Al sinds jaar en dag teamcaptain is het team gelijk vanaf het moment van inschrijving samengesteld. Nu dat we weer met elkaar mogen sporten gaan we ook gewoon met elkaar lopen. Wij hebben de mazzel dat we allemaal relatief dicht bij elkaar wonen dus een afspraak in het Kralingse Bos is zo gemaakt. En aangezien wij lopen om te kunnen eten is het niet meer dan logisch dat we na afloop lekker lunchen. BBQ dan maar, what else?

Ik loop de 7,195 km. Het is mijn 5 jarige jubileum en de eerste keer liep ik ook deze afstand dus dat vind ik wel passend. Ik splits Frank en Richard de 10 km in de maag, het voordeel van teamcaptain zijn, Linda loopt voor het eerst mee en pakt 5 km en de andere twee 5 km afstanden worden verdeeld over Marilene en Bart. Of ik een snelle tijd neer kan zetten weet ik nog niet. Het plan was oorspronkelijk van wel maar niet alleen ben ik nóg luier geworden dan ik al was van al dat trailen, ik heb nog steeds last van mijn bil en als het rondje van afgelopen vrijdag, waar ik niet vooruit te branden was, maatgevend is, wordt het niet veel soeps vandaag. Nou ja, we gaan het wel zien. Tenslotte gaan we niet voor de winst maar voor de leukste afterparty. En daar heb ik alle vertrouwen in!

Ik heb goed geslapen en sta relatief uitgerust op. Die winst heb ik al. Bovendien was het gisteren nog enorm zeikweer, vandaag is het prima loopweer. Een klein beetje miezer in de lucht maar verder niet heel erg warm of heel erg koud. Marilene komt eerst naar ons huis omdat we het eten mee moeten nemen en nog even vers stokbrood bij de AH moeten halen. Als we een half uur later allemaal bij de afgesproken plek op de parkeerplaats staan dient zich de eerste uitdaging aan. Op dit gedeelte van het Kralingse Bos mogen we helemaal niet BBQ-en! Dus allemaal de auto maar weer in en richting PAC en het strand om daar dan straks maar neer te strijken.

We hebben besloten om allemaal tegelijk te lopen. Niet alleen een praktische beslissing vanwege de tijd maar ook gezelliger en dan kunnen we daarna samen lunchen. Als we naar ons zelfgekozen startpunt lopen zit daar team Alpha Flyers. Die hebben hun run er al opzitten. Kunnen ze mooi wat foto’s van ons maken. Rond 11:10 zijn we er eindelijk klaar voor. Als teamcaptain tel ik af en weg zijn we. Mijn voornemen om rustig aan te doen, of in elk geval rustig aan te beginnen, waait direct weg zodra ik begin te lopen en eindigt ergens in de struiken naast de berm. Deborah wilde me met meelopen maar ik wilde haar mijn gestrompel niet aandoen. Had misschien toch gekund, maar goed, het zijn toch 7 km.

Richard pakt al gauw de leiding, Frank er achteraan, dan Marilene, daarachter ik en Bart en Linda vormen de achterhoede. Die beginnen wel rustig. Slim. Bovendien kunnen ze dan goed zien hoe ze moeten lopen want ze zijn hier niet bekend. De eerste kilometer gaat lekker alhoewel het toch warmer is dan ik dacht. Mijn bil voel ik wel maar het valt me mee. Nu hopen dat hij zich zo houdt. Ik heb meer moeite met mijn ademhaling onder controle krijgen. Ik kan wel merken dat het een hele tijd geleden is geweest dat ik een wedstrijd heb gelopen, snelheid heb gemaakt of aan een stuk door gelopen heb. Shit, moet ik tóch ergens gaan intervallen. Alsof ik dat niet weet maar ik ben zo verdomd goed in ontkennen.

Ergens halverwege kilometer drie kom ik Deborah ineens tegen. ‘Gaatie?’ vraagt ze in het voorbij gaan. ‘Ja hoor!’, roep ik terwijl ik een duim opsteek. Bijna dood maar ook bijna op de helft. Ik werk mezelf naar de 4 km en denk weer eens bij mezelf: ‘Als ik nu de 5 km zou lopen was ik bijna klaar geweest.’ Waar heb ik dat eerder gedacht? Oh ja, vorig jaar toen ik de 10 km liep. Ik zie een patroontje. Het tempo gaat iets naar beneden en daarmee zakt een beetje het gevoel dat ik de binnenkant van mijn longen met een schuurspons aan het schoonboenen ben. Een laagje Coronavet dat zich daar de afgelopen maanden  vastgekoekt heeft. 

Ik word ingehaald door Bart. Die is in tegenstelling tot mijzelf wél goed bezig geweest het afgelopen jaar en dat is duidelijk te merken. Ik moet écht aan de bak. Na de vakantie. Misschien. Ik hou mezelf voor nu maar voor de gek dat ik mijn krachten moet verdelen omdat ik 7 km moet. Als we weer bij het startpunt zijn staan de mannen van Alpha Flyers aan te moedigen en maken foto’s. Hebben we toch een extra tintje aan onze virtuele run. Ik moet nog even door en loop eerst nog even verder alvorens te keren om terug te rennen. Bart en Marilene zijn klaar en als ik weer langs het startpunt loop ‘finisht’ Linda ook.

Nu krijg ik het écht zwaar. Ik hou mijn eerdere hoge tempo nauwelijks vol en van die longen is niets meer over. Tijd om alle zeilen bij te zetten. Sowieso moet er een betere tijd dan 5 jaar geleden komen alhoewel ik dat wel ga redden. Blik op oneindig verstand op nul dan maar. Tot aan de boom. Tot aan de bocht. Tot aan de splitsing. Dan draaien en voor de laatste keer terug naar het startpunt. Nog 500 meter. Tering wat is dat toch lang! Dan eindelijk het 7 km signaal van mijn horloge. Bij 7,2 km zet ik hem stil en ren nog een klein stukje door naar de mannen van Alpha Flyers voor een triomfantelijke finishfoto. Die neemt niemand me meer af vandaag.

Daarna is het wachten op Richard en Frank. Als eerste komt Richard binnen en, ook al loopt hij 10 km, is Frank onze ‘laatste loper’. Die halen we traditiegetrouw natuurlijk als team binnen. Als hij ook weer een beetje bijgekomen is zijn we eindelijk toe aan het échte werk en belangrijkste reden waarom we mee doen aan al die hardlooponzin, de BBQ lunch. We zoeken een mooi plekje uit, beschut tegen wind en het eventuele beetje regen. Omdat we al veel voorbereid hebben gisteren zitten we binnen no time aan de salade, brood, hamburgers en worst. Hé, hé, eindelijk! Het wordt nog gezelliger als de mannen van Alpha Flyers ook nog even aanschuiven en kunnen we met recht zeggen dat we de gezelligste afterparty hebben. Daar durf ik mijn handen wel voor het in vuur te steken. 

Of mijn longen for that matter…

De halve van Spijkenisse is nieuw voor me. Frank heeft nog even overwogen om mee te gaan maar besluit op het laatste moment om lekker thuis te blijven. Tenslotte heeft hij gisteren al gelopen. Ik bak een pannenkoek Saskia style, pak mijn spullen en rij om 9:30 stipt in mijn eentje naar Spijkenisse toe. Ik kan parkeren in de parkeergarage van het theater en van daar uit is het inderdaad maar een klein stukje lopen naar AV Spark. Onderweg zie ik iemand met een startnummer lopen en realiseer ik me dat ik mijn startnummerband vergeten ben. Dat worden dus ouderwetse speldjes die tegenwoordig zo’n beetje standaard in elke tas in huis zitten.

Eenmaal bij het sportcomplex is het even zoeken naar waar ik mijn tas achter kan laten, de WC en waar alle balies zijn. Er zijn al aardig wat groene shirts te zien. Er staat een rij bij het ophalen van het startnummer waardoor ik het fotomoment voor de hele marathon mis. Ik ben sowieso nog niet helemaal geland en ik vraag me af waarom ik eigenlijk ingeschreven heb? Wat doe ik hier en waarom lig ik niet gewoon lekker in mijn bed of loop een rondje brug in Rotterdam? Het antwoord is simpel. Het plan was om samen met Linda te lopen. Was, want er is een klein ienieminie pietluttig niet noemenswaardig probleempje. Linda meldde zich vanochtend ziek. Nou ja, wat zeg ik altijd? Lopen moet ik toch.

Bovendien heeft iedereen het altijd over Spijkenisse dus wil ik nu met eigen ogen wel eens zien waarom Spijkenisse nou zo leuk is. Ik vraag het een aantal mensen en op basis van hun antwoorden kom ik tot een wonderlijke conclusie. Spijkenisse is helemaal niet leuk om te lopen. Weinig tot geen publiek, heel erg afhankelijk van het weer en vooral een rondje door de polder. Waarom loopt iedereen hem dan? Tja, omdat de rest hem ook loopt. Heb ik weer. Nou ja, lopen moet ik toch. Ik blijf het mezelf herhalen, misschien dat het dan beter wordt. Een voordeel. De zon schijnt en van de code geel waarschuwing die een streep door de kerstmarkt van Dordrecht heeft gezet merken we alleen wat wind.

Ik vind Marilene, ik vind Herman, we zwaaien Bart uit die de hele loopt (en dan zeggen ze altijd dat ik niet goed bij mijn hoofd ben), zeggen Marco gedag en sluiten aan bij de groepsfoto van de halve marathon en 10 km. Nog even een WC opzoeken en dan vooral zoeken naar waar de start is. Ik ben er echt niet bij vandaag. Eenmaal gevonden sta ik een beetje in de leegte te staren als Marilene weer aansluit en we in het startvak gaan staan. Ik ben nog met mijn startnummer aan het kutten als het startschot klinkt. Hé? Wat? Oh shit, ik moet gaan lopen. Gelukkig had ik mijn klokje al wel aangezet. 

We maken eerst een ererondje over de atletiekbaan alvorens we de weg op gaan. Marilene wil onder de twee uur lopen en ik ga weg op 10 km per uur. Tenslotte heb ik vorige week al tempo gemaakt bij de Bruggenloop en moet ik morgen en woensdag weer lopen voor de Rotterdam Running Crew. En het blijft geen feest natuurlijk. Bovendien zijn de eerste paar kilometers smal en is er weinig ruimte om in te halen. Ik verdwijn lekker in mijn bubbel en blijf een beetje bij Marilene in de buurt tot de 5 km. Hier is de eerste drankpost en pak ik even mijn rustmomentje. 

Het lijkt even warm door de zon maar als we daadwerkelijk de polder in lopen heeft de wind vrij spel en ben ik toch heel blij dat ik mijn dikke thermoshirt aangetrokken heb. Langs de kant zie ik zowaar een oud collega staan en ook onderweg word ik aangesproken door een andere oud collega. Kleine wereld. Ik zie op 7 km Arthur staan en dat is zo’n beetje het laatste dat ik bewust registreer. Daarna trek ik me helemaal terug in mijn eigen wereld. Het uitzicht is toch continue hetzelfde. Polder, polder en nog eens polder, met af en toe een verloren paard langs de kant. We hebben wind tegen maar ik vind het niet erg. Het verkoelt mijn verhitte hoofd en op de een of andere manier ga ik er sterker van lopen. De bultjes van dijk op en dijk af daarentegen vind ik zwaar irritant. 

Ik verwacht op 10 km de tweede drankpost maar die blijft uit. Ondertussen ben ik weer aangehaakt bij Marilene die inmiddels met Nathalie op loopt. Ik haal ze in en loop een klein beetje op ze uit. ‘Zeker de Terminatorknop aan?’ hoor ik achter me. Nee, nog niet. Veel te vroeg, die komt pas na de 16 km. Op ongeveer 12 km staat eindelijk de drankpost en de dames lopen me weer voorbij. Heel even ben ik in verwarring als ik 14 km zie staan maar dat is het bord voor de hele marathon. Gelukkig want als ik ergens een hekel aan heb dan is het dat het parcours te kort is of dat we de verkeerde kant op gestuurd worden. In de verte loopt een hele groep en tegen de tijd dat ik bij ze aanhaak realiseer ik me dat het een pacegroep is. Ferry van de RRC loopt voorop voor 2:00. Oh, oh, hier moet ik van weg want ik haat het om in een pacegroep te lopen. Tenzij ik zelf de pacer ben natuurlijk. Ik heb twee opties, achterblijven of er voorbij gaan en voor blijven. Even denken, optie twee dan maar.

Ik werk mezelf naar de 15 km met de belofte dat ik op 16 km wat mag eten. Op dat punt maak ik tevens mijn eerste rekensom, het protest in mijn rechterbil negerend. 24 minuten min een paar seconden voor 6,1 km als ik onder de twee uur wil lopen. Dat is ongeveer 10 km per uur vanaf nu. Zou moeten kunnen als er geen gekke dingen gebeuren. Straks op 18 km nog maar eens kijken. Ik heb de dames dan al weer ingehaald. Ergens krijgen we nog een beetje regen maar het deert me niet. Stiekem vind ik het wel lekker eigenlijk. Bij 16 km eet ik een gel en doen we weer haasje over met Marilene en Nathalie. We hebben de polder verlaten en zijn Spijkenisse weer ingelopen. Even een bultje omhoog en dan rennen we door een winkelstraat terug richting Spark. Op 17 km zijn we op de hoek van de weg en loop ik weer naast Marilene. ‘Ik moet nog 4 km, jij?’, vraag ik vrezend voor het ergste, maar het valt mee want we krijgen nog een lus. 

Het protest in mijn billen begint luider te worden want links heeft zich nu bij het standpunt van rechts gevoegd. Gelukkig ben ik in dit soort gevallen lekker dictatoriaal. ‘Niet zeiken, doorlopen!’ 18 km dus nog 3 te gaan met 19 minuten. Ik heb een minuut speling als ik die 10 km per uur aanhou, dat is even snel gerekend 20 seconden per kilometer. En die heb ik best nodig want ‘Highway to hell’ in mijn oren slaat de spijker op zijn kop. We krijgen nog een heerlijke bult omhoog en ik heb zwaar medelijden met de marathonlopers. Heb je net een kilometer of 40 gelopen, krijg je zo’n teringbult. Ik zou de organisatie mentaal helemaal verrot schelden. Voor mij is het nu nog maar 2 km en ik mag de bult ook weer omlaag. Dat is het moment waarop de Terminatorknop aan gaat. Ik weet nu dat ik die sub2 gewoon ga halen en wil mijn tempo vasthouden.

De laatste kilometer is weer terug op het sportterrein maar het rondje over de atletiekbaan lijkt een eeuwigheid te duren. Ik trek nog een klein sprintje om voorbij drie lopers te gaan, niet omdat ik per se sneller wil lopen maar omdat de fotografen bij de finish dan vrij zicht op me hebben. Ja nou, je bent mediageil of je bent het niet. Op de officiële klok staat iets van 1:58 nog wat brutotijd dus ik ben meer dan tevreden. Ook nu heb ik de bevestiging dat het er nog in zit, ook al kost het me beduidend meer moeite dan een jaar geleden. Ik weet wat me te doen staat. Herman staat bij de finish, die heeft een prima 10 km gelopen, Marilene en Nathalie finishen vlak achter mij. 

Na een bekertje water en een foto met Lawyer Paul blijf ik niet lang hangen. Tenslotte ben ik het hele weekend al op pad. Ik bied Herman een lift naar huis aan en terwijl we naar de parkeergarage lopen vult mijn hoofd zich met blikjes ijskoude chocomelk, heerlijke gebakken eieren met ham of kaas en een warm bubbelbad. Als ik terugdenk aan de race kan ik niet anders concluderen dat ik eigenlijk heerlijk gelopen heb.

Misschien is die halve van Spijkenisse dan stiekem toch eigenlijk wel helemaal prima.

Daar waar we een aantal jaar geleden begonnen met de aankondiging van het eerste RMD Dreamteam zijn er direct meerdere teams ontstaan en doen we dit jaar met maar liefst 8 teams mee. We hebben er inmiddels een aparte Facebookpagina voor en er is dit jaar ook een captains Messenger groep aangemaakt voor informatie en het compleet maken van teams. Want zodra de aankondiging van de inschrijvingen zich aandient begint het te zoemen in de groep. 

Kan en wil iedereen in het team dit jaar weer meedoen? Wie was er vorige keer niet maar wil heel graag lopen? Zijn er blessures of andere redenen die een wisseling nodig achten? En zijn er ambities om heel snel te lopen? Ook ik heb de nodige uitdagingen. Want Marco was vorig jaar op vakantie maar wil natuurlijk dit jaar weer graag meelopen. En aangezien hij in het oorspronkelijke team zat moeten we natuurlijk wel een plekje voor hem vinden. Na wat overleg met de drie mannen die vorig jaar ons uit de brand hielpen toen er wat mensen uitvielen blijkt dat ze dit jaar andere verplichtingen hebben. 

Het ene probleem opgelost dient het volgende zich aan, want nu heb ik ineens van mensen teveel naar mensen te kort. Niets dat een oproep op Facebook niet kan verhelpen overigens. Moet je het wel goed doen en geen aannames dat iemand al iets geregeld heeft. Shit, het valt nog niet mee om teamcaptain te zijn. Ik heb weer iets goed te maken. Maar uiteindelijk is het team compleet en fixed. Marco, Anita, ik en Frank als vaste deelnemers, en Marilene en Ysbrand als nieuwkomers in het team. Op naar de volgende uitdaging. Want wie gaat wat lopen?

Op twee na die een voorkeur uitspreken is de rest gelukkig allemaal flexibel in te zetten. En dan maak ik gebruik van het voordeel van captain zijn, want zelf heb ik ook een voorkeur. Ik ben lui en ik wil graag in het begin lopen. Marco wil graag beginnen voor een snelle 5, dan gooi ik Frank op de 10, loop ik daarna zelf de 5, mag Marilene de tweede 10, Anita de laatste 5 en Ysbrand mag afsluiten met de 7,2 km. Perfect geregeld toch? Of toch niet?

Een paar dagen voor de start komt er een slecht bericht van Marilene. De pechvogel heeft haar voet gebroken en kan niet lopen. Balen voor haar en paniek in de tent want nu hebben we toch een gat. Dankzij de teamcaptains groep hebben we gelukkig snel een vervanger. Fred wil wel meelopen op een voorwaarde. Aangezien hij traint voor de vierdaagse wil hij maximaal 5 km lopen. Tja, als teamcaptain moet je je dan opofferen. Take one for the team om het zo maar te zeggen, en dus mag hij mijn 5 km, loop ik de 10 wel. En als we dan toch bezig zijn. Frank wil ook graag wisselen, niet in de laatste plaats omdat hij last van zijn rug heeft, dus hij ruilt met Ysbrand. Waarom makkelijk doen als het moeilijk kan?

De laatste uitdaging zit hem in mijn planning. Ik heb ‘s ochtends springles op de manege en dat wil ik echt niet missen. Dat betekent wel dat Frank de startnummers op moet halen en de boel een beetje moet aansturen totdat ik er ben. Met nog even de laatste instructies voordat ik vroeg de deur uit ga moet hij het maar doen. Na de les race ik terug naar huis om daar in mijn klaargelegde setje om te kleden en mijn klaargelegde tas te pakken zodat ik op mijn klaarstaande fiets kan springen. Onderweg kom ik Marilene tegen die achterop springt voor het laatste stukje. Het is dan inmiddels half twaalf. 

Eenmaal aangekomen bij de tent is het al een drukte van belang, maar iedereen is er en Frank heeft alles ogenschijnlijk onder controle. Hij is zelfs bij de teamcaptains meeting geweest en praat ons bij over de wijzigingen ten opzichte van vorig jaar. Niet heel spannend, behalve dan dat ze geprobeerd hebben om wat minder chaos in het wisselvak te hebben. Er staat nu een digitaal bord waar aangekondigd wordt als de loper van jouw team een paar honderd meter eerder over een tijdsmat komt. Ok.

De officiële start is al om twaalf uur dus Marco gaat klaar staan en wij kijken hoe Nelli Cooman in de mini aan komt rijden, net als vorig jaar. Zo zie je haar nooit, zo zie je haar een paar keer achter elkaar aangezien ze ook ambassadeur van de Roparun is. Die goede oude Nelli. En natuurlijk gaan we ook nu weer met haar op de foto. Ze vraagt of we een team zijn met die groene shirtjes en kan het niet geloven als ik zeg dat we maar liefst acht teams hebben. ‘Acht teams?’, vraagt ze nog eens ongelovig. Jazeker, acht teams! Dan is het tijd voor de start en als iedereen weg is heb ik even een rustmoment om een boterham te eten en mijn spullen op orde te maken. Dat wil zeggen de chip op mijn schoen en de muziek in mijn oren.

Na Marco sjeest Ysbrand over het parcours en als Fred het stokje, of beter gezegd de Tasuki, overneemt van Ysbrand moet ik gaan opletten. Na een minuut of 20 hou ik angstvallig het bord in de gaten. Ik word er bloednerveus van, continue bang dat ik hem toch nog mis omdat ik net even de andere kant op kijk. Maar dan komt de verlossende naam in beeld, RMD Dreamteam 19,2 km. Ik ga klaar staan en even later komt Fred aanrennen. Ik zet mijn klok aan, ren mee om de Tasuki over te nemen en als ik over de start ben zet ik ook mijn muziek aan. Please do not disturb, woman at work.

De Tasuki is nat en fladdert rond mijn lichaam dus ik trek hem strak. Dit jaar hebben we een paarse. Die hebben we nog niet eerder gehad. Op de baan is het warm en zonnig maar eenmaal er af lopen we in de schaduw. Het valt me in eerste instantie mee met de warmte. Het voordeel van de Ekiden is dat er continue mensen in tegengestelde richting lopen en omdat we zoveel mensen kennen is er veel afleiding. Ik loop dan ook onophoudelijk te groeten en te high fiven. Het pad is bekend en ik weet waar ongeveer het keerpunt moet zijn. Als ik er eindelijk ben tel ik af, de eerste 2,5 km zitten er op. Net als bij de triathlon, maar dan langere stukken met minder herhalingen.

Op de terugweg baal ik direct dat ik nog een rondje moet. Ik merk dat ik moe ben en weet weer exact waarom ik de 5 km wilde lopen. Maar het zal tanden op elkaar worden en doorgaan. Ik schakel mijn gevoel uit, zet mijn blik op oneindig en mijn verstand op nul als ik de tweede ronde in ga. Inmiddels heb ik het warm en laat de muziek zijn werk doen. Nu hoef ik nog maar een keer en als ik straks bij het keerpunt ben mag ik ‘naar huis’ en ben ik klaar. 

Onderweg kom ik veel mensen tegen die het zwaarder hebben dan ik en ik haal ze dan ook ik. Desalniettemin ben ik erg blij als ik het stuk in het bos af heb en weer richting PAC draai. De laatste kilometer overleef ik altijd wel en ik kijk met medelijden naar de lopers met een 4 op hun nummer die overduidelijk net gestart zijn met hun eerste rondje. Ik mag zometeen neerploffen, zij moeten nog. Als ik de baan op ren pak ik de Tasuki om hem zometeen aan Anita te geven die al klaar staat. Een glimlach voor de foto, Tasuki om Anita hangen en nog even over de mat om het officieel te maken en dan ben ik klaar. Godzijdank. En ik heb nog niet eens zo slecht gelopen, 51:03.

Ik trek een droog shirt aan en een vest want ik heb het koud, en laat me verleiden tot een kaassouflé. Ik vind dat ik die wel verdiend heb. Het ijsje doen we als het hele team binnen is. Samen met Frank kijken we uit naar Anita. Omdat het bord lijkt te blijven hangen loop ik naar het begin van de baan om te kijken of ik haar zie aankomen. Een tijdje later zie ik Frank ineens voorbij rennen, het bos in. Hé? Dan is ze allang binnen en heb ik haar gemist? En inderdaad, eenmaal terug bij de tent heb ik niet alleen maar blijkbaar ook Frank haar gemist. Shit, dat is niet leuk en kost tijd. Maar goed, niets meer aan te doen.

Het wachten is dan ook nu op Frank tot hij zijn rondjes gemaakt heeft. Na de eerste doe ik snel rekenen en als het bijna tijd is trommelt Marco de rest van het team op om klaar te staan terwijl ik op de uitkijk ga staan. Wachten duurt altijd lang maar dan is hij daar toch eindelijk en rennen we het laatste stukje tot aan de finish met hem mee. Nu kunnen we eindelijk gaan feestvieren, oftewel ik kan kan een ijsje gaan halen, er mag bier komen en Douglas is ondertussen aan de paella begonnen. Als die klaar is begint het helaas te regenen waardoor mensen al snel richting huis gaan. Wij blijven wel tot het eind om te helpen de spullen op te ruimen en gaan uiteindelijk ook richting douche. Tenslotte was het een lange dag en hebben we ook nog beloofd om te helpen voor de Ronde van Kralingen morgen. Het was weer een geslaagd feestje. Eenmaal thuis blijkt het niet helemaal goed gegaan met het uitdelen van de shirts en ook vind ik de volgende dag de vouchers voor de sauna in een tas. Ach ja. Frank heeft het niet slecht gedaan maar toch ook nog een en ander te leren als aspirant teamcaptain. Misschien dat ik hem volgend jaar de teamsamenstelling laat doen.

Misschien…

Fotocredits: Evert Buitendijk Fotografie

Als het maandag te warm is en ik nog te veel spierpijn van zondag heb ga ik niet lopen en is het lot van de woensdag definitief bezegeld wat mij betreft. Besluit gematerialiseerd. Want 3x per week lopen waarvan 1 langere afstand betekent dus naast de woensdag, de Mudrun van 5 km van zaterdag en dan zondag voordat we weg moeten naar onze afspraak nog een klein rondje. De rest van de week zit vol met respectievelijk Rammstein, paardrijden en de Slotavond van de Roparun.

Maar goed. Frank wacht nog steeds of het wel doorgaat. Dat bericht komt de avond ervoor. We gaan dus. Besloten en dan is ook het juiste moment voor de woorden: ‘Ik doe de 10 EM, wat doe jij?’ We weten allemaal wat daar het antwoord op is. Wel rustig aan, niet alleen vanwege de warmte, maar ook omdat twee dagen herstel wel voldoende maar niet genoeg is. 

Omdat we moeten na-inschrijven wat alleen tussen 18:00 en 19:00 kan moeten we nog opschieten ook. Straks zijn we te laat of zijn de startnummers op. Mijn vrees is ongegrond als we er om 18:30 zijn en ik 5 minuten later twee formuliertjes sta in te vullen. En ik mag nog startnummer kiezen ook. Het wordt 850, lekker rond en makkelijk te onthouden. Nog even met pen dik mijn naam er op krassen en ik ben er weer klaar voor. 

Er zijn meer groene shirts dan ik had gedacht. Een grote club die-hards, de kale mannenclub, zijn er en ik tel drie dames, mezelf inclusief. Ik zorg dan ook maar voor de groepsfoto en een dame van de organisatie maakt hem. We staan nog even te kletsen en dan word ik ineens aangesproken. Ik draai me nietsvermoedend om als ik een microfoon in mijn neus geduwd krijg en een camera in mijn bakkes. ‘Zeg Saskia, wat ga je lopen? En hoe heb je je voorbereid?’ Uhhhh, ik ben altijd voorbereid? Jeetje, wat klinkt dat arrogant zeg, maar ja, het is wel waar.

Om 19:25 gaan we klaar staan en terwijl ik nog met mijn telefoon aan het kutten ben klinkt ineens het startschot. Muziek aan, klokje aan en gaan met die banaan. Frank en ik lopen samen ook al hebben we muziek op. Het valt op zich mee met de warmte dankzij een koel briesje. We worden aan alle kanten ingehaald maar het maakt me niet uit. Tenslotte heb ik nog iets van een triatlon in mijn lijf zitten en met een tempo van ergens tussen de 10 en 11 km per uur vind ik het allang best. 

De route is voornamelijk langs het water en het is heel erg leuk om weer eens iets nieuws te zien. De eerste 5 km vliegen dan ook voorbij en ik ga steeds lekkerder lopen ondanks het feit dat mijn hamstrings aan alle kanten protesteren. Is weer eens wat anders dan protesterende billen of kuiten. Vanaf het water gaan we ook een stuk langs een industrieterrein waar de afvalverwerking zit. Een plek waar ik graag snel voorbij ren want echt fris ruikt het er niet. Daarna komt er een prachtig mooi uitgestrekt weiland gebied en ik waan me een klein beetje terug in Frankrijk anderhalve week terug tijdens de Roparun. Zonnetje, briesje, mooi uitzicht en lekker lopen, wie maakt me wat?

Bij 10 km gaat de linkerhamstring in de blokkeerstand waardoor ik het in mijn kuit begin te voelen. Na een kilometer trekt dat weer weg om op te spelen bij mijn scheenbeen en daarna in mijn voet. Het is maar goed dat ik de rest van de week niet zo heel veel meer ga doen. Een winegum geeft weer wat extra energie en als we voorbij de 11 km zijn merk ik dat Frank gaat versnellen. Wat krijgen we nou? Dat doet ie anders nooit hoor? Maar geen probleem. Sterker nog, door sneller te lopen heb ik minder last van stijfheid. En die dame in het roze die ons voorbij liep zat me toch al dwars, dus die haal ik graag weer in.

Rond de 13 km komen we Jan tegen die er een beetje oververhit uitziet en wellicht kramp heeft. We vergewissen ons of het goed met hem gaat alvorens weer verder te rennen. Op naar de laatste 3 km. We krijgen nog een pittig heuveltje omhoog, halen nog een paar mensen in en dan zijn we weer terug bij het sportcomplex om samen te finishen. Daar praten we nog even na met de rest, zien nog even de huldiging van winnaar Patrick Kwist, mijn held en grote voorbeeld, en wandelen langzaam terug naar de auto om weer huiswaarts te keren. Tenslotte moet er ook nog gegeten worden.

Thuis ben ik dik tevreden. Gewoon een prima tijd neergezet gezien de omstandigheden, 1:33:40, en het was gezellig. Beetje jammer van die ene seconde dat Frank dit keer ‘sneller’ was maar ach, vandaag mag het. En het beste van alles?

Ik heb gewoon heerlijk gelopen. Niet gezwommen, niet gefietst, alleen maar gelopen!