Van de week vroeg iemand me nog of ik nou de hele week pasta ging eten. Ik mag wel zeggen dat ik inmiddels genoeg ervaring heb dat ik dat soort dingen niet meer doe. Gewoon normaal doen, wat ik normaal gesproken ook doe. Pasta op zaterdag is meer gezellige traditie dan behoefte aan stapelen, net als de pannenkoek met spek op zaterdagmiddag en een toetje ‘s avonds na het eten, waarbij het lopen van de marathon gewoon een goed excuus is. Ik neem tijdens het lopen zelf twee gelletjes mee, één om op te eten, één als reserve, ik bak vlak voor de start bananenpannenkoeken omdat dat makkelijk is en ik kijk zaterdagavond de film ‘De Marathon’ om het gevoel van sfeer lekker af te toppen. Koolhydraten stapelen, taperen, een vracht gelletjes meenemen onderweg en isotone sportdrank drinken? Ik ga voor uitlopen, ik hoef geen PR meer. Bovendien veel te veel gedoe. Op tijd naar bed doen we dan wel weer, de hele nacht wakker liggen van de zenuwen niet meer.

En zo is het dan zondagochtend, ik heb mijn pannenkoek gegeten, Frank loopt de tien kilometer dus die heb ik bij Blaak bij Frouke en Deborah afgeleverd en uitgezwaaid, en op mijn gemak ben ik naar het startvak gewandeld, nog even met Rob op de foto, die staat gewoon weer op de Blaak, om dit jaar Berget Lewis ‘You’ll never walk alone’ te horen zingen. Het blijft even wennen dat mijn buurman Lee het niet meer doet net als dat ik Abu mis bij de start. Maar de wereld verandert continue en niets is voor eeuwig dus dit ook niet. De wedstrijdlopers zijn al weg, ik wacht geduldig af tot mijn wave ook weg mag, 10:10, de heartbeat en dan gaan we! Met opwinding en enige twijfel of mijn knie het gaat houden. We gaan het zien. Wat zeg ik ook altijd weer? De dood of de gladiolen, en we gaan natuurlijk altijd voor de gladiolen. Bovendien komt aan alles een eind, ook aan 42,195 km.

In het startvak sta ik met Marcel en Marcella, die eerst naar ons huis gekomen zijn, maar ik heb gezegd dat ze hun eigen gang moeten gaan omdat met mij lopen niet te doen is. Ik start altijd te hard, stort daarna in en loop onregelmatig omdat ik onderweg waarschijnlijk nog foto’s maak. We zien elkaar naar afloop wel weer. Als ik over de startmat loop kijk ik of onze nieuwe burgemeester er staat of wellicht Berget. Carola zie ik niet, Berget wel maar die is druk in gesprek met iemand. Doorlopen dan maar dus mijn muziek gaat aan en ik loop relaxed de Erasmusbrug op. Denk ik, want per saldo loop ik sneller dan 5:30. Maar ja, de eerste kilometer gaat altijd wat sneller en de tweede ook want dat is heuvel ‘Erasmusbrug’ af.

Ik voel me goed, ik loop lekker en heb geen last van mijn been. So far, so good. Hoogmoed gaat voor de val dus ik blijf op het snelle tempo doorlopen richting de eerste 5 km. Maar eerst langs DJ Gewoon Rene. Vanwege de routewijziging staat hij dit jaar op de 4 km in plaats van de 17 km, maar ik heb beloofd dansend bij hem langs te gaan dus dat doen we dan ook. Even een snelle foto en dan toch weer door. Bij de 5 km even wat water pakken en dan kijken hoe het nieuwe stuk van het parcours loopt. Nu moet ik bij de 7 km richting de Kuip en daar draaien voor het heen en weertje. De turn komt eerder dan ik verwacht en voor ik het weet ben ik alweer op de terugweg, waar ik snel nog even een selfie maak met De Kuip op de achtergrond. Door deze routewijziging moet ik de hele planning in mijn hoofd aanpassen. Alles komt nu veel eerder en dus is uitkijken naar de vaste punten ook anders.

Evert staat niet rond de 9 km want ik krijg eerst de 10 km verzorgingspost. Daar staat mijn oude Roparun team Jatogniettan?! water uit te delen. Ze zijn de volgenden in een lange lijst van bekenden die ik onderweg tegen ga komen, en bekenden en onbekenden die mijn naam zullen scanderen. Ik loop nu langs een man die aan het jongleren is tijdens het lopen en weer maak ik een foto. Dan de tunnel door in Lombardijen en als ik de tunnel uitkom kijk ik uit naar Evert. Ik kijk rechts als ik hem in mijn ooghoek ineens links zie staan en er bijna voorbij loop. Ik stop, roep dat hij aan de verkeerde kant staat en loop terug voor de traditionele foto. ‘Het is druk!’ verontschuldigt hij zich en zet me op de kiek terwijl ik een springpoging doe. Nu kan ik dat nog.

Ik lach en ren door terwijl ik voor het eerst mijn been een beetje begin te voelen. Hij doet nog geen zeer maar hij ‘zeurt’ wel terwijl ik de hoek omdraai en richting het Havenspoorpad ga. Veel mensen hebben hier een hekel aan, ik niet, ik hou van het Havenspoorpad. En omdat ik nog redelijk ‘vroeg’ ben is het ook nog niet zo druk. Ik loop nog steeds ok en snel, maar het zeuren gaat wel steeds meer over in ‘het doet een beetje zeer’. Straks bij de 15 km maar even wandelen of zo. Ik loop door naar de 13 km waar ik een gelletje pak, het eerste voedsel van de loop. Even voorbij de 13 km zie ik ineens Ronald en Ysbrand staan. Wat leuk! Ik stop en krijg van allebei een Powerknuffel voordat ik weer verder ren. Op naar de 15 km en van daar uit naar de halve.

Het wordt steeds warmer en het is lekker druk langs de kant. Ik word nog steeds veelvuldig aangemoedigd terwijl ik lekker doorhobbel. Ook de 15 km passer ik ruim binnen een gemiddelde snelheid van 10 km per uur en ik krijg een déja vu met Amsterdam, waar ik me de eerste helft kapot liep door heel snel te gaan, en de tweede helft doorgeworsteld heb met als gevolg een overbelaste knie. Gelukkig ben ik nu door schade en schande wijs geworden, toch? Oh nee, toch niet want ik loop gewoon net zo snel door. Het lijkt wel of, als ik aan het hardlopen ben, mijn IQ stante pede met 100 punten daalt. Aan de andere kant, geluk is met de domme dus wie weet. Als ik klaar ben met het Havenspoorpad zit ik op 16 km en ga ik echt wel iets rustiger aan doen. Ik neem iets langer de tijd bij de verzorgingspost om daarna weer lekker verder te kunnen.

Na de 17 km krijgen we de laatste koerswijziging, want in plaats van de lus om Ahoy hebben we ook hier weer een heen en weertje. Ik vind het niet erg, de lus bij Ahoy was altijd één van mijn minder favoriete stukken uit het parcours. Waarschijnlijk een trauma van mijn allereerste marathon. Toen ging ik hier al een beetje dood, had geen zin meer en was ik nog niet eens op de helft. Nu gaat het heen en weertje redelijk ongemerkt aan me voorbij met als voordeel dat ik de 20 km passeer. Ik zit nog steeds gemiddeld op 10 km per uur en kan wellicht de halve onder de twee uur aantikken. Het enige dat roet in het eten kan gooien is die verdraaide poot, die steeds irritanter begint te worden. Bovendien krijg ik eerst de verzorgingspost waar ik toch écht weer even mijn bekertje water pak en ook nog een stukje banaan krijg en eet. Ik neem zelfs even de tijd om er toch een paracetamol in te gooien, vooral om te voorkomen dat ik teveel krom ga lopen.

Als ik me weer in beweging zet moet ik eerst naar het 21 km bord en daarna door naar de 21,1 km, met nog ongeveer een minuut te gaan. De sokken er in dan maar en ik passeer in 1:59:40. Voor de marathon zelf heeft het geen betekenis, voor mij is het een wereld van verschil. Vorig jaar deed ik ditzelfde kunstje, maar toen had ik geen manke poot en was ik een stuk beter getraind. Het verschil zit hem dit jaar ergens anders in, namelijk een paar kilo minder. Eenmaal over de helft neem ik écht even de tijd om bij te komen. Dat wil zeggen, het stuk naar en voorbij de 22 km dat een stukje omhoog loopt richting de Brielselaan doe ik gewoon lekker wandelend, wat alle toeschouwers ook schreeuwen. Niet alleen ik maar ook mijn been moet even bijkomen.

Het helpt, ik voel hem minder en kan weer doorlopen naar mijn nieuwe doel, de 25 km. Toch hou ik het niet vol om te blijven rennen en het wordt rennen met af en toe even wandelen tussendoor. Het is warm en zelfs een oudbakken spekje geeft niet voldoende suiker. Ik accepteer het gewoon, vorig jaar was het niet anders en een halve onder de twee uur heeft dit effect nu eenmaal. Ik maak dankbaar gebruik van de sponsjes met koud water om het hoofd koel te houden en hobbel gewoon lekker door waar het kan. Vooral de stukken die omlaag gaan. Alle kilometers na de 20 km komen iets eerder dan normaal en dat is psychologisch wel lekker. De 25 km is dan ook niet pas na de bocht maar er al voor. De verzorgingspost is wel na de bocht richting de 26 km als ik ineens Frank hoor roepen. Die staat onverwachts op rechts. Hij vraagt of ik wat wil hebben en ik grijp een dadel in chocola. Ik krijg nog een kus mee en dan loop ik weer verder want ik moet er nog 16.

Ik vergeet dat ik ook nog een appeltje in de tas had, want de chocola geeft dorst, en bedenk me dat ik wel wat cola had willen hebben maar die heb ik niet in de tas gegooid. Ik app Frank of hij nog iets kan regelen voor straks in het bos en pak wat extra water bij de verzorgingspost om mijn dorst te lessen. De dadel geeft me energie om naar de Erasmusbrug te lopen. Daar zet ik mijn muziek uit en kijk uit naar de afdaling, niet alleen omdat dat heuvel af is, maar omdat dat ook altijd het moment is om ‘Zuid’ af te sluiten. Sommige dingen veranderen niet. Het gaat nu allemaal niet zo snel meer maar dat geeft niet. Het ergste heb ik gehad en met voldoende marge. Aan het eind van de Schiedamsedijk is het draaien naar de Westblaak, het tunneltje en dan uitkijken naar Bart en Patries, die ergens op links moeten staan.

Ik ben nu op terrein waarop wandelen steevast gelijk staat aan extra aanmoediging van de supporters, die bijna niet toestaan dat je niet aan het rennen bent. Ik ben dan ook blij met het tunneltje, waar ik schaamteloos en zonder toeschouwers even extra rustig kan wandelen. Aan de andere kant is het dan ook wel weer leuk dat als je na het wandelen bij de aanmoediging tóch weer gaat rennen, ze extra enthousiast zijn. Je zou het er bijna om doen. Bijna. Terwijl ik na het tunneltje me toch maar weer in beweging zet kijk ik uit op links en zie Bart en Patries staan nog voor ze mij zien. Patries spot me als ik al bijna voor hun neus sta. Een knuffel en een handje salmiakdrop, voor de zoute smaak, als ik weer verder trek. Ik begin me wel serieus af te vragen wanneer mijn maag gaat protesteren op al dat verschillende voedsel. Nou ja, dat merk ik dan vanzelf wel.

Ik ren richting de Kubuswoningen en ben alweer bezig met mijn volgende doel, Frouke, Stans en Deborah, die na de bocht moeten staan. Ik verwacht ze op rechts maar kijk gelukkig ook met een schuin oog naar links als ik ze zie staan. Ik moet wel even kruislings oversteken en als ik op ze af ren en er bijna ben doe ik een klein beetje struikelen. Mijn rechterbeen weigert dienst waardoor ik het niet kan opvangen en mijn evenwicht verlies. Met enig gevoel voor drama stort ik volledig niet gracieus op de grond half tegen het hek aan. Het lijkt wel of ik de scène van gisteravond uit ‘De Marathon’ naspeel. Gelukkig is het niet vlak voor de finish en ook blijf ik niet dood liggen. Onvast op mijn benen sta ik weer op, geef de meiden alsnog een knuffel en hink in eerste instantie weer verder. Even later weten mijn benen weer wat ze ook alweer moeten doen en hobbel ik weer verder, dwars door de meute van de Mariniersweg richting het 30 km punt.

De mensen staan traditiegetrouw rijen dik en het is smal lopen. De warmte begint zich nu toch echt wel te laten gelden en ik heb al de nodige ambulances gehoord en mensen bij de EHBO gezien. Het is ook ieder jaar hetzelfde liedje. Na de koude winter is de lente nog maar nét begonnen en de marathon is altijd warm, ook als het niet warm lijkt. Na de Mariniersweg draai ik de Warande op en van daar uit Crooswijk in richting het bos. Het geluid is oorverdovend en ik ben blij als ik straks in het bos even wat rust krijg. Tenminste, dat denk ik want het lijkt wel weer drukker dan andere jaren. Ook in het begin van het bos staan de mensen rijen dik en pas als ik écht in het bos ben wordt het iets rustiger. Ik kijk uit naar Frank die net na de 32 km staat.

Hij heeft cola weten te scoren die ik in een flesje mee krijg. Voor de rest hoef ik niks en weer vergeet ik mijn appeltje. Ik krijg opnieuw een kus en de mededeling dat Ysbrand en Ronald een stukje verderop staan. Weer iets om naar uit te kijken en weer een paar honderd meter verder. Het is nu nog maar tien kilometer, die lopen we wel uit. Dat hoop ik tenminste want mijn benen blijven signalen afgeven dat ze dienst willen weigeren. Stelletje deserteurs en ik spreek ze streng toe. Als ze het maar uit hun hoofd laten. De pijn in mijn poot is gelukkig aanzienlijk minder, het zit hem vooral in de aansturing van de spieren en ik heb het op mijn heupen. Van Ysbrand en Ronald krijg ik weer een Powerknuffel en dan weet ik dat ik vanaf daar de rest alleen moet doen. Het bos lijkt korter dan normaal, weer vanwege dat psychologische effect, en als ik uiteindelijk de hoek naar de Kralingseweg opdraai is het nog ‘maar’ 6 km. It’s tiiiiiiiiiiiiiime! Tijd voor de Terminatorknop. Ik eet nog een Bifiworstje, voor het zout, en gooi er een Dextro achteraan, voor de energie, zet mijn magische playlist op en druk op de knop.

Het effect is direct zichtbaar. Op de maat van de muziek met het verstand op nul (lekker makkelijk, dat was ik toch al kwijt toen ik vanochtend begon) en de blik op oneindig maak ik mijn stappen en blijf bijna drie kilometer lang op een redelijk constant tempo rennen. Genoeg om lekker af te kunnen tellen, me door Crooswijk te helpen en naar het 40 km punt. Op de Warande staat de laatste verzorgingspost waar ik nog even wandel onder het genot van een bekertje water. Daarna zet ik me weer in beweging en mijn tanden op elkaar voor het laatste stukje. Bij de Gele Kanarie en over de Mariniersweg is het support op zijn hoogtepunt. Ik smokkel nog één keer met wandelen langs de lege hekken op rechts waar de supporters niet kunnen komen. Dan ben ik bij het bordje waar ik de afgelopen dagen meermaals langs gelopen ben. ‘Nog 1000 meter’.

Ik begin weer te rennen en de support en het schreeuwen van mijn naam is nu dusdanig dat ook al zou ik het willen, wat ik stiekem best wil, ik kan nu gewoon niet meer stoppen met rennen. Het zijn kleine langzame pasje maar rennen desalniettemin. Ik kijk nu uit naar Rob, mijn laatste stop before I drop, durf het niet aan om te springen maar doe het last minute toch. Als je dat tenminste springen kan noemen maar goed. Dan doordribbelen, het laatste 500 meter bord, de draai naar de Coolsingel en een ‘ietsminderlangstukopdeCoolsingelgodzijdank’ naar de finish. De finish? Oh nee dat is de 10 km, nog een heel klein beetje verder, en dan yes, yes, yes. Oops I did it again. Nummer 11 done and dusted.

Ik loop door, neem mijn medaille in ontvangst bij oud collega Peter, net als de afgelopen 11 jaar, praat even bij en wandel door om mijn AA, een banaan en een Trekreep in ontvangst te nemen. Hmmm, ze hadden toch chocomelk beloofd? Ik zie het niet en ben teleurgesteld. Daar had ik me nou zo op verheugd. Ik loop door en heb contact met Frank. We spreken af bij het Schouwburgplein want ik wil mijn medaille graveren. Iets met traditie en zo. Het is druk maar het valt toch mee en ik ben relatief snel door de hekken en bij het Schouwburgplein waar ik Frank tref. En surprise, daar wordt ook de chocomelk uitgedeeld die ik blij in ontvangst neem en gelijk opentrek. Lekker! Dan alsnog mijn medaille graveren en nog even bij Ferry kijken waar we Ysbrand, Ronald, Bart, Patries, Linda en Marilene treffen. Na een drankje en even bijpraten over onze avonturen lopen we terug naar de Coolsingel, waar we Marcel en Marcella oppikken en richting huis gaan. Na het afscheid duik in onder de douche en op de bank, waar ik dan toch maar het gesprek met mijn benen aanga. Vooral rechts is behoorlijk pissed off. We zullen zien of dit na een nachtje slapen een beetje bijtrekt.

11 keer Rotterdam, en mijn 23ste officieel geregistreerde niet trail marathon op asfalt (24 als je de ultra van de Two Oceans meetelt). Dat had ik 5 maanden toch écht niet gedacht, en al helemaal niet in de tijd die ik uiteindelijk gelopen heb, 4:21:50. Een tijd die niet alleen heel netjes is, maar voor mijn doen zelfs snel. Hoe komt dat nou zo? Dit is een duidelijk geval van minder is meer. Minder trainen, want laten we eerlijk zijn ik heb minstens drie maanden écht stil gestaan, minder ‘moeten’, want alles wat ik zou doen vandaag was eigenlijk ok als ik maar uitliep, en vooral minder kilo’s, want door het stil staan groeide ik dicht en dat was het zetje dat ik nodig had om even heel serieus wat aan mijn dagelijkse calorieinname te doen. Allemaal factoren die zeker een positieve bijdrage, want ik zie het zeker als een meer dan positief resultaat, hebben geleverd aan vandaag. Alhoewel het minder trainen misschien ietsiepietsie meer had kunnen zijn, dan waren mijn benen misschien iets minder boos geweest nu. Maar de grootse factor van het succes van vandaag waren toch zeker de supporters. De supporters die je letterlijk naar de finish schreeuwen. Daar mag je van vinden wat je wil, maar voor mij?

Voor mij maakt dat Rotterdam voor eens en altijd #demooiste.

Nou heb ik me opgegeven als bezem voor de 6:40 tempogroep samen met Linda, maar het was tot het laatste moment spannend of ik toestemming van mijn knietje zou krijgen om te gaan lopen. Na de CPC vorige week was de vraag of de draak in zijn grot bleef slapen of dat hij vuur ging spuwen. Uiteindelijk trok hij een half oog open maar sliep daarna weer rustig verder, niet in de laatste plaats door drakendoder Bart uit Breda. Wie? Leg ik een andere keer uit. Maar goed, ik kon Marco laten weten dat ik ging lopen vandaag. Worst case scenario, als het niet meer ging kon ik me altijd nog laten afzakken of uitstappen.

Maar voorlopig sta ik vandaag op voor een rustige 30 km. Ik eet wederom een pannenkoek en Frank zet me af bij Van der Valk Blijdorp. Hij rijdt door naar Oostvoorne voor een 10 km trail. We zijn aan het RAT-ten terwijl we de kilometers opbouwen. Running Apart Together. Het is een gezellig weerzien met oude bekenden die ik al lang niet gezien heb. Minstens een jaar, toen ik vorig jaar ook meeliep met de Road. René Simmons is aangesteld als fotograaf en rond 9:30 is het tijd voor onze groepsfoto zodat we om 9:40 kunnen vertrekken. We zijn een klein clubje, met René als pacer, Ingrid als fietser en Linda en ondergetekende als bezem. We hebben 5 lopers bij ons, allemaal dames. René met zijn harem.

Het is prachtig weer en we gaan lekker op pad. De draak in mijn knie slaapt nog maar mijn been trekt een beetje. Iets met een bilspier en een zenuw die in het gedrang zit, en het goud dat de draak aangetrokken heeft. Lees de feitelijke oorzaak van mijn knieproblemen. Maar voorlopig gaat het goed en kan ik het zonder problemen bijhouden. We lopen langs het Vroesenpark door Noord richting Centraal Station en ik doe gelijk dienst als fotograaf on the move. Daarna dwars door de stad waar het gelukkig nog vroeg is en we alleen een paar toeristen storen in de koopgoot. Van daar uit naar de Kubuswoningen waar ik voorstel een groepsfoto te maken. Dat idee wordt unaniem aangenomen. Een van de eerder genoemde toeristen doet dienst als fotograaf voordat we weer verder gaan.

Als we de kubuswoningen uit komen is het even zoeken naar de route en we raken ook Ingrid, onze fietser kwijt. Gelukkig niets dat een belletje naar het hoofdkwartier niet kan verhelpen met de instructie om ons bij de eerste drankpost weer op te pikken. Daarvoor moeten we nog wel even 5 km doorlopen met een lus via Boijmans van Beuningen en de Erasmusbrug. Daar is opnieuw wat verwarring over de route. Omdat we eerder ergens verkeerd gelopen zijn en René niet uit Rotterdam komt heb ik de route ook op mijn eigen klokje maar aangezet. Maar bij de Erasmusbrug kruist de route heen en terug zich. Uiteindelijk weet René dat we langs de Maasboulevard moeten lopen en later via de Erasmusbrug terug. Op naar de Willemsbrug dus. Ik zou hier uit kunnen stappen en lekker op de bank gaan hangen, maar mijn huissleutel ligt in Blijdorp en Frank is nog niet terug. Hé, jammer joh!

Als we de Willemsbrug over zijn hebben we de eerste verzorgingspost waar we Ingrid ook weer oppikken. Ik neem wat water en eet een pindakaasachtige reep. Niet vies maar zeker ook niet lekker. Of dat komt omdat hij officieel over de datum is weet ik niet, maar ik heb energie nodig en hij moet op, en aangezien ik een krent ben eet ik hem dus gewoon op. Na de nodige rustpauze gaan we weer op pad, rondje Noordereiland. Natuurlijk maken we ook nog een foto op de kop met de Erasmusbrug op de achtergrond. Iets wat ook de groep achter ons doet, de laatste die ons inhaalt want de rest is al voorbij.

Vanaf Noordereiland brengt René ons naar de SS Rotterdam. Ik begin nu serieus protest te krijgen van mijn trekkende been maar ik probeer aangehaakt te blijven tot in elk geval de volgende verzorgingspost. Maar ik kan goed merken dat ik niet alleen vorige week de CPC nog in mijn benen heb zitten, maar ook dat mijn spieren de kilometers niet meer gewend zijn. Het doet zeer, niet alleen fysiek maar vooral ook psychisch als ik terugdenk aan dat ik dit redelijk makkelijk kon lopen. Maar das war einmal en ik moet accepteren dat de situatie nu anders is. Frank staat op 17,5 km kilometer. Hij komt even kijken op de terugweg van Oostvoorne naar huis en loopt een paar honderd meter mee. Gelukkig ging het bij hem heel goed. Bij de auto geef ik mijn sleeves aan hem af en zie hem straks thuis weer.

Ik loop nu met enige regelmaat achter de club aan en heb Linda al gewaarschuwd dat ze gewoon door moeten lopen. Op de Erasmusbrug zie ik Natasja ook achterblijven, samen met Ingrid. Ik weet dat ze ook last van haar knie heeft dus misschien wil ze straks met mij aanhaken en samen uitlopen maar iets langzamer. Aan het eind van de Erasmusbrug ga ik via de trap naar beneden zoals de route aangeeft. Ik zie de groep echter tot het eind doorlopen en dan terug, waar ze wachten op Natasja die ook doorloopt. Zo komen we allemaal weer bij elkaar en ik leg mijn plan aan Natasja voor. Nog een kilometer naar de verzorgingspost en daarna rustig met zijn tweeën proberen de 30 km vol te maken. Ze vindt het een goed plan.

Bij de verzorgingspost staat onder andere Marilene en ik drink wat sportdrank en pik een paar dropjes. We vertrekken weer tegelijkertijd maar bij de ingang van de Maastunnel twijfelt René over de richting van de route. Natasja en ik lopen door waardoor we iets voorlopen. Bij het stoplicht pakken we nog meer voorsprong omdat zij ook nog moeten wachten en wij door kunnen lopen, maar uiteindelijk halen ze ons toch weer in. We hebben dan wel 25 km op de teller staan en zijn beiden blij dat we in elk geval al zo ver gekomen zijn. We houden de club in de smiezen terwijl we dribbelen en af en toe wandelen. De draak begint tevens een beetje wakker te worden. Van der Valk komt uiteindelijk weer in zicht maar we zitten ‘pas’ op 27,5 km. We kijken elkaar aan. ‘Gaan we er voor?’ Natuurlijk gaan we ervoor, maar het wordt nog een uitdaging om die laatste 2,5 km vol te krijgen.

Ik laat de route los en we gaan naar de andere ingang van Blijdorp. De meters gaan nu langzaam en als we voor ons gevoel eeuwen later daar zijn, zitten we pas op 28 km. Maar goed, we moeten sowieso terug dus let’s go. We missen nog een kilometer voor de beoogde 30 als we bijna terug zijn dus we doen nog maar een rondje van de zaak én een rondje over de parkeerplaats om uiteindelijk dan toch de 30 km aan te tikken. Correctie 30,30 km want we blijven cijferfetisjist. Dan geef ik Natasja een high five en strompel naar binnen waar iedereen al klaar is. Flesje chocolademelk Proteine die ik vorige week op de CPC gehad heb naar binnen werken en nog heel even nakletsen voor ik afscheid neem en naar de metro wandel. Frank had gezegd om me op te halen maar zo kan hij lekker thuis blijven en ik even uitwandelen. Als ik had geweten dat ik nog een kwartier op de metro moest wachten en bij Oostplein niet kon uitstappen omdat de conducteur niet ver genoeg het perron opreed, en ik dus een halte verder en weer terug moest, had ik anders besloten. Maar goed dat je niet altijd alles van tevoren weet.

Thuis douchen en toch nog wat eten alvorens ik met een icepack op mijn knie op de bank plof. Ik heb de draak getrotseerd, of ik hem deze week weer in slaap weet te sussen moeten we afwachten maar als dat lukt ga ik natuurlijk starten op de marathon. Als er geen rare dingen gebeuren in de tussentijd natuurlijk. En als de draak wel wakker blijft en vuur gaat spuwen?

Tja, dan ga ik er over nadenken.

2 januari 2026. Het jaar is voorbij en ik kan terugkijken op wat er van alle plannen terecht gekomen is. Hoe is het vergaan, heb ik mijn mijlpalen gehaald, wat was het resultaat? Hoe is die nieuwe baan bevallen, heb ik mijn loopjes gedaan. Wat heb ik anders gedaan dit jaar en wat is vergelijkbaar? Tradities in ere gehouden of juist gebroken? Laten we terugblikken.

Januari verloopt rustig. Met de Duinhopper op de planning in februari doe ik geen gekke dingen. Heel blijven is het devies met 30 km als maximale afstand. Bovendien vraagt die nieuwe baan ook de nodige aandacht. Gelukkig voelt het al heel snel vertrouwd en ben ik soepel geland voor zover je dat kan zeggen zo’n eerste maand. We maken een paar verkenningsloopjes voor de Duinhopper zodat we weten wat we tegen gaan komen als het gaat om routes, water en eventuele omleidingen.

En dan breekt februari aan. De dagen vliegen voorbij en de spanning stijgt. Alle plannen zijn klaar, even los van last minute wijzigingen. Ik ben enorm opgewonden en zenuwachtig maar heb er ook enorm veel zin in. Op het werk is het nog steeds leuk maar ook hectisch en druk en privé hebben we nog even een verlies te verwerken. Ik neem het allemaal mee als daar de grote dag is. De dag dat we starten op de Duinhopper. Dit jaar ben ik vastberaden om hem uit te lopen. We gaan er voor. De eerste dag begint schitterend. Misschien zelfs wel te warm voor de tijd van het jaar. Wat een verschil met de eerste poging! We lopen relatief soepeltjes en lekker door, onderweg her en der vergezeld door bekende en onbekende lopers. Met de tweede dag hebben we minder geluk want de regen zet gedurende de nacht in en houdt behoorlijk aan. In tegenstelling tot de dag er voor is het koud, nat en winderig. Ja, zo ken ik de Duinhopper weer. Het gaat dan ook een stuk langzamer maar zolang we blijven lopen is het goed. Qua planning moeten we wel een beetje inboeten en we moeten ook meer zoeken. De stemming is een beetje verloren onderweg maar ik ben nog steeds vastberaden. Als we op het punt komen waar ik vorig jaar moest stoppen komt de enige zin die ik uit Frank zijn mond niet had willen horen. Zijn knie doet onverantwoord zeer en hij stapt uit. Ik ga door. Er is geen enkele reden om niet door te gaan voor mij maar het maakt het wel een stuk moeilijker. Ik moet nu veel meer zoeken naar mijn route ondanks dat we hier verkend hebben. Ik ben de eerste kilometers te veel van slag om me te herinneren hoe ik ook alweer om het water heen moet lopen maar uiteindelijk vind ik mijn route en mijn ritme weer. Vanaf Schoorl word ik weer bijgestaan door Mike en Marcel en hoef ik alleen maar achter ze aan te lopen. Hebben we hier verkend? Onder de sterrenhemel herken ik het weer en kan ik zelfs aanwijzingen geven hoe te lopen. Dan nog een klein stukje alleen, wat zich gelijk kenmerkt tot weer zoeken en fout lopen, maar daarna neemt Richard het over en brengt mij uiteindelijk, na de meest bizarre kilometers op het strand bij Petten ooit, veilig naar de finish. Ik heb het geflikt maar weet nu ook hoe het voelt als je leven volledig hopeloos is en je toch door moet.

Enter Maart. Ik heb twee weken kunnen herstellen als de CPC zich aandient. Grootheidswaanzin zou ik het achteraf noemen, op dat moment is het ‘maar’ 10% van wat ik daarvoor gelopen heb. En het gaat verbazingwekkend goed. Zou het supercompensatie zijn? Het moet haast wel want 10 km/u op een halve marathon had ik het jaar daarvoor niet meer voor mogelijk geacht. In maart loop ik ouderwets mee met de Road through Rotterdam want de Rotterdam Marathon dient zich al weer aan en natuurlijk vier ik mijn verjaardag. Op het werk gaat het lekker door en vind ik meer en meer mijn draai.

April is nummer tien. Nummer tien? Hoe bedoel je nummer tien? Nou, tien keer de Rotterdam Marathon. Ik ben dit jaar wat ze noemen ‘aspirant marathon master’ maar mag al wel het speciale shirt aan en het staat op mijn startnummer. Als ik hem uitloop krijg ik ook nog een speldje, wordt gehuldigd op het podium en kom ik in de lijst. Natuurlijk loop ik hem uit, en ook nu heb ik weer ‘last’ van supercompensatie als ik mijn vierde snelste tijd op de marathon ooit loop. Wat een mooi eerbetoon aan Rotterdam om op dit punt zo te kunnen lopen. Niet dat het vanzelf ging, ik maakte de heerlijke fout om veel te snel te starten, maar de marge was er voor de laatste 12 km. Het voelt in elk geval goed en de cirkel is rond. Hoe extra waardevol deze notering is voor de Rotterdam Marathon weet ik dan op dat moment nog niet.

De focus gaat vanaf mei op het najaar. Ingeschreven voor de Trail des Fantomes en The Great Escape moeten er hoogtemeters gemaakt worden. Achtjes lopen op de Rotterdamse Alp als training dan maar. Frank doet het al langer maar ik moet er ook maar aan geloven. Bovendien kruipt het bloed waar het niet gaan kan, heb ik een ernstig geval van geheugenverlies en is de uitspraak ‘dit doe ik nooit meer’ na de Duinhopper zoals gewoonlijk een loze uitspraak als ik me inschrijf voor de 200 km van de Bello Gallico. Frank wil natuurlijk revanche op de Duinhopper volgend jaar, dan ga ik volledig ondersteunen en loop niet mee. Zo kan ik toch nog een eigen uitdaging hebben. Ik krijg tegelijkertijd promotie op het werk en dat is superleuk maar vraagt ook weer meer energie.

We gaan alweer naar halverwege het jaar als we in Juni afreizen naar Normandië waar Frank de Liberation Trail gaat lopen. Ik ga mee als vrijwilliger maar maak natuurlijk ook de nodige kilometers. In  7 etappes werken we ons via Frankrijk en België terug naar Nederland om de iconische route van operatie Market Garden te volgen. Twee weken later rijden we weer richting het zuiden voor een heerlijk weekendje Parijs. Een zonsopkomst run dwars over de Champs Elysees is tegelijkertijd magisch als duivels. Ik bedoel, een lege Champs Elyssees zonder mensen of verkeer tegenover een zwaar chagrijnige echtgenoot die nodig moet maar nergens terecht kan. Achteraf kunnen we er om lachen.

En zo duiken we juli in, waar ik traditiegetrouw naar Spanje afreis voor de verjaardag van mijn moeder en de kilometers in de brandende Spaanse zon maak. Ik ben er aan gewend dus kom maar door. Krijg ik gelijk een mooi kleurtje op het bleke lijf. Mijn vangnet op het werk heeft afscheid genomen dus nu moet ik het alleen doen en dat is toch even wennen. Net als met de Duinhopper. Maar het komt vast goed. Inmiddels zijn we ook zo’n beetje vaste crew bij de Breweryrun en begeleiden we de Summer Edition. Tussendoor bereiden we ons voor op onze vakantie. Dit jaar geen exotische oorden maar een rondreis door Denemarken, wat al langer op mijn lijstje staat. De aftrap doen we met het concert van Iron Maiden in Arnhem, wat in tegenstelling tot tien jaar eerder, enorm goed is. Een goed begin van de vakantie. Vakantie die we doorbrengen rondrijdend in een onbekend, maar heerlijk land. Een land dat op mijn lijf geschreven is als halve autist. Alles is goed geregeld en iedereen houdt zich ook aan de regeltjes. Iedereen? Nee, twee eigenwijze rotterdammers bieden dapper weerstand als we op de fiets tegen het verkeer in door Kopenhagen crossen. Of door het rode stoplicht lopen als er geen verkeer aankomt. Voor de rest gedragen we ons netjes hoor. Ik heb het enorm naar mijn zin, niet in de laatste plaats omdat ik toch ook hier weer een zonsopkomst meemaak bij de kleine zeemeermin. Frank is heel verstandig in bed gebleven dit keer. Maar ook naar mijn zin door het verrukkelijke Deense gebak, de mooie natuur, de bijzondere plekken zoals de samenkomst van twee zeeën, en de gigantische mazzel die we hebben om een eland te zien.

Het is alweer augustus als we via Hamburg terugkomen in Nederland. Niet voor lang, want een dag thuis en daarna gaan we alweer richting de Ardennen voor de Trail des Fantomes. Vorig jaar stapte ik uit, dit jaar ben ik ook hier vastbesloten om hem uit te lopen en dat doe ik dan ook. Een mooie afsluiting want we hebben besloten dat dit het laatste jaar is dat we hem lopen. Niet alleen omdat het mooi geweest is maar ook omdat het te druk wordt en je voor de inschrijving vanaf volgend jaar een abonnement moet hebben. Ach ja, soms moet je eens wat anders doen.

We lopen augustus uit en september in. Mijn lijf begint een beetje te piepen en te kraken. Ik heb al wat langer last van mijn bilspier. Nu heb ik daar altijd wel last van, maar nu begint het een beetje in de weg te zitten en met The Great Escape op de agenda is dat niet handig. Op naar de fysio dus om daar toch wat aan te laten doen. De Fantomes was al een uitdaging alhoewel ik tijdens het lopen nergens last van gehad heb maar nu dus weer wel. We doen rustig aan. Ondertussen neem ik afscheid van mijn rode bolide en ruil hem in voor een blauwe. Bijkomend voordeel, deze heeft een hoge instap wat voor na het lopen toch wel fijn is. Tja, we worden toch een dagje ouder, lees krakkemikkiger. Op Frank zijn 60ste verjaardag lopen we ook nog de Tunnelrun en mogen we 10 km over de nieuwe A16 met de Rotterdam Running Crew! Maar eerst tijd voor The Great Escape. 100 km klimmen en dalen. Ik weet dat The Great Escape eigenlijk over het randje van mijn kunnen is maar ik ben nu eenmaal een beetje eigenwijs. Bovendien is dit een hele andere route en het deel van de The Great Escape dat we nooit eerder gelopen hebben dus leuk. Ik hou van nieuwe dingen. Het wordt een beetje een drama. De klimmetjes zijn mega klimmen, wat zeg ik, oneindige klimmen. Niet te doen. Frank haakt af bij 50 km. Ik wil nog door naar de volgende post op 62 km maar met inzettende regen, de berichten dat de laatste 5 km spekglad zijn en 020 op het programma neem ik geen risico. Of is het gewoon een gevoel van hopeloosheid dat me besluit om op 56 km te bellen om me op te laten halen? Achteraf vraag ik me af waarom ik in godsnaam uitgestapt ben.

Met die gedachte begin ik aan oktober. Mijn poot blijft etteren maar oktober is een drukke hardloopmaand met de Oktoberfest editie van de Brewery run, de Pegasus trail, de halve van Urk en de marathon van Amsterdam. De Pegasus trail blijkt ook weer episch als ik midden op de hei op 37 km een gigantische hagelbui op mijn kop krijg. Natuurlijk. Trailen is leuk! Op naar Urk dan maar. Deze zou ik samen met Deborah lopen maar die kan even niet dus valt Frank in. Twee rondjes van tien, rechts, links, links, links, links, links, links, links en dan over de dijk naar de finish. Met een mooi shirt en een nog leukere medaille. En natuurlijk een visje na afloop. Volgend jaar doen we hem weer en dan wél met Deborah. Nog twee keer thuis lopen en dan ga ik het doen. Ja, echt waar! Ik ga in 020 lopen, de marathon van Amsterdam. Want ik vind dat ik die toch een keer gelopen moet hebben en als ik het dan toch ga doen, dan maar de 50ste editie. Het is mooi weer en ik ga de eerste helft als een speer. Stom, stom, stom, de tweede helft stort ik in, doet alles zeer vooral mijn knie en strompel ik naar de finish. Ik ben verbaasd dat ik nog enigszins rond de 4,5 uur loop maar dat dit avontuur nog een hele lange staart krijgt weet ik op dat moment nog niet. De rest van de week doe ik rustig aan, op een concert van Volbeat na dan, maar die knie blijft pijn doen. Ben ik dan eindelijk over mijn grens gegaan?

Het antwoord krijg ik in november en is een volmondig ja! De knie is dik, stijf, pijnlijk en zit vol met vocht. Mijn fysio is alleszins amused en ik weet dat het mijn eigen stomme schuld is. Toch blijf ik lopen zei het rondjes van 5 km, en pak ik nog een medaille in Gouda, ‘want die hadden we nog niet’. De Bello komt er aan en ter voorbereiding ga ik nog bezemen in Oostvoorne. Ik begin me toch een beetje zorgen te maken en hou me vast aan de woorden van mijn fysio die aangeeft dat ik in 5 weken prima zou kunnen herstellen. Ik ben er niet gerust op, klamp me vast aan hoop maar besluit halverwege de maand toch maar te stoppen met lopen en algehele rust te nemen. Ik zoek tevens mijn heil bij een wonderdokter die een hoop goed doet in mijn lijf en me leert hoe ik in de toekomst blessurevrij kan lopen maar de knie is hardnekkig. Dagelijks ben ik geobsedeerd met die knie. Hoe gaat het, gaat het beter, wordt hij al dunner en minder stijf? Hoop doet leven en de wens is de vader van de gedachte maar diep in mijn hart weet ik het al. Het is foute boel. Zekerheidshalve ga ik nog naar de huisarts, die verwijst me door naar de sportarts, die verwijst me door naar de bewegingswetenschapper, röntgenfoto en echo. Alleen…, de feestdagen komen er aan en het duurt allemaal erg lang. En ik weet, dit gaat niet op tijd goed komen.

Voor december heb ik dan ook de stekker er uit getrokken. Geen Oostvoorne en zeker geen Bello! Voorlopig even helemaal niks. Eerst weten wat er aan de hand is en zolang er vocht in zit is het niet goed. Dan begint het lange wachten. De bewegingswetenschapper ziet in principe niets raars, op een zwakkere rechterheup en bilspier na maar dat wisten we al en ik krijg oefeningen mee. Ook manipuleert ze een spiertje in mijn kuit maar alhoewel dat niet goed zat is het niet het magische wonder voor de oplossing van mijn knie. De foto wordt gemaakt maar op de uitslag moet ik wachten tot januari als ook de echo is gemaakt. Ik stort me op het vrijwilligen, zowel bij Oostvoorne als de Bello. Dat loopt ook anders als Frank, die 100 km op de Bello loopt, valt en zijn enkel ernstig verzwikt. Tot 3:00 ‘s nachts in het ziekenhuis in Leuven blijkt het gelukkig niet gebroken maar met de staart tussen onze benen gaan we vroegtijdig naar huis, samen de lappenmand in. Het weekendje naar Keulen laten we doorgaan als afleiding, maar voor Frank is het een opgave. Mijn knie gaat wel iets beter nu ik helemaal niets meer doe, maar helemaal overgaan doet het niet. Duurt lang. Te lang, dus ik waag het er op om toch met hardloopkleding het jaar uit te gaan en 2,5 km te rennen. Het gaat maar het is ook weer nét genoeg. Oud en nieuw vieren we traditiegetrouw met vrienden, spelletjes, oliebollen en het nationale vuurwerk. Exit 2025, enter 2026.

Zo zie je maar weer, de plannen die je aan het begin van het jaar hebt kunnen totaal anders zijn aan het einde van het jaar door onvoorziene gebeurtenissen. Daarmee ook de plannen voor 2026 beïnvloedend. Want we staan ingeschreven voor de CPC 50ste editie en het is nog maar de vraag of we die kunnen lopen. Net als de Rotterdam Marathon. Verdere hardloopplannen staan alleen nog maar met potlood. Revanche op The Great Escape en mijn voor nu doorgeschoven Bello 200 km. Ook Frank zijn Duinhopper is al van de baan, dat gaat hem zeker niet worden. Die moet überhaupt nog maar afwachten wat nu precies de schade is want de dokter heeft pas half januari tijd. Ondertussen zien we iedereen lekker buiten spelen, van de sneeuw genieten en plannen maken voor 2026.

Zitten we nu in een depressie? Nee want het is wat het is. Loslaten is mijn thema voor 2026. Loslaten van strakke schema’s, loslaten van het moeten en loslaten wat ik niet kan veranderen. Van daar uit kijken we wel weer verder en nemen we het met de dag. Carpe Diem, geniet van elke dag, koester wat je hebt, heb geen spijt van de beslissingen die je neemt want op dat moment was het voor jou altijd de beste beslissing anders had je hem niet genomen, en wees dankbaar voor alles wat je kan en mag doen. En vooral…

…dat 2026 maar weer een fantastisch jaar mag worden!

En met mij vele anderen. Dat blijkt wel weer. Het is zondagochtend en de zon schijnt. Op straat stikt het van de hardlopers. Je pikt de marathonlopers er zo uit tussen de andere lopers. Niet alleen aan de vestjes of de begeleiders, of het feit dat ze in een groepje lopen, maar je ziet het gewoon aan hun gezicht. Ze stralen iets uit, een bepaalde marathonvibe. Natuurlijk zagen we de week er voor ook al de grote groepen die aan de laatste lange duurloop bezig waren. Ik deed het zelf ook, 33 km met de Road through Rotterdam. Een mooie route door de stad, inclusief drie verzorgingsposten. Op de Van Brienenoordbrug kwamen wij van Zuid minstens vier groepen in tegengestelde richting tegen, en later nog een keer langs de Maasboulevard, en over de Erasmusbrug.

De Erasmusbrug, want alhoewel ik elke marathon leuk vind blijft Rotterdam natuurlijk echt de mooiste. De Erasmusbrug de eerste keer als je nog lekker fris en vol enthousiasme begint, en de Erasmusbrug de tweede keer als je ‘dat rottige stuk op Zuid’ gehad hebt, om dat vervolgens in te ruilen voor het mythische Kralingse Bos. Vorig jaar was een marteling, dit jaar sta ik er qua gezondheid weer beter voor. Gelukkig maar want het wordt mijn tiende en die wil ik niet alleen uitlopen, maar ook nog op een manier dat ik er met plezier aan terug denk.

De eerste borden staan er ook al weer, net als de blauwe strepen op de weg waar straks de verzorgingsposten en de belangrijkste kilometer borden moeten komen te staan. Dat is het leuke van midden in de stad wonen. Ik kan al twee weken van tevoren in het marathongevoel duiken. De laatste week voor de marathon zetten ze definitieve borden neer en kan ik langs het 30 km en 40 km punt lopen. Om weer even terug te denken aan al die keren dat ik daar liep en hoe ik me toen voelde. Die ene, en enige, keer dat ik onder de vier uur liep maar op dat punt het bijna opgegeven had omdat ik naar de klote was en dacht dat ik het niet meer ging redden. Of die keer dat ik volledig in een runners high zat en dansend en springend op weg naar de laatste 2 km ging. En die keer dat ik er ook doorheen zat en de Terminatorknop aanzette om met een strak gezicht me een weg te forceren door het publiek in Crooswijk heen.

Natuurlijk ook om alvast scenario’s te bedenken hoe ik er zondag 13 april bij zal lopen. Het zal wel weer warm worden en ik zal ook wel weer naar de klote zijn. Misschien nog niet eens conditioneel maar als ik naar het patroon van de afgelopen maanden kijk zullen mijn beenspieren ernstig aan het protesteren zijn, mijn lijf stijf en pijnlijk. Oud worden is a bitch, maar zolang het nog kan en ik het nog leuk blijf vinden zal ik het blijven doen. Zoals gezegd is dit mijn tiende keer en mag ik mijzelf, als ik de finish haal waar we maar wel gewoon vanuit gaan, Super Marathon Master noemen. Veel mensen stoppen daarna. Ik weet het nog niet, maar ik weet het wel. Volgend jaar schrijf ik me ook gewoon weer in, tenzij er een wonder gebeurt en ik de loterij voor Boston win. Of er een andere reden is dat ik niet kan lopen. Maar ik ben een mens van tradities, of misschien is het wel gewoon mijn FOMO of het autistische deel van mijn brein. Ik geef de FOMO de meeste kans.

Natuurlijk heb ik vrijdag en maandag ook gewoon weer lekker vrij genomen. Niks leukers dan vrijdag de stad in te gaan, de vlaggen te zien wapperen en op het WTC mijn startnummer te gaan halen. Op de expo is het dan nog relatief rustig dus geen of weinig rijen bij de fotobooths, geen gedrang bij de namenmuur om toch weer even mijn naam op te zoeken en rustig op mijn gemakje de stands bekijken met allemaal gelletjes, loopkleding en andere meuk die ik toch nooit zal kopen of gebruiken. Op zaterdag ga ik een pannenkoek eten, of misschien doe ik dat ook op vrijdag al, en dan even kijken bij de kids runs en de minimarathon. ‘s Avonds een bord pasta en De Marathon kijken en dan naar bed voor de grote dag. Maandag lekker uitslapen en misschien wel een rondje uitlopen, ligt aan het weer.

Terwijl ik dit schrijf zit ik op mijn vrije vrijdag op het balkon in het zonnetje. Zondag loop ik nog een snellere 10 km bij de Ronde Park16Hoven en dan nog twee loopjes gedurende de week voordat we gaan knallen. Knallen in de breedste zin van het woord. Donderdagavond even over de Coolsingel hobbelen en kijken naar de streep die ‘500 meter’ zegt en die van de finish. Ja jongens en meisjes. Ondanks dat ik meerdere marathons op mijn naam heb staan voel ik ze toch nog steeds volop in mijn buik.

Marathonkriebels!

Over schoenen hebben we het al gehad. Twee andere essentiële onderdelen van je gear bij het trailen zijn iets om je route te bepalen en iets om je zooi mee te nemen. Daarnaast heb je, net als bij het asfalt, een heel scala aan leuke hebbedingetjes, handige hebbedingetjes en misschien toch wel noodzakelijke hebbedingetjes afhankelijk van het terrein, de afstand en/of de omstandigheden.

Laten we beginnen met die route. Tenzij je het gebied op je duimpje kent zal je van tevoren een route geplot hebben, of misschien gekregen van iemand. De paden op een trail zijn nooit rechttoe-rechtaan dus iets wat je de weg wijst is noodzakelijk om niet hopeloos te verdwalen. Broodkruimeltjes achterlaten zoals Hans en Grietje gaat niet werken. Sterker nog, dat werkte bij hun ook niet waardoor ze bij de heks eindigden. Er zijn twee manieren. Je kan een route in je hardloophorloge zetten als deze functionaliteit ondersteund wordt. Makkelijk, simpel, met signalen kan je aan laten geven wanneer je volgende afslag is en welke je moet hebben. Bovendien krijg je een foutmelding als je, je raadt het niet, fout loopt. Afhankelijk van het type horloge heb je een meer of minder gedetailleerde kaart en zitten er extra functionaliteiten op zoals ‘ga terug naar het begin’ als je het helemaal zat bent of toch nog soort van verdwaald. Nadelen van een route in je horloge is dat de batterij veel sneller leegloopt en als het beoogde pad plotseling niet meer bestaat of onverhoopt niet toegankelijk is, het lastig is om een alternatief te vinden. Over routes en routes maken gaan we het overigens nog wel hebben.

De tweede manier is met een GPS handheld. Werkt vergelijkbaar door er een route in te zetten en deze te volgen. Het werkt anders omdat er meestal geen piepjes en bliepjes zijn bij een afslag, je moet hem in je hand houden en meestal gaat het scherm uit om batterij te besparen. Batterijen zijn dan wel weer vervangbaar als ze leeg zijn dus afhankelijk van hoeveel batterijen je bij je hebt kan je hem eindeloos gebruiken. Het andere grote voordeel is dat je veel makkelijker in- en uitzoomt en bij het zoeken van een alternatieve route kan dat relatief makkelijk. Dus als dat volledig ondergelopen gebied op je route ligt kan je goed kijken hoe je er omheen moet lopen om daarna toch je route weer te vervolgen. Zo raak je minder snel ‘van het padje af’. In het Mastbos misschien minder spannend maar op de Hoge Venen waar menig loper toch wel uitdagende momenten gekend heeft kan het van levensbelang zijn.

‘Hoe zit het dan met mijn telefoon? Daar zit toch ook gewoon GPS op en met Google Maps kan ik dan toch ook mijn weg vinden?’ Yup, dat klopt. In theorie kan dat. Tot je in Meijendel bij Scheveningen loopt en je er achter komt dat de GPS van je telefoon wel je locatie aangeeft, maar omdat het datanetwerk daar niet werkt en daardoor de plattegrond in Google Maps, of welke Maps dan ook, niet laadt, je nog niet weet waar je bent, laat staan waar je naar toe moet. En ja, dat weet ik uit eigen ervaring. Bovendien weet ik niet hoe het met jouw telefoon zit, maar na zes uur hobbelen met muziek aan en foto’s maken onderweg begint de mijne toch écht een beetje te piepen over een leeg batterijtje. Batterij die ik liever bewaar om te kunnen bellen in een noodgeval. Dus het advies is, zet de route op je horloge en bij langere en/of uitdagendere trails, neem een GPS handheld mee. Die gebruik ik als basis met het horloge als back up.

Nu dat we de route verzekerd hebben komen bij ‘iets om je zooi mee te nemen’. Een trailvest is dan het meest geschikte. Tenslotte heb je iets nodig waar die telefoon, die GPS handheld en in elk geval eten en drinken in past. Even los van reservebatterijen, je jasje voor als het gaat regenen, een warmtedeken voor noodgevallen, misschien een EHBO kitje, een beker om uit te drinken, zakdoekjes, zonnebrand, paracetamol, vaseline, een reservebuff, desinfectiegel, een tekentang, misschien een powerbank en eventuele andere zooi die je mee wil nemen. Allemaal afhankelijk natuurlijk van terrein, duur, afstand en met wie je loopt. En soms ook wat er vereist wordt bij bepaalde evenementen.

Je hebt verschillende soorten en maten vesten, maar het grootste verschil zit hem wat mij betreft, naast het formaat, in of je een waterzak kwijt kan of niet. De meeste vesten kunnen wel met softflasks aan de voorkant overweg maar ik vind dat niet prettig lopen en heb dus liever een waterzak op mijn rug. Kan ik de zakken aan de voorkant gebruiken voor andere dingen. Ook belangrijk bij een vest is dat hij lekker zit en goed afgesteld is want als je er 100 km mee moet lopen wil je dat hij zo min mogelijk gaat knellen, aan je schouders trekt of in je zij schuurt. Als laatste de vraag, kan je er alles in kwijt wat je er in kwijt moet? Vergeet dan ook bijvoorbeeld stokken niet.

‘Stokken? Dat is toch iets voor oude mensen die aan Nordic Walking doen?’ Ja, en voor trailrunners. Om twee redenen. Bij zeer heuvelachtig en steil terrein, en dan bedoel ik niet een duin in Scheveningen maar wel een verticale helling in de Ardennen, zijn stokken zeer nuttig, zowel omhoog als omlaag. Om op te leunen, om je evenwicht te bewaren, als extra ondersteuning of om er voor te zorgen dat je een goede loophouding behoudt. De andere reden is vooral de ondersteuning en het rechtop blijven lopen als je al heel lang en heel ver gelopen hebt, en nog heel lang en heel ver moet lopen. Met de stokken verdeel je toch een beetje gewicht tussen benen en armen, blijf je makkelijker rechtop én het geeft een soort ritme aan om door te blijven lopen. Stokken dus.Inklapbaar die je weg wil kunnen stoppen in je vest.

‘Een GPS, een vest, stokken, dat is het dan toch wel zo’n beetje? Met alles wat je net genoemd hebt wat er dan ook nog in je vest gaat?’ Eens kijken, wat hebben we nog meer? Specifieke zaken voor verschillende omstandigheden. Kom je ergens in het donker te lopen, dan heb je een hoofdlamp nodig. En dan niet zo’n prutcampingding maar iets wat een beetje fatsoenlijk licht geeft. Tenslotte moet je rennend boomwortels en puntige stenen ontwijken dus die wil je wel van tevoren aan zien komen. Net als dat gat in de grond en die diepe plas. Een hoofdlamp die ook wel lekker zit want als je de hele nacht door moet heb je hem toch zo’n acht uur op je hoofd. Standje hoog voor als het écht donker is, standje laag als het volle maan is en iets er tussenin als het regent.

Dan hebben we alles wel zo’n beetje gehad. Oh nee, ik vergeet de gaitors bij heel zanderig terrein! Een soort sokken die je om je schoenen bindt om te voorkomen dat ze met iedere stap gelijk helemaal vol met zand zitten. Handig in de Sahara tijdens de Marathon de Sable. Of een willekeurig rondje in Meijendel, de Loonse en Drunense Duinen, Egmond of Schoorl. Zonnebril en petje tegen de zon. Ik heb standaard muziek en mijn standaard voor de telefoon mee. Handschoenen voor de stokken. Oh en wat losgeld ook weer voor die noodgevallen. En als dame ontbreken de tampons ook niet. Ook daar heb ik een keer dankbaar gebruik van gemaakt.

Nou, valt allemaal wel mee toch? Niet veel meer dan de inhoud van een gemiddelde damestas. Gear. You gotta love it! 

Oorspronkelijk zouden we de Duinhopper twee weken eerder lopen, dus dan zou er vier weken tussen zitten. Maar goed, het is wat het is. De blaren zijn goed genoeg ingedroogd en er zijn al nieuwe babyvelletjes ontstaan op mijn voeten. Alleen het linker kleine teentje is nog wat gevoelig. Daar durf ik dus wel op te lopen. Mijn kuiten zijn afgelopen vrijdag nog onder deskundige handen genomen en alleen mijn rug is nog stijf, maar voor het lopen hoef ik niet te bukken. Blijft over het energieniveau. De 5 km van afgelopen dinsdag gingen prima, de 7 km van donderdag iets minder en ik val nog elke dag om half tien op de bank in slaap dus ik heb geen flauw idee hoe het zal gaan. De eerste 10 km red ik denk ik wel, wat er daarna gebeurt is overgeleverd aan de hardloopgoden.

Groot voordeel, we starten dit jaar in de ochtend. Ik hoef dus niet de hele ochtend met mijn ziel onder mijn arm te lopen. Ik spreek af met Deborah, die gaat een poging wagen om eindelijk een keer een sub2 te lopen. Ze heeft er hard genoeg voor getraind en op papier moet ze het zeker kunnen, maar ook voor haar geldt dat het warm wordt. Frank heeft enorme pijn in zijn poot na de Duinhopper en vliegt de volgende dag naar Japan dus die gaat mee voor support. Kan hij mooi de tas dragen. Na een wat onrustige nacht is het laatste waar ik zin in heb om een halve marathon te lopen. Dat is niet waar. Ik heb zin om te lopen in mijn hoofd maar mijn lijf heeft er geen zin in. Mijn lijf moet niet zeuren.

Om 9:00 trekken we de deur achter ons dicht na gauw nog een lik zonnebrand over mijn wangen en pakken we de metro naar Den Haag CS. Het loopt gauw vol met lopers maar we hebben nog net plek om te zitten. Gelukkig maar want ik raak de tel kwijt van hoe vaak ik loop te gapen op weg naar Den Haag. Daar aangekomen lopen we naar het Malieveld en nadat we Raymond gespot hebben, die Deborah gaat hazen, en Graziella, die zelf een stukje gaat lopen, zoeken de lange, lange, lange rij van de WC op. Als we eindelijk geweest zijn is het al tijd om in het startvak te gaan staan. 

Het is enorm rommelig want om de een of andere reden lijkt het startvak of nog dicht of er zijn zoveel mensen dat ze er allemaal niet in of door passen. Hoe dan ook, ruim nadat het officiële startschot gegeven is staan we nog met de meute buiten te wachten en pas als het al eigenlijk tijd is voor de volgende startwave komt er beweging in en mogen we het vak in en richting start. Vanaf daar loopt het dan wel weer door dus het voelt niet heel slim. Nou ja, gauw vergeten, we moeten lopen.

Ik zet gelijk een lekker deuntje op en volg in eerste instantie Raymond en Deborah. Frank staat langs de kant te filmen en ik zwaai uitbundig nu ik dat nog kan. Het is goed warm wat ik al snel merk, maar ondanks dat er al gauw stoom uit mijn oren komt hindert het me niet bij het lopen. Inmiddels is mijn lijf zoveel gewend dat het niet meer uitmaakt waar het mee geconfronteerd wordt. -20 graden? Motor opstoken en warm worden. +20 graden? Stoom afblazen en afkoelen. Whatever…

Ik merk dat ik veel te snel loop. Mijn eerste kilometers zijn ruim onder de 5:30 maar ik kan het niet helpen. Opgezweept door de muziek, de mensen, het bekende parcours en de wens om de eerste 5 km afgestreept te hebben. Leuk als je een 5 km wedstrijd loopt, maar niet voor een halve marathon als je weet dat je dit niet vol kan houden. Ach, ik stort vanzelf wel ergens in, het maakt niet uit. Alles wat ik nu loop hoef ik niet meer te lopen. Bij de verzorgingspost van de 5 km neem ik dan ook even de tijd om rustig water te drinken en mijn gezicht te koelen. Het is alsof je water op een hete kookplaat gooit.

Mijn benen voelen eigenlijk best ok dus ik zet de sokken er weer in, verbaasd over het feit dat ook de volgende kilometer gewoon onder de 6:00 is. Misschien niet helemaal representatief omdat mijn horloge inmiddels zo’n honderd meter voor loopt op het daadwerkelijk parcours, maar aangezien het inclusief de wandel- en drinktijd is ben ik toch wel een beetje verbaasd. Ik besluit om te kijken wat ik op 10 km kan doen en ren lekker door. Dat gaat redelijk goed tot een kilometer of 7 – 8 en dan begin ik toch wel serieus te denken dat ik het rustiger aan moet doen. Ik loop nog steeds onder de 5:30 en zit te wachten tot ik instort. 

Als ik bijna bij de 10 km ben probeer ik het vol te houden. De verzorgingspost staat net voor de 10 km mat en daar baal ik een beetje van. Ik wilde juist kijken hoe ver ik kon komen op 10 km. Toch neem ik de tijd voor wederom water en afkoelen want dit is cruciaal om de finish te kunnen halen. Ik had me niet zo veel zorgen hoeven maken. Ik kom met iets meer dan 55 minuten over de mat en dus met veel marge onder het uur. Marge waar ik dankbaar gebruik van maak om tot kilometer 11 echt een beetje langer te wandelen terwijl ik een gelletje neem. Een gelletje, hoe lang is dat geleden? Een stukje verderop gooi ik er nog een spekje bovenop, uit de handen gegraaid van een lieve supporter langs de kant. Supporters die er vandaag weer veelvuldig zijn. De aanmoedigingen vliegen me dan ook om de oren en ik krijg weer veel complimenten over mijn outfit.

De benen beginnen nu toch wel een beetje te protesteren en ook voel ik langzaam de power dalen. Ik hou mezelf bezig met nadenken over wanneer ik de Terminatorknop aan zal zetten. Ben ik te vroeg, dan brand ik op, ben ik te laat, dan kan ik niet maximaal profiteren. Ik heb ook nog een gelletje met cafeïne, dat moet allemaal perfect getimed worden. Wacht, ben ik nou serieus aan het racen om een goede tijd neer te zetten? Ik vrees van wel. Geen idee waar dat nu ineens vandaan komt. Waar überhaupt mijn kilometertijden op dit punt vandaan komen want zelfs al heb ik het gevoel dat ik enorm aan het inzakken ben, ik loop nog steeds rond de 6:05. Met de marges die ik inmiddels heb moet het wel heel gek lopen wil ik niet een acceptabele tijd lopen.

Tegen de tijd dat ik bij de boulevard ben en het 15 km punt bereikt heb met 1:26 op de klok, tijd die niet zou misstaan op de Bruggenloop, blaast de motor zich op en zijn de banden versleten. Tijd voor de knop. Het gelletje gaat er in, de playlist wijzigt en ik ga in standje overleven van afwisselend rennen en wandelen. Wandelen omdat ik een beetje dood ben, rennen omdat ik het zonde vind om mijn tijd helemaal weg te gooien. Lang geleden dat ik motivatie had op het asfalt om door te blijven rennen. De motivatie is er, de kracht in de benen en het lijf iets minder, maar zoals eerder gezegd, ook dat is mijn lijf inmiddels gewend. Het maakt niet uit wat ik haar aandoe, we hebben een goede verstandhouding en ze doet braaf wat ik van haar vraag. In ruil daarvoor verwen ik haar met massages, genoeg slaap en lekker eten.

Op 18 km wil ik het liefste door blijven rennen maar ook de Terminator heeft grenzen. Ergens zat er een sub2 in maar een nieuwe motor en nieuwe banden zijn zo gefixt, een nieuwe chassis niet. Ik loop al in het rood, ik ga me niet kapot lopen. Dat is niet nodig, ergens onder de 2:10 is ook mooi, laat staan 2:06. Ik denk aan Deborah die nog steeds voor me loopt ergens. Ik weet zeker dat ze de sub2 gaat halen, dat kán niet anders. 19 km en nog een kwartier om binnen de 2:06 zijnde 10 km per uur te blijven. Dat moet toch lukken lijkt mij. Makkelijker gezegd dan gedaan maar de Terminator blijft gaan. Net als in de film, ik wil het.

De toeschouwers blijven me toeschreeuwen dat ik door moet blijven lopen. Ik doe mijn best. Het is genoeg om rond de 6:00 te blijven lopen gemiddeld, zelfs met wandelen. Ik kom bij de bocht en kijk uit naar Frank. Die staat niet rechts maar ik zie en hoor hem links dus ik loop naar hem toe want we moeten dit euforische moment natuurlijk wel vastleggen. Dan volgt de nog best wel lange weg naar de finish maar met het verstand op nul en de blik op oneindig komt die uiteindelijk ook en mag ik afklokken. 2:03, ongeveer. Nu mag ik dood neervallen. Alweer. Het begint zo langzamerhand een gewoonte te worden maar als je dat maar vaak genoeg doet wen je daar ook wel weer aan. Net als het daarna weer opstaan en weer doorgaan.

Ik wandel het finishgebied uit, neem mijn medaille in ontvangst en ga bij de ‘Verloren kinderen’ zitten tot Frank me daar oppikt. Van daaruit Deborah, Raymond en Graziella opzoeken. Deborah heeft inderdaad dik onder de twee uur gelopen en dus ook een dik PR. Dat moeten we vieren! De overige vriendjes en vriendinnetjes zijn al naar huis en we wandelen naar het Buitenhof en strijken neer op een terras voor wat te eten en te drinken. Mazzel voor mij, er zit een ijssalon naast dus na het eten scoor ik een dikke ijshoorn. Als die op is nemen we afscheid van Raymond en Graziella en zoeken we de trein op richting huis waar ik de afspraak met mijn lijf na kom. Lekker douchen, relaxt op de bank, en lekker eten.

2:03 op de halve marathon, twee weken na de Duinhopper. Hoe ik het gedaan heb? Typisch gevalletje van Supercompensatie. Misschien vlak voor de Rotterdam Marathon toch maar een ultra plannen, of twee! 

De 30 km en de 21,1 km zijn sowieso uitverkocht. Vooruit, samen lopen is sowieso gezelliger dan in mijn eentje en 10,5 km past precies in mijn planning. Alhoewel, precies? Het voelt zo weinig. Té weinig. Misschien moet ik toch wat meer lopen, maar dan wel rustig. Dan is een halve marathon in een evenement toch weer niet handig want ik ken mezelf. Bovendien kan ik dan alsnog niet met Bart en Linda lopen. Hmmm, Tom Poes verzin een list.

De oplossing is eigenlijk doodsimpel. De afstand tussen mijn voordeur en de startboog is ongeveer 11 km. Als ik nou vanaf huis naar de start loop en dan het 10,5 km rondje? Dan heb ik ook 21,5 km maar kan ik voor de eerste helft volledig zelf het tempo bepalen. Ik vind het een plan. Kan ik daarna gewoon lekker met de metro naar huis. Wat doen we dan met de pendelbus? Ik ben gierig dus gezien het feit dat het maar 2 km is plus ik die wel bij en dribbel na afloop wel naar de metro. Zie het maar als de 10% extra marge die je bij het trailen ook altijd hebt.

Ik wil genoeg tijd hebben en omdat de start om 10:00 is reken ik uit dat ik om 8:00 de deur uit wil. Ik zeg bewust niet ‘moet’ want het is niet alleen vrijwillig, we betalen er ook nog voor. Metaaltje rapen zou Linda zeggen. En dus staat de wekker voor de zoveelste keer sinds ik verslaafd ben geraakt aan hardlopen op zondag gewoon op doordeweekse opsta tijd. Wijlen mijn vader zou me eens moeten zien. Hoe vaak is hij niet scheldend boos op me geweest tijdens mijn tienerjaren omdat ik tot elf uur (of later) lui in mijn nest lag te stinken en er met geen tien paarden uit te trekken was? Als ik toen had geweten wat ik nu weet zou ik gezegd hebben: ‘Komt goed pap!’

Het is gelukkig goed weer. Koud maar droog en er is zelfs een zonnetje voorspeld. Klokslag 8 uur geef ik Frank een kus, die gaat naar de AWD nog een laatste stukje route verkennen met een kennis, en loop ik de kou in. Pannenkoek achter de kiezen, haverspeltkoek in mijn rechterzak voor straks, beetje water voor onderweg in mijn linkerzak, een jasje achterin voor de terugweg en Radio 2 in mijn oren. De route voert me richting de Kralingse Plas, onder de A20 door, in de buurt van de Rotte en tussen de Bergse Voor- en Achterplas door. Grappig, zo kom je er nooit, zo loop je ineens door de straat waar ik tegenwoordig elke dag terug naar huis rij vanuit mijn werk. Ik bedenk me dat dit waarschijnlijk straks ook op de route ligt als ik van de zomer na het werk naar huis wil rennen. Ik kom zelfs langs de manege waar ik op woensdag rij. 

Bij het knooppunt van de N209 en de N472 moet ik even zoeken en loop een stukje verkeerd. Niks dat Google Maps en mijn Garmin niet kunnen fixen gelukkig en voor ik het weet loop ik de grote gymzaal binnen waar ik mijn startnummer op moet halen. Terwijl ik in de rij sta zie ik Bart en Linda staan. Ik zwaai maar het duurt even voordat Bart me uiteindelijk in de gaten heeft. Harold is er ook en als ik mijn startnummer heb voeg ik me bij hen en wachten we tot we mogen starten. Als we naar buiten lopen is het nóg kouder omdat ik niet alleen ruim een half uur stil gestaan heb maar ook uit de warme zaal kom. Mijn handen bevriezen stante pede en ook het gevoel in mijn voeten trekt langzaam weg. Laten we maar gauw weer gaan lopen, dat is beter.

Dan klinkt het startschot en even later zetten we ons in beweging. We gaan allemaal relaxt lopen dus geen gehaast bij de start, geen frustratie over de langzame lopers voor ons en gewoon in het ritme mee gaan. Ik klets een beetje met Linda, zoek mijn weg tussen de lopers om me heen en hou Bart in de gaten. Harold loopt een beetje voor. Op 2 km staat Gewoon Rene te draaien en samen met Linda dans ik even bij hem. Dan gauw achter Bart aan. We moeten een lusje lopen waar we een fotograaf langs de kant zien staan. Is dat Rob? We lopen er voorbij. Ja, het is Rob! We draaien ons om en roepen hem en we krijgen alsnog onze foto samen. Rob stelt nooit teleur. 

Het lusje is ongeveer 2 km en we komen weer langs Rene voordat we echt de polder in gaan. We dansen weer even en lopen dan door. Het gevoel in mijn voeten begint terug te komen en ook mijn handen beginnen nu te ontdooien. Het blijft koud maar uit de wind en in het zonnetje voelt het zelfs een beetje lekker. Af en toe ren ik iets vooruit. Aan de ene kant kan ik dan foto’s maken van Bart en Linda, aan de andere kant kan ik ongestraft de bruggetjes omhoog wandelen. In theorie zou ik kunnen racen maar vandaag ben ik liever lui dan moe. Gewoon lekker relaxt lopen, de mindset voor volgende week. Ondertussen word ik ook nog gebeld door de manege. Of ik mijn les nog kom inhalen vandaag. Nope, ik loop nu hier en ik heb hem al ingehaald, maar dat weten zij niet.

Omdat ik al 11 km en een beetje op de teller had staan toen ik begon heb ik geen flauw idee hoe ver we zijn en dat loopt eigenlijk wel lekker. Op een gegeven moment vraag ik het maar aan Linda als ik een stuk route herken waar ik vaker gelopen heb toen we in Pijnacker bivakkeerden. Dat voelt als een eeuwigheid geleden. Nu is het nog maar een kilometer maar wel een kilometer tegen de wind in. Telt dat als bonuspunten? Dan zijn we weer op het fietspad van de heenweg en is het alleen nog maar dit uitlopen en de hoek om en dan zijn we alweer bij de finish. Daar doe ik net of ik Bart over de finish duw en trek een gekke bek. Zal wel weer een fraai plaatje opleveren voor de categorie ‘verschrikkelijke finish foto’s’. Ik kan ook nooit eens normaal doen.

Na de finish krijgen we onze medailles, een bekertje water en een bekertje nootjes van een sponsor. We gaan gauw weer naar binnen want het is nog steeds koud. Daar is het druk met de mensen die 21 km en 30 km gaan lopen en we treffen Marjan, Jeanette en even later ook Marilene en Ysbrand. Nog even een medaillefoto en dan nemen we afscheid en gaat ieder zijn weg. Bart, Linda en Harold met de pendelbus, ik rennend naar de metro. Marilene loopt nog een klein stukje mee als warming up. Eenmaal bij de metro tref ik Ariela en samen met haar reis ik terug naar Rotterdam. Vanaf Beurs klok ik nog één kilometer naar huis om er 25 km van te maken en mag ik thuis onder de douche, lunchen en op de bank instorten. 

Deze week nog één klein loopje en dan moet het maar gebeuren…

Op hardloopvlak was het ook weer een bewogen jaar, mede door die ‘tot zover’ qua gezondheid. Liep ik al wat langer te tobben met verminderde prestaties, dacht ik dat dat vooral te maken had met de overgang, stress en het feit dat ik een emo-eter ben en de rem er langzaam aan steeds verder af ging. Tot een snugger iemand riep ‘ga eens naar de dokter en laat je bloed prikken, misschien heb je wel een Vitamine D tekort, of iets anders’. Op hardloopgebied het beste advies dat ik dit jaar gekregen heb, of misschien was wel de beste zet dat ik voor de verandering eens niet zo eigenwijs was en het ook gewoon gedaan heb. Frank had het ook al drie keer geroepen maar dat telt niet, ik moet het van iemand anders horen. Dat en het feit dat ik langer dan vijf uur over de marathon van Rotterdam deed. Één minuut en 8 seconden langer maar toch. Misschien wel het grootste dieptepunt van 2024. Maar we lopen op de zaken vooruit.

Ik bleek toch zo maar bloedarmoede te hebben, en niet zo zuinig ook. Als ik achteraf de symptomen bekijk klopt het aan alle kanten. Chronische vermoeidheid en geen zuurstof naar de spieren. Om de de boel weer op orde te brengen ging ik aan de ijzerpillen. Kuurtje één hielp maar was niet voldoende. Kuurtje twee bracht wél uitkomst. Precies wat de Terminator nodig had om de raderen weer te laten draaien. Ook niet zo gek hé, dat je als Terminator ijzer nodig hebt. Want zelfs de onverwoestbare machine begint een beetje te roesten als hij na een 100 mijl (ok, ok, technisch gezien liepen we die in 2023), nog geen twee maanden later volcontinue in de nattigheid en de zeikregen door de duinen trekt. Liep ik drie weken ervoor nog op mijn tandvlees maar nét binnen de tijd eindelijk het Kroondomein het Loo, waagde ik me eind februari aan de grootste uitdaging in mijn hardloopcarrière. De Duinhopper.

Die goede oude Duinhopper. Zo één waar ik een paar jaar eerder, toen ik er voor het eerst over hoorde, geen micromillimeter in mijn lijf er aan zou denken om die ooit te lopen, stond ik nu om 4:00 ‘s ochtends dapper bij het kanon in Hoek van Holland. We weten allemaal hoe het afgelopen is, en als je het niet weet moet je het er nog maar eens op nalezen. Om twee weken later hoe dan ook de CPC te lopen. Omdat ik die nu eenmaal niet wil missen en omdat ik het beloofd had. Ik moest over de finish getrokken worden met tien paarden, maar goed.

Van daar uit ging het bergafwaarts tot het dieptepunt in Rotterdam. Ik heb altijd een schop onder mijn hol nodig om in beweging te komen als ik ergens tegen aan hik. Onzin want hoe erg is het nou om naar de dokter te gaan? Ik vind het gewoon gedoe, maar goed, soms ontkom je er niet aan zo blijkt, en meestal denk ik dan ‘waarom heb ik dit niet eerder gedaan?’ In elk geval was ik op tijd om enigszins fatsoenlijk door de Roparun heen te komen. Mijn vijfde en zoals later blijkt, voorlopig in elk geval laatste keer. 

Niet getreurd, er stond nog een ander avontuur op het programma. Iets nieuws, iets nog niet eerder gedaan, iets waar ik enorm veel zin in had. De Liberation Trail. Meerdere dagen achter elkaar lopen over historische gronden en bijzondere routes. Grootste uitdaging meerdere dagen lopen? No. De langere afstanden, waaronder een 80 km in 14 uur? Nee, ook niet. Dat Frank er niet bij is? Nope. Slapen met tig anderen in een legertent? Oh yeah! Ik kan een hoop aan, maar slaapgebrek maakt me meestal geen beter mens. Ik heb het overleefd. Ik heb alle etappes gelopen, zelfs de 80 km binnen de 14 uur met een kwartiertje marge, en de laatste dag 42 km gestrompeld, nu wel met Frank aan mijn zijde. En zowaar heb ik her en der wat kunnen slapen, zelfs toen ik gesandwicht werd door twee snurkers.

Het werd zomer, ik ging een lang weekend naar Spanje en rende daar mijn rondjes. Dat het beter met me ging werd bewezen tijdens de Chouffetrail die ik wonder boven wonder óók binnen de tijd liep. In Augustus gingen we traditiegetrouw naar La Roche voor de Fantomes waar dan weer bewezen werd dat ik nog lang niet de oude was. Liep ik al in de limieten op mijn tandvlees, maakte een valpartij definitief einde aan mijn ambities voor de 48 km en stapte ik na 40 km uit. Om achteraf te denken dat ik die laatste 8 km best nog uit had kunnen lopen, maar goed. Het is wat het is. We mochten in elk geval op vakantie, drie hele weken lang zon, zee, strand en vooral duiken en eten. 

Pas in Oktober gingen we weer wat officiële loopjes doen. Eerst de Harbourrun met de zaak, toen ook nog niet wetende dat het voor mij de laatste keer zou zijn, en de laatste keer de Viking Steam Trail, die voor iedereen de laatste keer was. Dat was het moment waar ik voor het eerst kon merken en zeggen dat het beter met me ging. Tijdens de Berenloop met Anita Active kon de Terminator definitief zeggen ‘I’m back!’ Tegen alle verwachtingen in liep ik weer een halve marathon op 10 km per uur. En dat terwijl ik de dag ervoor ook al 10 km had gelopen. 10 km die ooit weer eens binnen het uur moest. Niet op Terschelling, wel tijdens de Tunnelrun van de Rotterdam Running Crew.

Naast weer een paar loopjes van diezelfde Rotterdam Running Crew rolde ik in de begeleiding van de Brewery Run. Inclusief de Christmas edition want inmiddels zitten we in December. December die begint met Voorne’s Duintrail. Sneller dan vorig jaar, toch nog langzamer dan twee jaar daarvoor. Het viel me toch wel een beetje tegen maar de benen hadden het zwaar. Om vervolgens een retesnelle Bruggenloop lopen te lopen. Voor mijn huidige doen dan. Verstandig? Waarom niet? Nou, omdat ik de week erna nog één keer de 100 mijl moest lopen. Nog één keer? Yup, als Frank hem nu wél zou uitlopen  vond ik het ook wel weer mooi geweest. En dat hij hem ging uitlopen was ik dit keer heilig van overtuigd. Al was het alleen maar omdat ik een volgende keer écht niet meer met hem mee ga (vast wel…). Maar alle seinen stonden op groen en vooral zat het in zijn hoofd goed dit keer. En dat bleek, we liepen hem samen uit. Ook nu sneller dan vorig jaar, iets minder snel dan twee jaar geleden. Who cares?

Het jaar werd afgesloten met hoe toepasselijk, de Eindejaarstrail. 22 km door de Loonse en Drunense duinen, daarmee ook mijn lijstje voor de kleine duivel volmakend. Nu is het oog op 2025. Staat er al iets op de planning? Jazeker! Om te beginnen heb ik nog unfinished business met die duinen. Of dat gaat lukken moeten we nog maar zien, maar het plan is er. Natuurlijk loop ik de CPC. Omdat ik die nu eenmaal niet wil missen, en omdat ik het beloofd heb. Rotterdam wordt mijn tiende keer. Als ik hem uitloop mag ik mezelf marathon master noemen. Frank loopt dit jaar de Liberation Trail en ik ga mee als crew. Dan zitten we alweer in Juni. Ik ben ervan overtuigd dat tegen die tijd de loopagenda voor de rest van het jaar ook alweer aardig gevuld wordt. Niet alleen met officiële evenementen, maar vooral ook met gezellige loopjes met de bende van ellende of de vriendengroep. Of wie dan ook die zich aan wil sluiten of waar wij bij aan kunnen sluiten.

Voor nu kijk ik weer met een voldaan gevoel terug op 2024 en met volle moed naar 2025 In de tussentijd wens ik iedereen een fantastisch 2025, of je nu wel, niet, langzaam, snel, kort of ver loopt. Op naar nieuwe (hardloop)avonturen!

Toch is dit jaar ietsjepietsje anders. Niet alleen hebben we ‘full house’ omdat een aantal vrienden bij ons gaan verzamelen, wat het mijn luie reet van de bank hijsen dan toch weer wat minder erg maakt, maar ook heb ik morgen lekker vrij. Sterker nog, omdat ik mijn baan opgezegd heb, heb ik de hele week vrij. Uitslapen en heerlijk op mijn gemakje rommelen in huis, ik kijk er nu al naar uit. Maar eerst vandaag nog even die bruggen beaten. Het clubje of choice vandaag bestaat naast Frank en mijzelf uit Deborah, Mirjam, Linda, Marcel en Mike. Een bont gezelschap, waar het nichtje van Mike zich nog bij gaat voegen als we bij de Kuip zijn. Om 14:15 strak wandelen we richting station Blaak waar we de trein pakken. Volgens planning die van 14:40 maar omdat we op tijd zijn kunnen we die van 14:33 ook nog halen. Tenminste, als Marcel, die ineens als een speer verdwijnt, op tijd terug is van waar hij dan ook naar toe is gerend, en we de trein in gepropt kunnen worden. Japanse toestanden maar het lukt en zelfs Marcel is nog net op tijd, of misschien wel daardoor. Hij was een stroopwafel scoren want hij had ineens toch wel trek.

Gelukkig is het maar twee haltes als we bij de Kuip aankomen. Nu plassen, de locker van Mirjam vinden en dan komt de grootste uitdaging van vandaag. De dames hebben allemaal startvak 2 net als Marcel, ik zit in 4. Mike en zijn nichtje hebben 5 en Frank, die ook 4 heeft, loopt met Mike mee. Als ik niet alleen wil lopen moet ik kijken of ik mee kan in 2, maar het is altijd maar afwachten hoe streng ze zijn. Tegen de tijd dat we klaar zijn, zijn we Linda kwijtgeraakt in de mensenmassa. Ik loop tussen Deborah en Mirjam in, en met z’n allen in het midden en doe of mijn neus bloed. Dat werkt, niemand zegt boeh of bah en daarna is het geen probleem meer. Meestal hou ik er niet van om dit te doen en als ze er iets van gezegd hadden was ik gewoon in vak 4 gegaan, maar er werd niet eens gecontroleerd. Dan vinden ze het ook niet zo belangrijk denk ik dan maar. Terwijl we ons langzaam door de fuik bewegen zien we Linda aan de andere kant van het hek lopen, samen met Harold. Mooi, die hebben elkaar ook gevonden en kunnen dan ook samen lopen.

De fuik werkt perfect. Het is langzaam vooruit schuifelen tot we ons lampje gekregen hebben. Vanaf daar is het goed doorlopen tot aan de rollende start waardoor het totaal niet druk is en iedereen gewoon ruimte heeft om te lopen. Dit hebben ze echt goed opgelost zo en haalt een beetje het benauwde gevoel van de 15.000 lopers weg. Misschien iets voor de Rotterdam Marathon als ze willen uitbreiden? Ik zie links de kerstman staan en vraag aan de meiden of ze haast hebben want anders wil ik met hem op de foto. Ze hebben geen haast en een Rotterdam Marathon Lee Towers selfie waardig later kunnen we dan écht beginnen aan de Bruggenloop. Doordat er genoeg ruimte is loopt het lekker door. Ik heb geen idee waar ik sta ten opzichte van de dames. Ik weet dat Deborah snel is met al haar trainingen, Mirjam kan ook snel lopen maar heeft nog niet zo lang geleden New York gedaan. Ik zie het wel.

De eerste twee kilometer gaan lekker op een tempo van rond de 5:40 en ik geef aan dat ik dit geen 15 km vol ga houden, vol wíl houden. Er komt nog een dikke brug en ik moet volgende week 100 mijl lopen dus rustig aan. Ja, ja, dat kennen we. De route is ook hier toch een beetje aangepast en voordat ik het in de gaten heb zijn we het Varkenoordse viaduct over. Vanaf de Erasmusbrug is het voor mij bijna het wekelijkse rondje. Normaal gesproken ga ik de brug op aan het eind altijd wel even wandelen, maar nu rennen we gewoon door, terwijl we onderweg wat foto’s maken. Brug af is natuurlijk ‘gratis’ dus die vliegt ook voorbij. Het is druk langs de kant hier en inmiddels heb ik het warm gekregen dus mijn handschoenen kunnen uit. Mijn mutsje was al af en ik ben blij dat ik niet, net als vorig jaar, voor de dikke muts gekozen heb. Die was véél te warm geweest.

Binnen no-time komen we langs mijn huis. Ik had verwacht dat hier de verzorgingspost zou staan en was iets vooruit gelopen zodat ik hier even kon wandelen met een bekertje water terwijl de dames weer bij zouden komen. Omdat hij er niet staat, ga ik toch even wandelen en wacht eerst op Deborah en daarna komt Mirjam ook weer bij. Die doet toch iets rustiger aan. Wie er wel staan zijn Raymond en Graziella. Ik zie ze op de valreep en half gedraaid zwaai ik naar ze. De verzorgingspost staat uiteindelijk aan het eind van de Maasboulevard waar ik alsnog mijn bekertje water bij Dick, nog een bekende, pak. Daarna weer verder en kom ik Jeanette en Marjan tegen. Die heb ik al een tijd niet gezien dus ik maak even een praatje. Gevolg is wel dat ik nu zowel Mirjam als Deborah niet meer zie. Ik vermoed dat Deborah voor me loopt en Mirjam achter, maar ik weet het niet zeker. Ik ga maar gewoon weer rennen, dan merk ik het wel.

Onderweg kom ik langs de booth van DJ GewoonRene en geef hem een high five. Dan zie ik Deborah lopen en moet even versnellen om weer bij haar te komen. Mirjam loopt inderdaad achter dus die zijn we een beetje kwijt. Het geeft niet, ze had al gezegd dat we maar moesten gaan en dat we haar wel bij de finish zouden zien. Zo trekken Deborah en ik onder de brug door naar de nieuwe lus die ze vorig jaar gemaakt hebben. Veel beter want nu heb je de 10 km al voordat je de brug over bent en tegen de tijd dat je aan de andere kant zit, is het nog maar een kilometer of 3. Overzichtelijker, bovendien ren je nu zo de brug op zonder die rare draai die ik wel altijd heb als ik zelf loop. Ik kom Michel nog tegen voor een virtuele knuffel, want een echte is best lastig met gemiddeld bijna 11 km per uur en dan staan we voor de Van Brienenoord.

Ik heb mijn Terminatordeuntje aangezet om te kijken tot hoe ver ik omhoog kom zonder te wandelen. In de huidige omstandigheden, met een lekker fris loopweertje, mijn hernieuwde ijzerboost en het juiste deuntje in mijn oren, blijkt dat tot aan de top van de brug. Mooi, dat betekent dat ik nu een kilometer naar beneden kan sjezen. Wacht even, ik ging toch niet racen? Nou ja, uh, kijk, dat zit zo, je weet toch… Naar beneden is altijd gratis en het lijkt wel twee halen, één betalen als ik voor de gein kijk hoe snel deze kilometer twaalf gegaan is. 4:51, ik durf het bijna niet te zeggen. Het voelt net als je heel veel mazzel in het casino hebt, dat je denkt ‘wanneer houdt het op?’. Als je zoveel moeite hebt gehad met lopen kan je het bijna niet geloven als het weer goed gaat. Maar goed, ook maar niet te veel bij stilstaan en gewoon lekker van genieten nu dat het kan.

Beneden begint het nu wel een beetje donkerder te worden als we onder de fietstunneltjes door lopen. Er zijn allemaal lichtjes en lampen neergezet en eigenlijk is het voor ons nog nét niet donker genoeg. Tja, dan moet je maar later starten. Als we voorbij kilometer twaalf richting de laatste verzorgingspost komen geeft Deborah aan dat ze aan haar taks begint te komen. Ze is 15 km niet meer gewend. Ik merk ook wel dat ik een beetje aan mijn limiet zit qua snelheid, dus ik zeg heel naïef dat ik de laatste 2-3 km rustig aan ga lopen. Tenminste, dat denk ik. Bij de verzorgingspost pak ik nog wat water terwijl Deborah doorloopt. Ik ren weer achter haar aan om weer bij te komen maar in plaats van daarna weer langzamer te gaan lopen hou ik mijn snelheid aan. Ik wil naar de finish, ben er alweer klaar mee en als ik de laatste kilometer in ga bedenk ik me dat ik net zo goed nu door kan trekken, dan heb ik het maar weer gehad.

De finish die altijd te lang duurt en altijd weer komt. Ik zie de kerstman weer en geef hem een high five als ik binnenkom. Zo, dat hebben we weer gehad en nu mag ik uitrusten en gaan focussen op volgende week. Ik ben blij met een tijd onder de 1:25 maar heb eigenlijk niet echt het besef of dat nu snel of langzaam is. Ik heb in de loop der jaren zo’n beetje het hele scala aan snelheden gehad op allerlei afstanden dat ik het gevoel een beetje kwijt ben. Maar dat het veel en veel sneller is dan de afgelopen jaren is een ding dat zeker is. En ja, ik heb lekker gelopen! Zei ik toch? Ik word geroepen door Daan die al sinds jaar en dag de beveiliging doet van de Golazo evenementen en praat even met hem bij. Dan loop ik verder en zie Deborah die ook binnen is. Samen pakken we onze medaille en halen we vast de spullen van Mirjam uit de locker om naar het verzamelpunt te gaan. Daar staat Linda ook al te wachten. De mannen zijn nog ver weg dus wij gaan vast richting huis. We hebben mazzel, de trein komt net aanrijden en we kunnen direct instappen. Daarna nog even door de kou van Blaak naar huis.

Thuis is het lekker warm, en na een snelle douche serveer ik vast de door Frank, ik heb geholpen, vers gemaakte kippensoep in afwachting van de mannen die pas een uur later thuis komen. Na de soep kletsen we nog even na met de oliebollen, waarvan ik er gewoon lekker twee eet, als iedereen weer richting huis gaat. Het was weer een geslaagde middag en het boeit me vandaag niet dat het inmiddels alweer zo laat is op de zondag middag, of beter gezegd, zondag avond. Morgen eerst relaxen en dan langzaam het vizier weer op opnieuw de grote loop van volgende week, de 100 mijl van de Bello Gallico.

‘Slechts’ 11 keer de Bruggenloop, maar een kniesoor die daar op let.

Alle jaren hebben we met 40 man acte de présence gegeven op de Harbourrun. Ok, er zijn altijd wel last minute uitvallers maar er is dan ook altijd wel ergens een familielid of goede vriendin die dan daarvoor in de plaats mee wil en kan doen. Dit jaar is de wereld echter wat weerbarstiger. Ongelukjes, ziektes, blessures en de usual suspects die niet kunnen. Dus koortsachtig tot op het laatste moment nog een paar slachtoffers gezocht, ‘Frank je moet meedoen met de Harbourrun zondag!’, en gelukkig gevonden. Nog een andere welwillige echtgenoot, een vriendin en een oud collega zorgen dat de schade een beetje beperkt blijft en staan we toch nog met 33 man/vrouw aan de start.

We hebben mazzel met het weer. Was het vorig jaar bloedheet en een paar jaar geleden zeikregen, hebben ze dit jaar ‘een beetje’ regen doorgegeven maar is het per saldo wel fris maar droog en zonnig. Perfect loopweer dus, en voor het tijgeren onder de obstakels door zal het dan ook droog gras zijn in plaats van zompige modder. Scheelt weer in de was. Frank hijst me achterop zijn motor en we rijden om 9:30 richting de RDM. Met de motor kunnen we lekker dichtbij parkeren en het is ook in de loods nog rustig. Ik zoek een plekje in de Business Area waar iedereen me makkelijk kan zien en ik dan ook makkelijk de bandjes kan uitdelen zodat men naar binnen kan. And now we wait…

Terwijl we wachten springt Deborah me in de nek. Zij starten in Wave 1 dus ze moet gauw door om een groepsfoto te maken. Ondertussen beginnen de Huisman collega’s zich langzaam te melden en wijd ik me aan mijn taak als gastvrouw. Bandjes uitdelen en omdoen, uitleggen waar ze de tas kunnen laten, hoe laat we verzamelen voor de foto en de presentielijst aftekenen. Om 11:20 is het tijd voor de foto want om 11:30 moeten we het startvak in. Ik mis er nog 2 maar terwijl we ons opstellen voor de foto komt er nog één aanrennen, en als we teruglopen naar ‘ons’ plekje om de laatste spullen op te ruimen of te pakken komt ook de laatste collega aanlopen. Nu zijn we compleet en kunnen we naar het startvak. We krijgen eerst een warming up voor de warming up. Om 11:40 is dan de officiële warming up en de spirit zit er goed in. Zelfs ik ben inmiddels enthousiast. Een collega heeft een plus one meegenomen met een camera en maakt driftig foto’s. Leuk! Ik ben dol op foto’s.

Dan wordt er afgeteld en mogen we van start. Gelijk al een eerste hindernis over, net als vorig jaar, en we helpen elkaar er overheen. Daarna lopen we wat uit elkaar want de snelle jongens en meisjes, vooral jongens, gaan vooruit. Frank en ik doen rustig aan en Sjoerd loopt met ons mee. Voor ons de collega’s van Facilities en zowel voor als achter collega’s van Engineering. Wat volgt is een opeenstapeling van klimmen, klauteren, kruipen, springen, ploeteren, hangen, duwen, trekken en tussendoor natuurlijk rennen, rennen en nog eens rennen. Ondertussen zwaaiend naar wat collega’s die al wat verder zijn en aan de overkant in tegengestelde richting rennen. Soms komen we bij de collega’s voor ons als er een obstakel is wat iets meer tijd kost, dan zijn ze weer weg als wij onze tijd nodig hebben. Ik zou ik niet zijn als ik niet ook onderweg lekker foto’s maak. Het gaat beter dan vorig jaar maar al dat klauteren en klimmen is ook wel vermoeiend en kost een andere soort energie dan simpelweg rennen, en dat merk ik wel. En dan zijn er natuurlijk nog een paar obstakels waar ik een grens trek. Monkey bars hoef ik gewoon écht niet te proberen dus daar loop ik snel omheen, kan ik mooi een paar foto’s maken van Sjoerd die als een volleerde chimpansee van de ene bar naar de andere slingert. Diep respect, ik heb het nooit gekund, kan het niet en zal het ook nooit kunnen. De shock tijgerbaan sla ik ook over, tenminste, ik neem de pussy lane, die zonder stroomstoten. Ik ben wel goed maar niet gek. Bovendien heb ik een jeugdtrauma als het om elektriciteit gaat en krijg ik al genoeg te verduren van de winter met statische elektriciteit als het koud en droog is.

Al met al pak ik toch wel bijna alle obstakels mee, zij het sommige via de watjes kant of één (of twee) die ik overgeslagen heb omdat het me te gortig is. Tenslotte moet ik volgende week blessurevrij 45 km lopen te lopen. Ik ben dan ook zeker niet ontevreden als we iets meer dan anderhalf uur later de finish over komen. De rest van de troep staat daar te wachten want er moet ook nog een finishersfoto gemaakt worden. De echt snelle jongens en meisjes zitten dan al binnen aan het bier maar worden opgetrommeld voor de foto. Daarna mag de rest ook omkleden en wordt er eten en drinken gehaald om nog gezellig na te kletsen. Zo rond half twee gaan de meeste mensen richting huis, precies op het moment als oud collega Jeroen ook klaar is met zijn collega’s. We kletsen vrolijk bij, nemen nog één drankje en dan gaan Frank en ik ook richting een warme douche om toch een beetje het stof, de aarde en de grassprieten van onze knieën te wassen.

Obstacle runs, niet mijn ding maar ach, waarschijnlijk doe ik volgend jaar ook gewoon weer mee…