooi en saai tegelijk. We lopen over een eentonige verharde weg, maar de omgeving is mooi. Bos, duinpannen, of een combinatie er van. Ik was even bang dat ik met mijn drie lagen toch te warm gekleed zou zijn, maar als ik met enige regelmaat de ijskoude wind voel ben ik alleen maar blij dat ik ze aan heb.

Richting de 15 km kom ik in een dipje. We zitten dan op open vlakte en met een stevige wind tegen. Het welbekende ‘ikzitnognieteensopdehelftenbennoualmoe’ momentje. Frank roept dat hij een banaan wil pakken bij de drinkpost en praat tegen me aan. Ik gebaar dat ik alles best vind maar niet in staat ben om te reageren. Als hij moet plassen loop ik rustig door. Tenminste, voor zover de wind me dat toestaat, die nu flink tegen me aan loopt te beuken. In een bochtje tussen twee duinpannen door worden we zelfs gezandstraald. Krijg je er zomaar gratis bij, die huidpeeling. Drie kilometer later proef ik nog zand tussen mijn tanden. Maar eerlijk is eerlijk, voor de rest is het prachtig weer en de verwachte regenbuien blijven uit. Frank is tegen die tijd weer bij me.

Bij de 20 km nemen we even een rustmomentje om te wandelen en te eten. Gek genoeg voel ik me daarna verkwikt en ontspannen. Ik zet per ongeluk de Terminatorknop aan en ik heb zin om de laatste 10 km er nog even tegen aan te gaan. Het programma draait en is niet meer te stoppen, wat uiterst onfortuinlijk is want Frank daarentegen krijgt het juist zwaar. We zijn weer bij het punt van de splitsing en de ‘extra ronde’, waarvan we nu snappen wat de bedoeling is. En we krijgen ook weer de heuvel op. Frank zegt dat ik mag gaan, maar ik wil hem eerst die heuvel op helpen. Op mijn klokje gaat het steeds langzamer en ik besluit even te kijken hoe we er voor staan als we op kilometer 25 zijn.

Boven aan de heuvel krijgen we nog een heen en weertje die me zwaar demotiveert. Bovendien kost het langzame lopen me erg veel energie. Aan het eind van het heen en weertje kijk ik Frank aan. Die is van de wereld en met zijn toestemming laat ik hem de laatste 5,5 km los. Het voelt beter om op eigen snelheid te kunnen lopen, maar het blijft ploeteren. Tenslotte is het nog steeds 30 km en ook nu zitten er nog een paar stukken met wind tegen in. Ik hou me vast aan de gedachte van het 28 km bord en het feit dat ik daarna bij de splitsing wél naar de finish mag.

De finish die 29,9 km aangeeft, dus ik dribbel nog wat heen en weer totdat ik 30 km op mijn klokje heb staan. De officiële eindtijd is 2:53:44 en ik ben dik tevreden. Nog een lange weg voor een sub 4 marathon, maar op schema voor de sub 4:15. Dan is het wachten op Frank. Als Richard en Ketura van de RMD finishen krijg ik verontrustend bericht. ‘Frank stond stil bij de 25 km. Last van zijn hamstring.’ Ik voel me gelijk schuldig dat ik hem alleen gelaten heb, terwijl ik tegelijkertijd denk dat het de juiste keuze was. Hij zou niet gewild hebben dat ik door hem tegengehouden zou zijn. Opvolgende berichten geven aan dat hij weer aan het lopen is, zij het moeizaam, en op 1500 meter zit. Ik slaag een zucht van verlichting en wacht hem op als hij hinkelend uiteindelijk ook finisht. Volledig verkrampt.

We halen onze prijs, het handdoekje, op en wandelen rustig naar de sportzaal zodat Frank even gelegenheid heeft om bij te komen. Zodra het weer gaat zoeken we de pendelbus op die verrassend genoeg gelijk klaarstaat zonder rij. Op weg naar huis heeft Frank een cheeseburger verdiend. Ik heb dan al een broodje kaassouflé in mijn holle kies gestopt. Een voorafje voor de aan huis bezorgde Sushischotel later op de avond.

Schoorl. Ik ben er twee keer geweest om iets met paarden te doen. Ik had me voorgenomen om deze run uit principe nooit te lopen. Maar soms moet je je aanpassen aan een nieuwe werkelijkheid. En in die werkelijkheid ben ik een marathonloopster die haar lange afstanden wil trainen, zichzelf wil uitdagen en waarbij diezelfde uitdaging meer en meer waarde krijgt ten koste van de bling. Omdat bling leuk is, maar ik mijn eigenwaarde en voldoening ook gewoon uit een goed gelopen race kan halen en daar geen bevestigingsbling meer voor nodig heb.

Ach bullshit! Wie hou ik nou voor de gek? Schoorl. Been there, done that, got the towel. Volgende keer gewoon weer een wedstrijd mét bling!