Nou heb ik me opgegeven als bezem voor de 6:40 tempogroep samen met Linda, maar het was tot het laatste moment spannend of ik toestemming van mijn knietje zou krijgen om te gaan lopen. Na de CPC vorige week was de vraag of de draak in zijn grot bleef slapen of dat hij vuur ging spuwen. Uiteindelijk trok hij een half oog open maar sliep daarna weer rustig verder, niet in de laatste plaats door drakendoder Bart uit Breda. Wie? Leg ik een andere keer uit. Maar goed, ik kon Marco laten weten dat ik ging lopen vandaag. Worst case scenario, als het niet meer ging kon ik me altijd nog laten afzakken of uitstappen.

Maar voorlopig sta ik vandaag op voor een rustige 30 km. Ik eet wederom een pannenkoek en Frank zet me af bij Van der Valk Blijdorp. Hij rijdt door naar Oostvoorne voor een 10 km trail. We zijn aan het RAT-ten terwijl we de kilometers opbouwen. Running Apart Together. Het is een gezellig weerzien met oude bekenden die ik al lang niet gezien heb. Minstens een jaar, toen ik vorig jaar ook meeliep met de Road. René Simmons is aangesteld als fotograaf en rond 9:30 is het tijd voor onze groepsfoto zodat we om 9:40 kunnen vertrekken. We zijn een klein clubje, met René als pacer, Ingrid als fietser en Linda en ondergetekende als bezem. We hebben 5 lopers bij ons, allemaal dames. René met zijn harem.

Het is prachtig weer en we gaan lekker op pad. De draak in mijn knie slaapt nog maar mijn been trekt een beetje. Iets met een bilspier en een zenuw die in het gedrang zit, en het goud dat de draak aangetrokken heeft. Lees de feitelijke oorzaak van mijn knieproblemen. Maar voorlopig gaat het goed en kan ik het zonder problemen bijhouden. We lopen langs het Vroesenpark door Noord richting Centraal Station en ik doe gelijk dienst als fotograaf on the move. Daarna dwars door de stad waar het gelukkig nog vroeg is en we alleen een paar toeristen storen in de koopgoot. Van daar uit naar de Kubuswoningen waar ik voorstel een groepsfoto te maken. Dat idee wordt unaniem aangenomen. Een van de eerder genoemde toeristen doet dienst als fotograaf voordat we weer verder gaan.

Als we de kubuswoningen uit komen is het even zoeken naar de route en we raken ook Ingrid, onze fietser kwijt. Gelukkig niets dat een belletje naar het hoofdkwartier niet kan verhelpen met de instructie om ons bij de eerste drankpost weer op te pikken. Daarvoor moeten we nog wel even 5 km doorlopen met een lus via Boijmans van Beuningen en de Erasmusbrug. Daar is opnieuw wat verwarring over de route. Omdat we eerder ergens verkeerd gelopen zijn en René niet uit Rotterdam komt heb ik de route ook op mijn eigen klokje maar aangezet. Maar bij de Erasmusbrug kruist de route heen en terug zich. Uiteindelijk weet René dat we langs de Maasboulevard moeten lopen en later via de Erasmusbrug terug. Op naar de Willemsbrug dus. Ik zou hier uit kunnen stappen en lekker op de bank gaan hangen, maar mijn huissleutel ligt in Blijdorp en Frank is nog niet terug. Hé, jammer joh!

Als we de Willemsbrug over zijn hebben we de eerste verzorgingspost waar we Ingrid ook weer oppikken. Ik neem wat water en eet een pindakaasachtige reep. Niet vies maar zeker ook niet lekker. Of dat komt omdat hij officieel over de datum is weet ik niet, maar ik heb energie nodig en hij moet op, en aangezien ik een krent ben eet ik hem dus gewoon op. Na de nodige rustpauze gaan we weer op pad, rondje Noordereiland. Natuurlijk maken we ook nog een foto op de kop met de Erasmusbrug op de achtergrond. Iets wat ook de groep achter ons doet, de laatste die ons inhaalt want de rest is al voorbij.

Vanaf Noordereiland brengt René ons naar de SS Rotterdam. Ik begin nu serieus protest te krijgen van mijn trekkende been maar ik probeer aangehaakt te blijven tot in elk geval de volgende verzorgingspost. Maar ik kan goed merken dat ik niet alleen vorige week de CPC nog in mijn benen heb zitten, maar ook dat mijn spieren de kilometers niet meer gewend zijn. Het doet zeer, niet alleen fysiek maar vooral ook psychisch als ik terugdenk aan dat ik dit redelijk makkelijk kon lopen. Maar das war einmal en ik moet accepteren dat de situatie nu anders is. Frank staat op 17,5 km kilometer. Hij komt even kijken op de terugweg van Oostvoorne naar huis en loopt een paar honderd meter mee. Gelukkig ging het bij hem heel goed. Bij de auto geef ik mijn sleeves aan hem af en zie hem straks thuis weer.

Ik loop nu met enige regelmaat achter de club aan en heb Linda al gewaarschuwd dat ze gewoon door moeten lopen. Op de Erasmusbrug zie ik Natasja ook achterblijven, samen met Ingrid. Ik weet dat ze ook last van haar knie heeft dus misschien wil ze straks met mij aanhaken en samen uitlopen maar iets langzamer. Aan het eind van de Erasmusbrug ga ik via de trap naar beneden zoals de route aangeeft. Ik zie de groep echter tot het eind doorlopen en dan terug, waar ze wachten op Natasja die ook doorloopt. Zo komen we allemaal weer bij elkaar en ik leg mijn plan aan Natasja voor. Nog een kilometer naar de verzorgingspost en daarna rustig met zijn tweeën proberen de 30 km vol te maken. Ze vindt het een goed plan.

Bij de verzorgingspost staat onder andere Marilene en ik drink wat sportdrank en pik een paar dropjes. We vertrekken weer tegelijkertijd maar bij de ingang van de Maastunnel twijfelt René over de richting van de route. Natasja en ik lopen door waardoor we iets voorlopen. Bij het stoplicht pakken we nog meer voorsprong omdat zij ook nog moeten wachten en wij door kunnen lopen, maar uiteindelijk halen ze ons toch weer in. We hebben dan wel 25 km op de teller staan en zijn beiden blij dat we in elk geval al zo ver gekomen zijn. We houden de club in de smiezen terwijl we dribbelen en af en toe wandelen. De draak begint tevens een beetje wakker te worden. Van der Valk komt uiteindelijk weer in zicht maar we zitten ‘pas’ op 27,5 km. We kijken elkaar aan. ‘Gaan we er voor?’ Natuurlijk gaan we ervoor, maar het wordt nog een uitdaging om die laatste 2,5 km vol te krijgen.

Ik laat de route los en we gaan naar de andere ingang van Blijdorp. De meters gaan nu langzaam en als we voor ons gevoel eeuwen later daar zijn, zitten we pas op 28 km. Maar goed, we moeten sowieso terug dus let’s go. We missen nog een kilometer voor de beoogde 30 als we bijna terug zijn dus we doen nog maar een rondje van de zaak én een rondje over de parkeerplaats om uiteindelijk dan toch de 30 km aan te tikken. Correctie 30,30 km want we blijven cijferfetisjist. Dan geef ik Natasja een high five en strompel naar binnen waar iedereen al klaar is. Flesje chocolademelk Proteine die ik vorige week op de CPC gehad heb naar binnen werken en nog heel even nakletsen voor ik afscheid neem en naar de metro wandel. Frank had gezegd om me op te halen maar zo kan hij lekker thuis blijven en ik even uitwandelen. Als ik had geweten dat ik nog een kwartier op de metro moest wachten en bij Oostplein niet kon uitstappen omdat de conducteur niet ver genoeg het perron opreed, en ik dus een halte verder en weer terug moest, had ik anders besloten. Maar goed dat je niet altijd alles van tevoren weet.

Thuis douchen en toch nog wat eten alvorens ik met een icepack op mijn knie op de bank plof. Ik heb de draak getrotseerd, of ik hem deze week weer in slaap weet te sussen moeten we afwachten maar als dat lukt ga ik natuurlijk starten op de marathon. Als er geen rare dingen gebeuren in de tussentijd natuurlijk. En als de draak wel wakker blijft en vuur gaat spuwen?

Tja, dan ga ik er over nadenken.

Maar alle gekheid op een stokje, ik heb niks tegen Amsterdam. Niet dat ik er elke week te vinden ben, ik vind het te toeristisch, parkeren is een drama en ik hou meer van grote open steden met hoge gebouwen en brede straten maar Amsterdam valt voor mij in dezelfde categorie als Utrecht, Eindhoven of Den Haag. Gewoon. Ik heb er zelfs een paar loopjes gedaan. De Vondelparkloop en 8 km van de Amsterdam Marathon, beiden in 2015. Het was eigenlijk de bedoeling dat ik de halve zou lopen, maar drie weken eerder besloot mijn paard om van de les een rodeo te maken met als gevolg dat ik er na de achtste bok af lag en mijn rechterkant bont en blauw, dus toen heb ik hem maar omgezet naar de 8 km. Prima loopje, finish in het Olympisch Stadion maar parkeren was een drama (zei ik toch), de expo en het startnummer ophalen was chaos en Frank, die wel de halve liep, kwam bloedchagrijing over de finish omdat ‘die Amsterdammers’, scheldend met hun fiets gewoon het parcours overstaken waardoor hij elke keer moest uitwijken. Exit Amsterdam.

En toch, na meerdere keren Rotterdam en verschillende marathons in het buitenland vond ik ergens dat ik Amsterdam toch ook een keer gelopen moest hebben. Zo van ‘Keep your friends close, but keep your enemies closer’. Want hoe kan ik oordelen dat Rotterdam de mooiste is als ik Amsterdam nooit gelopen heb? Dus toen ik vorig jaar in een mailing de inschrijving voorbij zag komen voor de 50ste editie (en 750 jaar Amsterdam) dacht ik, ‘als ik hem dan tóch een keer wil lopen, dan deze!’ Ik schreef me in en moest gelijk bedenken hoe ik het aan Frank ging vertellen zonder scheiding en op straat te belanden. Want de marathon in 020 lopen is toch een beetje heiligschennis. Nog meer gekheid. Natuurlijk maakt het hem niks uit en de reactie was te verwachten. ‘Je doet je best maar, ik ga hem niet lopen en ik ga ook niet mee.’ Maar natuurlijk gaat hij mee. Hij moet wel heel erg veel van mij houden.

Verrassing, je kan het startnummer echter niet op zondag halen. Daar kan ik wat van vinden, maar heel eerlijk is dat bij alle andere marathons in het buitenland ook niet zo. Alleen dan zit ik in een hotel in de stad. Voordeel is wel dat het in de RAI is en toevallig is vrijdag mijn part time dag dus rij ik rustig op mijn gemak er naar toe. Gelijk het plan gemaakt dat ik daar dan ook nog een klein rondje ren in het Beatrixpark er achter. Ik ben er drie kwartier na opening en het is nog rustig. Ik heb nog niet koud mijn startnummer opgehaald of ik hoor een stem roepen ‘Hééééé Sas, jij hier?’ Shit, busted. Het is Anja, die loopt de halve, en terwijl we bijkletsen komt Jeanette er ook ineens bij, die loopt ook de halve. Zo kom je toch weer overal bekenden tegen.

Onze wegen scheiden zich weer na het ophalen van het shirt, dat ik een beetje tandenknarsend toe moet geven erg mooi vind. Rood met zwart en gouden opdruk, met subtiel de plattegrond van Amsterdam centrum er op gedrukt. Mijn lievelingskleuren, prachtige combi en anders dan anderen. Maar ja, er staat Amsterdam op hė? Als ik dat in 010 draag ben ik aangeschoten wild. Toch besluit ik nu al om dat lekker recalcitrant gewoon een keer te doen. Voor mijn rondje straks trek ik hem ook aan. Ik loop verder over de expo om een beetje in de sfeer te komen en kom bij de stand van Loopreizen waar Natalie en Marja staan. Ook hier blijf ik uitgebreid staan kletsen. Bij de uitgang staat een vitrine waar de medaille in ligt. Wow. Ik kan niet anders zeggen en ik word enorm hebberig en ben blij dat ik voor deze editie gekozen heb.

Ik gooi mijn tasje en startnummer in de auto en loop weer naar buiten. Eerst foto’s maken bij het ‘I Amsterdam’ bord, als ik dan toch overloop naar 020 dan moet je het goed doen, en veel buitenlanders vragen mij of ik van hen ook een foto wil maken. Als iedereen geweest is begin ik aan mijn rondje. Vanaf de voorkant van de RAI naar de achterkant het park in. Ik moet improviseren want ze zijn aan het werk en mijn route is afgesloten, maar na drie keer heen en weer ben ik weer op het juiste pad en loop 5 km tot ik weer bij de auto ben. Dan naar huis om verder na te denken over de planning van zondag.

Zondag. 7:30 de deur uit betekent 6:30 de wekker. Ik zal er nooit aan wennen. Ik blijf nog heel even liggen en ga er dan met een diepe zucht toch maar uit. Boterhammetje met pindakaas, spullen pakken en netjes volgens planning om 7:30 weg om netjes volgens diezelfde planning om 8:30 in Amsterdam te zijn. Frank zet me af bij de Kiss & Ride en gaat de auto ergens parkeren terwijl ik naar het Olympisch Stadion loop. Daar doe ik mijn trainingsbroek uit, ga naar de WC, pak mijn Flipbelt en eten en gooi mijn tas af. Terwijl ik wegloop voel ik in mijn broekzakje. Mijn telefoon!!! Hij is weg! Ik krijg een complete paniekaanval en vraag me af hoe hij uit mijn zak heeft kunnen vallen. Misschien toen ik mijn broek uit deed? Nu kan ik Frank niet bereiken en hij mij niet. Ik loop terug naar de tassenafgifte en terwijl ik bijna hysterisch roep dat ik mijn telefoon kwijt ben bedenk ik me tegelijkertijd dat ik hem uit mijn zak gehaald heb en in mijn Flipbelt heb gedaan. Sorry, foutje. Het duurt nog zeker vijf minuten voordat mijn hartslag weer normaal is.

Vijf minuten die ik ook zeker nodig heb om in het stadion te komen maar eenmaal binnen kom ik wat Rotterdams gespuis tegen, met RMD shirt en al. Dennis en Kees lopen ook en ik sta even met ze te kletsen als Frank belt om uit te puzzelen waar ik ben. Dat duurt even maar dan weet hij waar ik sta en belangrijker, ik weet waar hij staat als ik zo moet starten. Ik wens de mannen succes en loop mijn startvak in waar ik nog één keer naar de WC ga, de officiële start van de toppers zie en een foto maak met een man die ook een Hussein shirt aan heeft. Hij heeft hem van zijn dochters gekregen en vraagt zich af of dat wel zo kan in Amsterdam. Mijn antwoord? ‘Het kan juíst in Amsterdam!’, en loop lachend weg.

Dan zijn alle waves weg en mogen wij als laatste. Ik zie Frank op de tribune, maak nog wat foto’s en trek mijn vest uit om achter te laten en dan mag ik van start. Eerst het stadion uit als ik Natalie zie staan en naar me zwaait, dan een stukje over de straat en dan het Vondelpark in. Ik zie nauwelijks publiek en roep in mijn hoofd ‘Serieus? Dit kan toch niet waar zijn?’ Maar ik laat me er niet door kisten en ik loop een lekker tempo. Op 4 km ben ik bij het Rijksmuseum, waar wel wat publiek staat, en maak wat foto’s, onder andere van een klein orkestje dat daar staat te spelen. Die mannen doen zo hun best, dat moet gewaardeerd worden. En zo zitten ongemerkt de eerste 5 km er al weer op.

Ik maak gebruik van de drankpost door wat water te pakken. Eten doen we later, daar is het nog te vroeg voor. Frank had gezegd dat hij naar de 10 km zou lopen, dat is aan de andere kant van de zes dus voor de zekerheid kijk ik of ik hem toevallig ergens zie staan. Ik zie hem niet maar tot mijn grote verrassing staat er wel een andere bekende foto’s te maken. Ik kijk recht in het gezicht van Rob Sportfografie en ‘juich’ voor hem en zijn camera. We hebben hier een heen en weer met een lusje en ik zie de lopers aan de andere kant die al verder zijn. Het lusje en het weertje brengen me uiteindelijk naar de 9 km waar Frank aan de kant staat. Ik stop even en geef hem een kus alvorens ik verder ren. Ik hoor hem nog net vaag iets roepen over dat ik mezelf niet op moet blazen. We zullen zien. Voorlopig loop ik iets sneller dan 10 km per uur en passeer de 10 km dan ook in 57:48. Hij gaat lekker. Ik voel mijn bil wel maar gewoon negeren. Ik wil een stukje banaan maar de man is nog aan het snijden en geeft me een hele mee. Ook goed, die komt wel op.

Ik deel mijn loop nu nog op in 5 kilometers. Ergens bij de 15 km moet ik bij de Amstel zijn, dat lange stuk heen en terug waar iedereen altijd zo over klaagt. Ik ben benieuwd, als ik langs de Rotte loop heb ik iets soortgelijks dus het zal wel meevallen denk ik dan maar. Het stuk start al op 14 km en ineens zie ik iemand in een Rotterdam shirt lopen. Ze komt me bekend voor en ik spreek haar aan. Ze twijfelde of ze het Hussein shirt zou aantrekken maar koos voor het Rotterdam shirt. Grappig, ik twijfelde of ik het Rotterdam shirt zou aantrekken maar koos voor het Hussein shirt. Ik wens haar succes en ren verder.

Het hele parcours tot nu toe is niet heel erg breed met als gevolg dat het soms echt zoeken is om voorbij langzamere lopers te kunnen. Ook nu moet ik langs het richeltje als ik sneller ben en moet denken aan het Havenspoorpad. Ik irriteer me er niet aan maar het kost me wel energie. De weersomstandigheden zijn dan wel weer perfect. Lekker koel, droog en bewolkt. Wat dat betreft is een najaarsmarathon dan toch beter dan een voorjaarsmarathon. Ik passeer de 15 km nog steeds lekker en kom bij de 17 km waar ze Maurten gel uitdelen. Mooi, ik steek er één in mijn zak voor straks en eet er één op. Dat moet me wel naar de 21 km kunnen brengen.

Ik zie een kleurrijk geklede man in een boot en maak een foto. Er is veel muziek onderweg maar eerlijk heb ik er meer last van dan plezier want het interfereert met mijn eigen muziek en flow. Zoals verwacht vind ik het stuk langs de Amstel niet zo erg. Er staat meer publiek dan ik had verwacht en als ik bij het eind en keerpunt kom zijn we in Ouderkerk aan de Amstel waar ze er echt een feestje van maken. Ik mag echter aan de terugweg beginnen en naar de helft. De helft die ik passeer in 2:04:35. Gewoon een minuut sneller dan vorige week in Urk. Ik weet dat dat niet goed kan blijven gaan en voel aan mijn benen dat ik mezelf opgeblazen heb. Maar who cares, ik ben over de helft en zie het wel. Volgende checkpoint is de 25 km.

De 25 km die ik met horten en stoten haal. Ik heb een kleine pauze genomen na de helft maar mijn benen weigeren dienst dus ik moet veel wandelen. Afgelopen Rotterdam had ik iets soortgelijks maar toen had ik dit pas na de 25 km. Nu komt het iets eerder. Ik haal de 26 km dat het einde van de Amstel markeert. Het voelt een beetje als ‘klaar met Zuid’. Ik loop op 27 km langs Globalrunning als Marja me roept. Die staat foto’s te maken dus ik loop haar kant op en ze maakt een hele toffe foto! Hoppa, weer een paar meter afleiding. In elk geval op naar de 30 km waar het verval nu wel echt zichtbaar begint te worden. Liep ik de 25 km nog op 2:29, moet ik bij de 30 km al 5 minuten prijs geven op de 10 km per uur. Het geeft niet, alles onder de vijf uur is acceptabel en dat zou ik toch wel moeten kunnen halen. Tot mijn grote verrassing hoor ik Frank ineens roepen. Die is met de metro hier gekomen en ik geef hem een kus. Hij stuurt me weg met ‘alleen nog maar een rondje bos’.

Ik dacht dat ik op 27 km ook nog een gel zou krijgen maar dat blijkt op de 30 km te zijn. Ik zal me dan wel vergist hebben. Mijn klokje loopt inmiddels ongeveer 600 meter voor, net als in Tokio, maar het helpt me de kilometers weg te tikken. Klokje telt een kilometer, dan moet ik nog een stuk doorrennen en dan heb ik een bord en kan ik weer door naar de volgende kilometer op mijn klokje. Ook het publiek vermenigvuldigt zich en mijn naam wordt talloze keren geroepen. Het is geen Kralingen maar op New York en Londen na is niks zoals Kralingen en ze doen erg hun best. Ook dat kan ik waarderen. Mijn benen doen nu écht zeer, vooral mijn rechterknie en de zolen van mijn voeten. En mijn kuiten en heupen voel ik ook. Ok, ik voel gewoon mijn hele lichaam en vraag me af of het leeftijd, hormonen, blessure of gebrek aan training is. Het zal van allemaal een beetje zijn. Misschien moet ik daar toch eens wat aan gaan doen, maar ik ben gewoon te lui. Sorry.

Bij de 35 km zit ik weer ergens in de buurt van het centrum en begin een beetje te rekenen. De vijf uur haal ik zeker, de 4:30 kan ik nét niet meer opbrengen dus het zal er ergens tussenin worden. Ik heb een gok genomen door bij de drankposten nu naast water ook de Maurtendrink te pakken. Het lijkt goed te gaan en geeft me inderdaad wat extra energie. Dan zie ik ineens nóg een verrassend gezicht langs de kant. Dave, mijn instructeur van de hardloopinstructeursopleiding staat daar. Ik stop, spreek hem aan en probeer uit te leggen wie ik ben en of hij me nog herkent. Ik geloof niet dat het lukt. Het geeft niet, ik zeg gedag en loop weer verder. Ik vind het wel mooi dat ik de opleiding hier in Amsterdam heb gedaan destijds en dat de enige keer dat ik hier de marathon loop mijn instructeur tegen kom.

Dan komt het magische moment van de 37 km. Nu is het nog maar 5 km en mag ik gaan aftellen. Ik druk op de Terminatorknop en pers er her en der nog wat uit om stukjes te rennen. Ik loop weer langs het Rijksmuseum en duik het Vondelpark in wat nu wél vol met publiek staat. Ik moet aan New York en Central Park denken. Ik weet het, niet te vergelijken maar ja, een park en een marathon en ik ben een beetje heen. Dan kom ik het Vondelpark uit en is het nog maar 1 km. Een lange zware kilometer, maar ik heb vaker lange zware kilometers gehad. Ik ga de 4:30 inderdaad niet halen maar het zal niet veel schelen. Ik maak nog één foto van het gekleurde IAmsterdam bord met de vlaggen bij de ingang van het stadion maar ik ben er eigenlijk al te ver voorbij en hij komt er maar half op. Bovendien mis ik Frank volledig die in de bocht staat te roepen. Dan het stadion in en de laatste 200 meter tot de finish. Yes, ik heb het weer gered en mag stoppen. Officiële tijd? 4:33:37. Ik reken het goed.

Ik neem mijn medaille in ontvangst, hang de warmtedeken om, pak water, een banaan en een reep en beweeg langzaam naar de uitgang waar Frank wacht. Als ik die gevonden heb lopen we samen naar de auto waar ik wat droogs aantrek en dan rijden we naar huis. We hebben allebei trek dus we stoppen nog even bij de Drive-in van de Burger King bij Delft voor een burger die de ergste trek stilt. Thuis is het douchen, iets makkelijks aantrekken en op de bank wachten op het avondeten dat straks bezorgd wordt. Het zit er weer op, ik heb het weer gedaan, morgen weer een nieuwe dag en de blik richting December voor de Bello Gallico.

Amsterdam a.k.a. 020. De eerste helft was super, het was stukken beter georganiseerd dan destijds, de Amstel en het publiek vielen me 100% mee, de route was niet altijd even inspirerend maar de medaille is supermooi en meer dan de moeite waard geweest. Is het voor herhaling vatbaar. Laten we het zo zeggen, ‘been there, got the T-Shirt, got the bling’, maar Rotterdam is toch echt wel #demooiste, wat iedereen ook vindt van de ontwikkelingen de laatste jaren. Dus ik hoef niet per sé nog een keer te lopen.

Nou maar hopen dat Frank mijn medaille niet omsmelt!

Foto:Marja Baas van Globalrunning

Een etentje met vrienden de avond er voor, de klok een uur vooruit en de vooruitzichten van regen, veel regen, ontlokken de uitspraak ‘ik ga niet, ik blijf lekker in bed liggen’, als de wekker gaat en Frank me port om op te staan. Maar de plicht roept, dus zachtjes zuchtend en vloekend trek ik mezelf een kwartier later uit bed. Spulletjes pakken terwijl ik een pannenkoek naar binnen werk trekken we braaf om exact 8:00, voor mijn gevoel 7:00, de deur dicht en rijden we richting de Stadsbrouwerij.

Daar wacht ons Linda om ons aan te melden, en Ron, Olav en Leonie die het standje van Instinct aan het optuigen zijn. Aangezien ik binnenkort jarig ben en ik een kadootje van mijn moeder mag kopen trek ik één ooglid open, samen met mijn portemonnee, en wacht (on)geduldig tot Ron het pinapparaat aangesloten heeft. Als de buit binnen is loop ik naar de kleedkamer waar ik mijn spullen klaarleg. Daarna gezellig bij Linda hangen om de deelnemers te ontvangen. Alhoewel ik niet zo heel gezellig ben. Iets met een ochtendhumeur waar ik overigens niks aan kan doen.

Uiteindelijk wordt het 9:30 en is het tijd voor de groepsfoto. Trui uit want ik heb mijn retroshirt uit 2016, editie nummer 1, aan en die moet natuurlijk op de foto. Terwijl ik me aan het omkleden ben en nog even naar de WC wil moeten we ineens met onze tempogroep, de ‘Mariniersweg’, op de foto en starten. Oeps, foutje in mijn schema en haasten maar het lukt dankzij het feit dat Olav als voorfietser aan het treuzelen is. Heb ik net genoeg tijd en ben er klaar voor tegen de tijd dat Renate en Leonie, onze pacers, gaan lopen. 

Was het nog droog toen Frank en ik naar de Stadsbrouwerij reden, is het inmiddels begonnen met regenen. Nou ja, ‘we zijn niet van suiker’ en ‘als het op de dag van de marathon regent moet je ook lopen’. Gelukkig heb ik last minute mijn regenjasje in mijn tas gegooid en last minute datzelfde regenjasje er ook weer uitgevist om aan te trekken. Capuchon op en gaan met die banaan. Het duurt even voor ik warm gedraaid ben en dus wakker maar dan loop ik ook eigenlijk best wel ok. 

Het bezemen gaat ook goed, een krampje hier, een niet helemaal fit zijn daar, hou ik mijn schaapjes toch bij elkaar en kan zelfs af en toe wat foto’s maken tot aan de eerste verzorgingspost bij De Kuip, op 10 km. Omdat ik wat later aankom gaat de groep voor mijn gevoel gelijk weer weg en kan ik nog net een spekkie en een paar pretzels pakken. Voor mijn krentenbol moet ik mijn vest uitdoen maar daar heb ik geen tijd meer voor dus dat komt dan later wel. 

Inmiddels regent het niet meer en is er slechts een hele kleine miezer. Ik heb het niet koud, om niet te zeggen warm, dus de capuchon is al even af en ook mijn buff gaat in mijn zak. De groep van Carola lopen we voorbij en de man van het krampje blijft plakken samen met zijn loopmaatje. Dan gaat er een alarmbelletje af bij me. Ik moet voedsel hebben, dus ik blijf wat achter om mijn krentenbol te pakken en proberen deze op te eten. Het duurt even maar uiteindelijk is de krentenbol op en kom ik weer bij.

Bij 15 km heeft Dick, die niet helemaal fit is, zijn doel ook bereikt en slaat af naar links richting station Barendrecht als wij naar rechts gaan. Mijn nieuwe missie is twee dames in de smiezen houden, die ook niet helemaal lekker gaan. Iets met een verkeerd gelletje. Bij de tweede verzorgingspost gaan beide dames dan ook hun eigen weg. Ook nu gaat de groep snel weer door en ben ik ineens de enige achterblijver. Ik begin mijn benen nu wel een beetje te voelen. Het voordeel is dat zowel Rob als Evert mooie foto’s van mij kunnen maken omdat ik als laatste loper met een paar meter ruimte ‘alleen’ loop. Vooral in de Netkous komt deze goed uit. 

Vanaf 22 km voel ik de energiemeter zakken en de legebenenmeter stijgen. De motor begint te haperen en bij 24 km gaat hij in energiebesparingsmodus. Mijn benen zitten nu vol. Ik wil de groep nog waarschuwen maar ik kom niet meer bij. Al helemaal niet als ik in een bushokje Sasha en Gerard met Natalie zie zitten, die een zweepslag opgelopen heeft. Ik check even of alles ok is maar ze wordt zo opgepikt dus dat komt wel goed. Gelukkig had ik Leonie even van tevoren al aangegeven dat ik niet wist of ik de volle 30 km ging redden maar dat ik de route had en dat het ok was, dus ik ga er maar van uit dat als ze me missen, ze weet waarom.

Ik dribbel weer verder, nu met wandelpauzes tussendoor, tot aan het grote kruispunt richting de Maastunnel. In plaats van het lusje onderdoor neem ik het zebrapad bovenlangs en ik zie de groep een stukje verderop weer lopen. Ik ga er achteraan maar tegen de tijd dat ik in de Maastunnel ben zijn zij al door. Wel komt Sasha weer aanfietsen en samen gaan we de roltrap af, waar ik nog even een foto maak. Omdat Sasha met de fiets is en ik lopend scheiden onze wegen zich weer. 

Als ik op tweederde van de Maastunnel ben hapert mijn muziek. Teveel nattigheid. Ik pak mijn telefoon om het te fixen en zie dan tot mijn schrik dat het bovenste gleufje van mijn hoesje leeg is. Daar hoort mijn bankpasje zitten, samen met… tja, wat zit daar ook al weer? Ik check mijn zakken maar het is ijdele hoop want ik vind niks. Eerst maar mijn pasje blokkeren. Als ik dat gedaan heb ben ik aan het einde van de Maastunnel en bedenk me dat ik aan het begin nog een foto heb gemaakt. Misschien dat hij daar ligt?

Ik besluit toch maar terug te lopen om even te zoeken. De groep ben ik toch al kwijt en ik zou het mezelf niet vergeven als hij daar zou liggen en ik nu door zou lopen. Toen ik de foto maakte miste ik hem in elk geval nog niet, dus dikke kans dat hij daar er uit gevallen is. Ook weer die nattigheid. Ik loop terug en als ik bijna weer aan het andere eind ben komt de groep van Carola aanlopen. Misschien dat zij…? Ik vraag aan Carola of zij misschien.

‘Ik heb alles van je! Je bank, je verzekering, je hele leven!’, roept ze enthousiast. En inderdaad heeft ze niet alleen mijn bankpas gevonden, maar ook mijn EHBO pas en een visitekaartje van Willem van Wijk, die ons binnenkort een tour door Rotterdam gaat geven. Oh ja, dat zat er in! Alleen lag de boel niet in de Maastunnel, maar op het fietspad bij kilometer 18! Niks van gemerkt maar superblij dat ze alles gevonden hebben en meegenomen.

Ik besluit voor de laatste kilometers maar bij Carola haar groep aan te haken. Mijn benen doen het toch niet meer en dan kan ik gezellig mee dribbelen tot het einde. Bovendien is 30 km weer meer dan genoeg voor vandaag dus ik hoef ook geen extra kilometers. Maar eens een bezem altijd een bezem, in elk geval voor vandaag, dus neem ik de laatste loper nog mee op sleeptouw tot we weer bij de brouwerij zijn. Eenmaal daar blijkt dat we de verkeerde ingang genomen hebben en we de finishvlag met bijbehorende finishfoto gemist hebben. Carola en ik nemen hem alsnog en dan kan ik eindelijk wat droogs aantrekken, Frank opzoeken en wat eten scoren.

De Road through Rotterdam is weer ten einde. Volgende week nog een klein trailtje en bij deze besloten om de week erna, als we toch naar Oostenrijk gaan, niet verder dan 10 km te lopen als laatste run voor Rotterdam en een beetje rust te pakken. En dan zien we wel weer hoe Rotterdam loopt. 

Hopelijk met iets minder regen!

P.S. Een shout out voor de vrijwilligers bij de verzorgingspost, die uren in de zeikregen hebben gestaan, voor de fotografen die de onwijs gave foto’s hebben gemaakt en voor de organisatie die dit weer mogelijk hebben gemaakt. 

Foto’s:

Evert Buitendijk Fotografie

Rob Sportfotografie

Jaco Terlouw Fotografie

Oops I did it again! We staan weer aan de start van een marathon, en wederom een buitenlandse marathon. Sterker nog, ik heb het voorrecht om voor de tweede keer aan de start van dé marathon te staan, de New York marathon. Maar het grootste voorrecht is toch wel dat ik het samen met mijn liefste mag doen. Dit keer lopen we ieder voor zich maar in gedachten gaan we samen over het parcours en samen over de finish. Net als toen, getuige de foto die op onze ‘Hall of Fame’ hangt thuis. Want eigenlijk is het ‘Oops we did it again!’ 

Na twee dagen langzaam het werk loslaten, de laatste boodschappen en mijn koffer pakken kunnen we woensdag eindelijk richting Schiphol voor de vlucht naar de Big Apple. Vier uur van tevoren aanwezig, maar uiteindelijk in minder dan een half uur door de rijen en de security. Om vervolgens toch weer met anderhalf uur vertraging te vertrekken. De Marathons International groep is groter dan ik dacht en de RMD vertegenwoordigt daar dan ook weer een aardig aantal van. In elk geval allemaal gezellige mensen. Frenk, Frank zijn zoon, is ook mee en voor het eerst naar New York.

De vlucht gaat voorspoedig en na wat films, wat eten en wat slap geouwehoer komen we aan op JFK. Het is inmiddels donker maar er is minder file omdat we later aangekomen zijn. Een bus brengt ons naar het hotel. Wij hebben gekozen voor het Park Lane, aan de rand van Central Park. Het merendeel zit echter in het Springhill Suits, dus die gaan met een andere bus. Eenmaal rond een uur of acht in het hotel dumpen we de koffers op onze kamer op de twaalfde verdieping, met uitzicht op het park, en wil ik nog wat eten. Het wordt een hamburger bij de McDonalds, kunnen we die vast afvinken. Daarna naar bed, want jetlag is a bitch, maar eerst nog even bij de finish kijken die al opgebouwd wordt. Bij de vlaggen kunnen we gek genoeg de Nederlandse vlag niet vinden. Daar moeten we wel even een klacht over indienen. 

Donderdag

De volgende ochtend en we gaan gelijk aan de bak. Mijn eerste dag in New York en aan de rand van Central Park wil ik rennen. Bovendien heb ik toch jetlag dus vroeg wakker. Ik ben stijf van het vliegen dus een beetje lopen zal me goed doen. Frank gaat natuurlijk mee dus om 6:30 lopen we richting de ingang van het park waar ik een route van ongeveer 8 km uitgestippeld heb. Een portier van het naastgelegen hotel spreekt Frank aan vanwege zijn Rotterdam shirt. ‘Rotterdam, nice! Is that upstate or somewhere in Europe?’, en daarmee alle clichés over Amerikanen bevestigend. Het is nog donker maar in het park stikt het van de lopers. Het lijkt de marathon wel. Halverwege ons rondje worden we beloond met een prachtige zonsopgang. Het enige dat een beetje roet in het eten gooit is de pijn in mijn bil. Dat wordt nog wat zondag.

Na het lopen moeten we op zoek naar ontbijt. Omdat we om 11:00 de boot op moeten zitten we een beetje aan de klok, maar het lukt. Ik bestel iets exotisch en krijg het meest gezonde ontbijt dat ik ooit in mijn leven gehad heb. Een bowl met groente, inclusief spruitjes, en een eitje. Ik heb honger en het smaakt prima. Daarna via een korte tussenstop bij Trump Tower, met de metro naar Battery Park waar we in de stralende zon op de boot naar Liberty Island stappen. Een verplicht nummer voor iemand die nog nooit in New York geweest is en Frenk kijkt zijn ogen uit.

Na Liberty en Ellis island natuurlijk even naar Wall Street en van daar uit door Chinatown en Little Italy om aan het eind van de middag een pizza te eten. Even terug naar het hotel en dan is het eigenlijk alweer tijd om naar Tribecca Grill te gaan voor eten met een paar mensen uit de RMD groep, en en passant André zijn verjaardag te vieren. Het is gezellig en het eten is goed. Op de terugweg naar het hotel even uitstappen bij Times Square en even langs Carlo’s Bakeshop voor wat lekkers. De eerste dag is voorbij gevlogen en we hebben in totaal bijna 27 km gelopen. Ons voornemen om dit keer rustig aan te doen gaat alvast goed, not…

Vrijdag

Op vrijdag staat het programma aardig vast. Omdat lopen in het programma opgenomen is sla ik dat vandaag over. Ontbijten doen we onderweg wel dus Frank en ik gaan vast op pad richting de expo. De rest van de groep van ons hotel komt er dan wel achteraan. We komen exact om 10:00 aan bij de expo en ik gooi mezelf nog net voor de groep uit het andere hotel voor de groepsfoto. Frank is ‘te laat’ maar doet er ook niet echt moeite voor. Wachten op onze ‘eigen’ groep heeft niet veel zin dus we gaan vast naar binnen. 

Eerst ons startnummer op halen. Daarna met veel te veel mensen door een veel te kleine ingang in een veel te grote New Balance stand met veel te nauwe gangen en diezelfde veel te vele mensen kleding scoren. Het lijkt wel of het gratis is maar dat is het allesbehalve. Bovendien zijn de mooie jasjes exact dezelfde als die ik in Londen gekocht heb maar dan met het logo van de New York marathon, hebben ze de katoenen shirtjes die ik wel aardig vind in max maat M en heb ik voor de rest al veel te veel hardloopkleding. Ik hou me dan ook in en koop alleen een paar handschoenen, want die anderen die ik ooit kocht ben ik kwijt. Frank scoort wel een shirt en een vest, maar die heeft in Londen dan ook niks gekocht.

Na ook nog een eeuwigheid in de rij te hebben gestaan om af te kunnen rekenen dwalen we nog even over de rest van de expo. Daar zwicht ik voor een ‘Run NYC’ zonnebril en zes paar sokken. Die zal ik even uitleggen. In Parijs heb ik een paar sokken gekocht van een Zuid-Afrikaans merk waar een leuke Parijs print op staat en die bovendien ook nog eens heel lekker zitten. In Londen hadden ze die niet maar hier staat de stand wél. Met sokken van Londen, New York, Berlijn en toevallig ook nog Chicago en Tokyo. Je kan maar voorbereid zijn. Van New York koop ik er twee, maar meer vanwege het aantrekkelijke aanbod. Of gewoon omdat ik niet kan kiezen.

We moeten om 13:00 terug zijn voor de briefing en ik wil ook nog wat eten dus we blijven niet te lang plakken. Onderweg scoren we een broodje en zijn ruim op tijd om ons ook nog om te kleden. Na de briefing gaan we gelijk het park in om naar de finish te wandelen en daar wat uitleg te krijgen. Dan toch nog het beloofde rondje rennen, dat uitmondt in 4,2 km, een mini marathon. Nu hangt de Nederlandse vlag er wel. Daarna nog een korte fotoshoot en maakt een select groepje zich op voor de opening ceremonie en de Parade of Nations. Zij mogen de Nederlandse vlag dragen. Wij gaan naar het hotel, ik ben te moe en moet echt even rusten. 

Als de zon onder is gaan we eerst naar Brooklyn met de metro om over de Brooklyn Bridge terug te wandelen. En natuurlijk een paar prachtige plaatjes te maken. Van daar uit naar Times Square en dan de Dallas BBQ voor de beef ribs. Op weg naar het hotel nog een ijsje bij de McDonalds en even langs de supermarkt voor wat te drinken, en zowaar een appel en een banaan voor de vitamientjes.

Zaterdag

Mijn voornemen om zaterdagochtend weer te gaan rennen in het park sla ik over omdat mijn bilspier pijn blijft doen. Het is ook niet echt dat ik hem wat rust gun, want ook gisteren eindigde de teller op ruim 25 km. In plaats daarvan ga ik, juist, wandelen in het park. Ik wil wat foto’s maken van de zonsopgang. Dat lukt niet helemaal want het is al licht als ik naar buiten stap en ook een beetje bewolkt. De prachtige herfstkleuren daarentegen maken een hoop goed. Frank is ook opgestaan en mee en wil naar een plein met een fontein, ‘die ene uit al die films’. Toevallig is de drop bag afgifte er naast. Moeten we alleen nog wel onze drop bag ophalen.

Terug naar het hotel dus en rond een uur of negen staan we er weer, maar nu met onze tassen. We geven de boel af en lopen tegen de 5 km Dash to the Finishline aan. We zien zelfs de mannen van Tui Sports nog lopen. Onze date vandaag is de Top of the Rock om 11:00 dus haast geboden als we nog willen ontbijten. Ik heb Carnegie diner in mijn hoofd, dat nogal bekend lijkt te zijn en goed aangeschreven, maar ik had moeten reserveren en een half uur wachten redden we niet. We belanden in een andere diner waar we eieren en pancakes bestellen en ook krijgen, met extra bacon en aardappels. Het zal wel een Amerika ding zijn.

De metro naar Rockefeller Centre rijdt niet dus we moeten weer lopen. Gelukkig is het niet ver en het is rustig. De boel is opengetrokken en er schijnt een felle zon. Boven op het observation deck is het dan ook erg warm maar geeft wel een mooi uitzicht. Na een uur hebben we het gezien en ik ben overal wel klaar mee. Toch stoppen we nog even bij Grand Central maar dan is het ook echt naar het hotel en de rest van de middag relaxen en alles klaar leggen voor de grote dag. 

Om iets voor zessen lopen we richting Angelo’s waar we de RMD pastaparty hebben. Als blijkt dat we bij de verkeerde Angelo’s staan moeten we niet alleen opschieten maar toch weer lopen. Twintig minuten later zitten we dan toch met een man of veertig aan tafel en eten we een lekkere pastamaaltijd. Het toetje scoor ik op de weg terug in de vorm van, hoe kan het ook anders, Cheesecake New York Style. Dan nog even TV kijken en het licht uit. Met ‘slechts’ 13 km is het een rustige dag vandaag. Tomorrow is race day!

Race day

Na een onrustige nacht met uiteindelijk wanhopig maar een watje uit elkaar trekken om in mijn oren te stoppen tegen het gesnurk van mijn kamergenoten, en minstens drie keer wakker worden om niet alleen te kijken hoe laat het is, maar ook of de telefoon écht rekening gehouden heeft met het feit dat de klok een uur terug gaat, is het dan eindelijk tijd om op te staan. In tegenstelling tot mijn normale natuur sta ik gelijk op en duik ook gelijk onder de douche. We hebben iets meer dan een half uur gerekend dus opschieten geblazen. We staan dan ook braaf om 5:20 beneden bij de bus. Ik althans, Frank probeert nog koffie te scoren.

Uiteindelijk vertrekt de bus en in een klein uurtje rijden we over de Verrazano bridge, terwijl de zon langzaam op komt. Tegen de tijd dat we in het startgebied zijn is het volledig licht. Gelijk rechts zien we de groende brigade van de RMD in het gras zitten en we sluiten aan. ‘And now we wait.’ 

Het wachten duurt lang, we moeten bijna 4 uur volmaken tot het onze beurt is. Dat doen we met geinen, een beetje slapen, rondlopen, een bagel scoren en plassen. Als ik net even lekker weg lig te doezelen start de eerste wave met een kanonschot zo hard dat Rotterdam een babyscheetje lijkt. Natuurlijk horen we ook het volkslied en Frank zingen. Sinatra dat is, gelukkig. 

Tijdens het rondlopen kom ik nog wat bekenden tegen, probeer mijn bil een beetje te masseren want die geeft zich niet over, en maak wat foto’s. Je moet toch wat om de tijd te doden. De ananasman, die ik ook in Rotterdam en Londen heb gezien, is er ook en we gaan met hem op de foto. Dan beginnen de mensen uit de groep langzaam maar zeker afscheid te nemen, afhankelijk van in welke wave ze zitten. Een knuffel en een succeswens, en weg zijn ze. 

Dan komt ook voor ons het moment om richting de corral te gaan. Frank en ik zitten samen in A en wachten geduldig tot het tijd is om naar de echte start te wandelen. Een kus en een startvakselfie en dan wordt ook voor ons het volkslied gezongen en schiet het kanon. We zijn los!

Ik doe rustig aan. Het is benauwd warm en ik moet opwarmen. Dat klinkt raar, maar ik mag het dan heet hebben, mijn bil is nog ‘koud’. Bovendien wil ik voor de verandering eens niet gelijk in het begin te snel van start gaan. Ik maak wat foto’s op de brug en Frank wacht me een stukje verderop op om ook van mij wat foto’s te maken. Dan neemt hij echt afscheid en voordat we de brug af zijn ben ik hem uit het oog verloren.

Onderaan de brug duiken we Brooklyn in en start het onophoudelijke gegil en gejoel van de toeschouwers. Ik heb muziek aan maar kan het net zo goed uitlaten want ik hoor het toch niet. Omdat het zo warm is neem ik mezelf voor om elke drankpost te gebruiken. Dat is dus elke mile en elke 5 kilometer. Het stuk door Brooklyn herken ik gedeeltelijk. Een aantal herinneringen uit 2016 komen naar boven, maar ook toen we in 2018 kwamen aanmoedigen en we bij de Baskin Robbins naast de kant stonden.

De eerste 10 km gaan redelijk ok. Ik ga niet hard en kan op zich wel gewoon doorlopen ook al heb ik het erg warm. De mensen langs de kant, de aanmoedigingsborden en de muziekbandjes leiden lekker af. Op sommige plekken is de weg wat smaller en moet je jezelf net als in Crooswijk tussen de menigte door wurmen. Vanaf twaalf kilometer wordt het al wat zwaarder. Ik merk gewoon dat ik heel erg moe ben en de bil begint zich aan te dienen. Bovendien heb ik overduidelijk verkeerde schoenen aan en gaat me dit een paar teennagels kosten. De oh zo lekkere 10 km schoenen blijken toch niet zo geschikt voor de marathon. Dit gaat dus een zware marathon worden als ik me in dit stadium al zo voel. Maar de lange trails hebben me gehard en ik twijfel er geen seconde aan dat ik de finish ga bereiken. Gewoon ophakken in stukken.

Eerst dus maar naar de 15 km, dan de 21 km, voorbij de Queensborough, het 30 km punt, naar Central Park en naar de finish. Lekker overzichtelijk. Ik zie Rob lopen maar hij is zo druk bezig met filmen dat hij niet in de gaten heeft dat ik naast hem loop. De menigte hier is bijna overweldigend en ik ben blij dat we de Joodse wijk inlopen waar het nagenoeg bijna stil is. Even een moment van rust. 

Die rust duurt niet lang, want zodra we de wijk uitlopen begint het gejoel en geschreeuw weer. Ze brengen me naar de brug bij Williamsburg en het halve marathonpunt over, recht Queens in. Three boroughs down, two to go. Drie kilometer later is daar de gevreesde Queensborough bridge, en ik moet natuurlijk aan Linda denken die twee weken geleden met me meeliep toen ik vier keer de Van Brienenoordbrug deed. Zoals beloofd maak ik speciaal voor haar een aantal foto’s. Ik trek een parallel met Rotterdam. Als je deze gehad hebt, ‘heb je het stuk over Zuid afgesloten’.

De brug duurt lang maar niet eeuwig en het laatste stuk mag je naar beneden. En het voordeel is dat ook hier je even een moment van rust hebt. Er wordt een loper afgevoerd met de ambulance. Niks ernstigs lijkt het gelukkig, gevallen of verkrampt of iets dergelijks want hij zit rechtop en is aanspreekbaar. Hij is niet de enige die ik geholpen zie worden door de medische hulp. Beneden aan de brug draaien we First Avenue op en weer de kakafonie van geluid in. 

First Avenue is een zee van mensen over vijf kilometer. Een zee van lopers in het midden en een zee van supporters aan beide kanten. En ergens in die zee een strompelende vechtende ik, maar iedere stap is er een en iedere kilometer is dichter bij de finish. Ik begin uit te kijken naar Marathons International, die staan op 28 km maar ik wil ze op tijd spotten. Eerst nog even zwaaien naar Rob van Tui Sports want die zijn er ook en dan bijna een kilometer verder staat MI. Ik zwaai en ze zien me gelukkig voor de foto. ‘Wat er ook gebeurt, we hebben altijd de foto’s nog.’

Ik interval lekker door naar de 30 km en maak dankbaar gebruik van het feit dat de weg naar beneden loopt. Ik weet dat ik straks weer omhoog moet, maar dat zien we straks dan wel weer. Als ik het 30 km punt passeer kijk ik op mijn klokje en zie dat ik een paar honderd meter voor loop. Bovendien ga ik nu rekenen want, is binnen de vijf uur nog haalbaar? Ik heb nog iets minder dan anderhalf uur voor 12 km. In theorie moet dat makkelijk kunnen, in de praktijk ligt dat toch altijd even anders. 

Op 31,5 km lopen we de laatste borough in, The Bronx. Over de brug worden we door een bord verwelkomt en ik kan het toch niet laten om een foto te maken. Ik ben toch al op het punt beland dat ik meer wandel dan hardloop. ‘Waarom doe je jezelf dit toch iedere keer weer aan?’, kan je je afvragen. Soms weet ik het ook niet, maar uiteindelijk is daar altijd de finish en ben je dit soort momenten altijd weer stante pede vergeten. 

The Bronx is twee kilometer. Twee kilometer weer dichter bij die finish. Dan zoals een bord langs de kant van een supporter zegt: ‘The last f@&cking bridge’. Nog een kilometer en dan zitten we op 35 km. Opnieuw rekenen, nog 7 km te gaan en iets van 50 minuten. Ik moet dus wel blijven lopen maar alles doet zeer en ik voel weer een teennagel sneuvelen. Ik kan 100 km lopen zonder nagelissues en hier ben ik er gewoon minstens drie kwijt. Het kan soms raar lopen.

Ik dacht dat het nu een lange weg vals plat omhoog was maar het is ‘maar’ ongeveer drie kilometer. Het lukt me zowaar om ook nog stukken te blijven dribbelen. Al die motto’s, al die clichés, ik trek alles uit de kast. ‘Naar beneden is gratis’, en ‘Dribbelend ben je nog altijd twee keer zo snel als iemand die wandelt’, het is allemaal waar en het zorgt er voor dat de tijd weliswaar genadeloos doorloopt, maar ik ook. 

Dan eindelijk, éindelijk Central Park in. Nog 3,5 km en iets van 25 minuten. Dan het 40 km punt. 4:45 en nog 2 km. Oh ja, en 200 meter. De uitdaging zit hem in het feit dat ik nog nooit zo moe geweest ben tijdens een marathon, mijn redding in dat het langer naar beneden loopt dan dat ik dacht. Rennen dus en marge creëren voor de laatste kilometer. 

59th street en langs ons hotel. Ik registreer weinig meer maar ergens tussen al het geschreeuw door hoor ik onbewust iets en draai me om. Ik zie Frenk staan die me aanmoedigt. Ik zwaai en ren nu door. Althans, ik doe iets wat voor rennen door moet gaan. Ik ben nu honderden meters en minuten aan het tellen. Nog 800 meter en 7 minuten, nog 400 meter en 4 minuten, nog 200 meter en 2,5 minuut en dan de laatste 100 meter. En rennend de finish over, anders moet ik er gewoon mee stoppen.

Mijn tijd is 4:59 exact en het voelt enorm als die enige keer dat ik de marathon onder de 4 uur liep. Nu een uur langer, maar bijna hetzelfde triomfantelijke gevoel. Met recht de zwaarste marathon die ik ooit gelopen heb. Of was dat toch Athene? Ik weet het niet meer, dat ben ik allang weer vergeten. Maar het maakt allemaal niet uit. ‘Het metaaltje is weer geraapt!’ zoals we altijd zeggen en het is een prachtig mooi metaaltje. 

Ik strompel door want ik moet nog een tweede marathon lopen om het park uit te komen, mijn tas op te halen en terug naar het hotel te lopen. Verderop staat Marathons International voor de finishfoto en als ik daar sta komt Frank ook aanlopen. Die had op me gewacht maar me gemist. Samen lopen we verder en bij de tassen ophalen zien we een clubje RMD-ers met René, Marilene, Dennis en Rob staan. Terug naar het hotel is nog een avontuur want alles is afgesloten maar uiteindelijk komen we ook daar.

In het hotel douchen en dan naar het andere hotel voor de borrel. We proberen aan te sluiten met het eten maar het restaurant zit vol dus gaan we terug naar ons eigen hotel en eten een steak in de buurt. Moe, lees helemaal naar de klote, duiken we ons bed in zodat we morgen weer fris en fruitig door New York kunnen banjeren voor onze laatste volle dag.

Maandag

We doen vandaag rustig aan met opstaan. Ik heb alsnog gereserveerd bij Carnegie diner en om exact 9:00 staan we dan ook voor de deur. Je kan binnen of buiten zitten. Hij heeft buiten plek maar op een apart stukje speciaal voor mensen die gereserveerd hebben. Lees, we lopen binnendoor om drie meter verder weer naar buiten te stappen en achter een zeiltje gewoon weer op straat plaats te nemen aan een van de twee tafeltjes. We eten eggs benedict met op zijn Amerikaans geraspte aardappel en sla. Prima, een beetje groente kan nooit kwaad.

Het eten duurt lang en we krijgen een ‘dessert’ aangeboden, maar ik zit vol en sla het zowaar af. Uiteindelijk kunnen we richting de Empire State Building waar we om 11:00 moeten zijn. We hebben nog een kleine uitdaging met de QR code voor de entree maar gelukkig kunnen ze het oplossen. Eenmaal boven maken we wat foto’s en als we naar buiten stappen is het rechts van ons heel erg druk. Ik ga kijken en dan blijkt dat de NBC aan het filmen en interviewen is met de winnaars van de marathon. Ik moet wat geduld hebben maar het lukt me om zowel met de eerste man als de eerste dame op de foto de gaan. Wat een mazzeltje!

Daarna kijken we lekker op ons gemakje rond alvorens we weer naar beneden gaan. Even langs de NBA winkel om een shirt voor een vriend te halen en daarna naar de oesterbar in Grand Central. Natuurlijk eten we naast een broodje ook nog wat oesters. Om 15:30 moeten we bij het Intrepid Sea, Air and Space museum zijn. Er zit niet echt een metrohalte in de buurt dus we moeten ver lopen om er te komen. Gelukkig is de marathon al geweest.

Het museum gaat om 17:00 dicht en eventuele plannen om nog in de schemering de Empire State op te gaan worden overboord gegooid. We zijn te moe en willen nog met een groepje gaan eten om een uur of 20:00. Maar eerst even naar het hotel. Het kost allemaal weer veel meer tijd dan we denken dus uitgebreid de tijd om te relaxen hebben we niet alvorens we naar het Springhill hotel afreizen. Daar hebben we afgesproken met onder andere Marilene en René. 

Na wat navragen bij restaurants in de buurt wordt het de hamburgertent waar ze de avond ervoor gegeten hebben en wij niet mee konden. Ik ben blij want ik wil sowieso een hamburger eten, bovendien had ik gezien dat ze hier megamilkshakes hebben. Na de hamburger bestel ik dan ook een monsterlijk ding als toetje, met suikerspin, een enorme lolly en suikerspringles rondom het glas. Ik krijg hem nauwelijks weg en zal nog drie dagen lang stuiteren hierop. Als alles op is, voor zover mogelijk, gaan we lekker naar het hotel. Hopelijk een beetje op tijd naar bed en slapen, want daar heb ik inmiddels een ernstig tekort aan.

Dinsdag

De laatste ochtend heb ik me voorgenomen om de zonsopgang te zien op de Brooklyn Bridge en daar overheen te rennen. Frank ging wel mee, toen weer niet maar als de wekker gaat en ik opsta gaat hij toch wel mee. Het is even zoeken naar de juiste metro maar om 6:00 stappen we volgens planning uit bij de Brooklyn Bridge. Het begint al licht te worden dus klokje aan en gaan.

Het uitzicht is prachtig met de opkomende zon en het voordeel van heel vroeg zijn is dat er nauwelijks mensen lopen. Ik kan dus uitgebreid een fotoshoot houden, wat ik dan ook doe. Hier ben ik voor gekomen. Tegen de tijd dat we met alle stops onderweg de overkant bereikt hebben is het eigenlijk al licht. Ik wil nog even naar de waterkant en we lopen rechts om waardoor we ineens het steegje zien met zicht op de Manhattan Bridge. Het steegje wat Frank zo graag wilde zien maar we van de week niet konden vinden. Frank blij dat hij toch meegegaan is.

Ook hier weer een fotoshoot. Dan naar het uitkijkpunt aan de kade, nog wat foto’s, en dan toch maar terug naar de andere kant. Het is inmiddels 7:15 als we weer terug in het hotel zijn. Douchen en de koffer zo goed als inpakken. Ik wil nog even naar de Headquarters van de Ghostbusters dus ontbijten doen we weer onderweg. Na het ontbijt en de foto’s nog even langs het kantoor/winkel van de NYRR, maar daar is weinig te vinden. De tijd tikt genadeloos door en we redden het niet meer om nog uitgebreid het park in te gaan.

Terwijl Frank uitcheckt lopen Frenk en ik nog net naar het paviljoen van de marathon in het park, maar ook daar is niet veel meer te zien. We zijn net op tijd terug in het hotel voor de bus naar het vliegveld. Eenmaal daar is het routine. Douane, paspoortcontrole en naar de gate waar we moeten wachten. Nog één hamburger als lunch en dan mogen we het vliegtuig in voor de lange vlucht terug. Ik kijk een film, sla het eten over en probeer wat te slapen, wat nauwelijks lukt. De blaar onder mijn teennagel doet enorm zeer omdat ik opgezwollen voeten heb en doorprikken midden in het vliegtuig is niet zo heel erg netjes.

Eenmaal op Schiphol zijn we snel overal doorheen en ook onze koffers liggen al gauw op de band. We nemen afscheid van iedereen en rijden lekker naar huis. Ik trek het niet en moet echt even een uurtje slapen, daarna koffer uitpakken, alles opruimen en een paar boodschapjes doen voor eten vanavond. We zijn weer thuis, het is koud, stil en ik moet enorm wennen. Behalve aan mijn eigen bed, die ligt toch het lekkerste.

New York, New York. Je was weer geweldig, we hebben ons weer de tandjes gelopen (en niet alleen tijdens de marathon) en weer nieuwe ervaringen opgedaan. In 6 dagen tijd 162,6 km weggetikt, gelijk ook blut voor de komende 6 jaar en ik heb minstens 6 weken nodig om bij te komen.

All worth it! 🥰

Eind maart 2021 werd ik 50, en in plaats van het grootse feest dat ik destijds in mijn hoofd had liep ik onder de dreiging van een avondklok met een klein clubje mijn eerste 100 km om het te vieren. Het is maar wat je vieren noemt. Door diezelfde avondklok stonden mijn vrienden halverwege de route met een spandoek in plaats van ‘s avonds bij onze finish, en toen ik de volgende dag thuis kwam zat Sarah me op te wachten. Onvergetelijk, onbetaalbaar en onevenaarbaar. Maar hoe moest het nou met dat feest?

Ook toen gedurende de zomer van 2021 de wereld voorzichtig weer open ging was het nog steeds leven met een zwaard van Damocles boven het hoofd. Op elk moment kon het weer mis gaan en op elk moment kon iemand besmet zijn met een potentiële uitbraak tot gevolg. De zomer ging voorbij en pas in de loop van 2022 werden alle maatregelen opgeheven en durfden mensen weer na te gaan denken over feesten en evenementen. Eindelijk tijd voor een ‘Fuck Corona, ik ben vorig jaar 50 geworden en dat gaan we alsnog vieren’ party!

Het werd een BBQ bij een strandtent in Scheveningen, midden in de zomer zodat de meeste mensen of nét terug waren van vakantie, of net weg gingen, met een enkeling die daar wel tussen in viel, maar met voldoende aankondiging vooraf bleef die schade beperkt. 50 man/vrouw voor een 50-jarig feestje want iedereen die mij kent weet dat ik iets met cijfers heb. Zelf zouden we in het Kurhaus blijven slapen. En toen kwam de aankondiging.

Na 13 jaar werd er weer een halve marathon in Rotterdam georganiseerd! Een ernstig geval van FOMO overviel me. De zondag na mijn feestje om 9:00 ‘s ochtends. Dat gingen we met het Kurhaus nooit redden. Maar je weet wat ze zeggen, als de nood het hoogst is, is de redding nabij. De redding in de vorm van slechte recensies over het Kurhaus. Het was niet meer wat het geweest is, het was ‘ouwe meuk’ en kortom, het was de moeite niet waard. Konden we net zo goed na afloop alsnog naar huis rijden en dan de volgende ochtend die halve marathon rennen. Toch? Gewoon, even de kater er uit lopen.

Het kostte wat overredingskracht maar uiteindelijk is het Kurhaus van de baan en staan we ingeschreven. Het feestje is helemaal perfect. Uiteindelijk liggen we om 1:00 in bed, Frank luidt snurkend, ik hyper van de opwinding en de cafeïne uit de cola met open ogen naar het plafond starend. De wekker staat op 7:00. What else is new?

Alles behalve uitgerust sta ik op. Frank is dan al pannenkoeken aan het bakken, die we voor de verandering maar weer eens eten. Ik heb nog totaal niet bedacht wat ik aan doe, maar voor de eerste halve van Rotterdam in jaren moet het iets groens worden. Mijn ‘Sterker door Strijd’ shirt lijkt me gezien de omstandigheden wel passend. De start is om 9:00 op de Binnerotte dus om 8:30 wandelen we rustig die kant op.

Daar aangekomen zoeken we ons startvak op, C, waar we al gauw Linda en Marilene en een heleboel andere RMD-vriendjes en vriendinnetjes spotten. We zijn niet de enigen die niet helemaal fit zijn, maar we staan er uiteindelijk allemaal wel en we gaan het gewoon doen. Na de nodige startvakselfies is het 9:00 en klinkt het startschot. Goed, iets meer dan twee uur afzien en dan mogen we aan de lunch.

Vlak voor de start staat Nikki als vrijwilliger dus die zeg ik nog even gedag als Jeroen, collega van Huisman, me in mijn nek springt. Twee selfies en twee knuffels later ga ook ik over de startstreep en moet ik aan de bak. Frank loopt voor me en is al snel uit het zicht verdwenen. Ook Linda is al weg maar ik hobbel achter Marilene aan, wetende dat het al snel me, myself en Metallica zal zijn. 

Het is bewolkt maar ietwat benauwd. Of het aan het feestje ligt of aan iets anders weet ik niet, maar na 300 meter loop ik al te druipen als een pakje boter in de zon. Het gaat een lange hele halve worden. Desondanks loop ik de eerste 5 km eigenlijk best nog wel ok. Met een gemiddelde snelheid van iets boven de 10 km p/u dender ik over de oh zo bekende stukken van de route. Er is geen stukje asfalt wat ik niet regelmatig loop. Een voordeel omdat ik me kan concentreren op het lopen, een nadeel omdat het me niks ‘nieuws’ brengt en dus ook geen afleiding geeft. 

De eerste kilometers is over de route van de marathon naar het bos, om vervolgens de weg om de Kralingse Plas te lopen. ‘De route van de 10,5 km’ hoor ik mensen zeggen. De laatste keer dat ik de kwart van de marathon liep, toen was het nog een 10 km overigens, was in 2014 dus eerlijk gezegd kan ik me dat niet zo goed herinneren. Voor mij is het sowieso ‘gewoon’ een rondje Plas. 

De Plas uit langs de manege richting de Kralingse Zoom. Ik begin honger te krijgen terwijl ik pas op 7 km zit. En moest Ysbrand hier niet ergens staan? Of was dat toch pas op de 9 km? Rond de 8 km stap ik ineens op een oneffenheid in het asfalt en zwikt mijn voet. Gelukkig reageer ik direct en vang het op zonder verdere schade. Hebben die balans oefeningen elke dag misschien toch nog nut. Ik besluit om richting het viaduct omhoog dan toch maar wat te eten, aangezien ik dat wandelend doe. Wie niet sterk is moet slim zijn, want omhoog wandelen is minder vermoeiend dan rennen. Ik word door bekenden ingehaald die vragen of alles ok is. Ik knik en zwaai met mijn Sultana in de lucht. ‘Even wat eten’, gebruik ik als kutsmoes.

Boven aan het viaduct zitten we rond de 10 km en bijna op de helft. Ik zit net onder het uur, dus ik ben niet al te teleurgesteld. Dat is nog binnen de grens van het aanvaardbare. Dan het fietspad naar beneden richting de Autostrada en de Van Brienenoord. Niet er overheen maar er onderdoor. Daar staat dan toch Ysbrand. Even zwaaien en de draai naar het Zalmhuis en de Schaardijk. Het stuk waar Frank een hekel aan heeft maar wat ik juist leuk vind. 

Daar kom ik weer bij Linda, die soort van op me gewacht heeft. Ze is terugkomend van een blessure en doet rustig aan, dus dat komt goed uit. Ik haak bij haar aan en natuurlijk maak ik een paar foto’s van haar met de geliefde Van Brienenoordbrug op de achtergrond. Ondertussen reken ik uit wanneer ik weer iets zal eten. Ik heb nog een gelletje en die wil ik proberen te bewaren tot 15 km.

We rennen richting de 12 en 13 km als René en Karin ogenschijnlijk soepeltjes voorbij komen dartelen. Ik strompel maar gewoon verder en kijk uit naar de volgende drankpost om als kutsmoes te gebruiken om weer te gaan wandelen. Ik red het niet, ik moet echt eerder eten. Opnieuw gebruik makend van het feit dat we het viaduct omhoog moeten pers ik mijn gel er op 14 km doorheen. Dan zien we wel tot hoe ver die me brengt.

In elk geval tot de 16 km. Nu mag ik een beetje gaan aftellen. Linda wordt daar in mijn redding. Ik blijf rennen omdat zij blijft rennen. Ik ren dus maar gewoon achter haar aan. Ze heeft het perfecte tempo, niet te snel zodat ik het nog bij kan houden, en niet te langzaam om uit mijn ritme te vallen. Zo overwinnen we het stuk van de marathon langs de Kralingse plas richting Crooswijk.

In plaats van door naar de Boezemstraat slaan we eerder af. Mijn normale route naar huis als ik een rondje bos loop, langs de Boezem. Op het 18 km punt geef ik het op en ga toch even wandelen. Ik kan het protesteren van mijn benen niet meer negeren en ik voel me totaal niet fit. Gelukkig heeft Linda een beetje hetzelfde, of ze zegt in elk geval dat haar benen ook vollopen om mij op te beuren. Ik hoef niet lang te wandelen, gewoon, heeeeeeel even.

De laatste drie kilometer wordt dan ook een soort interval. Een kleine kilometer rennen en dan toch heel even wandelen. Voor km 19 is dat gelijk de laatste drankpost. Dan langs de Mariniersweg waar het dan toch druk is, richting de kubuswoningen. Nog één keer even wandelen, (ja, ja we weten het, we zijn er bijna), en dan de laatste kilometer door tot het einde. In de bocht bij de Coolsingel staat Bart ons nog toe te juichen en dan de laatste krachtsinspanning voor die ellenlange 500 meter naar de finish.

Daar aangekomen staat Frank te wachten. We lopen door naar de medailles, tenminste Linda en ik want Frank staat weer eens te kletsen, en dan naar Marilene en een groepje RMD-ers aan de andere kant van het hek. Het begint ineens te regenen. Lekker dan, dat hadden we net moeten hebben. Frank en ik twijfelen even wat te doen. We hebben niks bij ons dus gaan we snel naar huis omkleden en weer terug of gaan we nog even mee naar de Runnersworld? Het wordt dat laatste als ik David, mijn manager zie staan. Ik spreek hem aan en we praten even over hoe het gegaan is. Hij was ook niet fit, mede door Corona, maar liep toch mooi 1:45. Ach ja, verschil moet er zijn.

Eenmaal bij de Runnersworld kletsen we nog even na met deze en gene en uiteindelijk gaan we dan toch maar naar huis. Lekker in bad en droge kleding aan en misschien ook nog wat lunchen. Het zit er weer op, de finish is weer gehaald en de medaille ikmagnietklagenenvindhemwelmooimaareenbeetjeklein is weer in de pocket. Één ding heb ik in elk geval wel geleerd vandaag.

Ik mag wel weer eens gaan trainen!

Ik zou vandaag eigenlijk naar de kapper maar dat hebben we vanuit een FOMO aanval maar even verzet. Met een half open oog sta ik dan ook op als om 7:00 de wekker gaat. Het is toch geen werkdag? Maar met half tien verzamelen, een uurtje rijden, voldoende tijd hebben om wat te eten en spullen te pakken en een beetje marge was dit de beoogde tijd om op te staan. Ik eet een pannenkoek en pak mijn spullen en ben netjes om 8:12 klaar om weg te gaan. Arjan rijdt met ons mee en staat al te wachten.

Rond 9:15 komen we aan bij Landgoed Bosch en Duin, en staan er al de nodige mensen op de parkeerplaats. Om 9:30 staat de presentatie van Olav en Maarten over ultrarunnen gepland maar die begint iets later. Ook de mensen van Instinct zijn er om vestjes uit te proberen. Ik ben nog ietwat slaperig maar hun verhalen zijn altijd interessant en zelfs na al veel gehoord, gelezen en zelf ervaren te hebben steek ik er nog wat van op en noteer ik wat tips voor mezelf. Ook de presentatie zelf loopt een beetje uit waardoor het pas 11:00 is als we klaar zijn om te gaan rennen.

Na de groepsfoto en eer dat iedereen ook echt klaarstaat, inclusief het indelen van de groepen, zijn we ook al weer bijna een half uur verder. Je kon kiezen tussen 16 km en 22 km, en langzaam of snel. Natuurlijk ga ik voor de 22 km langzaam, maar er wordt besloten om gewoon als één groep te starten. Onzin natuurlijk want na een kilometer is de splitsing al duidelijk zichtbaar en wordt de afstand tussen de mannen en een enkele dame, en zes andere dames inclusief mijzelf al snel groter. Tot het punt dat er formeel besloten wordt om op te splitsen in twee groepen. Tja…

Leonie is officieel ‘gids’ voor ons groepje, maar ik heb zelf de route ook aanstaan, net als Denise en Renate. Mirella en Linda maken het clubje compleet. We rennen lekker door voornamelijk het bos. Door de bewolking is het zeker niet warm, althans niet de warmte van een brandende zon, en ik voel zelfs af en toe een briesje. Er zijn wel veel heuveltjes.

Natuurlijk stoppen we af en toe voor een foto en ook moeten we af en toe even de route zoeken. Niet in de laatste plaats omdat er gewoon geen pad lijkt te zijn of er een boomstronk voor ligt. Ook moeten we ons soms dwars door de begroeiing heen worstelen, wat mijn grasallergie dan weer niet fijn vindt. Maar voor een foto in een veld met prachtige paarse en witte bloemen hebben we dat wel over. Ook worden de stoeltjes niet overgeslagen tijdens de fotosessie, die kom je tenslotte ook niet overal tegen. Net als de kikker die verschrikt tegen een boom springt om te ontsnappen aan de lippen van zes kusgrage hardloopprinsessen.

Even wat eten op 10 km en dan Renate een spoedcursus navigeren geven. Het is heel simpel. Drie basisprincipes om te onthouden: 1. Er zit altijd wat vertraging op, 2. Kijk naar de kaart en het terrein waar je loopt en 3. Anticipeer op waar je zo meteen moet lopen. Rechtdoor, rechtsaf of schuin links? Maar uiteindelijk is er maar één manier om het te leren en dat is door het gewoon te doen. Het gaat redelijk goed en daar waar het niet goed gaat hebben we er allemaal moeite mee. Een keer moeten we parallel aan een pad maar is er écht niks te bekennen dan behalve dwars door de bush-bush. Ook dat hoort bij trailen.

Uiteindelijk vinden we het pad weer en begint het einde in zicht te komen. Maar het venijn zit altijd in de staart want we moeten de grote zandvlakte over, inclusief zandduinen. Het heet niet voor niets de Drunense Duinen. De vaart is er een beetje uit door al het mulle zand en als blijkt dat we sowieso een kilometer bonus hebben en de mannen, en die enkele dame, in theorie al aan het bier zitten slaan we de laatste heuvel over. Het is mooi geweest en het begint toch ook al laat te worden.

Een klein half uurtje later zijn we weer bij het beginpunt waar Marco ons opwacht. De rest zit inmiddels op het terras. Even snel iets droogs aantrekken en dan een cola en een broodje. Nog even gezellig napraten en dan is de dag alweer vol. Op naar de volgende run. Over vier dagen, iets bij Dudok met de Running Crew.

Zie ik je daar?

In de praktijk heb ik de hele week nog geen meter hardgelopen, heb ik nog steeds het gevoel dat ik te grazen genomen ben door een anesthesist die mij platgespoten heeft met voldoende dope voor een 8 uur durende open hart operatie, heb ik een verroest ijzeren linkerbeen dat drie jaar in de gracht gelegen heeft en ben ik al de hele dag in touw om onder andere de Rooftop Walk te doen voordat het niet meer kan. En ja, die blaar op mijn hiel rechts voel ik ook nog steeds.

Maar we laten ons niet kennen en in plaats van als een zoutzak op de bank hangen en te Netflixen trek ik met een stoere blik mijn hardloopkloffie aan, en zet mijn zonnebril en mijn beste fake smile op om naar kasteel De Haar te rijden. Frank is slimmer, die gaat mee om op het terras bier te drinken en ons uit te lachen. Het grootste dilemma was wat te doen met eten. We hebben uitgebreid geluncht en ik had het idee om vlak voor vertrek een pannenkoek te eten maar ik had nog geen honger. Handje cruesli dan maar, zie ik daarna wel verder.

Als we er zijn moeten we wachten om te parkeren dus ik stap vast uit om mijn startnummer te halen en kom gelijk al de eerste RMD-ers tegen. Als Frank er ook is ben ik net klaar en lopen we naar de rozentuin voor de RMD Meet & Greet. Omdat ik nog wat tijd heb laat ik de prachtige omgeving niet onbenut om wat foto’s te (laten) maken. Frank heeft de camera bij zich maar ook de telefoon wordt ter hand genomen, want dat is sneller voor Instagram zometeen. Dan is Marco er en maakt Frank de groepsfoto met op de achtergrond natuurlijk Kasteel De Haar.

We wandelen met zijn allen naar de start. Marilene heeft er al net zo veel zin in als ik en is er net zo klaar voor. Samen vragen we ons af waarom we dit doen. 10 km was toch ook goed geweest, of zelfs een 5 km? Maar we weten wel waarom. We gaan namelijk gewoon altijd all-in! Het is gezellig in het startvak en na een diepe zucht gaat de muziek in onze oren aan en wachten we op het startsein. De eerste meters lopen we nog samen op, maar al gauw gaat het groepje waar ook René bij aangesloten is me te hard. Ik had mezelf beloofd een relaxte trainingsloop en dat tempo ligt zeker lager.

Ik laat mezelf zakken en probeer een beetje ritme te vinden. De eerste kilometers gaan stiekem toch best hard gezien de omstandigheden. 5:40 is niet helemaal het beoogde trainingstempo, maar heel eerlijk gezegd loop ik wel ok en als ik sneller loop duurt het ook niet zo lang. Ik hou het ongeveer 5 km vol, even los van de drankpost die op 4 km staat waar ik rustig de tijd neem om te drinken en mijn gezicht nat te maken. Het is niet idioot heet maar wel warm en ik ben zelf ook wat sneller verhit vandaag. 

Na de 5 km temper ik mezelf een beetje tot aan de 7 á 8 km als we weer terug bij het kasteel zijn. Ik ben een beetje verbaasd want het zijn twee rondes dus als we 21,1 km moeten lopen zal er ergens wat lussen gelopen moeten worden. Ik loop onder de poorten van het kasteel door, zwaai naar een fotograaf, ga weer richting een poortje en zie Frank aan de zijkant zitten. Fijn om je eigen privé fotograaf te hebben want ik laat me al even hazen door wat dames maar die liepen wel breed bij de fotograaf waardoor ik uit beeld was.

Dan langs de ‘finish’, of in elk geval de plek waar straks de finish is. Was hier nou ook de start? Ik weet het niet meer. Het maakt niet uit, ik moet gewoon doorlopen. Dan draai ik een hoek om en herken ik de laan waar we wél gestart zijn. Ok, dat betekent dus dat ik nu officieel de tweede ronde in ga. Ik zit dan ongeveer op 9 km. Dat klopt ook wel want na de start hadden we ergens rond de 1 km een bord met ‘10 km’. De motor begint nu wel te haperen. Ik weet niet of het gebrek aan brandstof is of oververhitting van de banden.

Ik gooi er een gelletje en een andere playlist in en dat lijkt te helpen. De motor slaat weer aan en en passant haal ik een aantal mensen in op het lange stuk de polder in. Dat vind ik altijd het enige voordeel van rondjes lopen, ik weet wat me te wachten staat en kan ‘afstrepen’. Ik hou mijn tempo ongeveer twee kilometer vol voordat ik weer terug ga naar een wat rustiger niveau. Voorlopig mezelf eerst maar naar de 15 km werken. Ik blijf hangen bij de dames van eerder en dat is eigenlijk wel prima. 

Iets voorbij de 13 km gaan we niet naar rechts zoals in de eerste ronde, maar worden we naar links gestuurd naar wat lijkt een rondje om de Haarrijnse Plas. Ah, het lusje. Ik zie aan de overkant van de plas mensen rennen en het lijkt mijlenver weg. Moeten we dat hele eind er omheen? Het kan bijna niet anders en mijn hoofd weet dat het hoogstens een kilometer of drie kan zijn maar het voelt als het Kralingse Bos tijdens de marathon.

Mijn benen beginnen licht te protesteren maar in mijn hoofd zit ik redelijk in mijn flow ook al moet ik moeite doen om hem niet los te laten. Eerst maar naar die 15 km, die ik verrassend toch onder de 1:30 loop. 1:29:29 weliswaar maar toch, 10 km per uur onder deze omstandigheden stelt mezelf niet teleur. En het nog steeds inhalen van mensen die aan het wandelen zijn doet mijn ego goed. Ik ben dan wellicht niet zo snel meer als vroeger, maar ik ben nog wel sterk genoeg om door te kunnen lopen. Een jongen die op 16 km aan het wandelen is en ik inhaal gaat gelijk ook weer rennen maar hij is kansloos tegen mijn inmiddels ingedrukte Terminatorknop. 

Op 17 km zit het extra rondje er op en loop ik weer op het parcours van de eerste ronde. Ik loop bijna helemaal alleen en het voelt alsof ik helemaal achteraan loop. Achteraf blijkt dat er nog zo’n 70 man achter me zit, maar daar merk ik nu helemaal niks van. Het is nu echt tanden op elkaar en aftellen. Nog steeds haal ik wat mensen in terwijl ik in de maat van mijn muziek op het asfalt stamp. Geen plassen vandaag. Dan gelukkig de laatste bocht voor het lange stuk weer naar het kasteel en het bordje 20 km. Opnieuw de poort onderdoor en een lang stuk. De fotograaf is inmiddels weg en bij de tweede poort denk ik dat Frank er zit maar het is iemand anders. Dan zal hij wel bij de finish staan.

Liep ik een kleine 300 meter voor volgens mijn klokje, is daar op 21 km toch de finish dus kom ik redelijk goed uit. Frank staat inderdaad te fotograferen en ik doe mijn best om er nog iets leuks van te maken. Tevergeefs want later blijkt dat al Frank zijn foto’s onscherp zijn door een verkeerde instelling van de camera. Heb ik voor niets die best fake smile ‘we vinden het leuk en voelen ons prima’ opgezet. Dan maar hopen dat er vanuit de officiële fotografen toch nog iets zinnigs uitgekomen is.

Ik neem mijn medaille aan, zeg een paar andere RMD-ers gedag en maak nog een foto met een papieren kroon, mijn medaille en het kasteel op de achtergrond, onder het motto ‘vorige week werden we als lopers de prinsjes en prinsesjes van het team’ genoemd en omdat dat wel een beetje waar is, heb ik maar een kasteel opgezocht. Ik ben Frank even kwijt maar die blijkt nog bij de finish te staan. Als iedereen binnen is nemen we afscheid en wandelen we naar de auto, want inmiddels is het toch ook alweer 22:30. Thuis lekker douchen en dan is het bedtijd. Ik heb eigenlijk niet eens trek meer in eten waar ik een half uur nadat ik in bed lig spijt van heb. Morgen zondag, rust dag. Dus morgen doen we lekker rustig aan. Misschien met Frank mee voor een kleine trail. Kilometer of 15 op een rustig tempo. Misschien.

Wat denk je? Blijf ik in bed liggen?

Van dat ‘ik denk dat ik het wel kan’ ben ik in de week ervoor niet zo zeker meer. Ik ben echt moe van Parijs en heb irritatie in mijn keel met een hardloperskuchje. Uitdroging in Parijs met het koude weer de dagen erna is geen goede combi. En natuurlijk weer een drukke week op kantoor, de eerste keer op de nieuwe manege en donderdag uit eten. Vrijdagochtend onverwachts toch naar kantoor, naar huis racen en dan rennend-want-ik-moet-mijn-stappen-nog-maken naar de expo om voor de RMD wat startbewijzen op te pikken. Anderhalve kilometer vanaf huis maar hijgend en piepend als een longpatient met zuurstofgebrek kom ik aan. Als dit de voorbode voor zondag is dan wordt het niks.

Het rondje op de expo is leuk en omdat het nog zo vroeg is, is er nog  bijna niemand en dus profiteer ik van de korte rij bij de fotomedaille en de geen rij bij de robotarm voor de handtekening van Kipchoge op mijn eigen startnummer. Natuurlijk even langs de stand van Anita en zit er spontaan een limited edition hardloopjasje van Hoka in mijn tas. Ja, ik kon wel een nieuwe gebruiken. Daarna de boel aan Marco geven, weer naar huis rennen waar ik alsnog aan het zuurstof kan en de rest van de middag gewoon werken.

Frank loopt een trail in België en moet om 4:00 opstaan en weg. Gelukkig kan ik daarna uitslapen en zelfs als ik wakker ben blijf ik nog even liggen. Dan ontbijten, boodschappen doen en samen met Linda, die er rond lunchtijd is, naar de stad voor een pannenkoek, nog een rondje over de expo waar spontaan een nieuwe multicolor Flipbelt in mijn tas terecht komt en bij de City Marathon kijken. Nee, ik had geen nieuwe nodig, maar ik vond hem wel mooi. Genoeg reden lijkt mij. Thuis trek ik me terug op de bank, leg mijn spullen klaar voor zondag, haal nog een pasta, kijk De Marathon, voel me een beetje ‘all by myself Bridget Jones’ en ga op tijd naar bed.

Om 7:00 gaat de wekker en om 7:45 heb ik de metro richting de Green Room. Het is raar zo zonder Frank. Ik kan prima alleen zijn, maar ben het niet meer zo gewend. Ondanks dat ik gisteren rustig aan gedaan heb en relatief goed geslapen ben ik moe en totaal niet in de mood om een marathon te rennen. Dat wordt niet beter als ik in de Green Room ben. Daar waar ik normaal gesproken sta te springen en dansen van opwinding voor Rotterdam zie ik er nu enorm tegen op en hoe gezellig het ook is om iedereen te zien, ik zit voornamelijk stilletjes te wachten tot het tijd is.

Nog even de groepsfoto en rond 9:40 loop ik richting het startvak. Ik heb met Deborah, Mirjam en Joyce afgesproken bij de vuurtoren van het maritiem museum maar ik ben de eerste. Na wat contact wacht ik rustig af tot ze er zijn. Het is bijna 10:00 als Lee aangekondigd wordt, maar ik hoor helemaal niks. Ik wacht tot ze het geluid gefixt hebben als ik vaag wat mensen in het startvak hoor zingen. Dan zegt de speaker, die wel duidelijk te horen is: ‘Dit was Lee Towers!’ Shit, met andere woorden, we hebben hem gewoon gemist! Ik baal als een stekker. Kan deze marathon nog slechter starten? Ik bel Deborah waar ze blijven als blijkt dat ze al in het startvak staan. Lekker dan, maar ik worstel me door de menigte en heb ze gelukkig snel gevonden. Selfie, doorschuiven naar de start, worstelen met mijn muziek die het uiteindelijk toch doet en dan klinkt voor onze wave niet het kanonschot maar de scheepshoorn dit jaar. En ook nu moet ik het zonder startvakkus van Frank doen.

Ik heb tegen de meiden gezegd dat ze maar lekker moeten gaan, ik wil rustig lopen en heb geen idee wat er gaat gebeuren. Ik kan op 5 km instorten, ik kan ‘normaal’ lopen tot 32 km en dan instorten en ik kan zomaar ook prima lopen tot de finish. We zien het wel en niemand hoeft rekening met me te houden. 

We gaan over de start en rechts zie ik Aboutaleb staan en een halve meter verderop Lee. Ik bedenk me geen seconde, eerst naar de burgemeester shit, shit, shit mijn gezichtsherkenning doet het niet, niet zenuwachtig worden nu en we maken een selfie. Hij wenst me succes. Dan gelijk door naar Lee en ook met hem mag ik op de foto en wenst hij me succes. Eindelijk de missing picture!!! En vanaf dat moment is alles OK…

Ik loop op een comfortabel tempo de Erasmusbrug over en haal de meiden zowaar weer in. Ik loop een stukje met ze mee maar mijn comfortabele tempo is net een tikje sneller dus ik wens ze succes en zeg ze gedag onder het motto ‘jullie halen me straks wel weer in joh’. Ik geef me over aan deze eerste kilometers en merk al gauw dat het een stuk warmer is dan in Parijs vorige week. Mijn sleeves gaan omlaag en mijn buff gaat uit.

Tijdens het lopen kom ik diverse RMD-ers tegen en de mood stroomt in volle golven nu door me heen. Hoe kon ik hier nu geen zin in hebben? Ik loop in mijn stad, het is prachtig weer en ik voel me goed. Keelirritatie? Hoe kom je er bij. Vermoeidheid? Ik voel me fantastisch. Niet in de mood? I’m in the mood for everything! Ik weet, hoogmoed komt voor de val, maar voor nu geniet ik met volle teugen en voor ik het weet ben ik bij de 5 km na nog even gezwaaid te hebben naar Rob de Hair. Gisteren zwaaide hij naar mij tijdens de City run.

Vanwege de warmte, mijn ervaring en de wens om beheerst te lopen neem ik al bij 5 km de tijd om rustig te wandelen en te drinken. Bovendien had ik een enorm droge mond dus het water is meer dan welkom. Ik begin ook gelijk met het koelen van mijn gezicht. Letterlijk het hoofd koel houden. Van daaruit door. Niet instorten na de eerste 5 kilometer? Check!

Bij Lombardijen ga ik ruim van tevoren rechts lopen. Ik weet waar Evert zit. Veiligheidshalve ga ik niet springen dit keer maar stuur ik hem een luchtkus. Een symbolische kus voor alle fotografen die onze runs altijd onvergetelijk maken door ze op de gevoelige plaat vast te leggen. Dan naar de 10 km en still going strong. Ik eet wat en draai het Havenspoorpad waar ik weer wat bekenden tegenkom, waaronder Roparun maatje Walter. Even kletsen en weer door. Gewoon lekker op de maat van de muziek de kilometers weg tikken tot ik bij het heen en weertje bij Slinge ben.

Deze lijkt langer dan andere jaren maar dat zit in mijn hoofd. Ik leid mezelf af door naar de overkant te speuren naar bekenden. Ik zie er genoeg dankzij het groene shirt maar ze zijn te ver weg en mijn mond is te droog om ze te roepen. Dan mag ik eindelijk zelf keren en kijk ik nu naar de lopers die achter me zijn. Als ik een paar honderd meter verder ben zie ik de meiden lopen. Niet zo heel ver achter me en gezien mijn tempo lopen die ook niet de beoogde 6:30. Ik moet stiekem een beetje lachen.

Ik ben blij met de drankpost van de 15 km want ik heb weer dorst, zeker na de reep met chocoladesmaak. Ook nu weer goed drinken en even wandelen. So far so good en ik ben nog steeds in goede stemming. Als ik de 21 km zo haal ben ik al blij, de rest komt dan ook wel goed. Die 21 km komt prima. Zelfs het ‘saaie’ rondje om Ahoy heen gaat relatief makkelijk voorbij en ik ben ook Monique die ik ken van destijds de Hardloopwinkel tegen gekomen. Zij heeft vandaag mijn doel al bereikt als marathon master door 10x Rotterdam te lopen. Ik moet er nog een paar. 2025 als ik het goed uitreken en ieder jaar kan (uit)lopen.

Ik neem mijn eerste gelletje. Het is alweer even geleden dat ik niet op chips en koek loop, vorige week niet meegerekend, maar voor asfalt is dit toch beter. Zonder cafeïne, die heb ik straks vast heel hard nodig. Ik ben toch wel blij als ik de hoek naar de Laan op Zuid op draai en de 25 km post zie waar ik een bekertje water van Lonneke krijg. Als ik er net voorbij ben zie ik mijn slager langs de kant staan rekken. Hij heeft het zo te zien zwaar. Ik wist dat hij ook liep, grappig om hem dan hier tegen te komen. Ik spreek hem aan en vraag of het gaat. Net aan. We wandelen samen een stukje op en ik spreek hem wat moed in. Gewoon langzaam door dribbelen, de ene voet voor de andere en hij gaat het gewoon halen. Als hij weer in beweging is loop ik door, de Erasmusbrug over.

Met kleine pasjes en een beetje wandelen, want ik ben nu ook wel een beetje moe, bedwing ik mijn grote vriend en ga de kakofonie van geluid aan de voet van de brug tegemoet. Ik zet mijn eigen muziek even uit en geniet van de energie die door me heen trekt. Dan het door iedereen gevreesde tunneltje bij Blaak waar ik met kleine pasjes zonder blikken of blozen doorheen loop om vervolgens uit te kijken naar Bart en Patries die links met tucjes en zoute sticks staan. Ik ren naar ze toe en neem een paar tucjes. Die opeten blijkt de grootste uitdaging van de dag te zijn want mijn mond is gortdroog. Met ieder woord dat ik uitspreek sproei ik kruimels in de rondte maar ik krijg een slok frisdrank van Patries om de boel door te spoelen. Ondertussen ligt er een loper midden op de route op de grond in elkaar gezakt, waarschijnlijk door de warmte. Hij wordt geholpen door de EHBO en hopelijk komt hij er gewoon weer boven op.

Dan weer verder, ik kan niet te lang stil blijven staan, en onder de kubuswoningen door naar de 30 km als ik ineens een confettidouche van Running Angels Frouke en Stans krijg. Wat superleuk! Bij de 30 km staan Joost en Mirjam. Wat leuk om ook hen te zien! Een knuffel en weer door, bekertje water van Edwin, aan de overkant zwaaien naar Herman, en door de menigte van Crooswijk op weg naar het bos, ondertussen naar rechts kijkend om bekenden te spotten. Dat lukt aardig als ik Rob, René en zelfs Marco zie rennen. Terwijl ik naar het bos en de RMD cheerzone ren heb ik maar één gedachte: ‘Ik hoop dat Frank in het bos staat!’ Ik kijk op de klok en zie dat het theoretisch mogelijk moet zijn.

Ik duik het bos in en in de verte zie ik hem al staan. Mijn grote liefde, druk in gesprek met Linda waardoor ik hem eerder zie dan hij mij. Als hij me aan ziet komen duik ik zijn armen in voor een dikke knuffel. Hé, lekker! Daar doen we het voor. Linda heeft een appeltje voor me klaar gemaakt en terwijl ik doorloop en Frank meeloopt eet ik een paar stukken. Dan toch maar weer rennen en Frank rent een stukje mee, zoals hij die dag meerdere keren zal doen. Uiteindelijk moet hij me laten gaan en vol goede moed ga ik het laatste stuk van het bos in.

Ik draai de hoek om de Kralingse Zoom op, nog zo’n K-stuk tijdens de marathon, maar op het eerste scherm krijg ik direct een supporters videoboodschap van Ronald en Linda. Dan kan ik toch niet anders dan door blijven lopen? Het stuk valt me minder zwaar dan andere jaren en ondanks dat ik nu toch kleine stukjes ga wandelen loop ik toch wel lekker en gestaag door. Binnen no-time nogmaals de bocht om en nu naar Kralingen en het laatste stuk langs de plas om ‘het bos’ af te sluiten. En die man met die hamer is dit jaar in geen velden of wegen te bekennen.

Nu wordt het toch echt wel veel stukjes wandelen, maar het zijn iedere keer kleine stukjes om snel weer te gaan rennen of dribbelen. Opnieuw zie ik Rob de Hair, en dit keer rent hij een stukje met me mee terwijl hij me uitnodigt tot een vlog voor het thuisfront. Afleiding en nog meer reden om door te blijven lopen. Hij ‘duwt’ me de bocht om Crooswijk in met de woorden: ‘Het is heuvel af en de muziek in!’ Met anderen woorden gaan met die banaan. Ik ben nu serieus aan het aftellen, nog 4 kilometer, nog 3 kilometer, de gekte van Crooswijk in en op weg naar de laatste drankpost op 40 km.

Een dame spreekt me aan. ‘We zijn achter elkaar gestart, zullen we achter elkaar finishen?’ Ik denk niet dat ik het vol hou om door te blijven lopen zonder wandelen, dus ik lach haar toe maar leg uit dat het bij mij nu met vlagen gaat. Dan weer wandelen, dan weer rennen. Bij de 40 km nog een keer Herman en dan voor de laatste keer naar de Kubuswoningen. Nog 2 kilometer, op naar Rob Sportfotografie. Maar eerst alle toeschouwers opzij duwen om tussendoor te kunnen lopen, nog een keer Frouke en Stans nu iets eerder gespot en dan met een laatste krachtsinspanning toch proberen een sprongetje te maken voor Rob. 

Geen idee of het gelukt is maar ik heb het in elk geval geprobeerd. Het kost me wel mijn laatste energie want die laatste kilometer loop ik niet meer aan een stuk uit. Ik krijg niet voldoende zuurstof en moet nog steeds regelmatig even wandelen tot aan de bocht bij de Coolsingel. Vlak voor de bocht begin ik weer met rennen met het voornemen nu niet meer te stoppen tot aan de finish. Ik hoor nog een paar keer mijn naam maar weet niet of het bekenden zijn of gewoon het publiek. Ik ben te moe. Ik herken nog net Joost en Mirjam die inmiddels langs de de finish staan en dan op de noten van ‘Seek and Destroy’ passeer ik voor de zevende keer de finish van de Rotterdam marathon.

Ik ben blij en opgelucht dat het zo goed ging en vind het bijna jammer dat het weer voorbij is. Nu moeten we echt weer een jaar wachten voor dit loopfeestje. Bij de finish zie ik Renate en zie ik nog een paar andere RMD-ers. We lopen naar de medailles en ik word geroepen door Renata die hem om wil hangen bij me, maar al sinds mijn eerste marathon haal ik mijn medaille bij ex-collega Pieter, en die traditie ga ik niet verbreken. Een kus en een knuffel, even een kort praatje en een foto en dan richting uitgang voordat ik te veel afkoel. Nog even door de menigte heen worstelen bij de uitgang en dan richting graveren en door naar de Green Room bij Ferry, waar het nog tot laat gezellig is.

Ik ben meer dan tevreden als blijkt dat ik nagenoeg dezelfde tijd, het scheelt 18 seconden (langzamer), dan Parijs gelopen heb. Wie had dat gedacht toen ik vanochtend uit bed stapte? Al met al is het dus toch optie drie ‘prima lopen tot de finish’ geworden. Waar het nou aan lag? Was het de pannenkoek met Linda van zaterdag? Waren het mijn magische Parijs sokken? Was het de handtekening van Kipchoge op mijn startnummer? Was het de relaxdag met de goede nachtrust? Of toch die lekkere donut als toetje? Alhoewel dat allemaal bijgedragen heeft is er toch eigenlijk maar één hele belangrijke reden waarom dit weer een fantastische marathon was.

Rotterdam is en blijft de enige echte #demooiste !

Foto in het midden: Evert Buitendijk Fotografie

We moeten er om 8:00 zijn en ik vraag Frank om weer eens ouderwets pannenkoeken te bakken. Nou ja, vragen? Dat gaat ongeveer zo: ‘Schat, hoe laat moeten we morgen op?’ ‘Ik zet de wekker om 6:45.’ ‘Oh, nou ik sta om 6:30 op want ik wil pannenkoeken bakken.’ Vervolgens schreeuw ik telepatisch heel hard ‘JIJ MOET PANNENKOEKEN VOOR MIJ BAKKEN!’ Waarop Frank dan zegt: ‘Ik wil ze ook wel bakken hoor?’ Yes! Gelukt!

Na een ietwat onrustige nacht staan we op tijd op en terwijl Frank de pannenkoeken bakt maak ik me klaar. Daarna draaien we de rollen om als ik de tafel afruim. We zijn klokslag 8:00 bij de brouwerij waar al een aantal vrijwilligers aan de slag zijn. Ook zijn de mensen van Hoka en Instinct er al zodat we schoenen en vesten kunnen testen. Dat is mooi, kan ik even voelen hoe de nieuwe Carbon X lopen. Ze zitten als sloffen dus die gaan op de lijst als ik de mijne moet vervangen. Ik ben inmiddels ook ‘om’ voor een Instinct vest en aangezien ik op korte termijn jarig ben kan Frank gelijk een bestelling plaatsen. Hij is toch echt ook heel lief.

Ondertussen komen de lopers binnendruppelen en het is heerlijk om iedereen weer te zien en gewoon weer te kunnen begroeten zoals vroeger. Tenslotte stond deze Road al twee jaar geleden gepland. Ik kan me nog herinneren dat we destijds de route zelf maar gelopen hebben toen alles afgelast werd. Het voordeel van getrouwd zijn met de route maker. Maar nu mogen we dan alsnog voor het echie. 

De tijd tikt door en voor ik het weet is het alweer tijd voor de groepsfoto. We lopen naar buiten en dan voelt het toch wel een beetje koud aan. Toch blijf ik bij mijn enkele shirtje want met een hesje er over én een vest heb ik toch drie lagen. Bovendien, als je gaat lopen krijg je het altijd warm. Ik trek ook mijn sleeves aan zodat ik die uit kan doen als het warm wordt. Na de foto weer naar binnen en wachten tot het onze beurt is om te vertrekken.

We stonden gepland om 10:00 maar we lopen iets uit, maar dan wordt er toch omgeroepen: ‘Kraken mag naar buiten.’ Nog even een foto van alleen onze groep, klokje aan en gaan. Ik heb met Piet afgesproken dat ik de route doe en hij de pace. De eerste drie kilometer gaan we met ons enthousiasme iets te hard maar dat wordt gauw gecorrigeerd. Dakpark op en af, Delfshaven in waar ik één faux pas maak qua route, richting de Euromast en dan op weg naar de Erasmusbrug. 

We hebben het ritme lekker te pakken en het loopt voorspoedig. De zon blijft een beetje achterwege en het windje is fris. Er valt zelfs een verloren druppel maar goed, meer dan dat zal het niet worden toch? Na de Erasmusbrug hebben we de eerste verzorgingspost met water. We hebben afgesproken om niet te lang te blijven hangen op de posten en iedereen luistert braaf dus we zijn snel weer door. Op het Varkenoordse viaduct begint het weer te regenen, nu iets harder. Ik kijk er naar en mijn ogen worden groot. Dit is geen regen, dit is natte sneeuw! No way! En dat terwijl de lente morgen begint.

Ik hoop niet dat dit aanhoudt want mijn handen zijn nu al bevroren en ijskoud. Mijn handschoenen heb ik niet alleen thuis gelaten maar ook al lang opgeborgen. Ik gebruik mijn trailtechniek maar bij koude handen en dat is om en om ‘knijpen’. Het helpt want er komt weer een klein beetje gevoel in mijn handen terug. Dan zijn we bij de Kuip waar we de instructie hebben gekregen om breed te gaan lopen voor de foto. Dat lukt aardig en even verdwijnt de sneeuw op de achtergrond. 

Dan de trap op en weer door. Gelukkig houdt de sneeuw niet aan, loopt iedereen nog als een zonnetje en cruisen we richting het Zuiderpark. Als we van daar uit richting de Waalhaven lopen tikken we de 15 km aan en zijn we al op de helft. Ik moet zeggen dat iedereen lekker mee blijft lopen en voor mezelf gaan de kilometers ook redelijk ongemerkt voorbij. Misschien komt dat omdat ik weer eens een ‘woman with a mission’ ben. We pakken de tweede verzorgingspost en ik graai wat Tucjes voordat we weer verder gaan. Op naar de Beneluxtunnel.

Nu komt het langste en misschien wel saaiste stuk. Eerst nog even een wiebelbrug. Gelukkig hebben we geen wind tegen en is en blijft het droog. Maar aan alles komt een eind en drie kilometer later draaien we Pernis in om nog twee kilometer te overbruggen tot de ingang van de tunnel en de laatste verzorgingspost. In de verte zien we de toren van Huisman, waar ik me morgen weer mag melden voor de arbeid. 

We worden feestelijk onthaald bij de tunnel waar het laatste restje van Indian Pale Ale net vertrekt. We nemen iets meer tijd voor een hapje en een drankje voordat we met de roltrap de tunnel afdalen. Door het even stilstaan verstijf je gauw maar de tunnel loopt natuurlijk eerst lekker af waardoor de spieren gauw weer soepel bewegen, voor zover dat kan na 25 km. De tunnel omhoog nemen we rustig aan en als we de roltrap weer omhoog gaan bereiden we ons mentaal voor op het laatste loodje. Een  loodje dat ik bijna net zo goed ken als het rondje brug thuis aangezien ik hier altijd met mijn collega’s loop.

We halen Indian Pale Ale, The Sequel in en hobbelen rustig richting het park waar we dwars doorheen lopen. Dan maken we als pacers de keuze om via de Gustoweg te lopen en een klein stukje van de route af te wijken. Hierdoor slaan we twee keer oversteken over en zo op de zondagochtend kan deze weg best. Dan de laatste kilometer terug naar de brouwerij nog even tegen de wind in. Iedereen loopt nog steeds goed mee al is de vermoeidheid nu toch wel aanwezig. Ik merk het zelf ook aan mijn benen. Het zonnetje probeert nu voorzichtig door te breken.

Nog even tanden op elkaar en als we bij de brouwerij zijn is de keuze voor de groep om te stoppen of nog een lusje van ongeveer 2 km te doen. Piet en ik lopen sowieso nog een lusje en er gaan ongeveer 5 man/vrouw met ons mee. Het pacen wordt nu een beetje ‘eigen tempo’ lopen, dit lusje is vooral bedoeld om wat extra kilometers te maken. Als we voor de tweede keer bij de brouwerij zijn heb ik 32,77 km op de teller staan dus dan weet je het wel. Iets met een Duivelse Uitdaging dus nog een klein beetje verder tot 33,33 km. Dan zit het er voor mij ook op. Lekker naar binnen, iets droog aantrekken en wat drinken. Beetje napraten, hamburgertje er in en dan rond een uur of drie afscheid nemen en naar huis want Frank heeft een afspraak met Max.

Nog drie weken tot Rotterdam, twee tot Parijs en volgende week mag ik nog iets met een verkenning doen. Dit voelt ouderwets als de voorbereiding voor de marathon, net als dat vandaag ouderwets een RMD Road through Rotterdam was, met alles er op en er aan. De enige hamvraag die nu nog open staat is, wat eten we vanavond?

Ik weet niet, ik heb eigenlijk wel trek in octopus op de grill of zo. Hoe zou dat nou komen?

Foto: Jaco Terlouw

We pikken Richard op en rijden richting het noorden. Inmiddels zijn we er al een paar keer geweest dus we kennen het gebied. Toen Frank van de week namens Marco vroeg of ik eventueel wilde gidsen had ik daar dan ook geen moeite mee. Op voorwaarde dat ik de ‘Toeristen relax fotogroep’ mee mocht nemen. De 25 km route, dat dan weer wel. Niet snel, maar wel de afstand.

Eenmaal aangekomen staan de herten al te poseren op het parkeerterrein, wat veel bewondering ontlokt aan de mensen die hier nooit eerder geweest zijn. De groep voor de 25 km is niet zo heel erg groot dus Frank leidt. Prima, dan kan ik lekker achteraan hobbelen en met muziek op lopen. Voordat de twee groepen van start gaan, de 25 km en de 15 km, maken we natuurlijk nog even een groepsfoto. Fijn dat het weer kan en hopelijk voorbode voor weer de officiële wedstrijden. Maar nu nog even zo.

Dan vertrekken de twee groepen, in tegengestelde richting zodat we elkaar als het goed is straks tegenkomen. Het is koud maar droog en er staat een fris maar niet al te hard windje. Prima loopweer dus. We zijn nog geen kilometer onderweg als de eerste kudde herten al gespot wordt, en natuurlijk moeten er wat foto’s gemaakt worden. En ongeacht hoe vaak ik hier al ben geweest en hoe veel foto’s ik al gemaakt heb, het is net als met duiken. Je kan altijd een betere foto maken!

Het tempo zit er lekker in, voor sommigen zelfs een beetje té. Na een paar kilometer maant de achterhoede dan ook de voorhoede om iets rustiger te lopen. Het is een social trail en we willen kletsen, de omgeving bekijken en foto’s maken. Ze doen hun best maar ze kunnen het gewoon niet laten, het jonge enthousiasme spat er gewoon vanaf. Net als zo’n gezellige jonge uitgelaten pup op het strand. 

Na een voorzichtige start op ietwat vlak terrein beginnen we nu af en toe wat heuveltjes te krijgen, a.k.a. duinen. We hebben dan inmiddels al een stuk of zes kuddes herten gezien. En evenveel zoveel foto’s gemaakt. Dan komen we rond een kilometer of 5 bij het kabouterbos. Daar nemen we even de tijd en maken we natuurlijk ook nog een groepsfoto, met dank aan een aardige dame die de foto wil maken. Dus hup, we kunnen de boom in. De newbees vermaken zich nog even met de kabouters alvorens we weer onze weg vervolgen.

Wat volgt is 5 km van op en neer, op en neer, op en neer. Dit is de Waterleiding Duinen zoals we ze kennen. Het begint zo langzamerhand tijd te worden om wat te eten en we spreken af om even door te lopen tot 10 km. Het toeval wil dat we op die afstand een duin oplopen en nét op dat moment de lachende gezichten van Olav en Marco boven op het duin verschijnen. Het is de andere groep.

We stoppen even om elkaar te begroeten, onze avonturen tot op dat moment met elkaar te delen en vooruit, ook om even wat te eten. Ook is er intern beraad geweest in de 25 km groep. Ook al scheelt het niet veel, er is toch een klein verschil in tempo. De ene helft wil het ‘jonge uitgelaten hond’ tempo, de andere helft kiest toch voor het ‘toeristen relax foto’ tempo. Frank leidt de jonge honden, Wouter neemt de toeristen. En natuurlijk hebben Leonie en ik ook gewoon de route op ons klokje staan, dus we komen er vast wel.

Frank vertrekt en wij gaan er rustig achter aan. Het is gelijk merkbaar want er is nu rust in de tent. We rennen een prima constant tempo maar onderbreken wel voor fotostops en kunnen heerlijk de duinen omhoog wandelen in plaats van rennen. Lekker efficiënt met de energie omgaan en er zitten best wat pittige duinen in. Op de top even genieten van het uitzicht en de video’s aan als we naar beneden sjezen. En natuurlijk in een mooie boom hangen voor een foto.

Zo tikken ook wij de 20 km aan terwijl ik onderweg af en toe speur naar beestjes. Herten in overvloed, af en toe een roofvogel maar we hopen op een vos. Als ik mijn telefoon pak om weer een foto te maken heb ik een appje van Frank. Ze hebben een vos gezien! Ik kan het bijna niet geloven maar het is echt waar. Sterker nog, later blijkt hij heel erg tam en een stuk meegelopen te hebben. Wij moeten het helaas doen met slechts een hol.

Ik heb gelijk geen zin meer om te rennen want 2 km later komen we in min of meer bewoond gebied, zijnde wandelpaden waar veel wandelaars zijn. Een wonder als wij hier nog een vos zien. Maar goed, samen uit samen thuis en ik moet toch naar de auto dus ren ik toch maar door. Ik zie nog een paar herten met een mooi gewei in het zonnetje liggen dus maak er nog maar een foto van. Het is nog maar 500 meter naar het eindpunt dus de rest loopt lekker door. 

Als ik ook weer ga rennen voor het laatste stukje staat René op me te wachten om de laatste meters samen te lopen. Nog een klein rondje op de parkeerplaats om de 25 km vol te maken en dan mag Frank even los met alle foto’s en filmpjes van de vos. Ja, ja, ja, I know, jullie hebben hem gezien en wij niet. Diep in mijn hart is mijn afgunst een beetje gespeeld. Leuk voor Frank dat hij een vos gezien heeft. Ik had er graag foto’s van gemaakt maar ik heb in Meijendel tijdens het paardrijden ook vaak genoeg een vos gezien. Ik heb meer interesse in mijn gisteren gekochte Twix eiwitshake en die is heerlijk. Nog heel even napraten en dan gauw naar huis want ik heb het koud en ik heb honger.

Heerlijk buiten gespeeld. Volgende week weer? Natuurlijk! Dan gaan we gewoon weer mee met de RMD. Lekker naar de Posbank.

En wie weet wat we dan tegen komen!