Als alles ingeladen is en Menno een korte speech gehouden heeft gaan we op weg naar Clastres waar dit jaar het startterein is. Het is voor het eerst sinds Corona dat we weer naar Frankrijk kunnen, alleen niet op de gebruikelijke plek bij Parijs. Daar is het kampement voor de pers voor de olympische spelen gebouwd. Om de mindere kilometers goed te maken doen we een extra lus in Nederland. Fijn, ik vind het superleuk om door Frankrijk en België te gaan, ondanks dat er meer heuvels zijn en dus het lopen iets zwaarder. Het wordt sowieso spannend hoe het zal gaan na drie weken Vitamine D en twee weken ijzer. Gelukkig merkte ik vorige week al verbetering.

Onderweg is het dolle pret met meezingen, met alternatieve teksten op de liedjes, en we oefenen even een limerick die we voor de kwartiermakers gemaakt hebben. Zij hebben iets voor Team A gemaakt en Team A iets voor ons. We gaan het zien. Ook is er ruimte voor emoties als Peter traditiegetrouw een kaart voor een ieder van ons gemaakt heeft met een tekst die verwijst naar ieders persoonlijke reden om deel uit te maken van dit team. We maken twee stops om wat te eten, tegen mijn goede voornemens in is het weer te veel en te slecht, en te zorgen dat de busjes en vrachtwagens bij elkaar blijven en gelijk aankomen.

Dat gelijk aankomen moet omdat we met z’n allen het Roparun terrein op moeten en parkeren voor de camping. We komen laat in de middag aan vanwege veel files maar we hebben een prima plek. Toiletten in de buurt en dicht bij de start en de tent van de organisatie. Gezamenlijk zetten we de tenten, tafels, stoelen en BBQ op en dan kunnen we gaan relaxen met een biertje en een chippie. Ik heb uiteindelijk contact gekregen met Radio Roparun en ze willen graag dat ik mijn aangevraagde nummer aankondig. Sweet Caroline van Neil Diamond, voor mij onlosmakelijk verbonden met de Roparun. Hij wordt ergens tussen elf en twaalf uur ‘s avonds gedraaid. Omdat dat redelijk laat is spreken we af dat ik wat inspreek en doorstuur.

Tijdens de BBQ doen we de ‘van wie is dit geheim’ quiz. We moesten allemaal een geheim van onszelf bij Peter indienen en de rest moet nu raden van wie welk geheim is. De mijne? Nee, nee, what happens tijdens de Roparun stays at the Roparun. Na de BBQ gaan we nog even naar het startfeest van de organisatie waar we de nodige bekenden tegenkomen. Rond een uur of elf vind ik het genoeg en duik het tentje in. Ik word gebeld door Radio Roparun maar dat blijkt een foutje. Ik zet nog wel even de radio aan en om half twaalf wordt Sweet Caroline inderdaad gedraaid, mét mijn ingesproken tekst.

Van slapen komt niet veel. Het is vochtig, ik lig zoals gewoonlijk ongemakkelijk, de generator maakt herrie, er zitten wat mensen nog tot laat te kletsen en Frank ligt te snurken. Maar dat is bekend bij de Roparun, ik ga het hele weekend niet tot nauwelijks slapen. Toch kom ik pas om 8:00 mijn tentje uit, want als je niet kan slapen, dan in elk geval rusten. We doen rustig op ons gemak ontbijten en om 11:00 geeft Menno een laatste briefing. Daarna zingen we onze limericks en gaan we naar de start om naar de aftrap te kijken. Ook nu komen we weer allerlei bekenden tegen. Daarna weer terug naar de tent.

Wij starten zelf om 14:00 dus om 13:30 gaan we opnieuw naar de start. Team A begint altijd en we tellen af. Als ze weg zijn mag Team B met zijn ziel onder de arm wachten tot ze aan de beurt zijn. Rond een uur of vijf is het zo ver. We helpen de kwartiermakers om het kamp af te breken en alles in te laden en rijden naar het wisselpunt voor onze eerste etappe die rond 19:00 volgens planning moet beginnen. We hebben voor elke etappe een thema bedacht en alhoewel Team A in het groen gestart is, mogen wij beginnen met thema ‘Frankrijk’. Voor de foto in vol ornaat, inclusief plaksnor en stokbrood, voor het lopen in iets gemakkelijkers. 

De wissel is kort maar krachtig. Menno start met lopen, daarna ik, dan Jan en Frank sluit de shift. We moeten ongeveer 57 km dus dat is ongeveer 14 km per persoon. Als het mijn beurt is, kan ik gelijk testen hoe het gaat en zal ik een beetje kunnen inschatten of het wat gaat worden dit weekend. Het valt mee en ik merk duidelijk verbetering. Het valt mee qua resultaat gezien de omstandigheden, want het is zwaar en warm, en lang niet wat het vroeger was. Maar ik kan de hele 1,5 km door rennen, heb ongeveer 10 km per uur en val niet dood neer als Jan me aftikt en ik het busje weer in mag. We zijn begonnen! 

Het is heerlijk om weer in Frankrijk te mogen lopen. Ik ben dol op het landschap en neem de heuvels voor lief. Bovendien zit Frank bij ons, dus hij krijgt alle heuvels omhoog en de rest de heuvels omlaag. Dat is traditie en gek genoeg komt het nog zo uit ook. Het blijft lang licht ook al moeten we vanaf 20:00 de verplichte lichthesjes aan. Als ik één ding vreselijk vind van de Roparun dan zijn het de lichthesjes. Ze zitten niet lekker, schuren en verkloten je shirts met het klittenband. Maar goed, dat hoort er ook bij. In deze etappe zit de doorkomst van Bertry, waar normaal gesproken broodjes worst of iets dergelijks uitgedeeld wordt. Dit jaar hebben we wel een leuk onthaal maar geen worst. Misschien moeten ze er weer even in komen.

Iets voorbij middernacht zit onze etappe er op. Ik heb dan 14 km op de teller staan en leef nog steeds. We zijn in Rombie-et-Marchipont waar we ons kampement hebben. We mogen op een plein bij een school staan. Daar aangekomen wordt er eten voor ons klaargemaakt maar eigenlijk willen we gewoon masseren en slapen. Na twee tosti’s en een vochtig doekje over mijn lijf ga ik in de tent liggen maar we liggen toch in de open lucht en het is heel vochtig dus het wordt weer niet veel slapen. Daarnaast ligt er iemand enorm te snurken en sowieso hebben we weinig tijd. Volgens planning moeten we rond 4:00 ‘s nachts weer op pad maar team A is snel en dus moeten we eerder weg om de wissel te halen. 

De wissel is in Geraardsbergen vlak voor ‘de muur’. Een bult van een paar honderd meter met een stijgingspercentage van 19,2 % en tevens een nieuw stuk route in België. Een paar van onze mannen zijn daar een paar weken geleden wezen kijken toen ze kampinspectie deden. De behoorlijke bult gaat ook nog eens omhoog over kasseien, en is bekend onder veel wielrenners. We hebben besloten om dit eerste stuk van 1 km met z’n allen te lopen. Officieel is het mijn shift want Menno is de vorige geëindigd. Het thema van deze etappe sluit aan op het thema van Zele, traditiegetrouw het Belgische dorp dat de Roparun omarmt en er een heel feest van maakt. Wij zullen daar weer wisselen. Het thema is Mexico dus gewapend met poncho’s en sombrero’s staan we team A op te wachten. Zelfs de plaksnorren van Frankrijk kunnen omgedraaid opgeplakt. 

Ook deze wissel gaat snel. Sneller dan we die bult oplopen want ik ben moe, niet wakker en het is écht een steile klim. Zelfs de fietsers hebben er moeite mee en moeten afstappen. RTV Lansingerland is er ook. Ze volgens ons gedurende de hele route en maken een mooi item. Gelukkig geldt de regel ‘what goes up must come down’ dus ik mag ook naar beneden rennen en dan is het weer de beurt van Jan en kan ik even bijkomen. Vanaf dat moment begint weer de carrousel van klaarstaan, rennen, busje in en bijkomen en wachten tot ik weer klaar mag staan. 

Het wordt langzaam licht maar de lucht zit een beetje dicht dus we hebben geen mooie zonsopgang. Toch hebben we mazzel met het weer. Vooralsnog is het droog en niet koud. De setjes die ik gemaakt heb kunnen dus ook ietwat aangepast door de lange broeken te verruilen voor korte broeken. Voor deze etappe heb ik mijn wat moeilijkere schoenen aangetrokken omdat ik niet alles met dezelfde schoenen wilde doen maar ik heb al besloten dat ik deze niet meer ga gebruiken. Je moet het jezelf zo makkelijk mogelijk maken anders hou je het niet vol. 

Tijdens mijn eerste editie van de Roparun kreeg ik van Peter een vers citroentaartje van de Franse bakker. Nu dat we weer vanuit Frankrijk lopen moeten we dat natuurlijk herhalen dus we azen op een bakker die op zondag gewoon open is. In België is dat meestal ook zo en na een paar pogingen lukt het om gauw even te stoppen en naar binnen te wippen. Ze hebben geen citroentaartjes maar verse croissants en chocolade eclairs mogen ook. We smullen er van en kunnen weer een paar kilometer verder. 

Ik moet eigenlijk al een tijdje naar de wc maar dat is best lastig. Tenminste voor een nummer twee. Gelukkig komen we langs een Roparun steunpunt in Moorsel waar ze niet alleen broodjes worst hebben, maar ook een echte wc. Duurt even want er staat een rij maar het lucht wel op. Dan kan er nu wel weer een broodje rookworst bij. Aan het eind van de etappe heb ik tijdens mijn shift weer een doorkomst, dit keer bij Dendermonde. Groots opgezet staat er een hele rij met cheerleaders op het plein en een groot paardenhoofd, waarschijnlijk iets dat met de stad te maken heeft. Jan tikt me hier af en Frank staat me op te wachten voor een foto als ik even met de cheerleaders dans. Dan gauw de bus weer in.

Of het nu dat ‘gauw de bus weer in’ is, de vermoeidheid, onoplettendheid, de kasseien of een combinatie van die vier, Joost mag het weten maar mijn rechterenkel klapt volledig dubbel. Om mezelf de blamage van languit op straat liggen voor het zicht van al die mensen te besparen vang ik mezelf op met mijn linkerknie op de stenen. Met een stekende pijn aan beide kanten van mijn voet trek ik mezelf alsnog de bus in. Shit, is dit einde oefening? En we zitten pas in etappe twee. Hoe gaan we dit oplossen? Oh, en over drie weken moet ik ook de Liberation Trail lopen. Shit, shit, shit. Officieel moet ik nog twee shifts lopen maar die sla ik sowieso over. Dat moeten de mannen maar even opvangen. 

De wissel is in Zele. Gezien het tijdstip is het erg rustig en dat valt tegen vergeleken met andere jaren. Desalniettemin gaan we met het hele team op de foto, is iedereen leuk verkleed en is er toch een echte doorkomst. Bovendien hebben we een verrassing gekregen. Isabel, de vrouw van Sander, is samen met een oud team lid ons op komen zoeken. Sander is de broer van Menno, oud team captain van eerdere Roparun teams en overleden aan kanker. In feite is hij de grondlegger van Jatogniettan?!. Gezien mijn enkel ben ik even op de fiets gegaan. Ik kan er wel op staan en lopen maar hij doet nog steeds zeer. Na de wissel, inclusief bijpraten, knuffels, foto’s en andere gezelligheid moet team A toch echt door en gaan wij richting kamp.

Het tweede kamp is op een oude camping en dat betekent wc’s en douches. Het is prachtig weer en we zitten dan ook lekker in het zonnetje. Ik heb een zak ijs op mijn enkel gelegd en na tien minuten ga ik eerst even douchen en laat hem daarna door Astrid intapen. Gezien het volgende thema Disney wordt het natuurlijk roze tape. Daarna wandel ik wat over de camping en eet drie pannenkoeken. Ik probeer ook wat te slapen maar daar komt eigenlijk niks van terecht. 

De mensen van RTV Lansingerland zijn er ook en als we ons klaar maken voor de volgende etappe en in vol ornaat Disney zijn maken ze wat shots van ons en worden we geïnterviewd. Ik heb een soortgelijke outfit aan als destijds met de Disney run en ben verkleed als Ariël de kleine zeemeermin. Met bijpassende pruik en zeemeermin hardloopbroek. Broek die ik overigens alleen aan heb voor de foto en voor de wissel want het is veel te warm. Als we op team A wachten regent het dat het giet maar volgens planning moet Jan beginnen en tegen de tijd dat ik aan de beurt ben zou het weer droog moeten zijn. Zou ik zoveel mazzel hebben?

Ik heb zoveel mazzel. Na de pruik en broek gedumpt te hebben mag ik weer aan de bak. Het is inmiddels rond een uur of vijf in de middag. Bovendien heeft team A 8 km extra gelopen zodat wij net even wat langer konden rusten en de derde etappe iets minder hoeven te lopen. Wij zijn iets minder snel en met Menno niet helemaal fit en mezelf inmiddels ook niet is dat wel heel erg welkom. Ik ga van start en mijn enkel is ok. Ik voel hem wel maar toch ook niet en hij doet in elk geval geen pijn. Zo kan ik wel uitlopen. Voor de zekerheid loop ik iets voorzichtiger en het gaat goed. Wat dat betreft heb ik meer last van mijn keel. Niet helemaal zeker of het hooikoorts is of de vochtige lucht van de avond er voor, maar ik heb een hoestje ontwikkeld.

Zo werken we weer onze etappe af. Toch valt het iedereen zwaar. Op de een of andere manier zit de spirit er iets minder in en is iedereen moe. We gaan ongemerkt Nederland binnen wat jammer is want we wilden een foto maken bij de ‘grens’, maar we hebben nergens een bord gezien of iets dergelijks. Halverwege de etappe begint mijn enkel zich te melden. Of misschien moet ik zeggen mijn voet. Niet dat het pijn doet, maar bij elke shift voel ik rond de 700 meter iets trekken aan de binnenkant. Omdat we besloten hebben kilometers te lopen in plaats van anderhalf kan ik elke shift wel gewoon zonder problemen uitlopen. We zien wel hoe het verder gaat.

Tegen het einde van de etappe komen we op bekend terrein. We zijn in Chaam en omgeving, waar Frank en ik vorige week Hemelvaart gevierd hebben en een trail gelopen hebben. We herkennen niet alleen de weg van de B&B en die naar de camping van onze vrienden, maar ook waar we onze trail gestart zijn, waar we ‘s avonds gegeten hebben en waar we ook daadwerkelijk gelopen hebben, ook al liepen we toen over het bospad en nu over het fietspad. 

Via de nieuwsberichten komen er codes geel door voor de lopers uit Twente. Wij zien de bui hangen samen met wat regenbogen, maar het lijkt er op dat hij vlak langs ons heen gaat. We lopen er in eerste instantie naar toe maar vlak voordat we er zijn buigen we af naar links en lopen we soort van langs het randje. Als extra kers op de taart zien we een prachtige zonsondergang. Dat we achter lopen op schema mag de pret niet drukken.

Rond een uur of tien komen we aan in het derde kamp en zit onze etappe er weer op. Er is patat geregeld, zelfs de snackbar is langer open gebleven voor ons en we laten het ons goed smaken. We mogen slapen in een oude sporthal, iets met een industrieterrein van Menno zijn werk. Heerlijk droog, met wc maar zonder douche. Ik maak me zoals gewoonlijk eerst helemaal klaar zodat ik snel kan vertrekken, laat me nog even masseren en probeer dan ook wat te slapen. Kansloos, want nu liggen er niet één, maar twee keihard te snurken en het is niet eens Frank. Nou ja, rusten is de next best thing zullen we dan maar zeggen. 

Ook nu moeten we iets eerder weg omdat team A snel is. Zij maken een beetje goed waar wij niet sneller kunnen. Toch zit de spirit er nu beter in dan tijdens de vorige etappe. We zijn wakkerder, sneller en hebben er meer zin in ondanks dat het donker is. Mijn enkel voel ik nu helemaal niet meer, ook mijn voet trekt niet meer dus dat lijkt me een goed teken. Het thema van deze etappe is Regenboog en we staan er weer fraai op. 

Het wordt snel licht en ik herken stukken van andere edities. Sprundel waar ze de luchtballonen met vuur hebben, Roosendaal waar de burgemeester stond ook om 3 uur ‘s nachts nog, en uiteindelijk Ossendrecht, waar ik de eer heb om de doorkomst te mogen beleven. Ik krijg naast een hoop applaus een prachtige medaille van metaal in de vorm van een hart en een papieren hoedje met hartjes er op. We eindigen in Bergen op Zoom bij het zwembad en eerlijk gezegd heb ik niet eens in de gaten dat we er al zijn. De etappe van de tweede nacht is altijd het zwaarst maar het lijkt bijna wel of deze juist het makkelijkste ging. Ik weet wel een ding zeker. Als ik niet een paar weken eerder al met de vitamine D en ijzer was begonnen had ik het nooit gered.

In het zwembad kunnen we lekker douchen, kan ik nog even bij Astrid op de tafel gaan liggen en eet ik twee tosti’s om daarna zowaar bijna twee uurtjes te slapen. Dan is het tijd voor de laatste etappe, een volledige run-bike-run van 42 km waar naast de leden van team B er nog wat extra mensen mee mogen. Tien mensen op de fiets, één loper. Er is regen voorspeld dus het regenjasje gaat in het rugzakje mee voor onderweg. Daarnaast moet ik rekening houden met een tasje voor bij de finish want de rest van de bagage krijgen we morgen pas terug. 

Na de wissel met team A en als iedereen die meegaat op een fiets zit gaan we op weg. Menno start dus ik mag daarna. Ik was echter een ding vergeten. Het lopen gaat nog wel maar ik moet nu ook meefietsen en dat is soms best pittig. Helemaal als Sietske na mij loopt. Die loopt zo ontzettend snel dat ik met het wisselen en het op de fiets klimmen al snel achter ben en heel hard moet fietsen om weer bij de groep te komen. We krijgen een klein beetje regen als we de Heinenoordtunnel doorgaan, maar meer dan dat wordt het niet en de echte regen blijft gelukkig uit. Dat in tegenstelling tot een paar jaar eerder toen het met bakken uit de hemel kwam. Tegenwind hebben we wel, maar ja je kan niet alles hebben.

Dan komen we in Barendrecht en ik weet via via al dat Deborah daar zal staan. Als we aankomen zie ik haar langs de kant en krijg ik het ineens te kwaad. Ik heb haar echt gemist en het zijn die momenten dat ik me weer realiseer wat een dierbare vriendin ze voor me is. Ik krijg een dikke knuffel maar kan ook niet al te lang blijven knuffelen want de rest is alweer door. Ik fiets er gauw weer achteraan, ondertussen even bijkomend van het moment.

Vanuit Barendrecht is het ineens nog maar een kilometer of tien en passeren we de grens met Rotterdam. Shit, het zit er echt bijna op en het zal niet lang meer duren voordat de finish in zicht komt. Eerst nog langs het stadion en een stukje Laan op Zuid en dan neemt Menno het over van Sietske om de laatste meters maar de finish te lopen. Natuurlijk staat de rest van de ploeg ons op te wachten. Eenmaal over de officiële finish rijden we zoals afgesproken zo ver mogelijk door richting de voet van de Erasmusbrug waar het hele team én alle supporters samen komen. We maken nog een mooie groepsfoto alvorens met z’n allen over de brug richting de Coolsingel te wandelen. Ondertussen wordt er bier uitgedeeld.

Eenmaal op de Coolsingel zetten we de fietsen weg en is het wachten tot we stapvoets met het hele team en sponsordoek ons richting de ceremoniële finishboog voor het stadhuis mogen begeven. De mensen van RTV Lansingerland zijn er ook en meerdere teamleden worden uitgebreid geïnterviewd. Ik moet er ook aan geloven en begin gewoon te janken als alle emotie er uit komt. Nelli Cooman is er nu ook en ik maak mijn traditionele foto met haar. Achteraf bleek ze er bij de start ook te zijn maar toen heb ik haar niet gezien. Het maakt niet uit, ik heb mijn foto.

Eenmaal onder de boog door krijgen we onze medaille uitgereikt van Nikki en Menno, maken we nog een groepsfoto en planten we onze Gerbera op de muur, als symbool voor de mensen die er niet meer zijn of getroffen door een terminale ziekte. Van daar uit de fietsen weer ophalen en vieren we ons finishfeestje bij Barclays. 

De Roparun is een avontuur voor het leven. Niet alleen om leven toe te voegen aan de dagen daar waar er geen dagen aan het leven toegevoegd kunnen worden, maar ook voor jezelf. Het verandert je en geeft je leven een andere dimensie. Daarnaast is het Jatogniettan?! team speciaal. Niet opgezet vanuit een bedrijf met collega’s maar een groep zeer diverse mensen die allemaal een verhaal hebben om te delen dat ons verbindt. Natuurlijk is het de afgelopen jaren niet altijd koek en ei geweest, maar de basis is er en die lijkt onverwoestbaar. Of zoals onze teamcaptain Jeroen in zijn eigen stuk schreef: Jatogniettan?! is als Hotel California. You can check out any time you like, but you can never leave.

Ik denk dat ik nog even niet uitcheck…

De hele week ben ik al bezig met lijstjes en tasjes klaar maken. Gisteren op de valreep nog wat boodschappen doen en zenuwachtig proberen elke keer te bedenken wat ik nou allemaal nodig heb. Maar goed, met alles wat ik nu heb zal ik het moeten doen.

Zo’n beetje de enige nacht van de week redelijk geslapen gaat de wekker normale tijd. Nog een laatste boodschap doen en dan om 9:00 klaarstaan bij Van Linschoten van wie we de BBQ voor de vrijdagavond gesponsord hebben gekregen. Menno komt hem met het busje ophalen. Daarna naar huis om zelf te nog even te ontbijten en dan rijden we naar ons vertrekpunt.

Eenmaal daar is het verzamelen en de laatste spullen inpakken en dan verdelen we over de busjes en de vrachtwagen om richting het Oosten te rijden. Ik zit dit jaar weer in Team A met Peter en Melissa als chauffeurs, Sandra en Nikki als fietsers en Jan, Menno, mijzelf en noodgedwongen, want geen stelletjes in hetzelfde team, Frank als lopers.

De sfeer zit er gelijk al goed in en de grappen zijn niet van de lucht. Halverwege krijgen we het even lastig. Peter heeft traditiegetrouw voor iedereen een kaart gemaakt, dit jaar speciaal met een boodschap van een verloren dierbare, in mijn geval mijn lievelingstante. Bizar hoe goed hij de woorden heeft kunnen vinden die op de kaart staan en iedereen is stil. De emoties hebben de overhand. Maar dat is de Roparun, veel lachen maar zeker ook tranen van verlies. Daarom lopen wij de Roparun! Gelukkig wordt er gauw weer gelachen en  heeft Peter ook nog een leuke quiz bedacht. Daarna maken we een pitstop bij de McDonalds waar we een ijsje eten. 

We zijn op tijd in Twente want er was beperkt plek om te kamperen maar alles is om gegooid en we krijgen een mooie plek toegewezen. Binnen no time staan de tenten, banken en tafels en kunnen we van de zon genieten met een drankje. Om 16:30 heeft Menno een verrassing voor het team in de vorm van een filmpje met persoonlijke boodschappen van het thuisfront. Voor mij is het makkelijk, ik heb mijn thuisfront bij me. Daarna volgt er een quiz en kan de BBQ aan. 

Als we daar vol mee bezig zijn komt Roparun TV langs en vloeien er weer wat tranen. Om vervolgens weer te kunnen lachen. Nadat we alles opgeruimd hebben lopen we richting de start en de Shelter voor het startfeestje. Ik blijf niet te lang hangen. Door alle indrukken en emoties ben ik moe en ik moet nog een weekend, dus rond 21:30 ga ik lekker naar de tent om me klaar te maken voor een onrustige nacht. Frank gaat gelijk met me mee. Morgen gaat het écht beginnen!

Etappe 1

Ik heb zowaar wat geslapen. Af en aan, het liedje van de engelbewaarder de halve nacht in mijn kop gehad en raar gedroomd, maar toch wat geslapen. Desalniettemin zijn we gewoon wakker als de zon opkomt, al was het maar omdat de ‘buren’ te veel herrie maken. Maar goed, blijven liggen tot het zeven uur is werkt.

Gelijk de douche maar in, om naast een gast te staan die denkt dat de Roparun een 5-sterren vakantie is als hij niet ophoudt met zeuren dat de douche koud is, er geen druk op het water staat en hij ‘ook al zo slecht geslapen heeftI’. Ik ben al blij dat ik überhaupt kan douchen! Hij gaat het nog zwaar krijgen dit weekend! Na de douche trek ik vast mijn loopspullen aan en krijg een ontbijt in de vorm van ei met spek en chocomelk. Daarna de tent opruimen en dan een beetje met mijn ziel onder de arm tot we iets kunnen gaan doen.

Dat ‘iets’ is naar de start kijken om 11 uur. En zoals gewoonlijk mijn traditionele foto bij de vogel en met Nelli Cooman te maken en natuurlijk een aantal bekenden zien. Dan terug naar het kamp voor een massage en een pannenkoek. Voor ik het in de gaten heb is het ineens twaalf uur en moeten we klaar gaan staan.

De zon schijnt volop en in tegenstelling tot vorig jaar is het dus ook bloedheet en droog, maar we klagen niet. Ik zie Marilene nog even en dan is het bijna onze tijd. Frank mag starten en Jan en ik gaan mee op de fiets voor het eerste stuk. De loopvolgorde die we bedacht hebben is Frank, Jan, ik en dan Menno. Eindelijk mogen we in actie komen.

Als het mijn beurt is om te gaan lopen zet ik de fiets klaar en tikt Jan me af. Go, Go, Go! Natuurlijk ga ik te snel, zit mijn ademhaling te hoog, heb ik het bloedheet en heb ik teveel gegeten. Bovendien zijn de benen stijf. De eerste 1,5 km is dan ook hel, maar gelukkig is het maar 1,5 km en de kop is er af. Mijn tweede beurt gaat iets rustiger en ook beter. Mijn lijf weet weer wat het moet doen en bij de derde keer zit de routine er weer in.  Door de mooie dag heb ik oog voor de omgeving en kan leuke foto’s maken. Ik zie zelfs een hert in het veld lopen. 

Tijdens beurt zes wordt er geopperd om waterijsjes te halen en als we door Meddo lopen zie ik een Coop waar ik gauw een doos koop. Ze waren me even kwijt maar de ijsjes maakt alles goed.

Al gauw is het de laatste beurt en die valt samen met een Run-Bike-Run. Jan start en ik en Menno gaan mee op de fiets. We rennen door Winterswijk en starten dwars door een ziekenhuis. Bij het stadhuis moeten we volgens Jan het bordes op en krijgen we een medaille. Als we door het centrum komen denk ik dat het dit jaar niet is maar het blijkt toch verderop. Het is precies aan het eind van mijn beurt maar ik mag nog en Sandra, die het vorig jaar gemist heeft, gaat mee. 

We krijgen een korte speech en inderdaad een medaille en dan is de beurt aan Menno om deze etappe af te maken. Team B staat klaar, ik loop nog even 100m om er exact 13 km van te maken en dan mogen we in het busje naar het kamp. Daar kunnen we douchen, krijgen we de door Menno gemaakte pasta, nog een ijsje en kunnen we rusten tot we rond een uur of tien ons weer klaar moeten maken. We mogen weer aan de bak voor etappe 2.

Etappe 2

Team B komt naar het kampement zodat we rustig kunnen wisselen. Frank start weer want we hebben het rondje afgemaakt. Het is donker en lopen dus echt in de nacht. Het thema van deze etappe is ‘Neon’ dus we zijn allemaal uitgedost met bandjes en lichtgevende zooi. Zijn we goed zichtbaar, naast de lichtvestjes die we verplicht moeten dragen. Ik haat die dingen, ze zitten niet lekker, verkloten je shirts door het klittenband en schuren in mijn hals. Maar goed, dat hoort er ook bij.

Na Frank moet Jan gelijk een Run-Bike-Run doen maar dat gaat mis. Omdat het busje veel om moet rijden en het druk is weten we niet of ze al voorbij zijn of niet. Bellen dus maar ook dat blijkt lastig. Uiteindelijk wordt de locatie gedeeld maar we kunnen het niet goed zien. Het lijkt er op dat ze nog moeten komen maar als we weer contact hebben zijn ze de doorkomst in Duiven al door en dus ver voorbij. 

We rijden gauw door maar tegen de tijd dat we ze eindelijk gevonden hebben heeft Jan 6 km gelopen. Gelukkig kan hij het hebben. Het duurt even vanwege nog meer Run-Bike-Runs en een foutje van Frank voordat we het juiste patroon weer opgepakt hebben.

Het lopen in de nacht gaat me makkelijker af afgezien van het feit dat ik moe ben. Doordat je niks ziet ben ik alleen maar aan het lopen en zit ik in de muziek en dus in mijn flow. Het is nog steeds warm ook al begint het af te koelen. Zo vreten we de kilometers. Bovendien hebben we een nieuwe gimmick in de vorm van grapjes over spreekwoorden en gezegden, die we letterlijk nemen en dan grappen dat dat natuurlijk helemaal niet kan. We kunnen eindeloos doorgaan en dat doen we dan ook.

In Arnhem hebben we opnieuw een Run-Bike-Run richting en door Arnhem. Ik herken waar we finishen met Airborne Freedom Trail. Even later mogen we door een kerk en raak ik even achterop omdat ik een foto probeer te maken. Uiteindelijk lukt het. En weer door.

Dan moeten we de Waalbrug over, ook een Run-Bike-Run van 4 km. Jan en ik zijn de gelukkigen en ik heb dubbel mazzel want ik mag omhoog en Jan naar beneden. Onderaan kom ik Tony tegen. Superleuk! Door alle verwarring en langere stukken aan het begin loop ik een beurt minder maar ik ben er eerlijk gezegd niet rouwig om. De nacht is lang en ik ben moe. Bovendien schuurt het lichtvest zoals verwacht als een malle.

Maar aan alles komt een eind, dus ook aan een nachtetappe Roparun. Ik ben klaar op 13,9 dus die moeten we nog even afmaken op 14 km. Dit keer eindigt Menno en wisselen we in Nederasselt. Na dat alles geregeld is en we Team B succes hebben gewenst mogen we in het busje voor ons kamp in Sevenum. 

Vaak is dat ritje naar het kamp het enige moment waarop ik even kan slapen en ook nu tik ik 30 minuten weg. We staan bij een oude brandweerkazerne maar er zijn geen voorzieningen dus het is behelpen met een washandje. Frank wil de tent opzetten en gezien het feit dat ik het heel koud heb vind ik het ook wel ok. Tosti er in, omkleden en dan vooral liggen en rusten want slapen lukt me niet.

Rond 7:00 sta ik maar weer op voor ontbijt. Daarna snel spullen opruimen en de laatste voorbereidingen voor etappe 3. Het thema is voetbal en/of Rotterdam. Jan wordt lekker gepest met zijn Ajax shirt. Dan gaan we met zijn allen naar het wisselpunt om Team B binnen te halen en tijdens het wachten komen Augusta, Kees en Lindsey nog even langs. Daarna mogen we weer. 

Etappe 3

Het is weer een prachtige dag en het wordt al snel warm. Jan begint dus dat betekent dat ik ook snel aan de bak moet. Het opstarten gaat zwaar. Ik heb een onwillig spiertje in mijn linkerbovenbeen en de kloof in mijn hiel op rechts, souveniertje van de blaar van het Petranpad, doet zeer. Menno loopt 1 kilometers en door de lange landwegen is het vaak lastig parkeren waardoor de beurten onregelmatig zijn. Ik ben nog steeds moe en loop op de automatische piloot. Mijn meegebrachte zak cruesli is een goede keus. Iets in mijn maag en veel suikers om me op gang te houden. 

Als we net over de helft zijn is het weer ijsjestijd! We zijn in Aarle-Rixtel en volgens de Roparun radio is daar ook een leuke doorkomst. We stoppen even vlak voor de boog en bij een cafetaria, waar we allemaal, behalve Frankiklustgeenijs, een ijsje scoren. Ik kan gelijk even naar de wc. Als de ijsjes op zijn besluiten we met alle lopers de doorkomst te pakken. Het is een spectaculaire (not!) opgeblazen boog en een handjevol mensen die applaudisseren. Zoals gezegd, spectaculair!

We lachen er om en stappen gauw weer in de bus. Nog 3 beurten en dan moeten we er ongeveer zijn. Het laatste stuk door Eindhoven is voornamelijk Run-Bike-Run, zo’n 10 kilometer. We besluiten tevens om per 1 km te wisselen en dat bevalt eigenlijk wel goed. Het blijft bloedje heet en ik voel alles branden. Maar psychologisch is het makkelijker om een kilometer te lopen en tikt het sneller weg. Misschien ook omdat ik een beetje over mijn slaapgebrek heen ben. We lopen in elk geval lekker door. Toch is de etappe langer dan we dachten en duurt het best nog wel even voordat we er zijn. Ik herken stukken van vorig jaar toen het zo ontzettend regende.

Maar dan is daar toch de wissel. Het is een half uurtje rijden naar het kampement waar we fast food krijgen van Nikki. Daarna een lekkere massage voor die onwillige spier in mijn bovenbeen en probeer ik wanhopig mijn hiel te fixen. Ik neem het risico door toch het harde stukje weg te knippen, de blaren door te prikken en de boel af te tapen. Het moet maar en met mijn andere schoenen waag ik de gok. Het lijkt er op dat het gaat lukken, ook al doet het nog steeds zeer.

Ik ga ook nog even in het busje liggen. Slapen lukt niet maar gewoon even liggen is ook lekker. Daarna krijgen we een verrassing als Deborah ineens voor onze neus staat. Samen met haar halen we Team B binnen, zie ik Ysbrand nog even voorbij komen, en maken we ons klaar voor etappe 4. Thema is carnaval.

Etappe 4

Ik moet starten en als Nikki en Sandra er ook klaar voor zijn ga ik rennen. Stijf en een wat pijnlijke hiel maar we zijn weer op pad. Even vragen we ons af of de rest doorheeft dat we weg zijn maar dan rijdt het busje ons voorbij. Het is nu nog licht maar we zullen het donker in lopen. Het is ook koud, zeker in de wind. We hebben wel besloten om beurten van 1 km te lopen en dat gaat gelijk al mis als ik door een Run-Bike-Run toch 1,5 km loop. Maar goed. Deze etappe zal zich kenmerken door Run-Bike-Runs.

Mijn bovenbenen zijn verzuurd dus ik ga niet hard. Mijn hiel doet zeer maar ik kan er op lopen. Goede ervaring voor de langere trails. De losse kilometers gaan eigenlijk wel goed en gestaag kunnen we deze zwaarste etappe aftellen. Broodje rookworst er in en gaan met die banaan. De routine herhaalt zich en ik kom meer bekenden tegen. Ron maar ook collega Erwin.

We hebben nu ook best wel wat doorkomsten maar door het tijdstip is het, op een enkele na, erg stil. Alleen bij de McDonalds is het druk. Om 24:00 is Nikki jarig dus natuurlijk zingen we even voor haar. Morgen hebben we nog meer maar dat weet ze nog niet. Het gaat eigenlijk best lekker en voor we het in de gaten hebben zijn we op de helft, op nog maar 20 km, op 10 km en dan ineens nog maar 3 km.

Ik tik nog een keer aan maar na een paar honderd meter staat Team B er al en mogen we naar Halsteren voor ons laatste kampement in het zwembad. Ik ben nu echt moe dus dat komt goed uit. Daar eet ik nog een tosti, is Deborah er nog even om dag te zeggen en ik kan dan opnieuw proberen om een beetje te slapen.

Etappe 5

Ik heb zowaar goed geslapen. Het nadeel is wel dat als ik wakker word, ik zelfs een beetje moet haasten om mijn zooi bij elkaar te rapen. Douchen is koud water dus dat slaan we over, tosti er in en in de bus naar de wissel. Het is koud dus hopelijk warmt het nog op. De gehele etappe is Run-Bike-Run en omdat Sandra straks meefietst met Team B voor de laatste etappe en de finish blijft zij nu achter. We hebben dan ook vier fietsen mee voor vier lopers en een fietser. Menno start, Nikki navigeert en Jan, Frank en ik fietsen mee.

Het is inmiddels volledig licht en op dit vroege tijdstip, zijnde 6:30, zijn er toch al mensen op om de Roparunners aan te moedigen. Helden! Ook is er veel versiering te zien in met name de bebouwde kom. Deze etappe kenmerkt zich echter ook door de lange wegen door de polder. Volledig open gebied waar de zon weliswaar volop schijnt maar ook de koude noorderwind vrij spel heeft. Ik ben blij dat ik in de gauwigheid besloten heb om mijn jasje aan te trekken. 

De kilometers vallen zwaar. Mijn bovenbenen zijn nog steeds verzuurd, maar gelukkig voel ik mijn hiel wel maar doet hij geen pijn meer. Toch zit er nauwelijks nog tempo in, behalve kleine stukjes als ik een lekker nummer in mijn oor heb. Natuurlijk pak ik nog een viaductje omhoog mee maar dan loop ik hem ook maar naar beneden.

De kilometers tikken wel snel weg. Misschien omdat ik ‘maar’ 10 keer 1 km hoef te lopen. We komen door diverse dorpen en steden die allemaal wel iets van een doorkomst hebben, de een wat meer dan de andere. Het is in elk geval een gezellige boel en er zijn veel teams op het parcours. Dan komen we bij de gevreesde Haringvlietbrug maar eerlijk gezegd is de Van Brienenoordbrug zwaarder. Het enige nadeel is dat we vol wind tegen hebben.

Jan pakt elke keer net even wat meer dan een kilometer. Hij zegt dat het is omdat hij vaak heuvel af heeft gelopen of kortere stukjes, waar we hem mee plagen, maar volgens mij loopt hij gewoon lekker. Ik vind het best en dat ik halverwege de brug omhoog heb vind ik ook niet erg. Ik heb weer een lekker nummer en de snelheid al lang losgelaten, dus gewoon lekker stapjes omhoog. 

Boven op de brug maken we wat foto’s en rijden de kwartiermakers ons op de snelweg luid toeterend voorbij. En dan is de brug alweer voorbij en lopen we op weg naar Numansdorp voor onze laatste wissel. Maar eerst nog een doorkomst waar ik de eer heb om die te mogen lopen. Alles uitgerekend loop ik in totaal 10 km en eindigt Frank. Dan is de cirkel voor ons weer rond, want hij is ook gestart.

Het komt exact uit en het hele team staat ons op te wachten. Een hartelijk weerzien, maar niet te lang want iedereen moet zich klaarmaken of om het laatste stuk te fietsen en lopen, of om naar de SEW te rijden waar de auto’s staan. Als de groep voor de laatste etappe weg is rijden Frank en ik mee in de busjes naar de SEW. Daar pikken we de auto op en rijden naar huis.

Thuis ruimen we gelijk alle zooi op, draaien we een was en kunnen we eindelijk uitgebreid douchen. Frank ligt nog een kwartiertje op de bank en dan gaan we met de metro naar het Wilhelminaplein om de rest te ontmoeten en Team B binnen te halen. Vlak daarvoor komt het team van Ysbrand en Marilene nog voorbij maar dan is daar toch ons eigen team.

We moeten officieel finishen voor de registratie van de eindtijd. Alle vrienden en familieleden van het team zijn er grotendeels ook en wandelen mee over de Erasmusbrug richting Coolsingel. Maar eerst natuurlijk nog een groepsfoto.

Op de Coolsingel parkeren we eerst de fietsen en wandelen we met ons sponsoren spandoek richting finish waar we veel bekijks hebben. Als we een uur later voorbij de finish zijn krijgen we de medaille uitgereikt van onze teamcaptains, maken we nog één groepsfoto om het af te leren en plaatsen we onze Gerbera aan het hek. Dan snel de fietsen ophalen en richting Barclay’s waar we proosten op een zwaar maar succesvol weekend.

Rond een uur of 17:00 fietsen Frank en ik weer naar huis en laten lekker eten bezorgen. We zijn allebei al een keer op de bank in slaap gevallen voordat het eten er is, en ook daarna duurt het niet lang voor we ons bed in duiken. Morgenochtend nog opruimen en dan is het avontuur voor 2023 weer afgelopen en kunnen we hopelijk snel al weer vooruit blikken naar 2024. En als de voorzienigheid het wil, zijn we daar gewoon weer bij.

Roparun. Je weet pas wat het is als je het een keer gedaan hebt, maar als je het dan gedaan hebt zit het in je bloed en raak je het nooit meer kwijt!

Omdat er na Rotterdam ook nog een leven is, waar de Roparun deel van uit maakt, en we weer uitgenodigd zijn door Henk van Haus Waldruhe, reizen we met een deel van team Jatogniettan?! weer af naar Mallnitz, Oostenrijk. Een mooie gelegenheid om tijdens de Paasdagen even helemaal tot rust te komen. Beetje frisse berglucht opsnuiven, korte rondjes rennen, een beetje eten, drinken, slap ouwehoeren en door de bergen wandelen. 

8 man/vrouw sterk stapt donderdagochtend iets voor 7:00 op Rotterdam in het vliegveld. De zon komt langzaam op en kleurt de hemel prachtig rood. Een kleine twee uurtjes later landen we in Salzburg, waar we nog bijna drie uur moeten wachten op de trein. Niet getreurd, het café-restaurant naast het station biedt uitkomst voor een ontbijtje en er is zelfs nog tijd om even naar het centrum te lopen waar ik, achteraf gezien, veel te dure MozartKugeln koop. Maar ja, ze komen dan ook wel uit Salzburg.

Terug bij het café nog wat drinken en dan proviand in de supermarkt scoren voor de treinreis naar Mallnitz. De stemming zit er goed in en de toon wordt gezet voor de rest van het weekend. Gearriveerd in Mallnitz wacht ons een taxibusje en bij Haus Waldruhe wacht ons het hartelijke weerzien met Henk die ons onze kamers wijst. Frank en ik mogen in een eigen kamer, de rest gaat in een gedeeld appartement.

Als de koffers uitgepakt zijn gaan we gelijk maar sfeer opsnuiven in de kroeg. Het zonnetje schijnt en we kunnen makkelijk buiten een biertje drinken. Daarna nog even door naar de kroeg van Ab, een Amsterdammer die nog niet zo lang hier neergestreken is. Daarna is het tijd om te gaan eten. Het is steakweek in een van de plaatselijke restaurants en daar ontmoeten we ook Sylvia. Sylvia is Hongaars, spreekt echter goed Nederlands omdat ze een tijdje in Nederland gezeten heeft, ziet er uit als een MMA vechtster met haar piercings en tattoos maar is gehuld in een Dirndl. Laten we zeggen, het is een verschijning, maar ze loopt rond met de grootste glimlach van het westelijk halfrond. De steaks zijn heerlijk en het gezelschap is opperbest. Natuurlijk als toetje Kaiserschmarren, een soort koek in stukjes met suiker en appelmoes, en dan waggelen we tonnetje rond weer terug naar Haus Waldruhe. 

We beginnen de vrijdag met een kort rondje van 5 km. Of het de hoogte of de Kaiserschmarren is weet ik niet, maar ik lijk de grote boze wolf wel. Ik puf en ik huf maar goed, gelukkig is het maar 5 km. Daarna douchen en ontbijten in het appartement van de groep. Na het ontbijt gaan we proberen om weer naar de uitkijkpost op de berg te lopen, waar we vorig jaar ook geweest zijn. Een bord geeft aan dat de weg dicht is maar eigenwijs als we zijn proberen we toch naar boven te komen. Niet iedereen redt het, om diverse redenen, en ook ik haak af als we nog twee bochten moeten en er écht een grote boom over het pad ligt waar we niet omheen of overheen kunnen. Frank en Pascal klimmen via een shortcut naar boven maar alhoewel ik wel denk dat ik boven kom, denk ik dat ik niet meer naar beneden durf, of in elk geval niet zonder kleerscheuren. Bovendien ben ik vorig jaar al boven geweest dus ik geloof het wel.

Frank blijkt uiteindelijk als enige het huisje gehaald te hebben, maar als iedereen weer beneden is belanden we bij de bakker, waar diverse koeken uitgeprobeerd worden. Van daar uit even relaxen in Waldruhe alvorens het zo’n beetje lunchtijd is. Het sportcafé is de enige kandidaat en een portie Käsespätzle gaat er best in, net als het gedeelde stukje Sachertorte. Om weer een beetje te compenseren voor al die calorieën gaan we daarna opnieuw wandelen. Het is nog steeds mooi weer dus we profiteren er maar van. De wandeling voert ons naar bekend terrein, hier hebben we vorig jaar ook gewandeld. Helaas is ook hier de weg dicht en moeten we uitwijken naar de geasfalteerde weg. Nou ja, het zij zo.

Na de wandeling heb ik echt even behoefte aan een relaxmoment en ik scoor een oude Flair om op bed te lezen. We worden om 18:30 verwacht in de Stube want vanavond maakt Henk zijn beroemde spareribs voor ons. Tijdens het eten, en het naborrelen, doen we wat rondes met vragen om elkaar nog beter te kennen. Iemand mag een vraag aan een ander stellen en daarna heeft die de beurt. Het zijn onschuldige vragen als ‘wat doe je voor werk?’, of ‘wat is je lievelingskleur?’, maar ook serieuzere zaken als ‘wat zou je anders in je leven doen?’ of ‘van wie hou je het meest?’ We sluiten af met een lange sessie ‘Never have I ever…’ wat soms voor hilarische situaties zorgt.

Zaterdag doen we iets rustiger aan. Ontbijten, even snel naar de supermarkt en dan dropt Henk ons in Seebachtal, een natuurgebied waar je prachtig kan wandelen. Er zijn twee routes, over een ietwat verharde weg en door het bos. We willen natuurlijk heen door het bos maar er ligt sneeuw en ijs en we hebben niet echt goede schoenen met profiel aan. Frank, Pascal en ik wagen de gok, de rest pakt de verharde weg. Gelukkig blijkt het alleen het eerste stukje waar sneeuw en ijs ligt en is de rest goed te doen. Tenminste, tot we weer een bord tegen komen dat de weg dicht is. We doen wat we altijd doen, negeren. 

De omgeving is prachtig zo ingesloten tussen de bergen en er valt wat miezersneeuw. Je kan goed zien waar de lawines de bomen meegesleurd hebben en de ijspegels hangen aan de rotsen. Frank ziet een eekhoorntje wegschieten die hier zwart zijn in plaats van bruin, en aan de overkant scheert een roofvogel over de top van de berg. Het pad is goed begaanbaar en we snappen niet waarom het dicht is, totdat we ook hier bij een grote boom komen die dwars over het pad ligt en waar we echt wel even moeten klimmen om er door te komen. Maar het lukt en de rest van het pad is wel weer goed te doen. 

We komen uit bij een verzameling hutjes die dicht zijn in deze tijd van het jaar. Een mooi moment om even wat te eten en te kijken waar de rest gebleven is. Die zijn bij de waterval dus wij lopen ook rustig die kant op. Eenmaal daar wil ik ook wel naar de voet van de waterval, waar ook nog een berg sneeuw ligt. Zo gezegd zo gedaan, foto maken en weer terug. We wandelen over de verharde weg terug naar het beginpunt waar gelukkig het lokale restaurantje open is. Daar kunnen we wat drinken en voor wie wil, wat eten. Het wordt een tosti want we hebben besloten om als we terug zijn in Mallnitz, bij de buurvrouw een stukje taart te gaan halen.

De wandeling terug is een half uurtje en tegen de tijd dat we bij de buurvrouw zijn heb ik 12 km op de teller staan. Dan mag ik wel een Apfelstrudel. Meer ook niet want na twee uurtjes relax is het alweer tijd om te gaan eten. Pizza vanavond, bij de lokale pizzeria. Ik eet een heerlijke pizza Diavola en we vermaken ons uitstekend met gek doen op de jaren 80 muziek die gedraaid wordt. Lekker vals meezingen en de eigenaar heeft met ons pret voor tien tot hij zo’n beetje gaat sluiten. We nemen nog een afzakkertje bij Ab en dan lopen we rustig terug naar Waldruhe om ons bed op te zoeken.

Op zondag is het beduidend harder gaan sneeuwen en is het zelfs een beetje blijven liggen. Ik wil 10 km voor het ontbijt doen, dat we vandaag bij de buurvrouw doen, dus op tijd het bed uit. De wekker staat om 6:30 maar 6:25 ben ik al wakker en ga er uit. Het plan is 7:00 gaan lopen maar we zijn iets eerder weg. Gelukkig maar want mijn kuiten zijn enorm stijf en een beetje pijnlijk, en aangezien we gelijk heuvel op moeten gaat het niet hard. Het is wel prachtig met die sneeuw en heerlijk rustig. We zien zelfs twee herten wegspringen.

Halverwege mogen we heuvel af en zijn mijn kuiten wat opgewarmd en gaat het iets makkelijker. Uiteindelijk zijn we na anderhalf uur terug en hebben we ook nog tijd om rustig te douchen voor het ontbijt. Ontbijt met veel sla, groenten en wat fruit. Het is zowaar gezond. Ze heeft Sachertorte gebakken en die lonkt, maar we spreken af dat we om 13:00 terug komen voor de ‘lunch’. We hebben dus nog tijd voor een wandeling en we maken nagenoeg dezelfde ronde als vanochtend maar dan korter. Bovendien willen we kijken in hoeverre het pad langs de berg nu echt dicht is en dat blijkt helemaal niet zo te zijn. Frank ziet zelfs gemsen, op dezelfde plek als waar ze vorig jaar zaten, alleen is het nu zelfs een hele kudde. Ook komen we weer een eekhoorntje tegen, die ik nu wel zie.

Terug bij Waldruhe hebben we nog een half uurtje voor dat we aan de taart mogen. Hij smaakt heerlijk en al weer veel te snel is het tijd om de terug te gaan. Koffer inpakken, schoonmaken en dan naar het station lopen terwijl Henk onze koffers daar afgooit. Onder de inmiddels hardere sneeuwbui nemen we afscheid en stappen we om 16:00 op de trein. Daar leren we op de harde manier hoe het reserveringssysteem werkt. Je kan namelijk tegen extra kosten een plek reserveren voor je traject. Zit jij daar, dan moet je naar een andere plek. We komen er achter dat het gereserveerde traject boven op de display van de stoelen staat. Ok, dat betekent dus een paar keer verkassen want het is druk.

Uiteindelijk zijn we weer in Salzburg, waar we  er een Uber naar het vliegveld gaan waar we de tijd vol maken. Daar kunnen we ook wat eten voordat we weer naar huis vliegen. Ik ben superblij dat we nog een tweede paasdag hebben want we komen pas laat aan in Rotterdam. Nadat we iedereen gedag gezegd hebben, ‘what happens in Mallnitz, stays in Mallnitz’, rijden we naar huis en duiken we lekker ons eigen bed in.

Het was supergezellig, ik heb heerlijk genoten en gegeten, heb iedereen die er was weer beter leren kennen en verheug me alweer op de Roparun over een aantal weken. 

Alleen van de rustig aan doen dit weekend voor de marathon, daar is weer HeleMallnitz terecht gekomen!

P.S. Wil je zelf een keer naar Mallnitz en Haus Waldruhe? Boek dan via deze link Haus Waldruhe

Het blijft in mijn kop zitten en dan krijg ik tijdens een duik een geniaal idee. Als we nu gewoon eens een run-bike-run doen, net als met de Roparun? Alleen dan met de auto omdat we geen fietsen hebben natuurlijk. Kunnen we genoeg eten en drinken meenemen, een handdoekje en zelfs de grote camera voor een paar foto’s. Ik opper het idee aan Frank en die ziet het ook wel zitten. ‘Dan doen we dat zaterdag, en dan de rest van de dag maken we nog één duikje en hebben we een relaxdag. Gaan we wel op tijd beginnen in verband met de warmte.’

En zo is het de enige dag tijdens de vakantie dat we een wekker zetten. Om zes uur, kunnen we even langzaam opstarten, iets eten en op weg. Rond de klok van zeven staan we er klaar voor. Ik ga starten en we beginnen met 5 km. Dan kijken we wel of dat ok is of wellicht te veel. Het eerste stukje is nog bebouwde kom en dus druk met auto’s maar na de eerste 2 km is het de long road to the Salt Pier, die we feitelijk al eerder gelopen hebben.

De zon schijnt al en de temperatuur is er ook naar. De plassen die de kleine regenbuitjes van afgelopen dagen gevormd hebben zijn al lang en breed weer verdampt. Na 3 km vraagt Frank of het gaat en ik besluit dat we daarna inderdaad beter stukjes van 3 km kunnen lopen. Dat is prima te overzien en goed te doen. Frank rijdt naast me en dan weer een stuk vooruit zodat hij tijd heeft om uit te stappen en foto’s te maken. Niet alleen van mij, maar ook van flamingo’s in het water. 

Het is exact 5 km tot aan de Salt Pier en de eerste wissel. Het zweet druipt van me af en ik ben blij dat de kop eraf is. Veel water drinken en dan gaat Frank alweer op pad. Nu is het mijn beurt van vooruit rijden, uitstappen en foto’s maken. Vooral dat uitstappen is voor zo’n klein meisje als ik en een toch wel grote pick up truck best een uitdaging. Maar daar houden we wel van.

Voorbij de Salt Pier komen we langs Pink Beach en dan White Slave. Met lopen zijn we nooit verder dan dit gekomen en ik vind het super leuk om nu op stukken te lopen waar we anders alleen maar met de auto komen. Bovendien zit het Roparun gevoel er goed in. Stukje rijden, kijken waar Frank loopt en een plekje zoeken om de auto even neer te zetten. 

Bij Kite City zit Frank zijn eerste 5 km er op en mag ik weer aan de bak. Hij smelt helemaal en ook hij is het er mee eens om 3 km stukjes te lopen. Met nog 20 km te gaan betekent dat nog 3 keer lopen en een beetje. Ik loop nu tot aan Red Slave en met de smalle weg is het af en toe even opzij stappen voor die enkele auto die voorbij komt rijden. Net bij White Slave wat leuke foto’s van Frank gemaakt, hij bij Red Slave van mij.

Na Red Slave komen we echt bij de punt van het eiland en bij de Willem’s Lighthouse. Ook het landschap verandert naar ruige stenen, droge vlaktes en wat plassen waar flamingo’s in staan. Ook komen we een allerschattigst ezelstel tegen met een veulentje. Omdat we nu een bocht maken en daarna de andere kant op lopen is voor ons ook de zon gedraaid. Meer foto’s met de zon van voren dan van achteren dus. Frank pikt nog net de kleine pyramide bij Baby Beach mee en dan ben ik weer aan de beurt.

Ik merk dat ik steeds lekkerder ga lopen, zoals gewoonlijk. Ik heb echt niet zo’n last van de warmte ook al laat ik een spoor van zweetdruppels achter. Beetje sauna idee zeg maar. Ik geniet van het uitzicht en zoals gezegd is 3 kilometer heel erg goed te overzien. Het is weer voorbij voordat je er erg in hebt en dan is Frank alweer aan de beurt. Ik zou dit heel lang vol kunnen houden.

Frank loopt tot aan het eind van de weg naar Sorobon en draait voor zijn laatste honderden meters naar links de hoek om terug richting de westkust. Ook dit kennen we van een paar jaar terug toen we hier onverwachts een wedstrijd liepen, ook al liepen we toen de andere kant op. Frank krijgt gelijk een stomp in zijn gezicht, want de wind komt nu van achteren en we lopen tussen de bomen midden op het eiland. Standje sambal zeg maar, en inmiddels is het ook al dik in de ochtend. Hij redt het gelukkig nog wel tot de auto. 

Voor nu is het in principe mijn laatste beurt, daarna alleen nog maar een extra kilometer. Ik vind het wel warm, maar niet warmer of minder warm dan dat ik in Spanje liep bijvoorbeeld. Ik loop eigenlijk wel lekker en mijn gemiddelde tijd per kilometer ligt hoger dan in het begin. Ik kan er niks anders van maken. Ik richt me op de elektriciteitspalen, die staan ongeveer 100 meter uit elkaar. Ook handig voor waar de auto moet stoppen. Frank maakt nog een paar mooie plaatjes en omdat het rustig is kan ik in het midden van de weg lopen om te poseren. 

Snel genoeg zit het er weer op en moet Frank nog een stukje. Ik heb medelijden met hem, want het is echt wel warm nu. Maar hij laat zich niet kennen en gaat gewoon stug lopen en weigert om er twee kilometer van te maken. Ik wil straks eigenlijk wel doorlopen tot 16 km, dan heb ik een mooie 10 mijl, maar omdat we dan een stuk in bebouwde kom moeten lopen is dat geen goed plan. Het rondje is sowieso niet helemaal 30 km dus Frank die straks ook zijn laatste kilometer loopt moet er sowieso doorheen. Hij loopt nog even langs de ezelopvang en dan is ook zijn 3 km klaar. 

Mijn laatste kilometer is een stukje heuvel af en ik zie Bachelor’s Beach al min of meer liggen. Nog een stukje de hoek om en dan is het klaar. Frank nog zijn stukje en dan hebben we samen toch maar weer mooi 30 km gelopen. Super leuk om te doen zo, en ik heb mijn croissantje ook wel weer verdiend vind ik. Vanmiddag nog één duikje maken en dan vanavond lekker ‘sjiek’ uit eten.

Misschien toch maar eens opperen aan de organisatie van de Roparun, zo’n Bonaire versie…

Voor de derde keer gaan we het avontuur aan. De Roparun met team 335 JatogNiettan!?! In de basis met dezelfde mensen maar toch een paar last minute wijzigingen. Een daarvan is verrassend want vanwege de kuit blessure van Menno hebben we een nieuwe loper nodig en weet hij twee weken voor vertrek Deborah over te halen. Gezellig!

Anders deze keer is dat ik in team B zit. Dat betekent niet starten maar finishen en als ik Frank de afgelopen twee keer moet geloven is het zwaarder omdat we meer in de nacht moeten lopen. Ach, de uitdaging blijft toch meer het slaapgebrek dan het lopen.

Na donderdagavond eindelijk toch nog alles klaar gemaakt te hebben staan we vrijdag normale tijd op. We hebben tussen 8:30 en 9:00 met Menno afgesproken om de busjes te gaan halen. Van daar uit gaat Frank de BBQ bij slager Van Linschoten halen en de banken en tafels bij De Admiraliteit, beide sponsoren van ons team, en rij ik gelijk door naar de verzamel plek. Nou ja, na een lunchpakketje in het centrum van Barendrecht gescoord te hebben dan.

Dat is ook nog een uitdaging. De beoogde parkeerplaats is opgebroken en er is markt dus parkeren duurt een uur. Dan door het centrum, hè heb ik hier niets eens hardgelopen?, op zoek naar een bakker voor broodjes. Bakkers genoeg maar geen een die belegde broodjes verkoopt. Dan maar los brood en los beleg. Nog wat lekkers bij de markt, ik ben er nou toch, en dan alsnog naar de verzamel plek. Frank belt al waar ik blijf. Als ik aankom is er verder niemand. Logisch want we zijn twee uur te vroeg. Terug naar het centrum dan maar voor een kop koffie en een broodje als ik word gebeld door Van Linschoten. Ze zijn vergeten de salades mee te geven. Toch maar weer terug naar Rotterdam om ze op te halen en als we eindelijk klaar zijn en weer terug in Barendrecht is het inmiddels 12:00 en is iedereen er.

Het inpakken gaat snel en rond 13:00 zijn we klaar om te vertrekken. Ondertussen lees ik het bericht van een vriend. Die kreeg vandaag uitslag van een longpunctie vanwege een vlekje. Het is niet ok en in de setting waarin we op het punt staan om met de Roparun te beginnen komt het dubbel hard aan. Ik loop dan ook even weg om de emoties ruimte te geven. De teams verdelen zich over de vrachtwagens en busjes A en B. Peter, aka Smulbeer of Smullie, en Menno zijn mijn chauffeurs, Richard en René de fietsers en ik, Deborah, Richard en teamcaptain Jeroen maken team B compleet als lopers. Ik zit op mijn vertrouwde plekje aan het raam achter de bestuurder. Als we een klein half uurtje onderweg zijn deel ik mijn chocolade medailles uit die ik gisteren nog gekocht heb. 

Later komt Smulbeer met zijn traditionele kaarten en persoonlijke tekst, een voor ieder teamlid, en vloeien de eerste tranen. Het zullen niet de laatsten zijn dit weekend. We maken nog een pitstop onderweg alvorens we bij Vliegveld Twente aankomen. Het kamp en de tentjes zijn snel opgezet en dan komt het bier. Wederom een emotioneel moment als Menno een spandoek presenteert met namen er op van mensen die we in gedachten meenemen dit weekend. Door alle emoties krijg ik ook voor het eerst dit jaar een heftige hooikoorts aanval. Gelukkig heb ik pillen meegenomen maar het duurt even voordat die gaan werken.

Rond 18:00 is het tijd om de BBQ aan te steken en het smaakt allemaal heerlijk. De dochter van Smulbeer heeft heerlijke JatogNiettan?! cupcakes gemaakt als toetje. Na het eten lopen we naar de feesttent. Het is niet druk, voornamelijk vrijwilligers. Er staan maar weinig teams op het terrein, de meesten komen morgen of slapen ergens anders. Voor ons is het juist onderdeel van het avontuur. Tenslotte is het een van de weinige keren dat we als geheel team bij elkaar zijn.

Bij de feesttent maken we een mooie groepsfoto met Nelli Cooman en een bij de Roparunvogel, en wordt er gedanst. Ik heb het koud, mijn hoofd zit stampvol vanwege de hooikoorts en ik kan de drukte van de muziek slecht verwerken. Een hooikoorts aanval kost altijd zoveel energie en die heb ik dit weekend nodig voor andere dingen dus ik zwaai gedag en ga lekker naar ons tentje ook al is het pas 21:00. Rond 22:00 komt de rest ook terug en begint een lange ongemakkelijke nacht. Kamperen blijft toch gewoon slapen op de grond in de kou en iedereen die iets anders zegt en beweert dat het leuk is die liegt. 

Dag 2

Het is al vroeg als de eersten alweer opstaan en rond 7:00 wint het ongemak het van de vermoeidheid en sta ik ook maar op. Iedereen is al aan het ontbijten en heeft al gedoucht dus waag ik ook maar een poging. Om vervolgens in mijn blote kont half nat de pech te hebben dat de pomp het begeeft en er geen water meer uit de douche komt. Niet erg bevorderlijk voor mijn humeur. De organisatie gaat er even later mee aan de slag maar ik wacht het niet af en na een tip van iemand pak ik de fiets naar de douches voor de vrijwilligers. En oh wee als iemand er iets van durft te zeggen. Zo, dat is ook weer gebeurd. Nu wat eten en dan her en der opruimen en voorbereiden voor straks.

We wandelen naar de start om het eerste team te zien vertrekken. Het is nu wat drukker dan gisteren wat gelijk de sfeer er in brengt. En natuurlijk kom ik de eerste bekenden tegen. Dennis, Ria, Marleen, Kees en Nay. Later volgen er vast meer. Natuurlijk een selfie voor de socials. Dan terug naar ons kamp voor een amandelbroodje, de briefing en een tosti. Nu kunnen we nog even chillen in de zon. Het voelt als een achtbaan die aan het begin van zijn langzame weg omhoog gaat. Zo meteen gaan we naar beneden en kan ik er niet meer uit tot het eindpunt.

Rond een uur of één gaan we weer naar de start, dit keer om Marilene en Ysbrand te zien starten. Omdat het te kort tijd is tussendoor voor dat we zelf moeten starten gaan we niet meer terug naar het kamp. De zon brandt nu nog genadeloos en het is warm. Dan is het onze beurt. Team A start met Walter als eerste loper. De rest gaat in positie staan om foto’s te maken. Dan aftellen en zijn ze weg. Het aangevraagde nummer ‘Thunderstruck’ wordt pas gedraaid als Walter al lang weg is en wij net weg gaan.

We wandelen terug naar ons kamp, busje A is bang dat ze niet genoeg tijd hebben en zijn er als haas vandoor. Ik moet het daardoor doen zonder kusje van Frank. Maken we volgende week wel weer goed. Het lange wachten begint en ik vind het maar niks. Beetje hangen, beetje eten en vooruit, nog een snelle nek massage. Rond een uur of vier breken we op en rijden we richting het wisselpunt. Vlak voordat we er zijn stoppen we nog voor een ijsje bij de McDonalds.

We zijn niet enigen, het is druk met busjes. Opnieuw wachten. Ik moet eigenlijk best nodig naar de wc, en duik uiteindelijk maar de bosjes in. Met moeite maar het lucht wel op. Opnieuw wachten en 100 keer checken waar ze zijn. Dan komen ze eindelijk in zicht. Ik ben wat vooruit gelopen en maak vast foto’s. De wissel, een kus, een knuffel en vragen hoe het gaat. En dan mogen we eindelijk van start. Richard gaat als eerste, ik mag daarna. Natuurlijk ga ik door alle adrenaline veel te hard van start. Mijn mond is gortdroog, mede door het hooikoorts pilletje en het lijkt wel of mijn longen en keel in brand staan. Dit is een drama en hopelijk komt het doordat ik te snel ga.

Anderhalve kilometer is gelukkig te overzien en ik heb even in het busje om bij te komen als de anderen lopen. Ik neem een winegum in de hoop dat het mijn keel smeert. Dat lukt een beetje. Iedereen biedt me van alles aan maar ik hou het even bij water. Als het mijn beurt weer is ga ik beduidend langzamer en dat gaat beter. Van daar uit de routine van lopen, busje in, wachten tot het mijn beurt weer is en lopen. Tussendoor voornamelijk water drinken en af en toe wat eten, stukje brood, stukje koek, wat tomaatjes en vooruit een chocolaatje. 

We hebben geen volle 60 km maar 55 km, dus in plaats van 10x de man is het maar 9x. Desalniettemin voel ik dat de vermoeidheid groeit naarmate ik mijn rondes afstreep. Zo langzamerhand moet ik ook weer naar de wc om meerdere redenen. We staan naast een feesttent waar een groot carnavalsfeest voor jongeren gegeven wordt. Ik vraag of ik naar de wc mag en natuurlijk mag dat. Als ik in de rij moet staan word ik zelfs dwars door de feestzaal naar een toilet van het personeel gedirigeerd. Hoe blij kan je zijn met zo iets kleins? En het loopt toch makkelijker.

Dan de laatste ronde. Ik ben blij als het er op zit. Inmiddels is het donker geworden en moeten we onze gruwelijke lichtvesten aan. Hoort er allemaal bij. Als de chauffeurs zoeken waar team A moet zijn zie ik ze staan. We parkeren bij de Burger King en lopen naar de groep. Opnieuw knuffels en kussen en het vooruitzicht van een douche en toilet, wordt ons verteld. Team A gaat weer op pad en wij wandelen richting kamp. Daar aangekomen eerst naar de wc en daarna lekker douchen. Dan zorg ik dat mijn spullen klaar staan voor als we over 2 uur weer gewekt gaan worden. Warren warmt maar liefst drie pannenkoeken voor me op en die gaan er prima in. Ik zoek mijn plekje en ga in de bus liggen. Lekker rustig, slapen doe ik toch niet en het is warmer dan buiten.

Ik zet mijn wekker en dommel lekker weg. Rust is altijd goed. Twee uur later gaat diezelfde wekker en denk ik dat ik toch wat wegtrekkertjes gehad heb. Veel te weinig natuurlijk maar kan ik mooi vast oefenen voor de Bello Gallico in December. Ik ben enorm brak maar na twee tosti’s lijkt het toch wel weer te gaan. Nog één keer naar de wc, de laatste spullen pakken en dan gaan we weer op pad naar de wissel. Het is einde van de nacht en ook al begint het al te schemeren voelt het koud. Jasje aan dus. Deborah start en als ik na Richard moet hebben we gelijk een Run-Bike-Run. Jeroen gaat met me mee, we moeten de Maasbruggen over. Met de opkomende zon is het een prachtig gezicht en ik kan niet laten om een paar foto’s te maken. Met de fiets lukt dat prima en rennend gaan één of twee ook nog wel. 

Uiteindelijk blijkt het maar 4 km in plaats van 5 km dus als we 1 km om en om lopen heb ik er twee opzitten, plus twee ‘op de fiets’. Daarna gaan we opnieuw de routine in van lopen, busje in en wachten tot je weer mag lopen. Peter en Menno hebben van het busje een Oktoberfest gemaakt. Ze zijn gekleed in lederhosen en we krijgen 5 uur lang Duitse schlagermuziek te horen, inclusief ieder fout Nederlands skihut nummer, maar dan in het Duits. Joepie… Gelukkig is Rammstein ook Duits en speciaal voor mij heeft Menno welgeteld één nummer opgenomen in de playlist. Dan ook wel een van mijn favorieten, Deutschland. 

Het is al snel licht en wegen langs het bos wisselen zich af met kleine dorpjes. Ergens moet ik vreselijk naar de wc. Zo moeilijk als het gisteren ging lijkt het wel of vandaag alles ingehaald wordt. Natuurlijk nergens een wc te bekennen en omdat het nog zo vroeg is, is alles dicht, inclusief de Shell. Gelukkig ben ik een trailert en ligt er wc papier in de bus. Onderweg geniet ik van het prachtige Nederlandse landschap in de opkomende zon.

Alhoewel het ritme er in zit, is de snelheid er bij iedereen een beetje uit. Niet alleen de vermoeidheid maar we kampen allemaal ook met pijntjes. Hopelijk gaat dat vanmiddag  beter. Toch mogen we bij iedere ronde weer strepen en dan kom je uiteindelijk op tien. Maar eerst nog langs de ondersteuningspost van de Roparun, waar we een heerlijk broodje worst en een chocoladebroodje krijgen. Dan door naar Sevenum waar team A ongeduldig staat te trappelen om weer te mogen lopen. Er is in het dorp zowaar ook een onthaalcomité en we wisselen op hetzelfde plein als vorige keer. De wissel is rap en wij rijden ook snel door naar het kampement, dit keer op het terrein van een bevriende tuinder.

Daar word ik gelijk gegrepen door Ilona voor een massage en dat is hard nodig want mijn linkerbeen wil niet meer. Douchen kan ook maar is bij de eigenaar thuis. Niemand wil daar gebruik van maken en na het toilet gaan ze gelijk slapen. Nou, dat moeten ze lekker zelf weten, maar ik doe het wel en het is heerlijk. Daarna spullen klaar leggen en even liggen op een bedje. Inmiddels begint het met regenen.

Ik doezel wat weg en om half een worden we weer gewekt. Broodje ei met spek, een handje M&M’s and we are good to go. We rijden weer naar de wisselplek en wachten team A op. Het weerzien is kort en krachtig. Richard start met lopen en ik maak me klaar om het over te nemen en de treadmill weer in te gaan. Het thema van deze etappe is trouwens Back to the eighties! De mannen hebben zich in Miami Vice-achtige shirts gehesen met bijpassende muziek. Beter.

We zijn in Eindhoven en de regen komt nu met bakken uit de hemel. Tja, wat doe je er aan behalve je luxe trail regenjasje aantrekken? Alle dooddoeners over regen passeren de revue, ‘het meeste valt er naast’, ‘wat nu valt kan straks niet meer vallen’ en zo, maar voorlopig moeten we gewoon lopen, fietsen en rijden. Mijn tweede ronde is een Run-Bike-Run, dit keer met Richard. Het landschap is mooi maar helaas heb ik er weinig oog voor tijdens het rennen. Ik ben veel te druk met het, overigens tevergeefs, ontwijken van plassen. 

Ik vraag Peter om een loopfoto in de regen te maken maar hij is te moe en vergeet het iedere keer. Dan maar aan Deborah vragen om er op te letten, maar ook die is te moe. Uiteindelijk vraag ik Richard tijdens een stop om een foto te maken terwijl ik door een plas stamp. Olav kan weer trots zijn en ergens maakt het me allemaal ook geen reet meer uit. Ik zit midden in mijn hyper. 

Dan een bijzondere verrassing. De moeder van Deborah en haar vriend komen ineens aanrijden. Het is een emotioneel moment en Peter scoort er ook nog een paraplu mee. Deborah krijgt later helaas last van haar kuiten en is ook nog gezwikt met haar enkel. Ik besluit dat we allemaal een rondje van 2 km lopen zodat zij een keer kan overslaan en daarna mag ze van mij en Peter alleen nog maar 1 km lopen. Dat werkt prima en zo maken we onze bingo kaart toch vol.

Vanuit team A horen we geluiden over een vreselijk kampement. Onaardige mensen, nat en koud omdat het buiten is en de massages worden onder een viaduct gegeven. Nikki en Johan gaan op zoek naar iets anders en tegen de tijd dat wij klaar zijn mogen we daarom naar Europarcs Kaatsheuvel voor een dak boven ons hoofd, een douche, matrassen om op te slapen en niet geheel onbelangrijk, friet en snacks!

Nog even de laatste kilometer voor de wissel, die ik af maak omdat ik nog 300 meter moet voor de 17 km. Daarna mogen we naar Europarcs. Daar wacht ons de beloofde douche en veel belangrijker, de frietjes met de snacks. Toch ga ik eerst douchen, dan heb ik dat maar gehad. Daarna lekker frietjes en een kipcorn. Nog even de kuiten laten masseren, spullen klaarleggen en dan toch maar even op een matras gaan liggen.

Een uurtje later is het alweer tijd. Bij de wissel is team A nog behoorlijk fris en hebben wat van onze tijd goedgemaakt. Wij gaan nu vol de nacht in. Richard moet wederom beginnen, ik volg. Ik heb voornamelijk last van mijn blaar rechts op mijn hiel maar even de pijn verbijten en dan gaat het wel weer. Gelukkig regent het niet meer maar miezert het alleen nog. 

De nacht kenmerkt zich door lopen en uitkijken naar het groene licht van Menno, die het einde van de anderhalve kilometer markeert. Toch hebben we her en der wat afleiding. Ik mag gelijk via een zorgtehuis lopen waar de nodige aandacht aan de Roparun gegeven wordt. En als we door Sprundel komen hebben ze aan beide kanten van de straat als een soort erehaag een vuurkanon. Rammstein is er niets bij. In het centrum zelf hebben ze ook aankleding met licht.

Ook in Roosendaal is een groots ontvangstcomité. Een beetje a la Zele in België, waar de Roparun het feest van het jaar is. Vanwege het tijdstip is er helaas nauwelijks publiek maar de burgemeester staat op het podium waar we overheen lopen, we worden aangekondigd, ik maak een foto met de burgemeester en we krijgen een tasje met inhoud. Ik krijg ook persoonlijk van de burgemeester een bidon en een schrijven. Dit zijn de momenten die je een extra boost geven.

Dag 3

Het wordt al vroeg licht en de vermoeidheid begint nu echt zichtbaar te worden. Iedereen ligt tussentijds in het busje te slapen en het lopen gaat niet meer zo soepel laat staan snel. Ik tel mijn rondes af. Als ik er nog drie moet en we aan het rekenen zijn qua afstand tot de wissel gaat er iets mis. Volgens mijn berekeningen is het nog zo’n 16,5 km. Volgens die van Menno zijn het er nog 28.

Na wat gesteggel komen we er achter dat er een fout in de berekeningen van het schema zit. Dat betekent voor de lopers minimaal 2x extra lopen en voor de fietsers komt er ook een kleine 12 km bij. Dat eist teamoverleg. Daar komt uit dat wat moet dat moet, maar dat het wel veel is. Het compromis is team A bellen en vragen of ze eerder willen starten. Er wordt gebeld en dat is wat er ook afgesproken wordt. Team A slaapt weliswaar nog maar ze krijgen geen keus. Hup, gewoon bikkelen. Net als wij. Ondertussen is het volledig licht en komen we door Ossendrecht waar ze ook werk gemaakt hebben van de doorkomst. Deborah mag er doorheen. 

Van daaruit het dorp uit, heuvel op en langs een natuurpoort. Mooi. Het is mijn beurt en ik zie een oudere man voor mij die het zwaar heeft. Het kan me niet schelen, deze is voor mij! Tenminste een keer een team ingehaald in plaats van alleen maar ingehaald worden. Heuvel af en Feuer Frei in mijn oren helpt dan wel. Deborah en Jeroen nemen nog een Run-Bike-Run voor hun rekening en het is mij daarna niet helemaal duidelijk of ik nou nog 1x of 2x moet. Ik pak in elk geval nog één keer heuvel af met Thunderstruck en geef alles wat ik heb. En moet ik nog een keer, dan heb ik nog een joker achter de hand, maar we zien wel of het nodig is.

Deborah doet nog een laatste Run-Bike-Run maar ze lopen mis. Met haar kuiten wordt het dan iets te lang lopen dus pikken we haar op met de fiets. Richard maakt hem af, ik ben niet meer nodig, en dan is het op zoek naar team A die klaarstaat voor hun laatste etappe. Na de wissel gaan we naar het zwembad waar we kunnen douchen, iets eten en even slapen alvorens we onze eigen laatste etappe gaan lopen. We zijn nu op bekend terrein.

We rijden naar Numansdorp-Klaaswaal waar we wachten op team A. Het is vooralsnog droog maar in de verte zien we zware regenval en Buienradar vertelt ons dat ook wij een en ander over ons heen gaan krijgen. What else is new? Inderdaad komt er even later een behoorlijke bui op ons hoofd terecht, maar die trekt ook weer weg, en dan is daar Team A. Na het weerzien, waar we nu als team even een moment compleet zijn, moeten we toch weer door. We mogen met maximaal 11 man/vrouw de laatste etappe van het parcours rennen en fietsen. Dat is per definitie de lopers en fietsers van team B en de nieuwelingen. Daarna hebben mensen aan kunnen geven of ze mee wilden. 

Uiteindelijk gaan we met mijzelf, Deborah, Richard en Jeroen als lopers van team B, Richard en René als fietsers en Menno sluit ook aan. Daarnaast loopt Jan ook mee, net als Ilona, Astrid en Sandra op de fiets. Er wordt enorm getreuzeld als zowel Menno als ikzelf het tijd vinden om te vertrekken. Nog een afscheidskus en we gaan op pad voor de laatste 40 km. In eerste instantie is het nog droog en ik ben hoopvol. Dan valt er een kleine bui en is het weer droog. Nog steeds ben ik hoopvol, maar als het daarna begint te regenen en het duidelijk wordt dat het geen ‘buitje’ is, ruil ik mijn hoop maar in voor wat gevloek en getier, en uiteindelijk acceptatie.

We lopen nu kilometers in plaats van anderhalf en daar ben ik enorm blij mee. In theorie moet ik tien keer een kilometer lopen, maar zowel Menno als Jan pakken ook regelmatig een kilometer. Normaal gesproken zou ik dat smokkelen vinden en daar moeite mee hebben, tenslotte is dit de etappe van team B en is ‘mijn’ portie gewoon 10 km, maar gezien het feit dat ik heel erg moe ben en de regen gewoon een extra belastende factor is accepteer ik maar dat ik waarschijnlijk minder loop. Bovendien heb ik in de vorige twee etappes toch ook iets meer gelopen dus dat compenseert weer.

We houden de normale volgorde aan, Richard eerst, dan ik, Jeroen en als laatste Deborah. Als ik mijn tweede kilometer loop kom ik langs het huis van Ysbrand en Marilene. Die hebben een groot spandoek laten maken maar omdat ik aan het rennen ben kan ik er helaas geen foto van maken. Wel enorm leuk om te zien.

Het eerste dorp dat we tegenkomen is Oud-Beijerland. Normaal gesproken is dit een doorkomstdorp met heel veel drukte, maar de regen helpt niet mee. Ik ren er gedeeltelijk doorheen en zie ineens André en Els staan. Ik roep en zwaai naar ze maar ze zien me te laat voor een foto. Daarna door naar de Heijenoordtunnel. Wie gaat hem lopen? Menno? Nee, zijn kilometer is klaar voordat we er zijn. Jan dan? Nee die redt het ook niet. Deborah? Geen goed plan met haar kuit als ze dan ineens omhoog moet. Vooruit, ik pak hem wel. 

Even lijkt het of mijn kilometer ook op is voordat we de ingang bereiken maar het gaat goed. Ik vlieg naar beneden en loop iets meer dan een kilometer voordat ik het dieptepunt bereikt heb. Misschien wel letterlijk en figuurlijk. Mijn voorwaarde was wel dat iemand anders omhoog zou lopen en Richard is de lul. Maar ook op de fiets is het zwaar en geen pretje en ik wandel dan ook het laatste stukje met de fiets in mijn hand omhoog. Trappen lukt niet meer.

Het voordeel van de tunnel is dat we heel even droog lopen, maar nu we de tunnel weer uit zijn worden we weer blootgesteld aan de regen en de wind. Bah, dit is gewoon echt niet leuk meer. We gaan nu naar Barendrecht en ik herken de route van drie jaar geleden. Toch lopen we ergens mis omdat de GPS het door al die regen het ook niet meer weet. Het is even zoeken maar dan pakken we de route toch weer op en gaan verder, Barendrecht in.

Ook hier wordt pijnlijk duidelijk dat vanwege het slechte weer de support en aanmoedigingen op straat letterlijk in het water gevallen zijn. Er is bijna niemand vergeleken met wat je normaal hebt, en ook de enigszins verwachte RMD-ers aan de kant zijn al weg, als ze er al gestaan hebben. Hopelijk straks op de Coolsingel dan maar, want ik heb best behoefte aan wat bekende gezichten langs de kant. Ik word er lichtelijk depressief van. 

Gelukkig zijn er ook nog momenten waarop ik die steun wel krijg, als we langs een hospice lopen en een aantal mensen door weer en wind met bakken dropjes langs de kant staan. Ik hoef niet per se iets maar pak toch een snoepmuis. Ze doen tenslotte ook hun best om er iets van de maken en wat extra suiker kan in deze omstandigheden geen kwaad.

Langzaam maar zeker naderen we de finish als we Rotterdam binnenlopen en richting De Kuip gaan. Nu is het echt niet ver meer en ik loop mijn laatste kilometer, de achtste van deze etappe en na een snelle optelsom mijn zeventigste van deze Roparun editie. Ik reken hem goed. Jan tikt me nog een keer af en ik heb beloofd dat hij dat op mijn bil mocht doen. Wel de rechterbil, want dat is mijn voorkeursbil. Geintje natuurlijk maar het houdt de sfeer er wel in. Hij loopt tot een paar meter voor de finish. Die laatste meters zijn voor Deborah en dan ineens zijn we klaar.

De rest van het team stond ons al op te wachten met de nodige aanvulling van het thuisfront en een paar mooie spandoeken. Er wordt druk gekust, geknuffeld, gehuild en bijgepraat en iedereen wil van alles maar we moeten ook doorlopen want we moeten nog naar de Coolsingel. De wind en de regen maken het er niet leuker op. Met de fietsen aan de hand trotseren we ook de Erasmusbrug nog, waar we Marco Vink en Michel Kip tegenkomen, de restanten van het RMD welkomstcommittee. De rest is ook al naar huis.

We lopen door maar ook de Coolsingel is relatief leeg vind ik. Door de vermoeidheid en de kou gaat het eigenlijk allemaal een beetje langs me heen. We lopen traditie getrouw als team met ons spandoek de Coolsingel over naar de ceremoniële finish, maar ik mis de sfeer en de euforie. Ik heb het alleen maar koud en het blijft regenen. Misschien komt het ook omdat we relatief laat zijn ook al hebben we in de laatste etappe een half uur van onze tijd ingehaald. Later begrijp ik dat de voorspelde doorkomsttijden op de Roparun site ook niet altijd klopten waardoor mensen die ons wél wilden zien, te vroeg of te laat waren. 

Nelli Cooman is wel enorm enthousiast als ze ons ziet en we krijgen allemaal een kus en een knuffel. We worden aangekondigd en dan zijn we door de finish. We hangen onze bloem aan de muur en willen nog een groepsfoto maken maar Jeroen en Menno worden weer door Radio Roparun geclaimd voor een interview en wachten in de regen en kou duurt te lang. 

We hebben afgesproken bij Barclays waar we een drankje en onze medaille krijgen, en lopen daar naar toe. Frank heeft de auto en de tassen al opgehaald en thuis gebracht terwijl ik aan het lopen was en ik had gehoopt dat hij wat droogs mee zou nemen maar dat ging even mis. Ik word dan ook verscheurd tussen gezellig een drankje doen met het team en naar huis gaan om te douchen en droge kleding aan te trekken. Ik ben koud en nat tot op het bot en er helemaal klaar mee. Het wordt het drankje maar als die op is wil ik toch écht naar huis en ik ben niet de enige. 

Na wat duwen en trekken krijg ik Frank ook mee dus we nemen afscheid van iedereen en gaan met de metro naar huis. Mijn fiets moet ook nog mee maar blijkt de metro niet in te mogen dus Frank moet fietsen. Thuis mag ik eindelijk mijn natte zooi uittrekken en duiken we in bad. Eten laten we bezorgen en ik kan het nog opbrengen om mijn tassen uit te pakken en op te bergen want morgen moet er gewoon weer gewerkt worden. Foutje in de planning. Frank valt na het eten in slaap, ik volg een half uurtje later. Na een Roparun weet je weer wat luxe is. Een bed, een dak boven je hoofd en warme droge kleding. Zo simpel is het leven eigenlijk.

Roparun 2022. Het was weer afzien, waarschijnlijk de natste editie ooit wat een extra handicap was. Maar wat was het ook weer een avontuur en wat is het toch fijn om met een mooie groep mensen een team te vormen en dit te mogen doen. Dit is wat ik liefde voor je medemens noem. En ondanks alles wat we weer meegemaakt hebben maar ook dankzij alles wat we weer meegemaakt hebben is mijn enige vraag…

Is het al 26 mei 2023? JatogNiettan?!

P.s. Een dikke knuffel voor mijn team:

Nikki (Teamcaptain en drijvende kracht), Warren (Masterchef), Leo (Kwartiermaker), Johan (Kwartiermaker), Patric (Kwartiermaker), Astrid (Masseuse), Ilona (Masseuse)

Bus A: Bastiaan (chauffeur), Novanyo (Chauffeur), Pascal (Fietser), Sandra (Fietser), Frank (Loper), Jan (Loper), Brigitte (Loper), Walter (Loper)

Bus B: Menno (Chauffeur en teamcaptain), Peter (Chauffeur), Richard (Fietser), Rene (Fietser), Jeroen (Teamcaptain en loper), Richard (Loper), Deborah (Loper), Saskia (Loper).

Henk was tot vlak voor de uitbraak van Corona eigenaar van café Het Halve Maatje, beter bekend van de beste ribben van Rotterdam. Geloof me, we hebben het vaak genoeg uitgetest. In Het Halve Maatje hebben we menig rondje pubquiz, veiling- of bingoavondje gehad om geld op te halen voor het team en de Roparun. Het sleutelwoord is echter ‘was’, want Henk heeft zijn droom gevolgd, de tent verkocht en is een pension begonnen in de Oostenrijkse Alpen. Goed voor Henk, jammer voor ons team. Of toch niet?

Grootmoedig als Henk is kregen we een uitnodiging om naar Haus Waldruhe, zoals het pension officieel heet, te komen voor een trainingsweekend en een stukje teambuilding. Met 22 man is het plannen altijd wat lastig maar uiteindelijk hebben we de helft van het team bij elkaar kunnen krijgen om naar de Alpen af te reizen. 8 man met het vliegtuig en de trein, Frank, ik en Brigitte over de weg in onze rode bolide.

Omdat het toch bijna 1200 kilometer is vertrekken we al op donderdag. Om 6:00 vertrekken we uit Rotterdam richting Venlo om daarna de Duitse grens over te gaan. Lekker scheuren, op de stukken waar ze aan de weg bezig zijn na dan. En dat zijn er nogal wat. Na een paar kleine files, vier keer stoppen en drie uurtjes door de bergen slingeren komen we om 18:30 aan in Mallnitz. De rest is ook net gearriveerd en drinkt in de plaatselijke kroeg, zijnde het station, een biertje. Het is niet het eerste biertje en ook zeker niet het laatste biertje.

Omdat ik de hele dag in de auto heb gezeten en ik mijn stappen nog moet maken wandel ik met Brigitte vanaf het station naar het pension dat op iets meer dan een kilometer ligt. Even lekker de benen strekken. Dan ons installeren in ons ‘appartement’ en geloof het of niet, maar alle appartementen hebben namen en wij zitten in… één keer raden… Heidi! Natuurlijk. Een drankje in de ‘Stube’, een aparte ruimte waar we ook kunnen eten, en wat gebraden kip met aardappelkroketjes als avondeten en dan toch maar op tijd naar bed. Overigens komt er een mailtje binnen dat me behoorlijk bezig houdt waardoor ik moeilijk in slaap val, maar dat is voor een ander moment.

Na uiteindelijk toch in slaap gevallen te zijn worden we om 7:00 ‘s ochtends wakker. Het eerste dat ik doe is naar buiten kijken. Was het gisteren schitterend weer, is er de rest van het weekend toch wel regen voorspeld maar het lijkt mee te vallen. Het is wel bewolkt maar het Iijkt droog. Vandaag staat er een wandeling op de planning dus ik schuif mijn voornemen om een klein rondje te gaan rennen door naar zondagochtend anders red ik het niet qua tijd. Maar eerst een lekker ontbijtje.

Ik heb nog net genoeg tijd om nog even naar het bakkertje te lopen voor wat lekkers alvorens we op pad gaan. Het miezert toch wel aardig dus de regenjas gaat aan, de muts gaat op en ik trek zelfs mijn handschoenen aan. Goedgemutst gaan we op pad voor een rondje door het dal terwijl Henk vertelt over het leven in het dorp en de omgeving. Frank en ik hebben voor zaterdag een route uitgezet van 21 km over de bergkam en we komen langs de ingang van het pad waar we morgen omhoog moeten. Dat wordt behoorlijk klimmen maar ja, je bent in de Alpen of niet.

Na 7 km komen we bij het gasthuis waar Henk wat had willen drinken maar ze zijn dicht dus we moeten nog een stukje doorlopen. We komen bij de tent waar we vanavond ook gaan eten, iets met Schnitzels geloof ik, waar het Weissbeer rijkelijk vloeit. Een cola zero mag ook nog maar de borstelige wenkbrauwen van de oude eigenaar worden zwaar opgetrokken als Brigitte om thee vraagt. Wel met een glimlach en dus wordt er hoofdschuddend thee geserveerd. 

We hebben honger en na drie rondjes bier krijgen we hem ook nog zo gek om een paar planken met ham en kaas op tafel te zetten. Nou ja, zijn vrouw maakt ze klaar. Binnen no time zijn ze leeg en omdat Henk ook nog gepland heeft om aan het einde van de wandeling een stuk taart te gaan eten en we om 18:00 alweer terug moeten zijn voor het avondeten rekenen we af en gaan we op pad terug naar het pension. De taart is namelijk bij ’de buurvrouw’ in de bar-chocolaterie boven het pension. Daar komen we een half uur later aan en wonderbaar gaat de taart er ook nog in als zoete koek. Het zal de gezonde berglucht zijn.

Dan terug naar het pension om even te relaxen en spullen voor morgen klaar te leggen. Natuurlijk moet er om 17:00 ook nog Formule 1 gekeken worden dus het eten wordt een uurtje later. Met Henk, zijn vader en zijn zoon zijn we met 14 man/vrouw en komen er 13 schnitzels en 1 bord macaroni met kaas, of liever gezegd kaas met macaroni op tafel. Ik ben niet zo van de schnitzels en je hebt altijd ‘die ene’. Natuurlijk is er nog ruimte voor een toetje en ik ben wél van de lokale lekkernijen dus de Kaiserschmarrn, een soort dikke pannenkoek in stukken, krijg ik ook nog wel weg. Een beetje geholpen door mijn tafelgenoten, dat dan weer wel. Om het eten een beetje te laten zakken wandelen we terug en duiken dan ons mandje in. Morgen lekker een stukje rennen, klimmen, klauteren en ploeteren.

We zijn wederom voor de wekker wakker, dus op ons gemakje maken we ons klaar. Daarna ontbijten en rond 9:15 gaan we eindelijk op pad. Ik heb mijn nieuwe Instinct trailvest bij me, die kan ik mooi gelijk uitproberen. Hij zit prima maar is wel zwaar. Ook daarvoor geldt, een mooie training. We rennen eerst een dikke kilometer door het dorp om uiteindelijk op het twee kilometerpunt bij het bankje te komen waar we gisteren langs liepen en waar de splitsing voor onze route is. Van daaruit is het gewoon keihard omhoog op een gemiddeld tempo van 2 kilometer per uur. 

We moeten tot aan 5 kilometer om bij de top te komen, met een stijging van ongeveer totaal een kilometer. Het klimmen, klauteren en ploegen is begonnen. Langzaam maar gestaag klimmen we omhoog, stokken in de aanslag en al snel genietend van het uitzicht terwijl we nog helemaal niet zo hoog zitten. We lopen langs een stuk waar ze de bomen aan het weghalen zijn, ergo een rotsige wand met kale boomstronken. Ineens zie ik wat bewegen. Het zijn twee gemzen! Snel probeer ik mijn handschoenen uit te doen en mijn telefoon te pakken, maar ze hebben ons in de smiezen en verdwijnen in het bos. Ik kan nog net een ver filmpje maken.

We lopen langzaam verder op het pad terwijl we kijken of we ze nog zien maar ze zijn weg. Bovendien gaat het pad naar links terwijl zij recht omhoog gingen. Wij zijn intussen ook in het bos beland en we lopen tussen de bomen door. Het pad is goed te zien en wordt bovendien aangeduid met geverfde Oostenrijkse vlaggetjes. We hebben eigenlijk geen GPS nodig maar het is leuk om te zien hoe ver we zijn met stijgen. Natuurlijk valt dat altijd tegen als we bezweet en hijgend uit staan te puffen om te zien dat we net 100 meter hoger zitten. Maar het uitzicht is mooi, de stilte op kwetterende vogeltjes en kabbelende beekjes na is heerlijk en het is fijn om in de natuur te zijn.

De eerste kilometer, kilometer drie op mijn klokje, leggen we in iets meer dan een half uur af, nog twee te gaan. Fotootje hier, fotootje daar, even uitblazen en dan komen we de eerste sneeuw tegen. Ik moet denken aan onze trail in de Hoge Venen maar ook aan de Trail des Fantomes. Lekker omhoog en straks weer naar beneden, af en toe even om of over een boomstam heen, of er onder door, rustig zoekend naar je weg. 

Naarmate we hoger komen voel je de temperatuur dalen en worden de stukken sneeuw steeds groter. Ik ben blij met mijn stokken, die zijn echt nodig. De sneeuw wordt ook dikker en op menig stuk zakken we aardig weg. Henk had ons al gewaarschuwd. Inmiddels zitten we op vier kilometer en komen we steeds dichter bij de top. Een bordje geeft aan dat het nog anderhalf uur naar het hoogste punt is. De sneeuw begint nu echt wel een uitdaging te worden. Op sommige stukken moeten we steil omhoog en om te klimmen ‘schoppen’ we een inham in de sneeuw om op te steunen. Ook het zoeken naar het pad wordt steeds spannender maar zo lang we de vlaggetjes nog zien zitten we goed. Ook zien we voetstappen van iemand die hier gelopen heeft en we proberen deze zo veel mogelijk te volgen.

Tot het moment waarop de GPS zegt dat we recht omhoog moeten. Ook is er nog maar een mager vlaggetje te zien en het is zoeken naar de voetsporen. Opnieuw klimmen in de sneeuw waar we nu continue in wegzakken. Tevens staan er overal struiken waar niet doorheen te komen is. En dan is het pad weg, zien we geen vlaggetjes en ook geen voetstappen meer. Frank checkt nogmaals de GPS. We zitten op de route maar we zien niet waar we moeten lopen, waar we heen kunnen en hoe we door of langs het struikgewas moeten c.q. kunnen. 

We hebben even overleg en besluiten dat we niet verder gaan, voor onze eigen veiligheid. Het was leuk geweest, het was mooi geweest maar we gaan onszelf niet in gevaarlijke situaties brengen omdat we zo nodig moeten. Het wordt sowieso al een uitdaging om dit stuk weer naar beneden te komen tot aan het pad waar we normaal kunnen lopen. Voetje voor voetje in omgekeerde volgorde en met het maken van nieuwe inhammetjes keren we voorzichtig op onze schreden terug. Dat gaat niet zonder slag of stoot als ik wegglij en gezellig op mijn kont drie meter naar beneden slee. Het levert een mooie foto op en is ook een manier om beneden te komen. Het zal niet de eerste keer zijn even terugdenkend aan de gletsjer tijdens de Grossglocknertrail in 2019.

Langzaam aan dalen we weer af en met nog wat glij en halve valpartijen bereiken we zonder kleerscheuren weer het gedeelte van het pad waar geen of minder sneeuw ligt en we weer gewone stappen kunnen maken. We nemen even een momentje om te evalueren. We hebben het gered tot 4,5 km en stonden zo’n 250 meter onder de feitelijke top. We zaten overduidelijk op het pad maar we weten dat het de juiste beslissing was en hebben er vrede mee. Is dit nu een DNF en hoe ‘verstandig zijn’ voelt? Als dat zo is, valt het nog wel mee. Alhoewel ik zeker weet dat als ik dit bijvoorbeeld tijdens een buitenlandse marathon heb, het toch anders zal voelen. Of welke wedstrijd dan ook.

Iets sneller en onderwijl een broodje etend lopen we nu naar beneden maar nog steeds moeten we uitkijken want uitglijden ligt continue op de loer. Mij gebeurt het nog minstens twee keer waarbij ik op mijn kont kom te zitten en ook Frank ligt ergens halverwege op zijn zij. Maar uiteindelijk 3 uur en 41 minuten later staan we weer bij het bankje, met iets meer dan 6 kilometer op het klokje. Omdat ik niet met minder dan 10 km thuis wil komen vervolgen we het pad en komen uiteindelijk bij het beekje en de brug waar we gisteren ook gelopen hebben.

De benen voelen enorm zwaar maar dit is ook training. Doorlopen ook al heb je zware benen. Ruim 4,5 uur en 12 km op de klok verder zijn we weer terug bij Haus Waldruhe waar we toch als helden onthaald worden, niet in de laatste plaats omdat we verstandig geweest zijn. Eenmaal terug in het appartement lekker douchen en omkleden en gaan we nog even naar de bar-chocolaterie voor een stukje Sachertorte. Daarna een uurtje relaxen terwijl de rest Formule 1 kijkt en dan is het alweer tijd voor het avondeten. Vanavond krijgen we de beroemde ‘beste ribben van Rotterdam’ van Henk, of tegenwoordig omgedoopt in de ‘beste ribben van Mallnitz’. De volle planken worden op tafel gezet maar zijn niet opgewassen tegen het geweld van elf hongerige Rotterdammers. 20 minuten later zijn de planken dan ook leeg, op de afgekloven botjes na dan. Ik blijf niet lang hangen. Ik kijk nog even toe hoe de groep ‘Spijkers met koppen’ slaat en ga dan lekker naar bed.

Ik vertrouw een beetje op het daglicht om de volgende ochtend op tijd wakker te worden voor nog een laatste rondje. Dat lukt en om kwart voor zeven sta ik al naast mijn bed om mijn hardloopspullen aan te trekken. We moeten namelijk om 8:30 ontbijten en daarna gaan we Apfelstrudel eten bij de buurvrouw dus dan is er geen tijd meer. Bovendien heb ik er dan ook geen zin meer in. Frank is ook wakker en wil wel mee. 

Ik heb een route gemaakt van ongeveer 6,5 km met een leuk uitkijkje er in. Volgens afstandmeten.nl een panoramaplek. We gaan op pad en komen langs het zwembad en moeten bij het buurtcentrum omhoog. Even een foto bij het gouden standbeeld van een hert en dan langs een grasveld tot de plek waar we omhoog moeten. En dan blijkt dat van mutsenstein even vergeten was dat we in de Alpen zitten toen ze de route maakte. Het is maar een kleine 200 meter omhoog, maar over een smal paadje zoals gisteren de berg op, maar dan nog nét iets steiler. 

We beginnen aan de klim en ik mis gelijk al mijn stokken. Na de eerste haarspeldbocht staat er een bordje dat het nog 4 bochten zijn, en volgens mijn route klopt dat ook wel. Nou ja we zien wel hoe ver we komen. Ik had een uurtje lopen gerekend maar met een halfuur speling, we kunnen ook na het ontbijt douchen. Het is dus weer klimmen en klauteren maar het valt me mee met de spierpijn van gisteren dus vooruit dan maar. Als we nog twee bochten moeten nemen we een besluit. Gaan we door of terug? We kunnen altijd nog de rest van het rondje afsnijden.

Natuurlijk gaan we door. Het zal ons vandaag niet ook gebeuren dat we weer ons doel niet bereiken. Het valt gelukkig mee en we komen bij het uitkijkpunt zijnde het Margareten Paviljoen. Een houten hutje waar je uitkijkt over Mallnitz en de vallei. Nice! Ik had het niet willen missen en Frank ook niet. Na wat foto’s lopen we weer naar beneden en dat gaat sneller dan ik had verwacht. Om 8:00 staan we dan ook weer braaf beneden.

We rennen de route een stuk door maar steken ergens toch af. Het is mooi geweest en het voelt een beetje koud. Bovendien hebben we honger. Nog even een heen en weertje langs het riviertje voor wat foto’s en dan terug naar Haus Waldruhe waar we precies om 8:30 aankomen. Gauw douchen en ontbijten. Daarna hebben we een half uurtje om vast wat spullen in te pakken voordat we nog één keer de calorieën er weer aan eten, in de vorm van vers gemaakte Apfelstrudel.

We laten het ons smaken maar dan is het toch zo langzamerhand tijd om afscheid te gaan nemen. De rest van de groep moet naar het station en terwijl zij er naar toe wandelen brengen wij met de auto de koffers er naar toe. In het stationscafe waar we donderdag begonnen zijn drinken we nog wat en dan zwaaien we iedereen uit als ze op de trein stappen. Wij hebben nog een klein halfuurtje voordat ook wij afscheid nemen van Henk en dit keer de auto op de autotrein richting Salzburg zetten. Dat scheelt bijna een uur rijden door de bergen. We stappen in de wagon en 10 minuten later stappen we weer uit aan de andere kant van de berg. Nu kunnen we aan de terugweg beginnen. De terugreis gaat voorspoedig en gaat een stuk sneller zo. We zijn dan ook rond 23:00 weer thuis.

(De helft van) Roparun team 335 Jatogniettan?! 11 man/vrouw ongeregeld op hoogtestage in Oostenrijk bij Henk van Haus Waldruhe. Sporten, lachen, eten, drinken en teambuilding, allemaal met hetzelfde doel om straks tijdens de Roparun een prestatie neer te zetten en vooral geld op te halen voor het goede doel. De afspraak is helder. What happens in Mallnitz stays in Mallnitz. En wat is er dan gebeurd in Mallnitz?

Hele Mallnitz!

P.s. Doneren kan nog steeds op Jatogniettan?! En wil je ook gezellig naar Oostenrijk en Haus Waldruhe, boek dan hier.

We moeten om 8 uur de deur uit dus uitslapen is er weer niet bij. Story of my life. We pikken Bastiaan op, een van de chauffeurs van mijn team, om daarna naar Spijkenisse te rijden en busjes op te halen. Daarna rij ik naar de ontmoetingsplek terwijl Frank de gesponsorde BBQ van Van Linschoten oppikt. Ik maak ook nog een kleine detour voor een lunchpakketje. Advies van Menno, onze Teamcaptain en fietser van Team A.

Als ik aankom is bijna iedereen er al en het is een warm weerzien. Waar mogelijk worden de spullen ingeladen in de vrachtwagen. Daarnaast hebben we 2 busjes en een transporter. Het wachten is op Frank, daarna op Brigitte, mijn medeloopster, die nog boodschappen aan het halen is en Peter, chauffeur van Team B, die nog brood oppikt. Terwijl we wachten neemt Menno me even apart. Hij heeft een verrassing voor me. Als Team A moeten we morgen starten en ik krijg de eer toebedeeld om de eerste loper te zijn. Ik ben er een beetje beduusd van. ‘Why me?’ Er zijn andere lopers in het team die toch al langer meelopen? Maar uiteraard accepteer ik deze eervolle taak.

Als iedereen er is worden de laatste spullen ingepakt en kunnen we op weg naar Landgraaf. We hebben wat file onderweg maar de sfeer zit er al goed in en het is enorm gezellig. Toch pak ik ook even een momentje om mijn ogen te sluiten want de week was zoals gezegd druk. Bovendien verwacht ik weinig slaap te krijgen dit weekend dus alles wat ik mee kan pikken is meegenomen. Onderweg komen we nog wat andere teams tegen en ook een busje van de organisatie. Er wordt vrolijk gezwaaid en getoeterd. Na ruim drie uur, want we moesten ook nog even iemand laten testen, komen we aan op de camping waar Team B al eerder aangekomen is en begonnen is met opbouwen. Mazzel voor ons want de grote tenten staan al. Alleen nog de individuele tentjes opzetten. Als ook de eerste biertjes, en een cola voor het kind, uitgepakt is kan het feest beginnen.

Het weer valt mee. Het is wel koud en op af en toe wat regen na blijft het redelijk droog. Rond een uur of 17:00 gaat de BBQ aan. Natuurlijk weer veel te veel eten en we krijgen van de mensen van de camping ook nog zelfgebakken cake als toetje. Aardige lui die Limburgers. We laten het ons goed smaken, zingen gezellig mee met zelfs André Hazes en Teamcaptain Jeroen heeft ook nog een leuke quiz bedacht. Rond een uur of negen, wat voelt als middernacht, duiken we ons tentje in en proberen wat te slapen. Morgen vroeg weer op, dan wordt het een lange dag. Team JatogNiettan?! is er in elk geval klaar voor.

Mijn grootste uitdaging is niet het lopen maar het kramperen. Op harde ondergrond in een vochtige slaapzak met te weinig beweegruimte zijn niet mijn ideale omstandigheden om te kunnen slapen. Bovendien maakt niet alleen Frank herrie maar hoor ik de regen op de tent slaan en ligt de camping naast een kerk. Met een kerktoren. En een kerkklok. Die elk half uur slaat. Heel hard. KOEKOEK.

Vroeger kon ik overal slapen. Ik heb op een bankje in een open stationshal liggen knorren, ik sliep in het gangpad van rijdende bussen en heb zelfs een keer tijdens het houseuurtje op de bank van een discotheek liggen pitten. Tegenwoordig ben ik de prinses op de erwt. De ondergrond mag niet te hard maar ook niet te zacht zijn, mijn kussen moet de juiste dikte hebben en zich naar mijn hoofd en nek vormen, ik moet een dekentje om me heen kunnen slaan, iets tussen mijn knokige knieën kunnen leggen, iets vast kunnen houden en mijn voeten buiten de dekens kunnen steken. Verder moeten mijn luchtwegen vrij zijn, ik moet een lege blaas hebben, het mag niet te koud zijn maar ook niet te warm, ik moet genoeg ruimte hebben om te kunnen draaien, er mag niks kriebelen, knellen laat staan pijn doen, geen volle maag, niet te veel opwinding, geen cafeïne gedronken, niet te veel aan mijn hoofd hebben, het moet absoluut donker zijn en ik heb absolute stilte nodig. Alleen dan kan ik lekker slapen. 

Etappe 1
Na elk half uur van de klok te hebben gehoord, naast een heleboel andere dingen, lijk ik toch wat hazenslaapjes gedaan te hebben. Rond een uur of zeven komt er leven in het kampement en staan wij ook maar op. Eerst even douchen en aankleden, daarna ontbijten. Omdat ik straks als eerste mag starten trek ik gelijk mijn hardloopkleding aan. Daarna maak ik alles in orde voor vertrek en ga vervolgens lekker een broodje eieren met spek halen bij Leo en Warren, de kwartiermakers. Nadat iedereen gegeten heeft ruimen we alles op en maken ons klaar voor vertrek. Het echte werk gaat nu beginnen.

De start is op het terrein waar ook Pinkpop is. Een heleboel teams zijn er al en ook wij krijgen een plaatsje toegewezen. Gelukkig is het nog droog en als we naar de start lopen kom ik weer een hoop bekenden tegen. We zijn net op tijd voor de aftrap. Daarna maken we een groepsfoto en is het afwachten tot het 12:15 is voor onze start. Ik begin een klein beetje zenuwachtig te worden nu. Rond 11:45 gaan we richting start en om 12:05 mogen we in de vakken. Ik rechts, de fietsers links en de rest aan de kant. Nog even snel op de foto met Nelli Cooman en dan aftellen. 5, 4, 3, 2, 1 en go! Vol met adrenaline vlieg ik weg. Het is een half rondje het terrein af en dan de weg op.

Het eerste stuk is run bike run van 10 km met drie man in plaats van vier. Het is warm, warmer dan ik dacht. Ik had kou en regen verwacht maar goed. Het is nog even zoeken naar het ritme en ik ben de snelheid ook niet meer zo gewend. Maar gelukkig is 1,5 km iedere keer net genoeg. Ik heb alleen pech want we zitten in Limburg en Limburg heeft iets dat we in Rotterdam niet kennen. Heuvels. En normaal gesproken als je een heuvel op loopt, mag je hem ook aflopen. Maar als je estafette loopt kan het zo maar gebeuren dat jij de heuvel op loopt, en de ander de heuvel af. Just my luck, want dat is exact wat er gebeurt. Niet 1x, niet 2x, maar gewoon alle keren dat we een heuvel hebben. Gelukkig is het 3 keer lopen en dan komt onze vierde man er bij.

Op 10 km zien we echter niemand. Geen busje, geen ondersteuning en dus geen vierde man. We lopen maar gewoon door in onze carrousel terwijl Menno contact probeert te krijgen. Uiteindelijk blijkt dat ze verkeerd gereden zijn dus het duurt nog even voordat we aflossing krijgen. Maar uiteindelijk zijn ze daar dan toch. Gelukkig, versterking. Want het lopen vind ik met de warmte, het slaapgebrek en alle andere kutsmoesjes die ik kan verzinnen best een uitdaging.

Met vier man en niet meer hoeven fietsen maken we de eerste etappe van 33 km vol. We wisselen teams tevens bij het officiële checkpoint van de Roparun. Het weerzien met Team B is gezellig maar wel kort en krachtig. Frank vertelt dat Jenny & Gaston langsgekomen zijn en zo ook nog even komen. We zijn tenslotte in Maastricht. Ik geef ze een dikke knuffel als ze inderdaad een paar minuten later aan komen rijden want we hebben ze al twee jaar niet gezien. Team B vertrekt en ik praat nog heel even na als wij ook door moeten. Nog een knuffel, het busje in en we rijden richting kampement.

Daar aangekomen kunnen we wat eten en een paar uur rusten. Maar eerst plassen. Dan toch ook maar eerst even mijn spullen klaarleggen want ik heb er een hekel aan straks te moeten haasten. Daarna gaat er een tosti in mijn holle kies en een bakje noodles in mijn maag. Als toetje wat chocola en dan even rusten op een veldbedje. Het rusten is noodzakelijk maar het wachten is lang. Toch tikt de klok verder en rond een uur of zes gooi ik er nog even gauw twee pannenkoeken in. Dan is het alles weer opruimen en met de busjes terug naar de weg, wachten op Team B.

Etappe 2
Ik kan zien waar Frank uithangt en op de hoek van de straat hebben we een klein feesttentje gebouwd waar andere teams ook dankbaar gebruik van maken want het is begonnen met regenen. Ik heb het koud dus ik trek ondanks wat twijfel mijn mooie regenbroek en regenjasje aan. Dat is beter. Dan komt eindelijk het busje van Team B, Frank is aan het lopen. Speciaal voor hem halen we hem binnen met ‘Leef’ van André Hazes, zijn favoriete Roparun nummer, not! We zeggen elkaar gedag en Frank geeft aan dat mijn broek niet nodig is, een jasje is voldoende. Gauw doe ik mijn broek weer uit, ik start toch als tweede. En dan begint het circus weer vanaf voor af aan. Lopen, busje in, bijkomen, klaar staan en weer lopen. Na mijn eerste beurt merk ik al dat ook het jasje veel te warm is ondanks de regen dus die gaat gelijk uit. Het regent niet hard en eerlijk gezegd vind ik het wel lekker. Het is nu ook donker maar ook dat vind ik niet erg. Gewoon lekker in mijn bubbel lopen. De kilometers gaan me nu iets makkelijker af dan vanochtend maar aan het eind van de shift merk ik toch dat de vermoeidheid in begint te dalen. Ik kijk uit naar de beloofde patat zo meteen. Nu nog even doorbijten en dan hebben we deel twee ook weer gehad. Hij gaat lekker!

Het is even rekenen wie nu nog wel of niet moeten lopen. Dennis is bezig en zou de laatste moeten zijn maar we zien Team B niet dus we rijden verder. Inmiddels is het ook weer wat harder gaan regenen. Ik maak me op om te gaan lopen als we ineens een setje van Team B voorbij zien lopen. Shit, we hebben de wissel gemist. Later blijkt dat ze zelf iets te laat waren waardoor we voorbij gereden zijn. We zijn dus klaar en kunnen naar het kampement. Het is zoeken naar het terrein waar we opgewacht worden maar uiteindelijk hebben we het gevonden. Daar staat een mobiele snackbar op ons te wachten, geregeld door de vader van Nikki. Ook kunnen we binnen eten waar het droog en warm is en iets te drinken krijgen. Ik zorg echter weer eerst dat mijn spullen voor straks geregeld zijn.

Als dat gebeurd is bestel ik een patatje oorlog en een broodje goulashkroket. En ik zweer je, dat is het lekkerste broodje goulashkroket dat ik ooit gegeten heb. Daarna een lekkere massage van Astrid en toch ook maar even douchen in de portocabin, ook geregeld door de vader van Nikki. Maar ik heb pech. Er is geen warm water. Dan maar een beetje afspoelen in plaats van uitgebreid douchen. Tegen de tijd dat ik klaar ben ligt iedereen al te pitten en zijn alle busjes en de vrachtwagen op slot. Nikki fixt nog een flesje water voor me zodat ik mijn tanden kan poetsen, maar het is geen doen om mijn slaapzak op te snorren. Dan maar kaal op het veldbedje.

Het ligt voor geen meter en ik pak mijn bustasje om soort van dienst te doen als kussen. Beter. Nu nog iets als deken want ik heb het koud. Ik heb niks voorhanden behalve een jasje van iemand. Sorry eigenaar van het jasje. Ik heb het echt koud en leg het over mijn benen. Nog steeds niet ideaal maar ook beter dan niets. Van slapen komt niks maar ik had toch al geen illusies op dat vlak. Rusten met de ogen dicht is het hoogst haalbare. 

Etappe 3
Om half vier komt Nikki ons al weer wekken. Omkleden, spullen in de busjes en naar de wisselplek in Zeventem, waar ik René van de RMD voorbij zie rennen. Het is weer even droog en Team B komt rond 5:15 aan. Hallo, hallo, kusje, kusje en weer door. Het is mijn beurt dus ik mag gelijk aan de bak. Ik had het koud, met nadruk op had, want binnen 300 meter niet meer. Ik moet wel enorm naar de wc maar straks hebben we even een momentje bij het stadion van Venlo en daar zijn me wc’s beloofd.

Als Brigitte weer moet lopen gaat het mis. We moeten iets verder doorrijden dan de gebruikelijke 1,5 km omdat we niet kunnen stoppen. We wachten en we wachten maar we zien niets. Het duurt op een gegeven moment wel erg lang. Dan krijgen we bericht. Ze zijn ons voorbij gelopen. Hoe kan dat nou? Dan blijkt dat ze van de route afgeweken zijn. Het wordt zoeken maar 10 minuten later hebben we ze gevonden. Brigitte heeft er dan al wel ruim 4 km er op zitten. We moeten wel een stuk terug en het is mijn beurt, maar gelukkig zitten we even later, na een donker stukje bos, weer op de route. Op naar Venlo en de wc’s.

In Venlo stoppen we bij het stadion, dat De Kuil of door de lokalen ‘De Koel’ wordt genoemd. Daar hebben de naast de wc’s ook croissantjes, chocoladebroodjes en broodjes rookworst. Ik eet een croissant en merk nu pas dat ik best trek heb. De broodjes rookworst ruiken erg lekker en ik neem er een mee voor later. Mijn maag denkt daar anders over en eet hem gelijk op. Daar ga ik straks spijt van krijgen, maar dat is straks. En ik zweer je, dat is het lekkerste broodje rookworst dat ik ooit gegeten heb.

We maken nog wat foto’s in het stadion en dan gaan we toch maar weer op weg. Het begint al licht te worden. Dat maakt het zien aankomen van de fietsers en loper voor het wisselen weer wat makkelijker. Menno heeft een knalgele regenjas aan en wordt al gauw liefkozend omgedoopt tot ‘de banaan’. ‘Ja, de banaan komt er aan!’ en ‘Ik zie een banaan!’. Een beetje lol moet kunnen. Ik ga even iets langzamer als het mijn beurt weer is om te kijken hoe het broodje worst zich houdt, maar vooralsnog gaat het goed. We zitten in de flow. Die flow verdwijnt na twee beurten als ik in een behoorlijke dip terecht kom. Helemaal als ik langs een team loop dat een soort erehaag gemaakt heeft met foto’s van ik vermoed overleden mensen aan kanker. Dat komt wel even binnen. Dat onze chauffeurs een beetje misrekenen en zeggen dat we nog maar drie keer hoeven, en dat dat even later niet blijkt te kloppen, helpt ook niet ook al wisten we zelf beter. De regen valt nog steeds mee maar het is beuken tegen de wind in. En dan is anderhalve kilometer lang. Heel erg lang! Het gemiddelde tempo zakt dramatisch, slechts heel even opgekrikt door een ‘Highway to hell’ of een ‘Eye of the tiger’. 

Maar kilometer voor kilometer, of misschien kan ik beter zeggen anderhalve kilometer voor anderhalve kilometer, kruipen we voort en is er dan toch ineens de wissel met Team B. En we hebben afgesproken dat ik het laatste stukje loop, want ik wil afmaken wat ik begonnen ben. Ik krijg een episch nummer in mijn oren en met mijn laatste krachten ren ik juichend naar de rest van het team en tik af. Voor ons zit het er nu op. We hebben het weer geflikt. Nu mogen we alles eten, alles doen, en hoeven we alleen maar wachten tot Team B het helemaal afmaakt. Het kampement blijft nog even staan als Team B weg is en kan ik respectievelijk een blikje chocomelk, een zakje paprikachips, een blikje cola en een appelflap eten. Daarna nog even de kuitjes masseren en droge kleding aan. Ik ben ook blij dat ik mijn massagetight bij me heb, die kan ik goed gebruiken.

Als het tijd is om te vertrekken breken we alles op en rijden richting Landgraaf. Daar mogen we vlak bij de finish parkeren. ‘And now we wait!’ Dat doen we in de feesttent terwijl ik weer wat bekenden tegen kom. Het is gelukkig nog droog, straks gaat het weer regenen. Dan is het tijd om naar de laatste checkpoint te gaan en onder luid kabaal halen we ze even later binnen. Fietsen wegzetten, medailles uitdelen en dan mogen we ons ererondje naar de finishboog lopen. Altijd weer een emotioneel moment. Nog een laatste groepsfoto en dan muntjes opmaken met bier en friet in de feesttent. Inmiddels is het gaan regenen, en eigenlijk willen we allemaal wel naar de camping in plaats van blijven voor het eindfeest. Door de regen halen we de fietsen op en stappen in de busjes om terug te rijden naar de camping.

Daar aangekomen mogen we van de beheerder gebruik maken van de recreatieruimte. Daarnaast kunnen een aantal mensen in de blokhutjes slapen in plaats van onze eigen tent, dus we hoeven eigenlijk niks op te bouwen. Qua eten hebben we her en der nog wel wat en anders kunnen we ook nog pizza bestellen. Een paar mensen gaan even een biertje drinken in de plaatselijke kroeg en uiteindelijk eindigt iedereen daar. Geheel spontaan ontstaat daar ons eigen eindfeest als het bier rijkelijk vloeit, een stel dat er toevallig zit een rondje aanbied en de twee eigenaren alle nummers draaien die we maar willen horen. Bovendien zouden ze om 19:00 dicht gaan maar ze blijven gewoon open. We mogen zelfs pizza bestellen omdat hun eigen keuken al dicht is, en dat is volgens mij ook wel noodzakelijk want vermoeidheid met veel drank op een lege maag is een gevaarlijke combinatie. 

Rond een uur of 21:00 is het dan toch echt klaar en vertrekt iedereen richting camping. Het lukt me zowaar om te slapen vannacht. Niet ideaal maar voldoende om de volgende dag niet als een dood vogeltje rond te lopen. We gebruiken de ochtend om wat te ontbijten en alle etenswaren uit te zoeken. Het houdbare gaat mee voor de volgende keer, het niet houdbare wordt uitgedeeld, een restant blijft achter op de camping en de rest gaat de prullenbak in. De kippen zullen blij zijn met het brood. Als alles ingepakt is rijden we terug naar Rotterdam terwijl ik nog een uurtje slaap pak. Eenmaal terug alles opruimen, opbergen, terugbrengen, mensen afzetten, afscheid nemen en thuis alles nog eens in het klein. Aan het eind van de dag kunnen we eindelijk op de bank ploffen om na te genieten. Morgen weer het normale leven in. En natuurlijk starten met de cyclus voor Roparun 2022.

Koop je dan weer een lootje van me of mag ik op een donatie rekenen?

De Euromast bijvoorbeeld, of de Markthal met de kubuswoningen? Als je die ziet weet je dat het om Rotterdam gaat en weet je ook exact waar je moet zijn. Maar daar is natuurlijk geen lol aan. Dus hebben we gekozen voor markante punten die net even wat minder bekend zijn, maar wel heel bijzonder. Althans in mijn ogen, want ik heb de route gemaakt. En dat bleek eigenlijk helemaal niet zo moeilijk.

Het lastigste in deze Corona tijd is ‘hoe hou je het hardlopen leuk?’ Ik heb het al eerder gezegd, het geijkte rondje om het bos heb ik na twee jaar zonder wedstrijden, evenementen of gezellige loopjes met vrienden nu zo langzamerhand wel een beetje gezien. En natuurlijk gaat de blik op de Erasmusbrug in de ondergaande voorjaarszon nooit vervelen, net zo goed dat je me altijd wakker mag maken voor Indiaas eten, maar toch moet ik geprikkeld blijven. Voor de lange duurloop op zondag is dat niet zo’n probleem, maar wat met die 10 of 15 km doordeweeks?

Rotterdam heeft wat dat betreft een schat aan kunstwerken, muurschilderingen, standbeelden en architectonische hoogstandjes. Je moet ze alleen even weten te vinden. Als je er tenminste oog voor hebt. Niet alleen kijken dus, maar ook zien, want vaak beweeg je je door je eigen stad zonder echt te zien. Dat is het grote voordeel als je hardlopend door de stad gaat. Wandelend is je reikwijdte vaak net iets te beperkt en met de auto ligt je concentratie op het verkeer of als je passagier bent is je blikveld weer niet breed genoeg.

Maar hardlopend kan je makkelijk een steegje in duiken of even stoppen om te kijken wat dat rare ding in het park nou eigenlijk voor moet stellen.  Zo heb ik al aardig wat gave plaatjes kunnen schieten en was het dus helemaal niet moeilijk om een route te maken. Dat het concept werkt blijkt ook wel uit het enthousiasme van de deelnemers. ‘Oeh, ik ken die plek wel, maar waar was dat ook alweer?’ als we de foto voor de volgende stop laten zien. En zelfs de doorgewinterde Rotterdammers geven aan dat ze eigenlijk verwacht hadden dat we de geijkte plekken zouden laten zien maar dat ze dit veel leuker vinden omdat ze zelf nu ook na moeten denken hoe ze het beste van het ene punt naar het andere kunnen lopen.

Er valt dus nog genoeg ‘te lopen’ in Rotterdam. Routes te maken en te verzinnen om de uitdaging er in te houden. Net doen of je op een andere plek loopt en je verwonderen over de hoeveelheid rare kunst die er op straat te vinden is. En natuurlijk je stad goed leren kennen. Wat zeg nou zelf, hoe goed ken jij Rotterdam? Weet jij waar de houten appels liggen? Of de ijzeren stoel in de vorm van een hart? Heb je ooit het parelsnoer zien liggen?

Ik moet vandaag mijn rondje ook nog lopen. 10 km had ik zo bedacht. Rondje bos of misschien langs de Maas richting de Van Brienenoordbrug. Waar ik eigenlijk altijd loop. Hoog tijd om weer eens iets anders te lopen dus. Ik denk dat ik, ondanks dat ik de route zelf gemaakt heb, de puzzelrun ga lopen. En dan goed om me heen kijken om dat ene steegje in te lopen of dat rare beeld te bewonderen. Inspiratie opdoen voor de volgende puzzelrun.

Loop jij dan ook mee? 

In Berkel pakken we de laatste spullen in de vrachtwagen terwijl de twee busjes omgetoverd worden door de chauffeurs als ‘Party Zone’. We zijn er bijna klaar voor als er een kink in de kabel komt. Onze kok is er wegens omstandigheden niet! Gelukkig hebben onze teamcaptains een plan B en terwijl die in werking gesteld wordt halen Frank en ik 12 koffie bij de McDonalds. Zijn ze blij mee. Verse koffie en slechts 3 minuten per bakkie om het te zetten.

Dan zijn we er eindelijk klaar voor en met slechts een half uur achter op schema kunnen we vertrekken. Ik zit in team A en Frank in team B, dus gescheiden busjes. En alhoewel we uiteindelijk één team zijn, is er toch een beetje gezonde rivaliteit. ‘Wie heeft de gezelligste bus?’ Team A natuurlijk, maar dat terzijde. Onderweg is het pret voor tien en zorgt Smulbeer voor een jankmoment als hij voor iedereen een persoonlijke kaart geschreven heeft. De eerste van nog vele jankmomenten die gaan komen.

Bij Kortrijk hebben we de eerste stop en kunnen we een broodje kopen. Alsof we nog niet genoeg eten bij ons hebben want naast het snoep staat er ook een megadoos amandelbroodjes onder mijn stoel. Die heb ik in geen jaren gehad maar dat gaat niet lang meer duren. We komen ook al gelijk de eerste bekenden tegen. Als we allemaal wat gegeten hebben gaan we weer op pad. Maar eerst nog een confettiverrassing voor team B. Gewapend met confettikanonnen wachten we tot ze allemaal in de bus zitten en gaan dan los. We hebben het goed gedaan als er nauwelijks confetti op straat terecht komt en alles in de bus ligt. Eigenlijk was het de bedoeling dat we dat tijdens de run zouden doen maar de organisatie heeft het, overigens terecht, verboden.

We gaan op naar stop twee, vlak voor het Roparun terrein. Na wat zeikregen zijn we daar best snel. Nu is het wachten tot iedereen er is, inclusief de vrachtwagens omdat we als gehele team het terrein op moeten. Eenmaal daar krijgen we een plek toegewezen en we gaan direct aan de slag omdat er donkere wolken aankomen. We hebben de tent nog niet uitgepakt of er komt een enorme stortbui over ons heen gepaard met zware windstoten. Met acht man proberen we de tent op te zetten en vast te houden maar het is hopeloos. Binnen een half uur is er geen spaan meer heel en we zijn niet de enigen wiens tent ten prooi valt aan de storm. Dat wordt improviseren dus een vrachtwagen wordt leeggehaald en er wordt een provisorische eetruimte van gemaakt. De pret is er niet minder om. Gelukkig stopt de regen uiteindelijk, alleen de wind blijft aan.

De BBQ wordt opgezet en gaat aan en een stief kwartiertje later gaan de eerste worstjes en hamburgers rond. We laten het ons smaken. Angela heeft nog een leuke act en een lied gemaakt over het team dat we allemaal vrolijk meezingen. Net als vroeger op schoolkamp. Niet dat ik ooit op schoolkamp ben geweest but you get the idea. Na de BBQ nog even een paar foto’s bij de start en de borden, dansen in de feesttent en rond een uurtje of elf houden we het voor gezien. Tenslotte is het geen afterparty maar een preparty dus het harde werk moet nog komen.

Eenmaal in de tent weet ik weer waarom ik niet van kamperen hou en de taferelen op de berg Kilimanjaro komen weer vol terug. De wind beukt op het zeil, de tent is eigenlijk te klein voor ons beiden dus Frank ligt half op mijn matje dat trouwens niet onopgeblazen is maar het wel lijkt, en door het kussen dat eerst lekker ligt voel ik na 10 minuten de rits van mijn vest, dat er onder ligt voor wat extra volume, heen komen. De prinses op de rits. En dan heb ik het nog niet eens over het ongemak dat ik moet plassen, gesnurk om mij heen en iets met ongewenste luchtjes. Alle ingrediënten voor een slapeloze nacht. Ik heb het alleen niet koud, dat dan weer wel.

Na wat een rampzalige nacht gebleken is waar ik wellicht slechts een paar keer weggedoezeld ben komt ook daar uiteindelijk een eind aan. Opstaan dan maar. Eerst plassen en dan aanvallen op tosti’s die met verve klaargemaakt worden. Ook al in jaren niet gehad. Douchen met koud water heb ik geen zin in dus het wordt behelpen met natte washandjes. Reuze handig. Ook op de Kilimanjaro geleerd. Nog even briefen voor straks, beetje opruimen en dan loop ik nog even naar de partytent om een Roparunvogel te kopen. Ik kan het toch niet laten. 

Om half een gaan we naar de start van het eerste team kijken. Onderweg ernaartoe en bij de start zelf komen we weer een hoop bekenden tegen. En met iedereen een selfie natuurlijk. Een mooie verzameling. Dan nog even een groepsfoto en met Nelli Cooman ook een selfie en dan terug om de rest op te ruimen en een half uur voor tijd opnieuw naar de start maar dan voor het echie. De starters in ons team stellen zich op, Jeroen mag als allereerste. Die eer heeft hij verdiend. Het wordt een emotioneel moment, helemaal als ‘You’ll never Walk alone’ gedraaid wordt. Ik zie bijna iedereen huilen en zelf hou ik het ook niet droog. We zijn van start!

We wandelen gauw terug. Richard en ik worden door Smulbeer en Nikki naar het ongeveer 7 km punt gebracht. Onderweg rijden we over de route en zien we de teams, inclusief ons eigen team, lopen. We mogen uit de bus en klaar staan. Daar komt Angela en het is my turn to shine. Als een gek race ik weg. Natuurlijk had ik dat beter niet kunnen doen want mijn Roparun debuut is gelijk heuvel op. En het is inmiddels warm. De hooikoorts slaat gek genoeg op mijn longen en na mijn eerste 1,5 km piep ik als een leeglopende ballon. Maar goed, de kop is er af en de adrenaline ook. 
Vanaf nu draait het circus. Rennen, aftikken, in de bus, alles eten wat los en vast zit, en dan weer klaarmaken. We rennen door de franse voorsteden van Parijs. Als een haasje over komen de andere teams ook voorbij. Daardoor voel je je ook met de rest verbonden.  De eerste etappe is relatief kort, ‘slechts’ 34 km. We krijgen berichten van team B dat ze staan te trappelen om te beginnen. Nou, van mij mogen ze. Die piepen morgen wel anders. Als we bij de wissel aankomen is het een kort maar gezellig weerzien. We wensen ze succes en dan mogen wij naar onze rustplek. Etappe 1 zit er op!

Als we bij het kampement aankomen krijgen we dubbel goed nieuws. Niet alleen is er een echt toilet, we kunnen ook douchen. De kwartiermakers hebben tevens een nieuwe slaaptent gekocht. Eerst maar even douchen en iets schoons aan. Daarna een hapje eten, couscous met kip en een amandelbroodje als toetje. Na een massage van de kuitjes probeer ik wat te slapen wat niet echt lukt. Al helemaal niet als team B een uur eerder dan verwacht klaar is. Shit, dan moeten we nog opschieten ook. Voordeel is wel dat we langer in het licht lopen.

De wissel is weer kort maar krachtig. Inmiddels is er een TV ploeg van Lansingerland bij ons aangesloten en ze rijden mee om te filmen en te interviewen. Het lopen gaat steeds makkelijker. Ik kan het ‘moeten’ van de 11 km per uur een beetje loslaten en gewoon gaan lopen. Sneller heuvel af en wat langzamer als het heuvel op gaat. Net zo goed als dat we meestal 1,5 km, maar soms 2 km en soms 1 km lopen.

De zonsondergang is prachtig. Met wat donderwolken in de verte staat er een mooie regenboog aan de hemel en het franse boerenlandschap trekt aan ons voorbij. We dragen inmiddels onze lichtvesten maar die lopen dan weer voor geen meter, excusez le mot. Hij bonkt op mijn schouders en schuurt in mijn nek. En natuurlijk zit de Vaseline ergens in de vrachtwagen in plaats van in mijn tas waar hij hoort te zitten. Opnieuw improviseren met een beetje zonnebrand dan maar. Is ook vet. Hopelijk denk ik er straks aan om hem in mijn tas te gooien.

Ik heb berekend dat ik 10x moet lopen dus eerst tel ik op naar 5 en daarna mag ik weer aftellen. Door de wisseling van de koude nacht naar de warme bus verstijven mijn hamstrings. Of zijn het toch de heuvels? Daar moet ik straks ook wat aan doen. Het groene licht van Nikki die de wissel met Angela aangeeft wordt mijn baken in de nacht. Het baken van verlossing. En ik heb nog een meevaller. Tegen het einde blijkt dat ik na 9x al klaar ben. De wissel met Team B is zo mogelijk nog korter, maar we zijn dan ook erg moe en moeten nog een uurtje rijden. Na Team B nog even van een Garmin-euvel verholpen te hebben rijden we eindelijk richting kamp. Ik slaap zo goed en zo kwaad als ik kan. Jeroen adviseert om direct te laten masseren als we aankomen, maar hoezeer mijn hamstrings dat zouden willen liggen mijn prioriteiten eerder bij eten. Where else? Tegen de tijd dat we er daadwerkelijk zijn wil ik eigenlijk maar een ding. Slapen!

Het is nog even een dingetje want als ik al mijn spullen bij elkaar gezet heb ben ik alweer een beetje wakker. Bovendien is het ijzig koud ondanks de tent en de slaapzak. Ik voel me een beetje een zwerver en bedenk me hoe erg dat voor die mensen moet zijn. Ik probeer toch maar mijn ogen dicht te doen en in elk geval te rusten. Rond een uur of zes is het licht en besluit ik me maar om te kleden en klaar te maken. 5 minuten later komt Nikki ons toch ook al halen. Ik krijg twee tosti’s, zoek een struik en heb toch ook net nog even tijd om mijn hamstrings los te laten gooien. Nou ja, losser dan. Daar valt nauwelijks nog eer aan te behalen.

Dan is het wachten op team B. We nemen heel even tijd voor de wissel dit keer. Frank gaat goed maar is heel moe. Een kusje en weg zijn we weer. De warme croissants en chocoladebroodjes gaan aan mijn neus voorbij wegens tijdgebrek want tijd voor een Dixi voor een andere boodschap is belangrijker. En dan mag ik weer aan de bak. Het is prachtig weer en opnieuw worden we getrakteerd op mooie vergezichten. Het lopen gaat me verrassend genoeg goed af. Ik heb geen idee welke snelheid ik loop want ik loop zonder klokje, maar ik voel me goed en het gaat lekker. Als we opnieuw een klein dorpje in komen hebben ze het voor elkaar en naast wat vers brood mag ik straks heerlijk genieten van het lekkerste citroentaartje ooit. Smulbeer is de liefste. Oh nee, dat was Frank, maar Smullie komt dicht in de buurt.

We werken gestaag onze kilometers af en komen onderweg nog wat groene shirtjes tegen. Dan krijgen we een stukje Run-Bike-Run en ik mag met de twee Jeroenen aan de slag. Ik zit nog geen 500 meter op de fiets of prompt rij ik al verkeerd. Er loopt een paarse en een blauwe lijn op het scherm van de navigatie en ik meende opgevangen te hebben dat de paarse lijn voor de vrachtwagens is. Bovendien lopen er nog drie teams die kant op. Een busje roept dat we verkeerd zitten, een ander van niet maar even later blijkt dat de eerste gelijk heeft en moeten we terug. En we gingen net heuvel af. Oppie heeft dus pech en moet weer teruglopen. Gelukkig kan hij dat wel hebben. De afwisseling met het fietsen is erg lekker en met het lekkere zonnetje en de wind door mijn haren heb ik het prima naar mijn zin. We rennen dan ook 2 km per keer aangezien het een wat langer stukje is. Als ik voor de tweede keer ga rennen komen we ons busje weer tegen en pakken we het normale ritme weer op. En alhoewel ik wel wat moe ben is het enige ongemak een schuurplek in mijn nek van het lichthesje.

Bij bijna de laatste wissel en nadat we de grens met België gepasseerd zijn staan we vlak bij een Carrefour waar ik Cola Zero kan halen aangezien de voorraad blikjes Cola Light op is, en wat andere noodvoorraden. Dan mag ik het laatste stukje rennen naar de wissel met team B. Ergens in mijn achterhoofd weet ik, hoop ik, dat ik met Frank mag wisselen en inderdaad staat hij klaar om mijn high five te ontvangen. Dat wordt een knuffel en een kus. Zij nemen het stokje weer over en wij mogen nu even in de relaxmodus.

We rijden naar ons kampement waar opnieuw wc is en een douche. Het water is kouder dan wat er uit je tuinslang na een midwinternacht komt maar het is een douche. Warren maakt pannenkoeken warm en ik lig op de massagetafel en maak me klaar voor de avond/nachtetappe. Daarna nog even rondhangen want slapen lukt toch niet. En natuurlijk dat heerlijke citroentaartje dat zijn weg naar mijn maag vindt afgetopt met een bakje pasta. In die volgorde.

Het is alweer veel te snel tijd om op te ruimen. Team B komt er al aan en we bereiden ons gauw voor op etappe vier. Als we staan te wachten hebben Nikki en Smulbeer zich verkleed en als het andere busje er aan komt hebben ook Peter en Ward een dokterspak aangetrokken met mondkapje en al. Ook hebben ze een spandoek bij zich met de woorden ‘Dopingcontrole’. Hilariteit alom als lopers en busjes gestopt worden voor een zogenaamde ‘controle’. Even later komen ook de loper en fietsers er aan en is het tijd voor ons om te vertrekken en voor hen om uit te rusten. En dat is nodig ook want ze zitten er redelijk doorheen, mede door het feit dat zij de plensbuien op hun kop hebben gekregen. 

Het animo onder het publiek in België is aanzienlijk groter dan in Frankrijk. Nou was dat niet zo heel moeilijk omdat het daar ‘non existant’ was. De mensen juichen ons toe, klappen en hebben zelfs her en der een spandoek opgehangen. Zo wordt het lopen wel erg leuk en ik voel me helemaal top. Het lopen gaat niet alleen makkelijk maar ook nog eens snel. Dan komen we in Dendermonde, waar ze er helemaal een feest van gemaakt hebben. We krijgen snoep aangeboden en op het dorpsplein hebben ze een podium met DJ en een groep cheerleaders. Oppie is aan het lopen en ik ben jaloers. Ik wil er uit en ook lopen! Wat een contrast met het uitgestorven Frankrijk. We hebben grote moeite om er doorheen te komen dus Oppie loopt een kilometer extra voordat we hem weer opgepikt hebben. Wat dat betreft kan je dat wel aan hem overlaten. Inmiddels weet ik dat als we snelheid willen maken of iemand even moe is, Oppie het wel oppakt of goedmaakt. Oppie the running man!

Hyper van de positieve energie vlieg ik over de weg voor mijn deel. Dat het nog altijd groot groter grootst kan wordt bewezen als we Zele binnenkomen. Daar hebben ze er een jaarlijks volksfeest van gemaakt wat bijna niet te omschrijven valt. Ieder jaar is er een ander thema en dit jaar is het vuur. We hebben dan ook brandweerhelmen gekocht om aan te sluiten. Dat vuur meer met een draak te maken heeft dan de brandweer hadden we even niet in de gaten. Overal hebben mensen feesttentjes a la Crooswijk, er is muziek, eten en drinken en alles is versierd. Ze hebben zelfs een T-shirt wat ik natuurlijk stante pede moet hebben. Het is te koop op het plein bij de kerk. We gaan als gehele groep wandelend er doorheen. Als we het dorp binnenkomen staat er een soort catwalk waar we overheen mogen lopen terwijl ieder team door een DJ aangekondigd wordt. Wij zijn ‘van de brandweer’. Het geeft niet, de pret is er niet minder om en ik schrijf weer een nieuwe fantastische ervaring voor in mijn hardloopboekje. 

Als je dan denkt dat dit het is vergeet het maar. Om de hoek is het plein bij de kerk. Opnieuw een DJ en opnieuw een catwalk en opnieuw worden we voorgesteld aan het publiek dat ons toejuicht. We doen het gewoon nog eventjes dunnetjes over, voor het geval je de eerste keer iets gemist heb, het te kort duurde, het niet goed ging of gewoon zo maar, omdat het kan. Iedereen wil een high five, jong en oud door elkaar, en ze hebben levensgrote poppen cq standbeelden gemaakt die iets met de Roparun of het thema van doen hebben. De Roparunvogel, een duivel, een brandweerman en een metershoge tweekoppige draak. Zo moeten filmsterren zich voelen en ik kan me voorstellen dat je daar verslaafd aan raakt.

Ik kijk uit naar de T-shirts en ontwaar het bescheiden standje tussen alle eet- en drinktentjes. Kleine uitdaging, ik moet even over het hek klimmen om er te komen en ik kan alleen cash betalen. Wat ben ik toch altijd blij met het noodbriefje van €20 in mijn telefoon. 2 minuten later en €7 armer ben ik een Zele Roparun 2019 T-Shirt rijker. De op straat gevonden nepmedaille maakt de outfit compleet. Je zou bijna de reden vergeten waarom we daar zijn. Oh ja, we komen om te rennen. Het is mijn beurt weer en ik kan me maar met moeite losrukken van het feestgedruis wat langzaam wegsterft naarmate we verder op de route komen, het dorp weer uit. Echter tot ver buiten het dorp vieren mensen feest, krijgen we nog high fives en staan de vuurpotten nog langs de straat.

Als de rust weer is wedergekeerd wordt het langzaam aan donker naarmate we dichterbij ons doel voor vandaag komen, de wissel met Team B. Ik loop nog steeds lekker door en in de bus hebben we ons eigen feestje met muziek en gezelligheid. Ik merk wel dat mijn spieren serieus beginnen te protesteren maar ik voel me verder energiek. Toch ben ik blij als ik mijn laatste stukje mag doen. Het waren er iets meer dan tien dit keer omdat we ook nog wat Run Bike Run gehad hebben met drie lopers. Daarna moeten alleen Angela en Jeroen nog een stukje, waarbij Nikki het stukje van Jeroen overneemt en dan staat daar Team B. Niet heel erg uitgerust en ook enigszins gehavend met veel pijntjes hier en daar. Ik benijd ze niet.
Wij rijden door naar Halsteren, het zwembad van Walter waar we mogen bivakkeren. Tijdens het ritje van een klein uur val ik in diepe slaap om met een volledige lege batterij weer wakker te worden als we er zijn. Alle opwinding eist nu zijn tol. Maar gelukkig zijn we in de hemel op aarde beland. Het is er warm en droog, binnen, er zijn wc’s en warme douches en als ik dan ook nog een uitgebreide massage krijg en er twee tosti’s voor me gemaakt worden probeer ik toch nog een paar uur slaap te pakken voordat we de laatste etappe in gaan. Voor mij een dubbele aangezien ik meeloop in de volledige Run Bike Run van Team A en daarna overstap om mee te fietsen met die van Team B voor de finish. Onze chauffeurs zijn bij deze klaar alsmede onze fietsers. Ik mis ze nu al!

Helaas wil de slaap niet vatten en lig ik ietwat ongemakkelijk. Het veldbedje is een beetje doorgezakt en ik voel de stangen onder mij. Heb je die prinses op de erwt weer. Ik schrik wakker als Nikki me roept dat we moeten gaan bewegen dus ik moet toch een beetje geslapen hebben. Het is 4:30 dus ik gok een klein half uurtje. Ik ben slaperig en moe maar ga echter direct aan de slag. Net als een pleister, die moet je er ook gelijk aftrekken. Ik zoek mijn spullen bij elkaar, maak onderscheid tussen wat ik per sé vandaag mee wil hebben en wat tot morgen kan wachten, en kleed me aan voor de laatste etappes terwijl ik ondertussen wat te eten probeer te scoren. 

Team B is binnen een actieradius van 4 km dus we gaan op weg met de fietsen voor de Run-Bike-Run. Jeroen start met lopen en gaat lopend naar het wisselpunt. Het duurt echter lang voordat ze er zijn en we beginnen nattigheid te voelen, en niet van de regen. Na een belletje blijkt dat we gelijk hebben. Ze hebben ons gemist en zijn Halsteren alweer bijna uit. Ze moeten helaas terug want ze moeten toch echt naar het zwembad én we moeten aftikken. We rennen/rijden ze vast tegemoet. Gelukkig vinden we ze snel en kunnen weer door. Onze officiële laatste etappe is begonnen.

Ik realiseer me pas op dat moment dat we in Nederland zijn. Het voelt vreemd na een deel van Frankrijk en België te voet te hebben doorkruist. De ochtend is fris maar droog. Ideaal loopweer dus. Ondanks het feit dat het tweede pinksterdag is en nog geen 6 uur ‘s ochtends zijn ook hier mensen die al in de tuin zitten om ons aan te moedigen. Het meest aangrijpende zijn diegenen met een foto van een overleden dierbare in de tuin of de dame zonder haar waarvan we allemaal de reden weten. Diezelfde reden waarom we nu aan het lopen zijn. Het zoveelste jankmoment dient zich aan.

De route wisselt zich af en we lopen hele kilometers in plaats van anderhalfjes. Vanuit Halsteren lopen we parallel aan de snelweg naar Steenbergen, Dinteloord en Willemstad over de Haringvlietbrug naar Numansdorp, waar onze etappe eindigt. Ik voel me fantastisch ondanks dat ik al drie dagen nauwelijks geslapen heb. We hebben muziek bij ons en we zingen, fietsen en lopen er op los. Het lopen zelf gaat ook prima al heb ik wel elke run even 50 meter nodig om even los te worden na het fietsen. Gelijk een mooie oefening voor de triathlon over twee weken. Op de Haringvlietbrug komen we RTV Lansingerland nog tegen en de dorpen hebben hun best gedaan om er iets moois van te maken met muziek, rode lopers en speakers die iets over de teams vertellen. In ons geval dat we 5 debutanten hebben ‘waarvan één echtpaar’. That’s us!

Drie uur en drie kwartier later zijn we in Numansdorp en hebben we de laatste wissel. Team B neemt het over, aangevuld met Lisette, Nikki, Warren, Tristan, Walter en ik zei de gek. We zetten koers naar Oud-Beijerland en van daaruit naar Barendrecht, waar de RMD cheerzone is. Ik heb de afspraak dat ik aangeef als ik ook nog een kilometer wil lopen en pak er een in Oud-Beijerland, waar ik meteen tegen een hangende bal aan mag tikken voor het publiek. Om in Barendrecht te komen moeten we eerst door de Heijnenoordtunnel. Een soort omgekeerde van Brienenoordbrug. Menno vraagt of ik wat actiefoto’s wil maken dus ik fiets vooruit. Drie keer. Heuvel op. Dat kost me het laatste restje van mijn bovenbenen blijkt later.

Eenmaal in Barendrecht is het uitkijken naar de RMD Cheering zone. Ik ben in contact met Deborah die ik gelijk om speldjes vraag. Mijn startnummer achter zit bijna los omdat ik al twee van de drie speldjes kwijt ben en voor dreigt hij uit het hoesje te vallen omdat het plakband doorgescheurd is. Maar eerst krijgen we het podium en de high five met de burgemeester. Het moment is voorbij voordat ik er erg in heb. Omdat ik heb aangegeven nog een keer te willen lopen en ik daarmee Brigitte zal afwisselen moet ik ook in de gaten houden wanneer het zover is. Dat is precies bij de Cheering zone dus ik fiets vooruit, zet hem neer, geef Deborah een knuffel en krijg twee speldjes van haar. En dan gaat het mis. In plaats van af te tikken met Brigitte en even tijd te hebben om de RMD-ers gedag te zeggen is ze doorgelopen en moet ik er achter aan.

We tikken alsnog af, zij loopt terug en ik loop verder zonder iemand gedag te kunnen zeggen. Jammer maar het is niet anders. Ik ben nu wel stijf en mijn spieren doen zeer dus ik besluit gelijk dat dit mijn laatste kilometer is. De rest gaat op de fiets, het is mooi geweest. Vanuit Barendrecht lopen we zo Rotterdam in en komen langs de Daniel den Hoed. Uit respect stappen we af en wandelen er langs. Het is een emotioneel moment voor iedereen. Brigitte krijgt een bloem met een briefje van een jong meisje dat haar vader vorig jaar verloren is. Vorig jaar toen hij nog leefde en ze samen de lopers aanmoedigden. Nu is hij er niet meer. En als er ooit een reden is waarvoor je de Roparun loopt dan is dit hem.

We maken een groepsfoto en gaan door voor het allerlaatste stukje naar de voet van de Willemsbrug. Maar eerst worden we nog opgevangen bij de Hef door de rest van het team. Het weerzien is emotioneel maar vooral fijn. De fietsen worden in de bus geladen op die van ons na en met z’n allen lopen we naar de voet van de Willemsbrug waar de finish van de klok is. Er is nog even wat verwarring maar uiteindelijk rijden Frank en ik met Menno mee naar het laatste checkpoint om ons af te melden. Dan zetten we de fietsen weg, komen weer samen met de rest om over de Willemsbrug naar de Binnenrotte te lopen waar de feestfinish is.

Daar worden we onthaald als heuse helden, met bloemen, gejuich, bier, fotografen en interviews. Ik blijf emotioneel en besluit mijn ene biertje in de drie jaar op te drinken. Die komt aan, de man met de hamer is er niks bij. Instant dronkenschap! Als we eindelijk onder de finish door zijn maken we nog een groepsfoto en krijgen we van Nikki onze medaille. Omdat het uiteindelijk begint te regenen gaan we richting Barclays waar we afgesproken hebben voor een laatste drankje. Een laatste drankje met dit fantastische team mensen. Aan het eind van de middag storten we in en gaan naar huis. Maar eerst nog onze fietsen ophalen. Thuis weken we het zweet van ons lijf in een bad en scoor ik pizza’s voor het avondeten. Frank valt gelijk weg in een diepe coma terwijl ik vecht om op een normale tijd naar bed te gaan. Net als met jetlag proberen zo snel mogelijk in het ritme te komen.

De volgende dag rijden we weer naar Berkel om alle spullen op te ruimen en de busjes en vrachtwagens terug te brengen. Nog een keer met iedereen samen, nog een keer knuffelen en de afscheidsbriefing van onze teamcaptains. Ik heb nu al last van de Roparun blues en mis iedereen al nog voordat we goed en wel weggereden zijn. Het avontuur is ten einde. Voor nu.

Roparun 2019. Wat was je mooi, wat was je op momenten zwaar, wat was je intens maar vooral wat was je fantastisch. En natuurlijk de hamvraag. Gaan we volgend jaar weer mee? Ik hoef er geen seconde over na te denken en ik weet dat Frank dat ook niet hoeft.

Jatog! Niettan? Éch wel!

Morgenochtend vroeg vertrekken we naar Parijs. Niet voor een gezellig weekendje weg of voor een hardloopwedstrijdje. Nee, we gaan naar Parijs om een idee waar te maken dat in oktober 2015 ontstond. Een idee dat toen te vroeg kwam, maar dat met vastberadenheid, geduld en een beetje mazzel uiteindelijk een kleine 4 jaar na dato tot realiteit gebracht wordt. Morgen vertrekken we naar Parijs om de Roparun te rennen. Een weekendje weg om hard te lopen. Niet voor de gezelligheid en geen wedstrijd maar een prestatieloop. Voor het goede doel. Voor hen die wel zouden willen maar niet kunnen.

Alsof het zo heeft moeten zijn, zijn Frank en ik terecht gekomen bij team 335 Jatogniettan?! Oorspronkelijk zouden we met een ander team meelopen, maar toen dat niet doorging en ik een bericht daarover postte op Instagram hielp het lot ons een handje en zitten we nu bij het team waar we om diverse redenen het beste bij passen. Vanwege de samenstelling van de groep en het feit dat er een aantal teamleden van de Rotterdam Running Crew deel van uit maken. En dat ligt toch heel dicht bij ons hart.

Het is een heel nieuw avontuur. Een avontuur dat al begonnen is bij het verkopen van de lootjes, het binnenhalen van sponsoren, zowel financieel als in spullen die we nodig hebben. We hebben geen groot bedrijf achter ons of een grote organisatie die onze zaken regelt. Slechts de passie van de mensen die het team vormen en zowel gezamenlijk als individueel hun tijd, enthousiasme, energie en geld inzetten om alles mogelijk te maken. En dat merk je. Teammeetings, gezamenlijke acties en veel kleine beetjes die gedoneerd of gesponsord worden maken dat we vandaag toch alles bij elkaar hebben gekregen wat we nodig hebben. 

Maar het echte werk begint morgen. En daarmee komt er ook een eind aan mijn twijfels en zenuwen. Want als ik een wedstrijd loop en het gaat niet goed dan is dat alleen maar jammer voor mij. En misschien voor Frank die mijn gehuil nog een paar dagen aan moet horen. Maar verder dan dat niemand die ik teleurstel, niemand die ik in de steek laat en niemand die het gat op moet vangen dat ik achterlaat omdat ik niet in staat ben om mijn taak te vervullen. Nu moet ik presteren voor het team, voor iedereen die ons geholpen en gesponsord heeft en voor hen die wel zouden willen maar niet kunnen. En dat geeft druk.

‘Wat als ik geblesseerd raak?’ ‘Wat als ik de opgegeven snelheid niet vast kan houden?’ ‘Wat als ik het niet haal?’ ‘Wat als ik iets fout doe waardoor de rest in de knoei komt?’ ‘Kan ik dat wel aan, telkens 1,5 km lopen en dat 10 keer achter elkaar?’ ‘Wat doet het slaapgebrek met me?’ ‘Hou ik het wel vol?’ Allemaal twijfels die me bezig houden. Ik kan een marathon lopen. Ik kan een ultramarathon lopen. Ik kan zelfs trailen. Maar dit is nieuw, dit heb ik nooit eerder gedaan. Wat zei Pippi Langkous ook alweer? ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan?’ De rest van het team heeft een heilig geloof in me. ‘Tuurlijk kan je dat!’ En ‘Iedereen wordt moe en gaat uiteindelijk langzamer lopen.’ Ja, ja, maar ondertussen.

Aan de andere kant kijk ik er ook naar uit. We hebben er een paar maanden naar toe geleefd en er leeft ook een grote nieuwsgierigheid. Ik kijk vooral uit naar de verbondenheid die er met de mensen uit het team gaat ontstaan. Dit zijn van die life changing events die je eigen grenzen niet alleen ver optrekken maar ook een band gaat creëeren met een uitzonderlijke groep mensen. Mensen die allerlei verschillende achtergronden hebben en zo hun eigen redenen om mee te doen. Een van de redenen waarom ik hardlopen überhaupt zo bijzonder vind. De band die je met mensen hebt die je anders in je normale dagelijkse leven misschien nooit zou krijgen. Als anti-sociaal persoon ‘maarstiekemmisschientochnietzoantisociaal’ best wel bijzonder voor mijn doen.

Hoe het ook zij, morgen gaan we op pad en vanaf dat moment is er geen weg terug. Dan zal de machine in gang gezet zijn en eenmaal op stoom zal hij pas stoppen als we weer terug zijn in Rotterdam. Dan is er nog maar een motto om te volgen. ‘Sit down, hold on tight and enjoy the ride!’

Voor hen die wel zouden willen, maar niet meer kunnen. Jatog? Niettan!

P.s. Doneren kan nog steeds. https://donaties.roparun.nl/doneren?team=923