Uiteindelijk stap ik om 8:15 naar buiten. In de gauwigheid heb ik toch maar een mutsje op gedaan en losse mouwen aangetrokken. En dat is maar goed ook. Het is koud en het regent. Ik ren in eerste instantie richting het bos. Een rechtstreekse lijn naar Park16Hoven bleek maar een kilometer of zes en dat is bij lange na niet genoeg, dus een route geplot met een omweg en inclusief een volledig rondje bos. Van het lekkere warme weer van gisteren is niets meer over en als ik langs het 38 km bord loop waar we gisteren met zonnebril en korte broek liepen en een foto maakten wordt het verschil pijnlijk duidelijk. Ik maak voor de ironie vandaag ook maar een foto met het bijbehorende gezicht. Dan gauw weer verder voor ik te veel afkoel terwijl ik me opnieuw afvraag. Why?

Gelukkig heb ik in het bos enige beschutting en tegen de tijd dat ik er weer uit kom is het gestopt met regenen, ben ik warmgedraaid en zit ik een beetje in mijn flow. Ik draai de Kralingse Zoom op en loop tegengesteld aan waar iedereen volgende week zo’n beetje stuk zal gaan. Een mooi moment om even weg te dromen. Even zwaaien naar een bekende maar dat is dan ook een van de weinige lopers die ik tegen kom zo vroeg op de koude zondagochtend. Dan via de Terbregseweg en de Molenlaan die me langs de Irenebrug brengen en uiteindelijk op onbekend terrein. Ik zit ongemerkt inmiddels op 13,5 km dus ik neem een gelletje en kijk op mijn route of ik nog goed ga. Dat blijkt het geval dus ik vervolg mijn weg. 

Ik moet zo langzamerhand ook plassen en twijfel of ik een boom op zal zoeken. Nee, teveel wandelende dames met hun hond in de buurt, die zullen dat vast niet op prijs stellen. Ophouden dan maar. Kilometer 17 biedt uitkomst. Althans, de Dixie die ik op dat punt tegenkom en ik heb mazzel, hij is open én er hangt wc papier. Wat kan een mens blij zijn met de kleine dingen in het leven, zeker als dat het leven van een hardloper is. Ook zo’n ‘why’ ding.

Dan het laatste stukje naar Park16Hoven. Ik ben stiekem eigenlijk best vroeg als ik al met al nog voor 10:15 aankom, dus ik plak er nog maar een kilometer aan vast. Had ik nog tegoed van de CPC waar ik ook 10 en 21 zou lopen. Doe ik het nu maar dan andersom. Ik ren dus een extra rondje door het park waar de kids al lekker bezig zijn. Als ik bijna klaar ben begint Frank te bellen, waarschijnlijk om te vragen waar ik ben, maar we horen elkaar niet. Het enige dat ik versta is ‘binnen’.

Naar binnen dus. Daar vind ik niet alleen Frank maar een heleboel groene shirtjes. Binnen is het lekker warm maar ik merk wel dat ik snel afkoel. Helemaal als we even later naar buiten gaan voor de groepsfoto. Ik heb een beetje spijt dat ik mijn thermoshirt niet aangetrokken heb vanochtend en hou in elk geval mijn muts op en mijn mouwen aan. Ik verruil mijn camelback voor mijn Flipbelt en eet wat, want ik heb berehonger. Ik schuur tegen Frank aan voor de foto en ga gauw weer naar binnen tot het écht tijd is om te starten.

Ik ga rustig weg, ik moet toch weer behoorlijk opwarmen. Het ene groene shirtje na het andere loopt me voorbij en dat is best een raar gevoel. Ik zie het maar als een mooie oefening voor volgende week als ik ook met de rem er op moet lopen. Toch valt het me mee dat ik nog eigenlijk wel genoeg over heb om lekker te lopen. De kilometers vliegen best snel voorbij en voor het eerst in mijn leven ben ik superblij met twee rondjes. Psychologisch gezien maakt het dat dit keer een stuk makkelijker omdat ik beter kan indelen. Ik pak een bekertje water bij de 2,5 km en concentreer me op het ontwijken van de regenwormen. Het zijn er veel en ik vind het zielig dat het merendeel vertrapt wordt. Ik spring er overheen of opzij. 

Binnen no time ben ik bij de 3 km waar RRC-er Patricio staat als vrijwilliger en de 4 km komt nog sneller. Dan het heen en weertje voor de 5 waar ik iedereen aan de andere kant zie lopen. Ik heb mijn zinnen gezet op in elk geval sub 1, dat moet toch haalbaar zijn. Bij 6 km komt zowaar het zonnetje door en krijg ik het bijna warm. Bijna. Maar eerlijk is eerlijk, ik ga steeds lekkerder lopen. Bij 7,5 km drink ik nog wat water en krijg ik de kolder in de kop. Ik plak twee winegums in mijn holle kies want ik heb nog steeds enorme honger maar de beats van Metallica en Rammstein spannen mijn spieren aan en ik ga racen. Het wordt een meer dan negatieve split als mijn snelheid van 5:25 naar 5:12 en 4:58 gaat. Bij de 9 km ga ik helemaal los en trek nog even een sprint van 4:28. Waanzin! Maar wel lekker. Ik hou vol tot de finish en klok 53:35. Een kadootje voor een cijferfetisjist als ik. Maar ja, het is dan ook nog steeds verjaardagsweekend.

We duiken gauw naar binnen en ik trakteer mezelf op een blikje chocomelk. We praten wat na maar gaan dan toch richting huis. De vermoeidheid begint toe te slaan en ik krijg het opnieuw koud. We nemen afscheid van iedereen maar niet voor lang. Volgende week zien we ze allemaal weer in een iets andere setting. En ook dan zal het een gezellig feestje zijn. 

Als ik ‘s middags lekker met een stuk chocoladetaart op de bank lig overvalt me een gevoel van tevredenheid. Ik heb eigenlijk heerlijk gelopen en verheug me enorm op de marathon volgende week. Mijn oog valt tevens op de stapel kadootjes die ik gisteravond gekregen heb inclusief die prachtige chocolademedaille met die mooie hardloopfoto van mij die Herman speciaal voor me heeft laten maken. Het was een leuk feestje met allemaal leuke lieve gezellige mensen waarvan ik driekwart uit het hardloopcircuit ken. Tegelijkertijd krijg ik een paar foto’s van vandaag doorgestuurd waarvan er één van de finish waar Chris van de Running Pack The Hague een confettikanon voor me opentrok. Een prachtige afsluiting van een geweldig verjaardagsweekend waarin het hardlopen en de hardloopvrienden centraal stonden. En daarmee heb ik eigenlijk mijn antwoord al op die ene vraag.

That’s why!

En mijn max, daar gaat het om. Want met de resultaten van de afgelopen langere afstanden én mijn trainingen is het de grote vraag wat mijn max tegenwoordig is. En op die vraag kan ik nog geen antwoord geven, net zo min als op de vraag wat mijn maat nu is. Tijd voor een nulmeting dus.

Het belooft weer een prachtige dag te worden, waarbij Frank dan ook verbaast opmerkt dat ik in een driekwart broek ga lopen en niet in mijn shorts. Maar ja, mijn driekwart is leuk, en mijn shorts zijn toch een tikje te groot. Een bijeffect van het afvallen. Ik ben een stuk ijdeler geworden. Nooit meer in saai zwart op een wedstrijd. De nieuwe gekleurde shorts zijn onderweg, die mogen volgende week.

Als ontbijt geen uitgebreide pannenkoeken dit keer. Het is tenslotte ‘maar’ 10 km. Frank behelpt zich met een broodje pindakaas en een banaan, en ik eet twee misbaksels van banaan met ei, die toch een beetje voor pannenkoeken door moeten gaan. Het smaakt er niet minder door. Om klokslag 10 uur rijden we weg en binnen een kwartier zijn we op plaats van bestemming. Het voelt raar, geen zware sporttas met extra kleding, geen zakken vol gelletjes en ander voedsel en geen dikke jassen of truien. Gewoon een vestje en voor de rest datgene waar we in gaan lopen. Soms is het wel relaxt, een wedstrijd in de buurt en mooi weer.

De hele meute is er al en het is een gezellige drukte van jewelste. Het groen is goed vertegenwoordigd, en na drie keer -sommigedingenveranderennooit- plassen krijgen we Evert Buitendijk zover dat hij een gave groepsfoto maakt. Dan is het tijd om een stukje te gaan rennen. De meesten gokken op een PR, en ook ik vind dat het er in zit. Meestal ben ik wat voorzichtig, maar ik kan nu eenmaal niet ontkennen dat als ik dat niet haal vandaag, ik gewoon mijn best niet heb gedaan.

Na het startschot schiet ik weg. Veel te snel weer natuurlijk, ook dat zal nooit veranderen. Maar ik kan het wederom niet helpen, ik voel me opgefokt en het is nog niet zo warm. Na een kilometer of twee haalt Frank me ineens in, met de mededeling dat ik te snel ga. Blijkbaar is hij veel later over de start gegaan dan ik. Ik probeer wat in te houden, wat slecht lukt. Bij de waterpost grijp ik een bekertje maar loop wel door. Het lukt me om drie slokken binnen te krijgen. Er staat een klein beetje wind en in de schaduw van de bomen is het wel te doen. Als ik even later door de woonwijk ren voel ik de temperatuur toch wel een beetje oplopen.

Dan gelukkig over het bruggetje en richting de finish, waar ik helaas nog niet door mag lopen maar moet keren voor het tweede rondje. Ik mag wel weer gaan aftellen. Opnieuw door het bos, met de schaduw en het briesje. Ook duw ik een halve powerbar die ik nog over had van vorige week in mijn holle kies, want ik gier van de honger. Die valt in een enorme black hole terwijl mijn maag vacuüm trekt. Jezus, wat heb ik een honger! Hongerklop, alleen dan niet met een moker maar met een sloopkogel. Het enige wat een beetje helpt om het te negeren is de Terminatorknop.

Dan zie ik rond de 7,5 km tot mijn stomme verbazing ineens een bekend petje zo’n 100 meter voor me lopen. ‘Dat kan niet’, denk ik bij mezelf, maar als ik goed kijk is het toch waar. Het is Frank. Hij is zich van geen kwaad bewust als ik hem als haas uitpik en blijf de komende 2 km gestaag achter hem lopen. Weer door de woonwijk en als we die weer uit rennen bij de laatste 500 meter voer ik het tempo een klein beetje op om bij hem te komen. Het plan is, als het lukt, om hem in te halen en dan een beetje te plagen.

In de laatste bocht staat Rob die me aanmoedigt, en dan kijkt Frank ongelovig om. Hij heeft ineens in de gaten dat ik vlak achter hem zit en roept heel hard: ‘Nee?!’ terwijl ik terugschreeuw dat hij door moet lopen omdat ik hem anders inhaal. Hij verhoogt het tempo en ik probeer mee te gaan, maar ik loop al op mijn top dus inhalen zit er niet meer in. Nét niet, want we finishen met ongeveer een meter verschil. Bovendien was hij later gestart, dus zijn nettotijd is sowieso beter. Maar dat maakt de pret van de achtervolging er niet minder op.

Na uitgehijgd te zijn lopen we naar de finish om de anderen binnen te halen. Als laatste pikken we Anita zo’n 50 meter voor de finish op, en met de hele groep achter haar lopen we het laatste stukje met haar mee. De absolute uiting van het never walk alone principe. En het helpt, want bijna iedereen heeft een PR gelopen, ook Anita.

Eenmaal thuis bekijk ik de resultaten. Voor een nulmeting ligt de lat inmiddels hoog, met een tijd van 52:49 en een gemiddelde snelheid van 11,3 (!) km p/u. Ik kan het bijna niet geloven. Misschien moet ik vaker de dagen ervoor cheesecake eten. Maar waar ik nog het meest trots op ben is dat ik in het totale klassement voor de vrouwen op 10 km van 98 op de 20ste plaats sta. Wow, dat zal niet snel meer voorkomen. Eentje om in te lijsten.

Nog een week, en dan gaan we dat pleurisend weer lopen. Ik kijk er naar uit, ik heb er zin in. Er kan nog van alles misgaan, maar fitter dan nu heb ik me nog nooit gevoeld. Ik blijf voorzichtig, je weet tenslotte nooit hoe het gaat lopen, maar op weg naar huis zorg ik toch vast voor een kleine beloning als ik zondag klaar ben met lopen. Thuis berg ik hem voorzichtig op, die komt pas weer te voorschijn als die plak om mijn nek hangt. En mocht het om wat voor reden dan ook tóch niet lukken, dan zal die zak paprikachips vast ook als troost dienst kunnen doen.

CU @ de Coolsingel!