<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Rotterdam Running Crew | Op weg naar de marathon</title>
	<atom:link href="https://www.opwegnaardemarathon.com/tag/rotterdam-running-crew/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://www.opwegnaardemarathon.com</link>
	<description>The road to the finish!</description>
	<lastBuildDate>Tue, 26 Nov 2024 19:11:43 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>
	<item>
		<title>Licht aan het eind van de tunnel</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/licht-aan-het-eind-van-de-tunnel/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/licht-aan-het-eind-van-de-tunnel/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 26 Nov 2024 19:05:24 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Marathon]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<category><![CDATA[Snelheid]]></category>
		<category><![CDATA[Training]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://www.opwegnaardemarathon.com/?p=4682</guid>

					<description><![CDATA[Sommige loopjes zijn zo langzamerhand traditie. De Bruggenloop, de CPC, de Rotterdam Marathon en de Trail des Fantomes staan zo langzamerhand standaard op het lijstje. Dan heb je de loopjes die je een aantal keer gedaan hebt maar plaats hebben moeten maken voor andere loopjes omdat het anders niet in de agenda past, en de [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Sommige loopjes zijn zo langzamerhand traditie. De Bruggenloop, de CPC, de Rotterdam Marathon en de Trail des Fantomes staan zo langzamerhand standaard op het lijstje. Dan heb je de loopjes die je een aantal keer gedaan hebt maar plaats hebben moeten maken voor andere loopjes omdat het anders niet in de agenda past, en de loopjes die je ooit nog een keer wil doen als het zo uitkomt. En je het hebt de ‘once in a lifetime’ loopjes, nog niet eens zozeer omdat je die waarschijnlijk maar één keer doet, zoals Boston als ik die ooit nog een keer kan lopen, maar omdat ze simpelweg maar één keer in je leven georganiseerd worden.</p>



<p class="wp-block-paragraph">De Rotterdam Running Crew heeft zo’n loop georganiseerd, samen met Rijkswaterstaat en Baak. De Tunnelrun, 10 km rond en door de Blankenburgertunnel ter ere van de opening.&nbsp;De Blankenburgverbinding is een nieuwe snelweg (de A24), die vanaf 2024 de A20 bij Vlaardingen met de A15 bij Rozenburg verbindt. &nbsp;En wij mogen er doorheen rennen. Tenminste, als je hebt ingeschreven.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Al maanden geleden krijgen we als Leaders of the Pack te horen dat er iets gaafs aan zit te komen en de vraag of we willen helpen. De datum past in de agenda en wordt er in gezet tot het moment dat we informatie krijgen waar het precies over gaat. Als de inschrijving open gaat is natuurlijk de vraag ‘kunnen we naast helpen ook rennen?’. Gelukkig wel mits we officieel inschrijven. Niet wetende dat er maar 2024 inschrijvingen zijn ben ik er vroeg bij en schrijf ons in. We gaan in elk geval rennen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het is&nbsp;zondagochtend&nbsp;en de wekker staat weer eens vroeg,&nbsp;om 6:00. Alhoewel de start pas&nbsp;om 11:00&nbsp;is, worden we toch verzocht&nbsp;om 7:45&nbsp;aanwezig te zijn voor briefing en voorbereiding. Gelukkig mogen we bij het informatiecentrum parkeren. Als we er bijna zijn en ik de parkeervergunning op mijn telefoon opzoek voltrekt zich een ramp. Mijn telefoon staat nog maar op 2% batterij, terwijl hij toch de hele nacht op de lader heeft gelegen! Foutje in de regie maar dat betekent geen foto’s en vooral ook geen muziek tijdens het lopen. Een snelle check bij de overige leaders leert bovendien dat niemand een lader bij zich heeft. Ik probeer het dan maar in de auto tijdens de briefing. Als die geweest is maken we nog een groepsfoto en dan is het tijd om naar de start te wandelen. De telefoon staat inmiddels op 20%, genoeg voor een paar foto’s, te weinig voor muziek. Dan maar zonder.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Bij de start moeten we plek maken voor de tasseninname. Het is even onduidelijk hoe het parcours precies loopt maar als we het eenmaal weten kunnen we plek maken. Het is pas&nbsp;9:30&nbsp;als we al klaar zijn maar gelukkig staat de stand van Hoka er met een aantal vrienden. Bovendien heeft Concetta een lader voor me! Saved by the bell, kan ik misschien toch nog racen op de housebeats van mijn favo raceplaylist straks.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het is fris maar droog, dus dat scheelt. Dan worden Frank en ik gevraagd om bij de toegangscontrole te gaan staan. Er mag niemand door zonder startnummer, wat bij een enkeling wat irritatie veroorzaakt omdat een vriend of vriendin die het startnummer in handen heeft al wel door is. Helaas, de regels zijn streng vanwege de veiligheid en de vergunningen. Geen toeschouwers, dus niemand zonder startnummer! Wel zien we ook een hoop bekenden voorbij komen. Na een uur zijn we verkleumd vanwege de koude wind en we moeten ons ook nog klaarmaken voor de start om zelf te rennen. Gelukkig worden we&nbsp;om 10:45&nbsp;afgelost, net tijd genoeg om om te kleden, mijn telefoon klaar te zetten voor die housedeun en ook nog even te plassen. Ik ben net terug als het virtuele startschot klinkt.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Frank ben ik kwijt maar die zie ik vast ergens bij een heen en weertje wel weer. We beginnen heuvel af te tunnel in en mijn eerste kilometer zit dan ook op&nbsp;4:50&nbsp;qua tempo. Zo snel heb ik in jaren niet meer gelopen maar dit parcours is er vooral een van ‘what goes down must come up’! Niet lang daarna lopen we dan ook omhoog richting kilometer twee. Desondanks ga ik veel te hard en loop met open ogen in de klassieke ‘te snel starten’ val als mijn tweede kilometer rond&nbsp;de 5:03&nbsp;zit. Dit ga ik natuurlijk helemaal niet volhouden, helemaal niet tunnel in naar beneden en tunnel uit omhoog.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Iets voorbij de twee kilometer en de tunnel uit is het eerste keerpunt. De snelle lopers zijn ons in de tunnel zelf al tegemoet gelopen. Ik mag nu ook weer naar beneden en ik krijg een beetje een half pipe gevoel. Omdat ik redelijk vooraan gestart ben zie ik veel bekenden aan de andere kant lopen, waaronder uiteindelijk ook Frank. Ik probeer een hand te geven maar moet net een beetje uitwijken voor een loper voor me waardoor ik hem mis. Ach, ik krijg nog een paar kansen. Tunnel uit is weer omhoog maar nog steeds goed te doen, en ga daarmee alweer naar de 4 km. Ik maak een hartje met mijn handen voor de fotograaf als ik het start- en eindpunt aan de andere kant van de weg voorbij kom. Ik zie ook een vlag van de 9 km staan maar kan hem niet helemaal plaatsen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik sjees nu het tweede deel van de tunnel in naar beneden en kan alleen maar denken aan het feit dat ik dat stuk straks omhoog moet. Het is voor mijn gevoel best lang maar moet er maar van profiteren en nu snelheid maken. En dat doe ik als ik zie dat ik bij 5 km onder de 26 minuten zit. Dat zit dicht tegen mijn PR aan uit 2018. Misschien niet helemaal eerlijk nu ik een groot stuk naar beneden ren maar toch. Tevens is het idee dat ik voorbij de helft ben fijn. Natuurlijk word ik gelijk afgestraft voor die gedachte. Kilometer zes gaat nog wel maar begint stiekem alweer omhoog te gaan en ik begin het nu wel te voelen. Niet alleen in mijn benen maar ook in mijn longen. Ik ga nog steeds te hard en begin nu de prijs voor mijn snelle eerste helft te betalen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Helemaal als het steilste stuk van het parcours komt. Tunnel uit is het steil omhoog en moeten we een aardig stuk het viaduct op. Iemand riep ‘vergelijkbaar met de Van Brienenoordbrug’ maar dit is steiler. Gelukkig wel korter, het zonnetje is gaan schijnen en het geeft ook een prachtig beeld van het industriegebied dat er achter ligt. Gek hé, dat een industriegebied een mooi gezicht kan zijn? Misschien toch wat beroepsdeformatie gekregen na al die jaren bij Huisman. Ik red het niet om te blijven rennen, mijn ademhaling zit te hoog en waarschijnlijk mijn hartslag ook. Ik kan het niet zien, mijn klokje doet weer eens raar. Hoe dan ook, ik ga gewoon even wandelen. Vanuit het trailen heb ik geleerd dat rennen toch geen zin heeft als het zo steil is. Je verliest er alleen maar energie mee en wint er geen snelheid mee.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Na drie keer wandelen en dribbelen ben ik wederom bij het keerpunt en mag ik nu weer als een raket naar beneden. Ook nu zie ik Frank aan de andere kant van de weg en ook hij is aan het wandelen. Ik snap het maar al te goed. Ik klok kilometer zeven en deze is op&nbsp;6:24. Ach, ik wil graag onder het uur lopen en heb voldoende marge. Zelfs als ik kilometer acht opnieuw omhoog moet en toch ook weer even wandel. Ik word aangemoedigd door een aantal lopers dat het nog maar een klein stukje is en realiseer me maar weer eens dat je aan een loper nooit het verhaal er achter kan zien. Als ik de tunnel uit kom snap ik eindelijk hoe het parcours zit. We moeten nog een stuk door en dan waarschijnlijk nog één keer keren om weer terug te rennen naar de finish. Vandaar de 9 km vlag, die nu iets te vroeg komt daar waar ik tot nu toe elke kilometer iets verder was.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Met andere woorden, nog één keer naar beneden, nog één keer omhoog en dan een beetje vals plat richting finish. Ik ben nu echt wel moe en voel mijn kuiten en mijn bovenbenen, maar onder het uur blijf ik zelfs als ik uitwandel, wat ik niet doe. Ik ren het laatste stuk naar beneden en permitteer me om het laatste stuk omhoog nog een keer of twee te wandelen. Aan de andere kant zie ik Frank voor de laatste keer langslopen, nu in gezelschap van Peter en Jelle. Dan de laatste meters richting finish die ik met 54:16 passeer. Wacht even, 54:16? Niet zo maar onder het uur, maar gewoon onder de 55 minuten? En dan ook nog met dit parcours? Ik moet vaker op een ijzerpillendieet gaan! Ik moet maandag weer bloed prikken, ik ben zo benieuwd wat daar uit komt. Voor nu is het wachten op Frank.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dat duurt best nog even maar als hij er dan is maak ik wat foto’s en ga daarna mijn tas halen om een jasje aan te doen. We hangen een beetje rond bij de finish om nog wat bekenden te spreken en op de laatste loper te wachten. Als die binnen is kunnen we nog even helpen met opruimen alvorens we terug naar het informatiecentrum lopen en uiteindelijk naar huis gaan. We hebben honger, scoren een hamburger bij de McDonalds en rijden dan naar huis om de rest van de middag op de bank te hangen. Frank kijkt ook nog even hoe Max voor de vierde keer wereldkampioen wordt.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Volgende week is Voorne’s Duintrail en om de een of andere reden heb ik daar enorm veel zin in.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/licht-aan-het-eind-van-de-tunnel/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Roparun 2019: Een avontuur voor het leven</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/roparun-2019-een-avontuur-voor-het-leven/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/roparun-2019-een-avontuur-voor-het-leven/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 12 Jun 2019 19:17:23 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[jatogniettan]]></category>
		<category><![CDATA[Marathon]]></category>
		<category><![CDATA[parijs]]></category>
		<category><![CDATA[Roparun]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.opwegnaardemarathon.com/?p=2016</guid>

					<description><![CDATA[7:00&#160;‘s ochtends. Op een willekeurige vrijdag gaat de wekker. Bijna weekend. Maar het is geen willekeurige&#160;vrijdagochtend. Het is de&#160;vrijdagochtend&#160;van de Roparun. Dus eten we de laatste restjes yoghurt en brood uit de koelkast als ontbijt, pakken we onze klaargemaakte tassen en vertrekken richting Berkel waar we met de rest van het team afgesproken hebben. Het [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">7:00&nbsp;‘s ochtends. Op een willekeurige vrijdag gaat de wekker. Bijna weekend. Maar het is geen willekeurige&nbsp;vrijdagochtend. Het is de&nbsp;vrijdagochtend&nbsp;van de Roparun. Dus eten we de laatste restjes yoghurt en brood uit de koelkast als ontbijt, pakken we onze klaargemaakte tassen en vertrekken richting Berkel waar we met de rest van het team afgesproken hebben. Het team bestaande uit lopers Jeroen ‘Peenvogel’ en tevens teamcaptain, Jeroen ‘Oppie’, Angela, Gert-Jan, teamcaptain Menno, Frank, Brigitte en ik zei de gek, Richard, Lisette, Pascal en René begeleiden ons op de fiets, Claudia en Claudia zorgen voor de soepele spiertjes, Peter ‘Smulbeer’, teamcaptain Nikki, Peter ‘Pierre Vitrage’ en Ward rijden de busjes, en last but not least zorgen Warren, Walter, Tristan en Martin dat ons kamp staat en we te eten en te drinken krijgen. Met 24 man/vrouw sterk gaan we deze klus klaren, opgedeeld in twee subteams, Team A (me, de twee Jeroenen, Angela, Lisette, Richard, Nikki en Smulbeer) en Team B (Gert-Jan, Menno, Frank, Brigitte, Pascal, René, Peter en Ward).</p>



<p class="wp-block-paragraph"><br>In Berkel pakken we de laatste spullen in de vrachtwagen terwijl de twee busjes omgetoverd worden door de chauffeurs als ‘Party Zone’. We zijn er bijna klaar voor als er een kink in de kabel komt. Onze kok is er wegens omstandigheden niet! Gelukkig hebben onze teamcaptains een plan B en terwijl die in werking gesteld wordt halen Frank en ik 12 koffie bij de McDonalds. Zijn ze blij mee. Verse koffie en slechts 3 minuten per bakkie om het te zetten.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter is-resized"><img fetchpriority="high" decoding="async" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2377-e1560370639835-1024x1024.jpg" alt="" class="wp-image-2044" width="251" height="251" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2377-e1560370639835-1024x1024.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2377-e1560370639835-150x150.jpg 150w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2377-e1560370639835-300x300.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2377-e1560370639835-768x768.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2377-e1560370639835-1000x1000.jpg 1000w" sizes="(max-width: 251px) 100vw, 251px" /></figure></div>



<p class="wp-block-paragraph"><br>Dan zijn we er eindelijk klaar voor en met slechts een half uur achter op schema kunnen we vertrekken. Ik zit in team A en Frank in team B, dus gescheiden busjes. En alhoewel we uiteindelijk één team zijn, is er toch een beetje gezonde rivaliteit. ‘Wie heeft de gezelligste bus?’ Team A natuurlijk, maar dat terzijde. Onderweg is het pret voor tien en zorgt Smulbeer voor een jankmoment als hij voor iedereen een persoonlijke kaart geschreven heeft. De eerste van nog vele jankmomenten die gaan komen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Bij Kortrijk hebben we de eerste stop en kunnen we een broodje kopen. Alsof we nog niet genoeg eten bij ons hebben want naast het snoep staat er ook een megadoos amandelbroodjes onder mijn stoel. Die heb ik in geen jaren gehad maar dat gaat niet lang meer duren. We komen ook al gelijk de eerste bekenden tegen. Als we allemaal wat gegeten hebben gaan we weer op pad. Maar eerst nog een confettiverrassing voor team B. Gewapend met confettikanonnen wachten we tot ze allemaal in de bus zitten en gaan dan los. We hebben het goed gedaan als er nauwelijks confetti op straat terecht komt en alles in de bus ligt. Eigenlijk was het de bedoeling dat we dat tijdens de run zouden doen maar de organisatie heeft het, overigens terecht, verboden.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We gaan op naar stop twee, vlak voor het Roparun terrein. Na wat zeikregen zijn we daar best snel. Nu is het wachten tot iedereen er is, inclusief de vrachtwagens omdat we als gehele team het terrein op moeten. Eenmaal daar krijgen we een plek toegewezen en we gaan direct aan de slag omdat er donkere wolken aankomen. We hebben de tent nog niet uitgepakt of er komt een enorme stortbui over ons heen gepaard met zware windstoten. Met acht man proberen we de tent op te zetten en vast te houden maar het is hopeloos. Binnen een half uur is er geen spaan meer heel en we zijn niet de enigen wiens tent ten prooi valt aan de storm. Dat wordt improviseren dus een vrachtwagen wordt leeggehaald en er wordt een provisorische eetruimte van gemaakt. De pret is er niet minder om. Gelukkig stopt de regen uiteindelijk, alleen de wind blijft aan.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter is-resized"><img loading="lazy" decoding="async" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2432-e1560370595457-768x1024.jpg" alt="" class="wp-image-2046" width="408" height="544" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2432-e1560370595457-768x1024.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2432-e1560370595457-225x300.jpg 225w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2432-e1560370595457-1000x1333.jpg 1000w" sizes="(max-width: 408px) 100vw, 408px" /></figure></div>



<p class="wp-block-paragraph">De BBQ wordt opgezet en gaat aan en een stief kwartiertje later gaan de eerste worstjes en hamburgers rond. We laten het ons smaken. Angela heeft nog een leuke act en een lied gemaakt over het team dat we allemaal vrolijk meezingen. Net als vroeger op schoolkamp. Niet dat ik ooit op schoolkamp ben geweest but you get the idea. Na de BBQ nog even een paar foto’s bij de start en de borden, dansen in de feesttent en rond een uurtje of elf houden we het voor gezien. Tenslotte is het geen afterparty maar een preparty dus het harde werk moet nog komen.</p>



<ul class="wp-block-gallery columns-2 is-cropped wp-block-gallery-1 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex"><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2569-e1560370616800-1024x1024.jpg" alt="" data-id="2047" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2569/" class="wp-image-2047" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2569-e1560370616800-1024x1024.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2569-e1560370616800-150x150.jpg 150w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2569-e1560370616800-300x300.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2569-e1560370616800-768x768.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2569-e1560370616800-1000x1000.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2428-e1560370703561-1024x1024.jpg" alt="" data-id="2045" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2428/" class="wp-image-2045" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2428-e1560370703561-1024x1024.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2428-e1560370703561-150x150.jpg 150w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2428-e1560370703561-300x300.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2428-e1560370703561-768x768.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2428-e1560370703561-1000x1000.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li></ul>



<p class="wp-block-paragraph">Eenmaal in de tent weet ik weer waarom ik niet van kamperen hou en de taferelen op de berg Kilimanjaro komen weer vol terug. De wind beukt op het zeil, de tent is eigenlijk te klein voor ons beiden dus Frank ligt half op mijn matje dat trouwens niet onopgeblazen is maar het wel lijkt, en door het kussen dat eerst lekker ligt voel ik na 10 minuten de rits van mijn vest, dat er onder ligt voor wat extra volume, heen komen. De prinses op de rits. En dan heb ik het nog niet eens over het ongemak dat ik moet plassen, gesnurk om mij heen en iets met ongewenste luchtjes. Alle ingrediënten voor een slapeloze nacht. Ik heb het alleen niet koud, dat dan weer wel.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Na wat een rampzalige nacht gebleken is waar ik wellicht slechts een paar keer weggedoezeld ben komt ook daar uiteindelijk een eind aan. Opstaan dan maar. Eerst plassen en dan aanvallen op tosti’s die met verve klaargemaakt worden. Ook al in jaren niet gehad. Douchen met koud water heb ik geen zin in dus het wordt behelpen met natte washandjes. Reuze handig. Ook op de Kilimanjaro geleerd. Nog even briefen voor straks, beetje opruimen en dan loop ik nog even naar de partytent om een Roparunvogel te kopen. Ik kan het toch niet laten.&nbsp;</p>



<ul class="wp-block-gallery columns-3 is-cropped wp-block-gallery-2 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex"><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3397-1024x768.jpg" alt="" data-id="2025" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_3397/" class="wp-image-2025" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3397-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3397-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3397-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3397-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2635-1024x768.jpg" alt="" data-id="2050" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2635/" class="wp-image-2050" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2635-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2635-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2635-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2635-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2627-e1560370569520-1024x1024.jpg" alt="" data-id="2049" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2627/" class="wp-image-2049" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2627-e1560370569520-1024x1024.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2627-e1560370569520-150x150.jpg 150w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2627-e1560370569520-300x300.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2627-e1560370569520-768x768.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2627-e1560370569520-1000x1000.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2626-1024x768.jpg" alt="" data-id="2048" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2626/" class="wp-image-2048" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2626-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2626-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2626-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2626-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3407-1024x768.jpg" alt="" data-id="2026" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_3407/" class="wp-image-2026" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3407-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3407-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3407-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3407-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li></ul>



<p class="wp-block-paragraph">Om half een gaan we naar de start van het eerste team kijken. Onderweg ernaartoe en bij de start zelf komen we weer een hoop bekenden tegen. En met iedereen een selfie natuurlijk. Een mooie verzameling. Dan nog even een groepsfoto en met Nelli Cooman ook een selfie en dan terug om de rest op te ruimen en een half uur voor tijd opnieuw naar de start maar dan voor het echie. De starters in ons team stellen zich op, Jeroen mag als allereerste. Die eer heeft hij verdiend. Het wordt een emotioneel moment, helemaal als ‘You’ll never Walk alone’ gedraaid wordt. Ik zie bijna iedereen huilen en zelf hou ik het ook niet droog. We zijn van start!</p>



<p class="wp-block-paragraph">We wandelen gauw terug. Richard en ik worden door Smulbeer en Nikki naar het ongeveer 7 km punt gebracht. Onderweg rijden we over de route en zien we de teams, inclusief ons eigen team, lopen. We mogen uit de bus en klaar staan. Daar komt Angela en het is my turn to shine. Als een gek race ik weg. Natuurlijk had ik dat beter niet kunnen doen want mijn Roparun debuut is gelijk heuvel op. En het is inmiddels warm. De hooikoorts slaat gek genoeg op mijn longen en na mijn eerste 1,5 km piep ik als een leeglopende ballon. Maar goed, de kop is er af en de adrenaline ook.&nbsp;<br>Vanaf nu draait het circus. Rennen, aftikken, in de bus, alles eten wat los en vast zit, en dan weer klaarmaken. We rennen door de franse voorsteden van Parijs. Als een haasje over komen de andere teams ook voorbij. Daardoor voel je je ook met de rest verbonden. &nbsp;De eerste etappe is relatief kort, ‘slechts’ 34 km. We krijgen berichten van team B dat ze staan te trappelen om te beginnen. Nou, van mij mogen ze. Die piepen morgen wel anders. Als we bij de wissel aankomen is het een kort maar gezellig weerzien. We wensen ze succes en dan mogen wij naar onze rustplek. Etappe 1 zit er op!</p>



<figure class="wp-block-image"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09543-1024x768.jpg" alt="" class="wp-image-2020" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09543-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09543-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09543-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09543-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Als we bij het kampement aankomen krijgen we dubbel goed nieuws. Niet alleen is er een echt toilet, we kunnen ook douchen. De kwartiermakers hebben tevens een nieuwe slaaptent gekocht. Eerst maar even douchen en iets schoons aan. Daarna een hapje eten, couscous met kip en een amandelbroodje als toetje. Na een massage van de kuitjes probeer ik wat te slapen wat niet echt lukt. Al helemaal niet als team B een uur eerder dan verwacht klaar is. Shit, dan moeten we nog opschieten ook. Voordeel is wel dat we langer in het licht lopen. </p>



<p class="wp-block-paragraph">De wissel is weer kort maar krachtig. Inmiddels is er een TV ploeg van Lansingerland bij ons aangesloten en ze rijden mee om te filmen en te interviewen. Het lopen gaat steeds makkelijker. Ik kan het ‘moeten’ van de 11 km per uur een beetje loslaten en gewoon gaan lopen. Sneller heuvel af en wat langzamer als het heuvel op gaat. Net zo goed als dat we meestal 1,5 km, maar soms 2 km en soms 1 km lopen. </p>



<ul class="wp-block-gallery columns-2 is-cropped wp-block-gallery-3 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex"><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2659-e1560370547724-1024x1024.jpg" alt="" data-id="2051" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2659/" class="wp-image-2051" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2659-e1560370547724-1024x1024.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2659-e1560370547724-150x150.jpg 150w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2659-e1560370547724-300x300.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2659-e1560370547724-768x768.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2659-e1560370547724-1000x1000.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="768" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3448-e1560370735164-768x1024.jpg" alt="" data-id="2027" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_3448/" class="wp-image-2027" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3448-e1560370735164-768x1024.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3448-e1560370735164-225x300.jpg 225w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3448-e1560370735164-1000x1333.jpg 1000w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" /></figure></li></ul>



<p class="wp-block-paragraph">De zonsondergang is prachtig. Met wat donderwolken in de verte staat er een mooie regenboog aan de hemel en het franse boerenlandschap trekt aan ons voorbij. We dragen inmiddels onze lichtvesten maar die lopen dan weer voor geen meter, excusez le mot. Hij bonkt op mijn schouders en schuurt in mijn nek. En natuurlijk zit de Vaseline ergens in de vrachtwagen in plaats van in mijn tas waar hij hoort te zitten. Opnieuw improviseren met een beetje zonnebrand dan maar. Is ook vet. Hopelijk denk ik er straks aan om hem in mijn tas te gooien. </p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik heb berekend dat ik 10x moet lopen dus eerst tel ik op naar 5 en daarna mag ik weer aftellen. Door de wisseling van de koude nacht naar de warme bus verstijven mijn hamstrings. Of zijn het toch de heuvels? Daar moet ik straks ook wat aan doen. Het groene licht van Nikki die de wissel met Angela aangeeft wordt mijn baken in de nacht. Het baken van verlossing. En ik heb nog een meevaller. Tegen het einde blijkt dat ik na 9x al klaar ben. De wissel met Team B is zo mogelijk nog korter, maar we zijn dan ook erg moe en moeten nog een uurtje rijden. Na Team B nog even van een Garmin-euvel verholpen te hebben rijden we eindelijk richting kamp. Ik slaap zo goed en zo kwaad als ik kan. Jeroen adviseert om direct te laten masseren als we aankomen, maar hoezeer mijn hamstrings dat zouden willen liggen mijn prioriteiten eerder bij eten. Where else? Tegen de tijd dat we er daadwerkelijk zijn wil ik eigenlijk maar een ding. Slapen!</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het is nog even een dingetje want als ik al mijn spullen bij elkaar gezet heb ben ik alweer een beetje wakker. Bovendien is het ijzig koud ondanks de tent en de slaapzak. Ik voel me een beetje een zwerver en bedenk me hoe erg dat voor die mensen moet zijn. Ik probeer toch maar mijn ogen dicht te doen en in elk geval te rusten. Rond een uur of zes is het licht en besluit ik me maar om te kleden en klaar te maken. 5 minuten later komt Nikki ons toch ook al halen. Ik krijg twee tosti’s, zoek een struik en heb toch ook net nog even tijd om mijn hamstrings los te laten gooien. Nou ja, losser dan. Daar valt nauwelijks nog eer aan te behalen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Dan is het wachten op team B. We nemen heel even tijd voor de wissel dit keer. Frank gaat goed maar is heel moe. Een kusje en weg zijn we weer. De warme croissants en chocoladebroodjes gaan aan mijn neus voorbij wegens tijdgebrek want tijd voor een Dixi voor een andere boodschap is belangrijker. En dan mag ik weer aan de bak.&nbsp;Het is prachtig weer en opnieuw worden we getrakteerd op mooie vergezichten. Het lopen gaat me verrassend genoeg goed af. Ik heb geen idee welke snelheid ik loop want ik loop zonder klokje, maar ik voel me goed en het gaat lekker. Als we opnieuw een klein dorpje in komen hebben ze het voor elkaar en naast wat vers brood mag ik straks heerlijk genieten van het lekkerste citroentaartje ooit. Smulbeer is de liefste. Oh nee, dat was Frank, maar Smullie komt dicht in de buurt.</p>



<ul class="wp-block-gallery columns-2 is-cropped wp-block-gallery-4 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex"><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2665-e1560370522710-1024x1024.jpg" alt="" data-id="2052" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2665/" class="wp-image-2052" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2665-e1560370522710-1024x1024.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2665-e1560370522710-150x150.jpg 150w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2665-e1560370522710-300x300.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2665-e1560370522710-768x768.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2665-e1560370522710-1000x1000.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09553-1024x768.jpg" alt="" data-id="2021" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/dsc09553/" class="wp-image-2021" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09553-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09553-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09553-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09553-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li></ul>



<p class="wp-block-paragraph">We werken gestaag onze kilometers af en komen onderweg nog wat groene shirtjes tegen. Dan krijgen we een stukje Run-Bike-Run en ik mag met de twee Jeroenen aan de slag. Ik zit nog geen 500 meter op de fiets of prompt rij ik al verkeerd. Er loopt een paarse en een blauwe lijn op het scherm van de navigatie en ik meende opgevangen te hebben dat de paarse lijn voor de vrachtwagens is. Bovendien lopen er nog drie teams die kant op. Een busje roept dat we verkeerd zitten, een ander van niet maar even later blijkt dat de eerste gelijk heeft en moeten we terug. En we gingen net heuvel af. Oppie heeft dus pech en moet weer teruglopen. Gelukkig kan hij dat wel hebben. De afwisseling met het fietsen is erg lekker en met het lekkere zonnetje en de wind door mijn haren heb ik het prima naar mijn zin. We rennen dan ook 2 km per keer aangezien het een wat langer stukje is. Als ik voor de tweede keer ga rennen komen we ons busje weer tegen en pakken we het normale ritme weer op. En alhoewel ik wel wat moe ben is het enige ongemak een schuurplek in mijn nek van het lichthesje.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Bij bijna de laatste wissel en nadat we de grens met België gepasseerd zijn staan we vlak bij een Carrefour waar ik Cola Zero kan halen aangezien de voorraad blikjes Cola Light op is, en wat andere noodvoorraden. Dan mag ik het laatste stukje rennen naar de wissel met team B. Ergens in mijn achterhoofd weet ik, hoop ik, dat ik met Frank mag wisselen en inderdaad staat hij klaar om mijn high five te ontvangen. Dat wordt een knuffel en een kus. Zij nemen het stokje weer over en wij mogen nu even in de relaxmodus.</p>



<figure class="wp-block-image"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3507-1024x768.jpg" alt="" class="wp-image-2028" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3507-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3507-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3507-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3507-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">We rijden naar ons kampement waar opnieuw wc is en een douche. Het water is kouder dan wat er uit je tuinslang na een midwinternacht komt maar het is een douche. Warren maakt pannenkoeken warm en ik lig op de massagetafel en maak me klaar voor de avond/nachtetappe. Daarna nog even rondhangen want slapen lukt toch niet. En natuurlijk dat heerlijke citroentaartje dat zijn weg naar mijn maag vindt afgetopt met een bakje pasta. In die volgorde.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het is alweer veel te snel tijd om op te ruimen. Team B komt er al aan en we bereiden ons gauw voor op etappe vier. Als we staan te wachten hebben Nikki en Smulbeer zich verkleed en als het andere busje er aan komt hebben ook Peter en Ward een dokterspak aangetrokken met mondkapje en al. Ook hebben ze een spandoek bij zich met de woorden ‘Dopingcontrole’. Hilariteit alom als lopers en busjes gestopt worden voor een zogenaamde ‘controle’. Even later komen ook de loper en fietsers er aan en is het tijd voor ons om te vertrekken en voor hen om uit te rusten. En dat is nodig ook want ze zitten er redelijk doorheen, mede door het feit dat zij de plensbuien op hun kop hebben gekregen.&nbsp;</p>



<ul class="wp-block-gallery columns-2 is-cropped wp-block-gallery-5 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex"><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3527-1024x768.jpg" alt="" data-id="2029" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_3527/" class="wp-image-2029" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3527-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3527-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3527-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3527-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3539-1024x768.jpg" alt="" data-id="2030" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_3539/" class="wp-image-2030" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3539-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3539-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3539-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3539-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li></ul>



<p class="wp-block-paragraph">Het animo onder het publiek in België is aanzienlijk groter dan in Frankrijk. Nou was dat niet zo heel moeilijk omdat het daar ‘non existant’ was. De mensen juichen ons toe, klappen en hebben zelfs her en der een spandoek opgehangen. Zo wordt het lopen wel erg leuk en ik voel me helemaal top. Het lopen gaat niet alleen makkelijk maar ook nog eens snel. Dan komen we in Dendermonde, waar ze er helemaal een feest van gemaakt hebben. We krijgen snoep aangeboden en op het dorpsplein hebben ze een podium met DJ en een groep cheerleaders. Oppie is aan het lopen en ik ben jaloers. Ik wil er uit en ook lopen! Wat een contrast met het uitgestorven Frankrijk. We hebben grote moeite om er doorheen te komen dus Oppie loopt een kilometer extra voordat we hem weer opgepikt hebben. Wat dat betreft kan je dat wel aan hem overlaten. Inmiddels weet ik dat als we snelheid willen maken of iemand even moe is, Oppie het wel oppakt of goedmaakt. Oppie the running man!</p>



<p class="wp-block-paragraph">Hyper van de positieve energie vlieg ik over de weg voor mijn deel. Dat het nog altijd groot groter grootst kan wordt bewezen als we Zele binnenkomen. Daar hebben ze er een jaarlijks volksfeest van gemaakt wat bijna niet te omschrijven valt. Ieder jaar is er een ander thema en dit jaar is het vuur. We hebben dan ook brandweerhelmen gekocht om aan te sluiten. Dat vuur meer met een draak te maken heeft dan de brandweer hadden we even niet in de gaten. Overal hebben mensen feesttentjes a la Crooswijk, er is muziek, eten en drinken en alles is versierd. Ze hebben zelfs een T-shirt wat ik natuurlijk stante pede moet hebben. Het is te koop op het plein bij de kerk. We gaan als gehele groep wandelend er doorheen. Als we het dorp binnenkomen staat er een soort catwalk waar we overheen mogen lopen terwijl ieder team door een DJ aangekondigd wordt. Wij zijn ‘van de brandweer’. Het geeft niet, de pret is er niet minder om en ik schrijf weer een nieuwe fantastische ervaring voor in mijn hardloopboekje.&nbsp;</p>



<ul class="wp-block-gallery columns-3 is-cropped wp-block-gallery-6 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex"><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="769" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2703-e1560370492432-769x1024.jpg" alt="" data-id="2053" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2703/" class="wp-image-2053" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2703-e1560370492432-769x1024.jpg 769w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2703-e1560370492432-225x300.jpg 225w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2703-e1560370492432-768x1022.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2703-e1560370492432-1000x1331.jpg 1000w" sizes="(max-width: 769px) 100vw, 769px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2722-e1560370453514-1024x1024.jpg" alt="" data-id="2054" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2722/" class="wp-image-2054" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2722-e1560370453514-1024x1024.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2722-e1560370453514-150x150.jpg 150w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2722-e1560370453514-300x300.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2722-e1560370453514-768x768.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2722-e1560370453514-1000x1000.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2729-e1560370425208-1024x1024.jpg" alt="" data-id="2055" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_2729/" class="wp-image-2055" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2729-e1560370425208-1024x1024.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2729-e1560370425208-150x150.jpg 150w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2729-e1560370425208-300x300.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2729-e1560370425208-768x768.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_2729-e1560370425208-1000x1000.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3567-1024x768.jpg" alt="" data-id="2031" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_3567/" class="wp-image-2031" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3567-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3567-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3567-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3567-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li></ul>



<p class="wp-block-paragraph">Als je dan denkt dat dit het is vergeet het maar. Om de hoek is het plein bij de kerk. Opnieuw een DJ en opnieuw een catwalk en opnieuw worden we voorgesteld aan het publiek dat ons toejuicht. We doen het gewoon nog eventjes dunnetjes over, voor het geval je de eerste keer iets gemist heb, het te kort duurde, het niet goed ging of gewoon zo maar, omdat het kan. Iedereen wil een high five, jong en oud door elkaar, en ze hebben levensgrote poppen cq standbeelden gemaakt die iets met de Roparun of het thema van doen hebben. De Roparunvogel, een duivel, een brandweerman en een metershoge tweekoppige draak. Zo moeten filmsterren zich voelen en ik kan me voorstellen dat je daar verslaafd aan raakt.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik kijk uit naar de T-shirts en ontwaar het bescheiden standje tussen alle eet- en drinktentjes. Kleine uitdaging, ik moet even over het hek klimmen om er te komen en ik kan alleen cash betalen. Wat ben ik toch altijd blij met het noodbriefje van €20 in mijn telefoon. 2 minuten later en €7 armer ben ik een Zele Roparun 2019 T-Shirt rijker. De op straat gevonden nepmedaille maakt de outfit compleet. Je zou bijna de reden vergeten waarom we daar zijn. Oh ja, we komen om te rennen. Het is mijn beurt weer en ik kan me maar met moeite losrukken van het feestgedruis wat langzaam wegsterft naarmate we verder op de route komen, het dorp weer uit. Echter tot ver buiten het dorp vieren mensen feest, krijgen we nog high fives en staan de vuurpotten nog langs de straat. </p>



<p class="wp-block-paragraph">Als de rust weer is wedergekeerd wordt het langzaam aan donker naarmate we dichterbij ons doel voor vandaag komen, de wissel met Team B. Ik loop nog steeds lekker door en in de bus hebben we ons eigen feestje met muziek en gezelligheid. Ik merk wel dat mijn spieren serieus beginnen te protesteren maar ik voel me verder energiek. Toch ben ik blij als ik mijn laatste stukje mag doen. Het waren er iets meer dan tien dit keer omdat we ook nog wat Run Bike Run gehad hebben met drie lopers. Daarna moeten alleen Angela en Jeroen nog een stukje, waarbij Nikki het stukje van Jeroen overneemt en dan staat daar Team B. Niet heel erg uitgerust en ook enigszins gehavend met veel pijntjes hier en daar. Ik benijd ze niet.<br>Wij rijden door naar Halsteren, het zwembad van Walter waar we mogen bivakkeren. Tijdens het ritje van een klein uur val ik in diepe slaap om met een volledige lege batterij weer wakker te worden als we er zijn. Alle opwinding eist nu zijn tol. Maar gelukkig zijn we in de hemel op aarde beland. Het is er warm en droog, binnen, er zijn wc’s en warme douches en als ik dan ook nog een uitgebreide massage krijg en er twee tosti’s voor me gemaakt worden probeer ik toch nog een paar uur slaap te pakken voordat we de laatste etappe in gaan. Voor mij een dubbele aangezien ik meeloop in de volledige Run Bike Run van Team A en daarna overstap om mee te fietsen met die van Team B voor de finish. Onze chauffeurs zijn bij deze klaar alsmede onze fietsers. Ik mis ze nu al!</p>



<p class="wp-block-paragraph">Helaas wil de slaap niet vatten en lig ik ietwat ongemakkelijk. Het veldbedje is een beetje doorgezakt en ik voel de stangen onder mij. Heb je die prinses op de erwt weer. Ik schrik wakker als Nikki me roept dat we moeten gaan bewegen dus ik moet toch een beetje geslapen hebben. Het is&nbsp;4:30&nbsp;dus ik gok een klein half uurtje. Ik ben slaperig en moe maar ga echter direct aan de slag. Net als een pleister, die moet je er ook gelijk aftrekken. Ik zoek mijn spullen bij elkaar, maak onderscheid tussen wat ik per sé vandaag mee wil hebben en wat tot morgen kan wachten, en kleed me aan voor de laatste etappes terwijl ik ondertussen wat te eten probeer te scoren.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Team B is binnen een actieradius van 4 km dus we gaan op weg met de fietsen voor de Run-Bike-Run. Jeroen start met lopen en gaat lopend naar het wisselpunt. Het duurt echter lang voordat ze er zijn en we beginnen nattigheid te voelen, en niet van de regen. Na een belletje blijkt dat we gelijk hebben. Ze hebben ons gemist en zijn Halsteren alweer bijna uit. Ze moeten helaas terug want ze moeten toch echt naar het zwembad én we moeten aftikken. We rennen/rijden ze vast tegemoet. Gelukkig vinden we ze snel en kunnen weer door. Onze officiële laatste etappe is begonnen.</p>



<div class="wp-block-image"><figure class="aligncenter is-resized"><img loading="lazy" decoding="async" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3586-e1560370671394-768x1024.jpg" alt="" class="wp-image-2032" width="358" height="477" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3586-e1560370671394-768x1024.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3586-e1560370671394-225x300.jpg 225w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3586-e1560370671394-1000x1333.jpg 1000w" sizes="(max-width: 358px) 100vw, 358px" /></figure></div>



<p class="wp-block-paragraph">Ik realiseer me pas op dat moment dat we in Nederland zijn. Het voelt vreemd na een deel van Frankrijk en België te voet te hebben doorkruist. De ochtend is fris maar droog. Ideaal loopweer dus. Ondanks het feit dat het tweede pinksterdag is en nog geen 6 uur ‘s ochtends zijn ook hier mensen die al in de tuin zitten om ons aan te moedigen. Het meest aangrijpende zijn diegenen met een foto van een overleden dierbare in de tuin of de dame zonder haar waarvan we allemaal de reden weten. Diezelfde reden waarom we nu aan het lopen zijn. Het zoveelste jankmoment dient zich aan.</p>



<p class="wp-block-paragraph">De route wisselt zich af en we lopen hele kilometers in plaats van anderhalfjes. Vanuit Halsteren lopen we parallel aan de snelweg naar Steenbergen, Dinteloord en Willemstad over de Haringvlietbrug naar Numansdorp, waar onze etappe eindigt. Ik voel me fantastisch ondanks dat ik al drie dagen nauwelijks geslapen heb. We hebben muziek bij ons en we zingen, fietsen en lopen er op los. Het lopen zelf gaat ook prima al heb ik wel elke run even 50 meter nodig om even los te worden na het fietsen. Gelijk een mooie oefening voor de triathlon over twee weken. Op de Haringvlietbrug komen we RTV Lansingerland nog tegen en de dorpen hebben hun best gedaan om er iets moois van te maken met muziek, rode lopers en speakers die iets over de teams vertellen. In ons geval dat we 5 debutanten hebben ‘waarvan één echtpaar’. That’s us!</p>



<ul class="wp-block-gallery columns-2 is-cropped wp-block-gallery-7 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex"><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09560-1024x768.jpg" alt="" data-id="2022" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/dsc09560/" class="wp-image-2022" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09560-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09560-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09560-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09560-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure></li><li class="blocks-gallery-item"><figure><img loading="lazy" decoding="async" width="768" height="1024" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3604-e1560367851578-768x1024.jpg" alt="" data-id="2023" data-link="https://www.opwegnaardemarathon.com/img_3604/" class="wp-image-2023" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3604-e1560367851578-768x1024.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3604-e1560367851578-225x300.jpg 225w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/IMG_3604-e1560367851578-1000x1333.jpg 1000w" sizes="(max-width: 768px) 100vw, 768px" /></figure></li></ul>



<p class="wp-block-paragraph">Drie uur en drie kwartier later zijn we in Numansdorp en hebben we de laatste wissel. Team B neemt het over, aangevuld met Lisette, Nikki, Warren, Tristan, Walter en ik zei de gek. We zetten koers naar Oud-Beijerland en van daaruit naar Barendrecht, waar de RMD cheerzone is. Ik heb de afspraak dat ik aangeef als ik ook nog een kilometer wil lopen en pak er een in Oud-Beijerland, waar ik meteen tegen een hangende bal aan mag tikken voor het publiek. Om in Barendrecht te komen moeten we eerst door de Heijnenoordtunnel. Een soort omgekeerde van Brienenoordbrug. Menno vraagt of ik wat actiefoto’s wil maken dus ik fiets vooruit. Drie keer. Heuvel op. Dat kost me het laatste restje van mijn bovenbenen blijkt later.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Eenmaal in Barendrecht is het uitkijken naar de RMD Cheering zone. Ik ben in contact met Deborah die ik gelijk om speldjes vraag. Mijn startnummer achter zit bijna los omdat ik al twee van de drie speldjes kwijt ben en voor dreigt hij uit het hoesje te vallen omdat het plakband doorgescheurd is. Maar eerst krijgen we het podium en de high five met de burgemeester. Het moment is voorbij voordat ik er erg in heb. Omdat ik heb aangegeven nog een keer te willen lopen en ik daarmee Brigitte zal afwisselen moet ik ook in de gaten houden wanneer het zover is. Dat is precies bij de Cheering zone dus ik fiets vooruit, zet hem neer, geef Deborah een knuffel en krijg twee speldjes van haar. En dan gaat het mis. In plaats van af te tikken met Brigitte en even tijd te hebben om de RMD-ers gedag te zeggen is ze doorgelopen en moet ik er achter aan. </p>



<p class="wp-block-paragraph">We tikken alsnog af, zij loopt terug en ik loop verder zonder iemand gedag te kunnen zeggen. Jammer maar het is niet anders. Ik ben nu wel stijf en mijn spieren doen zeer dus ik besluit gelijk dat dit mijn laatste kilometer is. De rest gaat op de fiets, het is mooi geweest. Vanuit Barendrecht lopen we zo Rotterdam in en komen langs de Daniel den Hoed. Uit respect stappen we af en wandelen er langs. Het is een emotioneel moment voor iedereen. Brigitte krijgt een bloem met een briefje van een jong meisje dat haar vader vorig jaar verloren is. Vorig jaar toen hij nog leefde en ze samen de lopers aanmoedigden. Nu is hij er niet meer. En als er ooit een reden is waarvoor je de Roparun loopt dan is dit hem.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We maken een groepsfoto en gaan door voor het allerlaatste stukje naar de voet van de Willemsbrug. Maar eerst worden we nog opgevangen bij de Hef door de rest van het team. Het weerzien is emotioneel maar vooral fijn. De fietsen worden in de bus geladen op die van ons na en met z’n allen lopen we naar de voet van de Willemsbrug waar de finish van de klok is. Er is nog even wat verwarring maar uiteindelijk rijden Frank en ik met Menno mee naar het laatste checkpoint om ons af te melden. Dan zetten we de fietsen weg, komen weer samen met de rest om over de Willemsbrug naar de Binnenrotte te lopen waar de feestfinish is.</p>



<figure class="wp-block-image"><img loading="lazy" decoding="async" width="1024" height="768" src="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09578-1024x768.jpg" alt="" class="wp-image-2018" srcset="https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09578-1024x768.jpg 1024w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09578-300x225.jpg 300w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09578-768x576.jpg 768w, https://www.opwegnaardemarathon.com/wp-content/uploads/2019/06/DSC09578-1000x750.jpg 1000w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Daar worden we onthaald als heuse helden, met bloemen, gejuich, bier, fotografen en interviews. Ik blijf emotioneel en besluit mijn ene biertje in de drie jaar op te drinken. Die komt aan, de man met de hamer is er niks bij. Instant dronkenschap! Als we eindelijk onder de finish door zijn maken we nog een groepsfoto en krijgen we van Nikki onze medaille. Omdat het uiteindelijk begint te regenen gaan we richting Barclays waar we afgesproken hebben voor een laatste drankje. Een laatste drankje met dit fantastische team mensen. Aan het eind van de middag storten we in en gaan naar huis. Maar eerst nog onze fietsen ophalen. Thuis weken we het zweet van ons lijf in een bad en scoor ik pizza’s voor het avondeten. Frank valt gelijk weg in een diepe coma terwijl ik vecht om op een normale tijd naar bed te gaan. Net als met jetlag proberen zo snel mogelijk in het ritme te komen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">De volgende dag rijden we weer naar Berkel om alle spullen op te ruimen en de busjes en vrachtwagens terug te brengen. Nog een keer met iedereen samen, nog een keer knuffelen en de afscheidsbriefing van onze teamcaptains. Ik heb nu al last van de Roparun blues en mis iedereen al nog voordat we goed en wel weggereden zijn. Het avontuur is ten einde. Voor nu.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Roparun 2019. Wat was je mooi, wat was je op momenten zwaar, wat was je intens maar vooral wat was je fantastisch. En natuurlijk de hamvraag. Gaan we volgend jaar weer mee? Ik hoef er geen seconde over na te denken en ik weet dat Frank dat ook niet hoeft. </p>



<p class="wp-block-paragraph">Jatog! Niettan?&nbsp;Éch wel!</p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/roparun-2019-een-avontuur-voor-het-leven/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>4</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Jatogniettan?!</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/jatogniettan/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/jatogniettan/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 06 Jun 2019 20:03:50 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[estafette]]></category>
		<category><![CDATA[Goede doel]]></category>
		<category><![CDATA[Marathon]]></category>
		<category><![CDATA[Roparun]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.opwegnaardemarathon.com/?p=2006</guid>

					<description><![CDATA[Morgenochtend vroeg vertrekken we naar Parijs. Niet voor een gezellig weekendje weg of voor een hardloopwedstrijdje. Nee, we gaan naar Parijs om een idee waar te maken dat in oktober 2015 ontstond. Een idee dat toen te vroeg kwam, maar dat met vastberadenheid, geduld en een beetje mazzel uiteindelijk een kleine 4 jaar na dato [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph"></p>



<p class="wp-block-paragraph">Morgenochtend vroeg vertrekken we naar Parijs. Niet voor een gezellig weekendje weg of voor een hardloopwedstrijdje. Nee, we gaan naar Parijs om een idee waar te maken dat in oktober 2015 ontstond. Een idee dat toen te vroeg kwam, maar dat met vastberadenheid, geduld en een beetje mazzel uiteindelijk een kleine 4 jaar na dato tot realiteit gebracht wordt. Morgen vertrekken we naar Parijs om de Roparun te rennen. Een weekendje weg om hard te lopen. Niet voor de gezelligheid en geen wedstrijd maar een prestatieloop. Voor het goede doel. Voor hen die wel zouden willen maar niet kunnen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Alsof het zo heeft moeten zijn, zijn Frank en ik terecht gekomen bij team 335 Jatogniettan?! Oorspronkelijk zouden we met een ander team meelopen, maar toen dat niet doorging en ik een bericht daarover postte op Instagram hielp het lot ons een handje en zitten we nu bij het team waar we om diverse redenen het beste bij passen. Vanwege de samenstelling van de groep en het feit dat er een aantal teamleden van de Rotterdam Running Crew deel van uit maken. En dat ligt toch heel dicht bij ons hart.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Het is een heel nieuw avontuur. Een avontuur dat al begonnen is bij het verkopen van de lootjes, het binnenhalen van sponsoren, zowel financieel als in spullen die we nodig hebben. We hebben geen groot bedrijf achter ons of een grote organisatie die onze zaken regelt. Slechts de passie van de mensen die het team vormen en zowel gezamenlijk als individueel hun tijd, enthousiasme, energie en geld inzetten om alles mogelijk te maken. En dat merk je. Teammeetings, gezamenlijke acties en veel kleine beetjes die gedoneerd of gesponsord worden maken dat we vandaag toch alles bij elkaar hebben gekregen wat we nodig hebben.&nbsp;</p>



<p class="wp-block-paragraph">Maar het echte werk begint morgen. En daarmee komt er ook een eind aan mijn twijfels en zenuwen. Want als ik een wedstrijd loop en het gaat niet goed dan is dat alleen maar jammer voor mij. En misschien voor Frank die mijn gehuil nog een paar dagen aan moet horen. Maar verder dan dat niemand die ik teleurstel, niemand die ik in de steek laat en niemand die het gat op moet vangen dat ik achterlaat omdat ik niet in staat ben om mijn taak te vervullen. Nu moet ik presteren voor het team, voor iedereen die ons geholpen en gesponsord heeft en voor hen die wel zouden willen maar niet kunnen. En dat geeft druk.</p>



<p class="wp-block-paragraph">‘Wat als ik geblesseerd raak?’ ‘Wat als ik de opgegeven snelheid niet vast kan houden?’ ‘Wat als ik het niet haal?’ ‘Wat als ik iets fout doe waardoor de rest in de knoei komt?’ ‘Kan ik dat wel aan, telkens 1,5 km lopen en dat 10 keer achter elkaar?’ ‘Wat doet het slaapgebrek met me?’ ‘Hou ik het wel vol?’ Allemaal twijfels die me bezig houden. Ik kan een marathon lopen. Ik kan een ultramarathon lopen. Ik kan zelfs trailen. Maar dit is nieuw, dit heb ik nooit eerder gedaan. Wat zei Pippi Langkous ook alweer? ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan?’ De rest van het team heeft een heilig geloof in me. ‘Tuurlijk kan je dat!’ En ‘Iedereen wordt moe en gaat uiteindelijk langzamer lopen.’ Ja, ja, maar ondertussen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Aan de andere kant kijk ik er ook naar uit. We hebben er een paar maanden naar toe geleefd en er leeft ook een grote nieuwsgierigheid. Ik kijk vooral uit naar de verbondenheid die er met de mensen uit het team gaat ontstaan. Dit zijn van die life changing events die je eigen grenzen niet alleen ver optrekken maar ook een band gaat creëeren met een uitzonderlijke groep mensen. Mensen die allerlei verschillende achtergronden hebben en zo hun eigen redenen om mee te doen. Een van de redenen waarom ik hardlopen überhaupt zo bijzonder vind. De band die je met mensen hebt die je anders in je normale dagelijkse leven misschien nooit zou krijgen. Als anti-sociaal persoon ‘maarstiekemmisschientochnietzoantisociaal’ best wel bijzonder voor mijn doen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Hoe het ook zij, morgen gaan we op pad en vanaf dat moment is er geen weg terug. Dan zal de machine in gang gezet zijn en eenmaal op stoom zal hij pas stoppen als we weer terug zijn in Rotterdam. Dan is er nog maar een motto om te volgen. ‘Sit down, hold on tight and enjoy the ride!’</p>



<p class="wp-block-paragraph">Voor hen die wel zouden willen, maar niet meer kunnen. Jatog? Niettan!</p>



<p class="wp-block-paragraph">P.s. Doneren kan nog steeds.&nbsp;<a href="https://donaties.roparun.nl/doneren?team=923">https://donaties.roparun.nl/doneren?team=923</a></p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/jatogniettan/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Dam tot Dam: You can’t escape fate</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/dam-tot-dam-you-cant-escape-fate/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/dam-tot-dam-you-cant-escape-fate/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 23 Sep 2018 16:59:59 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[Dam tot damloop]]></category>
		<category><![CDATA[Marathon]]></category>
		<category><![CDATA[regen]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.opwegnaardemarathon.com/?p=1635</guid>

					<description><![CDATA[Dit jaar is de Dam tot Damloop een week na Berlijn. Om die reden schrijf ik ons niet in, ondanks dat het kriebelt. En het is ook nog eens de vijftigste editie meende ik ergens gezien te hebben. Maar de bedoeling is, net als alle andere marathons, om een weekje lekker niets te doen en [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Dit jaar is de Dam tot Damloop een week na Berlijn. Om die reden schrijf ik ons niet in, ondanks dat het kriebelt. En het is ook nog eens de vijftigste editie meende ik ergens gezien te hebben. Maar de bedoeling is, net als alle andere marathons, om een weekje lekker niets te doen en dan zondag het eerste rustige rondje van 5 km te lopen. Herstellen, bijkomen, de benen rust gunnen en ook het brein weer even afkoppelen van de marathon zodat er weer langzaam ruimte komt voor de volgende uitdaging. Ik heb echter buiten de kracht van het lot gerekend. En dan komt Deborah met een oneerbaar voorstel.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Na een gezellig gezamenlijk rondje hardlopen en een nog gezelligere lunch vertelt ze over haar longtest en dat ze voorlopig even langzaam moet lopen. Niet helemaal waar ze op gehoopt had, maar gelukkig wel iets waar ze nog aan kan trainen. En dan spreekt ze de magische woorden: ‘Zeg, weet jij nog iemand die de Dam tot Damloop wil doen? Ik heb nog een startnummer over.’ Mijn hart begint te bonzen, mijn ogen beginnen te glanzen en mijn benen beginnen te wiebelen. Met een dikke grijns kijk ik haar aan zeg: ‘Je gaat rustig lopen zeg je?’ And my fate is sealed.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Tot mijn verrassing verklaart Frank me niet volkomen voor gek maar wil ook wel mee lopen. Via Facebook is een startnummer gauw geregeld. Dan blijkt dat we geen rekening gehouden hebben met de starttijden. Wij hebben een start om 11:00, Frank zijn nummer is pas om 15:00. Maar het lot heeft ook daar een oplossing voor als blijkt dat Deborah nóg een startnummer heeft voor 11:00 dat vrijgevallen is omdat iemand anders plotseling in het buitenland zit. You can’t escape fate. Het andere nummer doneren we aan iemand anders.</p>



<p class="wp-block-paragraph">De planning is 8:00 vertrek dus Deborah zal 7:45 bij ons zijn. Dat brengt de planning op een wekker van 7:00 zodat we ouderwets pannenkoeken kunnen eten. Frank loopt te schelden dat we veel te vroeg zijn maar ik hou van speling en haat het om te haasten. Als Deborah er om 8:05 nog niet is begin ik me zorgen te maken. Dan kom ik er achter dat ik pas om 8:15 afgesproken heb om om 8:30 te vertrekken. Sorry Frank.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Er is hel en verdoemenis voorspeld qua weer, maar gelukkig valt het nog wel mee als we richting Zaandam rijden. We hebben snel de pendelbus en eenmaal op Amsterdam Centraal zijn de tassen ook zo gedumpt. Nu alleen nog een Dixie vinden met een acceptabele rij om te plassen. Die vinden we bij het startvak maar eerst komen we Anitameisjes Shiva en Janneke nog tegen. En Linda staat ook in de rij. Wat een gezellig en onverwacht weerzien met de dames!</p>



<p class="wp-block-paragraph">Inmiddels is het toch wel gaan regenen dus de selfies zijn vandaag van de ponchobrigade. Na de warming up klinkt het aftellen. Ik ben stom genoeg mijn hardloopklokje vergeten en moet het doen met de Runkeeper op mijn telefoon. Terug naar de middeleeuwen maar het moet maar. In de eerste bocht staat Meike langs de kant te roepen en we zwaaien in het voorbij gaan terug. Dan gaan we de tunnel in waar het lekker droog en warm is. Mooie gelegenheid om een heel klein videootje te maken van Frank en Deborah. Die is overigens best lekker aan het rennen ondanks dat ze rustig aan moet doen. De tunnel uit gaan we de zeikregen weer in. En dat is aan het publiek duidelijk te merken. Daar waar andere jaren met mooi weer er altijd veel mensen staan moeten we het dit jaar doen met de DJ’s die zich onder de bruggen of onder het afdak van hun eigen wagen verschanst hebben, of een enkele toeschouwer die het gewaagd heeft om de warme bank te verlaten en slechts beschermd door een parapluutje een bekende loper aan te komen moedigen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Ik maak bij elke DJ of band een klein dansje en steek mijn duim op. Niet alleen fun voor mijzelf maar ook erkenning en waardering voor de mensen die ondanks de barre weersomstandigheden het parcours opleuken met hun muziek. De eerste 5 km vliegen voorbij, ik heb het nauwelijks in de gaten. We drinken wat water bij de drankpost. Inmiddels zijn we al aardig nat. De regen is niet hard maar blijft wel onophoudelijk doorgaan. Een meisje staat met een kom langs de kant en hoopvol kijk ik er in. Bingo! Spekkies! Ik neem er een en geef het meisje een high five. Hij is een beetje nat maar smaakt nog steeds prima. Kan ik wel weer een kilometertje op door rennen.</p>



<p class="wp-block-paragraph">De volgende post is fruit. Geen appeltjes maar dat wordt goedgemaakt door bananen, sinaasappels en meloen. Ik neem twee stukjes. We lopen nog steeds soepel als we halverwege zijn. Deborah gaat ook nog steeds lekker en Frank en ik hebben eigenlijk weinig last van de benen. Ik heb meer last van mijn maag. Met name het feit dat hij leeg is want ik gier van de honger. Langs het parcours zitten mensen onder afdakjes koffie te drinken en ik zie taart, koekjes en allerlei andere lekkernijen voorbij komen. Ik hoop op nog meer meisjes met schalen spekkies maar helaas, door de regen zitten ze binnen. Bummer.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Richting de tien lopen we op een open stuk langs de snelweg. We zijn alweer over de helft en lopen nu richting Zaandam. Bij het einde-gemeentegrens bord van Amsterdam stoppen we even om een foto te maken. Tenslotte zijn we Rotterdammers en lopen we in ons Rotterdam Running Crew shirt. Het valt me ineens op dat de route ietwat aangepast is. Toch komen we bij het 14 km punt waar ik ooit kramp in mijn kuit kreeg. Nu begin ik ook mijn benen wel een beetje te voelen en Deborah is de laatste paar kilometer ook al wat stilletjes. Gelukkig is het nog maar een klein stukje.</p>



<p class="wp-block-paragraph">In centrum Zaandam is het overduidelijk ook veel stiller dan normaal. Waar andere jaren de mensen rijen dik staan, staan er nu slechts een handjevol mensen. Jammer maar ik snap het wel. Dat wij nu zo gek zijn om 16 km in de regen te gaan rennen&#8230; We duwen Deborah nog een laatste bultje op en dan is het nog maar 500 meter naar de finish. Ze blijft dapper doorrennen ook al heeft ze inmiddels behoorlijk last van verzuurde benen. De laatste meters zijn lekker heuvel af en we grijpen elkaars hand als we met z’n drieën de finish over gaan. Nog even gauw een foto en dan als de sodemieter op zoek naar onze tassen met droge kleding.</p>



<p class="wp-block-paragraph">We zijn nog niet bij de tassen als de eerste foto’s al binnen komen. Blijkbaar zijn we onderweg op de TV te zien geweest. Ook de uitslagen zijn via de app bekend. 1:37:06. Mijn snelste Dam tot Dam tot nu toe, een superuitslag voor Deborah en ook het wonder is voor Frank geschied. Hij was niet één maar zelfs twee seconden sneller dan ik. Jammer voor hem dat we geen van beiden onder onze eigen naam gelopen hebben. Staat het toch niet officieel geregistreerd.  </p>



<p class="wp-block-paragraph">Eenmaal de tassen in bezit duiken we een flatgebouw in om enigszins beschut wat droogs aan te trekken. Daarna snel naar de pendelbus en de auto opzoeken. Onderweg naar huis kunnen we eindelijk iets aan mijn honger doen. ‘Don’t make me hungry, I am not a nice person when I am hungry.’ Of zoals Garfield het altijd zei: ‘Feed me’. Ik wil braaf een broodje kopen onderweg maar Frank oppert de Burger King. Ik ben ook zo moeilijk over te halen dus tien minuten later zet ik mijn tanden in een Angry Double Bacon King. Slechts een tiende van de calorieën die we net verbrand hebben. Of was het andersom?</p>



<p class="wp-block-paragraph">Eenmaal thuis springen we in bad en brengen we de rest van de dag door zoals het een goede regenachtige zondag betaamt. Op de bank, in joggingbroek, met cola en wijn en een hersenloze zondagmiddagfilm.</p>



<p class="wp-block-paragraph">Have a nice sunday!</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/dam-tot-dam-you-cant-escape-fate/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Hardloopmoeder voor een week</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/hardloopmoeder-voor-een-week/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/hardloopmoeder-voor-een-week/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 29 Jun 2018 20:27:09 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<category><![CDATA[Training]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.opwegnaardemarathon.com/?p=1522</guid>

					<description><![CDATA[Ik heb geen kinderen. Dat vind ik af en toe best jammer. De onvoorwaardelijke liefde van je kind zal ik nooit ervaren. En als ik straks oud ben en Frank is er niet meer, ben ik helemaal alleen. Word ik zo’n oud vrouwtje die pas na drie maanden dood in haar flat gevonden wordt, half [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Ik heb geen kinderen. Dat vind ik af en toe best jammer. De onvoorwaardelijke liefde van je kind zal ik nooit ervaren. En als ik straks oud ben en Frank is er niet meer, ben ik helemaal alleen. Word ik zo’n oud vrouwtje die pas na drie maanden dood in haar flat gevonden wordt, half aangevroten door tien verwilderde en uitgehongerde katten.<span class="Apple-converted-space"> </span></p>
<p>Maar even los daarvan heeft het ook zo zijn voordelen. Nooit ergens rekening mee houden, lekker spontaan en flexibel, doen waar je zelf zin in hebt wanneer je er zin in hebt en geld overhouden. Dus lekker op dinsdagavond hardlopen en als dinsdagavond niet uitkomt ga ik op woensdagavond. Of woensdagochtend als ik vrij ben. Hoef ik geen oppas te regelen voor de wedstrijd van zondag. Gooien we de kip in de diepvries en duiken we een terrasje op omdat het stiekem ineens toch mooi weer is. Koop ik dat extra paar hardloopschoenen en vooruit, die nieuwste hardlooptight van InkNBurn is toch ook wel erg gaaf.</p>
<p>Deze week mag ik echter proeven aan hoe het voelt om hardloopmoeder te zijn. Mijn nichtjes komen een week logeren. Met drie extra handicaps. Ze komen uit Spanje en spreken alleen maar Spaans, het is pas de tweede keer dat ze in Nederland zijn en ze zijn vijftien en zestien. Dus zal ik moeten vertalen, ze bezig moeten houden en voor ze zorgen en mijn eigen schema een beetje aan moeten passen. Ik heb één kleine escape. Op die leeftijd zitten ze toch voornamelijk met hun neus in hun mobiel.</p>
<p>Mijn normale hardloopschema is maandag, woensdag en zondag hardlopen, dinsdag de sportschool, donderdag en zaterdag paardrijden en vrijdag is mijn vrije dag. De sportschool en het paardrijden schuif ik sowieso maar een weekje op maar ik wil toch wel graag kunnen lopen deze week. Dat lukt min of meer gedwongen want deze week hebben we ook de 50ste Rotterdam Running Crew run en die wil ik sowieso niet missen. Ik heb ze dan ook van tevoren vast gewaarschuwd. Gelukkig wil de jongste woensdag ook nog wel meerennen, de oudste zal dan maar even moeten wachten.</p>
<p>Op maandag pikken we ze op van het vliegveld. Ze verwachten dan nog niks dus met wat instructies en een film op TV moet ik ze helaas voor een paar uur alleen laten. Eten doen we daarna. Op een voor ons onchristelijke tijd, voor de meiden iets minder. Dat is in elk geval één vink op het schema. Voor de daadwerkelijke run op woensdag neem ik ze gewoon mee. Maar dat is ook nog wel een uitdaging. In mijn hoofd dan tenminste. Want daar waar de meiden het waarschijnlijk gewoon over zich heen laten komen, loop ik te stressen of ze het wel naar hun zin hebben terwijl ik tegelijkertijd me probeer te kwijten aan mijn taken als Leader of the Pack én sociaal probeer te zijn met al onze hardloopvrienden. En dat betekent mijn aandacht verdelen wat niet zo heel erg lukt. Vrouwen en multitasken? Een grote hoax. Fake news! Maar dat terzijde.</p>
<p>Gelukkig lukt het me om de oudste op het terras te planten en de jongste naar de start van de 3 km te begeleiden. Ik heb haar thuis in de gauwigheid nog maar een, zij het iets te groot, hardloopshirt en een sportBH gegeven want dat had ze natuurlijk niet bij zich. Maar goed. Vanaf dat moment is het even uit mijn handen en kan ik me concentreren op de rest van mijn omgeving. Ik ren mijn rondje maar tegen de tijd dat ik klaar ben komen de dames me alweer opzoeken. Ik laat ze een paar van de dierentuindieren zien, meer voor mijn eigen gemoedsrust zodat ze niet voor niks meegekomen zijn. Eenmaal thuis eten we weer laat, zelfs voor hun maatstaven. Maar vink 2 op het schema is in elk geval ook gezet.</p>
<p>De grootste uitdaging ligt op vink 3 van deze week. Op zondag zou ik toch minimaal 12 km moeten lopen, zelfs als ik het schema met volgende week omgooi. Een absolute no go. Zondag gaan we naar België. De Ronde van Kralingen gaat daarmee ook aan me voorbij. Maar dan bedenk ik me dat ik het wellicht zo kan regelen dat ik vrijdagochtend heel misschien een rondje kan lopen. In mijn hoofd ontvouwt zich een plan. Ik heb om 12:30 met Frank afgesproken in Capelle om te lunchen, daarna ga ik met de meiden shoppen in het Alexandrium. 12:30 in Capelle betekent rond 11:30 weg. Als ik nou om 9:00 opsta en zorg dat ik om 9:30 de meiden wek en mijn bananenpannenkoekjes gegeten heb zou ik 10 km kunnen lopen. Kunnen de meiden in de tussentijd ontbijten en douchen, want dat is er gisteren ook niet van gekomen. Dat uurtje durf ik dan wel aan.</p>
<p>In werkelijkheid loopt het iets anders. Ik sta netjes om 9:00 op, maak mijn pannenkoekjes en wek de meiden. Maar dan krijg ik afwijkingen. Ik moet de tafel nog dekken en het ontbijt klaarzetten, wat dingen opruimen en regelen en dan is het stiekem al 10:15. En geen jongedame te zien. Net als ik de boze tante wil uithangen hoor ik een deur en komt er iets naar buiten. Snel wat instructies over ontbijt en douchen en dan als de sodemieter gaan rennen. Moet ik nog doorrennen ook.</p>
<p>Stiekem vind ik het wel heerlijk om even tijd voor mezelf te hebben. Tijd om alle indrukken, gedachten en emoties van de afgelopen dagen te laten landen.<span class="Apple-converted-space"> </span>Even alleen in mijn eigen wereldje. En dan dringen er andere gedachten mijn hoofd in. Als ze nou maar gegeten en gedoucht hebben als ik terug ben. En ze zullen toch niet zomaar de stad in duiken? Ik ren iets sneller maar besluit tegelijkertijd dat ik mijn 10 km rondje tot de volle 12 km maak. Daar heb ik wel recht op. Eenmaal thuis hebben ze netjes gedaan wat ze moesten doen en kan ik met een gerust hart zelf ook even douchen en omkleden. Dat het uiteindelijk al 12:00 is als we de deur uitstappen neem ik voor lief en heb ik een beetje ingecalculeerd. Met wat kunst en vliegwerk is daarmee ook het derde vinkje gelukt. Hebben we de rest van het weekend vrij.</p>
<p>Maandagochtend kijken we dan wel even of ik een uurtje sportschool kan afdwingen. Dinsdagmiddag vliegen ze weer terug. Met het oog op de Ekiden volgend weekend doe ik mijn 20 km duurloop dan wel op dinsdagavond nadat we ze op het vliegtuig hebben gezet. Dan is mijn hardloopmoederweek weer ten einde. Kan ik lekker bijkomen. En weer zelf bepalen hoe het schema loopt, wat en  wanneer ik eet en mijn aandacht weer focussen op één ding tegelijk.<span class="Apple-converted-space"> </span></p>
<p>Hartstikke leuk hoor die kinderen. Maar wel een hoop gedoe. Ik snap niet hoe al die permanente hardloopmoeders dat doen. Ik loop liever een marathon. En dan te bedenken dat er vrouwen zijn die het allebei doen. Dus voor alle (marathon) lopende moeders, deze is voor jullie.</p>
<p>R.E.S.P.E.C.T!</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/hardloopmoeder-voor-een-week/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>2</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Run for Kika in mooi oranje</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/run-for-kika-in-mooi-oranje/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/run-for-kika-in-mooi-oranje/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 24 Jun 2018 17:23:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[10 km]]></category>
		<category><![CDATA[Funrun]]></category>
		<category><![CDATA[Hardloopvrienden]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Lopenbijwarmweer]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.opwegnaardemarathon.com/?p=1515</guid>

					<description><![CDATA[Een paar weken geleden zag ik een berichtje van Inge, mede Leader of the Pack van de RRC, op Facebook. Ze loopt net als wij de Run for Kika en is uitgedaagd om deze in een oranje tutu te lopen. Die uitdaging neemt ze aan mits ze een bepaald sponsorbedrag ophaalt. Ik zag haar met [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Een paar weken geleden zag ik een berichtje van Inge, mede Leader of the Pack van de RRC, op Facebook. Ze loopt net als wij de Run for Kika en is uitgedaagd om deze in een oranje tutu te lopen. Die uitdaging neemt ze aan mits ze een bepaald sponsorbedrag ophaalt. Ik zag haar met de Ladiesrun ook al in een roze tutu lopen. Ook een uitdaging. Want echt leuk vindt ze het niet. Ik bied spontaan aan om met haar mee te lopen. Ook in oranje tutu. Want gedeelde smart is halve smart en na het roze verkleedfestijn op de Ladiesrun schaam ik me nergens meer voor. Denk ik. Bovendien droom ik mijn hele leven al om 10 km hard te lopen in een oranje tutu. Not&#8230;</p>
<p>Het doelbedrag blijkt wat ambitieus maar na twee bijstellingen en wat extra motivatie en reclame her en der wordt het uiteindelijke doel van € 1550 toch gehaald. En belofte maakt schuld dus ligt er vandaag een oranje tutu voor me klaar.<span class="Apple-converted-space"> </span></p>
<p>We hoeven pas om 13:00 te lopen dus staan we relaxt op en eten op ons gemak een pannenkoek alvorens op de scooter te springen en richting het Zuiderpark te rijden. Het is fris en ik twijfel of ik de juiste beslissing genomen heb door een korte broek aan te trekken. Eenmaal op het terrein loop ik met mijn neus gelijk tegen de foodtruck van Dunkin Donuts aan. Oef, quelle horreur, dat mag ik helemaal niet maar het ziet er wel verdomd lekker uit. Daar is het laatste woord nog niet over gezegd.</p>
<p>We lopen naar de ontmoetingsplek van Team Matt, het team waar we voor lopen. Matt is er zelf ook en met hem gaat het goed, maar met al die andere kinderen waar Kika voor staat niet. Iets om even bij stil te staan. Inge geeft me mijn tutu die mooi kleurt bij het knaloranje T-shirt met de afbeelding van Matt dat we krijgen om in te lopen. Slechts een kleine kanttekening, het is een katoenen T-Shirt. Inge wilde een PR lopen maar het is inmiddels warm geworden en er is geen officiële tijdsregistratie dus het plan wordt omgezet naar lekker relaxt lopen. In welk geval we voor deze ene keer wel in katoen kunnen.<span class="Apple-converted-space"> </span></p>
<p>Als we eenmaal opgedoft zijn maken we een paar foto’s. Ik voel me slechts een heel klein beetje opgelaten als ik richting WC loop en ik de blikken op me gericht voel maar de reacties zijn allemaal positief dus dat trekt gauw weg. We groeten nog wat bekenden en gaan dan richting start. Frank loopt ook met ons mee alsmede Myrna, ook Leader van de Crew. Na de warming up gaat de eerste wave. Wij mogen als tweede en met zijn vieren gaan we op weg.</p>
<p>We zijn nog niet koud begonnen of vlak voor ons gaan twee mensen op hun snufferd. Ik schrik er van maar gelukkig gaat het goed met ze. We lopen door. In de eerste kilometer loopt de temperatuur al aardig op en mocht ik twijfels gehad hebben qua broeklengte zijn deze volledig verdwenen. Het is warm en zelfs een beetje broeierig. Van de tutu merk ik niks behalve dan opnieuw de positieve reacties uit het publiek. Al kletsend lopen we ongemerkt het eerste rondje van 5 km. Daarna wordt het gelukkig wat rustiger op het pad want het is druk en smal. We hebben een hele tijd achter team LeBonheur gelopen maar nu gaan we ze voorbij voor wat meer ruimte.</p>
<p>De tweede helft gaat het tempo stiekem wat omhoog. Frank en Myrna lopen nu achter ons en Inge en ik lopen mooi gelijkmatig in cadans. Op onze T-shirts beginnen zich nu zweetvlekken te vormen maar we lopen nog steeds lekker. We kletsen nog steeds en zwaaien af en toe naar een fotograaf of een supporter en ook het tweede deel gaat redelijk ongemerkt voorbij. Voordat we het in de gaten hebben zijn we al weer bij de finish. Nog even hand in hand voor de foto en dan mogen we de medaille ophalen.<span class="Apple-converted-space"> </span></p>
<p>We praten nog even na, drinken wat en delen een hotdog voor de ergste trek en als de mensen van de 5 km zijn gestart gaan we langzaam richting huis. Ik besluit om dan toch maar een donut te halen, als toetje voor vanavond, maar er staat een hele lange rij. Frank wacht geduldig op de scooter en dan denk ik aan de chocola die ik gisteren al gegeten heb en vraag ik mezelf af of ik die donut nu écht heel erg graag wil hebben. Het antwoord is nee en ik stap uit de rij en bij Frank achter op de scooter. Thuis maak ik een heerlijk gezond broodje geitenkaas en ‘s avonds na het eten neem ik nog een stukje chocola terwijl ik de foto’s bekijk.</p>
<p>Lopen in een oranje tutu. Eerlijk is eerlijk, Het geeft wél leuke plaatjes.</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/run-for-kika-in-mooi-oranje/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Tromsø Polar Night Half Marathon: an Arctic adventure&#8230;</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/tromso-polar-night-half-marathon-an-arctic-adventure/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/tromso-polar-night-half-marathon-an-arctic-adventure/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Tue, 09 Jan 2018 17:24:00 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[halvemarathon]]></category>
		<category><![CDATA[Hardloopvrienden]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<category><![CDATA[Uitdaging]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.opwegnaardemarathon.com/?p=1297</guid>

					<description><![CDATA[Jut en Jul hebben weer wat verzonnen. Nou ja, Jul heeft weer wat verzonnen, Jut had zoals gewoonlijk geen andere keuze dan gewoon: ‘Ok’, antwoorden op de mededeling: ‘Schat, we gaan een halve marathon in Tromsø lopen.’ ‘Ok’. ‘Dat ligt in Noorwegen.’ ‘Ok’. ‘In Januari, boven de poolcirkel.’ ‘Ok’. ‘Dan is het heel koud.’ ‘&#8230;Ok’. [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Jut en Jul hebben weer wat verzonnen. Nou ja, Jul heeft weer wat verzonnen, Jut had zoals gewoonlijk geen andere keuze dan gewoon: ‘Ok’, antwoorden op de mededeling: ‘Schat, we gaan een halve marathon in Tromsø lopen.’ ‘Ok’. ‘Dat ligt in Noorwegen.’ ‘Ok’. ‘In Januari, boven de poolcirkel.’ ‘Ok’. ‘Dan is het heel koud.’ ‘&#8230;Ok’. Hoe ik daar zo bij kom? Nou, ik zag een oproep voorbij komen op Facebook van iemand uit de Rotterdam Running Crew, en toen dacht ik bij mezelf: ‘Noorwegen? Leuk, daar ben ik nog nooit geweest.’ Een halve marathon lopen is dan ook een goede smoes om er heen te gaan. En zo staan we op zaterdag 6 januari dik ingepakt aan de start van de Polar Night Half marathon. Om drie uur ‘s middags, in de sneeuw en in het donker, in drie lagen kleding, een dubbele muts en met spikes onder mijn schoenen. Brace yourselfs, winter is coming&#8230;</p>
<p>We vertrekken op donderdag met achttien man, inclusief Frenk, Frank zijn zoon, richting Noorwegen, en mijn goede voornemens voor 2018 zijn stante pede verpest als we geen andere optie hebben dan bij de Burger King te eten. We hebben 20 minuten vertraging dus ons plan om tijdens onze transfer van een uur in Oslo te eten valt in duigen. Hopelijk is dit de enige vertraging, anders hebben we nog wel een uitdaging. Uiteindelijk komt het goed en zitten we lekker nooduitgang breeduit in het vliegtuig. De transfer gaat ook soepel en we hebben weer een nieuwe ervaring als we op een scherm moeten wachten tot onze naam voorbij komt om over te stappen. Als we bijna bij Tromsø zijn horen we de magische woorden ‘Noorderlicht’, en inderdaad zien we het licht hangen. De eerste foto’s zijn gemaakt, en ik vind dat ook al wordt het het hele weekend niks, we deze alvast mogen afstrepen. Op het vliegveld krijgen we een warm onthaal met non-alcoholische bubbels van de touroperator. Het weekend begint goed!</p>
<p>De volgende dag worden we vroeg verwacht voor de huskysleetour. Maar eerst gaan we in een luxe hotel ontbijten. Zalm, zes soorten brood, eieren, muffins, pannenkoeken en wafels. Ik geloof dat ik hier wel aan kan wennen, maar ook dat ik mijn verloren 20 kilo weer heel snel terug ga vinden als ik hier te lang blijf. De rit naar het huskykamp duurt anderhalf uur en ondanks dat het nog donker is vergapen we ons aan het winterse sneeuw landschap. We mogen per twee in een slee, met elk vijf husky’s. We krijgen dikke pakken aan tegen de kou, onze snowboots worden goedgekeurd maar de handschoenen afgekeurd. Te dun, en we krijgen andere te leen. Daarna wordt uitgelegd hoe de slee werkt. Ik mag met één van de gidsen mee en installeer me prinsessenheerlijk op het rendiervel in de slee. Hi ho Silver!</p>
<p>De mythe over de poepende honden is deels waar. Ze poepen en het stinkt, maar het komt niet op je terecht. Gelukkig heb ik een buff tegen de ergste lucht. Het landschap is betoverend en als de honden eenmaal op weg zijn sterft het oorverdovende kabaal dat ze voor de start maken ook langzaam weg, plaatsmakend voor het geluid van hijgende honden en het knersen van de sneeuw onder de slee. De totale afstand is ongeveer 13 km en halverwege wordt er even pauze gehouden. We dollen in de sneeuw en ik doe een poging voor de snowfacechallenge, die nog steeds niet helemaal wil lukken. De sneeuwengel lukt dan weer wel. Daarna gaan we weer op pad en begin ik het toch wel een beetje koud te krijgen, ondanks de honderd lagen kleding. Ik ben alleen het tweede paar sokken vergeten, dus mijn tenen veranderen in rap tempo in ijsblokjes. Ook ben ik het eens met de uitspraak over de handschoenen. Twee seconden zonder, en mijn jatten vriezen er al af. Ik ben dan stiekem ook wel een beetje blij als de rit weer voorbij is.</p>
<p>In de kantine krijgen we een kop authentieke rendiersoep met brood, alvorens we weer terugrijden. Het is 2 uur ‘s middags en het begint alweer donker te worden. Eenmaal terug wandelen we door de winkelstraat en kijk ik toch even hoe het nu zit met spikes voor onze hardloopschoenen. Na wat vergelijkend warenonderzoek besluit ik ze te kopen. Het voelt toch fijn om ze te hebben. Terug in het hotel hebben we maar heel kort omdat we om 18:45 alweer opgepikt worden voor de Noorderlicht excursie. En we moeten ook nog eten. We googelen wat en komen uit bij een pizzeria, waar ze een heerlijke pittige pizza serveren met als specialiteit dat hij wordt geflambeerd.</p>
<p>De Noorderlicht excursie wordt een avontuur. De weersomstandigheden zijn niet gunstig, en de natuur laat zich niet sturen. We rijden naar een plek waar het hopelijk enigszins helder is en we moeten zoeken naar sterren. We zijn niet de enigen en kijken en kijken en kijken, maar zien niets. Ik maak toch wat foto’s, gewoon om te zien wat er uitkomt en of de settings werken. Op één van de foto’s zie ik een rare waas, en dolenthousiast laat ik het aan de gids zien. Ze tempert mijn enthousiasme. Ze weet niet wat het is, maar het is geen Noorderlicht. Ik maak nog een paar foto’s en krijg weer de waas, en dan realiseer ik me dat het de mouw van mijn jas in het licht is met een 15 seconden sluitertijd. Bummer.</p>
<p>We rijden verder en we moeten van de gids weer naar sterren zoeken. Na een lange tijd van staren en niks zien besluiten we om maar terug te gaan naar de eerste plek. We moeten alleen even keren, wat met een grote tourbus op een smal besneeuwde bergpas nog niet zo makkelijk is. Gelukkig vinden we dan toch een soort van parkeerplaats waar we kunnen keren, en rijden we weer terug. Ik maak het mezelf makkelijk en doezel een beetje weg. Als we er zijn en de zelfgebakken koekjes als snack uitgedeeld worden hoor ik opnieuw de magische woorden: ‘Noorderlicht’! Ik ben direct klaarwakker.</p>
<p>Eenmaal uit de bus aanschouw ik het groene schouwspel terwijl ik koortsachtig mijn camera probeer in te stellen. Het hoogtepunt is een prachtige groene cirkel. Dan is het weer voorbij. We blijven nog een tijdje wachten en verder staren maar meer zit er niet in. Dan rijden we weer terug naar het hotel voor het einde van een lange dag. Ik had verwacht dat we 5 minuten zouden rijden naar een plek waar je het Noorderlicht kon zien hangen en we daar drie uur zouden blijven om foto’s te maken. In realiteit hebben we 5 uur gereden om 30 seconden het Noorderlicht te zien. Over verwachtingsmanagement gesproken. Maar het was het allemaal waard!</p>
<p>Zaterdag slapen we een beetje uit en eten we een hardlopersontbijt van eieren met spek en yoghurt met muesli, alvorens onze startnummers op te halen. Het sneeuwt als een gek, als dat maar goed komt vanmiddag. We moeten naar het gemeentehuis waar het al aardig druk is. Ik verlekker me nog even aan de shirtjes, maar ze zijn me écht te duur dus ik hou me in. Tromsø is als een soort Manhattan met bruggen verbonden aan het omringende land, en we besluiten om de dichtstbijzijnde brug over te steken voor wat mooie plaatjes. Het is opgehouden met sneeuwen, maar op de brug merken we dat het nog steeds waait en het is ijzig koud. Aan de overkant lopen we nog even naar de kade voor een kiekje en daarna vinden we het wel weer welletjes, dus lopen we weer terug naar het hotel om nog even te chillen en ons mentaal voor te bereiden. En natuurlijk besluiten wat we aan doen. Hoeveel lagen? Wel of geen jas? Welke schoenen? Het worden drie lagen, geen jas en mijn gewone schoenen met de spikes. Met als kroon op mijn hoofd mijn knaloranje Unoxmuts. We starten om 15:00 en spreken 14:30 met de rest af voor de groepsfoto. Die maken we op het plein waarna we onze tas nog af moeten geven, de spikes om moeten doen, een banaan eten en ik natuurlijk nog naar de WC moet. Al met al is het al 14:57 als we naar de start lopen, en terwijl we net koud in het vak staan wordt er afgeteld en moeten we rennen. We zijn begonnen!</p>
<p>Al de eerste paar meters ben ik enorm blij dat ik spikes gekocht en omgedaan heb, want alhoewel het wat stug loopt, ren ik zelfverzekerd op normaal tempo over het ijs en de sneeuw. Het is droog, er staat geen wind en ik heb het allesbehalve koud. Dit gaat helemaal goed komen! Er zijn geen kilometerbordjes, behalve de laatste vijf op de terugweg, maar dat geeft niet. Het is 10 km tot aan het keerpunt, dat kan ik wel inschatten. En anders heb ik gewoon mijn klokje. Langs het parcours hebben ze de beloofde lampionnen staan en we worden door alle vrijwilligers en een aantal toeschouwers aangemoedigd met ‘Heia, heia’! Nog even en ik kan niet alleen ‘Ja’, ‘Nee’, en ‘Dank je wel’ zeggen in 50 talen, maar ook nog aanmoedigen.</p>
<p>Bij de eerste drankpost moet Frank plassen en wil ik van de gelegenheid gebruik maken om even een foto te maken. Dat lukt met moeite want de juiste settings instellen met handen die ter plekke bevriezen valt niet mee. Ook Frank kan niet plassen, hij kan het parcours niet af zonder een halve meter in de sneeuw weg te zakken, en moet doorrennen tot het keerpunt van de 10 km wedstrijd om aan de overkant van de weg enige privacy te hebben. Ach, we gingen toch niet voor een toptijd.</p>
<p>Daarna hollen we weer verder en we komen af en aan de andere lopers uit onze groep tegen. Tenminste, die paar die ook de halve lopen, want de meesten doen mee aan de 10 km. Het is inmiddels één lange rechte weg maar we lopen heerlijk. Ik ben meerdere malen dankbaar voor mijn spikes, ook al voel ik mijn voeten en kan ik me ook niet aan de indruk onttrekken dat ik een paar kleine blaartjes aan het kweken ben. Maar dat zien we straks wel. Bij het vliegveld hebben we een raar heen en weertje, of twee, maar voor die tijd komen de eerste lopers alweer onze kant op terug rennend. Tja, verschil moet er zijn. Bij het laatste keerpunt moet ik wat eten, wat ook weer een uitdaging is met al die lagen kleding. Het kost ons zeker een minuut, misschien wel twee, om mijn bar uit mijn belt te plukken, te openen, op te eten en het restant terug te stoppen. Daarna beginnen we aan de terugweg.</p>
<p>Dan komen we er achter dat er wel degelijk wind staat. Langs de weg vanaf kilometer 12 tot 18 hebben we hem pal tegen, en hij is nu stiekem toch wel erg koud. De opstuivende sneeuw van de langsflitsende auto’s die recht in onze bakkes komt maakt het er niet makkelijker op. Ik focus me op het inhalen van deze en gene omdat we verrassend genoeg nog steeds tempo kunnen houden. We dienen zelfs een tijdje als haas voor iemand ‘omdat we zo’n lekkere pace lopen’. Uiteindelijk komt er een eind aan de lange weg en zijn we terug in de bewoonde wereld, vrij van de wind, maar waar ook de heuvels zijn. We bedwingen ze onder het ‘Heia, heia’, van de vrijwilligers en beginnen met aftellen nu dat er bordjes staan. De laatste kilometer is heuvel af en dan lopen we weer door de hoofdstraat van Tromsø richting finish, waar Frenk langs de kant staat om een filmpje te maken. We dit it! I knew we would!</p>
<p>Ik krijg het gauw koud maar gelukkig krijgen we naast een mooie medaille ook nog een foliedeken om. We wachten nog even op onze medelopers uit de groep en als ook zij binnen zijn maken we nog even een overwinningsfoto met elkaar. Dan gaan we gauw op zoek naar Frenk, onze tas en terug naar het hotel, want ik begin het nu wel heel erg koud te krijgen. Daar springen we lekker onder de douche en halen daarna een borrel in de kroeg voordat we gaan eten. Vanavond hebben we een groepsdiner met een vier gangen menu. Ondertussen zijn de tijden bekend. Allebei exact 2:04:56, en gezien de omstandigheden zijn we meer dan tevreden. ‘En het bleef nog lang gezellig’.</p>
<p>Het voelt inmiddels alsof we hier al drie weken zijn als de volgende dag om 6:30 de wekker weer gaat. Tenslotte worden we om 8:30 verwacht in de haven voor de walvisexcursie, en we willen ook nog ontbijten. De helft van de groep gaat mee de boot in, de andere helft gaat sneeuwscooteren. Naast onze acht zijn er ook nog twee Duitse dames mee. Kapitein Kurt neemt ons vandaag mee het fjord in. Maar eerst moeten we het ondiepe kanaal door. Het landschap is prachtig en het weer gevarieerd. Als we vertrekken is het bewolkt, maar ergens varen we door een mistbank heen, om vervolgens rechts achter de bergen daglicht met zon te zien, en links een enorme grijze sneeuwbui. Ook nu heeft de natuur zijn eigen wil want voorlopig is er geen orca noch walvis te zien.</p>
<p>Na een tijdje varen besluit Kurt ons even aan land te zetten zodat hij de lunch kan klaarmaken, zelfgemaakte vissoep, met verse vis die hij gisteren gevangen heeft. We ploeteren door de metershoge sneeuw om prachtige foto’s te maken en we wagen ons nog eenmaal aan de snowface challenge. Practice makes perfect blijkt want nu lukt het wel, en ik krijg zelfs Frank zo gek om het te proberen, wat een hilarische foto oplevert van Frank op zijn knieën met zijn gezicht in de sneeuw. Eenmaal terug op de boot heeft Kurt een klein probleempje. De stroomgenerator doet het niet, ergo geen soep. Ach, dan vergrijpen we ons wel aan de chips en nootjes.</p>
<p>We varen nog een tijdje maar moeten dan toch echt terug. De walvissen zijn een weekendje naar de tropen en de orca’s hadden gisteren een feestje en liggen hun roes uit te slapen want ze laten zich niet zien, hoe hard ik ook schietgebedjes de hemel in stuur. Desondanks was het een heerlijke boottocht, en als Kurt ook nog een kabeljauw vangt en we in de haven alsnog de beloofde overheerlijke vissoep krijgen is dit toch een geslaagd dagje uit. Het is 14:00 en inmiddels alweer donker. Het blijft raar, mijn biologische klok is volledig van slag. We gaan even snel langs het hotel maar omdat we nog de hele middag de tijd hebben besluiten we op de valreep de kabelbaan en de berg nog op te gaan. Daar heb je een prachtig uitzicht over de stad. We drinken nog wat en maken plannen voor de avond. Sommigen gaan naar de bioscoop, andere blijven nog wat langer boven en ik heb mijn zinnen gezet op vlees. Maar niet zomaar vlees, nee, het is Mission Reindeersteak!</p>
<p>We wandelen terug naar de stad richting centrum en na wat vergelijkend warenonderzoek hebben we mazzel. Een goed aangeschreven restaurant heeft ongereserveerd toevallig nog een tafeltje vrij en we mogen naar binnen. We zijn met vier, Frank, Frenk en ik, en Albert, die bij ons aangesloten is omdat hij feilloos doorheeft dat wij weten wat lekker is en ook wel van het goede leven houdt. En inderdaad, het eten is goddelijk, zowel voor-, hoofd-, als nagerecht. Daarna storten we in en gaan vroeg richting hotel om daar nog even zinloos te zappen, alvorens als een blok in slaap te vallen.</p>
<p>Het is inmiddels maandag en we slapen een beetje uit. Daarna gaan we nog één keer luxe ontbijten, maar ik heb pech want er liggen geen croissantjes en ook de wafels zijn blijkbaar alleen in het weekend. Kan ik vast weer een beetje wennen aan mijn crackerontbijt thuis. We doen nog een rondje Tromsø centrum alvorens uit te checken en de bus naar het vliegveld te pakken. Daar blijken we wederom vertraging te hebben, dit keer met serieuzere consequenties. We missen onze transfer in Oslo! Maar gelukkig worden we omgeboekt op de vlucht van 17:15, drie kwartier later. Dat deze eerst nog een uur naar Kopenhagen vliegt, waar we anderhalf uur transfer tijd hebben alvorens we naar Schiphol gaan hebben ze er maar even niet bij gezegd. Dan maar in Kopenhagen eten, waar het wonderbaarlijk nóg duurder is dan in Noorwegen. Uiteindelijk mogen we dan om 20:00 eindelijk vertrekken om om 21:30 op Schiphol te landen. Terug in Nederland, waar het licht is overdag, geen sneeuw op de weg ligt, maar waar het bijna net zo koud is. Tromsø wat was je mooi, wat was je leuk, wat was je bijzonder, en wat was je koud.</p>
<p>Weet iemand wat de weersverwachting voor Egmond is, over zeg 5 dagen?</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/tromso-polar-night-half-marathon-an-arctic-adventure/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>8</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Dublin Rock &#8217;n Roll Half marathon</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/dublin-rock-n-roll-half-marathon/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/dublin-rock-n-roll-half-marathon/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Sun, 13 Aug 2017 21:33:09 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Wedstrijdverslagen]]></category>
		<category><![CDATA[halvemarathon]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[RMD]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.opwegnaardemarathon.com/?p=1097</guid>

					<description><![CDATA[Zoals gezegd is onze medaille hanger voor de buitenlandse medailles nog een beetje leeg. En dus lopen we dit weekend in Dublin niet één maar twee wedstrijden, waar we dan gelijk ook niet twee maar drie medailles voor krijgen. Vrijdag staan we voor dag en dauw op, hoe kan het ook anders en ik begin [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Zoals gezegd is onze medaille hanger voor de buitenlandse medailles nog een beetje leeg. En dus lopen we dit weekend in Dublin niet één maar twee wedstrijden, waar we dan gelijk ook niet twee maar drie medailles voor krijgen. Vrijdag staan we voor dag en dauw op, hoe kan het ook anders en ik begin er al aan gewend te raken, om met RyanAir richting de Ierse hoofdstad te vliegen. Samen met wat hardloopmaatjes van de Rotterdam Running Crew. Daar zullen zich de volgende dag overigens ook wat mensen van de RMD groep bij voegen voor de nodige kruisbestuiving.</p>
<p>Eenmaal aangekomen in Dublin gaan we gelijk door naar het hotel, dat dicht bij de The Spire, en dus heel centraal, ligt. Gelukkig voor zondag ook vlak bij de start. Nadat we de koffers hebben gedropt gaan we direct naar het Trinity College Sportscentre om onze startnummers op te halen. Je kan het maar gedaan hebben. We worden onthaald door banners met &#8216;Rock this way&#8217; om gelijk lekker in de sfeer te komen. Het is niet druk en we zijn zo klaar zodat we genoeg tijd hebben om nog even een paar gekke foto&#8217;s te maken. Gelukkig mag ik het bestelde XL T-Shirt omruilen voor een S, want toen ik me inschreef was ik nog een paar kilo&#8217;s zwaarder en ze vallen ook nog groot. Op weg naar buiten komen we langs een tafeltje waar de medailles hangen. En die zijn groot, heel groot. Amerikaanse toestanden en onze hanger zal straks niet meer zo leeg zijn.</p>
<p>Nu we de tassen met enveloppen, T-shirts en nog wat samples van supergezonde groente-gemixt-met-fruit-maar-wel-vol-suiker sapjes hebben kunnen we op weg naar een kroeg. Eerst nog even langs het hotel om de spullen te droppen en om te kleden, maar dan toch echt naar de legendarische wijk Temple Bar voor drank, Guiness voor de mannen en een colaatje light voor het kind, voedsel, in de vorm van de meest goddelijke beef ribs ever, en live muziek, van een zanger die af en toe een nootje mist. Maar niet te laat want de volgende dag moeten we vroeg op en een stukje lopen.</p>
<p>Ontbijten doen we de volgende ochtend bij Ann&#8217;s Bakery, die stante pede elk bestaan van de Weight Watchers uit mijn leven wist. Alleen de wetenschap dat ik straks 5 km moet hardlopen zorgt er voor dat ik de worteltaart en chocolademuffins in mijn geheugen opsla voor een andere keer. In plaats daarvan eet ik een kipsandwich en vergrijp me aan een amandelscone, wetende dat ik daar later spijt van krijg omdat het eigenlijk teveel is. Daarna gaan we met de tram naar de pendelbus die ons netjes bij de start in het Phoenix park afzet.</p>
<p>We zijn op tijd en het is nog rustig. We ontmoeten de mede-RMD-ers en zoeken een plekje achter een tent op, met stoelen en uit de wind. We starten officieel om 11:00 en met nog een half uur te gaan zoek ik voor de laatste keer een Dixie op, waar in tegenstelling tot toen we aankwamen nu lange rijen staan. Maar er zijn &#8216;maar&#8217; 2900 deelnemers, en dus staan we binnen no time in ons startvak. Wel eerst natuurlijk zorgen dat we geïnterviewd worden door de omroeper omdat we toch wel wat opzien baren met onze groene Rotterdam shirtjes. We zitten in wave 2 en hoeven niet lang te wachten. En waar we gisteren nog vol overtuiging riepen dat we rustig aan gingen doen, niet gingen racen, er een opwarm- en trainingsrondje van gingen maken, en &#8216;gewoon&#8217; lekker gingen lopen, kijken Frank en ik elkaar aan en weten we allebei dat we toch wel iets neer willen zetten. We spreken af om te kijken hoe het loopt.</p>
<p>Na het aftellen mogen we weg. Onfortuinlijke Menno, aanjager van dit avontuur en die twee weken geleden zijn enkelbanden scheurde, zal foto&#8217;s maken langs het parcours en we zien hem inderdaad al snel langs de kant zitten. Het eerste stuk is stiekem een beetje vals plat omhoog en na 1 km staat gezellig een band te spelen. Ik moet enorm lachen als ik een bellende man hoor roepen: &#8216;Mom, can you please hang up the phone now?&#8217; Ik zie het helemaal voor me. Het is koel, afwisselend bewolkt en zonnig en we voelen zelfs een paar druppels. Maar we lopen gestaag een tempo van iets meer dan 12 km per uur. Iets harder dus dan de beoogde 11 km per uur, maar zo lang die gaat, gaat die. Mijn maag begint wel al snel te protesteren en ik moet boeten voor mijn gulzigheid van vanochtend. Dat moet ik morgen echt anders doen.</p>
<p>Dan loopt het parcours omlaag, om niet te zeggen behoorlijk stijl omlaag. Een mooi moment om gebruik te maken van de zwaartekracht en mijn looptechniek kennis in te zetten. Lekker hard naar beneden sjezen dus. Maar what goes down, must come up. Gevoelsmatig is het stuk omhoog echter veel korter dan wat we net omlaag hebben gelopen, en gaan we km 3 alweer voorbij. Mijn maag begint zich steeds nadrukkelijker te manifesteren, maar als km 4 zich aandient bedenk ik me dat ik niet moet zeuren en nog heel even vol moet houden. Frank denkt dat er nog een stuk omhoog moet komen maar daar ben ik niet zo zeker van. Ik krijg gelijk, na een scherpe bocht is de finish al in zicht en gaan de tanden op elkaar voor de laatste 500 meter. Menno ligt op links maar we hebben een vent die in onze fotolinie loopt. Ik pak Frank zijn hand en samen lopen we de finish over. Zo, de eerste medaille is binnen! Tijd? 24:46, net geen PR maar goed voor toch zeker 12,1 km per uur. Frank is volgens de officiële registratie 1 seconde sneller. Is hij ook weer blij. Iets met New York en zo.</p>
<p>We nemen voor Menno ook een medaille mee. Frank heeft zijn nummer op de rug meegedragen, en gek genoeg is Menno sneller geklokt dan Frank. Zal wel met verwerking te maken hebben. We lopen terug naar Menno om de rest ook te zien finishen en halen onze laatste loopster met elkaar binnen, zoals we dat braaf geleerd hebben in de RMD groep. Daarna in de rij voor een alcoholvrij biertje, (ja, ook ik ja), en laten we ons terug vervoeren naar het hotel voor een douchebeurt. De rest van de middag spenderen we met lunch in een pub, een rondleiding door de Jameson brouwerij, een borrel in een pub en avondeten in een pub, om vervolgens op tijd naar bed te gaan want&#8230; &#8230;morgen moeten we weer vroeg op.</p>
<p>Ik slaap gelukkig een stuk beter maar ben om 6:00 toch wakker. Volgens de wekker mag ik nog een uur slapen, maar daar komt niet veel meer van. Vandaag ontbijt ik alleen een stuk ontbijtkoek, een banaan en drink één van de gezonde sapjes. We lopen naar de start die ongeveer 2 km verderop ligt, met net genoeg tijd voor het droppen van de tas en een bezoek aan mijn favoriete hang out plek tijdens een wedstrijd, de Dixie. We staan in wave 14, omdat ik net als dat XL shirt bij het inschrijven nog 2:15 op een halve marathon liep. Nog even iedereen op Facebook spammen, vandaag in het Club Rotterdam Running Crew shirt, en dan bewegen we langzaam naar de start.</p>
<p>Paniek! Mijn GPS doet het nog niet als we over de start gaan. Gelukkig duurt het niet al te lang. We beginnen rustig maar wel met tempo, en net als in het verkeer hier, loopt de meute en de langzame lopers op links. Rechts inhalen dus. Even voorbij de eerste kilometer gaan we de brug over naar de andere kant en komt ook het eerste bandje al in zicht. Een groep lopers verkleed als KISS haakt aan en ik kan het niet laten om even met ze op de foto te gaan. Een stukje verderop staat Menno en aangezien we nu nog fris en fruitig zijn &#8216;vliegen&#8217; en &#8216;rocken&#8217; we voor de foto. Daarna gaan we op weg naar de eerste heuvel van het parcours, richting de kerk voor een lusje.</p>
<p>We blijven de rivier volgen om vervolgens een stukje &#8216;urban run Dublin&#8217; te krijgen langs het ziekenhuis, door de tuinen van een museum en wat mooie Ierse straatjes van de buitenwijken. We zijn bijna op de helft als we een bruggetje over gaan en ik Frank even kwijt ben. Die heeft hetzelfde probleem dat ik de dag ervoor had. Teveel en te vet gegeten de afgelopen dagen, en dus last van zijn maag. Ik hoefde echter maar 5 km, hij moet er 21, maar hij overleeft het wel.</p>
<p>Met km 13 gaan we het park in, waar we eerst getrakteerd worden op een smal pad dat niet zo lekker loopt. Ik ga even live met een DJ op de klanken van Guns &#8217;n Roses, tenslotte is het een Rock &#8217;n Roll halve marathon, om daarna vrolijk een stijle heuvel af, maar ook weer een stijle heuvel op te lopen. Langs het parcours staan vrolijke teksten als &#8216;It&#8217;s a hill, get over it&#8217; en &#8216;Think of the bragging rights after you finish&#8217; om ons te motiveren voor het gemene vals plat in de laatste kilometers, want veel publiek is er niet.</p>
<p>Dan de laatste kilometer, die ik herken van gisteren. Ik ben eerlijk gezegd niet moe, ik voel alleen mijn benen een beetje, en had wel wat harder gekund. Toch is het prima zo met een respectabele 10,3 km p/u. Mijn doel is wel onder de 2:05 en in elk geval een Aziaat voorbij lopen die al sinds kilometer 10 in mijn buurt loopt. Menno zit weer op dezelfde plek en omdat we nog steeds best wel fris en fruitig zijn komen we ook nu &#8216;vliegend&#8217; en &#8216;rockend&#8217; voorbij. Bij de finish loop ik nét even iets eerder over de mat dan Frank, om de seconde van gisteren terug te pikken. Eindtijd is 2:04:07 en medaille twee is ook in the pocket. We lopen naar Menno om Herman en later ook Roos binnen te halen. Dan zijn we compleet en kunnen we medaille drie ophalen. En ze zijn allemaal even groot en even mooi van lelijkheid!</p>
<p>We hebben geen reden om lang te blijven hangen op het terrein dus we gaan terug naar het hotel om te douchen, eindelijk dat stuk worteltaart te halen en de rest van de dag de toerist uit te hangen in Dublin. Tijdens de borrel worden er nieuwe plannen gemaakt voor mogelijke volgende races. Morgen vliegen we laat terug, dus dan kunnen we nog wat meer toerist spelen en dan mogen we dinsdag weer aan het gewone leven beginnen. Opstaan, het huishouden doen, boodschappen halen en &#8217;s avonds&#8230;</p>
<p>&#8230;&#8217;s avonds gaan we lekker een rondje rennen, de Ronde van West!</p>
<p>&nbsp;</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/dublin-rock-n-roll-half-marathon/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Rotterdam Running Crew Lichtjesrun</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/rotterdam-running-crew-lichtjesrun/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/rotterdam-running-crew-lichtjesrun/#respond</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 22 Dec 2016 08:54:58 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[Goede doel]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Lichtjesrun]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.opwegnaardemarathon.com/?p=773</guid>

					<description><![CDATA[Hardlopen voor het goede doel. Je ziet het in alle soorten en maten voorbij komen. De meest traditionele is het zetten van een bepaald doel en je dan laten sponsoren door vrienden, bekenden en ook wel onbekenden om een bedrag bijeen te brengen. Het doel is 10 km, een halve marathon of vaak ook een [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Hardlopen voor het goede doel. Je ziet het in alle soorten en maten voorbij komen. De meest traditionele is het zetten van een bepaald doel en je dan laten sponsoren door vrienden, bekenden en ook wel onbekenden om een bedrag bijeen te brengen. Het doel is 10 km, een halve marathon of vaak ook een hele marathon. Ik heb het zelf ook gedaan. Mijn eerste marathon heb ik opgedragen aan Unicef. Ik was er niet bewust mee bezig maar het kwam op mijn pad en maakte een uitzondering. Lopen voor Kika zie je ook vaak voorbij komen. Marathons met een hoofdletter M, zoals die van New York worden vaak voor Kika gelopen. Discussie vindt dan plaats omdat een deel van het gesponsorde geld gebruikt wordt om de reis te betalen. Überhaupt het grootste euvel van goede doelen, &#8216;watgebeurtermetmijngeld&#8217;, maar dat terzijde.</p>
<p>Een andere vorm is een bepaalde afstand lopen waarmee slechts aandacht gevraagd wordt voor een bepaald doel. Iemand die van Rotterdam naar Utrecht loopt voor een spierziekte of iets dergelijks. Maar vrijblijvend. Natuurlijk indirect ook proberen donaties te krijgen, maar zonder loopt hij ook gewoon die afstand.</p>
<p>Meestal zijn het soloacties, maar soms loop je met een team, zoals de Roparun. En soms,&#8230; soms ga je met drieduizend man op pad. Zoals vanavond waar we van alles een beetje gaan doen. Aandacht vragen maar ook geld inzamelen. Met de Rotterdam Running Crew lopen we een extra run om 2016 af te sluiten. Een lichtjesloop voor het Sofia Kinderziekenhuis.</p>
<p>Het weer werkt helaas niet mee want tegen alle berichten in regent het. Het enthousiasme is er niet minder door als het stadhuisplein volstroomt met mensen. En Rotterdam zich weer van haar beste kant laat zien, helemaal als Lee Towers ingezet wordt. Ik loop de zes kilometer vandaag met vrienden en vriendinnen van onze hardloopcommunity. Frank is sinds korte tijd leader of the pack en moet dus aan het werk. Na het afsteken van de fakkels gaan we lekker een rondje door de regen rennen. En natuurlijk draagt iedereen een lichtje.</p>
<p>Als we drie kwartier, zes kilometer, een Euromast, de Veerhaven met verlichte boten, honderd regenplassen, een gehaktbal met een blikje Red Bull, vele paaltjes, stoplichten, zingende mensen, applaus, een kerstboom bij het stadhuis en uiteraard een rondje om het Sofia Kinderziekenhuis verder zijn, zijn we nat, koud maar voldaan. Want ook al is het in de regen, wij kunnen gewoon rennen. De kinderen voor wie we het vanavond doen niet.</p>
<p>Ik hou niet zo van &#8216;bedelen&#8217;. En na mijn eerste marathonavontuur met Unicef besloot ik om dat niet nog een keer te doen. Maar soms moet je op een besluit terugkomen. Dus mocht je nog een goed voornemen voor 2016 niet hebben ingevuld, en de hardloopinspanningen van deze duizenden mensen willen belonen, dan is dit de website van de lichtjesactie van het Sofia Kinderziekenhuis.</p>
<p><a href="https://www.lichtjessophia.nl" target="_blank">https://www.lichtjessophia.</a></p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/rotterdam-running-crew-lichtjesrun/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>0</slash:comments>
		
		
			</item>
		<item>
		<title>[Winactie] De Blijdorp run &#8211; een vrolijke beestenboel</title>
		<link>https://www.opwegnaardemarathon.com/winactie-de-blijdorp-run-een-vrolijke-beestenboel/</link>
					<comments>https://www.opwegnaardemarathon.com/winactie-de-blijdorp-run-een-vrolijke-beestenboel/#comments</comments>
		
		<dc:creator><![CDATA[Saskia Uit den Bogaard]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 08 Jul 2016 15:22:25 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Op weg naar de blogs]]></category>
		<category><![CDATA[Blijdorp]]></category>
		<category><![CDATA[Dierentuin]]></category>
		<category><![CDATA[hardlopen]]></category>
		<category><![CDATA[Marathon]]></category>
		<category><![CDATA[RMD]]></category>
		<category><![CDATA[RMD 2017]]></category>
		<category><![CDATA[Rotterdam Running Crew]]></category>
		<guid isPermaLink="false">http://www.opwegnaardemarathon.com/?p=490</guid>

					<description><![CDATA[Potverdorie. Kan ik weer niet paardrijden. Maar ja, als er één loop is van de Rotterdam Running Crew waar je bij moet zijn, dan is het deze. De Blijdorp run. En ach, het zijn dan wel geen paarden, maar dan toch wel iets met beestjes. Na jaren lobbyen hebben ze het eindelijk voor elkaar. We [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[<p>Potverdorie. Kan ik weer niet paardrijden. Maar ja, als er één loop is van de Rotterdam Running Crew waar je bij moet zijn, dan is het deze. De Blijdorp run. En ach, het zijn dan wel geen paarden, maar dan toch wel iets met beestjes. Na jaren lobbyen hebben ze het eindelijk voor elkaar. We mogen door Blijdorp rennen. Wel onder een aantal voorwaarden. We mogen niet zingen, niet flitsen, geen selfies en geen toeschouwers, en we moeten een speciaal bandje hebben anders komen we er niet in. Gelukkig heb ik voor andere dagen in het jaar een kaartje dat zegt dat ik sowieso naar binnen mag, maar dat terzijde.</p>
<p>Vanwege het speciale karakter van de run en voor de herkenbaarheid trek ik vandaag mijn nieuwbakken Rotterdam Marathon Deelnemers shirt aan in plaats van mijn eigen shirt. Zal straks ook makkelijker zijn als ik tussen de duizenden foto’s heen moet scrollen om te kijken of ik ergens nog gekiekt ben. Maar zover is het nog niet. Eerst op de scooter naar de parkeerplaats van de nieuwe ingang, waar we zwaar gecontroleerd worden op ons bandje. Het krioelt al van de mensen. Het lijkt wel een bijenkorf, er zijn er in totaal meer dan 6.000 die gaan rennen vanavond. Het is dan ook best lastig om mensen van de hardloopgang te vinden, maar de shirtjes doen hun werk goed en na even browsen komen we ons clubje dan toch tegen. Het is altijd weer gezelligheid. We hebben alleen één uitdaging vanavond en dat is dat de 3 afstanden, 3 &#8211; 6 &#8211; 9, verschillende starttijden hebben.  Wij zijn vlees noch vis en doen de 6 km. Omdat dat nu eenmaal beter uitkomt in het schema.</p>
<p>De 3 km gaat al gauw van start en vormt op zichzelf al een indrukwekkend lint mensen. Toch spot ik twee collega’s. Tenminste, ik spot één collega en één collega spot mij. Als ze uit zicht zijn wordt het tijd voor ons om te verzamelen voor de warming up. Maar eerst nog een paar maffe foto’s maken, want daar hebben we straks geen gelegenheid toe. Frank heeft de Go Pro bij zich, en hem kennende zal het weer een mooi filmpje worden. Dan gaan mensen ineens rennen, zoals gewoonlijk bij de RRC runs. Net als een zwerm vogels die ineens van richting wijzigen, of een kudde herten die ineens op de vlucht slaan. We lopen eerst door een soort park achter Blijdorp, en ik realiseer me weer eens de hoeveelheid plekjes in Rotterdam die ik niet ken. We maken een rondje maar omdat de sliert mensen zo lang is, bijt de slang zich in zijn staart en staat de boel stil. Het is de eerste km dan ook meer slakkentempo wandelen dan hardlopen. Geeft me wel de gelegenheid om met een vriend te babbelen die als begeleider meeloopt en alles als een havik in de gaten houdt. Maar dan zet de kolonne mieren zich toch weer in beweging en kunnen we een beetje vaart maken én mogen we door de ingang het magische park binnen rennen. Daar lopen we door een haag met mensen van de 3 km en het bewuste collegaatje roept me voor een foto alvorens we via de prairiehondjes de bocht om gaan. De ijsbeertjes kijken ons onverstoord aan en door het tunneltje ontstaat er een beetje opstopping waardoor we even stilstaan. Lang genoeg om de regels een klein beetje te buigen en, brutale aap die ik ben, toch stiekem een foto te maken. We lopen verder en ik kijk links en rechts om een verdwaald beest te zien, maar de meesten liggen al lang en breed lekker op hun nest. Zij wel.</p>
<p>Dan lopen we het park officieel weer uit en rennen we langs het spoor. Een stukje jungle want we moeten links en rechts goed oppassen voor brandnetels en berenklauwen. Ook hier ben ik nog nooit geweest, maar ik weet zeker dat elke keer als ik aan de andere kant van het hek loop, ik hier aan terug zal denken. Na de jungle komt de bewoonde wereld weer in zicht. Langs de moskee en de opgebroken weg spring ik als een hinde over de stoeprandjes want het pad is smal. Wederom een opstopping om daarna weer een bijna lege straat te hebben en cheeta snelheden te klokken. Dit gaat gemiddeld niet mijn snelste tijd worden op een run, maar met een beetje fantasie kunnen we er wel een soort interval van maken. Ik heb moeite om me te oriënteren en voel me een verdwaalde potvis. Frank biedt uitkomst maar er gaat geen lampje branden. Pas als we de hoek weer omkomen om richting de oude ingang te gaan weet ik weer waar ik ben. Daar lopen we via het dienst-pad achter de wolven door naar de marabu’s en van daaruit weer dwars door het park richting Azië. Ook hier weer een kleine opstopping, precies waar de leeuwen zich bevinden. In een slechte horrorfilm zou deze nu door een gat in het hek ontsnappen en zich hongerig storten op de menigte inmiddels bezwete hardlopers. Mensen aan stukken scheurend, ledematen in het rond laten vliegend, bloed vergietend en paniek zaaiend. In het echt ligt hij gewoon een stuk verderop in het gras, zich tegoed doende aan een stuk zebra.</p>
<p>Door Biotopia weer terug naar de ingang, die in dit geval voor ons als uitgang dient. Linksom langs het park over de stoep weer richting de nieuwe ingang, om via de dienstingang en achter de schermen van het Oceanium weer naar binnen te gaan. Ik herken het van eerdere bezoeken en vanaf hier moeten we wandelen. We lopen langs de tonnen voer en de bakken met maden en sprinkhanen om in het Oceanium zelf uit te komen. Het is spooky al weet ik eerst niet waarom. Ik ben hier toch vaak genoeg geweest en ken de gangen met vissen, en de tunnel met de haaien en schildpadden. Dan zie ik het. De lichten in het aquarium zijn uit. Als we het Oceanium via de ingang weer uitkomen lopen we de massa in en is de run afgelopen. Ik maak nog even een schattige foto van de wasbeertjes en dwing Frank om samen op de foto te gaan voor de ruit van de winkel met dierenknuffels. Richting scooter nemen we afscheid van wat bekenden, gooien nog wat in de pot voor de adoptie van de antilope, gris ik een blikje Red Bull om nog even springvlo te spelen en door te kunnen stuiteren, en kopen we onderweg naar huis een kippetje voor de lege maag.</p>
<p>Het was weer een epische run en een gezellige beestenboel.</p>
<p>Weet jij alle dieren en dierenverwijzingen uit de blog te benoemen, vind je het ‘verborgen’ dier en maak je de leukste vergelijking tussen dieren en hardlopen? Dan win je misschien wel een gesigneerd exemplaar van mijn boek. En mijn Facebookpagina &#8216;Op weg naar de marathon&#8217; liken is niet verplicht, maar zou ik wel leuk vinden.</p>
<p>Zondag 10 juli maak ik &#8217;s avonds de winnaar op mijn FB pagina bekend!</p>
]]></content:encoded>
					
					<wfw:commentRss>https://www.opwegnaardemarathon.com/winactie-de-blijdorp-run-een-vrolijke-beestenboel/feed/</wfw:commentRss>
			<slash:comments>7</slash:comments>
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
